1011/2017 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1011 / 2017 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1011/2017

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2’ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δήμητρα Παπαντωνοπούλου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Αντώνιο Ζευγώλη, Ιωσήφ Τσαλαγανίδη, Γεώργιο Κοντό και Αβροκόμη Θούα, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 31 Οκτωβρίου 2016, με την παρουσία και της γραμματέως, Θεοδώρας Παπαδημητρίου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Π. Κ. του Χ., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Παναγιώτη Μαρτζάκλη.

Της αναιρεσίβλητης: ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "... ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ Α.Ε.", που εδρεύει στην … και εκπροσωπείται νόμιμα. Στο σημείο αυτό εμφανίστηκε ο πληρεξούσιος δικηγόρος Αρτέμης Κυριαζής, ο οποίος δήλωσε, σύμφωνα και με τις από 31-10-2016 προτάσεις του ενώπιον του Αρείου Πάγου, ότι παρίσταται η ανώνυμη τραπεζική εταιρία με την επωνυμία "... ΤΡΑΠΕΖΑ ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑ" και το διακριτικό τίτλο "... BANK" και εξομοιούται, κατά τη διάταξη του άρθρου 75 του κ.ν.2190/1920, όπως ισχύει, λόγω συγχωνεύσεως με απορρόφηση, με καθολική διάδοχο της "... ΤΡΑΠΕΖΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ Α.Ε.", που εδρεύει στην … και εκπροσωπείται νόμιμα και εκπροσωπήθηκε από τον ίδιο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 29-3-2007 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Πατρών.

Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 281/2008 του ίδιου Δικαστηρίου και 334/2010 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πατρών.

Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 22-9-2010 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω.

Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεώργιος Κοντός ανέγνωσε την από 18-10-2016 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης.

Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, κατά το άρθρο 560 του Κ.Πολ.Δ, όπως ίσχυε πριν από την αντικατάστασή του με το ν. 4335/2015 και εφαρμόζεται εν προκειμένω, ως εκ του χρόνου καταθέσεως του ενδίκου μέσου, "κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, καθώς και των αποφάσεων των πρωτοδικείων που εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, επιτρέπεται αναίρεση μόνο 1) αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών, αδιάφορο αν πρόκειται για νόμο ή έθιμο, ελληνικό ή ξένο, εσωτερικού ή διεθνούς δικαίου.

Η παράβαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας αποτελεί λόγο αναίρεσης μόνο αν τα διδάγματα αυτά αφορούν την εφαρμογή των κανόνων του δικαίου ή την υπαγωγή των πραγματικών γεγονότων σ’ αυτούς, 2) αν το δικαστήριο δεν συγκροτήθηκε όπως όριζε ο νόμος ή δίκασε ειρηνοδίκης του οποίου είχε γίνει δεκτή η εξαίρεση, 3) αν το δικαστήριο έχει υπερβεί τη δικαιοδοσία των πολιτικών δικαστηρίων ή δεν είχε καθ’ ύλην αρμοδιότητα, 4) αν παράνομα αποκλείστηκε η δημοσιότητα της διαδικασίας".

Οι λόγοι αυτοί αναιρέσεως ορίζονται περιοριστικώς στο ως άνω άρθρο, το οποίο δεν περιέχει διάταξη αντίστοιχη προς εκείνη του άρθρου 559 αριθμ. 16 Κ.Πολ.Δ. και συνεπώς δεν συγχωρείται αναίρεση κατά των ανωτέρω αποφάσεων, εάν το δικαστήριο κατά παράβαση του νόμου δέχθηκε ότι υπάρχει ή ότι δεν υπάρχει δεδικασμένο (Ολ.

Α.Π. 45/1987, Α. Π. 1476/2008, 10/2011, 695/2009,208/2015).

Στην προκειμένη περίπτωση το Πολυμελές Πρωτοδικείο Πατρών, δικάζοντας έφεση της ήδη αναιρεσίβλητης κατά της υπ’ αριθμ. 281/2008 αποφάσεως του Ειρηνοδικείου Πατρών, δέχθηκε με την προσβαλλομένη απόφασή του τα εξής: "Στην Πάτρα και στις 25.11.1988 καταρτίστηκε μεταξύ των αντιδίκων σύμβαση πιστώσεως ανοικτού λογαριασμού με σκοπό την εξυπηρέτηση των συναλλαγών της ενάγουσας και ήδη εφεσίβλητης δια της χορηγήσεως σ’ αυτήν της πιστωτικής κάρτας "...".

Η ενάγουσα-εφεσίβλητη χρησιμοποιούσε την εν λόγω κάρτα στις συναλλαγές ώστε βρέθηκε η συνολική οφειλή της στο ποσό των 381.300 δρχ. κατά το Νοέμβριο του 1993, προαφαιρουμένων των εκ μέρους της καταβολών. Λόγω καθυστέρησης στην εξόφληση των οφειλών της ενάγουσας-εφεσίβλητης, η εναγομένη-εκκαλούσα Τράπεζα ζήτησε και πέτυχε την έκδοση της υπ’ αριθ. 970/1996 Διαταγής Πληρωμής του Ειρηνοδίκη Πατρών.

Δυνάμει αυτής η Τράπεζα προέβη σε αναγκαστική κατάσχεση δύο ακινήτων της οφειλέτιδας στη θέση "..." στο ... Ν. Αχαΐας...Ο πλειστηριασμός ορίστηκε για τις 23.7.1997 οπότε και ματαιώθηκε. Ακολούθως συντάχθηκαν οι υπ’ αριθ. ...1998 Α’ επαναληπτική περίληψη και ...1998 Β’ επαναληπτική περίληψη του ιδίου ως άνω δικαστικού επιμελητή με ημέρα πλειστηριασμού την 4η.11.1998.

Η ενάγουσα-εφεσίβλητη άσκησε ανακοπή κατά της εκτελέσεως με μοναδικό λόγο αυτό της απόσβεσης της απαιτήσεως λόγω εξόφλησης του συνολικού ποσού 2.030.000 δρχ. σε χρόνο μεταγενέστερο της έκδοσης της διαταγής πληρωμής, ζητώντας την ακύρωση των προαναφερομένων πράξεων εκτελέσεως. Κατόπιν αυτών εξεδόθη η υπ’ αριθ. 764/1999 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πατρών (τακτική διαδικασία), που έκανε δεκτό το μοναδικό λόγο, λόγω της παραχρήμα αποδείξεως αυτού εκ της ερημοδικίας της αντιδίκου Τράπεζας (τεκμήριο ομολογίας, κατά το οικείο χρονικό σημείο) και ακύρωσε για το λόγο αυτό τις αναφερόμενες σ’ αυτήν πράξεις εκτελέσεως (επιταγή προς πληρωμή, έκθεση κατάσχεσης, περίληψη κατασχετήριας έκθεσης, α’ και β’ επαναληπτικές περιλήψεις κατασχετήριας έκθεσης).

Σύμφωνα με την ανωτέρω μείζονα σκέψη, εκ της προαναφερομένης αποφάσεως, η οποία φέρεται να κατέστη ήδη τελεσίδικη (δημοσίευση 1999 χωρίς να προκύπτει επίδοση εκατέρωθεν), το δεδικασμένο, το οποίο λαμβάνεται υπόψιναυτεπαγγέλτως κατ αρθ. 332 ΚΠολΔ, εκτείνεται και στις ενστάσεις που προτάθηκαν καθώς και σ’ εκείνες που μπορούσαν να προταθούν και δεν προτάθηκαν.

Μεταξύ αυτών και η προταθείσα με την ανακοπή ένσταση εξόφλησης, καθώς και όλες οι καταχρηστικές (διακωλυτικές ή καταργητικές της απαίτησης) ενστάσεις. Στην προκειμένη περίπτωση ο ισχυρισμός ότι το ποσό των 2.676,58 ευρώ, που φέρεται να αντιστοιχεί σε καταβληθέν ποσό για μη συμφωνημένο ανατοκισμό καθυστερούμενων τόκων, συνιστά λόγο - ένσταση καταργητική της απαίτησης, γεγενημένη ήδη στο χρόνο ασκήσεως της από 1.10.1998 ανακοπής της ενάγουσας-εφεσίβλητης, που καλύφθηκε με την έκδοση της τελεσίδικης πλέον απόφασης επί της ανακοπής, με αποτέλεσμα να στερείται πλέον του δικαιώματος να το ζητήσει αυτοτελώς με αγωγή.

Κατόπιν των ανωτέρω, το πρωτόδικο Δικαστήριο, το οποίο με την εκκαλουμένη απόφασή του έκανε πλήρως δεκτή ως βάσιμη και κατ’ ουσίαν την κρινόμενη αγωγή και υποχρέωσε την εναγομένη να καταβάλει στην ενάγουσα ποσό 2.676,58 ευρώ νομιμοτόκως από την επίδοση της αγωγής, έσφαλε και, συνεπώς, πρέπει λόγω του αυτεπαγγέλτως λαμβανομένου υπόψιν δεδικασμένου, όπως αυτό περιγράφηκε ανωτέρω, να γίνει δεκτή η έφεση στο σύνολο της ως βάσιμη κατ’ ουσίαν, να εξαφανισθεί η πρωτόδικη καθ’ ο μέρος εκκαλείται, να κρατηθεί και να δικασθεί η αγωγή από το παρόν Δικαστήριο και να απορριφθεί αυτή ως αβάσιμη κατ’ ουσίαν".

Με την υπό κρίση αίτηση πλήττεται η ανωτέρω απόφαση και ειδικότερα η κρίση του Δικαστηρίου περί υπάρξεως δεδικασμένου, και δη ευθέως μεν με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως με την οποίο προβάλλεται πλημμέλεια από το άρθρο 559 αριθμ. 16 ΚΠολΔ., συνισταμένη στην παρά τον νόμο παραδοχή της υπάρξεως δεδικασμένου, συγκεκαλυμμένως δε και υπό επίκληση της εκ της διατάξεως του άρθρου 560 αριθμ. 1 ΚΠολΔ., αναιρετικής πλημμελείας , με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως, υπό την έννοια ότι το Δικαστήριο δεχόμενο εσφαλμένως την συνδρομή δεδικασμένου, αρνήθηκε παρά τον νόμο να προβεί στην εφαρμογή της ουσιαστικού δικαίου διατάξεως του άρθρου 904 του Α.Κ., μολονότι συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής της. Η ως άνω κρίση του Δικαστηρίου όμως, δεν υπόκειται, σύμφωνα με τα προεκτεθέντα σε αναίρεση και συνεπώς αμφότεροι οι προβαλλόμενοι δια της αιτήσεως λόγοι είναι απορριπτέοι ως απαράδεκτοι.

Κατ’ ακολουθίαν των ανωτέρω, η υπό κρίση αίτηση, πρέπει να απορριφθεί και να καταδικασθεί η αναιρεσείουσα ως ητττωμένη (άρθρα 176, 183 και 191 παρ,2 Κ.Πολ.Δ.) στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων της αναιρεσιβλήτου , κατά τα ειδικότερα στο διατακτικό εκτιθέμενα.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 22 Σεπτεμβρίου 2010 αίτηση της Π. Κ. του Χ., για αναίρεση της υπ’ αριθμ. 334/2010 αποφάσεως του ως Εφετείου δικάσαντος Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πατρών.

Επιβάλλει στην αναιρεσείουσα τα δικαστικά έξοδα της αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 13 Δεκεμβρίου 2016.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 14 Ιουνίου 2017.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ