1007/2014 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1007 / 2014 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1007/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ιωάννη Σίδερη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Παναγιώτη Ρουμπή, Ερωτόκριτο Καλούδη, Αργύριο Σταυράκη και Ελένη Διονυσοπούλου, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 6 Νοεμβρίου 2013, με την παρουσία και της γραμματέως Αγγελικής Ανυφαντή, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Έ. (E.) Κ. (K.) του Έ. (E.), κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Παναγιώτη Γιαννόπουλο.

Του αναιρεσιβλήτου: Γ. Ο. του Α., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Καλλιόπη Περιστεράκη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 2/2/2003 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 808/2004 και μετ' ανακοπή 5344/2008 του ίδιου Δικαστηρίου και 558/2011 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση των παραπάνω αποφάσεων ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 16/12/2011 αίτησή της, η οποία κατατέθηκε στο Εφετείο Αθηνών με αριθμό κατάθεσης 1022/2011 και στο Πρωτοδικείο Αθηνών με αριθμούς κατάθεσης 158 και 159/2011.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ελένη Διονυσοπούλου ανέγνωσε την από 15/3/2013 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αίτησης αναίρεσης.

Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, η πληρεξούσια του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη του.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή κατά το άρθρο 552 Κ.Πολ.Δ. με αναίρεση μπορούν να προσβληθούν οι αποφάσεις των Ειρηνοδικείων, των μονομελών και των πολυμελών Πρωτοδικείων, καθώς και των Εφετείων. Κατά δε το άρθρο 553 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ. αναίρεση επιτρέπεται μόνον κατά των οριστικών αποφάσεων που δεν μπορούν να προσβληθούν με ανακοπή ερημοδικίας και έφεση και περατώνουν όλη τη δίκη ή μόνον τη δίκη για την αγωγή ή την ανταγωγή. Και κατά το επόμενο άρθρο 554 του ίδιου κώδικα, αν η ανακοπή ερημοδικίας απορρίφθηκε, η αναίρεση απευθύνεται κατά της απόφασης που απέρριψε την ανακοπή, οπότε θεωρείται ότι η αναίρεση απευθύνεται και κατά της ερήμην απόφασης κατά της οποίας είχε απευθυνθεί η ανακοπή, εφ' όσον δεν πέρασε η προθεσμία για την άσκηση αναίρεσης κατά της απόφασης αυτής, Από τις διατάξεις αυτές προκύπτει 1) ότι, αν η υπόθεση εξετασθεί και στους δύο βαθμούς δικαιοδοσίας και γίνει τυπικά δεκτή η έφεση, που ασκήθηκε κατά της πρωτόδικης απόφασης, με αναίρεση προσβάλλεται μόνον η απόφαση του Εφετείου είτε με αυτήν η έφεση απορρίφθηκε κατ' ουσίαν και έτσι επικυρώθηκε η εκκαλουμένη απόφαση είτε έγινε δεκτή κατ' ουσίαν και το Εφετείο, αφού εξαφάνισε την πρωτόδικη απόφαση έκρινε οριστικά τη διαφορά, γιατί στην πρώτη περίπτωση η πρωτόδικη απόφαση ενσωματώθηκε στην εφετειακή, ενώ στη δεύτερη έπαυσε να υπάρχει 2) ότι η ερήμην οριστική απόφαση του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου υπόκειται σε αναίρεση μόνον αφ' ότου έπαυσε να υπόκειται σε ανακοπή και έφεση και 3) αν κατά της απόφασης του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, που εκδόθηκε ερήμην κάποιου από τους διαδίκους ασκηθεί ανακοπή ερημοδικίας και απορριφθεί και κατά της απορριπτικής απόφασης ασκηθεί έφεση και απορριφθεί και αυτή κατ' ουσίαν, η ερήμην οριστική απόφαση του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, εφ' όσον έχει παρέλθει άπρακτη η προθεσμία της έφεσης, υπόκειται σε αναίρεση, αφ' ότου εκδοθεί η απόφαση του Εφετείου, που απέρριψε την έφεση κατά της απόφασης που είχε απορρίψει την ανακοπή, η οποία (εφετειακή απόφαση) επίσης υπόκειται έκτοτε σε αναίρεση (Ολ.ΑΠ 11/1998). Περαιτέρω κατά το άρθρο 566 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ. αν με το ίδιο αναιρετήριο προσβάλλονται δύο ή περισσότερες αποφάσεις πρωτοβαθμίου και δευτεροβαθμίου δικαστηρίου, η κατάθεσή του πρέπει να γίνεται σε καθένα από τα δικαστήρια αυτά. Τέλος από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 566 παρ. 1 και 577 παρ. 1,2 Κ.Πολ.Δ., σύμφωνα με τις οποίες μεταξύ των στοιχείων που απαιτούνται για το παραδεκτό της αναιρετικής αίτησης είναι και το να περιέχεται στο έγγραφο αυτής ένας τουλάχιστον λόγος αναίρεσης, συνάγεται ότι αν στην αίτηση αναιρέσεως δεν περιέχεται κανένας λόγος κατά της προσβαλλομένης αποφάσεως, απορρίπτεται αυτεπαγγέλτως ως απαράδεκτη. Επομένως η αίτηση αναίρεσης κατά το μέρος που ασκείται κατά της 5344/2008 απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, η οποία απέρριψε ως απαράδεκτη λόγω του εκπροθέσμου της άσκησής της, ανακοπή ερημοδικίας της ήδη αναιρεσείουσας κατά της συμπροσβαλλομένης 808/2004 απόφασης του ίδιου δικαστηρίου, που εκδόθηκε ερήμην της τελευταίας, επί αγωγής του αναιρεσιβλήτου για την αναγνώριση της ακυρότητας δικαιοπραξίας ως εικονικής και η οποία (5344/2008) μετά την απόρριψη κατ' ουσίαν της έφεσης, που ασκήθηκε κατ' αυτής με την προσβαλλομένη 558/2011 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, ενσωματώθηκε στην εφετειακή αυτή απόφαση, είναι απορριπτέα ως απαράδεκτη. Περαιτέρω η αίτηση αναίρεσης τόσον κατά το μέρος που στρέφεται κατά της τελευταίας (558/2011) εφετειακής απόφασης, όσον και κατά το μέρος που στρέφεται κατά της παραπάνω ερήμην απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών (808/2004), ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα, καθ' όσον όπως προκύπτει από τα στοιχεία της δικογραφίας κατατέθηκε στο Εφετείο Αθηνών και στο Πρωτοδικείο Αθηνών την 16-12-2011 και την 19-12-2011 αντίστοιχα δηλαδή μέσα στη νόμιμη προθεσμία των τριάντα ημερών (άρθρο 564 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ. από την επίδοση της προσβαλλομένης απόφασης του Εφετείου Αθηνών (558/2011) στην αναιρεσείουσα την 18-11-2011. Πλην όμως στο δικόγραφο της αίτησης αναίρεσης δεν περιέχεται λόγος αναίρεσης ως προς την προσβαλλομένη παραπάνω ερήμην απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών (808/2004).

Συνεπώς η αίτηση αναίρεσης κατά το μέρος που ασκείται κατά της τελευταίας αυτής απόφασης είναι απορριπτέα ως απαράδεκτη.

Επειδή κατά το άρθρο 559 αρ.8 εδ.β ΚΠολΔ, ιδρύεται λόγος αναιρέσεως και όταν το δικαστήριο της ουσίας παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη του πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ως "πράγματα" κατά την έννοια της διατάξεως αυτής νοούνται οι νόμιμοι, παραδεκτοί, ορισμένοι και λυσιτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί των διαδίκων, που έχουν αυτοτελή ύπαρξη και τείνουν στη θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση του ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος, που ασκήθηκε είτε ως επιθετικό είτε ως αμυντικό μέσον και συνακόλουθα στηρίζουν το αίτημα της αγωγής, ανταγωγής, ένστασης, αντένστασης ή λόγου έφεσης όχι δε και οι αιτιολογημένες αρνήσεις τους ούτε οι ισχυρισμοί που αποτελούν επιχειρήματα ή συμπεράσματα των διαδίκων ή του δικαστηρίου, τα οποία συνάγονται από την εκτίμηση των αποδείξεων, αλλά ούτε και οι μη νόμιμοι, απαράδεκτοι, αόριστοι και αλυσιτελείς ισχυρισμοί, οι οποίοι δεν ασκούν επίδραση στην έκβαση της δίκης και στους οποίους το δικαστήριο δεν υποχρεούται να απαντήσει. Πράγμα αποτελεί και ο λόγος έφεσης, με τον οποίο εκφέρεται παράπονο σχετικό με αυτοτελή ισχυρισμό και όχι με ισχυρισμό αρνητικό της αγωγής ή με αλυσιτελή ισχυρισμό. Με τον τέταρτο λόγο της αίτησης αναίρεσης αποδίδεται στην προσβαλλομένη απόφαση η πλημμέλεια από τον αρ.8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ ότι δηλαδή το Εφετείο παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη τον ισχυρισμό της αναιρεσείουσας, τον οποίο πρότεινε με λόγο έφεσης προς δικαιολόγηση της εμπρόθεσμης άσκησης της ανακοπής ερημοδικίας, που έχει ουσιώδη επίδραση για το λόγο αυτό στην έκβαση της δίκης, περί ακυρότητας της επίδοσης της ανακοπτομένης απόφασης για το λόγο ότι επιδόθηκε στο σύζυγό της που παρέλαβε αυτήν με την ιδιότητα του συνοίκου, την οποία όμως δεν είχε, αφού η αναιρεσείουσα είχε αποχωρήσει από τη συζυγική οικία από το 2002, που επήλθε η διακοπή της έγγαμης συμβίωσης με τον τελευταίο και ο τόπος επίδοσης δεν ήταν η κατοικία της, με συνέπεια να μην έχει αρχίσει με την επίδοση αυτή η προθεσμία για την άσκησή της και έτσι εσφαλμένα απέρριψε αυτήν, ως απαράδεκτη λόγω εκπρόθεσμης άσκησης. Από την επισκόπηση του δικογράφου της έφεσης και της προσβαλλομένης απόφασης προκύπτει ότι πράγματι ο σχετικός παραπάνω ισχυρισμός προβλήθηκε από την αναιρεσείουσα με λόγο έφεσης, ενώ το Εφετείο δεν έχει απαντήσει στον ισχυρισμό αυτό.

Συνεπώς ο λόγος αυτός της αναίρεσης είναι βάσιμος. Κατ' ακολουθίαν τούτων πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση κατά παραδοχή του τέταρτου από τον αρ.8β του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγου και να παραπεμφθεί η υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο, αφού είναι δυνατή η σύνθεσή του από άλλους δικαστές. Τα δικαστικά έξοδα πρέπει να συμψηφισθούν μεταξύ των διαδίκων κατ' άρθρο 179 ΚΠολΔ.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 558/2011 απόφαση του Εφετείου Αθηνών.

Παραπέμπει την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο Εφετείο Αθηνών, το οποίο θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές πλην αυτών που εξέδωσαν την αναιρούμενη απόφαση.

Συμψηφίζει τα δικαστικά έξοδα μεταξύ των διαδίκων.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, την 10η Μαρτίου 2014.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, την 7η Μαΐου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ