Supreme Court dismisses appeal for procedural default and inadmissible substantive arguments regarding court conduct.

Απόφαση 1011 / 2013 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1011/2013

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνο Τσόλα, Ευφημία Λαμπροπούλου, Γεράσιμο Φουρλάνο και Εμμανουήλ Κλαδογένη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 22 Οκτωβρίου 2012, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. Ε. Κ. του Κ., και 2. Ε. συζ. Ε. Κ., κατοίκων ..., οι οποίες δεν παραστάθηκαν στο ακροατήριο.

Του αναιρεσιβλήτου: Α. - Π. Κ. του Γ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Παπαδάκο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 5-1-2007 αγωγή του ήδη αναιρεσίβλητου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Πειραιώς. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 3565/2009 του ίδιου Δικαστηρίου και 628/2010 του Εφετείου Πειραιώς. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 12-1-2011 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκε μόνο ο αναιρεσίβλητος, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης, Εμμανουήλ Κλαδογένης, ανέγνωσε την από 12-10-2012 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αίτησης αναίρεσης.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψη της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις διατάξεις του άρθρου 576 παρ.1, 2 Κ.Πολ.Δ. προκύπτει, ότι αν κάποιος από τους διαδίκους δεν εμφανισθεί κατά την συζήτηση της υποθέσεως ή εμφανισθεί και δεν λάβει μέρος με τον οριζόμενο από τον νόμο τρόπο, ο Άρειος Πάγος εξετάζει αυτεπαγγέλτως, ποιος επισπεύδει την συζήτηση. Αν την επισπεύδει ο απολειπόμενος διάδικος, η υπόθεση συζητείται σαν να ήσαν παρόντες οι διάδικοι. Αν όμως την επισπεύδει ο αντίδικός του, τότε ερευνάται αν ο απολειπόμενος ή ο μη παριστάμενος, με τον τρόπο τον οποίο ορίζει ο νόμος, διάδικος κλητεύθηκε νομίμως και εμπροθέσμως και σε καταφατική περίπτωση προχωρεί στην συζήτηση παρά την απουσία του κλητευθέντος.

Στην προκειμένη περίπτωση, από το προσκομιζόμενο από τον αναιρεσίβλητο αντίγραφο της αιτήσεως αναιρέσεως, στο οποίο υπάρχουν α') η εντολή του πληρεξουσίου δικηγόρου των αναιρεσειόντων προς τον δικαστικό επιμελητή για επίδοση εκείνου στον αναιρεσίβλητο και β') η από 3-11-2011 σχετική πράξη του δικαστικού επιμελητού του Πρωτοδικείου Αθηνών, ... περί επιδόσεως αντιγράφου της αιτήσεως αναιρέσεως στον αναιρεσίβλητο με κλήση για να παραστεί στην συζήτησή της κατά την παρούσα δικάσιμο, προκύπτει, ότι η συζήτηση επισπεύδεται από τους αναιρεσείοντες. Επομένως, εφόσον οι αναιρεσείοντες δεν εμφανίσθηκαν κατά την εκφώνηση της υποθέσεως από την σειρά του πινακίου, ούτε εκπροσωπήθηκαν με νόμιμο τρόπο, πρέπει να συζητηθεί η υπόθεση παρά την απουσία των.

Κατά το άρθρο 559 αριθ. 11 Κ.Πολ.Δ., "Αναίρεση επιτρέπεται, αν το δικαστήριο έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που ο νόμος δεν επιτρέπει ή παρά τον νόμο έλαβε υπόψη αποδείξεις που δεν προσκομίσθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν". Εξ άλλου, κατά την περίπτωση 12 του ως άνω άρθρου: "Αναίρεση επιτρέπεται, αν το δικαστήριο παραβίασε τους ορισμούς του νόμου σχετικά με την δύναμη των αποδεικτικών μέσων".

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο κατέληξε στο αποδεικτικό πόρισμά του, αφού έλαβε υπόψιν και εκτίμησε τις καταθέσεις των νομίμως ενώπιον του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου και του Εφετείου εξετασθέντων μαρτύρων, τις νομίμως συνταγείσες ενώπιον της Ειρηνοδίκου Νικαίας υπ' αριθ. 289/18-12-2009, 290/18-12-2009 και 46/1-2-2010 ένορκες βεβαιώσεις και τα από τους διαδίκους με επίκληση προσκομισθέντα έγγραφα.

Από την βεβαίωση αυτή του Εφετείου, σε συνδυασμό προς το όλο περιεχόμενο της προσβαλλομένης αποφάσεως καθίσταται απολύτως βέβαιο, ότι ελήφθησαν υπόψιν και συνεκτιμήθηκαν μαζί με τα λοιπά αποδεικτικά μέσα και τα αναφερόμενα στην αίτηση αναιρέσεως έγγραφα ήτοι α') από 7-3-2006 έγγραφο της γενικής κλινικής "Χ.Δ.

Ζ.", β') το υπ' αριθ. πρωτ. 1849/22-3-2006 πιστοποιητικό του "ΤΖΑΝΕΙΟΥ" Γενικού Νοσοκομείου Πειραιώς, σχετικά με την νοσηλεία του πατρός του αναιρεσείοντος, Κ. Κ. και γ') το αντίγραφο από το βιβλίο συμβάντων του Α.Τ. Νικαίας της 18-7-2003. Επί πλέον, από την προσβαλλομένη απόφαση προκύπτει, ότι το Εφετείο ουδόλως απεφάνθη, ότι "δεν λαμβάνονται παντάπασιν υπόψιν" δύο άλλες ένορκες βεβαιώσεις, ήτοι α') της Σ.

Π. και β') η υπ' αριθ. 3312/2-9-2005 της Β. χήρας Γ. Ζ., ενώ έλαβε τις αναφερθείσες στην αρχή, άλλες, από τους αναιρεσείοντες προσκομισθείσες ένορκες βεβαιώσεις. Επομένως, το Εφετείο δεν υπέπεσε στην πλημμέλεια, κατ' εκτίμηση του δικογράφου της αιτήσεως αναιρέσεως του άρθρου 559 αριθ. 11 και 12 Κ.Πολ.Δ. και οι τα αντίθετα υποστηρίζοντες δύο πρώτοι λόγοι αναιρέσεως είναι αβάσιμοι.

Κατά το άρθρο 559 αριθ. 1 περ. α' Κ.Πολ.Δ., "Αναίρεση επιτρέπεται, αν παραβιάσθηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών, αδιάφορο αν πρόκειται για νόμο ή έθιμο, ελληνικό ή ξένο, εσωτερικού ή διεθνούς δικαίου". Όπως προκύπτει από τις διατάξεις των άρθρων 118 αρ. 4, 566 παρ. 1 και 577 παρ. 3 του Κ.Πολ.Δ.

στο έγγραφο της αναιρέσεως πρέπει να αναφέρεται κατά τρόπο σαφή, ορισμένο και ευσύνοπτο η νομική πλημμέλεια, που αποδίδεται στο δικαστήριο της ουσίας, το οποίο εξέδωσε την προσβαλλομένη απόφαση, ώστε να είναι δυνατόν να διαπιστωθεί αν και ποίο λόγο αναιρέσεως από τους περιοριστικώς αναφερομένους στο άρθρο 559 του Κ.Πολ.Δ.

θεμελιώνει η προβαλλομένη αιτίαση. Ειδικότερα για να είναι ορισμένος ο λόγος αναιρέσεως με τον οποίο αποδίδεται στο δικαστήριο της ουσίας παραβίαση κανόνων ουσιαστικού δικαίου (άρθρο 559 αριθ.1 Κ.Πολ.Δ.), πρέπει να καθορίζονται, πλην των άλλων η συγκεκριμένη διάταξη του ουσιαστικού δικαίου που παραβιάσθηκε και το αποδιδόμενο στο δικαστήριο νομικό σφάλμα περί την ερμηνεία και εφαρμογή του ουσιαστικού νόμου καθώς επίσης, εφ' όσον το δικαστήριο έκρινε επί της ουσίας της υποθέσεως, την ελάσσονα πρόταση του νομικού του συλλογισμού, ήτοι τα πραγματικά γεγονότα, που αυτό δέχθηκε, υπό τα οποία και συντελέσθηκε η προβαλλομένη παραβίαση των κανόνων του ουσιαστικού δικαίου, εάν δε απέρριψε την αγωγή ή γενικώς τον ισχυρισμόν ως μη νόμιμο, το περιεχόμενο της αγωγής ή του ισχυρισμού, ώστε από το αναιρετήριο να προκύπτει η προβαλλομένη νομική πλημμέλεια, δοθέντος ότι η αοριστία του λόγου της αναιρέσεως δεν δύναται να συμπληρωθεί με παραπομπή σε άλλο διαδικαστικό έγγραφο (Ολ.Α.Π. 32/1996).

Εξ άλλου, κατά το άρθρο 559 αριθ. 8 Κ.Πολ.Δ., "Αναίρεση επιτρέπεται, αν το δικαστήριο παρά τον νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης". Ως "πράγματα" νοούνται οι αυτοτελείς ισχυρισμοί που τείνουν στη θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση του ασκουμένου με την αγωγή, ένσταση ή αντένσταση ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος.

Δεν αποτελούν "πράγματα" και άρα δεν ιδρύεται ο ως άνω λόγος αναιρέσεως αν δεν ληφθούν υπόψη οι ισχυρισμοί που αποτελούν απλή ή αιτιολογημένη άρνηση της αγωγής, καθώς και οι ισχυρισμοί που συνιστούν επιχειρήματα ή συμπεράσματα των διαδίκων ή του δικαστηρίου από την εκτίμηση των αποδείξεων (Α.Π. 367/2011). Τέλος, σύμφωνα με το άρθρο 561 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ., η εκτίμηση από το δικαστήριο της ουσίας πραγματικών γεγονότων και ιδιαίτερα του περιεχομένου εγγράφου δεν υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου, εκτός εάν παραβιάσθηκαν κανόνες δικαίου, στους οποίους περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί ή αν υπάρχει λόγος αναιρέσεως κατά το άρθρο 559 αριθ. 19 και 20 Κ.Πολ.Δ.

Στην προκειμένη περίπτωση, οι αναιρεσείοντες, με τον τρίτο λόγο αναιρέσεως αποδίδουν στο Εφετείο την πλημμέλεια από το άρθρο 559 αριθ. 1, 8, 12 Κ.Πολ.Δ., ισχυριζόμενοι ειδικότερα, ότι το δικαστήριο "παρεβίασεν ευθέως κανόνα ουσιαστικού δικαίου (άρθρο 559 παρ.1, παρ. 8 και παρ. 12 Κ.Πολ.Δ.) δεχθείσα ότι ημείς διαδίδαμε κατά τρόπο ανάρμοστο και γνωστοποιούσαμε την υιοθεσία του αναιρεσιβλήτου με εκφράσεις αι οποίαι ενέχουν σκοπό εξύβρισης γνωρίζοντας ότι αυτές κατά την κοινή αντίληψη προσβάλλουν την τιμή και την υπόληψη αυτού και ότι δήθεν τις εκφράσαμε για να μειώσουμε το κύρος και την κοινωνική του αξία και για να εκδηλώσουμε την περιφρόνησή μας προς το πρόσωπό του ενώ εάν αυτή εφήρμοζε ορθά το νόμο και αξιολογεί επαρκώς και με την προσήκουσα εις την περίπτωσιν βαρύτητα τα έγγραφα τα οποία προσκομίσαμε και από τα οποία αποδεικνύεται ότι ημείς ουδέποτε και για κανένα λόγο ισχυρίσθημεν ή ησχολήθημεν δια τον αναιρεσίβλητον και την αδελφήν του με το παραμικρόν καθ' ότι δεν μας ενδιέφερε άλλωστε το θέμα και ούτε είχαμε κανένα λόγο να ασχοληθούμε με αυτό.

Απλώς οι γονείς του αναιρεσιβλήτου και μετά την ενηλικίωσή του και ο ίδιος επ' αφορμή της από μέρους του πρώτου (1ου) εξ ημών εγέρσεως κατά του Γ. Κ. Αγωγής Διανομής της κοινής Κληρονομιαίας Περιουσίας και της εν τέλει επιτυχούς εκβάσεως αυτής ήρχισαν εναντίον μας με διαφόρους ψευδείς και ανερείστους αφορμάς και αιτιάσεις να εγείρουν καθ' ημών αγωγάς δια δήθεν ηθικήν τους βλάβην "επικαλούμενοι" και "κατασκευάζοντες" ψευδή γεγονότα και χρησιμοποιούντες προς επίρρωση των "ισχυρισμών" τους ως μάρτυρας άτομα του αμέσου φιλικού ή συγγενικού τους περιβάλλοντος, άσχετα προς τα θέματα τα υφιστάμενα μεταξύ μας, μερικοί των οποίων ήδη ως προηνεφέρθη κατέθεσαν ενόρκως ότι ουδεμίαν ανάμειξη ή γνώση είχαν δια τα εις βάρος μας ισχυριζόμενα ψευδή γεγονότα και περιστατικά".

Με το περιεχόμενο αυτό, ο τρίτος λόγος αναιρέσεως, καθ' ο μέρος αναφέρεται σε πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ. 1 Κ.Πολ.Δ., είναι απαράδεκτος, καθόσον δεν καθορίζονται η συγκεκριμένη διάταξη του ουσιαστικού δικαίου, η οποία παραβιάσθηκε και το αποδιδόμενο στο δικαστήριο νομικό σφάλμα περί την ερμηνεία ή εφαρμογή του ουσιαστικού νόμου. Καθ' ο μέρος δε, ο ίδιος λόγος αναιρέσεως αναφέρεται σε πλημμέλεια των αριθμών 8 και 12 του ιδίου ως άνω άρθρου, είναι επίσης απαράδεκτος, καθόσον το περιεχόμενό του αφορά την εκτίμηση από το Εφετείο πραγματικών γεγονότων και του περιεχομένου εγγράφων.

Ακολούθως, πρέπει να απορριφθεί η κρινομένη αίτηση αναιρέσεως και να καταδικασθούν οι αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 12 Ιανουαρίου 2011 αίτηση για αναίρεση της υπ' αριθ. 628/2010 αποφάσεως του Εφετείου Πειραιώς.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου, τα οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 29 Ιανουαρίου 2013. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 24 Μαΐου 2013.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ