Supreme Court dismisses appeal on procedural grounds regarding contract rent claims and representation authority.

Απόφαση 1019 / 2013 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1019/2013

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Γιαννούλη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γρηγόριο Κουτσόπουλο, Παναγιώτη Ρουμπή, Δημητρούλα Υφαντή και Γεώργιο Σακκά, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 22 Μαρτίου 2013, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Της εδρεύουσας στη ... ΑΒΕΤΕ με την επωνυμία ... που εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε δια της πληρεξουσίας δικηγόρου της Ροδόπη Στέφα και κατέθεσε προτάσεις.

Της αναιρεσιβλήτου: Της εδρεύουσας στην …Αστικής Εταιρίας μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ νόμιμα εκπροσωπούμενης, η οποία μετά την από 12/3/2012 τροποποίηση -κωδικοποίηση καταστατικού, μετονομάσθηκε σε "ΑΓΑΠΗ Αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία - Μη Κυβερνητική Οργάνωση της Εκκλησίας της Ελλάδος" και με τον διακριτικό τίτλο στην ελληνική "Μ.Κ.Ο. ΑΓΑΠΗ" και στην αγγλική "N.G.O. AGAPI" η οποία εκπροσωπήθηκε μετά των εκκαθαριστών της: Δ. Σ. του Λ., Δ. Τ. του Θ. και Χαράλαμπο Αποστολόπουλο του Ευσταθίου,(δικηγόρο), τον οποίο και διορίσανε πληρεξούσιο δικηγόρο της και κατέθεσαν προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 8/11/2008 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας τέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις:1083/2009 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 2566/2010 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 23/7/2010 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεώργιος Σακκάς, ανέγνωσε την από 31-10-2011 έκθεσή του κωλυομένου να συμμετάσχει στην σύνθεση, Αρεοπαγίτη Μιλτιάδη Σπυρόπουλο, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή των λόγων της αιτήσεως αναιρέσεως.

Η πληρεξούσια της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος της αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

1. Ο προβλεπόμενος από το άρθρο 559 αριθ. 20 ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως για παραμόρφωση του περιεχομένου εγγράφου ιδρύεται, όταν το δικαστήριο της ουσίας υπέπεσε σε διαγνωστικό λάθος, αναγόμενο δηλαδή στην ανάγνωση του εγγράφου με την παραδοχή ότι περιέχει περιστατικά προδήλως διαφορετικά από εκείνα που πράγματι περιλαμβάνει, όχι δε και όταν από το περιεχόμενο του εγγράφου, το οποίο σωστά διέγνωσε, συνάγει αποδεικτικό πόρισμα διαφορετικό από εκείνο που ο αναιρεσείων θεωρεί ορθό.

Πράγματι, στην τελευταία περίπτωση πρόκειται για παράπονο αναφερόμενο στην εκτίμηση πραγματικών γεγονότων, η οποία όμως εκφεύγει καθεαυτή από τον αναιρετικό έλεγχο. Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφασή του, δέχτηκε ανέλεγκτα ότι η αναιρεσίβλητη εταιρεία δια του νομίμου εκπροσώπου της Δ.

Φ. την 19-10-2006 μίσθωσε από την αναιρεσείουσα εταιρεία μία σκαλωσιά και διάδρομο πεζών για κτίριο που βρίσκεται επί των οδών … και …στην …, αντί συμφωνηθέντος μισθώματος 7.500 ευρώ για τον πρώτο μήνα που αφορά τη σκαλωσιά και σε 1.000 ευρώ για την κατασκευή του διαδρόμου, ενώ για τους υπολοίπους μήνες από 19-11-2006 μέχρι 19-11-2008 σε 1.000 ευρώ για τη σκαλωσιά και 300 ευρώ για το διάδρομο για κάθε μήνα, πλέον Φ.Π.Α.

προς 19%. Στη συνέχεια δέχτηκε τα εξής: "Περαιτέρω αποδείχθηκε ότι ο διευθύνων σύμβουλος της εναγομένης Δ. Φ., ενεργώντας προκειμένου να δεσμεύσει την εταιρία, δεν είχε την εξουσία να συνάψει την ένδικη σύμβαση, διότι με βάση το ισχύον καταχωρημένο στα βιβλία του Πρωτοδικείου Αθηνών καταστατικό της εταιρίας "Αστική μη κερδοσκοπική εταιρία Αλληλεγγύη", όπως ίσχυε τότε και συνεχίζει να ισχύει ως προς το επίμαχο άρθρο του με αριθμό 6-4, δεν είχε ποτέ ως διευθύνων σύμβουλος, την διαχειριστική και εκπροσωπευτική εξουσία για συναλλαγές, που συνεπάγονται δαπάνες σε βάρος της εταιρίας άνω των 10.000 ευρώ.

Για τις συμβάσεις που συνεπάγονται τέτοιες δαπάνες, δεν αρκεί μόνη η υπογραφή του διευθύνοντος συμβούλου, ώστε να δεσμεύει την εταιρία, αλλά πρέπει να συνυπογράψει και έτερο μέλος από τα μέλη του διοικητικού συμβουλίου. Τούτο σαφώς προκύπτει από το άρθρο 6.4. του καταστατικού που ορίζει ότι: "Εκχωρείται δια του παρόντος το σύνολο των αρμοδιοτήτων του Δ.Σ.

της διοικήσεως και διαχειρίσεως της εταιρίας στον Διευθύνοντα Σύμβουλο Δ. Φ. με τον περιορισμό για τις πληρωμές να δεσμεύει αυτή μέχρι του ποσού των 10.000 ευρώ με μόνη την υπογραφή του, για ποσό δε μεγαλύτερο απ' αυτό να απαιτείται και μία ακόμη υπογραφή ενός των δύο άλλων μελών". Όπως προαναφέρθηκε, ο Δ. Φ.

συμφώνησε ως νόμιμος εκπρόσωπος και διευθύνων σύμβουλος της εταιρίας με την επωνυμία "Αλλυλεγγύη", τη μίσθωση μιάς σκαλωσίας και διαδρόμου, με μίσθωμα μόνο για τον πρώτο μήνα της μίσθωσης ποσό 8.500 ευρώ (7.500 + 1.000) πλέον 1.615 ευρώ Φ.Π.Α., δηλαδή δαπάνη ποσού 10.115 ευρώ για τον πρώτο μήνα της μίσθωσης. Για τους επόμενους μήνες η συμφωνία προέβλεπε μίσθωμα ποσού 1.000 ευρώ για την σκαλωσιά και ποσό 300 ευρώ για τον διάδρομο, ενώ το σύνολο των οφειλομένων μισθωμάτων για όλο το χρονικό διάστημα ήτοι από 19-10-2006 έως 19-11-2008 ανέρχεται σε 45.696 ευρώ.

Επομένως, πρόκειται για συναλλαγή που συνεπάγεται δαπάνη η οποία υπερβαίνει το ποσό των 10.000 ευρώ. Ως εκ τούτου ο Δ. Φ. δεν είχε την εξουσία κατά το καταστατικό της εταιρίας να συνάψει τέτοια σύμβαση ως νόμιμος εκπρόσωπος της εταιρείας "Αλληλεγγύη" και η τελευταία δε δεσμεύεται από την ένδικη σύμβαση.". Με βάση τις παραδοχές αυτές, το Εφετείο δεν παραμόρφωσε το περιεχόμενο του άρθρου 6.4 του ανωτέρω καταστατικού, αλλά αφού παραθέτει επακριβώς το κείμενό του, προβαίνει στη συνέχεια στην εκτίμησή του, η οποία είναι ανέλεγκτη κατά το άρθρο 561 παρ. 1 ΚΠολΔ.

Επομένως, ο αντίθετος από το άρθρο 559 αριθ. 20 ΚΠολΔ πρώτος λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο παραμόρφωσε το ανωτέρω έγγραφο στο ως άνω άρθρο με το να δεχθεί ότι ο ανωτέρω περιορισμός στον διευθύνοντα σύμβουλο της αναιρεσίβλητης τέθηκε για να αποκλείσει τη συνομολόγηση απ' αυτόν συμφωνίας, που συνεπάγεται δαπάνη άνω των 10.000 ευρώ, πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος.

2. Κατά το άρθρο 71 Α.Κ. το νομικό πρόσωπο ευθύνεται για τις πράξεις ή τις παραλείψεις των οργάνων που το αντιπροσωπεύουν, εφόσον η πράξη ή η παράλειψη έγινε κατά την εκτέλεση των καθηκόντων που τους είχαν ανατεθεί και δημιουργεί υποχρέωση αποζημιώσεως. Το υπαίτιο πρόσωπο ευθύνεται επιπλέον εις ολόκληρον.

Εξάλλου κατά το άρθρο 106 ΚΠολΔ, το δικαστήριο ενεργεί μόνο ύστερα από αίτηση διαδίκου και αποφασίζει με βάση τους πραγματικούς ισχυρισμούς που προτείνουν και αποδεικνύουν οι διάδικοι και τις αιτήσεις που υποβάλλουν, εκτός αν ο νόμος ορίζει διαφορετικά. Περαιτέρω, ο αναιρετικός λόγος του άρθρου 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ ιδρύεται όταν το δικαστήριο της ουσίας παραβίασε κανόνα ουσιαστικού δικαίου είτε με το να τον εφαρμόσει εσφαλμένα, προσδίδοντάς του έννοια διαφορετική από την αληθινή, είτε με το να μην τον εφαρμόσει μολονότι, βάσει των παραδοχών του, έπρεπε να εφαρμοστεί.

Στην προκειμένη περίπτωση, με το δεύτερο λόγο αναιρέσεως πλήττεται η προσβαλλόμενη απόφαση με την αιτίαση, ότι δεν εφάρμοσε τη διάταξη του άρθρου 71 ΑΚ, με βάση την οποία τον εναγόμενο νομικό πρόσωπο έπρεπε να υποχρεωθεί να καταβάλει το ζητούμενο ποσό της αγωγής. Όπως προκύπτει από το περιεχόμενο του δικογράφου της αγωγής, το οποίο παραδεκτώς επισκοπείται από τον Άρειο Πάγο (άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ), με αυτήν επιδιώκεται η καταβολή μισθωμάτων, που προέκυψαν από την έννομη σχέση συμβάσεως μισθώσεως και στηρίζεται στη διάταξη του άρθρου 574 ΑΚ.

Δεν διαλαμβάνει όμως και βάση αξίωσης αποζημίωσης από το άρθρο 71 Α.Κ. με βάση τα περιστατικά που εκτίθενται σ' αυτήν. Επομένως, το Εφετείο δεν υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ, με το να μη εφαρμόσει τη διάταξη του άρθρου 71 Α.Κ., και άρα ο ανωτέρω λόγος είναι αβάσιμος. 3. Πράγματα που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, κατά την έννοια του άρθρου 559 αριθ. 8 περ.

β' ΚΠολΔ, είναι οι πραγματικοί ισχυρισμοί, οι οποίοι νομίμως προτεινόμενοι, στηρίζουν κατά νόμο αγωγή, ένσταση ή άλλη αυτοτελή αίτηση ή ανταίτηση των διαδίκων προς παροχή έννομης προστασίας. Ενώ δεν αποτελούν πράγματα η αιτιολογημένη άρνηση της αγωγής, ανταγωγής ή ενστάσεως ή τα επιχειρήματα ή συμπεράσματα από την εκτίμηση των αποδείξεων, ούτε η επιχειρηματολογία του διαδίκου ή γενικά περιστατικά επουσιώδη που δεν θεμελιώνουν αυτοτελή ισχυρισμό.

Στην προκειμένη περίπτωση, με τον τρίτο λόγο αναιρέσεως προσάπτεται στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση η αιτίαση από τον αναιρετικό λόγο του 559 αριθ. 8 ΚΠολΔ, ότι δεν έλαβε υπόψη πράγμα που προτάθηκε από την αναιρεσείουσα και συγκεκριμένα ότι το αντικείμενο της σύμβασης μισθώσεως ανερχόταν σε 8.500 ευρώ. Ο εν λόγω ισχυρισμός όμως δεν αποτελεί κατά την ανωτέρω έννοια πράγμα, αλλά αιτιολογημένη άρνηση της ενστάσεως της αναιρεσίβλητης περί έλλειψης εκπροσωπευτικής εξουσίας του διευθύνοντος συμβούλου της να συνάψει την επίδικη σύμβαση μισθώσεως.

Επομένως ο ανωτέρω λόγος πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.

4. Με τον τέταρτο λόγο της αναιρέσεως καταλογίζεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια από το άρθρο 559 αριθ. 9 ΚΠολΔ, διότι επιδίκασε δικαστική δαπάνη χωρίς αίτημα, άλλως ότι επιδίκασε δικαστικά έξοδα πέραν των δικαιουμένων. Όπως προκύπτει από το δικόγραφο της εφέσεως της αναιρεσίβλητης, που επισκοπείται παραδεκτά από τον Άρειο Πάγο (άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ) , η αναιρεσίβλητη υπέβαλε στο Εφετείο αίτημα καταδίκης της αναιρεσείουσας στη δικαστική της δαπάνη. Άρα ο ανωτέρω λόγος κατά το πρώτο σκέλος του είναι αβάσιμος. Κατά το δεύτερο σκέλος του είναι απορριπτέος ως αόριστος, διότι δεν διαλαμβάνει ποιό ποσό δικαστικής δαπάνης επιδικάστηκε στην εκκαλούσα (αναιρεσίβλητη) επιπλέον εκείνου που εδικαιούτο κατά νόμο. Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως και να καταδικαστεί η αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης (άρθρ. 176 και 183 ΚΠολΔ, η οποία παραστάθηκε και κατέθεσε προτάσεις.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 23-7-2010 αίτηση της ΑΒΕΤΕ με την επωνυμία "..." για αναίρεσή της 2566/2010 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 21 Μαΐου 2013. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 27 Μαΐου 2013.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ