Greek Supreme Court dismisses appeal for vague legal errors and failure to cite specific substantive law provisions.

Απόφαση 1015 / 2009 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1015/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δημήτριο Κανελλόπουλο, Αντιπρόεδρο, Ελισάβετ Μουγάκου-Μπρίλλη, Μίμη Γραμματικούδη, Ιωάννη Σίδερη και Χαράλαμπο Αθανασίου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 14 Ιανουαρίου 2009, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. Χ1 και 2. Χ2, κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Δημήτριο Κωστόγιαννη.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. Ψ1 και 2. Ψ2, κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Πέτρο Κασιμάτη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 20-1-2005 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Τριπόλεως. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 21/2006, 174/2006 του ίδιου Δικαστηρίου και 63/2007 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Τριπόλεως. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 17-10-2007 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Χαράλαμπος Αθανασίου ανέγνωσε την από 5-1-2009 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.

Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από το άρθρο 560 ΚΠολΔ προκύπτει ότι κατά των αποφάσεων των Ειρηνοδικείων και κατά των αποφάσεων των Πολυμελών Πρωτοδικείων, οι οποίες εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των Ειρηνοδικείων, επιτρέπεται αναίρεση για ορισμένους λόγους, που αναφέρονται, περιοριστικώς, στην εν λόγω διάταξη και συγκεκριμένα: 1) αν παραβιάσθηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου ... 2) αν το δικαστήριο δεν συγκροτήθηκε όπως ορίζει ο νόμος ή δίκασε Ειρηνοδίκης του οποίου είχε γίνει δεκτή η εξαίρεση, 3) αν το δικαστήριο έχει υπερβεί τη δικαιοδοσία των πολιτικών δικαστηρίων ή δεν είχε καθ' ύλην αρμοδιότητα και 4) αν παράνομα αποκλείστηκε η δημοσιότητα της διαδικασίας.

Στην προκειμένη περίπτωση, με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως αποδίδεται στην πληττόμενη απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου, που εκδόθηκε σε έφεση κατά της 63/2007 απόφασης του Ειρηνοδικείου Τριπόλεως, η πλημμέλεια ότι απέρριψε το αίτημα των αναιρεσειόντων για τη διενέργεια αυτοψίας στο επίδικο. Με το δεύτερο λόγο αναίρεσης αποδίδοντας στην ίδια ως άνω απόφαση οι πλημμέλειες, α) ότι δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στη έκβαση της δίκης, β) ότι περιέχει αντιφατικές αιτιολογίες και διατάξεις και γ) ότι δεν έλαβε υπόψη τα αναφερόμενα σ' αυτή (αναίρεση) έγγραφα, τα οποία επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν.

Οι επικαλούμενες και με τους δύο ως άνω λόγους πλημμέλειες, δεν στοιχειοθετούν κανένα λόγο αναίρεσης από τους ως άνω περιοριστικώς αναφερόμενους στο άρθρο 560 ΚΠολΔ και συνεπώς, είναι απαράδεκτος.

ΙΙ. Από τις διατάξεις των άρθρων 118 αρ. 4, 566 παρ. 1 και παρ. 3 του ΚΠολΔ, προκύπτει ότι στο έγγραφο της αναιρέσεως πρέπει να αναφέρεται κατά τρόπο σαφή, ορισμένο και ευσύνοπτο η νομική πλημμέλεια, που αποδίδεται στο δικαστήριο της ουσίας, το οποίο εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση, ώστε να είναι δυνατόν να διαπιστωθεί αν και ποίο λόγο αναιρέσεως από τους περιοριστικώς αναφερόμενους στα άρθρα 559 και 560 του ΚΠολΔ θεμελιώνει η προβαλλόμενη αιτίαση.

Ειδικότερα, για να είναι ορισμένος ο λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο αποδίδεται στο δικαστήριο της ουσίας παραβίαση κανόνων ουσιαστικού δικαίου (άρθρα 559 αριθ. 1 και 560 αριθ. 1 ΚΠολΔ), πρέπει ο λόγος αυτός να διαλαμβάνει τη συγκεκριμένη διάταξη του ουσιαστικού δικαίου που παραβιάστηκε και το αποδιδόμενο στο δικαστήριο νομικό σφάλμα περί την ερμηνεία ή εφαρμογή του ουσιαστικού νόμου (Ολ.ΑΠ 1/1995, 57/1990) καθώς επίσης, εφόσον το δικαστήριο έκρινε επί της ουσίας της υποθέσεως, την ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού, ήτοι τα πραγματικά γεγονότα, που αυτό δέχθηκε, υπό τα οποία και συντελέσθηκε η προβαλλόμενη παραβίαση των κανόνων του ουσιαστικού δικαίου, ώστε από το αναιρετήριο να προκύπτει η προβαλλόμενη νομική πλημμέλεια, γιατί η αοριστία ου λόγου της αναιρέσεως δεν μπορεί να συμπληρωθεί με παραπομπή σε άλλο διαδικαστικό έγγραφο (Ολ.ΑΠ 32/1996).

Με τον τρίτο λόγο αναιρέσεως, από το άρθρο 560 αριθ. 1 ΚΠολΔ (και όχι από το άρθρο 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ, όπως εσφαλμένα αναφέρεται στο αναιρετήριο) αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια ότι το Εφετείο "παραβίασε κανόνες του ουσιαστικού δικαίου, στους οποίους συμπεριλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών, ενώ παρερμήνευσε και τα διδάγματα της κοινής πείρας, με την εσφαλμένη υπαγωγή των πραγματικών γεγονότων σ' αυτούς και έτσι οδηγήθηκε σε εσφαλμένη εκτίμηση των αποδεικτικών στοιχείων".

Δεν αναφέρονται, όπως, στο αναιρετήριο ούτε ποιες συγκεκριμένες διατάξεις του ουσιαστικού δικαίου παραβιάσθηκαν, ούτε το αποδιδόμενο στο δικαστήριο νομικό σφάλμα περί την ερμηνεία ή εφαρμογή του ουσιαστικού νόμου, ούτε τα πραγματικά γεγονότα, που αυτό δέχθηκε, υπό τα οποία και συντελέσθηκε η προβαλλόμενη παραβίαση των κανόνων του ουσιαστικού δικαίου, αλλά μόνο τα κατά την άποψη των αναιρεσειόντων αποδεικνυόμενα παραγματικά γεγονότα.

Συνεπώς, ο λόγος αυτός της αναίρεσης είναι αόριστος.

ΙΙΙ. Κατ' ακολουθίαν, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως και να καταδικασθούν οι αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων (άρθρ. 176 και 183 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 17 Οκτωβρίου 2007, αίτηση της Χ1 και του Χ2 για αναίρεση της 63/2007 αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Τριπόλεως, που δίκασε ως Εφετείο.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσιβλήτων, τα οποία καθορίζει σε χίλια οχτακόσια (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 31 Μαρτίου 2009. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 29 Απριλίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ