1011/2011 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1011 / 2011 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1011/2011

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Ζιάκα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη, Γεωργία Λαλούση, Βασιλική Θάνου - Χριστοφίλου, Δημητρούλα Υφαντή και Βασίλειο Λαμπρόπουλο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, την 1 Απριλίου 2011, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:

Α. Των αναιρεσειόντων: 1) Ν. Τ. του Ε., 2) Γ. Τ. του Ε., κατοίκων ..., 3) Ε. Τ. του Χ., 4) Κ. Τ. του Χ., κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τους πληρεξούσιους δικηγόρους τους Λίλα Περιμένη και Παντελή Φλωρόπουλο και κατέθεσαν προτάσεις.

Της αναιρεσιβλήτου: Ανώνυμης Εταιρίας με την επωνυμία "BOLTON HELLAS ΑΕΒΕ", που εδρεύει στο Νέο Φάληρο Αττικής και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ιωάννη Φιλιώτη και κατέθεσε προτάσεις.

Β. Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης Εταιρίας με την επωνυμία "BOLTON HELLAS ΑΕΒΕ", που εδρεύει στον Πειραιά και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ιωάννη Φιλιώτη και κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Ν. Τ. του Ε., 2) Γ. Τ. του Ε., κατοίκων ..., 3) Ε. Τ. του Χ., 4) Κ. Τ. του Χ., κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τους πληρεξούσιους δικηγόρους τους Λίλα Περιμένη και Παντελή Φλωρόπουλο και κατέθεσαν προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με τις από 2/10/2007 δύο αγωγές των ήδη αναιρεσειόντων και τις από 14/11/2007 δύο αγωγές της ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Πειραιώς και συνεκδικάστηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1072/2008 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 130/2009 του Εφετείου Πειραιώς. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 20/5/2009 αίτησή τους.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με τις από 2/10/2007 δύο αγωγές των υπό στοιχείο Α ήδη αναιρεσειόντων και υπό στοιχείο Β ήδη αναιρεσιβλήτων και τις από 14/11/2007 δύο αγωγές της υπό στοιχείο Α ήδη αναιρεσιβλήτου και υπό στοιχείο Β ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Πειραιώς και συνεκδικάστηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1072/2008 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 130/2009 του Εφετείου Πειραιώς. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι υπό στοιχείο Α ήδη αναιρεσείοντες με την από 20/5/2009 αίτησή τους και η υπό στοιχείο Β ήδη αναιρεσείουσα με την από 21/7/2009 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Δημητρούλα Υφαντή ανέγνωσε την από 1/3/2010 έκθεσή της, με την οποία, επί των από 20-5-2009 και 21-7-2009 αιτήσεων αναίρεσης που συνεκδικάζονται εισηγήθηκε την παραδοχή του τρίτου λόγου της από 20-5-2009 αίτησης αναίρεσης των εκμισθωτών, την απόρριψη των λοιπών λόγων της όπως και των λόγων της από 21-7-2009 αίτησης αναίρεσης της μισθώτριας και την αναίρεση της υπ' αρ. 130/2009 απόφασης του Εφετείου Πειραιώς κατά το μέρος της που παρέλειψε να ερευνήσει τους λόγους της έφεσης των αναιρεσειόντων εκμισθωτών και τους ισχυρισμούς τους κατά της έφεσης της αναιρεσίβλητης μισθώτριας, λόγω της γνώσης της του ένδικου πραγματικού ελαττώματος της μισθωθείσας αποθήκης. Οι πληρεξούσιοι των υπό στοιχείο Α αναιρεσειόντων και υπό στοιχείο Β αναιρεσιβλήτων ζήτησαν την παραδοχή της από 20/5/2009 αιτήσεως και την απόρριψη της από 21/7/2009 αιτήσεως, ο πληρεξούσιος της υπό στοιχείο Α αναιρεσιβλήτου και υπό στοιχείο Β αναιρεσείουσας την παραδοχή της από 21/7/2009 αιτήσεως και την απόρριψη της από 20/5/2009 αιτήσεως και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Α. Επί της από 20-5-2009 αίτησης αναίρεσης των εκμισθωτών Ν. Τ. κ.λ.π. κατά της μισθώτριας με την επωνυμία "Bolton Hellas Α.Ε.Β.Ε.".

Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 574, 575, 576 και 585 ΑΚ, οι οποίες κατά το άρθρο 44 του π.δ. 34/1995 εφαρμόζονται και επί εμπορικών μισθώσεων, προκύπτει ότι, αν κατά το χρόνο παράδοσης στο μισθωτή του μισθίου πράγματος, τούτο έχει ελάττωμα που εμποδίζει, μερικά ή ολικά, τη συμφωνημένη χρήση ή εάν δεν παραχωρήθηκε στο μισθωτή ολικά ή μερικά, ανεμπόδιστη η συμφωνημένη χρήση ή του αφαιρέθηκε αργότερα η χρήση που του παραχωρήθηκε, τότε ο μισθωτής έχει δικαίωμα, εκτός άλλων, να καταγγείλει τη σύμβαση υπό τους όρους του άρθρου 585 ΑΚ, εφόσον εξαιτίας του προβαλλόμενου από αυτόν πραγματικού ελαττώματος αναιρείται η δυνατότητα να κάνει ελεύθερη ή ανενόχλητη χρήση κατά τους όρους της σύμβασης, οπότε, σύμφωνα με το άρθρο 587 ΑΚ, αίρεται για το μέλλον η μισθωτική σχέση και δεν υποχρεούται πλέον ο μισθωτής σε καταβολή μισθωμάτων για το χρόνο μετά την καταγγελία.

Το προς καταγγελία της μίσθωσης ως άνω δικαίωμα του μισθωτή θεμελιώνεται με μόνη την ύπαρξη, του πραγματικού ελαττώματος τούτου, ανεξαρτήτως εάν ο μισθωτής βαρύνεται ή όχι με υπαιτιότητα ως προς αυτό. Τέτοιο πραγματικό ελάττωμα εξ άλλου αποτελεί και η αδυναμία χρήσης του μισθίου όπως συμφωνήθηκε λόγω απαγόρευσης της χρήσης από δημόσια αρχή ή λόγω αδυναμίας χορήγησης της απαιτούμενης άδειας δημόσιας αρχής (Ολ ΑΠ 50/2005).

Περαιτέρω, από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 576, 579, 580 και 586 του Α.Κ. προκύπτει ότι ο μισθωτής δεν δικαιούται ν' ασκήσει εκτός άλλων το δικαίωμα της καταγγελίας της σύμβασης μίσθωσης για πραγματικά ελαττώματα του μισθίου, τα οποία ο ίδιος γνώριζε ή από βαρειά αμέλεια αγνοούσε κατά τη συνομολόγηση της σύμβασης.

Το δικαίωμα δε αυτό του μισθωτή αποκλείεται έστω και εάν ο εκμισθωτής δολίως αποσιώπησε το ελάττωμα, αφού η γνώση του μισθωτή ενέχει σιωπηρή παραίτηση από το σχετικό δικαίωμά του (ΑΠ 995/2006). Σύμφωνα δε με τη διάταξη του άρθρου 281 Α.Κ. η άσκηση του δικαιώματος απαγορεύεται αν υπερβαίνει προφανώς τα όρια που επιβάλλονται από τη καλή πίστη ή τα χρηστά ήθη.

Τέλος ο λόγος αναίρεσης του αριθ. 8 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ δίδεται όταν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη του πράγματα που δεν προτάθηκαν, ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Κατά την έννοια της διάταξης αυτής ως "πράγματα" θεωρούνται οι πραγματικοί ισχυρισμοί που έχουν αυτοτελή ύπαρξη και τείνουν στη θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος που ασκήθηκε είτε ως επιθετικό είτε ως αμυντικό μέσο και άρα στηρίζουν το αίτημα αγωγής, ανταγωγής, ένστασης ή αντένστασης ή λόγου έφεσης όχι δε οι αιτιολογημένες αρνήσεις τους, ούτε οι ισχυρισμοί που αποτελούν επιχειρήματα ή συμπεράσματα των διαδίκων ή του δικαστηρίου, τα οποία συνάγονται από την εκτίμηση των αποδείξεων.

Με τον τρίτο λόγο του από 21-5-2009 αναιρετηρίου και κατά τα δύο, μέρη του αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια από τον αριθ. 8 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη του τους ισχυρισμούς των αναιρεσειόντων, που προβλήθηκαν στο πρωτοβάθμιο Δικαστήριο και επαναφέρθηκαν προσηκόντως με τις έγγραφες προτάσεις τους, για την κατ' άρθρ. 527 παρ. 1 του ΚΠολΔ απόκρουση της έφεσης της μισθώτριας εταιρείας, από τις προαναφερθείσες διατάξεις των άρθρων 576, 579, 580, 586 και 281 του Α.Κ., ότι η αναιρεσίβλητη μισθώτρια γνώριζε από του χρόνου κατάρτισης της νέας ένδικης μίσθωσης στις 25-7-1997 την κατάσταση της μισθωθείσας αποθήκης και το πολεοδομικό καθεστώς της, ότι είχε ανεγερθεί με βάση άδεια του 1970 εκτός σχεδίου, που απέκλειε το χαρακτηρισμό της ως χώρου αποθήκευσης τροφίμων λόγω υγειονομικού ενδιαφέροντος, ότι ουδέποτε είχε γνωστοποιήσει σ' αυτούς το πρόβλημα που υπήρχε σχετικά με τη λήξη της αρχικής άδειας το 1993, όταν και τότε βρισκόταν στη χρήση του μισθίου δυνάμει προηγηθείσης άλλης μισθώσεως και ότι τελώντας σε γνώση της ανυπαρξίας άδειας λειτουργίας της μισθίας αποθήκης ως καταστήματος υγειονομικού ενδιαφέροντος προχώρησε στη σύναψη της νέας από 25-7-1997 συμβάσεως μισθώσεως και στη συνέχεια στην από 22-11-2004 τροποποίηση, γνωρίζοντας λόγω της μακροχρόνιας ασχολίας της, με τα προϊόντα που εμπορεύεται ότι η μισθωθείσα αποθήκη δεν ήταν κατάλληλη για την αποθήκευση εμπορευμάτων τροφίμων και για τον εφοδιασμό της με την αναγκαία άδεια λειτουργίας από την αρμόδια διοικητική αρχή, ώστε δεν δικαιούται στην άσκηση της ένδικης καταγγελίας και σε κάθε περίπτωση η άσκηση του δικαιώματος καταγγελίας υπερβαίνει τα όρια της καλής πίστης και των χρηστών συναλλακτικών ηθών.

Το Εφετείο τον αυτοτελή αυτό ισχυρισμό των αναιρεσειόντων παρέλειψε να τον ερευνήσει καίτοι είχε ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης. Επομένως, ο σχετικός τρίτος λόγος της από 20-5-2009 αίτησης αναίρεσης των εκμισθωτών κρίνεται βάσιμος και πρέπει να γίνει δεκτός. Β. Επί την από 21-7-2009 αίτησης αναίρεσης της μισθώτριας.

Ι. Κατά τη διάταξη του άρθρ. 559 αριθ. 1 του Κ.Πολ.Δ. αναίρεση επιτρέπεται μόνο αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών. Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται, αν δεν εφαρμοστεί, ενώ συνέτρεχαν οι πραγματικές προϋποθέσεις για την εφαρμογή του, ή αν εφαρμοστεί, ενώ δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις αυτές, καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε με ψευδή ερμηνεία, είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή.

Περαιτέρω κατά τη διάταξη του άρθρου 611 ΑΚ η για ορισμένο χρόνο συνομολογηθείσα μίσθωση, εάν μετά την πάροδο αυτού εξακολουθήσει ο μισθωτής τη χρήση του μισθίου εν γνώσει και χωρίς εναντίωση του εκμισθωτή, λογίζεται ανανεωθείσα για αόριστο χρόνο. Κατά την έννοια της διάταξης αυτής, που στον μεν παράτιτλό της γίνεται λόγος για "αναμίσθωση" στο δε κείμενο για "ανανέωση" (κατά την έννοια των άρθρων 436 και 438 Α.Κ.) για την επέλευση της αναμίσθωσης απαιτείται:

α) η εξακολούθηση της χρήσης εκ μέρους του μισθωτή μετά τη λήξη της μίσθωσης ορισμένου χρόνου, εφ' όσον όμως η ίδια μίσθωση λήξει για άλλο λόγο π.χ. λόγω καταγγελίας δεν εφαρμόζεται η διάταξη αυτή., β) η χρήση να γίνεται εκ μέρους του μισθωτή χωρίς εναντίωση εκ μέρους του εκμισθωτή, τέτοια δε εναντίωση σαφώς συνάγεται και από την άσκηση της αγωγής απόδοσης του μισθίου.

Τέλος από τις διατάξεις των άρθρων 1 επ. του πδ 34/1995 προκύπτει ότι η εμπορική μίσθωση έχει καταστρωθεί στο νόμο ως σύμβαση ορισμένου χρόνου έστω και αν παρατάθηκε αναγκαστικά για ορισμένο χρονικό διάστημα. Όταν όμως ο μισθωτής παραμείνει στη χρήση του μισθίου και μετά την καταγγελία της μίσθωσης, εκ μέρους του εκμισθωτή πριν από τη λήξη του συμφωνημένου χρόνου η μίσθωση δεν μετατρέπεται σε αορίστου διαρκείας κατά τα άρθρα 608 παρ. 2, 609 και 611 του Α.Κ.

στο πλαίσιο αναμισθώσεως σιωπηρής ή ανανεώσεως (Α.Π. 1064/1999).Στην προκειμένη περίπτωση με την προσβαλλόμενη απόφασή του κατά τις προαναφερθείσες ανέλεγκτες επί της ουσίας παραδοχές της το Εφετείο δέχθηκε και τα εξής: "οι εκμισθωτές θεωρώντας ότι η εγκατάσταση της νέας εταιρείας στο μίσθιο αποτελούσε συμβατικά ανεπίτρεπτη παραχώρηση της χρήσης του σε τρίτο κατήγγειλαν τη μίσθωση και ήγειραν αγωγή απόδοσης μισθίου πέτυχαν δε την έκδοση της υπ' αριθ. 157/1997 απόφασης, του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς που κατέστη αμετάκλητη, με την οποία διατάχθηκε η απόδοση του μισθίου λόγω λήξης της μίσθωσης συνεπεία της παραπάνω (έγκυρης) καταγγελίας.

Εν όψει αυτής της εξελίξεως και κατόπιν διαπραγματεύσεων μεταξύ των ενδιαφερόμενων καταρτίσθηκε μεταξύ των ίδιων, ως άνω, εκμισθωτών και της εταιρίας "ΤΡΙΠΛΕΞ ΕΛΛΑΣ Α.Ε.Β.Ε", δυνάμει του από 25.7.1997 ιδιωτικού μισθωτήριου εγγράφου, νέα μίσθωση για το ίδιο μίσθιο ακίνητο και για την αυτή χρήση (ως αποθήκη εμπορευμάτων της εταιρίας και ως χώρος παραγωγής και συσκευασίας αυτών).

Η μίσθωση συμφωνήθηκε να έχει διάρκεια έξι ετών (από 1.9.1997 μέχρι 31.8.2003), αλλ' η διάρκειά της παρατάθηκε υποχρεωτικά σε δωδεκαετή (μέχρι 31.8.2009) δυνάμει του άρθρου 5 παρ. 1 Π.Δ. 34/1995. Είναι προφανές, ότι με το από 25.7.1997 ιδιωτικό μισθωτήριο συμφωνητικό καταρτίσθηκε νέα μίσθωση και δεν πρόκειται περί ανανεώσεως της παλαιάς, η οποία, όπως βεβαιώθηκε με την παραπάνω αμετάκλητη δικαστική απόφαση λύθηκε διά καταγγελίας.

Έτσι, για τη νέα μίσθωση, δεν έχουν εφαρμογή οι διατάξεις περί συμβάσεων μισθώσεως αορίστου χρόνου, μεταξύ των οποίων και αυτές των άρθρων 608 παρ. 2 και 609 Α.Κ., που παρέχουν στους συμβαλλόμενους δικαίωμα καταγγελίας χωρίς επίκληση σπουδαίου λόγου". Το Εφετείο με το να απορρίψει με τις ανωτέρω σκέψεις τους αντίστοιχους λόγους της έφεσης της αναιρεσείουσας, μισθώτριας κατά της ομοίως κρίνασας πρωτόδικης απόφασης, με την οποία έγινε δεκτό ότι η ένδικη μίσθωση δεν είχε καταστεί αορίστου χρόνου μετά την καταγγελία της εκ μέρους των εκμισθωτών .....

στο πλαίσιο συμβάσεως αναμισθώσεως και επομένως δεν μπορούσε να λυθεί κατά τις διατάξεις των άρθρων 608 και 609 του Α.Κ. με την επίδικη καταγγελία της μισθώτριας εταιρείας ορθά ερμήνευσε και δεν παραβίασε με τη μη εφαρμογή τους τις ως άνω ουσιαστικές διατάξεις των άρθρων 611, 436, 438 του ΑΚ, που δεν ήταν εφαρμοστέες καθόσον τα ανελέγκτως πιο πάνω δεκτά γενόμενα ως αποδειχθέντα πραγματικά περιστατικά ότι η σύμβαση μίσθωσης μεταξύ των διαδίκων λύθηκε με καταγγελία των εκμισθωτών αναιρεσιβλήτων για ανεπίτρεπτη παραχώρηση της χρήσης εκ μέρους της μισθώτριας και ότι επί της επακολουθήσασας αγωγής των εκμισθωτών εκδόθηκε απόφαση και ότι μετά από αυτήν τη καταγγελία επακολούθησε η σύναψη νέας αυτοτελούς μίσθωσης δεν πληρούν το πραγματικό των νομικών εννοιών της αναμίσθωσης και της ανανέωσης εφ' όσον η παλαιά μίσθωση δεν έληξε λόγω παρόδου του συμφωνημένου χρόνου αλλά με καταγγελία των αναιρεσίβλητων εκμισθωτών, οι οποίοι μετά τη λήξη της μίσθωσης με την ίδια καταγγελία αντιτάχθησαν στη συνέχιση της μίσθωσης με την άσκηση της αγωγής αποδόσεως του μισθίου.

Επομένως, τα όσα αντίθετα υποστηρίζει η αναιρεσείουσας μισθώτρια τον πρώτο και πέμπτο λόγους του από 21-7-2009 αναιρετηρίου, με τους οποίους αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια από τον αριθ. 1 του άρθρ. 559 του ΚΠολΔ κρίνονται αβάσιμα και απορριπτέα, όπως και οι αντίστοιχοι λόγοι αναίρεσης. Από τις ίδιες πιο πάνω παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης στο αποδεικτικό της πόρισμα, προκύπτει ότι έχει νόμιμη βάση, και δη την απαιτούμενη αιτιολογία, γιατί καλύπτεται χωρίς λογικά κενά και αντιφάσεις και με πληρότητα και σαφήνεια, χωρίς να χρειαζόταν οποιαδήποτε άλλη περαιτέρω παραδοχή, το πραγματικό των μη εφαρμοστέων εδώ κανόνων ουσιαστικού δικαίου των άρθρων 611, 436 και 438 του ΑΚ τις οποίες η προσβαλλόμενη απόφαση δεν παραβίασε εκ πλαγίου με την μη εφαρμογή τους ανεπαρκείς αιτιολογίες, ενώ δεν ήταν αναγκαία η παράθεση και άλλων, όπως σχετικά με τον τρόπο και το χρόνο με τον οποίο κατέστη αμετάκλητη η υπ' αριθ. 157/1997 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς.

Επομένως, τα όσα αντίθετα υποστηρίζει η αναιρεσείουσα μισθώτρια με το πρώτο λόγο του από 21-7-2009 αναιρετηρίου, κατά το άλλο μέρος του με τον οποίο αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια από τον αριθ. 19 του αρθ. 559 του ΚΠολΔ κρίνονται αβάσιμα και απορριπτέα, όπως και ο αντίστοιχος λόγος αναίρεσης.

Εξ άλλου, οι ίδιοι πρώτος και πέμπτος λόγοι της αναίρεσης κατά την σ' αυτούς περιλαμβανόμενη αιτίαση από τις διατάξεις των άρθρων 559 αριθ. 19 και 561 παρ. 1 του ΚΠολΔ ότι υπάρχει έλλειψη νόμιμης βάσης ή ανεπάρκεια των αιτιολογιών της προσβαλλόμενης απόφασης, σχετικά με την εκτίμηση των αποδείξεων, που αφορούν το ίδιο πιο πάνω προαναφερόμενο κρίσιμο ζήτημα περί του κατά πόσον δηλαδή η ένδικη μίσθωση μετά την προηγηθείσα καταγγελία των εκμισθωτών το Μάρτιο του 1996 με δυο αντίστοιχες αγωγές κατέστη στη συνέχεια αορίστου χρόνου και μπορούσε να λυθεί με καταγγελία της αναιρεσείουσας μισθώτριας κατά τις διατάξεις των άρθρων 608 παρ. 2 και 609 του Α.Κ.

και τα αντίστοιχα επιχειρήματα των αναιρεσιβλήτων, και τα περί του αντιθέτου επιχειρήματα της αναιρεσείουσας, που έχουν σχέση με το τελικό αποδεικτικό πόρισμα στο οποίο κατέληξε το δικαστήριο και βρίσκονται κατά την αναιρεσείουσα σε αντίθεση με το ότι καταρτίσθηκε νέα σύμβαση αναμίσθωσης στο πλαίσιο ανανέωσης της προηγούμενης μίσθωσης μετά τη καταγγελία της το Μάρτιο του 1996 είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, αφού κατά τα προεκτιθέμενα, το από τις αποδείξεις πόρισμα εκτίθεται με σαφήνεια, πειστικότητα και κατά λογική ακολουθία τρόπο στην προσβαλλόμενη απόφαση με τους ίδιους δε λόγους κατά τα λοιπά, εκ του περιεχομένου των οποίων δεν συντρέχει εξαιρετική περίπτωση από εκείνες του άρθ. 561 παρ. 1 του ΚΠολΔ, πλήττεται πλέον, μέσω των προαναφερομένων επιχειρημάτων της αναιρεσείουσας, η ουσία αποκλειστικά της υπόθεσης, που δεν υπόκειται σε αναιρετικό έλεγχο.

ΙΙ. Το Εφετείο με τις προαναφερθείσες επί της ουσίας παραδοχές του έλαβε υπόψη και εκτίμησε όλους τους συναφείς ισχυρισμούς της αναιρεσείουσας μισθώτριας που είχαν σχέση με το χαρακτηρισμό της καταρτισθείσας με το από 25-7-1997 ιδιωτικό συμφωνητικό μίσθωσης ως σύμβασης ανανέωσης της προϋφισταμένης και λυθείσας σύμβασης μίσθωσης κατά την έννοια των διατάξεων των άρθρων 436 και 438 του Α.Κ. δηλαδή ότι η μισθώτρια κατείχε από το 1978 το μίσθιο μέχρι την έναρξη της νέας μίσθωσης την 1-9-1997 και κατέβαλε το μίσθωμα και ότι ο χρόνος της νέας μίσθωσης συμφωνήθηκε σε 6 και όχι 9 χρόνια και επομένως ο δεύτερος λόγος του αναιρετηρίου κατά το πρώτο μέρος του με τον οποίον αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η αναιρετική πλημμέλεια από τον αριθμό 8 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. κρίνεται αβάσιμος.

ΙΙΙ. Από τις διατάξεις των άρθρων 335 και 338 έως 341 Κ.Πολ.Δ. συνάγεται ότι το δικαστήριο για να σχηματίσει τη δικανική του πεποίθηση ως προς τη βασιμότητα ή μη των προβαλλόμενων από τους διαδίκους πραγματικών γεγονότων που ασκούν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, υποχρεούται να λαμβάνει υπόψη όλα τα νόμιμα αποδεικτικά μέσα που επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι για άμεση και έμμεση απόδειξη, χωρίς να είναι ανάγκη να γίνεται ειδική μνεία και χωριστή αξιολόγηση του καθενός από αυτά, κατ' αντιδιαστολή προς τα λοιπά έγγραφα και εν γένει προς τα άλλα αποδεικτικά μέσα, τα οποία φέρονται ότι ελήφθησαν υπόψη προς σχηματισμό της κρίσης του.

Βέβαια δεν αποκλείεται το δικαστήριο της ουσίας να μνημονεύει και να εξαίρει μερικά από τα αποδεικτικά μέσα, λόγω της κατά την ελεύθερη κρίση του μεγαλύτερης σημασίας τους, αρκεί να γίνεται αδίστακτα βέβαιο από το όλο περιεχόμενο της απόφασης ότι συνεκτιμήθηκαν όλα τα αποδεικτικά μέσα που επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν νόμιμα οι διάδικοι.

Η παράβαση της υποχρέωσης αυτής ιδρύει το λόγο της αναίρεσης του άρθρου 559 αριθ. 11 περ. γ' του Κ.Πολ.Δ. υπό την αποκλειστική προϋπόθεση ότι το πραγματικό γεγονός που επικαλείται ο διάδικος ασκεί ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, αφού μόνο ένα τέτοιο (ουσιώδες) γεγονός καθίσταται αντικείμενο απόδειξης.

Με τον δεύτερο κατά το άλλο μέρος του λόγο του αναιρετηρίου αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ. 11 περ.γ' του Κ.Πολ.Δ. ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη του και δεν εκτίμησε για την απόδειξη του αγωγικού ισχυρισμού της αναιρεσείουσας μισθώτριας για κατάρτιση σύμβασης αναμίσθωσης ανανέωσης με το από 25-7-1997 ιδιωτικό συμφωνητικό: 1) το από 25-7-1997 ιδιωτικό συμφωνητικό συμβιβασμού και β) την υπ' αριθ. 1141/2007 απόφαση του Διοικητικού Πρωτοδικείου Πειραιώς τα αποδεικτικά δε αυτά στοιχεία είχε νόμιμα επικαλεσθεί με τις προτάσεις της στο Εφετείο που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση.

Από την περιλαμβανόμενη στην προσβαλλόμενη απόφαση ρητή βεβαίωση του Εφετείου, ότι στο αποδεικτικό του πόρισμα κατέληξε, αφού έλαβε υπόψη, πλην άλλων αποδεικτικών μέσων, όλα ανεξαιρέτως τα έγγραφα που του είχαν επικαλεσθεί και προσκομίσει νομίμως οι διάδικοι, και από το όλο περιεχόμενο εκείνης της απόφασης, με την οποία απορρίφθηκε ρητά ο ισχυρισμός της αναιρεσείουσας για την κατάρτιση σύμβασης αναμίσθωσης καθίσταται αναμφίβολα βέβαιο ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη του και συνεκτίμησε μαζί με τις υπόλοιπες αποδείξεις, και τα πιο πάνω έγγραφα, για να καταλήξει στο απορριπτικό αποδεικτικό του πόρισμα, ο δε σχετικός λόγος αναίρεσης κρίνεται αβάσιμος και πρέπει να απορριφθεί.

IV. Κατά το άρθρο 562 παρ. 2 του ΚΠολΔ είναι απαράδεκτος λόγος αναίρεσης που στηρίζεται σε ισχυρισμό, ο οποίος δεν προτάθηκε νόμιμα στο δικαστήριο της ουσίας, εκτός αν πρόκειται για παράβαση που δεν μπορεί να προβληθεί στο δικαστήριο της ουσίας, β) για σφάλμα που προκύπτει από τη ίδια την απόφαση, γ) για ισχυρισμό που αφορά τη δημόσια τάξη.

Η διάταξη αυτή που αφορά όλους τους λόγους του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ. αποτελεί εκδήλωση της αρχής ότι ο Άρειος Πάγος ελέγχει τη νομιμότητα της προσβαλλόμενης απόφαση με βάση τα πραγματικά γεγονότα και τους ισχυρισμούς που τέθηκαν υπόψη του δικαστηρίου από τους διαδίκους. Εν όψει αυτών πρέπει να αναφέρεται στο αναιρετήριο ότι ο ισχυρισμός που στηρίζει το λόγο αναίρεσης είχε προταθεί νομίμως στο Δικαστήριο, το οποίο εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση.

Στην προκειμένη περίπτωση με τον τρίτο λόγο του από 21-7-2009 αναιρετηρίου αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η αναιρετική πλημμέλεια από τους αριθμούς 1 και 19 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ. κατά την εφαρμογή του άρθρου 58 παρ. 11 του π.δ. 34/1995, κατά την οποία προσδιορίζεται η νόμιμη, δηλαδή η υποχρεωτική διάρκεια της μίσθωσης σε 12 χρόνια (άρθρ. 5 παρ. 1 του ίδιου Π.Δ.) που συμπληρώνεται χωρίς διακοπή στο πρόσωπο του μισθωτή ανεξάρτητα από το είδος της σύμβασης και ότι η διάταξη αυτή παραβιάστηκε με την παραδοχή της προσβαλλόμενης ότι η σύμβαση που καταρτίσθηκε με το από 25-7-1997 ιδιωτικό συμφωνητικό ήταν κατ' άρθρο 5 παρ. 1 του π.δ. 34/1995 δωδεκαετής και λήγει στις 31-8-2009 χωρίς να υπολογίσει την προηγούμενη μίσθωση από την 1η Απριλίου 1978.

Ο ισχυρισμός όμως αυτός της αναιρεσείουσας μισθώτριας, που στηρίζει τον ερευνόμενο εδώ αναιρετικό λόγο δεν προτάθηκε εκ μέρους της αναιρεσείουσας μισθώτριας στο Δικαστήριο της ουσίας ως λόγος λήξεως πρόωρης της καταρτησθείσας με το από 25-7-1997 ιδιωτικό συμφωνητικό μίσθωσης και επομένως κρίνεται απαράδεκτος.

V. Σύμφωνα με το άρθρο 335 ΚΠολΔ αντικείμενο απόδειξης άρα και ομολογίας δικαστικής ή εξώδικης κατά τα άρθρα 352 και 353 του Κ.Πολ.Δ. αποτελούν μόνο πραγματικά γεγονότα και όχι οι νομικοί χαρακτηρισμοί που γίνονται από το Δικαστήριο. Επομένως ο τέταρτος από τον αριθμό 11 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δικ. λόγος της από 21-7-2009 αίτησης αναίρεσης κατά τον οποίον το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη επικληθείσα από την αναιρεσείουσα δικαστική ομολογία των αναιρεσιβλήτων, που περιεχόταν στην αγωγή τους ότι: "μετά τη λήξη του συμβατικού χρόνου η μίσθωση κατέστη αορίστου χρόνου" πρέπει ν' απορριφθεί προεχόντως ως απαράδεκτος, αφού το φερόμενο ως περιεχόμενο ομολογίας δεν ανάγεται σε πραγματικά γεγονότα αλλά στο νομικό χαρακτηρισμό της ένδικης μίσθωσης ως ορισμένου ή αορίστου χρόνου.

Μετά τα προαναφερθέντα και επί των συνεκδικαζομέ-νων αιτήσεων αναίρεσης πρέπει: 1) Να απορριφθεί το από 21-7-2009 αίτηση αναίρεσης της μισθώτριας ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμίαν Bolton Hellas Α.Ε.Β.Ε. και να καταδικασθεί η αναιρεσείουσα ως ηττώμενη στην εις το διατακτικό δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων. 2) α) Να γίνει δεκτή η από 20-5-2009 αίτηση αναίρεσης των εκμισθωτών Ν.

Τ. κ.λ.π. να αναιρεθεί η προσβληθείσα υπ' αριθ. 130/2009 απόφαση του Εφετείου Πειραιώς κατά το μέρος της που αφού παρέλειψε να ερευνήσει τους λόγους της έφεσης των αναιρεσειόντων - εκμισθωτών και τους ισχυρισμούς τους κατά της έφεσης της αναιρεσίβλητης μισθώτριας που προαναφέρθηκαν δέχθηκε την έφεση κατά της πρωτόδικης απόφασης της αναιρεσίβλητης μισθώτριας εταιρείας εξαφάνισε την αντιθέτως κρίνασα πρωτόδικη απόφαση δέχθηκε τις δύο αγωγές της ίδιας μισθώτριας και αναγνώρισε την εγκυρότητα της καταγγελίας της των ένδικων συμβάσεων μισθώσεων και την εντεύθεν λύση τους λόγω παρακώλυσης της χρήσης από πραγματικό ελάττωμα, απέρριψε δε παράλληλα τις αντίθετες αγωγές των αναιρεσειόντων - αναιρεσιβλήτων εκμισθωτριών για την αναγνώριση ακυρότητας της ίδιας καταγγελίας της μισθώτριας και για καταβολή εκ μέρους της μισθωμάτων, εκτός των κεφαλαίων της προσβαλλόμενης που αφορούν οι απορριφθέντες λόγοι της αίτησης αναίρεσης της μισθώτριας εταιρείας.

Β) Να παραπεμφθεί η υπόθεση για νέα εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο κατά το αναιρούμενο μέρος της αφού είναι δυνατή η συγκρότησή του από άλλους δικαστές και γ) να καταδικασθεί η αναιρεσίβλητη μισθώτρια ως ηττώμενη στην εις το διατακτικό δικαστική δαπάνη των αναιρεσειόντων - εκμισθωτών.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 21-7-2009 αίτηση της Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία Bolton Hellas Α.Ε.Β.Ε. για αναίρεση της υπ' αριθ. 130/2009 απόφασης του Εφετείου Πειραιώς.

Καταδικάζει την ίδια αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων, την οποία ορίζει σε χίλια οχτακόσια (1.800) ευρώ.

Αναιρεί την υπ'αριθ. 130/2009 απόφαση του Εφετείου Πειραιώς κατά τα εις το σκεπτικό μέρος της.

Παραπέμπει την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο που θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές.

Καταδικάζει την αναιρεσίβλητη εταιρεία της από 20-5-2009 αίτησης αναίρεσης στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσειόντων την οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες τριακόσια (2.300) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις . Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 16 Ιουνίου 2011.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ