1017/2014 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1017 / 2014 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1017/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ιωάννη Σίδερη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Παναγιώτη Ρουμπή, Ερωτόκριτο Καλούδη, Αργύριο Σταυράκη και Ασπασία Μαγιάκου, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 8 Ιανουαρίου 2014, με την παρουσία και της γραμματέως Αγγελικής Ανυφαντή, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Σ. Δ. του Κ., κατοίκου ..., ο οποίος δεν παραστάθηκε, ούτε εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο.

Του αναιρεσιβλήτου: Σ. Δ. του Σ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Νικόλαο Πετεινάτο, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 27/3/2007 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο ...ς. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 173/2009 του ίδιου Δικαστηρίου και 255/2010 του Εφετείου ...ς. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 17/6/2011 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκε μόνο ο αναιρεσίβλητος, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ασπασία Μαγιάκου ανέγνωσε την από 12/2/2013 έκθεση του κωλυομένου να μετάσχει στη σύνθεση Αρεοπαγίτη Νικολάου Μπιχάκη, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της υπό κρίση αίτησης αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τη διάταξη του άρθρου 576 παρ.1 ΚΠολΔ, προκύπτει ότι, αν κατά τη συζήτηση της αναίρεσης δεν εμφανισθεί ο διάδικος που επισπεύδει τη συζήτηση, η τελευταία γίνεται σαν να ήταν παρόντες οι διάδικοι, εφόσον όμως ο δικηγόρος που υπέγραψε την κλήση ήταν νόμιμα διορισμένος πληρεξούσιος αυτού. Αν εκείνος που επισπεύδει τη συζήτηση είναι ο αναιρεσείων, η κλήση συντάσσεται κάτω από το αντίγραφο του κατατεθέντος δικογράφου της αίτησης αναίρεσης και επιδίδεται με επιμέλεια του σε όλους τους αναιρεσιβλήτους.

Σε περίπτωση αναβολής της υπόθεσης από το πινάκιο εφαρμόζεται η διάταξη του άρθρου 226 παρ.4 ΚΠολΔ, κατά την οποία η αναγραφή της υπόθεσης στο πινάκιο για τη μετ' αναβολή δικάσιμο ισχύει ως κλήτευση όλων των διαδίκων, χωρίς να απαιτείται κλήση του διαδίκου που δεν είχε εμφανισθεί για τη μετ' αναβολή δικάσιμο, με την προϋπόθεση ότι η προηγούμενη κλήτευση ήταν νόμιμη και εμπρόθεσμη.

Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από τα διαδικαστικά έγγραφα της δίκης, ακριβές αντίγραφο της από 17/6/2011 αίτησης για αναίρεση της 255/2010 απόφασης του Εφετείου ...ς, με την πράξη ορισμού δικασίμου και κλήση προς συζήτηση για την αρχική δικάσιμο της 20/2/2013, κατά την οποία η υπόθεση αναβλήθηκε με αίτηση του αναιρεσείοντος για την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας δικάσιμο, επιδόθηκε στον αναιρεσίβλητο, με την επιμέλεια του αναιρεσείοντος, ο οποίος επισπεύδει τη συζήτηση της υπόθεσης δια της πληρεξούσιας δικηγόρου του (βλ.

την από 21/12/2012 επισημείωση του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Χίου Σ. Κ. στο επιδοθέν στον αναιρεσίβλητο αντίγραφο της αίτησης αναίρεσης). Όμως ο αναιρεσείων, όπως προκύπτει από τα πρακτικά της δίκης, δεν εμφανίσθηκε κατά τη συζήτηση στην παρούσα δικάσιμο, κατά την οποία η υπόθεση εκφωνήθηκε από την οικεία σειρά του πινακίου, ούτε κατέθεσε σχετική δήλωση, σύμφωνα με τα άρθρα 573 παρ.1 και 242 παρ.1 ΚΠολΔ, ενώ ο αναιρεσίβλητος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του με δήλωση του άρθ. 242§2 ΚΠολΔ.

Επομένως, η συζήτηση πρέπει να προχωρήσει σαν να ήταν παρόντες οι διάδικοι.

Σύμφωνα με το άρθρο 1045 ΑΚ, για τη κτήση της κυριότητας με έκτακτη χρησικτησία, απαιτείται άσκηση νομής επί συνεχή εικοσαετία, με δυνατότητα αυτού που χρησιδεσπόζει να συνυπολογίσει το χρόνο τη δικής του νομής και την όμοια νομή του δικαιοπαρόχου του (άρθρο 1051 ΑΚ), εφόσον είχε γίνει με νόμιμο τρόπο καθολικός ή ειδικός διάδοχος αυτού.

Νομέας δε, κατά το άρθρο 974 του ίδιου Κώδικα, είναι όποιος απέκτησε τη φυσική εξουσία πάνω στο πράγμα, αν ασκεί την εξουσία αυτή με διάνοια κυρίου. Άσκηση της νομής επί ακινήτου αποτελούν εμφανείς υλικές πράξεις επ' αυτού που είναι δηλωτικές της βούλησης του νομέα να εξουσιάζει τούτο και οι οποίες ποικίλουν ανάλογα με τον κατά τη βούληση του νομέα προορισμό του πράγματος.

Εξάλλου από τη διάταξη του άρθρου 559 αρ.1 ΚΠολΔ. προκύπτει ότι λόγος αναιρέσεως για ευθεία παράβαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου ιδρύεται αν αυτός δεν εφαρμόσθηκε, ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του, ή αν εφαρμόσθηκε, ενώ δεν έπρεπε, καθώς και αν το δικαστήριο προσέδωσε στον εφαρμοστέο κανόνα έννοια διαφορετική από την αληθινή.

Στην περίπτωση που το δικαστήριο έκρινε κατ' ουσίαν την υπόθεση η παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου κρίνεται ενόψει των πραγματικών περιστατικών που ανελέγκτως δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν το δικαστήριο της ουσίας και της υπαγωγής αυτών στο νόμο και ιδρύεται ο λόγος αυτός αναιρέσεως αν οι πραγματικές παραδοχές της αποφάσεως καθιστούν φανερή την παραβίαση.

Τούτο συμβαίνει, όταν το δικαστήριο εφάρμοσε το νόμο, παρότι τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν δεν ήταν αρκετά για την εφαρμογή του ή δεν εφάρμοσε το νόμο, παρότι τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε αρκούσαν για την εφαρμογή του καθώς και όταν προέβη σε εσφαλμένη υπαγωγή των περιστατικών στη διάταξη, στο πραγματικό της οποίας αυτά δεν υπάγονται.

Περαιτέρω, κατά το άρθρο 559 αριθ. 19 του ΚΠολΔ, ιδρύεται λόγος αναίρεσης αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Κατά την έννοια της διάταξης αυτής, έλλειψη νόμιμης βάσης, λόγω ανεπαρκών ή αντιφατικών αιτιολογιών, υπάρχει, όταν από το αιτιολογικό της απόφασης, που συνιστά την ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού, δεν προκύπτουν κατά τρόπο πλήρη, σαφή και χωρίς αντιφάσεις, τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία, σύμφωνα με το νόμο, είναι αναγκαία για την κρίση στη συγκεκριμένη περίπτωση ότι συντρέχουν οι όροι της διάταξης που εφαρμόσθηκε ή ότι δεν συντρέχουν οι όροι της εφαρμογής της. ιδρύεται, δηλαδή, ο λόγος αυτός αναίρεσης, όταν από τις παραδοχές της απόφασης δημιουργούνται αμφιβολίες για το αν εφαρμόσθηκε ορθώς ή όχι ορισμένη ουσιαστική διάταξη νόμου. Αναφέρεται σε πλημμέλειες αναγόμενες στη διατύπωση του αποδεικτικού πορίσματος και δεν ιδρύεται όταν υπάρχουν ελλείψεις που ανάγονται στην εκτίμηση των αποδείξεων και, ειδικότερα, στην ανάλυση, στάθμιση και αξιολόγηση αυτών και στην αιτιολόγηση του πορίσματος που έχει εξαχθεί από αυτές, αρκεί τούτο να εκτίθεται πλήρως, σαφώς και χωρίς αντιφάσεις (Ολ. ΑΠ 24/1992).

Στην προκειμένη περίπτωση όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση το Εφετείο δέχτηκε τα εξής: "Το επίδικο ακίνητο βρίσκεται στην περιοχή ..., όπως αυτό εμφαίνεται στο από Μάιο του έτους 2006 τοπογραφικό διάγραμμα του πολιτικού μηχανικού Σ. Ά. υπό στοιχεία 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 1, εμβαδού 974,67 τ.μ., επί του οποίου υφίσταται παλαιά ισόγεια αγροτική αποθήκη, εμβαδού 26,40 τ.μ., και συνορεύει δυτικά με δευτερεύουσα επαρχιακή οδό προς ...

και προς ..., βόρια εν μέρει με ιδιοκτησία Χ. Α. και εν μέρει με ιδιοκτησία Α. Χ., νοτιοδυτικά με ιδιοκτησία Χ. Α., Βορειοανατολικά, με ιδιοκτησία Χ. Α. και εν μέρει με ιδιοκτησία Α. Α., Νοτιοανατολικά με ιδιοκτησία Α. Α., νοτιοανατολικά με ιδιοκτησία Ε. Α., ανατολικά με ιδιοκτησία Α. Α. και νότια με ιδιοκτησία κληρονόμων Ι.

Κ.. Το εν λόγω ακίνητο παραχωρήθηκε στον δικαιοπάροχο πατέρα του ενάγοντος Σ. Δ. του Κ. άτυπα από τον πατέρα του Κ. Δ. το έτος 1966 (βλπ. και το από 7-3-1984 ιδιωτικό συμφωνητικό που καταρτίσθηκε μεταξύ του πατέρα του Σ. Δ. του Κ. και των αρρένων τέκνων του τελευταίου Χ. - Σ. και Σ. μεταγενέστερα). Έκτοτε, ο Σ. Δ. του Κ.

ασκούσε συνεχώς και αδιακόπως, με διάνοια κυρίου όλες τις πράξεις νομής και κατοχής που προσιδιάζουν στη φύση και στον προορισμό του πράγματος. Ειδικότερα, ασκώντας επ' αυτού εποπτεία, ευρισκόμενος σε διαρκή υλική και τοπική σχέση μ' αυτό, περιφράζοντας και καθαρίζοντας το, φροντίζοντας και μαζεύοντας τον καρπό από τα επ' αυτού οπωροφόρα δέντρα και τις ελιές, τη συντήρηση των εντός αυτού κτισμάτων, χωρίς να αμφισβητηθεί η κυριότητα του επί του επιδίκου.

Τις ανωτέρω δε πράξεις, ο δικαιοπάροχος του ενάγοντος ασκούσε δια του πατέρα του, Κ. Δ., μέχρι το έτος 1987 περίπου, οπότε απεβίωσε ο τελευταίος και μετέπειτα δια του αδερφού του Χ. Δ. του Κ., καθόσον ο ίδιος διέμενε μόνιμα στη Χίο και επισκέπτονταν την ... κάθε τρία χρόνια περίπου. Στις 18-4- 2003, απεβίωσε ο ανωτέρω πατέρας του ενάγοντος και ενάγων με την υπ' αρ. ...

συμβολαιογραφική πράξη αποδοχής κληρονομιάς, αυτού (θανόντος πατέρα του), την οποία συνέταξε η Συμβολαιογράφος Χίου Χαρούλα Φιστέ - Τσιάνου και μεταγράφηκε νόμιμα στα βιβλία μεταγραφών του υποθηκοφυλακείου ... στις 8-1-2007 στον τόμο … και με α.α. …, αποδέχθηκε την κληρονομιά, ήτοι το ανωτέρω ακίνητο, που κατέλειπε σε αυτόν ο θανών πατέρας του με την από 10-4-2000 ιδιόγραφη διαθήκη του, η οποία δημοσιεύθηκε με τα υπ' αρ. 442/16-11-2005 πρακτικά συνεδρίασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Χίου.

Από τον θάνατο του πατέρα του ο ενάγων συνέχισε να ασκεί τις ανωτέρω πράξεις που ασκούσε ο τελευταίος επί του επιδίκου ακινήτου, επίσης δια αντιπροσώπου, ήτοι δια μέσου του θείου του Χ. Δ. του Κ., και συνεπώς, ο ενάγων κατέστη κύριος του επιδίκου με παράγωγο τρόπο και πρωτότυπο, ήτοι με τα προσόντα της έκτακτης χρησικτησίας, προσμετρώντας στο χρόνο χρησικτησίας του και το χρόνο χρησικτησίας του δικαιοπαρόχου του (1966 έως 2006).

Περαιτέρω, αποδείχθηκε, ότι ο εναγόμενος τον Αύγουστο του έτους 2006, αμφισβητώντας την κυριότητα του ενάγοντος επί του επιδίκου ακινήτου, κατασκεύασε δυτικά της εισόδου, από την πλευρά της επαρχιακής οδού ...ς - ..., στύλο από σκυρόδεμα, ύψους τριών μέτρων περίπου, προκειμένου να λάβει άδεια ηλεκτροδότησης, ενόψει της από 17-7-2006 αίτησης που είχε καταθέσει για το σκοπό αυτό στη ΔΕΗ (βλ.

το υπ' αρ. ... έγγραφο της ΔΕΗ), έστρωσε τμήμα του οικοπέδου με χαλίκι, εμβαδού 60 τ.μ. περίπου, έκοψε ένα μεγάλο δέντρο ελιάς και αφαίρεσε την συρμάτινη περίφραξη, μήκους τριάντα περίπου μέτρων, που είχε τοποθετήσει ο δικαιοπάροχος του ενάγοντος, όπως ανωτέρω αναφέρθηκε, ενώ ανήρτησε πινακίδες στις οποίες δήλωνε ότι το επίδικο είναι ιδιοκτησίας του, απαγορεύοντας σε όλους τη διέλευση απ' αυτό (βλ.

τις επικαλούμενες και προσκομιζόμενες από τον ενάγοντα φωτογραφίες). Επίσης, αποδείχθηκε ότι το ανωτέρω χρονικό διάστημα, ο εναγόμενος, αντικατέστησε τη ξύλινη πόρτα της παλαιάς αποθήκης, με σιδερένια παρακρατώντας τα κλειδιά, αποβάλλοντας με αυτό τον τρόπο, τον ενάγοντα παράνομα και χωρίς τη θέληση του, από τη νομή και κατοχή της αποθήκης και από όλο το επίδικο, εφόσον και ο ίδιος ομολογεί με τις προτάσεις του ότι κατέχει αυτό για ίδιο λογαριασμό.

Ο εναγόμενος ισχυρίζεται ότι το επίδικο αποτελείται από δύο τμήματα, ήτοι από το πρώτο τμήμα, εμβαδού περίπου 400 τ.μ., το οποίο εμφαίνεται στο από Μάρτη του 2004 τοπογραφικό διάγραμμα του πολιτικού μηχανικού Α. - Σ. Λ. υπό τα στοιχεία 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 6 και συνορεύει ολόγυρα με ακίνητα Ι. Χ., Σ. Α., με το δεύτερο τμήμα του επιδίκου και με ακίνητο ιδιοκτησίας Α.

Α., το οποίο ανήκει στη μητέρα του και το δεύτερο συνεχόμενο με το πρώτο τμήμα, το οποίο συνορεύει ολόγυρα με ιδιοκτησίες Χ. Α., Ι. Κ. και με την αγροτική οδό που οδηγεί προς τον ..., του οποίου (δεύτερου τμήματος) κατέστη κύριος με τα προσόντα της έκτακτης χρησικτησίας, διότι το νέμεται και το κατέχει με διάνοια κυρίου από το έτος 1975 έως το έτος 2006, ασκώντας επ' αυτού συνεχώς και αδιακόπως πράξεις νομής και διακατοχής.

Από το ως άνω όμως αποδεικτικό υλικό δεν αποδείχθηκε ότι ο επαγόμενος διενήργησε τις αναφερόμενες απ' αυτόν διακατοχικές πράξεις, επί του επιδίκου, καθόσον τα επικαλούμενα και προσκομιζόμενα απ' αυτόν έγγραφα, προς επίρρωση του ισχυρισμού του, ανάγονται σε χρόνο μεταγενέστερο του έτους 2006 (βλ. το επικαλούμενο και προσκομιζόμενο από τον εναγόμενο τοπογραφικό διάγραμμα με ημερομηνία Μάρτιο του 2004, δηλώσεις αποζημίωσης καλλιεργειών του ΕΛΓΑ με ημερομηνία 7-6-2008, το με ημερομηνία 17-10-2006 απαντητικό έγγραφο της ΔΕΗ προς την από 17-7-2006 αίτηση ηλεκτροδότησης).

Η κρίση αυτή του Δικαστηρίου ενισχύεται τόσο από την κατάθεση του μάρτυρα ανταπόδειξης, Β. Φ., ο οποίος εξεταζόμενος ενώπιον του ακροατηρίου του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου δεν κατέθεσε συγκεκριμένα για τις πράξεις νομής του εναγομένου και για το χρόνο κατά τον οποίο αυτές έλαβαν χώρα από τον τελευταίο, δηλαδή εάν ανάγονται σε χρόνο τουλάχιστον μιας εικοσαετίας προ του έτους 2006, παρά αόριστα κατέθεσε ότι μετά το έτος 1984 φύτεψε ντομάτες, και ότι προέβη στη διαμόρφωση της αποθήκης σε σπίτι, στο κόψιμο των ελιών και τη φύτευση στη θέση αυτών λεμονιών, τα τελευταία τέσσερα με πέντε χρόνια, και ότι τα περισσότερα οπωροφόρα προϋπήρχαν του έτους 1984, όσο και από την κατάθεση του μάρτυρα απόδειξης, Κ.

Δ. του Χ., ο οποίος κατέθεσε ενώπιον του προαναφερόμενου Δικαστηρίου ότι κύριος του επιδίκου ήταν ο δικαιοπάροχος του ενάγοντος, Σ. Δ. του Κ., καθόσον το κατείχε κατόπιν άτυπης μεταβίβασης από τον πατέρα του Κ. Δ., παππού του ενάγοντος, από το 1966, επίσης, ότι λόγω της απουσίας του δικαιοπαρόχου του ενάγοντος από την ..., το επίδικο φρόντιζε και πρόσεχε στην αρχή ο πατέρας του Κ.

Δ., περιφράσσοντας το και φυτεύοντας επ' αυτού ελιές, πορτοκαλιές και λεμονιές, ενώ μετά το θάνατο αυτού, ο πατέρας του μάρτυρα και αδερφός του Σ. Δ., Χ. Δ., ο οποίος και μετά το θάνατο του αδερφού του και πατέρα του ενάγοντος, συνέχισε να φροντίζει το επίδικο, καθαρίζοντας το, και να προσέχει αυτό για λογαριασμό του τελευταίου και ότι ουδέποτε ο εναγόμενος μέχρι το έτος 2006 ενήργησε διακατοχικές πράξεις επ' αυτού, αντιθέτως μάλιστα, μία φορά ο εναγόμενος προχώρησε στον καθαρισμό του επιδίκου μετά από εντολή του Χ.

Δ. και του δικαιοπαρόχου του ενάγοντος, αδερφού του. Επίσης, ούτε από τους εξετασθέντες με επιμέλεια του εναγομένου ενώπιον της συμβολαιογράφου ...ς Α.ς Π., μάρτυρες Β. Α., Μ. Β. και Ι. Κ. αποδεικνύονται οι ως άνω ισχυρισμοί του εναγομένου, ενόψει του ότι αυτοί καταθέτουν ότι έβλεπαν τον εναγόμενο μέσα στο επίδικο να ενεργεί πράξεις κατοχής, ο πρώτος χωρίς να προσδιορίζει καθόλου τον χρόνο διενέργειας αυτών, ο τρίτος από το έτος 1999 και η δευτέρα ότι έβλεπε τον εναγόμενο από το έτος 1982 μέσα στο επίδικο χωρίς να εξειδικεύει τον χρόνο διενέργειας από αυτών των λοιπών πράξεων νομής και κατοχής που επικαλείται, γεγονός το οποίο δεν μπορεί να είναι αληθές, αφού ο απώτερος δικαιοπάροχος του επιδίκου Κ.

Δ. και ο εναγόμενος επιβεβαιώνουν εγγράφως στις 7-3-1984 ότι το επίδικο ανήκει στον πατέρα του ενάγοντος.

Συνεπώς, πρέπει να απορριφθεί, ως ουσιαστικά αβάσιμη η προταθείσα εκ μέρους του εναγομένου ένσταση ιδίας κυριότητας επί του επιδίκου. Εφόσον η εκκαλουμένη απόφαση έκρινε διαφορετικά από τα παραπάνω, όσον αφορά την αποβολή του ενάγοντος από το επίδικο, εσφαλμένα εκτίμησε τις ως άνω αποδείξεις και εφάρμοσε την διάταξη του άρθρου 1094 Α.Κ.

Η ίδια όμως απόφαση που έκρινε όμοια με τα παραπάνω, όσον αφορά την κυριότητα του ενάγοντος επί του επιδίκου, ορθά εκτίμησε τις εν λόγω αποδείξεις και εφάρμοσε την διάταξη του άρθρου 1045 Α.Κ και πρέπει να απορριφθούν οι δεύτερος έως και πέμπτος λόγοι της εφέσεως του εναγομένου ως αβάσιμοι ως και η έφεση του στο σύνολο της, να γίνει δεκτός ο μοναδικός λόγος της εφέσεως του ενάγοντος και αφού εξαφανισθεί η εκκαλουμένη απόφαση και κρατηθεί η αγωγή που είναι νόμιμη και στηρίζεται στις διατάξεις των άρθρων 1094 και 1045 ΑΚ και δικασθεί από το δικαστήριο τούτο (άρθρο 535 παρ. 1 ΚΠολΔ), να γίνει εν μέρει δεκτή αυτή, να αναγνωρισθεί ο ενάγων κύριος του ως άνω περιγραφομένου ακινήτου και να υποχρεωθεί ο εναγόμενος να του το αποδώσει." Με αυτά που δέχτηκε και έτσι, που έκρινε το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφασή του, ως προς το κρίσιμο ζήτημα ότι ο αναιρεσίβλητος κατέστη κύριος του επιδίκου ακινήτου με έκτακτη χρησικτησία δεν παραβίασε τις προδιαληφθείσες διατάξεις ουσιαστικού δικαίου των άρθ. 974 και 1045 ΑΚ, τις οποίες ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε, περιέλαβε δε πλήρεις, σαφείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες, που καθιστούν εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο ως προς την ορθή εφαρμογή των ως άνω ουσιαστικών διατάξεων και, επομένως, οι πρώτος και τέταρτος λόγοι αναίρεσης, οι οποίοι περιέχουν αιτιάσεις από τους αριθ. 1 και 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ είναι απορριπτέοι ως αβάσιμοι.

Επειδή κατά την έννοια του άρθρου 559 αριθ.8 ΚΠολΔ ιδρύεται λόγος αναίρεσης και όταν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. "Πράγματα" θεωρούνται οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί των διαδίκων που συγκροτούν την ιστορική βάση και επομένως θεμελιώνουν το αίτημα αγωγής, ανταγωγής, ένστασης ή αντένστασης και όχι ισχυρισμοί που αποτελούν άρνηση της αγωγής κ.λπ.

ή επιχειρήματα νομικά ή πραγματικά, τα οποία αντλούνται από το νόμο ή από την εκτίμηση των αποδείξεων. Στην προκειμένη περίπτωση με το δεύτερο λόγο της αίτησης προβάλλεται η από τον αριθ.8β του άρθρου 559 ΚΠολΔ πλημμέλεια της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, διότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη του τους ισχυρισμούς που πρόβαλε ο αναιρεσείων.

α) ότι ουδέποτε το από 7.3.1984 ιδιωτικό έγγραφο δυνάμει του οποίου ο δικαιοπάροχος του αναιρεσιβλήτου απέκτησε κυριότητα επί του επιδίκου είχε ισχύ. Άλλωστε, ο δικαιοπάροχος του αναιρεσιβλήτου αποξενώθηκε ουσιαστικά από το επίδικο ακίνητο όταν το πώλησε στην αδελφή του Α. έναντι του ποσού των 800.000 δρχ από τον πατέρα του, β) ότι ο δικαιοπάροχος του αναιρεσιβλήτου δεν απέκτησε ποτέ κυριότητα, καθώς αυτός δεν άσκησε σ' αυτό οποιαδήποτε πράξη, αφού δεν ερχόταν στην ..., γ) ότι το επίδικο ακίνητο αποτελούνταν από δύο ακίνητα συνεχόμενα μεταξύ τους, το καθένα από τα οποία ανήκε σε διαφορετικούς κυρίους, το ένα στη μητέρα του και το άλλο στον πατέρα του.

Το επίδικο ακίνητο ανήκε στην μητέρα του Α. Α. και υπήρχαν ελιόδεντρά που καλλιεργούσε η μητέρα του και του παρέδωσε τη νομή αυτού του ακινήτου από το έτος 1984 και έκτοτε την ασκούσε ανελλιπώς διάνοια κυρίου και με καλή πίστη καθιστάμενος επ' αυτού κύριος με τα προσόντα της έκτακτης χρησικτησίας. Ότι ασκούσε αδιάκοπα πράξεις νομής επί του επίδικου ακινήτου, καλλιεργώντας αυτό, έκανε εργασίες κατασκευής και συντήρησης της αποθήκης που υπήρχε εντός αυτού.

Φύτευσε οπωροφόρα δέντρα και διάφορα κηπευτικά, σύλλεγε τους καρπούς από το έτος 1975 όπου είναι εγκαταστημένος στο ακίνητο και ουδέποτε κανείς από τα αδέλφια του δεν έφερε την παραμικρή αντίρρηση ή όχληση. Ο εξεταζόμενος λόγος αναίρεσης είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, αφού όπως προκύπτει από το ως άνω περιεχόμενο της προσβαλλόμενης απόφασης το Εφετείο έλαβε υπόψη του τους ως άνω ισχυρισμούς του αναιρεσείοντος και τους απέρριψε και ως εκ του πράγματος.

Επειδή κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 11 περ. γ' του Κ.Πολ.Δ. ιδρύεται λόγος αναίρεσης αν το δικαστήριο παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη του αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν. Για την ίδρυση του λόγου αυτού αρκεί και η ύπαρξη αμφιβολιών για το αν λήφθηκε υπόψη από το δικαστήριο της ουσίας συγκεκριμένο αποδεικτικό μέσο.

Όμως δεν γεννάται ο λόγος αυτός, αν και από τη γενική μνεία ότι λήφθηκαν υπόψη όλα τα κατ' είδος έστω αναφερόμενα αποδεικτικά μέσα, σε συνδυασμό με το υπόλοιπο περιεχόμενο της απόφασης, καθίσταται αδιστάκτως βέβαιο ότι λήφθηκε υπόψη συγκεκριμένο αποδεικτικό μέσο που επικαλέστηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι.

Η παράβαση της υποχρέωσης αυτής ιδρύει τον λόγο αναίρεσης του άρθρου 559 αρ. 11 γ' του Κ.Πολ.Δ., υπό την προϋπόθεση ότι το πραγματικό γεγονός που επικαλείται ο διάδικος ασκεί ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, αφού μόνο ένα τέτοιο (ουσιώδες) γεγονός καθίσταται αντικείμενο απόδειξης. Στην προκείμενη περίπτωση με τον τρίτο λόγο αναίρεσης προβάλλεται η από τον αρ.11γ' του άρθρου 559 ΚΠολΔ πλημμέλεια της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, διότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη του τις 4028 και 4029/10-4-2009 ένορκες βεβαιώσεις ενώπιον της συμ/φου ...ς Α.

Π., τις οποίες και απέκρουσε λόγω του αριθμητικού περιορισμού ενώ έπρεπε να τις λάβει υπόψη του κατά τη σειρά της επίκλησης τους. Όπως προκύπτει από την επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων ο αναιρεσείων είχε επικαλεστεί και προσκομίσει ενώπιον του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου τις 4028 και 4029/10-4-2009 ως άνω ένορκες βεβαιώσεις (βλ.την 173/2009 εκκαλούμενη απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου ...ς), ενώ με τις προτάσεις του κατά τη συζήτηση της έφεσης μετά την οποία εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση επικαλέστηκε και προσκόμισε στο Εφετείο κατά σειρά;

επί πλέον τις 4602, 4603 και 4601 ένορκες βεβαιώσεις της ως άνω συμ/φου. Ωστόσο από την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση προκύπτει ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη του τις 4028, 4029 και 4602 ένορκες βεβαιώσεις της ως άνω συμ/φου και, επομένως, ο εξεταζόμενος λόγος αναίρεσης είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 17/6/2011 αίτηση του Σ. Δ. για αναίρεση της 255/2010 απόφασης του Εφετείου ...ς.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, την 1η Απριλίου 2014.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, την 7η Μαΐου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ