100/2014 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 100 / 2014 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 100/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Νικόλαο Λεοντή, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Δημητρούλα Υφαντή, Ιωάννα Πετροπούλου, Γεώργιο Σακκά, και Μαρία Χυτήρογλου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, την 1 Νοεμβρίου 2013, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Χ. Π. του Κ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ιωάννη Φωτίου και κατέθεσε προτάσεις με τις οποίες ανακαλεί την παραίτησή του κατά την εκδίκαση της υπόθεσης στις 14-1-2011, και δηλώνει ότι έλαβε χώρα επίδοση προς αμφοτέρους τους αναιρεσίβλητους ώστε να παραστούν στην παρούσα συζήτηση.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Ανώνυμης Ασφαλιστικής Εταιρίας με την επωνυμία "VICTORIA A.A.E. ΖΗΜΙΩΝ", που εδρεύει στην …και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Αναστάσιο Παγώνη με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις, 2) Ν. Γ. του Γ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Μπρόβα, με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ.2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 4/4/2006 αγωγή της πρώτης των ήδη αναιρεσιβλήτων, την από 15/7/2006 αγωγή προσώπου που δεν είναι διάδικος στην παρούσα δίκη και την από 14/6/2006 παρεμπίπτουσα αγωγή του δευτέρου των ήδη αναιρεσιβλήτων που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης και συνεκδικάστηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 27617/2007 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 891/2009 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 22/10/2009 αίτησή του.

Εκδόθηκε η 327/2011 απόφαση του Αρείου Πάγου που έκρινε την συζήτηση της υπόθεσης απαράδεκτη. Την υπόθεση επανέφερε για εκ νέο συζήτηση ο αναιρεσείων με την από 29-6-2012 κλήση του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Μαρία Χυτήρογλου, ανέγνωσε την από 3/1/2011 έκθεση της ήδη αποχωρήσασας από την υπηρεσία Αρεοπαγίτου, Γεωργίας Λαλούση, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη του λόγου της αναίρεσης κατά το μέρος που αποδίδεται στην απόφαση η πλημμέλεια από τον αριθμό 15 του άρθρου 559 ΚΠολΔ και την παραδοχή αυτού κατά το μέρος που αποδίδεται η πλημμέλεια από τον αριθμό 1 του ιδίου άρθρου.

Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την από 22-10-2009 και αύξοντα αριθμό έκθεσης κατάθεσης 330/2009 αίτηση, διώκεται η αναίρεση της 891/2009 απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης η οποία εκδόθηκε κατά την ειδική διαδικασία των διαφορών από αυτοκίνητα.

Επειδή, από τις διατάξεις των άρθρων 294, 296 και 297 του ΚΠολΔ, εφαρμοζόμενες, σύμφωνα με το άρθρο 573 § 1 του ίδιου Κώδικος, και στη διαδικασία της δίκης για αναίρεση, προκύπτει ότι παραίτηση, ολική ή μερική, από το δικόγραφο του ένδικου μέσου που έχει ασκηθεί, όπως είναι και η αναίρεση (άρθρο 495 § 1 ΚΠολΔ), μπορεί να γίνει και με προφορική δήλωση, προτού αρχίσει η προφορική συζήτηση.

Η δήλωση αυτή, καταχωριζόμενη στα πρακτικά, επιφέρει αντίστοιχη (αναλόγως με το περιεχόμενο και την έκταση της) κατάργηση της δίκης (ΟλΑΠ 7/1993) και δεν ανακαλείται. Επομένως, η παραίτηση του αναιρεσείοντος από το δικόγραφο της ένδικης αιτήσεως αναιρέσεώς του ως προς τον δεύτερο των καθών, Γ. Γ., που έγινε, πριν την προφορική συζήτηση της υποθέσεως, με την καταχωριθείσα στα ταυτάριθμα με την 327/2011 απόφαση του Αρείου Πάγου πρακτικά δημόσιας συνεδριάσεως, δήλωση του πληρεξούσιου (δυνάμει του .../8-12-2010 ειδικού πληρεξουσίου του συμβολαιογράφου Θεσσαλονίκης Παναγιώτη Γιδάρη), δικηγόρου του, είναι σύννομη, οριστική (δεν ανακαλείται), με άρση δικονομική συνέπεια να θεωρείται πως δεν ασκήθηκε η αίτηση αναιρέσεως ως προς τον δεύτερο των αναιρεσιβλήτων (Κ.Πολ.Δ. 295 § 1 εδ. 1, 299).

Η κρίση αυτή δεν διαφοροποιείται από το γεγονός ότι με την 327/2001 απόφαση του Αρείου Πάγου κηρύχθηκε απαράδεκτη η συζήτηση της υποθέσεως λόγω μη κλητεύσεως του απολιπομένου κατά την δικάσιμο εκείνη (14-1-2011) δεύτερου εκ των αναιρεσιβλήτων εφόσον χωρίς συναίνεση του τελευταίου εγκύρως χωρεί η παραίτηση (Κ.Πολ.Δ. 294 εδ.1).

Το δικονομικό αποτέλεσμα της προηγηθείσης στις 14-1-2011 παραιτήσεως από το δικόγραφο της αιτήσεως αναιρέσεως ως προς τον δεύτερο των αναιρεσιβλήτων στερεί από τον τελευταίο την ιδιότητα του διαδίκου κατά την παρούσα συζήτηση της υποθέσεως, με άμεση δικονομική συνέπεια το ανεπίτρεπτο της κλήσεως αυτού και εντεύθεν το απαράδεκτο της συζητήσεως της υποθέσεως ως προς τον εν λόγω αναιρεσίβλητο.

Τέλος, πρέπει να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα του εν λόγω αναιρεσίβλητου, τα οποία ορίζει στο ποσό των 2.700,00 Ευρώ (Κ.Πολ.Δ. 183).

Κατά την διάταξη του αρθ. 559 αριθμός 15 Κ.Πολ.Δ αναίρεση επιτρέπεται αν παρά το νόμο ανακλήθηκε οριστική απόφαση . Εξάλλου ,κατά το εδάφιο α της διάταξης άρθρου 309 του ίδιου κώδικα οι αποφάσεις που αποφαίνονται οριστικά σε κύρια ή παρεμπίπτουσα αίτηση δεν μπορούν μετά την δημοσίευση τους να ανακαλούνται από το δικαστήριο που τις εξέδωσε.

Κατά δε το εδάφιο β της ίδιας διάταξης όσες αποφάσεις δεν κρίνουν οριστικά μπορούν είτε αυτεπαγγέλτως είτε με πρόταση κάποιου διαδίκου που υποβάλλεται μόνο στη διάρκεια της συζήτησης της υπόθεσης και όχι αυτοτελώς να ανακληθούν σε κάθε στάση της δίκης από το δικαστήριο που τις εξέδωσε εωσότου εκδοθεί οριστική απόφαση.

Από το συνδυασμό των διατάξεων αυτών προκύπτει ότι ο από την πρώτη από αυτές (αριθμός 15 αρθ.559 Κ.Πολ.Δ) προβλεπόμενος λόγος αναίρεσης αποτελεί κύρωση του ως άνω εδαφίου α της δεύτερης από τις εν λόγω διατάξεις (αρθ,309) και προϋποθέτει α) ότι η ανακαλούμενη απόφαση είναι οριστική και β) ότι και οι δύο αποφάσεις (ανακαλούσα και ανακαλουμένη) είναι του ίδιου δικαστηρίου.

Στην προκειμένη περίπτωση το Εφετείο δίκασε α) την έφεση της πρώτης αναιρεσίβλητης ασφαλιστικής εταιρείας και β) επικουρική έφεση του αναιρεσείοντος κατά της 27617/2007 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης η οποία είχε απορρίψει την κύρια αγωγή της πρώτης αναιρεσίβλητης ασφαλιστικής εταιρείας για αποζημίωση, που προκλήθηκε από την παράβαση του ασφαλιστικού βάρους της παράλειψης γνωστοποίησης σ' αυτήν της μεταβολής της κατοχής του αυτοκινήτου το οποίο αυτοκίνητο προκάλεσε ζημιές σε άλλον τρίτο και η οποία αγωγή στρεφόταν κατά του οδηγού του ασφαλισμένου αυτοκινήτου, (αναιρεσείοντος), του ιδιοκτήτη του αυτοκινήτου και αντισυμβαλλόμενου-λήπτη της ασφαλίσεως (Β.

Χ.), που δεν είναι διάδικος στην παρούσα αναιρετική δίκη και του κατόχου του αυτοκινήτου (δευτέρου των αναιρεσιβλήτων) την αγωγή που άσκησε ο ιδιοκτήτης του αυτοκινήτου κατά του κατόχου και του οδηγού, καθώς και την παρεμπίπτουσα αγωγή του κατόχου κατά του οδηγού. Το Εφετείο, με την προσβαλλομένη απόφαση δέχθηκε την έφεση της ενάγουσας της κύριας αγωγής ασφαλιστικής εταιρείας, (πρώτης αναιρεσίβλητης) καθώς και την επικουρική έφεση του κατόχου του αυτοκινήτου και ακολούθως δέχθηκε την κύρια αγωγή υποχρεώνοντας τους εναγόμενους να αποζημιώσουν την ενάγουσα ασφαλιστική εταιρεία καθώς και την παρεμπίπτουσα αγωγή του κατόχου υποχρεώνοντας τον υπαίτιο οδηγό (αναιρεσείοντα) να τον αποζημιώσει.

Το Εφετείο δέχθηκε τις εφέσεις επειδή σύμφωνα με τα αποδειχθέντα " Η ενάγουσα ασφαλιστική εταιρεία δεν έλαβε γνώση της μεταβολής της κατοχής του αυτοκινήτου ούτε κατά το προσυμβατικό στάδιο κατά το οποίο είχε υποχρέωση να της γνωστοποιήσει το γεγονός αυτό ο αναιρεσείων αφού τα βάρη κατά το στάδιο αυτό βαρύνουν μόνο τον ίδιο δεδομένου ότι η μεταβολή είχε λάβει χώρα πριν τη σύναψη της ασφαλιστικής συμβάσεως αλλά ούτε και μετά τη σύναψη της σύμβασης οπότε παρόμοια υποχρέωση είχαν αφενός ο ίδιος ως ιδιοκτήτης (αντισυμβαλλόμενος), ο οποίος εξακολουθεί να βαρύνεται μετά τη σύναψη της συμβάσεως λόγω της ιδιότητάς τους αυτής έστω και εάν δεν είχε σχέση με το αυτοκίνητο ως κάτοχος ή οδηγός και αφετέρου οι θεωρούμενοι ως ασφαλισμένοι πρώτος και τρίτος εναγόμενοι οδηγός και κάτοχος αντίστοιχα δηλαδή άπαντες οι προαναφερόμενοι ,δεν της γνωστοποίησαν το γεγονός της μεταβιβάσεως της κατοχής και χρήσης του οχήματος στον προστήσαντα .

Με τον ένα και μοναδικό λόγο αναιρέσεως, ο αναιρεσείων, οδηγός του ζημιογόνου αυτοκινήτου, πλήττει την προσβαλλομένη απόφαση για πλημμέλεια εκ του αριθμού 15 του αρθ.559 Κ.Πολ.Δ, υποστηρίζοντας ότι το Εφετείο ανακάλεσε την 27617/2007 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης η οποία είχε απορρίψει την αγωγή της ασφαλιστικής εταιρείας, κρίνοντας ότι δεν συντρέχει περίπτωση εφαρμογής του αρθ. 12 παρ. 3 και 4 της Κ4/585/1978 απόφασης του Υπουργού Εμπορίου (παράβαση ασφαλιστικού βάρους κατά την διάρκεια της σύμβασης) και ότι στην συγκεκριμένη περίπτωση .τύγχανε εφαρμογής μόνο το προβλεπόμενο από το αρθ. 12 παρ. 2 της ίδιας υπουργικής απόφασης ασφαλιστικό βάρος το οποίο όμως δεν επικαλείτο η ενάγουσα στην αγωγή της.

Ο λόγος, όμως ,αυτός, σύμφωνα με όσα αναφέρθηκαν στην αρχή της παρούσας, σε συνδυασμό με τις παραδοχές της προσβαλλομένης απόφασης, δεν ιδρύεται στην προκειμένη υπόθεση, αφού η απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης η οποία έκρινε σε πρώτο βαθμό την αγωγή της αναιρεσίβλητης, σε βάρος και του αναιρεσείοντα είναι οριστική, ουδέποτε ανακλήθηκε από την απόφαση του Εφετείου που δίκασε την έφεση των διαδίκων κατά αυτής και εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση.

Η προβαλλόμενη με τον δεύτερο και τελευταίο κατά σειρά λόγο αναιρετική αιτίαση από το άρθρο 559 αρ. Κ.Πολ.Δ. αναφέρεται στο κεφάλαιο της κατά του αναιρεσείοντος αγωγή του δεύτερου αναιρεσίβλητου κατά του αναιρεσείοντος, που δεν αποτελεί αντικείμενο της παρούσης αναιρετικής δίκης μετά την παραίτηση από το δικόγραφο της αιτήσεως αναιρέσεως ως προς το εν λόγω αναιρεσίβλητο η δε προβαλλόμενη αντιφατικότητα εντοπίζεται στις αιτιολογίες της προσβαλλόμενης αποφάσεως στο κεφάλαιο της αγωγής της πρώτης του αναιρεσίβλητου και εκείνο της αγωγής του δεύτερου των αναιρεσίβλητων, πλην η αντίφαση μεταξύ των αιτιολογιών διαφόρων κεφαλαίων δεν στοιχειοθετεί ερευνώμενο λόγο αναιρέσεως.

Επομένως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος όπως και η αίτηση αναιρέσεως και καταδικαστεί ο αναιρεσείων στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων ης αναιρεσίβλητης που κατέθεσε προτάσεις (183 Κ.Πολ.Δ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Κηρύσσει απαράδεκτη τη συζήτηση της 330/2009 αιτήσεως για αναίρεση της 891/2009 αποφάσεως του Εφετείου Θεσσαλονίκης κατά την απεύθυνσή της κατά του δεύτερου των αναιρεσίβλητων.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα του εν λόγω αναιρεσίβλητου, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700,00) Ευρώ.

Απορρίπτει την από 22-10-2009 και αύξοντα αριθμό έκθεσης κατάθεσης 330/2009 αίτηση αναίρεσης της 891/2009 απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης, κατά την κατεύθυνσή της κατά της πρώτης των αναιρεσίβλητων.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων της πρώτης αναιρεσίβλητης τα οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700,00) Ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 18 Δεκεμβρίου 2013.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 15 Ιανουαρίου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ