1013/2012 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1013 / 2012 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1013/2012

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Ζιάκα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου Χαράλαμπου Ζώη), Βασιλική Θάνου - Χριστοφίλου, Παναγιώτη Ρουμπή, Βασίλειο Λαμπρόπουλο και Μαρία Βασιλάκη-Φραγκίσκου, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 20 Απριλίου 2012, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. Ε. συζ. Γ. Ν., το γένος Δ. Τ., έως και 39. α) Η. Π. του Ι., β) Ι. Π. του Η. και γ) Ε. Π. του Η., κατοίκων ..., όλοι εκπροσωπήθηκαν δια του πληρεξουσίου δικηγόρου τους Αθανάσιου Αντωνόπουλου, εκτός του 13ου των αναιρεσειόντων, ο οποίος παραστάθηκε μετά του ανωτέρω πληρεξουσίου του δικηγόρου και κατέθεσαν προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου: Ελληνικού Δημοσίου, νόμιμα εκπροσωπούμενου από τον Υπουργό Οικονομίας και Οικονομικών που κατοικοεδρεύει στην Αθήνα και στην προκειμένη περίπτωση από τον Γενικό Γραμματέα της Περιφέρειας Θεσσαλίας, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο Πάρεδρό του Ευάγγελο Μαρίνη, βάσει δηλώσεως κατ' άρθρο 242 παρ.2 Κ.Πολ.Δ και δεν κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την 226/2008 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Καρδίτσας περί προσωρινής τιμής αποζημίωσης και κατόπιν με την 955/9-9-2008 αίτηση των ήδη αναιρεσειόντων και την 1411/23-12-2008 αίτηση προσώπων που δεν είναι διάδικοι σ' αυτή την υπόθεση καθώς και την 302/13-3-2009 αίτηση του ήδη αναιρεσίβλητου, που κατατέθηκαν στο Εφετείο Λάρισας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 249/2010 και 250/2010 επί των αυτοτελών αιτήσεων και κυρίως παρεμβαινόντων και 270/2010 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου. Την αναίρεση αυτών των αποφάσεων ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 10-3-2011 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Μαρία Βασιλάκη-Φραγκίσκου ανέγνωσε την από 9-4-2012 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αρ.8 ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται μόνο αν το Δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Για το παραδεκτό του εξεταζόμενου λόγου αναιρέσεως κατά την έννοια του άρθρου 562 παρ.2 ΚΠολΔ πρέπει ο αναιρεσείων να έχει υποβάλλει ενώπιον του Δικαστηρίου της ουσίας τα πραγματικά περιστατικά του προβαλλόμενου ισχυρισμού με βάση τα οποία οι ισχυρισμός αυτός θα κρινόταν ως ουσιώδης για την έκβαση της δίκης και επί πλέον να κάνει μνεία αυτού στο αναιρετήριο. Πράγματα κατά την έννοια του αριθμού 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ είναι οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί των διαδίκων οι οποίοι παραδεκτώς προτεινόμενοι συγκροτούν την ιστορική βάση αγωγής, ανταγωγής, ενστάσεως ή αντενστάσεως. Εξάλλου κατά το άρθρο 559 αρ.11 περ.γ ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται αν το Δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν. Για την ίδρυση του λόγου αυτού αναιρέσεως αρκεί και μόνη η ύπαρξη αμφιβολιών για τη λήψη υπόψη από το Δικαστήριο προσκομισθέντων με επίκληση αποδεικτικών μέσων τα οποία το Δικαστήριο είχε υποχρέωση να λαμβάνει υπόψη κατά τις συνδυασμένες διατάξεις των άρθρων 335, 338, 339, 341 και 346 ΚΠολΔ (Ολ.ΑΠ 2/2008).

Στην προκειμένη περίπτωση με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως προσάπτεται στις προσβαλλόμενες η πλημμέλεια των αριθμών 8 και 11 του άρθρου 559 ΚΠολΔ διότι δεν έλαβαν υπόψη τους την υπ' αριθμό 105/2004 απόφαση του Μον/λούς Πρωτοδικείου Καρδίτσας και τα υπ' αριθμό 105/2009 πρακτικά του ίδιου Δικαστηρίου τα οποία επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν οι αιτούντες κα ήδη αναιρεσείοντες. Ο λόγος αυτός εκτιμάται από την εισηγήτρια μόνο από τον αριθμό 11. Από τη διαβεβαίωση, όμως, που περιέχεται στις προσβαλλόμενες αποφάσεις ότι λήφθηκαν υπόψη όλα τα έγγραφα που προσκόμισαν οι διάδικοι με επίκληση δεν καταλείπεται αμφιβολία ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη και την άνω απόφαση και τα πρακτικά αυτής. Επομένως ο λόγος αυτός είναι αβάσιμος και απορριπτέος. Κατά την έννοια του άρθρου 559 αρ.20 ΚΠολΔ παραμόρφωση του περιεχομένου εγγράφου που ιδρύει τον αντίστοιχο λόγο αναιρέσεως υπάρχει όταν το Δικαστήριο από εσφαλμένη ανάγνωση του εγγράφου δέχθηκε ως περιεχόμενο του κάτι διαφορετικό από το πραγματικό, όχι δε και όταν το Δικαστήριο εξετίμησε απλώς το περιεχόμενο του εγγράφου ακριβώς όπως έχει ύστερα από ορθή ανάγνωση.

Στην προκειμένη περίπτωση με το δεύτερο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως προσάπτεται στις προσβαλλόμενες η πλημμέλεια του αριθμού 20 του άρθρου 559 ΚΠολΔ διότι, παραμόρφωσαν το περιεχόμενο 1) της 262/2003 απόφασης του Μ.Πρωτ.Καρδίτσας και της 254/2003 απόφαση του Εφετείου Λάρισας, 2) του υπ' αριθ. .../2005 συμβολαίου του συμ/φου Θεσσαλονίκης Εμμ.Σαραγιώτη 3) του υπ' αριθ. 226/2008 πρακτικά του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης αφού με την 262/2003 ως άνω απόφαση καθορίσθηκε προσωρινή τιμή μονάδας των απαλλοτριωθέντων στο ποσό των 60 ευρώ για μερικά και 65 ευρώ για το υπόλοιπο, με την 254/2005 ως άνω απόφαση καθορίσθηκε οριστική τιμή μονάδος στο ποσό των 70 και 75 ευρώ και με το υπ' αριθ. .../2005 ως άνω συμβόλαιο πωλήθηκε οικοπεδικός αγρός αντί 106,499 αξία που είναι ανάλογη προς τα δικά τους πλην όμως οι προσβαλλόμενες ενώ αναφέρουν ότι έλαβαν υπόψη όλα τα έγγραφα δέχονται αορίστως ότι αφορούν ακίνητα που βρίσκονται σε περιοχές άσχετες από τα απαλλοτριωμένα.

Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος, ως αβάσιμος, διότι η επικαλούμενη παραμόρφωση δεν οφείλεται σε διαγνωστικό λάθος αλλά αποτελεί εκτίμηση του περιεχομένου των ως άνω εγγράφων το περιεχόμενο των οποίων φέρεται ότι παραμορφώθηκε. Η απόφαση του Δικαστηρίου της ουσίας στερείται νόμιμης βάσης, όταν στο αιτιολογικό δεν αναφέρονται καθόλου ή αναφέρονται αντιφατικά ή ανεπαρκώς τα πραγματικά γεγονότα στα οποία στήριξε την κρίση του επί ζητήματος με ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, ώστε να μην μπορεί να ελεγχθεί αν συνέτρεχαν οι όροι του κανόνα ουσιαστικού δικαίου που εφαρμόσθηκε ή δεν συνέτρεχαν οι όροι εκείνου που δεν εφαρμόσθηκε.

Δεν υπάρχει όμως έλλειψη νόμιμης βάσης όταν αποδίδονται στην απόφαση ελλείψεις που ανάγονται στην εκτίμηση των αποδείξεων και ειδικότερα στην ανάλυση, στάθμιση και αξιολόγηση αυτών εκτός αν δεν είναι σαφές το πόρισμα του Δικαστηρίου και για το λόγο αυτό είναι αδύνατος ο αναιρετικός έλεγχος (ΑΠ 824/2005).

Στην προκειμένη περίπτωση με τον τρίτο λόγο αναιρέσεως προσάπτεται στις προσβαλλόμενες η πλημμέλεια του αριθμού 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ διότι δέχθηκαν ως υποθετικό τον ισχυρισμό τους ότι: "... η οδός θα είναι κλειστή με τσιμεντένια χωρίσματα ένθεν και ένθεν και πέραν αυτών θα κατασκευαστεί παράλληλα προς την κύρια οδό μικρός παρακαμπτήριος δρόμος αφού απαλλοτριώσει και νέα τμήματα των ιδιοκτησιών του" και δεν δικαιολογούν γιατί είναι υποθετικός ο άνω ισχυρισμός τους. Ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος διότι πλήττει την ουσιαστική εκτίμηση των αποδείξεων (αρθ. 561 παρ.1 ΚΠολΔ).

Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως και να καταδικασθούν οι αναιρεσείοντες, οι οποίοι ηττώνται στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων του αναιρεσίβλητου κατά τα άρθρα 176, 183 και 191 παρ.2 ΚΠολΔ.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 10-3-2011 αίτηση των Ε. Ν. κ.λπ. για αναίρεση των 249/2010, 250/2010, 270/2010 αποφάσεων του Εφετείου Λαρίσης.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων του αναιρεσίβλητου, την οποία ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 18 Μαΐου 2012.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 8 Ιουνίου 2012.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ