1008/2014 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1008 / 2014 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1008/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ιωάννη Σίδερη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Παναγιώτη Ρουμπή, Ερωτόκριτο Καλούδη, Αργύριο Σταυράκη και Ασπασία Μαγιάκου, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 4 Δεκεμβρίου 2013, με την παρουσία και της γραμματέως Αγγελικής Ανυφαντή, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "Εταιρεία Ύδρευσης και Αποχέτευσης Θεσσαλονίκης Ανώνυμη Εταιρεία", με διακριτικό τίτλο "ΕΥΑΘ" που εδρεύει στην Θεσσαλονίκη και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ιωάννη Κοϊμτζόγλου.

Του αναιρεσιβλήτου: Θ. Κ. του Γ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Γεωργία Κατσικά.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 10/12/1995 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 846/1997 μη οριστική, 11314/2007 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 1013/2008 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση των δύο τελευταίων αποφάσεων ζητεί η αναιρεσείουσα εταιρεία με την από 26/4/2011 αίτησή της. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ασπασία Μαγιάκου ανέγνωσε την από 26/11/2012 έκθεση του κωλυομένου να μετάσχει στη σύνθεση Αρεοπαγίτη Δημητρίου Μαζαράκη, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, η πληρεξούσια του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη του.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 553 ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται μόνο κατά των αποφάσεων που δεν μπορούν να προσβληθούν με ανακοπή ερημοδικίας και έφεση και περατώνουν όλη τη δίκη ή μόνον τη δίκη για την αγωγή ή την ανταγωγή. Από τη διάταξη αυτή προκύπτει, ότι, σε περίπτωση που η υπόθεση διήλθε και τους δύο βαθμούς δικαιοδοσίας, σε αναίρεση υπόκειται μόνον η απόφαση του Εφετείου, αφού, αν η έφεση γίνει δεκτή, η πρωτόδικη απόφαση εξαφανίζεται, ενώ, αν η έφεση απορριφθεί, η πρωτόδικη απόφαση επικυρώνεται και ενσωματώνεται στην εφετειακή (Ολ.ΑΠ 40/1996). Επομένως, η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως, καθ' όσον απευθύνεται κατά της 11314/2007 οριστικής αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, η κατά της οποίας έφεση του αναιρεσιβλήτου, μετά από εξέταση της ουσίας της υπόθεσης, έγινε δεκτή με την προσβαλλόμενη 1013/2008 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης, που εξαφάνισε την πρωτόδικη απόφαση, είναι απορριπτέα ως απαράδεκτη.

Κατά τις διατάξεις του άρθρου 9 παρ. 1 και 2 του Ν.Δ. 787/1970 "περί συστάσεως Οργανισμού Αποχετεύσεως περιοχής Θεσσαλονίκης", όπως η παρ. 2 αντικαταστάθηκε με το άρθρο 3 του Ν. 59/1975, "εις την περιουσίαν του Ο.Α.Θ. ανήκουν τα επί τη βάσει των εγκεκριμένων ή εγκριθησομένων μελετών εκτελεσθέντα ή εκτελεσθησόμενα έργα αποχετεύσεως της κατά την παρ. 2 του άρθρου 1 του παρόντος περιοχής Θεσσαλονίκης, άπασαι αι υπάρχουσαι υπόνομοι και εγκαταστάσεις ακαθάρτων και ομβρίων υδάτων περιοχής Θεσσαλονίκης, ως επίσης και άπασαι αι εκβάλλουσαι αμέσως ή εμμέσως εις το δίκτυον υπόνομοι ή ανοικτοί αγωγοί (παρ. 1).

Εις την περιουσίαν του Ο.Α.Θ. ομοίως ανήκουν αι εκ της δια τεχνικών έργων καλύψεως ή διαρρυθμίσεως ή μετατοπίσεως ρευμάτων προκύψασαι ή προκύπτουσαι εκτάσεις άνωθεν της παλαιάς κοίτης των ρευμάτων, ως αύται καθορίζονται εις κτηματολόγια ή τοπογραφικά σχέδια ή άλλως πως, μετά των εκατέρωθεν της κοίτης ταύτης παλαιόθεν χρησιμοποιουμένων ως κοινοχρήστων διαβάσεων ή κοινοχρήστων χώρων εν γένει, εφαρμοζομένων ως προς την τακτοποίησιν πασών των εκτάσεων τούτων, των κειμένων περί σχεδίων πόλεων διατάξεων.

Ως τοιαύται εκτάσεις νοούνται ου μόνον αι προκύπτουσαι δι' εκτελέσεως τεχνικών έργων μετά την σύστασιν του Ο.Α.Θ, αλλά και αι προκύψασαι δι' εκτελέσεως τοιούτων έργων προ της συστάσεως του Οργανισμού τούτου". Περαιτέρω, από τις διατάξεις των άρθρων 966, 967, 968, 1072 και 1074 του ΑΚ συνάγεται, ότι τα κοινόχρηστα πράγματα, στα οποία περιλαμβάνονται και τα νερά με ελεύθερη και αέναη ροή, αλλά και η κοίτη στην οποία αυτά ρέουν, εφόσον δεν ανήκουν σε Δήμο ή Κοινότητα ή ο νόμος δεν ορίζει διαφορετικά, ανήκουν στο Δημόσιο.

Τούτο, όμως, δεν συμβαίνει με την κοίτη χειμάρρου, που κατακλύζεται περιοδικά με νερά της βροχής, η οποία δεν αποτελεί πράγμα κοινής χρήσης, υπόκειται σε ιδιωτική εξουσίαση και μπορεί να ανήκει συνεπώς στην κυριότητα ιδιώτη, αφού η ροή από βρόχινα νερά, η οποία σχηματίζει το χείμαρρο, ουδεμία μεταβολή επιφέρει στην κυριότητα του εδάφους που καταλαμβάνει η κοίτη, το οποίο εξακολουθεί, κατά το άρθρο 1074 του ΑΚ, και μετά την κατάκλυσή του από τα νερά της βροχής, να ανήκει στον ιδιοκτήτη της, εκτός αν η κοίτη έχει εγκαταλειφθεί από μακρό αμνημόνευτο χρόνο, οπότε και πάλι γίνεται κοινής χρήσης και ανήκει στο Δημόσιο.

Επομένως, από το συνδυασμό των ως άνω διατάξεων σαφώς προκύπτει, ότι στην αναιρεσείουσα Εταιρεία Ύδρευσης και Αποχέτευσης Θεσσαλονίκης (ήδη καθολική διάδοχο του Οργανισμού Αποχετεύσεως Θεσσαλονίκης), περιέρχονται κατά κυριότητα μόνον οι εκτάσεις εκείνες, οι οποίες δημιουργήθηκαν ή δημιουργούνται άνωθεν της παλαιάς κοίτης ρευμάτων, από την Εταιρεία αυτή με την εκτέλεση τεχνικών έργων κάλυψη, διαρρύθμιση ή μετατόπιση τους, εφόσον όμως ταύτα είναι κοινής χρήσεως, είτε εκ του νόμου, λόγω του ότι ρέουν από αυτά ελευθέρως και αενάως ύδατα, είτε διότι, δεν είναι μεν συνεχούς ροής, ως προερχόμενα από όμβρια ύδατα, με τη βούληση όμως του ιδιοκτήτη τους αφέθηκαν ή τελούσαν από αμνημονεύτου χρόνου σε κοινή χρήση.

Εξάλλου, από τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ προκύπτει ότι ο λόγος αναίρεσης για ευθεία παράβαση ουσιαστικού κανόνα δικαίου ιδρύεται, αν αυτός δεν εφαρμοστεί, ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις της εφαρμογής του, ή αν εφαρμοστεί ενώ δεν έπρεπε, καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα, αντίστοιχα δε, όταν στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού δεν εκτίθενται καθόλου τα πραγματικά περιστατικά ή όταν τα εκτιθέμενα δεν καλύπτουν όλα τα στοιχεία που απαιτούνται με βάση το πραγματικό κανόνα δικαίου για την επέλευση της έννομης συνέπειας που απαγγέλθηκε ή την άρνηση της.

Στην περίπτωση που το δικαστήριο έκρινε κατ' ουσία την υπόθεση, η παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου κρίνεται ενόψει των πραγματικών περιστατικών που ανελέγκτως δέχτηκε ότι αποδείχθηκαν το δικαστήριο της ουσίας και της υπαγωγής αυτών στο νόμο και ιδρύεται ο λόγος αυτός αναίρεσης, αν οι πραγματικές παραδοχές της απόφασης καθιστούν φανερή την παραβίαση.

Περαιτέρω, κατά το άρθρο 562 παρ.2 ΚΠολΔ, το οποίο εφαρμόζεται για όλους τους λόγους αναίρεσης που περιοριστικώς αναφέρονται στο άρθρο 559 ΚΠολΔ, ορίζεται ότι είναι απαράδεκτος λόγος αναίρεσης που στηρίζεται σε ισχυρισμό, ο οποίος δεν προτάθηκε νόμιμα στο δικαστήριο της ουσίας, εκτός αν πρόκειται α) για παράβαση που δεν μπορεί να προβληθεί στο δικαστήριο της ουσίας, β) για σφάλμα που προκύπτει από την ίδια την απόφαση και γ) για ισχυρισμό που αφορά τη δημόσια τάξη (Ολ ΑΠ 43/1990).

Το απαράδεκτο των λόγων αναίρεσης στην περίπτωση αυτή είναι απόρροια του γεγονότος ότι ο Άρειος Πάγος ελέγχει την ορθότητα της προσβαλλόμενης απόφασης ενόψει των πραγματικών γεγονότων και ισχυρισμών, οι οποίοι τίθενται υπόψη του δικαστηρίου από τους διαδίκους. Στην προκείμενη περίπτωση, το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφαση του, αναφορικά με την από 10-12-1995 αναγνωριστική της κυριότητας ακινήτου αγωγή του αρχικού ενάγοντα Οργανισμού Αποχετεύσεως Περιοχής Θεσσαλονίκης, στη δικονομική θέση του οποίου έχει υπεισέλθει ως καθολική διάδοχος του η ήδη αναιρεσείουσα Εταιρεία Ύδρευσης και Αποχέτευσης Θεσσαλονίκης, και την ένσταση ιδίας κυριότητας του εναγομένου και ήδη αναιρεσιβλήτου, δέχτηκε κατά την ανέλεγκτη περί πραγμάτων κρίση του, τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά:

"Με το αριθμ. ... συμβόλαιο διανομής αγροτικού ακινήτου του συμβολαιογράφου Θεσσαλονίκης Βασιλείου Μουρατίδη, νομίμως μεταγραφέν στα βιβλία του Υποθηκοφυλακείου Θεσσαλονίκης, (τόμος … και αριθμό …), μεταξύ του Ελληνικού Δημοσίου, ("Διαχείριση Ανταλλαξίμου Περιουσίας -ΔΑΠ Θεσσαλονίκης") και του εναγομένου, συγκυρίων ενός βοσκότοπου 70.000 τ.μ., κατά ποσοστό 1/8 και 7/8 αντίστοιχα, που βρίσκεται στην περιοχή "..." του Δήμου Πυλαίας Ν.

Θεσσαλονίκης, (βορειοδυτικά του συνοικισμού ... και του συνοικισμού ... στα όρια του Δήμου Πυλαίας με το Δήμο Θεσσαλονίκης), "διαχωριζόμενον δια χαραδρώσεων εις πέντε αυτοτελή τεμάχια, φέροντα τα διακριτικά στοιχεία Α, Β, Γ, Δ και Ε, εικονιζόμενα υπό τα ως άνω αλφαβητικά στοιχεία εις το ώδε προσαρτώμενο... από 22-1-1965 τοπογραφικό διάγραμμα της τεχνικής Υπηρεσίας του Γραφείου ΔΑΠ Θεσσαλονίκης... ", συμφωνήθηκε η μεν ΔΑΠ να λάβει αυτοτελές τμήμα του τεμαχίου Α, εμβαδού 8.750 τ.μ., ο δε εναγόμενος τα υπόλοιπα τμήματα, ήτοι την υπόλοιπη έκταση του με στοιχείο Α τεμαχίου και εξ ολοκλήρου τα με στοιχεία Β, Γ, Δ και Ε αυτοτελή τεμάχια, συνολικού εμβαδού 61.250 τ.μ.

Τα εν λόγω τμήματα που αποτυπώνονται στο προαναφερθέν από 22-1-1965 τοπογραφικό διάγραμμα, που είναι συνημμένο στο ανωτέρω συμβόλαιο, με στοιχεία Α, Β, Γ, Δ και Ε αποτυπώνονται και στο υπ' αριθμ. 6 τοπογραφικό διάγραμμα του ορισθέντος πραγματογνώμονα, με πράσινη σκίαση και αντίστοιχα γράμματα. Νοτίως των τμημάτων αυτών εκτείνεται το ρεύμα ..., το οποίο αποτυπώνεται στο από 22-1-1965 τοπογραφικό διάγραμμα με λοξή διαγράμμιση και στο αντίστοιχο του πραγματογνώμονα με γαλάζια σκίαση και πέραν αυτού ο συνοικισμός ....

Το ρεύμα ..., μαζί με τις διακλαδώσεις του, το οποίο στην επίδικη περιοχή έχει κατεύθυνση από τα βορειοανατολικά προς τα νοτιοδυτικά και στο δυτικό άκρο, κοντά στον κόμβο ... της Ανατολικής Περιφερειακής Οδού διέρχεται κάτω από αυτή συνεχίζοντας προς νότια, έχει δημιουργηθεί από εκατοντάδων ετών συνεπεία της διαβρωτικής ενέργειας των υδάτων.

Αποτελούσε πάντοτε αποδέκτη των όμβριων υδάτων, τα οποία προωθεί στη θάλασσα και ενδεχομένως, λόγω της μεγάλης λεκάνης απορροής του, να έχει και πηγαία ύδατα, η ύπαρξη του δε αποτυπώνεται στις αεροφωτογραφίες της Γεωγραφικής Υπηρεσίας Στρατού του 1942, αλλά και του 1971. Μεταξύ των προαναφερθέντων, με στοιχεία Β, Γ, Δ και Ε τμημάτων, αποτυπώνεται στο από 22-1-1965 τοπογραφικό διάγραμμα, με λοξή διαγράμμιση, η ύπαρξη τριών χαραδρώσεων, πλάτους κυμαινόμενου, (κατά τον πραγματογνώμονα), από 30 έως 100 μέτρα, οι οποίες στο ανωτέρω συμβόλαιο διανομής αναφέρονται ως "ρεύματα" και οριοθετούν τα εν λόγω τμήματα.

Με την αναφορά στο ανωτέρω συμβόλαιο ως όριο "ρεύμα" δεν εννοείται η κοίτη εκάστου ρεύματος, ο άξονας της οποίας είναι αποτυπωμένος στο συνημμένο στο συμβόλαιο τοπογραφικό διάγραμμα με διακεκομμένη γραμμή, αλλά το ανώτατο χείλος της χαράδρωσης, πέραν της οποίας η κείμενη έκταση δεν συμπεριελήφθη στο συμβόλαιο διανομής.

Επίσης, στο ίδιο διάγραμμα, πέραν των διανεμηθέντων τεμαχίων, αποτυπώνονται με ειδική διαγράμμιση (λοξή) και τέσσερα άλλα τμήματα και δη 1) στην περιοχή του τεμαχίου Β, νότια της πλευράς ΟΞ , ένα τμήμα τριγωνικής μορφής, 2) στην περιοχή του τεμαχίου Γ δυτικά της πλευράς Πγ, ένα τμήμα ημικυκλικής μορφής, 3) στην περιοχή του τεμαχίου Δ, νότια της πλευράς δη ένα τμήμα τριγωνικής μορφής και ανατολικά της πλευράς της ένα τμήμα σε σχήμα τραπεζίου και 4) στην περιοχή του τεμαχίου Ε, δυτικά της πλευράς της ένα τμήμα σχήματος παραλληλόγραμμου.

Τα τμήματα αυτά βρίσκονται σε χαμηλότερο επίπεδο των τεμαχίων, που περιήλθαν στον εναγόμενο με το συμβόλαιο διανομής, εκτός της κοίτης αλλά και των πρανών των ρευμάτων. Ο εναγόμενος ήδη από έτος 1966, πέραν των τμημάτων του βοσκότοπου, που περιήλθαν κατά κυριότητα σ' αυτόν με το ανωτέρω συμβόλαιο διανομής, ενέμετο και κατείχε αυτοβούλως και όλες τις ενδιάμεσες αυτών εκτάσεις, (ενδιάμεσες χαραδρώσεις), καθ' όλο το πλάτος και μήκος τους, ενοποιώντας μ' αυτόν τον τρόπο τα τεμάχια που έλαβε με τη διανομή.

Τοιουτοτρόπως ο εναγόμενος, κατέλαβε όχι μόνο το άνω άκρο των πρανών-χαραδρώσεων, (φρύδι ρεμάτων), αλλά και το κάτω άκρο αυτών (πόδι ρεμάτων), αλλά και πέραν αυτών και την κοίτη του ρεύματος της ... και των διακλαδώσεων του, επιχωματώνοντας αυτή, (κοίτη των ρευμάτων). Οι καταληφθείσες αυτές εκτάσεις, συνολικής εκτάσεως 40.134,3 τ.μ., κατανέμονται σε 7 μέρη που αποτυπώνονται με κίτρινο και γαλάζιο χρώμα στο συνοδεύον την έκθεση πραγματογνωμοσύνης υπ' αριθμ. 6 τοπογραφικό διάγραμμα, με στοιχεία 1,2,3,4,5,6 και 7, είναι δε οι επίδικες.

Με δεδομένο όμως ότι μόνον η κοίτη των ρευμάτων αποτελεί πράγμα κοινής χρήσης και ανεπίδεκτο χρησικτησίας, απολάμβαναν της συνταγματικής προστασίας του άρθρου 24 του Συντάγματος, από την ανωτέρω αυθαιρέτως καταληφθείσα επίδικη έκταση των 40.134,3 τ.μ., στην έννοια της κοίτης του ρεύματος ... και των διακλαδώσεων του εμπίπτουν τα κάτωθι τμήματα, τα οποία αποτυπώνονται στο υπ' αριθμ. 6 τοπογραφικό διάγραμμα του πραγματογνώμονα, με κόκκινη διαγράμμιση επί γαλάζιας σκίασης και με τα ακόλουθα στοιχεία 1) Τμήμα (α), εντός του επιδίκου τμήματος (3), με στοιχείαΙ-2-3-1 και πλευρές μήκους 16,46μ, 9,45μ και 19,18μ, εμβαδού 82,15 τ.μ. 2) Τμήμα (β), εντός του επιδίκου τμήματος (2) με στοιχεία 2-3-4-5-6-7-8-9-10-2, με πλευρές ευθύγραμμες και καμπύλες, μήκους 9,45μ, 7,70μ, 11,75μ, 37,41 μ, 24,30μ, 5,47μ, 10,40μ, 18,58μ και 9,45μ, εμβαδού 549,90 τμ. 3) Τμήμα (γ), εντός του επιδίκου τμήματος (5), με στοιχεία 12-13-14-15-16-17-18-19-20-21-22-23-12, με πλευρές ευθύγραμμες και καμπύλες μήκους 8,88μ, 14,56μ, 31,86μ, 11,12μ, 71,68μ, 8,45μ, 12,90μ, 10,16μ, 4,06μ, 82,74μ, 11,74μ, 66,65 μ και 25,44μ, εμβαδού 1.342,89 τμ. 4) Τμήμα (δ), εντός του επιδίκου τμήματος (4), με στοιχεία 11-12-13-11, με πλευρές μήκους 16,88μ, 8,88μ και 14,56μ, εμβαδού 65,37 τ.μ. 5) Τμήμα (ε), εντός του επιδίκου τμήματος (6), με στοιχεία 24-25-26-27-28-29-30-31-32-24, με πλευρές ευθύγραμμες και καμπύλες, μήκους 25,60μ, 13,64μ, 14,49μ, 22,01 μ, 10,93μ, 11,27μ, 13,03μ, 16,47μ και 6,44μ , εμβαδού 620,63 τ.μ. 6) τμήμα (στ).

εντός του επιδίκου τμήματος (6),με στοιχεία 33-34-35-36-37-38-39-40-41-42-43-33, με πλευρές ευθύγραμμες και καμπύλες, μήκους 35,87μ, 41,16μ, 55,82μ, 6,33μ,8,68μ, 28,15μ, 3,26μ, 23,39μ,21,95μ, 20,45μ. και 30,88μ, εμβαδού 1.035,84 τ.μ. 7) Τμήμα (ζ), εντός του επιδίκου τμήματος (6), με στοιχεία 36-37-57-56-36, με πλευρές ευθύγραμμες και καμπύλες μήκους 6,33μ, 215,01 μ, 6,89μ και 211,99μ, εμβαδού 1.368,54 τ.μ. 8) Τμήμα (η), εντός του επιδίκου τμήματος (6), με στοιχεία 37-38-46-47-48-37, με πλευρές ευθύγραμμες και καμπύλες, μήκους 8,94μ, 66,62μ, 27,69μ, 16,50μ και 99,48μ, εμβαδού 746,79 τ.μ.

και 9) Τμήμα (θ) εντός του επιδίκου τμήματος (7), με στοιχεία 49-50-51-52-53-54-55-49, με πλευρές ευθύγραμμες και καμπύλες, μήκους 10,69μ, 27,39μ, 78,35μ, 20,04μ, 8,15μ, 54,11μ και 178,50μ, εμβαδού 1.174,17 τ.μ. Μόνον τα ως άνω καταληφθέντα τμήματα της κοίτης του ρεύματος ... και των διακλαδώσεων του, συνολικής έκτασης 6.986,28 τ.μ., με την ιδιότητα τους ως πράγματα κοινής χρήσης, ανήκαν κατά κυριότητα στο Ελληνικό Δημόσιο, σύμφωνα δε με τη διάταξη του άρθρου 9 παρ.1 και 2 του ΝΔ 787/1970, όπως η παρ. 2 αντικαταστάθηκε με το άρθρο 3 του Ν.59/1975 περιήλθαν στο εξής στην κυριότητα του Οργανισμού Αποχετεύσεως Θεσσαλονίκης, του οποίου σήμερα καθολική διάδοχος είναι η Εταιρεία Ύδρευσης και Αποχέτευσης Θεσσαλονίκης "Ε.Υ.Α.Θ, Α.Ε.".

Επομένως, και αποδειχθησομένης της επί σειρά ετών, από το έτος 1966 και εντεύθεν, αδιακώλυτης φυσικής εξουσίασης τούτων εκ μέρους του εναγομένου-αναιρεσιβλήτου, δεν είναι εφικτή η κτήση εκ μέρους του δικαιώματος κυριότητας επ' αυτών με χρησικτησία, απορριπτόμενης μετά ταύτα της ένστασης ιδίας κυριότητας του εναγομένου-αναιρεσιβλήτου ως αβάσιμης κατ' ουσίαν".

Με βάση τις πραγματικές αυτές παραδοχές το Εφετείο έκρινε, ότι το 1966 με το αναφερόμενο συμβόλαιο διανομής αγροτικού ακινήτου μεταξύ του Ελληνικού Δημοσίου ("Διαχείριση Ανταλλαξίμου Περιουσίας - ΔΑΠ Θεσσαλονίκης) και του εναγομένου και ήδη αναιρεσιβλήτου συμφωνήθηκε η μεν ΔΑΠ να λάβει αυτοτελές τμήμα εμβαδού 8.750 τ.μ., ο δε αναιρεσίβλητος τα υπόλοιπα τμήματα συνολικού εμβαδού 61.250 τ.μ., ότι με την αναφορά στο διανεμητήριο συμβόλαιο ως όριο "ρεύμα" δεν εννοείται η κοίτη εκάστου ρεύματος, αλλά το ανώτατο χείλος της χαράνδρωσης, πέραν της οποίας η κείμενη έκταση δεν συμπεριλήφθηκε στο συμβόλαιο διανομής, ότι ο αναιρεσίβλητος από το έτος 1966, πέραν των τμημάτων που περιήλθαν κατά κυριότητα σ' αυτόν, νεμόταν και κατείχε και όλες τις ενδιάμεσες εκτάσεις ακόμη και την κοίτη του ρεύματος της ...

και των διακλαδώσεών του, και δη τις επίδικες εκτάσεις συνολικού εμβαδού 40.134,3 τ.μ., από τις οποίες στην έννοια της κοίτης του ρεύματος ... και των διακλαδώσεών του εμπίπτουν τα αναφερόμενα και λεπτομερώς περιγραφόμενα τμήματα εμβαδού 6.986,28 τ.μ., τα οποία και μόνον αυτά, λόγω της ιδιότητας τους ως πράγματα κοινής χρήσεως, ανήκαν κατά κυριότητα στο Ελληνικό Δημόσιο και, συνακόλουθα, έχουν περιέλθει στην κυριότητα της αναιρεσείουσας Εταιρείας και ως προς τα οποία δεν είναι εφικτή η κτήση εκ μέρους του εναγομένου-αναιρεσιβλήτου δικαιώματος κυριότητας επ' αυτών με χρησικτησία.

Ακολούθως, το Εφετείο, αφού δέχτηκε την ασκηθείσα έφεση του εναγομένου-αναιρεσιβλήτου, εξαφάνισε την πρωτόδικη απόφαση, κατά το μέρος που είχε εκφέρει αντίθετη κρίση, και δη ότι η συνολική έκταση των επίδικων τμημάτων ανέρχεται σε 7.008,65 τ.μ. και είχε υποχρεώσει τον αναιρεσίβλητο να αποδώσει αυτά στην αναιρεσείουσα, δέχτηκε εν μέρει την αγωγή και αναγνώρισε την αναιρεσείουσα κυρία των αναφερόμενων τμημάτων της κοίτης του ρεύματος ...

και των διακλαδόσεών του, συνολικής έκτασης 6.986,28 τ.μ. Με αυτά που δέχτηκε και έτσι που έκρινε το Εφετείο δεν παραβίασε τις προαναφερθείσες ουσιαστικού δικαίου διατάξεις του άρθρου 9 παρ. 1 και 2 του Ν.Δ. 787/1970 "περί συστάσεως Οργανισμού Αποχετεύσεως περιοχής Θεσσαλονίκης", όπως η παρ. 2 αντικαταστάθηκε με το άρθρο 3 του Ν. 59/1975, τις οποίες ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε.

Επομένως, ο μοναδικός λόγος αναίρεσης, κατά το πρώτο μέρος, από τον αρ.1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, με τον οποίο η αναιρεσείουσα υποστηρίζει τα αντίθετα, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

Περαιτέρω, ο ίδιος λόγος, κατά το μέρος με το οποίο η αναιρεσείουσα προσάπτει στην προσβαλλόμενη απόφαση την ίδια πιο πάνω αναιρετική πλημμέλεια, διότι το Εφετείο "παραβίασε τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις του άρθρου 22 παρ.4, 6 του ν. 2937/2001 και την ΥΑ 13562/ΔΕΚΟ235/25.2.2003, από τις οποίες προκύπτει ότι η συνολική διεκδικούμενη έκταση άνωθεν του κόμβου ... της ανατολικής περιφερειακής οδού της Θεσσαλονίκης (Χείμαρρος ...) με συνολικό εμβαδόν 40.000 τμ, ανήκε στο δικαιοπάροχο της ΟΑΘ και, κατά συνέπεια στην ίδια (την αναιρεσείουσα) ως καθολική διάδοχο αυτού, σύμφωνα με το άρθρο 20 ν. 2651/1998.." είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, διότι από την επισκόπηση, κατ' άρθρον 561 παρ.2 ΚΠολΔ, των από 14/1/2008 προτάσεων που κατέθεσε η αναιρεσείουσα ως εφεσίβλητη στο Εφετείο δεν διατύπωσε κανένα παράπονο κατά της απόφασης του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου, αλλά αντίθετα επιδοκίμασε την ορθότητα της κρίσης του ως προς την εν μέρει παραδοχή της ένδικης αγωγής της και την απόρριψη, μεταξύ άλλων, της ένστασης ιδίας κυριότητας του αναιρεσιβλήτου (εκκαλούντος), ενώ δεν πρόβαλε οποιοδήποτε ισχυρισμό αναφορικά με την κτήση κυριότητας επί του συνόλου της διεκδικούμενη ς από αυτήν έκτασης των 40.000 τμ, με βάση τις προαναφερθείσες νομικές διατάξεις, στην παραβίαση των οποίων στηρίζει τον πιο πάνω λόγο αναίρεσης.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 26/4/2011 αίτηση της "ΕΥΑΘ ΑΕ" για αναίρεση της 1013/2008 απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης και της 11314/2007 οριστικής απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, την 1η Απριλίου 2014.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, την 7η Μαΐου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ