Supreme Court partially allows appeal against insurance company verdict due to insufficient reasoning on specific plaintiffs.

Απόφαση 1013 / 2013 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1013/2013

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Γιαννούλη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γρηγόριο Κουτσόπουλο, Παναγιώτη Ρουμπή, Δημητρούλα Υφαντή και Παναγιώτη Χατζηπαναγιώτη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 8 Φεβρουαρίου 2013, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "ERGO AAEΖ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, όπως μετονομάσθηκε η αρχική ασφαλιστική εταιρία "VICTORIA AAEΖ", η οποία εκπροσωπήθηκε δια του πληρεξουσίου δικηγόρου της, Δημήτριο Καρατζά, βάσει δηλώσεως κατ' άρθρο 242 παρ.2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. Ε. Τ., κατοίκου ... 2. Ε. Τ., κατοίκου ... 3.Α. Τ., κατοίκου ... 4. Ε. Τ. και Μ. Τ., ως ασκούντων την γονική μέριμνα των ανηλίκων τέκνων τους Ε. και Α. Τ., 5 Ι. Α., κατοίκου ... 6.Α. Τ. και Κ. Α., ως ασκούντων την γονική μέριμνα επί της ανήλικης θυγατέρας τους Ε. Α., 7 Μ. Τ., κατοίκου ... 8. Κ. Α., κατοίκου ομοίως, 9.Ε. Τ. και 10 Α. Τ., κατοίκου ... όλοι εκπροσωπήθηκαν δια του πληρεξουσίου δικηγόρου τους, Νικόλαο Σταθόπουλο,βάσει δηλώσεως κατ' άρθρο 242 παρ.2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 20-3-2007 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις:5292/2009 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 821/2012 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 28-3-2012 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Παναγιώτης Χατζηπαναγιώτης, ανέγνωσε την από 1-2-2013 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή του δεύτερου λόγου της αναίρεσης, καθόσον αφορά τους 4η, 5η, 6η, και 7η των αναιρεσιβλήτων και την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως κατά τα λοιπά.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι.- Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθμ. 19 του Κ.Πολ.Δ., αναίρεση επιτρέπεται και αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση γιατί δεν έχει καθόλου ή έχει ανεπαρκείς ή αντιφατικές αιτιολογίες σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Κατά την έννοια της διάταξης αυτής, ο από αυτήν λόγος αναίρεσης ιδρύεται όταν, από το αιτιολογικό της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, δεν προκύπτουν σαφώς και επαρκώς, τα πραγματικά εκείνα περιστατικά που είναι, κατά το νόμο, αναγκαία για την εφαρμογή, στη συγκεκριμένη περίπτωση, του κανόνα ουσιαστικού δικαίου που εφαρμόστηκε, όπως και όταν η απόφαση έχει ελλιπείς ή αντιφατικές αιτιολογίες σχετικά με τα πραγματικά περιστατικά που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, με συνέπεια να μην είναι δυνατός ο αναιρετικός έλεγχος της ορθής ή όχι εφαρμογής του κανόνα αυτού του ουσιαστικού δικαίου.

Αντίθετα, δεν ιδρύεται λόγος αναίρεσης, κατά τη διάταξη αυτή, όταν οι ελλείψεις της απόφασης ανάγονται στην εκτίμηση των αποδείξεων και μάλιστα στην ανάλυση και στάθμισή τους και στην αιτιολόγηση του εξαγομένου από αυτές πορίσματος, γιατί στην κρίση του αυτή το δικαστήριο προβαίνει ανελέγκτως κατά το άρθρο 561 § 1 Κ.Πολ.Δ., εκτός αν δεν είναι σαφές το πόρισμα και για το λόγο αυτό γίνεται αδύνατος ο αναιρετικός έλεγχος.- Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, το εφετείο δέχθηκε, κατά την ανέλεγκτη αναιρετικά περί πραγμάτων κρίση του, τα ακόλουθα : "Την 8.8.2007 και περί ώρα 15.00, o πρώτος εναγόμενος Ά.

Β., ως προς τον οποίον οι ενάγοντες δια δηλώσεως του πληρεξουσίου δικηγόρου τους στο ακροατήριο του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου παραιτήθηκαν του δικογράφου της αγωγής τους, οδηγούσε το υπ' αριθμ. κυκλοφορίας ... ΙΧΕ αυτοκίνητο, μάρκας …, το οποίο ήταν ασφαλισμένο για την έναντι τρίτων αστική τους ευθύνη από ατυχήματα στην εναγομένη ασφαλιστική εταιρεία με την επωνυμία "VICTORIA A.A.E." και εκινείτο στη δεξιά λωρίδα κυκλοφορίας της Λεωφόρου Αθηνών, στο υπόγειο τμήμα αυτής του ρεύματος εξόδου του ανισόπεδου κόμβου με την οδό Θηβών με κατεύθυνση από Κηφισό προς Δαφνί.

Πρέπει να σημειωθεί, ότι την εν λόγω ημέρα επικρατούσε ηλιοφάνεια, ο καιρός ήταν αίθριος, η κυκλοφορία οχημάτων και πεζών ήταν αραιή, το όριο ταχύτητας ήταν 60 χιλ./ώρα (βλ. έκθεση αυτοψίας, της οποίας δεν αμφισβητείται η γνησιότητα). Στο ύψος του οικοδομικού αριθμού …, ο προαναφερθείς οδηγός δεν αντιλήφθηκε τον πεζό Ι.

Τ., ο οποίος εκινείτο από δεξιά προς τα αριστερά σε σχέση με την πορεία του αυτοκινήτου του, έχοντας ήδη διασχίσει το ένα ρεύμα της Λ. Αθηνών προς Κόρινθο και κινούμενος με ταχύτητα άνω των 90 χιλ./ώρα, προσέκρουσεν με τον πεζό, ο οποίος επέπεσεν στο εμπρόσθιο δεξιό τμήμα του αμαξώματος του αυτοκινήτου του, με αποτέλεσμα να τον παρασύρει, καθώς ταυτόχρονα κινήθηκε προς τα αριστερά, τραυματίζοντάς τον θανάσιμα και στη συνέχεια παρεμβλήθηκε στην πορεία του ...

ΙΧΕ αυτοκινήτου, ο οποίος εκινείτο με κανονική ταχύτητα και παρά την τροχοπέδηση που ενήργησε, επέπεσεν με το εμπρόσθιο τμήμα του αμαξώματος του οχήματός του στο οπίσθιο τμήμα του ... ΙΧΕ αυτοκινήτου. Υπό τα περιστατικά αυτά η ένδικη σύγκρουση και ο εντεύθεν θανάσιμος τραυματισμός του προαναφερθέντος πεζού, ο θάνατος του οποίου επήλθε συνεπεία βαριών κακώσεων αυχένος, θώρακος και λεκάνης οφείλεται στην κατά τα ανωτέρω οδική συμπεριφορά του οδηγού του τελευταίου αυτοκινήτου, η οποία συνιστά αμέλεια, μη καταβολή δηλαδή της επιμέλειας που επιβάλλεται αντικειμενικά και αφηρημένα και την οποία τηρεί υπό τις ίδιες περιστάσεις ο μέσος συνετός και προσεκτικός οδηγός, και η οποία, περαιτέρω, τελεί σε προφανή αιτιώδη σύνδεσμο με το επελθόν αδικοπρακτικό αποτέλεσμα.

Συγκεκριμένα ο εν λόγω οδηγός δεν οδηγούσε με σύνεση και διαρκώς τεταμένη την προσοχή του, δεν ασκούσε τον επιβαλλόμενο έλεγχο και εποπτεία επί του οχήματός του, ώστε να μπορεί σε κάθε στιγμή να εκτελεί τους απαιτούμενους χειρισμούς και δεν είχε ρυθμίσει την ταχύτητά του ανάλογα με τις επικρατούσες συνθήκες της οδού (έξοδος ανισόπεδου κόμβου) για να είναι σε θέση να διακόψει την πορεία του μπροστά από οποιοδήποτε εμπόδιο που μπορούσε να προβλέψει, όπως πεζούς βαδίζοντες επί του οδοστρώματος (άρθρα 12 § 1 και 19 § § 1, 2 ΚΟΚ), και παρ' ότι αντιλήφθηκε τον ηλικιωμένο πεζό να ίσταται στη διαχωριστική νησίδα και να επιχειρεί να διασχίσει καθέτως το οδόστρωμα, λόγω της υπερβολικής ταχύτητάς του άνω των 90 χιλ./ώρα, όπως διαπιστώθηκε και από την έκθεση πραγματογνωμοσύνης του Τμήματος Τροχαίας Αιγάλεω, δεν προέβη σε έγκαιρη τροχοπέδηση ή αποτελεσματικό αποφευκτικό ελιγμό προκειμένου να αποφύγει τον πεζό, ο οποίος επέπεσεν στο πλάγιο δεξιό τμήμα αυτού και παρασύροντας τον, ενήργησε απερίσκεπτα ελιγμό προς τα αριστερά, παρεμβλήθηκε αιφνίδια στην πορεία του ...

ΙΧΕ αυτοκινήτου, το οποίο εκινείτο με ταχύτητα κάτω του επιτρεπομένου ορίου ταχύτητας (56χιλ./ώρα) και παρά την τροχοπέδηση που ενήργησε ο οδηγός αυτού και του ελιγμού του προς τα αριστερά, συγκρούσθηκαν μεταξύ τους. Συνυπαίτιος, όμως, του ατυχήματος και μάλιστα κατά ποσοστόν 30% είναι και ο θανών, ο οποίος επεχείρησεν να διασχίσει καθέτως το οδόστρωμα της παραπάνω οδού χωρίς προηγουμένως να ελέγξει την κίνηση των οχημάτων και να αναμείνει την κίνηση του αυτοκινήτου, η οποία ήταν ορατή καθώς και τη διέλευσή του, όπως είχε υποχρέωση (παράβαση των άρθρων 12 § 1 και 38 § 4 εδ.

α και ε ΚΟΚ), γενομένης δεκτής ως ουσία βάσιμης της σχετικής ενστάσεως περί συνυπαιτιότητος (άρθρον 300 ΑΚ) που προέβαλεν η εναγόμενη ασφαλιστική εταιρία. Πρέπει να σημειωθεί, ότι η πλησιέστερη διάβαση πεζών σύμφωνα με την έκθεση αυτοψίας βρίσκεται σε απόσταση 200 μέτρων από το σημείο του ατυχήματος. Η συμπεριφορά δε αυτή του θανόντος, ικανή κατά την συνήθη πορεία των πραγμάτων να προκαλέσει ατύχημα, προκάλεσεν τούτο στη συγκεκριμένη περίπτωση κατά τα προεκτεθέντα, ευρισκόμενη σε αιτιώδη συνάφεια με αυτό".

Με βάση δε τις παραδοχές του αυτές το Εφετείο έκανε δεκτή την έφεση και τον πρόσθετο λόγο αυτής των ήδη αναιρεσιβλήτων κατά της πρωτόδικης υπ' αριθμ. 5292/2009 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, με την οποία είχε απορριφθεί η από 26.9.2008 αγωγή τους, κατά τις διακρίσεις που ειδικότερα αναφέρονται σ' αυτή.

Έτσι, που έκρινε το Εφετείο διέλαβε στην απόφασή του επαρκείς, σαφείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες στα έχοντα ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης ζητήματα που επιτρέπουν τον αναιρετικό έλεγχο, ιδίως αναφορικά με την κρίση του για τις συνθήκες επέλευσης του ατυχήματος, την αμελή συμπεριφορά των εμπλακέντων σ' αυτό, ήτοι του οδηγού του ζημιογόνου οχήματος Ά.

Β. και του παθόντος πεζού - συγγενούς των αναιρεσειόντων Ι. Τ. και την αιτιώδη συνάφεια μεταξύ ενεργειών και παραλείψεων εκάστου τούτων και του επελθόντος αποτελέσματος. Οι φερόμενες δε από την αναιρεσείουσα ως αντιφάσεις των αιτιολογιών της πληττόμενης εφετειακής απόφασης, όπως αυτές ειδικότερα αναφέρονται στο δικόγραφο της αναίρεσης υπό τα στοιχεία α, β και γ ( σελ. 7 και 8), αποτελούσες στην πραγματικότητα, η πρώτη τούτων (υπό στοιχείο α') συλλογισμό της αναιρεσείουσας προς ενίσχυση του λόγου τούτου της αναίρεσης, η δεύτερη (υπό στοιχείο β') αστοχία διατύπωσης αυτής (εφετειακής απόφασης), έχουσας στην πραγματικότητα την έννοια ότι το αυτοκίνητο ήλθε σε επαφή με τον πεζό με το εμπρόσθιο πλάγιο δεξιό τμήμα του, και η τρίτη (υπό στοιχείο γ'), έχουσα την έννοια ότι ο οδηγός του αυτοκινήτου αντιλήφθηκε τον πεζό μόνον όταν ο τελευταίος βρισκόταν στην διαχωριστική νησίδα και όχι κατά την προηγούμενη κίνηση αυτού από δεξιά προς τα αριστερά σε σχέση με την πορεία του αυτοκινήτου και μέχρι να φθάσει στην νησίδα (πεζός), δεν ασκούν - ως εκ τούτου - ουσιώδη επιρροή στο αποδεικτικό πόρισμά της, το οποίο είναι πλήρες, σαφές και χωρίς αντιφάσεις.

Περαιτέρω, η με το στοιχείο δ' ( σελ. 8) αποδιδόμενη στην πληττόμενη εφετειακή απόφαση πλημμέλεια ως προς το καθορισθέν από αυτή ποσοστό συνυπαιτιότητας στην επέλευση του ενδίκου ατυχήματος εκάστου των ως άνω εμπλακέντων σ' αυτό προσώπων, απαραδέκτως προβάλλεται, διότι πλήττει την περί πραγμάτων ανέλεγκτη αναιρετικά κρίση του δικαστηρίου εκείνου.

Συνεπώς, ο πρώτος λόγος της αναίρεσης, με τον οποίο αποδίδεται στην εφετειακή απόφαση η εκ του άρθρου 559 αριθμ. 19 του Κ.Πολ.Δ. πλημμέλεια, είναι αβάσιμος και απορριπτέος.-

ΙΙ.- Σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 559 αριθμ. 9 του Κ.Πολ.Δ., η απόφαση αναιρείται, αν το δικαστήριο επιδίκασε κάτι που δεν ζητήθηκε ή επιδίκασε περισσότερα από όσα ζητήθηκαν ή άφησε αίτηση αδίκαστη. Κατά την έννοια της διάταξης αυτής, η οποία αποτελεί έκφανση της αρχής της διάθεσης, το δικαστήριο θεωρείται ότι επιδικάζει περισσότερα από όσα ζητήθηκαν και όταν παρά τον γενόμενο ολικό ή μερικό περιορισμό του καταψηφιστικού αιτήματος της αγωγής σε αναγνωριστικό, δέχεται ολικά αυτήν σαν να ήταν καταψηφιστική ή επιδικάζει καταψηφιστικά το σύνολο ή μέρος αυτού που ζητήθηκε ως αναγνωριστικό.

Στην προκειμένη περίπτωση, από την επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων, προκύπτουν τα ακόλουθα: Οι ενάγοντες και ήδη αναιρεσείοντες με την υπό χρονολογία κατάθεσης 26.9.2008 και με αριθμό κατάθεσης δικογράφου 8755/2008 αγωγή τους, επικαλούμενοι ότι ο τότε πρώτος εναγόμενος Ά. Β., οδηγώντας το υπ' αριθμ. κυκλοφορίας ...

ΙΧΕ αυτοκίνητο, που ήταν ασφαλισμένο στην τότε δεύτερη εναγόμενη και ήδη αναιρεσείουσα ασφαλιστική εταιρία, προκάλεσε από υπαιτιότητά του τον θανάσιμο τραυματισμό του συγγενούς των Ι. Τ., κατά το ατύχημα που έγινε κάτω από τις συνθήκες που αναφέρονται στην αγωγή, ζήτησαν, μεταξύ άλλων, όπως υποχρεωθούν οι εναγόμενοι, έκαστος εις ολόκληρον, να καταβάλουν στον καθένα από αυτούς ως χρηματική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης τα ποσά που ειδικότερα αναφέρονται στην αγωγή.

Πλέον δε συγκεκριμένως οι εξ αυτών τέταρτη Ε. Ε. Τ., πέμπτη Α. Ε. Τ., έκτη Ι. Α. και έβδομη Ε. Α., ζήτησαν, υπό την ιδιότητά τους ως εγγονών του αποβιώσαντος Ι. Τ., όπως επιδικασθεί σε κάθε μια, ως χρηματική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης, το ποσό των 30.000 ευρώ. Περαιτέρω, κατά τη συζήτηση της αγωγής ενώπιον του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου, στις 24.2.2009, οι προαναφερόμενες ενάγουσες περιόρισαν νομοτύπως το ως άνω καταψηφιστικό αίτημα της αγωγής σε εν μέρει αναγνωριστικό και ζήτησαν όπως υποχρεωθούν οι εναγόμενοι να καταβάλουν σε κάθε μια από αυτές ποσό 15.000 ευρώ και όπως αναγνωρισθεί ότι οφείλουν να καταβάλουν επίσης σε κάθε μια από αυτές ποσό 15.000 ευρώ.

Επί της αγωγής αυτής εκδόθηκε η υπ' αριθμ. 5292/2009 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, με την οποία απορρίφθηκε καθ' ολοκληρία αυτή. Στη συνέχεια, το Εφετείο, το οποίο επιλήφθηκε της υπόθεσης κατόπιν έφεσης των εναγόντων και ήδη αναιρεσιβλήτων, εξαφάνισε, κατά παραδοχή της έφεσης, την πρωτόδικη απόφαση και δέχθηκε εν μέρει την αγωγή ως προς το προαναφερόμενο κονδύλιο, το ύψος του οποίου έκρινε, όσον αφορά τις εν λόγω ενάγουσες, ότι πρέπει να καθορισθεί στο ποσό των 25.000 ευρώ για κάθε μία από αυτέςς. (β'σελίδα 7ου φύλλου).

Όμως, στην α' σελίδα του 8ου φύλλου του σκεπτικού και στο διατακτικό της απόφασης, διέλαβε τα εξής : "Υποχρεώνει την εναγόμενη ασφαλιστική εταιρία να καταβάλει 1)...2)...3) σε καθένα από τους υπό στοιχεία 4, 5, 6 και 7 ενάγοντες το ποσόν των είκοσι πέντε χιλιάδων (25.000) ευρώ. Αναγνωρίζει ότι η εναγόμενη ασφαλιστική εταιρία οφείλει να καταβάλει 1)...2)...3) σε καθένα από τους υπό στοιχεία 4, 5, 6 και 7 ενάγοντες το ποσόν των δέκα χιλιάδων (10.000) ευρώ)".

Έτσι, όμως, το Εφετείο επιδίκασε στις προαναφερόμενες ενάγουσες και ήδη αναιρεσίβλητες περισσότερα από όσα ζήτησαν, με την έννοια δηλαδή ότι διέλαβε στο διατακτικό της απόφασης καταψηφιστική διάταξη για ποσό μεγαλύτερο κατά 10.000 ευρώ εκείνου που κατόπιν περιορισμού ζήτησαν καταψηφιστικά οι εν λόγω αναιρεσίβλητες (15.000 ευρώ) και συνολικά επιδίκασε ποσό κατά 5.000 ευρώ μεγαλύτερο του συνολικά από αυτές αιτηθέντος (30.000 ευρώ το αιτηθέν, 25.000 + 10.000 = 35.000 το επιδικασθέν).

Συνεπώς, ο δεύτερος λόγος αναίρεσης, με τον οποίο προσάπτεται στο Εφετείο η πλημμέλεια εκ του αριθμού 9 περ. β' του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. πρέπει να γίνει δεκτός ως ουσιαστικά βάσιμος. Κατόπιν λοιπόν πάντων των προαναφερομένων πρέπει α) να γίνει εν μέρει δεκτή η αναίρεση και ειδικότερα μόνον ως προς τον δεύτερο λόγο της και μόνον ως προς τις προαναφερόμενες 4η, 5η, 6η και 7η των αναιρεσιβλήτων, να αναιρεθεί η απόφαση κατά τούτο και να παραπεμφθεί η υπόθεση κατά τούτο και μόνον στο ίδιο δικαστήριο που έχει εκδώσει την αναιρούμενη απόφαση, η σύνθεση του οποίου από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως, είναι δυνατή (άρθρ. 580 § 3 Κ.Πολ.Δ.), β) να απορριφθεί η αναίρεση ως προς τους λοιπούς των αναιρεσιβλήτων και γ) να καταδικασθούν οι μεν ως άνω 4η, 5η, 6η και 7η των αναιρεσιβλήτων στην πληρωμή μέρους της δικαστικής δαπάνης της έχουσας καταθέσει και προτάσεις αναιρεσείουσας, λόγω της μερικής νίκης και της μερικής ήττας εκάστου των διαδίκων, η δε αναιρεσείουσα, λόγω της ήττας της, στην πληρωμή της δικαστικής δαπάνης των λοιπών αναιρεσιβλήτων, οι οποίοι έχουν επίσης καταθέσει προτάσεις (άρθρ. 176, 178 § 1, 183 Κ.Πολ.Δ.), όπως ορίζεται ειδικότερα στο διατακτικό.-

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Δέχεται την από 28.3.2012 και με αριθμό κατάθεσης 373/2012 αναίρεση ως προς τις 4η, 5η, 6η και 7η των αναιρεσιβλήτων Ε. Ε. Τ., Α. Ε. Τ., Ι. Α. και Ε. Α., αντίστοιχα.

Αναιρεί εν μέρει την υπ' αριθμ. 821/2012 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, ειδικής διαδικασίας αυτοκινήτων, ως προς τις προαναφερόμενες αναιρεσίβλητες, κατά το μέρος που αναφέρεται στο σκεπτικό.-

Παραπέμπει την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση κατά το αναιρούμενο μέρος της στο ίδιο Εφετείο, συντιθέμενο από άλλους δικαστές.-

Καταδικάζει τις ως άνω αναιρεσίβλητες στην πληρωμή μέρους της δικαστικής δαπάνης της αναιρεσείουσας, την οποία προσδιορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων (2.000) ευρώ.-

Απορρίπτει την αναίρεση ως προς τους λοιπούς αναιρεσίβλητους.- Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στην πληρωμή της δικαστικής δαπάνης των λοιπών αναιρεσιβλήτων, την οποία προσδιορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.-

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 12 Απριλίου 2013.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 27 Μαΐου 2013.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ