1004/2006 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1004 / 2006 (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

ΑΡΙΘΜΟΣ 1004/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

E΄ ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ – ΣΕ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Κωνσταντίνο Βαρδαβάκη, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη, Γεώργιο Ναυπλιώτη, Δημήτριο Κιτρίδη, Αθανάσιο Μπρίλλη και Πλαστήρα Αναστασάκη - Εισηγητή, Αρεοπαγίτες.

Με την παρουσία και του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ανδρέα Ζύγουρα (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Πελαγίας Λόζιου.

Συνήλθε σε Συμβούλιο στο Κατάστημά του στις 3 Μαρτίου 2006, προκειμένου να αποφανθεί για την αίτηση του αναιρεσείοντος – κατηγορουμένου Χ1, κρατούμενου στην Κλειστή Φυλακή Χαλκίδας, που δεν παραστάθηκε στο συμβούλιο, περί αναιρέσεως της υπ΄ αριθμ. 97, 98, 99/2005 αποφάσεως του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Αθηνών. Με πολιτικώς ενάγοντες τους: 1. Ζ1 και 2. Ζ2.

Το Μικτό Ορκωτό Εφετείο Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ΄ αυτή, και ο αναιρεσείων – κατηγορούμενος ζητεί τώρα την αναίρεση της απόφασης αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 23 Φεβρουαρίου 2005 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1699/2005.

Έπειτα ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Ανδρέας Ζύγουρας εισήγαγε για κρίση στο Συμβούλιο τη σχετική δικογραφία με την πρόταση του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Δημοσθένη Κορδοπάτη με αριθμό 506/22.11.06, στην οποία αναφέρονται τα ακόλουθα:

Εισάγω στο Δικαστήριό σας την, υπ΄ αριθ. 179/23-2-2005, αίτηση αναίρεσης του Χ1, κρατουμένου στην Κλειστή Φυλακή Χαλκίδας, κατά της 97, 98, 99/21-2-2005 απόφασης του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Αθηνών, με την οποία καταδικάσθηκε σε ποινή ισόβιας κάθειρξης και σε συνολική ποινή φυλάκισης τριών (3) ετών, καθώς και σε χρηματική ποινή 2.000 ευρώ, για ανθρωποκτονία από πρόθεση από κοινού, παράνομη οπλοφορία και οπλοχρησία, και εκθέτω τα κάτωθι:

Επειδή, από τις διατάξεις των άρθρων 462, 473 παρ. 2, 474 παρ. 2 και 509 παρ. 1 εδ. α ΚΠΔ προκύπτει, ότι προϋπόθεση του κύρους της αίτησης αναίρεσης, κατά απόφασης είναι, οι περιεχόμενοι σ΄ αυτή λόγοι αναίρεσης από τους αναφερόμενους στο άρθρο 510 ΚΠΔ να διατυπώνονται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο, διαφορετικά η αίτηση είναι απαράδεκτη. Απλή επανάληψη των διατάξεων του άρθρου 510 ΚΠΔ που προβλέπουν τους λόγους αναίρεσης κατά αποφάσεως, χωρίς αναφορά των περιστατικών που θεμελιώνουν την επικαλούμενη αιτίαση και χωρίς προσδιορισμό της νομικής πλημμέλειας δεν αρκεί.

Από την ανωτέρω απαίτηση του νόμου, να είναι δηλαδή σαφείς και ορισμένοι οι λόγοι αναίρεσης, δεν εξαιρείται ο προβλεπόμενος στο άρθρο 510 παρ. 1 περίπτ. Δ΄ ΚΠΔ λόγος της έλλειψης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, που επιβάλλεται από τις διατάξεις των άρθρων 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 ΚΠΔ. Ο ανωτέρω αναιρετικός λόγος ιδρύεται τόσον όταν δεν υπάρχει καθόλου αιτιολογία, όσο και όταν υπάρχει, αλλά δεν είναι ειδική και εμπεριστατωμένη.

Όταν δηλαδή δεν περιέχονται στην απόφαση και μάλιστα σε σχέση με κάθε κεφάλαιο αυτής, με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν ως προς την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του εγκλήματος, τα αποδεικτικά μέσα από τα οποία αυτά προέκυψαν και οι σκέψεις με βάση τις οποίες υπήχθησαν στον κανόνα ουσιαστικού δικαίου που εφαρμόσθηκε. Από όλα αυτά παρέπεται, ότι για το ορισμένο του αναιρετικού αυτού λόγου πρέπει 1) αν δεν υπάρχει καθόλου αιτιολογία να προβάλλεται με την αίτηση αναίρεσης η ανυπαρξία αυτή σε σχέση με συγκεκριμένο ή συγκεκριμένα σημεία (κεφάλαια) της απόφασης, στα οποία αναφέρεται η αιτίαση αυτή και 2) αν υπάρχει αιτιολογία, αλλά δεν είναι ειδική και εμπεριστατωμένη, να προσδιορίζεται επιπλέον, σε τι συνίσταται η έλλειψη αυτή σε σχέση με το συγκεκριμένο ή τα συγκεκριμένα πληττόμενα κεφάλαια της αποφάσεως. Αν ο αναιρεσείων επικαλείται τα παραπάνω ελάχιστα απαιτούμενα στοιχεία, ώστε να είναι ορισμένος ο αναιρετικός λόγος, καθίσταται δυνατή η περαιτέρω αυτεπάγγελτη έρευνα του Ακυρωτικού, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 511 ΚΠΔ, η οποία προϋποθέτει το παραδεκτό της αιτήσεως αναίρεσης (Ολ. Α.Π. 19/2001).

Στην προκειμένη περίπτωση με την υπό κρίση αίτηση αναίρεσης πλήττεται η ανωτέρω υπ΄ αριθ. 97, 98, 99/21-2-2005 απόφαση του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Αθηνών «Για έλλειψη της ειδικής αιτιολογίας που επιβάλλεται από το άρθρ. 93 του Συντάγματος και του άρθρου 139 ΚΠΔ, αφού εις την απόφαση δεν αναφέρονται κατά τρόπο σαφή και ορισμένον και χωρίς αντιφάσεις όλα τα πραγματικά περιστατικά που θεμελιώνουν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του εγκλήματος, οι αποδείξεις από τις οποίες προέκυψαν αυτά, καθώς και οι σκέψεις με τις οποίες υπήχθησαν τα αποδειχθέντα γεγονότα στην εφαρμοσθείσα διάταξη του ουσιαστικού ποινικού δικαίου – ΕΣΔΑ άρθρ. 6, παρ. 1».

Αλλά για την πληρότητα της αίτησης αναίρεσης πρέπει να γίνεται, ως προελέχθη, ειδικότερος προσδιορισμός των ελλείψεων, ασαφειών ή αντιφάσεων, σε σχέση με τις ουσιαστικές παραδοχές του δικαστηρίου που εξέδωσε την προσβαλλομένη απόφαση, πράγμα το οποίο δεν συμβαίνει, εν προκειμένω, με την υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως, και κατά συνέπεια αυτή είναι αόριστη, γιατί δεν περιέχει κανέναν λόγο με συγκεκριμένη νομική πλημμέλεια, εκ των περιεχομένων στο άρθρο 510 ΚΠΔ.

Κατ΄ ακολουθία τούτων, η, υπό κρίση, αίτηση αναίρεσης πρέπει να απορριφθεί, ως απαράδεκτη, και να επιβληθούν τα δικαστικά έξοδα σε βάρος του αναιρεσείοντος, που ανέρχονται σε 210 ευρώ (άρθρα: 476 παρ. 1, 513 παρ. 1, 583 παρ. 1 ΚΠΔ).

Για τους λόγους αυτούς προτείνωΝα απορριφθεί ως απαράδεκτη, η υπ΄ αριθ. 179/23-2-2005 αίτηση αναίρεσης του Χ1, κρατουμένου στην Κλειστή Φυλακή Χαλκίδος, κατά της υπ΄ αριθμ. 97, 98, 99/21-2-2005 απόφασης του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Αθηνών, Και να επιβληθούν τα δικαστικά έξοδα σε βάρος του ανωτέρω αναιρεσείοντος, που ανέρχονται σε 210 Ευρώ.

Αθήνα, 17-10-2005

Ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Δημοσθένης Κορδοπάτης

Αφού άκουσε τον Αντεισαγγελέα, που αναφέρθηκε στην παραπάνω εισαγγελική πρόταση και έπειτα αποχώρησε, και αφού διαπιστώθηκε από την επί του φακέλου της δικογραφίας σημείωση του Γραμματέα της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου, ότι ειδοποιήθηκε, νομίμως και εμπροθέσμως, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 476 παρ. 1 ΚΠΔ, ο αντίκλητος του αναιρεσείοντος,

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις διατάξεις των άρθρων 148 έως 153, 473 παρ. 2, 474 παρ. 2, 476 παρ. 2 και 506 παρ. 1 εδ. α' ΚΠΔ προκύπτει ότι προϋπόθεση του κύρους της αίτησης αναίρεσης κατά βουλευμάτων και αποφάσεων είναι, οι περιεχόμενοι σ' αυτών λόγοι αναίρεσης από τους αναφερόμενους στα άρθρα 484 και 510 ΚΠΔ να διατυπώνονται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο.

Διαφορετικά η αίτηση είναι απαράδεκτη. Απλή επανάληψη των διατάξεων των άρθρων 484 και 510 ΚΠΔ οι οποίες προβλέπουν τους λόγους αναίρεσης, χωρίς αναφορά των περιστατικών που θεμελιώνουν την επικαλούμενη αιτίαση και χωρίς προσδιορισμό της νομικής πλημμέλειας δεν αρκεί (ΑΠ 19/2001 Ολομέλεια) ποιν. Χρ. ΝΒ 40. Επίσης δεν αρκεί απλή παράθεση της αφηρημένης νομολογίας αναφορικά με το ότι υπάρχει σε ανάλογες περιπτώσεις λόγος αναίρεσης ή της κρατούσας θεωρίας, χωρίς αναφορά των περιστατικών που θεμελιώνουν την επικαλούμενη πλημμέλεια.

Από την ως άνω αξίωση του νόμου, να είναι δηλαδή σαφείς και ορισμένοι οι λόγοι αναίρεσης, δεν εξαιρείται ο προβλεπόμενος από τα άρθρα 484 παρ. 1 στοιχ. Ε' και 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' ΚΠΔ λόγος της έλλειψης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας που επιβάλλεται από το άρθρο 139 του ίδιου Κώδικα και το άρθρο 93 παρ. 3 του Συντάγματος.

Ο λόγος αυτός ιδρύεται τόσο όταν δεν υπάρχει καθόλου αιτιολογία όσο και όταν υπάρχει, αλλά δεν είναι ειδική και εμπεριστατωμένη, όταν δηλαδή δεν περιέχονται στο βούλευμα ή την απόφαση και μάλιστα σε σχέση με κάθε κεφάλαιο αυτών με σαφήνεια, χωρίς αντιφάσεις και λογικά κενά, τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν ως προς την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του εγκλήματος, τα αποδεικτικά μέσα από τα οποία αυτά προέκυψαν και οι σκέψεις με βάση τις οποίες υπήχθησαν στον κανόνα του ουσιαστικού δικαίου που εφαρμόσθηκε.

Ενόψει τούτων για το ορισμένο του λόγου αυτού πρέπει: α) Αν ελλείπει παντελώς αιτιολογία, να προβάλλεται με την αίτηση αναίρεσης η ανυπαρξία αυτή σε σχέση με συγκεκριμένο ή συγκεκριμένα σημεία (κεφάλαια) του βουλεύματος ή της απόφασης, στα οποία αναφέρεται η αιτίαση αυτή και β) αν υπάρχει αιτιολογία αλλά δεν είναι ειδική και εμπεριστατωμένη, να προσδιορίζεται, επιπλέον, σε τι συνίσταται η έλλειψη αυτή σε σχέση με το συγκεκριμένο ή τα συγκεκριμένα κεφάλαια του βουλεύματος ή της απόφασης που προσβάλλεται.

Στην προκειμένη περίπτωση η υπό κρίση υπ' αριθ. 179/23.2.2005 αίτηση αναίρεσης στρέφεται κατά της υπ' αριθ. 97, 98, 99/2005 αποφάσεως του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Αθηνών με την οποία ο αναιρεσείων καταδικάσθηκε σε ποινή ισόβιας κάθειρξης και σε συνολική ποινή φυλάκισης τριών (3) ετών καθώς και σε χρηματική ποινή 2000 ευρώ για ανθρωποκτονία από πρόθεση από κοινού παράνομη οπλοφορία και οπλοχρησία.

Η αναίρεση της ζητείται, όπως αναφέρεται επί λέξει στη σχετική έκθεση, «Δι' έλλειψιν της ειδικής αιτιολογίας που επιβάλλεται από το άρθρο 93 του Συντάγματος και το άρθρο 139 ΚΠΔ αφού εις την απόφαση δεν αναφέρονται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο και χωρίς αντιφάσεις όλα τα πραγματικά περιστατικά που θεμελιώνουν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του εγκλήματος, οι αποδείξεις από τις οποίες προέκυψαν αυτά καθώς και οι σκέψεις με τις οποίες υπήχθησαν τα αποδειχθέντα γεγονότα στην εφαρμοσθείσα διάταξη του ουσιαστικού ποινικού δικαίου.

ΕΣΔΑ άρθρ. 6 παρ. 1». Ετσι όμως όπως διατυπώνεται η αίτηση αυτή, χωρίς δηλαδή να αναφέρεται σ' αυτήν σε ποιο ή ποια συγκεκριμένα κεφάλαια της αιτιολογίας αυτή δεν είναι ειδική και εμπεριστατωμένη ούτε να εξειδικεύεται ποια πραγματικά περιστατικά δεν αναφέρονται κατά τρόπο σαφή, ορισμένο και χωρίς αντιφάσεις, είναι σύμφωνα με όσα εκτέθηκαν, αόριστη και για το λόγο αυτό πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρα 476 παρ. 1, 583 παρ. 1 ΚΠΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την υπ' αριθ. 179/23.2.2005 αίτηση αναίρεσης του Χ1, κρατούμενου στην Κλειστή Φυλακή Χαλκίδος κατά της υπ' αριθ. 97, 98, 99/2005 απόφασης του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα εκ διακοσίων δέκα (210) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 19 Απριλίου 2006. Και,

Εκδόθηκε στην Αθήνα στις 27 Απριλίου 2006.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ