1018/2007 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1018 / 2007 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1018/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β1΄ Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Στέφανο Γαβρά, Αντιπρόεδρο, Εμμανουήλ Καλούδη, Χρήστο Αλεξόπουλο, Ειρήνη Αθανασίου και Αλέξανδρο Νικάκη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 20 Μαρτίου 2007, με την παρουσία και του γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων - καλούντων : 1)........, 2) ........, 3) ........., 4) ........., 5) ......., 6) .......,7) ......., 8) ......., 9) ........., 10) ........., 11) ........., 12) ........., 13) ........., 14)........., 15) ........,16) ........, 17) ........, 18) ........, 19) ........, 20) ........, 21) .........., 22) ..........., 23) ........., 24) ..........., και, 25) ........., ως εξ αδιαθέτου κληρονόμου (μητέρα) του θανόντος αναιρεσείοντος στην παρούσα δίκη, .........Εκπροσωπήθηκαν όλοι από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Ιωάννη Παπανδρουλάκη, ο οποίος δήλωσε, ότι η 25η των αναιρεσειόντων - καλούντων παραιτείται από το δικόγραφο της αναιρέσεως ως προς τους 2ο, 3ο, 4ο, 5ο και 6ο των αναιρεσιβλήτων - καθών η κλήση, για τους οποίους η δίκη κηρύχτηκε καταργημένη μεταξύ των λοιπών αναιρεσειόντων με την 273/2006 απόφαση του Β1 Πολιτικού Τμήματος του Αρείου Πάγου. Των αναιρεσιβλήτων - καθών η κλήση : 1) Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία "ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΤΗΛΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΩΝ ΕΛΛΑΔΟΣ - Ο.Τ.Ε. Α.Ε.", που εδρεύει στο ....... Αττικής και εκπροσωπείται νόμιμα. Εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Αναστασία Κρήτα, βάσει δηλώσεως του άρθρου 242 § 2 Κ.Πολ.Δ., 2) ......., 3) ........, 4) ........., 5) ........., και 6) ......... Δεν παραστάθηκαν στο ακροατήριο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 27-3-1995 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων - καλούντων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις : 2743/1995 του ίδιου Δικαστηρίου και 10720/1996 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζήτησαν οι αναιρεσείοντες με την από 15-12-1999 αίτησή τους.

Εκδόθηκε η 454/2005 απόφαση του Αρείου Πάγου, που κήρυξε απαράδεκτη τη συζήτηση. Η υπόθεση επανήλθε για νέα συζήτηση με την από 2-6-2005 κλήση των ήδη αναιρεσειόντων - καλούντων.

Εκδόθηκε η 273/2006 απόφαση του Αρείου Πάγου, που κήρυξε πάλι την συζήτηση απαράδεκτη. Η υπόθεση επανέρχεται για νέα συζήτηση με την από 11-5-2006 κλήση των αναιρεσειόντων - καλούντων. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Αλέξανδρος Νικάκης, διάβασε την από 29-11-2004 έκθεση της Αρεοπαγίτου Νίκης Γιαννακάκη, που έχει ήδη αποχωρήσει από την Υπηρεσία, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη των λόγων αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων - καλούντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, από τις διατάξεις των άρθρων 294, 296 και 297 ΚΠολΔ, που εφαρμόζονται, σύμφωνα με το άρθρο 573 παρ. 1 του ιδίου Κώδικα, και στη διαδικασία της δίκης για αναίρεση, προκύπτει ότι παραίτηση ολική ή μερική από το δικόγραφο του ένδικου μέσου που έχει ασκηθεί, όπως είναι και η αναίρεση (άρθρο 495 παρ. 1 ΚΠολΔ), μπορεί να γίνει με προφορική δήλωση, πριν αρχίζει η συζήτηση. Η δήλωση αυτή, καταχωριζόμενη στα πρακτικά, επιφέρει αντίστοιχη, ανάλογα με το περιεχόμενο και την έκτασή της, κατάργηση της δίκης. Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από τα ταυτάριθμα με την παρούσα απόφαση πρακτικά συνεδριάσεως, ο πληρεξούσιος δικηγόρος της αναιρεσείουσας ......... δήλωσε ότι παραιτείται από το δικόγραφο της αναιρέσεως ως προς τους 2ο, 3ο, 4ο, 5ο και 6ο των αναιρεσιβλήτων. Η παραίτηση αυτή είναι νόμιμη και συνεπάγεται την κατάργηση της δίκης ως προς τους άνω αναιρεσιβλήτους και η αναίρεση θεωρείται ότι δεν ασκήθηκε ως προς αυτούς, σύμφωνα με τα άρθρα 295 παρ. 1 και 299 ΚΠολΔ (σχετ. ολ. ΑΠ 7/1993).

Επειδή, από τη διάταξη του άρθρου 24 του Γ.Κ.Π. Ο.Τ.Ε., που έχει ισχύ ουσιαστικού νόμου (εκδόθηκε κατ' εξουσιοδότηση του άρθρου 7 εδ. στ' του Α. Ν. 301/1968, δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ 568/8.9.1969 και κυρώθηκε με το άρθρο 54 παρ. 1 του ν.δ. 165/1973) προκύπτει, ότι το έκτακτο προσωπικό προσλαμβάνεται δια συμβάσεως ορισμένου είτε αορίστου χρόνου.

Η διάταξη αυτή αντικαταστάθηκε με το άρθρο 24α του Γ.Κ.Π - Ο.Τ.Ε που τέθηκε σε ισχύ με την 95917/1989 απόφαση των Υπουργών Προεδρίας, Εργασίας και Επικοινωνιών (ΦΕΚ 747 Β της 9.10.1989), από την οποία προκύπτει, ότι δεν επιτρέπεται η πρόσληψη έκτακτου προσωπικού για την εκτέλεση έργου οιουδήποτε κλάδου ή ειδικότητας με σύμβαση αορίστου χρόνου (παρ. 1), ότι ειδικά για την εκτέλεση έργου των λοιπών κλάδων και ειδικοτήτων (πλην των κλάδων Διοικητικού - Εκμεταλλεύσεως Οικονομικού και Τεχνικού) και για την εκτέλεση ειδικού έργου των εξαιρούμενων κλάδων, εφ΄ όσον πρόκειται για κάλυψη προσκαίρων ή εποχιακών αναγκών, επιτρέπεται η πρόσληψη έκτακτου προσωπικού, με σύμβαση ορισμένου χρόνου η οποία δεν επιτρέπεται να παραταθεί ή να ανανεωθεί ή να μετατραπεί σε σύμβαση αορίστου χρόνου (παρ. 3).

Για το προσωπικό αυτό, εκτός από τις διατάξεις του άρθρου αυτού εφαρμόζονται και οι διατάξεις αυτές της εκτός του κανονισμού κείμενης νομοθεσίας (παρ. 5), ως τέτοια δε νοείται η νομοθεσία η σχετική με τις προσλήψεις που διέπει το δημόσιο τομέα, όπως αυτός προσδιορίζεται από το άρθρο 6 παρ. 1 του ν. 1286/1982 που τροποποιήθηκε μεταγενέστερα με το άρθρο 14 του ν. 2190/1994 στον οποίο υπάγεται και ο Ο.Τ.Ε., ήτοι η περιλαμβανόμενη στο ν. 1735/1987 "προσλήψεις στο Δημόσιο Τομέα κ.λ.π.".

Ειδικότερα, από το άρθρο 13 του νόμου αυτού προκύπτει, ότι για όλους τους φορείς του δημόσιου τομέα ο χρόνος διαρκείας της σύμβασης εργασίας του προσωπικού που προσλαμβάνεται για κάλυψη πρόσκαιρων αναγκών ορίζεται κατ' ανώτατο όριο σε ένα έτος, που μπορεί να παραταθεί για ένα ακόμη το πολύ έτος (παρ. 6). Μετά τη λήξη του πιο πάνω χρόνου απασχόλησης η σύμβαση λύεται αυτοδικαίως και το προσωπικό αποχωρεί από την υπηρεσία χωρίς καμμιά αποζημίωση και χωρίς καμμιά διατύπωση.

Οποιαδήποτε παράταση της αρχικής σύμβασης ή ανανέωση με σύναψη νέας σύμβασης πέρα από το ανώτατο κατά περίπτωση χρονικό όριο απασχόλησης απαγορεύεται και οι προϊστάμενοι των υπηρεσιών ή άλλα αρμόδια όργανα που ενεργούν κατά παράβαση των παραπάνω παραγράφων διώκονται ποινικά για παράβαση καθήκοντος.

Άρα, αφού οι συμβάσεις του προσωπικού που προσλαμβάνεται στο δημόσιο τομέα για κάλυψη πρόσκαιρων αναγκών, στο οποίο περιλαμβάνεται και το έκτακτο προσωπικό του Ο.Τ.Ε., (άρθρα 24 και 24α Γ.Κ.Π.ΙΟ.Τ.Ε.) που προσλήφθηκε μετά την ισχύ του ν. 1735/1987, είναι πάντοτε ορισμένου χρόνου, κατ' επιταγή του νόμου δεν έχουν εφαρμογή σ' αυτές οι διατάξεις του άρθρου 8 ν. 2112/1920, που προβλέπει ότι σε περίπτωση διαδοχικών συμβάσεων εργασίας ορισμένου χρόνου, έχει εφαρμογή ο ν. 2112/1920 αν ο καθορισμός της διαρκείας τους δεν δικαιολογείται από τη φύση της σύμβασης αλλά τέθηκε σκοπίμως για καταστρατήγηση των διατάξεων του, ούτε η διάταξη του άρθρου 671 Α.Κ.

κατά την οποία η σύμβαση εργασίας που συνομολογήθηκε για ορισμένο χρόνο, λογίζεται ότι ανανεώθηκε για αόριστο χρόνο, αν μετά τη λήξη του χρόνου της, ο εργαζόμενος εξακολουθεί την εργασία του, χωρίς να εναντιώνεται ο εργοδότης (ΑΠ 255/2005, ΑΠ 80/2000). Περαιτέρω, η ως άνω απαγόρευση της προσλήψεως στον ΟΤΕ εκτάκτου προσωπικού με σύμβαση ορισμένου χρόνου διατηρήθηκε και μετά την ισχύ από 27.8.1993 του ν. 2167/1993, καθόσον με τη διάταξη του άρθρου 43 παρ. 3 εδ.

δ΄ του νόμου αυτού, που ορίζει ότι "από 1.11.1993 καταργείται πάσα απαγόρευση ή περιορισμός προσλήψεων προσωπικού στον ΟΤΕ", δεν καταργήθηκε και η διάταξη του άρθρου 24α του ΓΚΠ-ΟΤΕ, ο οποίος σύμφωνα με το άρθρο 2 παρ. 4 του ν. 2257/1994 "Για την οργάνωση και λειτουργία του ΟΤΕ" εξακολουθεί να έχει ισχύ νόμου. Στην προκείμενη περίπτωση, το Εφετείο, όπως προκύπτει από την προσβαλλομένη απόφασή του, δέχθηκε τα εξής :

Οι ενάγοντες και ήδη αναιρεσείοντες με την ένδικη αγωγή τους εκθέτουν, ότι προσλήφθηκαν από τον εναγόμενο και ήδη αναιρεσίβλητο Οργανισμό Τηλεπικοινωνιών Ελλάδος κατά το χρονικό διάστημα από 16.6.1992 - 6.10.1993 με συμβάσεις εξαρτημένης εργασίας, οι οποίες χαρακτηρίζονται μεν ως ορισμένου χρόνου, αλλά στην πραγματικότητα κάλυπταν διαρκείς και πάγιες ανάγκες του εργοδότη, αφού υπηρετούσαν σε κενές οργανικές θέσεις φυλάκων εγκαταστάσεών του στην Αθήνα.

Ότι οι συμβάσεις αυτές μετά την παρέλευση της αρχικής τους διάρκειας ανανεώθηκαν διαδοχικώς εκτός του ιδίου ως άνω χρονικού διαστήματος, με νέες συμβάσεις ορισμένου χρόνου για την κάλυψη των ιδίων αναγκών και ότι από τη φύση των παρεχομένων υπηρεσιών τους δεν δικαιολογείτο η σύναψη συμβάσεων ορισμένου χρόνου, αλλά έγιναν προς καταστρατήγηση των αορίστου χρόνου συμβάσεων, για την εγκυρότητα δε της λύσης τους έπρεπε να προηγηθεί έγγραφη καταγγελία της συμβάσεως και ταυτόχρονη καταβολή της αποζημιώσεώς τους.

Ότι ο αναιρεσίβλητος μετά την 31.12.1994, οπότε έληξε η σύμβαση εργασίας τους, έπαυσε να αποδέχεται τις προσφερόμενες υπηρεσίες τους χωρίς έγγραφη καταγγελία της συμβάσεώς τους και καταβολή της αποζημιώσεως. ΄Ετσι κατέστη υπερήμερος έναντι αυτών και τους οφείλει μισθούς υπερημερίας. Περαιτέρω το Εφετείο δέχθηκε, ότι και αληθούς υποτιθεμένου του ισχυρισμού των αναιρεσειόντων ότι αυτοί κάλυπταν διαρκείς και πάγιες ανάγκες του αναιρεσιβλήτου, λόγω της φύσεως της παρεχόμενης από αυτούς εργασίας, δεν υπήρχε δυνατότητα σύμφωνα με τον Κανονισμό Προσωπικού του προσλήψεώς τους ως εκτάκτων με συμβάσεις εργασίας αορίστου χρόνου, αφού δεν ενέπιπταν στις εξαιρέσεις του άρθρου 24 παρ. 2 του ΓΚΠ-ΟΤΕ, αλλά υποχρεωτικά με συμβάσεις ορισμένου χρόνου, η δε σύναψη των διαδοχικών συμβάσεων ορισμένου χρόνου δεν ήταν δυνατόν να γίνει προς καταστρατήγηση των διατάξεων δια την υποχρεωτική καταγγελία των συμβάσεων αορίστου χρόνου, αλλά αντίθετα έγιναν κατ΄ επιταγή του νόμου.

Με τις παραδοχές αυτές απέρριψε ως μη νόμιμη την αγωγή, επικυρώνοντας την πρωτόδικη απόφαση. Κρίνοντας έτσι το Εφετείο δεν παραβίασε με εσφαλμένη ερμηνεία τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις του άρθρου 43 παρ. 3 εδ. δ του ν. 2167/1993, 8 του ν. 2112/1920, 2 παρ. 1, 2, 4 και 24α του ΓΚΠ-ΟΤΕ και οι αντίθετοι από το άρθρο 559 αριθμ. 1 ΚΠολΔ πρώτος και δεύτερος λόγος της αναιρέσεως πρέπει ν΄ απορριφθούν ως αβάσιμοι.

Επειδή, από τη διάταξη του άρθρου 559 αριθμ. 11 του ΚΠολΔ, κατά την οποία αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη του αποδεικτικού μέσα που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν, συνάγεται ότι ο λόγος αυτός δεν ιδρύεται αν το δικαστήριο δεν εισήλθε στην αποδεικτική διαδικασία, ώστε να επιβάλλεται η λήψη υπόψη των ως άνω αποδεικτικών μέσων, αλλ΄ απέρριψε την αγωγή ως μη νόμιμη (Ολ. ΑΠ 3/1997). Επομένως, ο τρίτος λόγος της αναιρέσεως, από το άρθρο 559 αριθμ. 11 ΚΠολΔ, με τον οποίο οι αναιρεσείοντες προβάλλουν την αιτίαση ότι το Εφετείο, παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη τα προσαχθέντα και επικληθέντα απ΄ αυτούς έγγραφα, τα οποία ειδικότερα προσδιορίζονται στο αναιρετήριο, πρέπει ν΄ απορριφθεί ως απαράδεκτος, διότι η αγωγή τους απορρίφθηκε ως μη νόμιμη.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Κηρύσσει κατηργημένη τη δίκη μεταξύ της ..........και των 2ου, 3ου, 4ου, 5ου και 6ου από τους αναιρεσιβλήτους.

Απορρίπτει την από 15.12.1999 αίτηση των .........., ........., ........, .........., .........., ......., ......., ....... ,....., ........, ........, ........., ........., .........., ........, ........., .........., ........, ........, ........., ......., ........., ........, .........., ............, για αναίρεση της 107720/1996 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει τους άνω αναιρεσείοντες (.......... έως και .........) στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, την οποία ορίζει σε επτακόσια εβδομήντα (770) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 24 Απριλίου 2007. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 15 Μαΐου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ