Supreme Court dismisses appeal for failure to consider evidence regarding continued employment duties.

Απόφαση 1013 / 2008 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1013/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Κολυβά, Αντιπρόεδρο, Ηλία Γιαννακάκη, Χρήστο Αλεξόπουλο, Σπυρίδωνα Ζιάκα, Ζήση Βασιλόπουλο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 11 Μαρτίου 2008, με την παρουσία και του Γραμματέα Αντωνίου Στυλιανουδάκη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος:Χ1, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Σωτήριο Κατσαμπάνη. Της αναιρεσίβλητης: Εταιρείας με την επωνυμία "ΑΘΗΝΑΪΚΗ ΧΑΡΤΟΠΟΙΪΑ Α.Ε.", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Επαμεινώνδα Σαρρή, με δήλωση του άρθρου 242 § 2 Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 20/11/2002 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1696/2003 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 4034/2004 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 4/1/2005 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω και ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Ζήσης Βασιλόπουλος, ανέγνωσε την από 24/4/2007 έκθεση του κωλυομένου να μετάσχει στη σύνθεση του Δικαστηρίου αυτού Αρεοπαγίτη Μάριου-Φώτιου Χατζηπανταζή, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, ο λόγος αναιρέσεως από το άρθρο 559 αριθ. 11 ΚΠολΔ, ιδρύεται όταν το δικαστήριο της ουσίας παραβιάζει την υποχρέωσή του να λάβει υπόψη όλα τα αποδεικτικά μέσα, τα οποία επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι για την απόδειξη νόμιμα προταθέντος ισχυρισμού, που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Στην προκείμενη περίπτωση, με τον πρώτο λόγο της αναιρέσεως από το άρθρο 559 αριθ. 11 ΚΠολΔ αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια, στην οποία φέρεται ότι υπέπεσε το Εφετείο με το να μη λάβει υπόψη του έγγραφα και συγκεκριμένα α) την από 1-10-2001 ανακοίνωση της αναιρεσίβλητης, β) την καταγγελία της συμβάσεως εργασίας αορίστου χρόνου και γ) την εξοφλητική απόδειξη και τη δήλωση οικειοθελούς αποχωρήσεως του αναιρεσείοντος, που είχαν επικαλεσθεί και προσκομίσει τα δύο πρώτα ο αναιρεσείων και το τρίτο η αναιρεσίβλητη, από τα οποία προέκυπτε ότι ο αναιρεσείων και μετά τη 1-10-2001 διατήρησε τα καθήκοντά του στην Τεχνική Διεύθυνση και μέχρι τη συναινετική στις 23-7-2002 λύση της εργασιακής σχέσεώς του εξακολούθησε να ασκεί τα καθήκοντα του τεχνικού διευθυντή.

Από την περιεχόμενη όμως στην προσβαλλόμενη απόφαση ρητή διαβεβαίωση του Εφετείου ότι έλαβε υπόψη "και όλα τα έγγραφα, που προσκομίζουν και επικαλούνται οι διάδικοι", σε συνδυασμό με τις αιτιολογίες της αποφάσεως - στις οποίες γίνεται σαφής μνεία ότι η αναιρεσίβλητη αποφάσισε την οργανωτική αναμόρφωση της Διευθύνσεως Logistics, της οποίας διευθυντής από 1-10-2001 ανέλαβε ο αναιρεσείων, ο οποίος διατήρησε και τα καθήκοντά του στην Τεχνική Διεύθυνση της αναιρεσίβλητης, που έπαυσε να λειτουργεί οριστικά από το έτος 2001, οπότε ολοκληρώθηκαν οι επενδύσεις και έκτοτε δεν λειτούργησε εκ νέου-συνάγεται αναμφίβολα ότι το Εφετείο για να καταλήξει στο αποδεικτικό του πόρισμα έλαβε υπόψη και τα ανωτέρω έγγραφα, τα οποία συνεκτίμησε με τις λοιπές αποδείξεις.

Επομένως, ο λόγος αυτός της αναιρέσεως είναι αβάσιμος και πρέπει να απορριφθεί. Επειδή, από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 648, 649, 652, 653 και 659 Α.Κ. συνάγεται ότι, αν κατά τη διάρκεια της συμβάσεως εργασίας συμφωνηθεί μεταξύ των συμβαλλομένων η παροχή από τον εργαζόμενο εντός του νομίμου ωραρίου του πρόσθετης διαρκούς φύσεως εργασίας, η οποία δεν είναι συναφής με την αρχικά συμφωνηθείσα εργασία και παρέχεται συνήθως αντί μισθού, ο εργοδότης υποχρεούται να καταβάλει σ' αυτόν τον ειθισμένο μισθό για την πρόσθετη εργασία, ήτοι τον καταβαλλόμενο σε άλλους μισθωτούς, που παρέχουν την ίδια εργασία με τις ίδιες συνθήκες, εφόσον δεν έχει καθορισθεί συγχρόνως με τη συμφωνία και ο πρόσθετος μισθός, που πρέπει να καταβληθεί ή ο τρόπος προσδιορισμού αυτού, ούτε έχει συμφωνηθεί ότι δεν θα οφείλεται πρόσθετος μισθός για την πρόσθετη αυτή εργασία.

Εξάλλου, με τον αναιρετικό λόγο του άρθρου 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ., που αποτελεί κύρωση της παραβάσεως του άρθρου 93 παρ. 3 του Συντάγματος, ελέγχεται η ορθότητα της ελάσσονος προτάσεως του νομικού συλλογισμού, από την άποψη αν οι παραδοχές της αποφάσεως πληρούν το πραγματικό του κανόνα δικαίου, που εφάρμοσε. Στην προκείμενη περίπτωση, το Εφετείο, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφασή του, δέχθηκε ανέλεγκτα τα εξής:

Ο ενάγων και ήδη αναιρεσείων, πτυχιούχος χημικός μηχανικός, στις ... προσλήφθηκε από την εναγομένη και ήδη αναιρεσίβλητη ανώνυμη εταιρία με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας, αορίστου χρόνου, ως διευθυντικό στέλεχος αυτής. Από της προσλήψεώς του εργάσθηκε σ' αυτή συνεχώς μέχρι τις 23-7-2002, οπότε καταγγέλθηκε συναινετικά η σύμβαση εργασίας του, υπογράψας συγχρόνως και δήλωση οικειοθελούς αποχωρήσεως με το αναφερόμενο περιεχόμενο και καταβλήθηκε σ' αυτόν α) το ποσό των 74.624,85 ευρώ, ως νόμιμη αποζημίωση και β) το ποσό των 5.330,56 ευρώ, ως επιπλέον αποζημίωση.

Ακολούθως δέχθηκε το Εφετείο ότι η αναιρεσίβλητη στα πλαίσια των διαρθρωτικών αλλαγών, για βελτιστοποίηση των δραστηριοτήτων της και την καλύτερη αξιοποίηση των ανθρωπίνων πόρων, αποφάσισε με την από 11-5-2000 ανακοίνωση της Διοικήσεώς της μεταξύ των άλλων και τη δημιουργία Τεχνικής Διευθύνσεως, στην οποία ο αναιρεσείων τοποθετήθηκε συγχρόνως ως Διευθυντής.

Η Διεύθυνση αυτή είχε ως σκοπό την υλοποίηση των επενδυτικών προγραμμάτων της αναιρεσίβλητης, τη βελτιστοποίηση των περιουσιακών στοιχείων αυτής, την αποδοτικότερη εκμετάλλευση των δασών-φυτειών και το συντονισμό του προγράμματος βελτιώσεως των λειτουργιών, που αφορούσαν τις εγκαταστάσεις της στην Αθήνα, το Μεγάλο Πεύκο και τη Δράμα.

Μετά τη δραστική μείωση των εργασιών της εν λόγω Διευθύνσεως η αναιρεσίβλητη αποφάσισε την οργανωτική αναμόρφωση της Διευθύνσεως Logistics, στην οποία από 1-10-2001 ανέλαβε καθήκοντα Διευθυντή ο αναιρεσείων, ο οποίος διατήρησε και τα καθήκοντα του στην Τεχνική Διεύθυνση αυτής, που έβαινε προς τη διακοπή της λειτουργίας της, λόγω μη υπάρξεως αντικειμένου εργασιών.

Ο αναιρεσείων ανέλαβε αδιαμαρτύρητα την εκτέλεση των ανατεθέντων σ' αυτόν νέων καθηκόντων εντός των χρονικών ορίων της εργασίας του μετά μάλιστα το δραστικό περιορισμό των καθηκόντων του στην Τεχνική Διεύθυνση, η οποία έπαυσε οριστικά να λειτουργεί από το έτος 2001, οπότε ολοκληρώθηκαν οι επενδύσεις και έκτοτε δεν λειτούργησε εκ νέου.

Στη συνέχεια κατέληξε το Εφετείο ότι ο αναιρεσείων, κατά το επίδικο χρονικό διάστημα από 1-10-2001 έως 23-7-2002, δεν προσέφερε στην αναιρεσίβλητη πρόσθετη εργασία. Κατόπιν αυτών απέρριψε τούτο την ένδικη από 20-11-2002 αγωγή, ως ουσιαστικά αβάσιμη. Το Εφετείο με βάση τις ανωτέρω παραδοχές του και κρίνοντας κατά τον άνω μνημονευόμενο τρόπο διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφασή του πλήρεις και επαρκείς αιτιολογίες, που καθιστούν εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο των ανωτέρω διατάξεων, αφού το αποδεικτικό πόρισμα είναι πλήρες και σαφές και δεν περιέχει αντιφατικές αιτιολογίες στο κρίσιμο για την έκβαση της δίκης ως άνω ζήτημα της μη παροχής από τον αναιρεσείοντα πρόσθετης εργασίας κατά το προαναφερόμενο χρονικό διάστημα.

Επομένως, ο δεύτερος λόγος της αναιρέσεως από το άρθρο 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ είναι αβάσιμος και πρέπει να απορριφθεί.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 4-1-2005 αίτηση του Χ1 για αναίρεση της 4034/2004 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης που ορίζει σε χίλια διακόσια (1.200) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 8 Απριλίου 2008. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 13 Μαΐου 2008.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ