Supreme Court dismisses appeal on labor contract formation via public competition and statute of limitations.
Greece (EL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appeal against the Athens Court of Appeal's decision rejecting claims for back wages. The plaintiffs successfully passed a public competition in 1984 but were rejected by the employer, who then declared the competition void and held a new one. The court ruled that the initial competition results were final and binding, making the employer's refusal to accept the employees a breach of contract that triggered statutory penalties. Consequently, the court held that the five-year statute of limitations had expired by the time the lawsuit was filed in 2004, rendering the wage claims inadmissible.
Legislator headnote
AI generatedArticles 185, 189, 192, 201, 361, 648 of the Civil Code; Articles 250(6), 17, 251, 253 of the Civil Code; Article 656 of the Civil Code; Article 1 of the Penal Code; Article 25 of Law 690/1945: A successful candidate in a public competition for vacant positions is deemed to have accepted the employer's proposal, forming a binding employment contract; the employer's subsequent refusal to accept the candidate constitutes a breach of contract triggering penalty wages, but such claims are subject to a five-year statute of limitations starting from the end of the year in which the claim could be pursued.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Απόφαση 1017 / 2008 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)
Αριθμός 1017/2008
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Β2' Πολιτικό Τμήμα
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Κολυβά, Αντιπρόεδρο, Ηλία Γιαννακάκη, Χρήστο Αλεξόπουλο, Σπυρίδωνα Ζιάκα, Ζήση Βασιλόπουλο, Αρεοπαγίτες.
ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 11 Μαρτίου 2008, με την παρουσία και του Γραμματέα Αντωνίου Στυλιανουδάκη, για να δικάσει μεταξύ:
Των αναιρεσειουσών: 1) Χ1, 2) Χ2, 3) Χ3, 4) Χ4, οι οποίες εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Κωνσταντίνο Αδάμη.
Της αναιρεσίβλητης: Εταιρείας με την επωνυμία "Δημόσια Επιχείρηση Ηλεκτρισμού (Δ.Ε.Η.)", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ηλία Μανιάτη.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 15/5/2004 αγωγή των ήδη αναιρεσειουσών, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1060/2005 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 6677/2006 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείουσες με την από 30/4/2007 αίτησή τους.
Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω και ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Σπυρίδων Ζιάκας, ανέγνωσε την από 22/2/2008 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειουσών ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Από τις διατάξεις των άρθρων 185, 189, 192, 201, 361 και 648 Α.Κ., συνάγεται ότι η προκήρυξη διαγωνισμού για την πρόσληψη σε θέσεις εργασίας, που είναι κενές ή προβλέπεται να κενωθούν μέσα σε ορισμένη προθεσμία, αποτελεί πρόταση για τη σύναψη συμβάσεως εργασίας, υπό την αίρεση της επιτυχίας στο διαγωνισμό. Η υποβολή αιτήσεως και ή συμμετοχή στο διαγωνισμό ενέχει αποδοχή της προτάσεως εκ μέρους των υποψηφίων, ενώ η επιτυχία στο διαγωνισμό σε σειρά που βρίσκεται μέσα στον αριθμό των κενών ή εκείνων που πρόκειται να κενωθούν θέσεων, επιφέρει την τελείωση της συμβάσεως που έκτοτε δεσμεύει αμφότερα τα μέρη.
Μετά ταύτα ο εργοδότης, μη αποδεχόμενος τις υπηρεσίες του επιτυχόντος στο διαγωνισμό καθίσταται υπερήμερος με τις συνέπειες που ορίζει το άρθρο 656 Α.Κ. Εξάλλου, από τον συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 250 αριθ. 6 και 17, 251 και 253του ΑΚ προκύπτει, ότι οι αξιώσεις των εργαζομένων για την πληρωμή των μισθών ή άλλων αμοιβών τους παραγράφονται σε πέντε έτη και η παραγραφή αυτή αρχίζει από το τέλος του έτους μέσα στο οποίο γεννήθηκαν και κατέστη δυνατή η επιδίωξή τους.
Περαιτέρω, κατά το άρθρο μόνο του ν. 690/1945 τιμωρείται με τις προβλεπόμενες από αυτό ποινές κάθε εργοδότης που δεν καταβάλλει εμπροθέσμως στους απασχολούμενους σ' αυτόν με μισθό τις αποδοχές ή κάθε φύσεως παροχές που τους οφείλει από τη σχέση εργασίας. Με τη διάταξη αυτήν ανάγεται σε ποινικό αδίκημα η μη εκπλήρωση από τον εργοδότη της υποχρεώσεώς του για πληρωμή του μισθού που απορρέει από τη σύμβαση εργασίας.
Με την παράλειψη όμως της πληρωμής (εν όλω ή εν μέρει) αυτού ο εργαζόμενος δεν χάνει τις καθυστερούμενες αποδοχές και, συνεπώς, δεν υπάρχει ζημία, που να έχει αιτία τη, σε σχέση με το ν. 690/1945, παράνομη συμπεριφορά του εργοδότη. Έτσι, η μη εκπλήρωση της προς καταβολή του οφειλόμενου μισθού υποχρεώσεως του εργοδότη και η παρακράτηση από αυτόν του μισθού, τον οποίο ενοχικώς οφείλει, δεν συνιστά αδικοπραξία.
Περαιτέρω, όταν ο πλουτισμός έχει επέλθει από νόμιμη αιτία, όπως από διάταξη νόμου και συνεπώς και λόγω παραγραφής, δεν γεννάται αξίωση προς απόδοσή του (άρθρ. 904 ΑΚ), παρά μόνο όταν υπάρχει ειδική διάταξη νόμου που επιτρέπει την αναζήτησή του, όπως στην περίπτωση του άρθρου 938 ΑΚ, κατά το οποίο, όποιος οφείλει αποζημίωση από αδικοπραξία, έχει την υποχρέωση, κατά τις διατάξεις για τον αδικαιολόγητο πλουτισμό, να αποδώσει ό,τι περιήλθε σ' αυτόν, ακόμη και αν η απαίτηση από την αδικοπραξία έχει παραγραφεί.
Από το άρθρο αυτό, σε συνδυασμό με τα άρθρα 904 επ, ΑΚ, προκύπτει ότι περιελθόν είναι κάθε ωφέλεια που περιήλθε στον αδικήσαντα από την αδικοπραξία, η δε περί τούτου αξίωση είναι επικουρική, με την έννοια ότι προϋποθέτει αδικοπραξία και ανακύπτει αυτομάτως και μπορεί να ασκηθεί εφόσον και μόλις συμπληρωθεί η προβλεπόμενη από το άρθρο 937 ΑΚ πενταετία και παραγραφεί η απαίτηση από την αδικοπραξία (ΑΠ 1346/2002).
Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφασή του δέχτηκε τα εξής: Δυνάμει της υπ' αριθμ. 10516/29-6-1983 Κ.Α. των Υπουργών Προεδρίας και Ενέργειας και Φυσικών Πόρων, προκηρύχθηκε δημόσιος διαγωνισμός για την πρόσληψη στην εναγομένη και ήδη αναιρεσίβλητη "ΔΕΗ ΑΕ" διοικητικών-οικονομικών υπαλλήλων και συγκεκριμένα 30 πτυχιούχων ανωτάτων σχολών και 49 αποφοίτων μέσων σχολών.
Κατά την υπουργική αυτή απόφαση οι καταλαμβάνοντες κατά σειρά επιτυχίας τις προκηρυχθείσες θέσεις θα προσλαμβάνονταν με σύμβαση ορισμένου χρόνου, ετήσιας διάρκειας και στη συνέχεια θα εντάσσονταν στο τακτικό προσωπικό της αναιρεσίβλητης, σύμφωνα με τη διαδικασία που προβλέπεται από τον Κανονισμό Καταστάσεως Προσωπικού ΔΕΗ (ΚΚΠ.-ΔΕΗ) και τις ισχύουσες κάθε φορά σχετικές ρυθμίσεις, υπό τον όρο ότι πληρούν τα προβλεπόμενες προϋποθέσεις.
Οι ενάγουσες και ήδη αναιρεσείουσες, οι οποίες διέθεταν τα προσόντα που ορίστηκαν με την ως άνω υπουργική απόφαση για την κατάληψη των θέσεων της κατηγορίας ΔΟ2, έλαβαν μέρος με επιτυχία στο διαγωνισμό, που διενεργήθηκε στις 8-1-1984 για την κατάληψη συγκεκριμένων θέσεων. Η αρμοδίως συσταθείσα για το σκοπό αυτό επιτροπή επικύρωσε τα αποτελέσματα του διαγωνισμού με το υπ' αριθμ. .....
πρακτικό της. Στη συνέχεια η ΔΕΗ αρνήθηκε να αποδεχθεί τις υπηρεσίες των αναιρεσειουσών που πέτυχαν στο διαγωνισμό, για λόγους που δεν αφορούσαν τις τελευταίες, ήτοι γιατί διαπιστώθηκαν τυπικές και ουσιαστικές παραβάσεις και αφού ακυρώθηκε ο εν λόγω διαγωνισμός, προκηρύχθηκε νέος, το πρακτικό του οποίου εγκρίθηκε στις 9-6-1987.
Όμως, με την έκδοση και ανακοίνωση των αποτελεσμάτων του πρώτου διαγωνισμού, εφόσον οι αναιρεσείουσες πέτυχαν σ' αυτόν, πληρώθηκε η αναβλητική αίρεση της επιτυχίας τους και έτσι επήλθαν τα αποτελέσματα των συμβάσεων και οι επιτυχούσες θεωρούνται αυτοδικαίως και οριστικώς μισθωτοί της ΔΕΗ, που προκήρυξε το διαγωνισμό.
Μη αποδεχόμενη δε η τελευταία τις υπηρεσίες τους κατέστη υπερήμερη ως προς την αποδοχή τους και υποχρεούται, σύμφωνα με το άρθρο 656 ΑΚ, να καταβάλλει τους μισθούς τους. Ακολούθως το Εφετείο, με την επάλληλη αιτιολογία του, απέρριψε την κυρία, στηριζόμενη στη σύμβαση, βάση της αγωγής για επιδίκαση στις αναιρεσείουσες, των οποίων τις προσφερόμενες υπηρεσίες ηρνείτο να αποδεχθεί η αναιρεσίβλητη, μισθών υπερημερίας του χρονικού διαστήματος από 1984 έως 1994, ως αβάσιμη κατ' ουσίαν διότι οι εν λόγω αξιώσεις υπέκυψαν στην πενταετή παραγραφή του άρθρου 250 αριθ. 17 ΑΚ που είχε συμπληρωθεί κατά την άσκηση το έτος 2004 της ένδικης αγωγής.
Στη συνέχεια δε απέρριψε ως μη νόμιμη και την επικουρική, στηριζόμενη στις διατάξεις του αδικαιολόγητου πλουτισμού βάση της αγωγής, με την οποία οι αναιρεσείουσες ζήτησαν τους παραπάνω μισθούς υπερημερίας ως περιελθόν από την αδικοπρακτική συμπεριφορά της αναιρεσίβλητης, συνισταμένης στην άρνησή της να αποδεχθεί τις υπηρεσίες αυτών και να καταβάλει τις αποδοχές τους, κρίνοντας (το Εφετείο), ότι η άρνηση της αναιρεσίβλητης να αποδεχθεί τις υπηρεσίες των αναιρεσειουσών δε συνιστά αδικοπραξία.
Με την κρίση του αυτή το Εφετείο δεν παραβίασε τις προαναφερθείσες διατάξεις ουσιαστικού δικαίου και γι' αυτό ο σχετικός, από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., πρώτος λόγος αναιρέσεως, κατά το μέρος που πλήττεται η εν λόγω (επάλληλη) αιτιολογία, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος. Οι λοιποί λόγοι αναιρέσεως, από τον αριθμό 1 του ιδίου άρθρου, που πλήττουν την κυρία αιτιολογία της προσβαλλόμενης αποφάσεως, με την οποία η αγωγή απορρίφθηκε κατά παραδοχή της ενστάσεως της αναιρεσίβλητης, περί συμβιβασμού, κατά τον οποίο οι αναιρεσείουσες παραιτήθηκαν των ένδικων αξιώσεων, είναι απορριπτέοι ως αλυσιτελείς, εφόσον δεν πλήττεται επιτυχώς η επάλληλη αιτιολογία, η οποία και στηρίζει αυτοτελώς το διατακτικό της προσβαλλόμενης αποφάσεως.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 30-4-2007 αίτηση των Χ1 κ.λ.π. για αναίρεση της υπ' αριθμ. 6677/2006 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών. Και
Καταδικάζει τις αναιρεσείουσες στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει σε χίλια διακόσια (1.200) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 15 Απριλίου 2008. Και
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 13 Μαΐου 2008.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ