Supreme Court allows appeal against second-instance rejection of retrial request due to incorrect calculation of time limits.

Απόφαση 1008 / 2024 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1008/2024

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Μαρία Μουλιανιτάκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Μαρουλιώ Δαβίου - Εισηγήτρια, Γεώργιο Καλαμαρίδη, Αγαθή Δερέ, Χριστίνα - Ζαφειρία Γαβριηλίδου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, στις 24 Ιανουαρίου 2024, με την παρουσία και του Γραμματέα Παναγιώτη Μπούκη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ Του αναιρεσείοντος: Δημητρίου Λιού του Στυλιανού, κατοίκου Χίου, ο οποίος παραστάθηκε μετά του πληρεξουσίου δικηγόρου του Αβραάμ Πασιπουλαρίδη, και κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Ε. Μ. του Μ., 2) Α. Κ. του Β., κατοίκων Χίου, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Δημήτριο Σακάλογλου, και κατέθεσαν προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 3-6-2013 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Χίου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 177/2014 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 364/2017, 135/2022 του Μονομελούς Πρωτοδικείου Χίου. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητεί ο αναιρεσείων με την από 31-8-2022 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από το συνδυασμό των διατάξεων του άρθρου 538 ΚΠολΔ, με το οποίο ορίζεται ότι "Με αναψηλάφηση μπορούν να προσβληθούν οι αποφάσεις των ειρηνοδικείων, των μονομελών και πολυμελών πρωτοδικείων, των Εφετείων και του Αρείου Πάγου εφόσον δικάζει κατ'ουσία" με τις διατάξεις του άρθρου 551 ΚΠολΔ, σύμφωνα με τις οποίες "κατά της απόφασης που εκδίδεται στη δίκη αναψηλάφησης επιτρέπονται ένδικα μέσα εφόσον η απόφαση που είχε εκδοθεί στην αρχική δίκη μπορούσε να προσβληθεί με ένδικα μέσα", προκύπτει ότι επιτρέπεται αναίρεση κατά αποφάσεως, η οποία εκδόθηκε στη δίκη επί αιτήσεως αναψηλάφησης.

Κατά του ορισμούς δε των ως άνω διατάξεων του άρθρου 551 ΚΠολΔ, το επιτρεπτό των ενδίκων μέσων κατά της αποφάσεως που εκδίδεται στη δίκη αναψηλάφησης εξαρτάται από την προσβαλλόμενη με την αναψηλάφηση απόφαση. Έτσι αν η απόφαση αυτή είναι απόφαση πρωτοβάθμιου δικαστηρίου, η απόφαση επί της αναψηλάφησης προσβάλλεται με έφεση, ενώ αν πρόκειται για απόφαση δευτεροβάθμιου δικαστηρίου προσβάλλεται με αναίρεση. (ΑΠ 1355/2023, ΑΠ 1275/2021, ΑΠ 820/2019).

Επί πλέον, κατά το άρθρο 544 αρ. 6 ΚΠολΔικ, αναψηλάφηση επιτρέπεται, εκτός άλλων, αν η προσβαλλόμενη απόφαση στηρίζεται σε ψευδή κατάθεση μάρτυρα ή διαδίκου, σε ψευδή έκθεση ή κατάθεση πραγματογνώμονα, σε ψευδή όρκο διαδίκου ή σε πλαστά έγγραφα, εφόσον το ψεύδος ή η πλαστότητα αναγνωρίστηκαν με αμετάκλητη απόφαση ποινικού δικαστηρίου και, αν πρόκειται για κατάθεση διαδίκου, και με δικαστική ομολογία του.

Αν η άσκηση της ποινικής αγωγής ή η πρόοδος της ποινικής διαδικασίας είναι αδύνατη, η αναγνώριση γίνεται με απόφαση που εκδίδεται σε κύρια αγωγή, η οποία ασκείται μέσα σε έξι μήνες από την έκδοση της προσβαλλόμενης απόφασης και, αν η αδυναμία επήλθε κατόπιν, μέσα σε έξι μήνες από αυτή. Κατά την έννοια της προαναφερόμενης διάταξης, η αναγνώριση του ψεύδους, είτε με αμετάκλητη απόφαση ποινικού δικαστηρίου είτε με αναγνωριστική απόφαση πολιτικού δικαστηρίου, δεν είναι ανάγκη να αφορά ολόκληρο το περιεχόμενο της μαρτυρικής κατάθεσης, διότι και το εν μέρει ψευδές αυτής κλονίζει την εμπιστοσύνη για όλη την κατάθεση, στην οποία στηρίχθηκε η προσβαλλόμενη με αναψηλάφηση απόφαση.

Ο λόγος δε της ψευδούς κατάθεσης είναι αδιάφορος, διότι η διάταξη δεν κάνει διακρίσεις, ενώ, εξ άλλου, δεν έχει σημασία αν η κατάθεση έγινε ενώπιον δικαστηρίου ή εκτός δίκης, εφόσον τούτο επιτρέπεται από το νόμο, ούτε αν εκτιμήθηκε προς άμεση απόδειξη ή ως δικαστικό τεκμήριο. Ενόψει τούτων, το επιλαμβανόμενο της ψευδορκίας δικαστήριο (ποινικό ή το δικάζον την ως άνω κύρια αναγνωριστική αγωγή) περιορίζεται στην αναγνώριση του ψεύδους της μαρτυρικής κατάθεσης, η οποία θεμελιώνει το δικαίωμα του διαδίκου, που επιδίωξε την αναγνώριση της ψευδορκίας, να ασκήσει στη συνέχεια αίτηση αναψηλάφησης και δεν επεκτείνει την έρευνά του στην επίδραση που είχε η ψευδής κατάθεση στην έκβαση της δίκης, διότι τούτο αποτελεί αντικείμενο έρευνας του μέλλοντος να δικάσει την αναψηλάφηση δικαστηρίου.

Για τη θεμελίωση, όμως, κατά νόμο, του προπαρατεθέντος λόγου αναψηλάφησης, πρέπει να προκύπτει από την προσβαλλόμενη με την αναψηλάφηση απόφαση, ότι η ψευδής κατάθεση του μάρτυρα είχε αποφασιστική επίδραση στο σχηματισμό της κρίσης του δικαστηρίου που εξέδωσε την απόφαση αυτή, δηλαδή το διατακτικό της προσβαλλομένης με την αναψηλάφηση απόφασης να στηρίχθηκε αποκλειστικά στην εν λόγω κατάθεση. (ΑΠ 2054/2022, ΑΠ 89/2019).

Εξάλλου, κατά τις διατάξεις των άρθρων 545 και 547 ΚΠολΔ, η αναψηλάφηση ασκείται εντός ορισμένης προθεσμίας, με δικόγραφο περιέχον τους λόγους αυτής, οι οποίοι πρέπει να είναι μεταξύ των περιοριστικώς καθοριζομένων από το νόμο. Η προθεσμία δε αυτή στην περίπτωση άσκησης αναψηλάφησης κατά αποφάσεως που στηρίχθηκε σε ψευδή κατάθεση μάρτυρα, είναι εξήντα (60) ημέρες και αρχίζει από την επομένη που κατέστη αμετάκλητη η ποινική απόφαση με την οποία αναγνωρίσθηκε το ψεύδος του μάρτυρα (άρθρο 544 περ. 6 ΚΠολΔ).

Κατά δε το άρθρο 549 ΚΠολΔικ, εάν κριθεί ότι η αναψηλάφηση είναι παραδεκτή και έχει ασκηθεί νομίμως και εμπροθέσμως, το δικαστήριο προβαίνει στην εξέταση των λόγων της και, αν θεωρήσει οποιονδήποτε από αυτούς παραδεκτό και βάσιμο, δέχεται την αίτηση, εξαφανίζει την προσβαλλόμενη απόφαση και εξετάζει πλέον την ουσία της υποθέσεως εντός των διαγραφομένων με την αναψηλάφηση ορίων, τότε δε κρίνεται και το παραδεκτό των ισχυρισμών, της επαναφοράς τους, των αποδεικτικών μέσων κλπ. (ΑΠ 568/2017, ΑΠ 760/2016, ΑΠ 1109/2015, ΑΠ 1364/2005, ΑΠ 1602/2005, ΑΠ 1442/1998).

Περαιτέρω με την παρ.1 του άρθρου 83 του Ν. 4790/2021 (Α' 48/) ορίζεται ότι "Το χρονικό διάστημα από τις 7.11.2020 έως και την ημερομηνία λήξης της επιβολής του μέτρου της προσωρινής αναστολής της λειτουργίας των δικαστηρίων και των εισαγγελιών της χώρας, δυνάμει της κοινής υπουργικής απόφασης του άρθρου 11 της από 11.3.2020 Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου (Α' 55), η οποία κυρώθηκε με το άρθρο 2 του ν. 4682/2020 (Α 76), δεν υπολογίζεται στις νόμιμες και δικαστικές προθεσμίες για τη διενέργεια διαδικαστικών και εξώδικων πράξεων, καθώς και άλλων ενεργειών ενώπιον των δικαστηρίων, συμβολαιογράφων ως υπαλλήλων του πλειστηριασμού, υποθηκοφυλακείων, κτηματολογικών γραφείων και άλλων τρίτων προσώπων, καθώς και στις προθεσμίες παραγραφής των συναφών αξιώσεων.

Μετά τη λήξη του χρονικού διαστήματος του πρώτου εδαφίου, οι προθεσμίες αυτές τρέχουν για όσο χρονικό διάστημα υπολείπεται για να συμπληρωθεί η αντίστοιχη προβλεπόμενη από τον νόμο προθεσμία. Οι προθεσμίες που ανεστάλησαν κατά τα προηγούμενα εδάφια, δεν συμπληρώνονται, εάν δεν παρέλθουν επιπλέον δέκα (10) ημέρες από την προβλεπόμενη λήξη τους".

Επιπροσθέτως, με την ερμηνευτική διάταξη του άρθρου 25 του Ν. 4792/2021 (Α' 54) ορίζεται ότι "Κατά την αληθή έννοια του άρθρου 83 του Ν. 4790/2021 (Α 48), ως ημερομηνία λήξης της επιβολής του μέτρου της προσωρινής αναστολής της λειτουργίας των πολιτικών δικαστηρίων της χώρας για τον υπολογισμό των νόμιμων και δικαστικών προθεσμιών, λογίζεται η ημερομηνία άρσης της αναστολής των προθεσμιών, η οποία επήλθε με τη λήξη ισχύος της υπό στοιχεία Δ1α/Γ.Π.οικ.18877/26.3.2021 κοινής απόφασης των Υπουργών Οικονομικών, Ανάπτυξης και Επενδύσεων, Προστασίας του Πολίτη, Εθνικής Άμυνας, Παιδείας και Θρησκευμάτων, Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων, Υγείας, Περιβάλλοντος και Ενέργειας, Πολιτισμού και Αθλητισμού, Δικαιοσύνης, Εσωτερικών, Μετανάστευσης και Ασύλου, Ψηφιακής Διακυβέρνησης, Υποδομών και Μεταφορών, Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής, Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων και του Υφυπουργού στον Πρωθυπουργό 'Έκτακτα μέτρα προστασίας της δημόσιας υγείας από τον κίνδυνο περαιτέρω διασποράς του κορονοϊού COVID-19 στο σύνολο της Επικράτειας για το διάστημα από τη Δευτέρα 29 Μαρτίου 2021 και ώρα 6:00 έως και τη Δευτέρα, 5 Απριλίου 2021 και ώρα 6:00" (Β' 1194), ήτοι η 6.4.2021".

Από το συνδυασμό των ανωτέρω διατάξεων προκύπτει ότι το χρονικό διάστημα της αναστολής της λειτουργίας των δικαστηρίων της χώρας από 7.11.2020 έως 6.4.2021 δεν υπολογίζεται, μεταξύ των άλλων προθεσμιών και στην προθεσμία των εξήντα (60) ημερών για την άσκηση αναψηλάφησης κατά αποφάσεως που στηρίχθηκε σε ψευδή κατάθεση μάρτυρα, η οποία αρχίζει από την επομένη που κατέστη αμετάκλητη η ποινική απόφαση με την οποία αναγνωρίσθηκε το ψεύδος του μάρτυρα (άρθρο 544 περ. 6 ΚΠολΔ) μετά δε τη λήξη του ανωτέρω χρονικού διαστήματος, η προθεσμία αυτή τρέχει για όσο χρονικό διάστημα υπολείπεται για να συμπληρωθεί το εν λόγω χρονικό διάστημα των εξήντα (60) ημερών, ενώ η προθεσμία αυτή που ανεστάλη, κατά τις προαναφερόμενες διατάξεις, δεν συμπληρώνεται, εάν δεν παρέλθουν επιπλέον δέκα (10) ημέρες από την προβλεπόμενη λήξη της. (ΑΠ 5/2024, ΑΠ 1136/2023, ΑΠ 1320/2023, ΑΠ 516/2023, ΑΠ 585/2023, ΑΠ 967/2023, ΑΠ 811/2023, ΑΠ 2090/2022, ΑΠ 1301/2022).

Τέλος, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 144 παρ.1 του ΚΠολΔ, οι προθεσμίες που ορίζονται από το νόμο αρχίζουν από την επόμενη ημέρα μετά την επίδοση του σχετικού εγγράφου, ή μετά τη συντέλεση του γεγονότος που αποτελεί την αφετηρία της προθεσμίας (ΑΠ 1359/2021, ΑΠ 446/2021, 951/2019).

Στην προκείμενη περίπτωση από την παραδεκτή επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων προκύπτουν τα εξής: Ο αιτών και ήδη αναιρεσείων ισχυρίσθηκε ότι οι καθών η αναψηλάφηση και ήδη αναιρεσίβλητοι άσκησαν σε βάρος του τη με αριθμό κατάθεσης 107/07.06.2013 αγωγή ενώπιον του Ειρηνοδικείου Χίου, με την οποία επικαλέσθηκαν ότι είναι νομείς, ο καθένας στο αντίστοιχο τμήμα εδαφικής λωρίδας, την οποία απέκτησαν κατά τον ειδικότερα αναφερόμενο στην αγωγή τρόπο, διερχόμενοι καθημερινά από αυτήν προκειμένου να εισέλθουν στα οικόπεδά τους, δεδομένου ότι είναι ο μοναδικός δρόμος που τα ενώνει με δημοτική οδό και ότι αυτός (αιτών) ο οποίος είναι νομέας ακινήτου, κειμένου στο βόρειο άκρο της επίδικης εδαφικής λωρίδας διαταράσσει παράνομα και χωρίς δικαίωμα τη νομή τους επί αυτής.

Αιτήθηκαν δε να αναγνωρισθούν ότι είναι νομείς ο καθένας στο αντίστοιχο τμήμα της επίδικης εδαφικής λωρίδας, να απαγορευθεί στον εκεί εναγόμενο - αναιρεσείοντα να διαταράσσει τη νομή τους και να παραλείπει στο μέλλον κάθε διατάραξη με απειλή χρηματικής ποινής και απαγγελίας προσωπικής κράτησης για κάθε διατάραξη.

Ότι επί της ως άνω αγωγής εκδόθηκε αρχικά η 177/2014 οριστική απόφαση του Ειρηνοδικείου Χίου, που την απέρριψε ως αόριστη, μετά δε την άσκηση εφέσεως κατ'αυτής από τους εκεί ενάγοντες και ήδη αναιρεσίβλητους, εκδόθηκε η 364/2017 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Χίου, με την οποία η έφεση έγινε τυπικά και κατ'ουσίαν δεκτή, εξαφανίσθηκε η απόφαση του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου και μετά την κράτηση και εκδίκαση της υποθέσεως από το ως άνω δευτεροβάθμιο δικαστήριο, έγινε δεκτή η αγωγή ως κατ'ουσίαν βάσιμη.

Ότι μετά την έκδοση της τελεσίδικης αυτής απόφασης ο αναιρεσείων υπέβαλε μήνυση για το αδίκημα της ψευδορκίας, σε βάρος της Α. Μ., η οποία, στα πλαίσια της ως άνω δίκης είχε καταθέσει ενώπιον του ακροατηρίου κατά την πρωτοβάθμια εκδίκαση της υπόθεσης, ως μάρτυρας των αναιρεσιβλήτων και μετά την άσκηση ποινικής δίωξης εναντίον της και την παραπομπή της να δικασθεί για το προαναφερόμενο αδίκημα, εκδόθηκε γι'αυτήν η 377/11.10.2018 καταδικαστική απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Χίου, για το αδίκημα της ψευδορκίας κατ'εξακολούθηση.

Ότι μετά την άσκηση εφέσεως κατά της ως άνω αποφάσεως εκδόθηκε η 41/12.10.2020 τελεσίδικη καταδικαστική απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Βορείου Αιγαίου για την προαναφερόμενη μάρτυρα για το αδίκημα της ψευδορκίας κατ'εξακολούθηση. Επικαλούμενος δε ο αναιρεσείων ότι η τελεσίδικη απόφαση αυτή κατέστη αμετάκλητη στις 15.02.2021, καθόσον καθαρογράφηκε στο Ειδικό Βιβλίο στις 16.12.2020 και παρήλθε άπρακτη η προθεσμία των 60 ημερών για την άσκηση αναιρέσεως καθώς και ότι το Μονομελές Πρωτοδικείο Χίου, το οποίο δικάζον ως Εφετείο, δέχθηκε την αγωγή των αναιρεσιβλήτων στηριζόμενο στην μαρτυρική κατάθεση της καταδικασθείσας αμετάκλητα για το αδίκημα της ψευδορκίας ως άνω μάρτυρα, ζήτησε να ακυρωθεί η 364/2017 απόφαση του εν λόγω δικαστηρίου, να επανεξετασθεί επί της ουσίας η κριθείσα έφεση και να απορριφθεί κατ'ουσίαν.

Επί της αιτήσεως αναψηλάφησης του αναιρεσείοντος εκδόθηκε η 135/2022 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Χίου, δικάζοντος ως Εφετείο, με την οποία αυτή απορρίφθηκε ως απαράδεκτη, λόγω εκπρόθεσμης ασκήσεώς της. Κατά της αποφάσεως αυτής στρέφεται η από 31.08.2022 αίτηση αναιρέσεως, η οποία ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα κατά τις διατάξεις των άρθρων 495 παρ. 1 και 4 και 552, 553, 556, 558, 564, 566 παρ. 1 Κ.Πολ.Δικ.

Επομένως αυτή είναι παραδεκτή και πρέπει να ερευνηθεί ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της (άρθρα 571 και 577 Κ.Πολ.Δικ.).? Κατά τη διάταξη του αριθμού 1 του άρθρου 560 ΚΠολΔ, αναιρετικός λόγος για ευθεία παράβαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου, ιδρύεται, αν το δικαστήριο της ουσίας ερμήνευσε εσφαλμένα τον κανόνα αυτό, του προσέδωσε δηλαδή έννοια διαφορετική από την αληθινή ή δεν τον εφάρμοσε ενώ συνέτρεχαν οι πραγματικές προϋποθέσεις εφαρμογής του ή τον εφάρμοσε, ενώ δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις αυτές, απαιτώντας περισσότερα ή αρκούμενο σε λιγότερα, αντίστοιχα, στοιχεία από όσα αξιώνει ο νόμος για την εφαρμογή του ή αν τον εφάρμοσε εσφαλμένα (ΟλΑΠ 10/2011 ΟλΑΠ 7/2006).

Αν το δικαστήριο απεφάνθη για την ουσία της υπόθεσης, η παράβαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου κρίνεται βάσει των πραγματικών περιστατικών που ανέλεγκτα δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν και της υπαγωγής αυτών στο νόμο. Ιδρύεται δε ο παραπάνω λόγος, αν το δικαστήριο εφάρμοσε το νόμο, παρότι τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν δεν ήταν αρκετά για την εφαρμογή του ή αν δεν τον εφάρμοσε, παρότι τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε, αρκούσαν για την εφαρμογή του, καθώς και όταν προέβη σε εσφαλμένη υπαγωγή των πραγματικών περιστατικών σε διάταξη, στο πραγματικό της οποίας αυτά δεν υπάγονται (ΟλΑΠ 4/2018, 1/2013).Με τον παραπάνω λόγο ελέγχονται τα σφάλματα του δικαστηρίου κατά την εκτίμηση της νομιμότητας της αγωγής ή των ισχυρισμών των διαδίκων, καθώς και τα νομικά σφάλματα κατά την έρευνα της ουσίας της διαφοράς.

Ελέγχεται, δηλαδή, αν η αγωγή, κυρία παρέμβαση, ένσταση κ.λπ ορθά απορρίφθηκε ως μη νόμιμη ή αν κατά παράβαση ουσιαστικού κανόνα δικαίου έγινε δεκτή ως νόμιμη ή απορρίφθηκε ή έγινε δεκτή στην ουσία (ΟλΑΠ 10/2011, ΑΠ 1717/2022, ΑΠ 652/2022, 561/2022, ΑΠ 334/2021, ΑΠ 65/2020).

Στην προκείμενη περίπτωση από την επισκόπηση της προσβαλλόμενης 135/2022 αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Χίου, που δίκασε, ως Εφετείο, επί της ως άνω αιτήσεως αναψηλάφησης του ήδη αναιρεσείοντος προκύπτει ότι με αυτήν έγιναν δεκτά τα εξής: "...η δευτεροβάθμια καταδικαστική απόφαση για το έγκλημα της ψευδορκίας κατέστη αμετάκλητη τη 14η.02.2021, σύμφωνα... με το υπ αριθμ. ... πιστοποιητικό της Γραμματείας του Εφετείου Βορείου Αιγαίου που προσκομίζει ο αιτών, η δε προθεσμία αναψηλάφησης αναστάλθηκε μέχρι και την 05η .04.2021 στα πλαίσια μέτρων αντιμετώπισης του κορωνοϊού, ... οπότε και άρχισε από την επομένη της λήξης της αναστολής, ήτοι την 06η.04.2021, με την 60η μέρα να παρέρχεται την Παρασκευή 04η.06.2021. Η προθεσμία δε αυτή παρατάθηκε σύμφωνα με το άρθρο 83 παρ. 1 περ. α' και β' του Ν. 4790/2021 για επί πλέον 10 ημέρες, με καταληκτική ημερομηνία παρέλευσης της προθεσμίας υποβολής αίτησης αναψηλάφησης τη 14η.06.2021, ενώ η κρινόμενη αίτηση αναψηλάφησης κατατέθηκε στη Γραμματεία του παρόντος Δικαστηρίου τη 15η.06.2021, ήτοι μετά την πάροδο της νόμιμης προθεσμίας. Κατόπιν των ανωτέρω η κρινόμενη αίτηση αναψηλάφησης πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη λόγω εκπρόθεσμης άσκησής της..." .

Με τον μοναδικό λόγο αναίρεσης, ο αναιρεσείων αποδίδει στην προσβαλλόμενη απόφαση πλημμέλειες από τον αριθμό 1 του άρθρου 560 ΚΠολΔ, για παραβίαση των διατάξεων ουσιαστικού δικαίου του ως άνω άρθρου 83 παρ. 1 περ. α' και β' του Ν. 4790/2021, όπως ερμηνεύθηκε με το άρθρο 25 του Ν. 4792/2021, αιτιώμενος ότι με την προσβαλλόμενη απόφαση κατ' εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή των ως άνω διατάξεων κρίθηκε ότι η προκειμένη αίτηση αναψηλάφησης ασκήθηκε εκπροθέσμως.

Ειδικότερα, κατά τις αιτιάσεις του αναιρεσείοντος, η αίτηση αναψηλάφησης ασκήθηκε εμπροθέσμως την 15η.06.2021 ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Χίου, δικάζοντος ως Εφετείου, καθόσον κατά την ορθή ερμηνεία και εφαρμογή των διατάξεων αυτών η αναστολή των νόμιμων και δικαστικών προθεσμιών διήρκεσε μέχρι την 6η.4.2021, η οποία ορίσθηκε ως ημερομηνία άρσης της αναστολής αυτών, και συνεπώς η προθεσμία έναρξης της νέας προθεσμίας άρχιζε από την επομένη, ήτοι την 7Ί4.2021 και η 60ή ημέρα για την άσκηση της προκειμένης αίτησης αναψηλάφησης παρέρχονταν το Σάββατο 05.06.2021 και όχι την Παρασκευή 04.06.2021, όπως διέλαβε στις παραδοχές της η προσβαλλόμενη απόφαση, υπολογίζοντας ως έναρξη της νέας μετά τη λήξη της αναστολής προθεσμίας την 0614.2021 και συνεπώς μετά την παράτασή της για επί πλέον 10 ημέρες δεν έληγε την 14η.06.2021, που δέχθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, αλλά την 15η.06.2021, με συνέπεια την εμπρόθεσμη άσκησή της.

Πράγματι, σύμφωνα με τις ως άνω διατάξεις ουσιαστικού δικαίου του ως άνω άρθρου 83 παρ. 1 περ. α' και β'του Ν. 4790/2021, όπως ερμηνεύθηκε με το άρθρο 25 του Ν. 4792/2021, η προθεσμία για την άσκηση της ως άνω αιτήσεως αναψηλάφησης αναστάλθηκε μέχρι και την 06η.04.2021, που ορίσθηκε ερμηνευτικά ως ημερομηνία άρσης της αναστολής των νόμιμων και δικαστικών προθεσμιών, στα πλαίσια μέτρων αντιμετώπισης του κορωνοϊού, και η νέα προθεσμία άρχισε από την επομένη της λήξης της αναστολής, ήτοι την 07η.04.2021, με την 60η ημέρα να παρέρχεται το Σάββατο 05.06.2021 και μετά την παράτασή της, σύμφωνα με τις ίδιες ως άνω διατάξεις, για επί πλέον 10 ημέρες καταληκτική ημερομηνία παρέλευσης της προθεσμίας για την άσκησή της ήταν η 15η.06.2021, οπότε και κατατέθηκε στη Γραμματεία του αρμοδίου δικαστηρίου, ήτοι του δικάζοντος ως Εφετείου Μονομελούς Πρωτοδικείου Χίου.

Η έναρξη της ως άνω προθεσμίας την επομένη της 6ης.04.2021, η οποία κατά το νόμο αποτέλεσε αφετηρία της άρσης αναστολής των νόμιμων και δικαστικών προθεσμιών στα πλαίσια των μέτρων για την αντιμετώπιση του κορωνοϊού, ήτοι την 7η.04.2021, είναι σύμφωνη και με τις γενικές διατάξεις του προαναφερόμενου άρθρου 144 παρ. 1 ΚΠολΔ που ορίζουν την έναρξη των προβλεπομένων από το νόμο προθεσμιών, είτε από την επομένη ημέρα της επίδοσης εγγράφου, είτε, όπως συμβαίνει στην προκειμένη περίπτωση, από την επομένη ημέρα της συντέλεσης του γεγονότος που αποτελεί την αφετηρία της προθεσμίας.

Κατά συνέπεια η προκειμένη αίτηση αναψηλάφησης κατατέθηκε εμπρόθεσμα στη Γραμματεία του ως άνω δικαστηρίου, το οποίο κατ'εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή των ως άνω διατάξεων ουσιαστικού δικαίου έκρινε με τις προαναφερόμενες παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασής του ότι η προθεσμία ασκήσεως αυτής έληγε την 14η .06.2021 και την απέρριψε ως απαράδεκτη, λόγω εκπρόθεσμης ασκήσεώς της.

Συνακόλουθα με τα παραπάνω, πρέπει να γίνει δεκτός ως κατ'ουσίαν βάσιμος ο μοναδικός λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο ο αναιρεσείων υπό την επίκληση πλημμελειών από τον αριθμό 1 του άρθρου 560 ΚΠολΔ αιτιάται ότι το Μονομελές Πρωτοδικείο Χίου, που δίκασε ως Εφετείο, κατά εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή των ως άνω διατάξεων ουσιαστικού δικαίου δέχθηκε ότι εκπροθέσμως ασκήθηκε ενώπιον του η προκειμένη αίτηση αναψηλάφησης και την απέρριψε ως απαράδεκτη, και εφόσον δεν υπάρχει άλλος αναιρετικός λόγος προς έρευνα, πρέπει να γίνει δεκτή η από 31.08.2022 αίτησή του για αναίρεση της 135/2022 αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Χίου, που δίκασε ως Εφετείο, να παραπεμφθεί η υπόθεση προς εκδίκαση ως προς την ως άνω αίτηση αναψηλάφησης του αναιρεσείοντος, στο ίδιο δικαστήριο, το οποίο θα συγκροτηθεί από άλλον δικαστή, εκτός από εκείνον που δίκασε προηγουμένως, να διαταχθεί η επιστροφή του παραβόλου σε εκείνον που το κατέθεσε και να καταδικασθούν οι αναιρεσίβλητοι, ως ηττηθέντες διάδικοι, σε μέρος της δικαστικής δαπάνης του αναιρεσείοντος κατά το σχετικό αίτημά του, λόγω του ότι η ερμηνεία των ως άνω κανόνων δικαίου (άρθρο 83 παρ. 1 περ.

α' και β' του Ν. 4790/2021, όπως ερμηνεύθηκε με το άρθρο 25 του Ν. 4792/2021, σχετικά με την ημερομηνία έναρξης της νέας προθεσμίας των νόμιμων και δικαστικών προθεσμιών μετά την άρση της αναστολής τους) ήταν ιδιαίτερα δυσχερής (άρθρο 179 ΚΠολΔ εδ. α', όπως αντικαταστάθηκε από το άρθρο 8 του Ν. 4842/2021, ισχύει από 1.1.2022 και σύμφωνα με το άρθρο 116 παρ. 1β' του ίδιου Ν. 4842/2021 εφαρμόζεται και στις εκκρεμείς υποθέσεις), κατά τα οριζόμενα στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 135/2022 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Χίου, που δίκασε ως Εφετείο.

Διατάσσει την επιστροφή του παραβόλου σ'εκείνον που το κατέθεσε.

Παραπέμπει την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση, ως προς την ως άνω αίτηση αναψηλάφησης του αναιρεσείοντος, στο ίδιο δικαστήριο, το οποίο θα συγκροτηθεί από άλλον δικαστή, εκτός από εκείνον που δίκασε προηγουμένως.

Καταδικάζει τους αναιρεσίβλητους σε μέρος της δικαστικής δαπάνης του αναιρεσείοντος, την οποία προσδιορίζει στο ποσό των χιλίων (1.000) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 22 Μαΐου 2024.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 12 Ιουλίου 2024.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ και ταύτης αποχωρησάσης από την Υπηρεσία, η αρχαιότερη της συνθέσεως Αρεοπαγίτης