Supreme Court dismisses appeal against default judgment because appeal is barred by prior default objection right.
Greece (EL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appellant's request for cassation against a final appeal judgment rendered in absentia. The appellant argued for the appeal's admissibility, but the court found that the default judgment was subject to a mandatory objection for default judgment, which the appellant failed to file within the statutory period. Consequently, the right to appeal was extinguished, rendering the cassation request inadmissible under the Civil Procedure Code.
Legislator headnote
AI generatedArticles 552, 553, 309, 321, 577, 577, 495 of the Civil Procedure Code: When a final judgment is rendered in absentia, the right to appeal is superseded by the right to object to default judgment; if the latter is not exercised within the prescribed time, the appeal becomes inadmissible.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Απόφαση 1019 / 2019 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1019/2019
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Α1' Πολιτικό Τμήμα
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Λέκκα Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Αλτάνα Κοκκοβού, Αγγελική Τζαβάρα, Θωμά Γκατζογιάννη και Γεώργιο Χριστοδούλου - Εισηγητή, Αρεοπαγίτες.
ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, στις 4 Μαρτίου 2019, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:
Του αναιρεσείοντος: Ε. Σ. του Ι., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Σταμάτιο Γρύλλη και κατέθεσε προτάσεις. Του αναιρεσιβλήτου: Δ. Σ. του Ι., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Αρτέμη Κυριαζή με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 8/10/2009 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Χαλκίδας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 20/2012 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 17/2014 του Τριμελούς Εφετείου Ευβοίας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 28/12/2016 αίτησή του.
Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Ι. Με την κρινόμενη από 28-12-2016 αίτηση αναίρεσης προσβάλλεται η ερήμην του εκκαλούντος, κατά την τακτική διαδικασία εκδοθείσα υπ' αριθ. 17/2014 τελεσίδικη απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Ευβοίας, το οποίο δικάζοντας την έφεση του αναιρεσείοντος κατά της υπ' αριθ. 20/2012 οριστικής απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Χαλκίδας, που είχε κάνει δεκτή την από 8-10-2009 αγωγή του αναιρεσιβλήτου, απέρριψε την ως άνω έφεση του αναιρεσείοντος λόγω της ερημοδικίας του τελευταίου.
Η αίτηση αυτή αναίρεσης ασκήθηκε από τον εκκαλούντα κατά της προαναφερόμενης απόφασης, η οποία εκδόθηκε με την απουσία αυτού κατά τη συζήτησή της. II. Από τις διατάξεις των άρθρων 552, 553 παρ. 1 στοιχ. β', 309 εδ. α , 321, 577 παρ. 1 και 2 και 495 παρ. 1 ΚΠολΔ, συνάγεται ότι σε αναίρεση υπόκεινται οι αποφάσεις των ειρηνοδικείων, των μονομελών και πολυμελών πρωτοδικείων, καθώς και των εφετείων, που έχουν καταστεί τελεσίδικες, εκείνες δηλαδή οι οποίες απεκδύουν το δικαστήριο από κάθε περαιτέρω εξουσία, περατώνουν τη δίκη και δεν μπορούν να προσβληθούν με ανακοπή ερημοδικίας και έφεση.
Ο χαρακτήρας των αποφάσεων ως τελεσίδικων ή μη κρίνεται κατά το χρόνο της άσκησης του ενδίκου μέσου της αναίρεσης, ήτοι της κατάθεσης του σχετικού δικογράφου στη Γραμματεία του Δικαστηρίου, που έχει εκδώσει την προσβαλλόμενη απόφαση. Κατά της απόφασης που εκδόθηκε με την απουσία, πραγματική ή πλασματική, ενός των διαδίκων, έστω και αν δεν στηρίχθηκε στη συναγωγή δυσμενών συνεπειών από την ερημοδικία του, ενεργοποιείται αμέσως με την έκδοσή της η δυνατότητα άσκησης από αυτόν ανακοπής ερημοδικίας (502 ΚΠολΔ), με περαιτέρω συνέπεια, όσο διαρκεί η προθεσμία της ανακοπής ερημοδικίας, να αποκλείεται η άσκηση αίτησης αναίρεσης κατ' αυτής, η οποία, αν παρόλα αυτά ασκηθεί, είναι απορριπτέα ως απαράδεκτη (ΚΠολΔ 577 παρ. 1), με αυτεπάγγελτη έρευνα του δικαστηρίου, αφού σε σχέση με την αναίρεση δεν υπάρχει διάταξη όμοια με τη διάταξη του άρθρου 513 παρ. 1 εδ.
β' περ. β του ΚΠολΔ, που ορίζει ότι κατά των ερήμην αποφάσεων επιτρέπεται έφεση ήδη από τη δημοσίευσή τους. Αντίθετα, δηλαδή, με την καθιερούμενη με τη διάταξη αυτή συμπόρευση των προθεσμιών της έφεσης και της ανακοπής ερημοδικίας, η αναίρεση κατά ερήμην απόφασης είναι επιτρεπτή μόνον εφόσον δεν συγχωρείται κατ` αυτής ανακοπή ερημοδικίας ή, αναλόγως, έφεση, ήτοι καθιερώνεται η αρχή της διαδοχικής άσκησης των προβλεπομένων ενδίκων μέσων (Ολ ΑΠ 15/2001, Ολ ΑΠ 11/1998, ΑΠ 2101/2017, ΑΠ 243/2017).
Στην προκειμένη περίπτωση, από την παραδεκτή, κατ' άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ, επισκόπηση της προσβαλλόμενης απόφασης και των διαδικαστικών εγγράφων, προκύπτει ότι στη δίκη που ανοίχθηκε ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Χαλκίδας με την από 8-10-2009 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου κατά του ήδη αναιρεσείοντος, εκδόθηκε κατά την τακτική διαδικασία, αντιμωλία των διαδίκων, η υπ' αριθ. 20/2102 απόφαση του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου, με την οποία έγινε δεκτή η αγωγή.
Ο εναγόμενος και ήδη αναιρεσείων άσκησε κατά της απόφασης αυτής την από 25-4-2012 (με αριθμό κατάθεσης 109/2012) έφεση, επί της οποίας εκδόθηκε η προσβαλλόμενη υπ' αριθ. 17/2014 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Ευβοίας. Στη συζήτηση επί της έφεσης αυτής ο εκκαλών-εναγόμενος δεν παραστάθηκε και δικάστηκε ερήμην, η δε έφεση απορρίφθηκε λόγω της ερημοδικίας του κατ' άρθρ. 524 παρ. 3 ΚΠολΔ.
Κατά της απόφασης αυτής ο εκκαλών-εναγόμενος άσκησε την ένδικη από 28-12-2016 και με αριθμό κατάθεσης 14/29-12-2016 αίτηση αναίρεσης, την οποία κατέθεσε στο Δικαστήριο που εξέδωσε την απόφαση αυτή. Πλην όμως η ως άνω απόφαση του Εφετείου υπόκειται από την έκδοσή της σε ανακοπή ερημοδικίας εκ μέρους του εκκαλούντος, που δικάστηκε ερήμην και η προθεσμία για την άσκηση αυτής εμποδίζει την άσκηση αναίρεσης κατά της εν λόγω απόφασης.
Από τα έγγραφα του φακέλου της δικογραφίας δεν προκύπτει επίδοση της προσβαλλόμενης απόφασης, ο δε αναιρεσείων δεν επικαλείται ότι έχει κατά νόμιμο τρόπο παρέλθει η δεκαπενθήμερη προθεσμία για άσκηση ανακοπής ερημοδικίας, ούτε προκύπτει ότι έγινε έγκυρη παραίτηση του αναιρεσείοντος από το δικαίωμά του να ασκήσει κατ' αυτής ανακοπή ερημοδικίας.
Με τα δεδομένα αυτά η προσβαλλόμενη απόφαση δεν υπόκειται σε αναίρεση και κατά συνέπεια η ένδικη αίτηση αναίρεσης, που ασκήθηκε κατ' αυτής, πρέπει να απορριφθεί αυτεπαγγέλτως ως απαράδεκτη (ΚΠολΔ 577 παρ. 1 και 2), να διαταχθεί δε η εισαγωγή του παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο, ενόψει της ήττας του αναιρεσείοντος (άρθρ. 495 παρ. 3 εδ.
ε'του ΚΠολΔ). Τέλος, πρέπει να καταδικαστεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, που κατέθεσε προτάσεις, κατά το νόμιμο και βάσιμο αίτημά του (άρθρ. 176, 183, 189 παρ.1, 191 παρ.2 ΚΠολΔ), όπως ορίζεται ειδικότερα στο διατακτικό.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ Α
ΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την από 28-12-2016 αίτηση του Ε. Σ. του Ι. για αναίρεση της υπ' αριθ. 17/2014 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Ευβοίας.
ΔΙΑΤΑΣΣΕΙ την εισαγωγή στο Δημόσιο Ταμείο του παραβόλου, που έχει καταθέσει ο αναιρεσείων. Και
ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.
ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, την 1η Απριλίου 2019.
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 9 Αυγούστου 2019.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ
Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ