1019/2007 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1019 / 2007 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1019/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1΄ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές : Δημήτριο Λοβέρδο, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Καλαμίδα, Δημήτριο Κανελλόπουλο, Διονύσιο Γιαννακόπουλο και Ελένη Παναγιωτάκη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 26 Φεβρουαρίου 2007, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Γιαννέλη, για να δικάσει μεταξύ :

Α. Της αναιρεσείουσας : Ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "STET ΕΛΛΑΣ ΤΗΛΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΕΣ ΑΕΒΕ", ήδη μετονομασθείσης σε "ΤΙΜ ΕΛΛΑΣ ΤΗΛΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΕΣ ΑΕΒΕ", με την υπ' αριθμ. 31/12-10-2004 απόφαση της Γενικής Συνέλευσης αυτής, για την οποία εξεδόθη και η υπ' αριθμ. 17467/2004 ανακοίνωση καταχώρησης στο Μητρώο Ανωνύμων Εταιρειών της Νομαρχίας Αθηνών, η οποία δημοσιεύθηκε στο υπ' αριθμ. 13326/3-11-2004 ΦΕΚ Τεύχος ΑΕ και ΕΠΕ), που εδρεύει στο Μαρούσι Αττικής και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Στεφανογιάννη Οικονόμου.

Της αναιρεσίβλητης : Πτωχής Ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "ΒΑΣΙΛΗΑΣ ΤΗΛΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΕΣ - ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ", με το διακριτικό τίτλο "ΒΑΣΙΛΗΑΣ ΚΕΝΤΡΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ", που εδρεύει στην Αθήνα, νομίμως εκπροσωπούμενης, από τον οριστικό σύνδικο ....., Δικηγόρου Αθηνών, ο οποίος παραστάθηκε στο ακροατήριο και διόρισε πληρεξούσιο δικηγόρο της τον Νικόλαο Καραμητσάνη.

Β. Της αναιρεσείουσας : Πτωχής Ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "ΒΑΣΙΛΗΑΣ ΤΗΛΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΕΣ - ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ" και το διακριτικό τίτλο "ΒΑΣΙΛΗΑΣ - ΚΕΝΤΡΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ", η οποία εδρεύει στην Αθήνα, νομίμως εκπροσωπουμένης από τον σύνδικο της ενώσεως των πιστωτών ........, Δικηγόρου Αθηνών, που την υποκαθιστά ως διάδικος, ο οποίος παραστάθηκε στο ακροατήριο και διόρισε πληρεξούσιο δικηγόρο της τον Νικόλαο Καμπάνη.

Της αναιρεσίβλητης : Ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "ΤΙΜ HELLAS Τηλεπικοινωνίες Α.Ε. και το διακριτικό τίτλο "ΤΙΜ HELLAS" (μετονομασθείσας από ΣΤΕΤ ΕΛΛΑΣ Τηλεπικοινωνίες ΑΕ.", η οποία εδρεύει στο Μαρούσι και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Στεφανογιάννη Οικονόμου.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 15-3-2001 αγωγή της υπό στοιχεία Α. αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις : 5320/2003 οριστική του ίδιου δικαστηρίου και 8725/2004 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητούν : η υπό στοιχεία Α. αναιρεσείουσα με την από 1 Ιουνίου 2005 αίτησή της και η υπό στοιχεία Β. αναιρεσείουσα με την από 26 Μαϊου 2005 αίτησή της. Κατά τη συζήτηση των αιτήσεων αυτών, που εκφωνήθηκαν από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Διονύσιος Γιαννακόπουλος ανέγνωσε την από 14 Φεβρουαρίου 2007 κοινή έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή των 15ου και 17ου λόγων αναιρέσεως και την απόρριψη των λοιπών. Οι πληρεξούσιοι των αναιρεσειουσών ζήτησαν την παραδοχή των αντιστοίχων αιτήσεων τους και την απόρριψη των αντίθετων, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Οι κρινόμενες αντίθετες αιτήσεις αναιρέσεως πρέπει, αφού στρέφοντας κατά της ίδιας απόφασης, να συνεκδικασθούν, σύμφωνα με το άρθρο 246 Κ.Πολ.Δ. που έχει εφαρμογή και στην αναιρετική διαδικασία, κατά το άρθρο 573 παρ. 1 του ίδιου Κώδικα διότι έτσι διευκολύνεται και επιταχύνεται η διεξαγωγή της όλης δίκης, αλλά και επέρχεται μείωση των δικαστικών εξόδων.

Ι. Επί της από 1ης Ιουνίου 2005 αιτήσεως αναιρέσεως "STET ΕΛΛΑΣ ΤΗΛΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΕΣ ΑΕΒΕ", ήδη μετονομασθείσης σε "ΤΙΜ ΕΛΛΑΣ ΤΗΛΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΕΣ ΑΕΒΕ".

Κατά το άρθρο 178 του ΑΚ, "δικαιοπραξία που αντιβαίνει στα χρηστά ήθη είναι άκυρη". Κατά την έννοια της διατάξεως αυτής ως κριτήριο των χρηστών ηθών χρησιμεύουν οι ιδέες τού κατά γενική αντίληψη με φρόνηση και χρηστικότητα σκεπτομένου μέσου κοινωνικού ανθρώπου. Η αντίθεση δε στα χρηστά ήθη, που καθιστά άκυρη τη δικαιοπραξία από το περιεχόμενο της, ενόψει, όχι μεμονωμένως της αιτίας που εκίνησε τους συμβαλλομένους να τη συνάψουν, ή το σκοπό, στον οποίο αυτοί αποσκοπούν, αλλά του συνόλου των περιστάσεων και των συνθηκών που τη συνοδεύουν.

Κατά το επόμενο άρθρο 179 του ιδίου Κώδικα, το οποίο αποτελεί ειδικότερη περίπτωση του αμέσως προηγούμενου άρθρου, άκυρη, ως αντίθετη προς τα χρηστά ήθη, είναι ιδίως η δικαιοπραξία, με την οποία δεσμεύεται υπερβολικά η ελευθερία του προσώπου ή η δικαιοπραξία με την οποία εκμεταλλεύεται κάποιος την ανάγκη, την κουφότητα ή την απειρία του άλλου και πετυχαίνει έτσι να συνομολογήσει ή να πάρει για τον εαυτό του ή τρίτο για κάποια παροχή, περιουσιακά ωφελήματα που κατά τις περιστάσεις βρίσκονται σε φανερή δυσαναλογία προς την παροχή.

Από τις διατάξεις αυτές των άρθρων 178 και 179 του ΑΚ, και ειδικότερα τη δεύτερη, προκύπτει, ότι για να χαρακτηριστεί δικαιοπραξία ως αισχροκερδής -καταπλεoνεκτική και συνεπώς άκυρη λόγω αντιθέσεως της προς τα χρηστά ήθη, απαιτείται να συντρέχουν αθροιστικώς τρία στοιχεία, και δη α) προφανής δυσαναλογία μεταξύ παροχής και αντιπαροχής) β) ανάγκη ή κουφότητα ή απειρία του ενός των συμβαλλομένων και γ) εκμετάλλευση της γνωστής σ' αυτόν ανάγκης ή κουφότητας ή απειρίας του συμβαλλόμενου τούτου από τον αντισυμβαλλόμενο.

Αν λείπει ένα από τα στοιχεία αυτά δεν μπορεί να γίνει λόγος περί ακυρότητας της δικαιοπραξίας ως αισχροκερδούς, χωρίς να αποκλείεται και στην περίπτωση αυτή ακυρότητα της δικαιοπραξίας αυτής λόγω αντιθέσεώς της προς τα χρηστά ήθη, κατά την στην αρχή της σκέψεως αυτής διάταξη του άρθρου 178 ΑΚ, αν συντρέχουν στοιχεία προσδίδοντα σ' αυτή ανήθικο χαρακτήρα.

Eξάλλoυ, κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αρ. 1 περ. α' του ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται αν παραβιάσθηκε κανόνας ουσιαστικού δικαίου. Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται, αν δεν εφαρμοσθεί, ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του, ή αν εφαρμοσθεί, ενώ δεν έπρεπε, καθώς και αν εφαρμοσθεί εσφαλμένα (ολομ. Α.Π. 36/1988).- Στη περίπτωση, που πρόκειται, η αναιρεσίβλητη ανώνυμη εταιρεία με την επωνυμία "ΒΑΣΙΛΗΑΣ ΤΗΛΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ Α.Ε.Ε." εκθέτει στην από 14.3.2001 και αρ.

καταθ. 2214/2001 αγωγή της προς το Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών, ότι στις 30.1.1997 συνήψε με την αντίδικό της σύμβαση εξουσιοδοτημένου αντιπροσώπου, διάρκειας πέντε (5) ετών, με την οποία ανέλαβε, έναντι αμοιβής, τη σύναψη με τρίτους νέων συμβάσεων κινητής τηλεφωνίας για λογαριασμό της εναγομένης και την εξυπηρέτηση των πελατών της τελευταίας, ότι, μεταξύ των άλλων, η σύμβαση αυτή προέβλεπε τη καταβολή από την αναιρεσείουσα στην αναιρεσίβλητη της λεγόμενης προμήθειας ενεργοποίησης, η οποία συνίστατο στο 10% επί του συνόλου της εισπραχθείσας αξίας του λογαριασμού κάθε συνδρομητή, ο οποίος είχε καταρτίσει σύμβαση σύνδεσης με το δίκτυο της αναιρεσείουσας μέσω του δικτύου των καταστημάτων της αναιρεσίβλητης και ότι η ίδια αυτή σύμβαση περιείχε και τον εξής όρο: "Εάν οι νέοι συνδρομητές δεν παραμείνουν ενεργοί και αξιόχρεοι για ελάχιστη χρονική περίοδο 181 ημερών από την ημερομηνία της αρχικής ενεργοποίησης, σύμφωνα με τους κανόνες και τις διαδικασίες που η STET HELLAS, κοινοποιεί περιοδικά στην ΒΑΣΙΛΗΑΣ, τότε θα επιστρέφεται στην STET HELLAS, με χρέωση του λογαριασμού της ΒΑΣΙΛΗΑΣ, κατά 100%, το ποσό της προμήθειας ενεργοποίησης ή του κινήτρου του τρόπου πληρωμής, εάν συντρέχει, και οποιωνδήποτε άλλων προωθητικών ποσών" και ότι η αναιρεσείουσα, βάσει του όρου αυτού, τη χρέωσε τα έτη 1997, 1998, 1999 και 2000 με το συνολικό ποσόν των 159.956.990 δρχ.

Πλην, όμως, αυτός ο όρος της σύμβασης είναι καταχρηστικός και ως τέτοιος άκυρος, άλλως η αναιρεσείουσα άσκησε καταχρηστικά το δικαίωμά της, που απορρέει από αυτόν τον όρο και έχει υποχρέωση να της καταβάλει το εν λόγω ποσόν, και τούτο διότι είχε διατηρήσει το αποκλειστικό δικαίωμα να εγκρίνει τους νέους συνδρομητές της και να απορρίπτει οποιαδήποτε αίτηση εγγραφής στο δίκτυό της, αν έκρινε ότι ο αιτών στην σύνδεση δεν πληρούσε τις προϋποθέσεις του αξιοχρέου, που εκείνη ήθελε.

Το Εφετείο, με τη προσβαλλόμενη απόφασή του, μετά από εξαφάνιση της πρωτόδικης απόφασης, έκρινε, ότι ο εν λόγω όρος της σύμβασης είναι φανερά αντίθετος στα χρηστά συναλλακτικά ήθη κατά τη γενική αντίληψη του μέσου κοινωνικού ανθρώπου, που σκέπτεται με φρόνηση και χρηστότητα και γι' αυτό είναι άκυρος. Τούτο διότι, μολονότι το ποσό των επιδοτήσεων είχε τελικούς αποδέκτες τους αγοραστές των νέων συνδέσεων, για τους λόγους που εκτίθενται πιο πάνω, με στόχο την αύξηση των νέων συνδέσεων και του αριθμού των ενεργών συνδρομητών της εναγομένης και η ενάγουσα, με την πώληση των κινητών τηλεφώνων στους νέους συνδρομητές, σε τιμές μειωμένες κατά το ποσό των επιδοτήσεων, δεν είχε τη δυνατότητα να στραφεί εναντίον τους και να ζητήσει τη καταβολή συμπληρωματικού τιμήματος, η εναγομένη μετακυλύει με τον τρόπο αυτό στην ενάγουσα τον επιχειρηματικό κίνδυνο που είχε αναλάβει στα πλαίσια της εμπορικής της πολιτικής, την οποία είχε ορίσει μονομερώς, από την τυχόν αφερεγγυότητα των νέων συνδρομητών ή τη διακοπή της σύνδεσής τους μέσα στις πρώτες 181 ημέρες από την ημερομηνία ενεργοποίησης της κάθε σύνδεσης.

Έτσι και με την αιτιολογία ότι με την είσπραξη του παραπάνω ποσού η αναιρεσείουσα - εναγομένη έγινε αδικαιολόγητα πλουσιώτερη κατά το ποσόν αυτό σε βάρος τής περιουσίας της ενάγουσας, αποφάνθηκε, ότι η πρώτη έπρεπε να τα επιστρέψει στη δεύτερη και έκανε δεκτό το συναφή λόγο εφέσεως. ΄Ετσι, όμως, κρίνοντας το Εφετείο, υπέπεσε στην από το άρθρο 559 αρ. 1 του ΚΠολΔ προβλεπόμενη πλημμέλεια, που του αποδίδεται με το πρώτο λόγο αναιρέσεως, σχετικά με το χαρακτηρισμό του επίμαχου, ως άνω, όρου ως αντίθετου στα "χρηστά ήθη" υπό τη προεκτεθείσα έννοια αυτών, καθότι παραβίασε τις προαναφερθείσες διατάξεις των άρθρων 178 και 179 Α.Κ., τις οποίες εσφαλμένα εφάρμοσε και ερμήνευσε.

Και τούτο, διότι η ρυθμιζόμενη δια της παραπάνω ρήτρας επιστροφή της αρχικής προμήθειας ενεργοποίησης, που η εναγομένη κάθε φορά καταβάλει, στη περίπτωση που ο συνδρομητής δεν παραμείνει ενεργός και αξιόχρεος για ελάχιστη περίοδος 181 ημερών, από την ημερομηνία της αρχικής ενεργοποίησης, καθώς, επίσης, και οι επιβαλλόμενες στα πλαίσια της εμπορικής πολιτικής της εναγομένης, που είχε συμβατικά το δικαίωμα η τελευταία να προσδιορίζει και να τροποποιεί, χρεώσεις στη περίπτωση αλλαγής τρόπου πληρωμής του συνδρομητή και στη περίπτωση που οι συνδέσεις καταστούν εντελώς ανενεργείς, δεν είναι αντίθετες στα χρηστά ήθη.

Και τούτο, διότι ούτε υπέρμετρα δεσμεύουν την ελευθερία της ενάγουσας, ούτε κατ΄ αυτό τον τρόπο η εναγομένη μετακυλύει το κίνδυνο αφερεγγυότητας των συνδρομητών στην ενάγουσα, όπως διατείνεται η τελευταία, γεγονός, άλλωστε, που και να συμβαίνει δεν προσδιορίζει υπέρμετρη δέσμευση καθόσον, στη συγκεκριμένη περίπτωση η επίτευξη κατάρτισης συμβάσεων συνδέσεων με ενεργούς και φερέγγυους συνδρομητές αποτελεί κοινό στόχο.

Ενόψει αυτών, οι ανωτέρω λόγοι αναιρέσεως (πρώτος και δεύτερος) είναι βάσιμοι και πρέπει να γίνουν δεκτοί.-

ΙΙ. Επί της από 26 Μαΐου 2005 αιτήσεως αναιρέσεως της πτωχής ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "ΒΑΣΙΛΗΑΣ ΤΗΛΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΕς - ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ" με το διακριτικό τίτλο "ΒΑΣΙΛΗΑΣ ΚΕΝΤΡΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ" ο λόγος αναιρέσεως του άρθρου 559 αρ. 8 ΚΠολΔ για λήψη ή μη υπόψη προταθέντος ουσιώδους πράγματος, προϋποθέτει πράγμα παραδεκτώς προταθέν, αφού διαφορετικά το δικαστήριο της ουσίας δεν επιτρέπεται να το λάβει υπόψη. "Πράγματα" δε θεωρούνται οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί των διαδίκων, που συγκροτούν την ιστορική βάση και επομένως θεμελιώνουν το αίτημα της αγωγής, ανταγωγής, ενστάσεως ή αντενστάσεως και όχι οι ισχυρισμοί που αποτελούν άρνηση της αγωγής ή επιχειρήματα νομικά ή πραγματικά, τα οποία αντλούνται από το νόμο ή την εκτίμηση των αποδείξεων. "Πράγμα", επομένως, αποτελεί και ο λόγος εφέσεως, που περιέχει παράπονο κατά της κρίσης του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου (ολομ.

Α.Π. 11/1996). Δεν στοιχειοθετείται, όμως, ο λόγος αυτός αναιρέσεως, αν το δικαστήριο έλαβε υπόψη το προταθέντα ισχυρισμό και τον απέρριψε για οποιοδήποτε λόγο, τυπικό ή ουσιαστικό (ολομ. Α.Π. 25/2003, Α.Π. 125/2004). Τέλος, ως "πράγματα" υπό την ανωτέρω έννοια, η παράλειψη λήψεως υπόψη των οποίων ιδρύει τον εκ της ανωτέρω διατάξεως λόγο αναιρέσεως, νοούνται και οι βάσεις της αγωγής, Στη προκειμένη περίπτωση, η αναιρεσείουσα μέμφεται τη προσβαλλομένη απόφαση, με αιτίαση από την ανωτέρω διάταξη, ότι το δικάσαν Εφετείο δεν ερεύνησε στο σύνολό του τον Ζ' λόγο εφέσεως, στον οποίο διαλαμβάνεται παράπονό της σχετικά με την απόρριψη από το Πρωτοδικείο της επί μέρους αξιώσεώς της για καταβολή αποζημιώσεως λόγω ηθικής βλάβης με επικουρική νομική βάση, πέραν της κυρίας από το άρθρο 914 Α.Κ., από το άρθρο 919 Α.Κ., όπου και αναφέρονται λεπτομερώς τα προς θεμελίωσή της επικαλούμενα πραγματικά περιστατικά.

Πράγματι δε, όπως εκ της παραδεκτής επισκοπήσεως των δικογράφων της εφέσεως και της αναιρεσιβαλλομένης προκύπτει (άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ), και τέτοιος λόγος εφέσεως υπάρχει και η προσβαλλόμενη απόφαση δεν απάντησε σ' αυτόν.

Συνεπώς, ο συναφής με την αιτίαση αυτή δέκατος πέμπτος λόγος αναιρέσεως είναι βάσιμος. Επίσης, βάσιμος είναι και ο δέκατος έβδομος λόγος αναιρέσεως, με τον οποίον η αναιρεσείουσα, επικαλούμενη πλημμέλεια από την ίδια, ως άνω, διάταξη, μέμφεται την αναιρεσιβαλλόμενη, ότι όσον αφορά το κονδύλιο των τόκων εκ δανείων, που αναγκάσθηκε να συνάψει εξ αιτίας της αντισυμβατικής και παράνομης συμπεριφοράς της αναιρεσίβλητης, εκτός της νομικής κυρίας συμβάσεως του άρθρου 914 Α.Κ., είχε επικαλεσθεί και πλημμελή εκπλήρωση των υποχρεώσεων της τελευταίας με επικουρική βάση, ερειδόμενη στα άρθρα 330, 382 και 383 Α.Κ., για την οποία, καίτοι υπήρχε ειδικός λόγος εφέσεως (ο ΣΤ΄, σελ. 31-32) για την απόρριψή του από το Εφετείο, εν τούτοις το τελευταίο, όπως προκύπτει από τη παραδεκτή επισκόπηση της αναιρεσιβαλλόμενης, απέρριψε να ερευνήσει. Κατ΄ ακολουθία των ανωτέρω, πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλομένη απόφαση και στη συνέχεια να παραπεμφθεί η υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δευτεροβάθμιο δικαστήριο, συγκροτούμενο, όμως, από άλλους δικαστές, εκτός εκείνων που εξέδωκαν την αναιρούμενη απόφαση (άρθρο 380 παρ. 3 ΚΠολΔ, όπως αντικαταστάθηκε με το άρθρο 31 του ν. 2172/1993).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Συνεκδικάζει τις αναφερόμενες στο σκεπτικό αιτήσεις αναιρέσεως.

Αναιρεί την 8725/2004 απόφαση τού Εφετείου Αθηνών όπως στο σκεπτικό.

Παραπέμπει την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο, που θα συγκροτηθεί, όμως, από άλλους δικαστές.

Καταδικάζει κάθε μία εκ των αναιρεσιβλήτων στη δικαστική δαπάνη κάθε μιάς εκ των αναιρεσειουσών, την οποία καθορίζει σε χίλια πεντακόσια (1.500) ευρώ.-

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 27 Μαρτίου 2007. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 15 Μαΐου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ