1003/2016 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1003 / 2016 (Ζ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Αριθμός 1003/2016

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Z’ Ποιν. Τμήμα-ΣΕ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Δήμητρα Μπουρνάκα Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Βασίλειο Καπελούζο - Εισηγητή, Δημήτριο Γεώργα, Δημήτριο Τζιούβα και Νικόλαο Τσάκο, Αρεοπαγίτες.

Με την παρουσία και του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Γεωργίου Μπόμπολη (γιατί κωλύεται η Εισαγγελέας) και του Γραμματέως Χρήστου Πήτα.

Συνήλθε σε Συμβούλιο στο Κατάστημά του στις 16 Mαρτίου 2016, προκειμένου να αποφανθεί για την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Ι. Χ. του Β. κατοίκου ... και ήδη κρατούμενου στο Κατάστημα Κράτησης Νιγρίτας, που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Χρήστο Ματσκίδη για αναίρεση της υπ’ αριθμ. 452/2013 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Θράκης και 352/2014 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Θράκης.

Το Τριμελές και το Πενταμελές Εφετείο Θράκης, με τις ως άνω αποφάσεις τους διέταξαν όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ’ αυτές, και ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος ζητεί τώρα την αναίρεση των αποφάσεων αυτών, για τους λόγους που αναφέρονται στις από: α)7 Αυγούστου 2015, β)7 Αυγούστου 2015 και γ) 30 Απριλίου 2014 χωριστές αιτήσεις του, οι οποίες καταχωρίστηκαν στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 888/2015.

Έπειτα ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Γεώργιος Μπόμπολης εισήγαγε για κρίση στο Συμβούλιο τη σχετική δικογραφία με την πρόταση της Αντεισαγγελέως του Αρείου Πάγου Ξένης Δημητρίου - Βασιλοπούλου με αριθμό 15/9.2.2016, στην οποία αναφέρονται τα ακόλουθα: "I. Εισάγω, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 476παρ.1 και 513 παρ.1 του ΚΠΔ, τις τρεις παρακάτω αιτήσεις αναίρεσης του Ι.

Χ. του Β., κατοίκου ... και ήδη κρατούμενου στο Γεν. Κατ/μα Κράτησης Κομοτηνής και συγκεκριμένα: 1)Την από 30.4.2014 αίτηση αναίρεσης ενώπιον της εκτελούσης χρέη Δ/νουσας στο Προξενικό Γραφείο της Πρεσβείας της Ελλάδας στη Μαδρίτη της Ισπανίας, προς τον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, κατά της πρωτόδικης υπ’ αρ. 452/2013 κατ’ αυτού απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Κακ/των Θράκης, με την οποία καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη και κάθειρξη οκτώ (8) ετών για τις πράξεις της απάτης τελεσμένης και σε απόπειρα από κοινού κατ’ εξακολούθηση (κατ’ επάγγελμα και κατά συνήθεια), με σκοπό περιουσιακού οφέλους σε βάρος του Δημοσίου άνω των 50.000.000 δρχ., με αντικείμενο ιδιαίτερα μεγάλης αξίας, από δράστη που εξακολούθησε τη δράση του επί μακρό χρόνο και απάτη κατ’ εξακολούθηση με βλάβη των οικονομικών συμφερόντων της Ευρωπαϊκής Κοινότητας ανώτερης των 25.000.000 δρχ. 2)Την από 7.8.2015 αίτηση αναίρεσης, κατά της ως άνω Πρωτόδικης υπ’ αρ. 452/2013 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Κακ/των Θράκης, ενώπιον του Διευθυντή του Γεν.Κατ/τος Κράτησης Κομοτηνής (Αρ.Πρωτ.

Έκθεσης Αναίρεσης: 1/2015 και αρ. Βιβλίου Αναιρέσεως 26/2015) και 3) Την από 7.8.2015 αίτηση αναίρεσης κατά της υπ’ αρ. 352/2014 απόφασης του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου, ήτοι του Πενταμελούς Εφετείου Θράκης, ενώπιον του Διευθυντή του Γεν. Κατ/τος Κράτησης Κομοτηνής (Αρ.Πρωτ. Έκθεσης Αναίρεσης: 1/2015 και αρ. Βιβλίου Αναιρέσεως: 26/2015), με την οποία αφενός έπαυσε οριστικά η ποινική δίωξη κατά του ως άνω κατηγορούμενου, για το ότι στην Κομοτηνή κατά το χρονικό διάστημα από 30.12.1993 έως 9.9.1994, κατ’ εξακολούθηση τέλεσε απάτη με βλάβη των οικονομικών συμφερόντων των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων ανώτερης των 25.000.000 δρχ.

και αφετέρου απερρίφθη ως ανυποστήρικτη η έφεση του ως άνω κατηγορούμενου κατά της ως άνω πρωτόδικης απόφασης για το έτερο ανωτέρω κακούργημα, για το οποίο του είχε επιβληθεί η ποινή της ισόβιας κάθειρξης και εκθέτω τα ακόλουθα: II. Από τις διατάξεις του άρθρου 502 παρ.1,2,3 ΚΠΔ, μετά την τυπική παραδοχή της έφεσης, με την οποία προσεβλήθη στο σύνολο της η πρωτόδικη απόφαση, η τελευταία αυτή ατονεί και η υπόθεση επανέρχεται στο Εφετείο για κατ’ ουσίαν συζήτηση στην πριν από την έκδοση αυτής (πρωτοδίκου αποφάσεως) στάση, με την έννοια ότι το Εφετείο έχει την εξουσία να επανεξετάσει και κρίνει όπως το πρωτοβάθμιο δικαστήριο, τόσο ως προς την νομική όσο και προς την ουσιαστική της βάση και βέβαια εάν η προσβολή δεν είναι καθολική, θα κρίνει, κατά την παρ.2 του άνω άρθρου, για εκείνα τα μέρη της πρωτόδικης αποφάσεως, στα οποία αναφέρονται οι προβαλλόμενοι στην έφεση λόγοι.

Εξάλλου από τη διάταξη του άρθρου 504 παρ.1 ιδίου Κώδικος κατά την οποία "όταν ο νόμος δεν ορίζει ειδικά κάτι άλλο, αίτηση αναίρεσης επιτρέπεται μόνο κατά της απόφασης, που όπως απαγγέλθηκε, δεν προσβάλλεται με έφεση και κατά της απόφασης του δευτεροβαθμίου δικαστηρίου που εκδόθηκε ύστερα από άσκηση έφεσης, αν με τις αποφάσεις αυτές το δικαστήριο αποφάνθηκε τελειωτικά για την κατηγορία....", προκύπτει ότι εάν η υπόθεση που αναφέρεται σε ορισμένο έγκλημα διήλθε και τους δύο βαθμούς ουσιαστικής κρίσεως, με το ένδικο μέσο αναιρέσεως προσβάλλεται μόνον η απόφαση του δευτεροβαθμίου δικαστηρίου, στην οποία έχει ενσωματωθεί εκείνη που εξεδόθη στον πρώτο βαθμό μετά την τυπική παραδοχή της εφέσεως κατ’ αυτής και κάθε λόγος που πλήττει την πρωτοβάθμια απόφαση είναι απαράδεκτος.

Μετά τα ανωτέρω, πρέπει να απορριφθούν ως απαράδεκτες οι δύο πρώτες από τις υπό στοιχ. I αναφερόμενες αιτήσεις αναίρεσης, που ασκήθηκαν στις 30.4.2014 και 7.8.2015 , αντίστοιχα, από τον κατηγορούμενο κατά της ως άνω υπ’ αρ. 452/2013 πρωτόδικης κατ’ αυτού απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Κακ/των Θράκης. III. Κατά το άρθρο 476παρ.1 του ΚΠΔ ,όταν το ένδικο μέσο ασκήθηκε από πρόσωπο που δεν έχει το δικαίωμα ή εναντίον απόφασης ή βουλεύματος, για τα οποία δεν προβλέπεται, ή ασκήθηκε εκπροθέσμως, το αρμόδιο να κρίνει επ’ αυτού Συμβούλιο ή Δικαστήριο [σε συμβούλιο], μετά από πρόταση του Εισαγγελέα και, αφού ακούσει τους, τυχόν, εμφανισθέντες διαδίκους .καλούμενους προς τούτο, κηρύσσει το ένδικο μέσο απαράδεκτο και διατάσσει την εκτέλεση του προσβληθέντος βουλεύματος ή αποφάσεως και την καταδίκη στα έξοδα εκείνου που άσκησε το ένδικο μέσο.

Περαιτέρω, από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 462 και 473 παρ. 1 του ίδιου Κώδικα, προκύπτει ότι η προθεσμία ασκήσεως των ενδίκων μέσων κατ’ αποφάσεως είναι, όπου ειδική διάταξη νόμου δεν ορίζει διαφορετικά, δεκαήμερη και αρχίζει από την έκδοσή της όταν η καταδικαστική απόφαση απαγγέλθηκε με την παρουσία του κατηγορουμένου, άλλως από τη νόμιμη επίδοσή της.

Αν δε ο κατηγορούμενος διαμένει στην αλλοδαπή, η ως άνω προθεσμία είναι τριάντα ημερών. Κατά δε την παρ. 3 του ίδιου άρθρου, η προθεσμία για την άσκηση της αναιρέσεως αρχίζει από τότε που η τελεσίδικη απόφαση θα καταχωριστεί καθαρογραμμένη στο ειδικό βιβλίο που τηρείται από τη γραμματεία του ποινικού δικαστηρίου.

Τυχόν εκπρόθεσμη άσκηση του ενδίκου μέσου τότε μόνο συγχωρείται, όταν στην κατά το άρθρο 474 του Κ.Π.Δ. συντασσόμενη έκθεση ασκήσεώς του γίνεται επίκληση των περιστατικών, τα οποία συνιστούν την ανώτερη βία ή το ανυπέρβλητο κώλυμα που κατέστησε αδύνατη την εμπρόθεσμη άσκηση, καθώς και των αποδεικνυόντων τα περιστατικά αυτά αποδεικτικών μέσων, άλλως η αναίρεση απορρίπτεται ως απαράδεκτη.

Αναπλήρωση των ανωτέρω με λόγους και περιστατικά που προβάλλονται μεταγενεστέρως της ασκήσεως του ενδίκου μέσου και, ειδικότερα, κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αναιρέσεως στο ακροατήριο ή με υπόμνημα είναι απαράδεκτη (ΑΠ 298/2015 ΑΠ 302/2015, ΑΠ 52/2015). Στην προκειμένη περίπτωση, η προσβαλλόμενη με την ως άνω υπό στοιχ.

I Τρίτη αίτηση αναίρεσης του κατ/νου, υπ’ αρ.352/2014 απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Θράκης που επελήφθη της εκδίκασης έφεσης κατά της ως άνω υπ’ αρ. 452/2013 πρωτόδικης απόφασης, δημοσιεύθηκε με απόντα τον νυν αναιρεσείοντα στις 23.11.2014, και καταχωρήθηκε καθαρογραμμένη στο Ειδικό Βιβλίο στις 17.12.2014, όπως τούτο προκύπτει από υπηρεσιακή βεβαίωση του αρμοδίου γραμματέα επί του σώματος της αποφάσεως.

Η επίδοση της ως άνω απόφασης, υπ’ αρ. 352/2014 επειδή ο κατηγορούμενος τύγχανε κάτοικος Ισπανίας, (βλ. την από 22.1.2014 έφεσή του), σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 273 παρ.1 περ.ε’ - γ-’ Κ.Π.Δ., έγινε νόμιμα: 1) Στις 24.12.2014, στην Κομοτηνή, στον διορισθέντα στην έφεση αντίκλητο του και δικηγόρο του Δικηγορικού Συλλόγου Ροδόπης Γ.

Κ. (βλ. το σχετικό από 24.12.2014 αποδεικτικό επίδοσης), 2) Στις 13.1.2015, στην Κομοτηνή, στον επίσης διορισθέντα από αυτόν αντίκλητο και δικηγόρο του Δικηγορικού Συλλόγου Ροδόπης Ν. Σ. (βλ. το από 13.1.2015 αποδεικτικό επίδοσης) και 3) Στις 18.12.2014, ως εκ περισσού, στην Κομοτηνή, στη Γραμματέα της Εισαγγελίας Πλημ/κών Ροδόπης Σ.

Γ. (βλ. το από 18.12.2014 αποδεικτικό επίδοσης). Ωστόσο, ο αναιρεσείων άσκησε την κρινόμενη ως άνω αίτηση για αναίρεση της εν λόγω αποφάσεως ενώπιον του Διευθυντή του Γεν.Κατ/τος Κράτησης Κομοτηνής, στις 7.8.2015, ήτοι μετά την πάροδο της ως άνω νόμιμης κατ’ άρθρ. 473 παρ.1 ΚΠΔ προθεσμίας, χωρίς σ’ αυτήν (έκθεση αναιρέσεως) να επικαλείται βάσιμο λόγο ανώτερης βίας ή ανυπέρβλητου κωλύματος που να δικαιολογεί την εκπρόθεσμη άσκηση.

Συγκεκριμένα στην ως άνω Έκθεση Αναίρεσης ενώπιον του Διευθυντή του Γεν. Κατ/τος Κράτησης Κομοτηνής επισυνάπτεται κι ένα υπόμνημα του αναιρεσείοντος, το οποίο ονομάζει "ΔΗΛΩΣΗ ΑΝΑΙΡΕΣΗΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΑΡΕΙΟ ΠΑΓΟ". Επιπλέον ο ως άνω Δ/ντής εντός του κειμένου της έκθεσης αναίρεσης, αναφέρει μεταξύ άλλων: "Ζητεί, επίσης, να απαλλαγεί από την κατηγορία (ο αναιρεσείων) για τους λόγους που θα εκθέσει στο Δικαστήριο.

Πρόχειρο δε κατατέθηκε εις χείρας μου ... ". Σε αυτή τη "δήλωση αναίρεσης" ο αναιρεσείων δέχεται, ότι στις 12.5.2015 έλαβε στα ισπανικά την ως άνω προσβαλλόμενη απόφαση του δευτεροβάθμιου Δικαστηρίου, αλλά λόγω ανωτέρας βίας, που κατ’ αυτόν συνίσταται στο ότι κρατούνταν στις Ισπανικές Φυλακές για να εκδοθεί δυνάμει ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης, που είχε εκδοθεί από τις Ελληνικές Δικαστικές Αρχές δυνάμει της προσβαλλόμενης απόφασης, δεν μπόρεσε να ασκήσει εμπροθέσμως το ένδικο μέσο της αιτήσεως για αναίρεση και το άσκησε όταν έγινε η έκδοσή του στην Ελλάδα και ο πληρεξούσιος και αντίκλητος δικηγόρος του έλαβε αντίγραφα στις 7.8.2015 από τη σχετική δικογραφία και του τα επέδειξε στη σχετική συνάντηση, που είχαν στο Κατ/μα Κράτησης Κομοτηνής.

Σύμφωνα, όμως, με όσα παραπάνω αναφέρθηκαν η επίδοση της απόφασης του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου έγινε καθόλα νόμιμα, ως εκ περισσού δε έλαβε γνώση αυτής στις 12.5.2015, σύμφωνα με τα αναφερόμενα από τον ίδιο, συνεπώς η άσκηση της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης έγινε εκπρόθεσμα και τυγχάνει απαράδεκτη. Για τους λόγους αυτούς Προτείνω: 1) Να απορριφθούν ως απαράδεκτες οι από 30.4.2014 και 7.8.2015 αιτήσεις αναίρεσης του Ι.

Χ. του Β., κατοίκου ... και ήδη κρατούμενου στο Γεν. Κατ/μα Κράτησης Κομοτηνής κατά της υπ’ αρ. 452/2013 απόφασης του Τριμ. Εφετείου Κακ/των Θράκης, καθώς και η από 7.8.2015 αίτηση αναίρεσης αυτού κατά της υπ’ αρ. 352/2014 απόφασης του Πενταμελούς Εφετείου Θράκης. 2) Να επιβληθούν τα δικαστικά έξοδα σε βάρος του αναιρεσείοντα.

Η Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Ξένη Δημητρίου - Βασιλοπούλου.

Αφού άκουσε

τον Αντεισαγγελέα, που αναφέρθηκε στην παραπάνω εισαγγελική πρόταση και τον πληρεξούσιο του αναιρεσείοντος.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 504 παρ. 1 εδ. α’ του ΚΠοινΔ, "όταν ο νόμος δεν ορίζει ειδικά κάτι άλλο, αίτηση αναιρέσεως επιτρέπεται μόνο κατά της αποφάσεως που, όπως απαγγέλθηκε, δεν προσβάλλεται με έφεση και κατά της αποφάσεως του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου που εκδόθηκε ύστερα από άσκηση εφέσεως, αν με τις αποφάσεις αυτές το δικαστήριο αποφάνθηκε τελειωτικά για την κατηγορία ή αν έπαυσε οριστικά ή κήρυξε απαράδεκτη την ποινική δίωξη (άρθρο 370)". Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι, εάν η υπόθεση που αναφέρεται σε ορισμένο έγκλημα, πέρασε και από τους δύο βαθμούς ουσιαστικής κρίσεως με το ένδικο μέσο της αιτήσεως αναιρέσεως προσβάλλεται μόνο η απόφαση του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου, στην οποία έχει ενσωματωθεί εκείνη που εκδόθηκε στον πρώτο βαθμό, μετά την τυπική παραδοχή της εφέσεως που ασκήθηκε κατ’ αυτής, και κάθε λόγος αναιρέσεως που πλήττει την πρωτοβάθμια απόφαση είναι απαράδεκτος.

Συνεπώς, οι από 7-8-2015 και από 30-4-2014 δύο αιτήσεις του Ι. Χ. του Β., για αναίρεση της με αριθμό 452/2013 πρωτόδικης αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Θράκης [με την οποία ο τελευταίος καταδικάσθηκε σε[εφέσιμη και ως εκ τούτου μη τελεσίδικη] ποινή ισόβιας καθείρξεως και καθείρξεως οκτώ ετών, για τις πράξεις 1] της απάτης, τετελεσμένης και σε απόπειρα, από κοινού κατ’ εξακολούθηση, κατ’ επάγγελμα και κατά συνήθεια, με σκοπό περιουσιακού οφέλους σε βάρος του Δημοσίου άνω των 50.000.000 δρχ. 2]για απάτη κατ’ εξακολούθηση με βλάβη των οικονομικών συμφερόντων της Ευρωπαϊκής Κοινότητος ανώτερης των 25.000.000 δρχ.] είναι απορριπτέες ως απαράδεκτες.

Στο άρθρο 473 παρ.1, 2 και 3 ΚΠοινΔ ορίζονται τα εξής: παρ.1 ‘ Οπου ειδική διάταξη νόμου δεν ορίζει διαφορετικά προθεσμία για την άσκηση ενδίκων μέσων είναι δέκα ημέρες από τη δημοσίευση της απόφασης. Αν ο δικαιούμενος δεν είναι παρών κατά την απαγγελία της απόφασης, η πιο πάνω προθεσμία είναι επίσης δεκαήμερη, εκτός αν αυτός διαμένει στην αλλοδαπή ή είναι άγνωστη η διαμονή του, οπότε η προθεσμία είναι τριάντα ημερών και αρχίζει σε κάθε περίπτωση από την επίδοση της απόφασης ..", παρ. 2. "Η αναίρεση κατά της καταδικαστικής απόφασης μπορεί να ασκηθεί από εκείνον που καταδικάσθηκε και με δήλωση που περιέχει όσα ορίζονται στην, παρ.2 του επόμενου άρθρου και επιδίδεται στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου μέσα σε προθεσμία". ..Είκοσι ημερών, η οποία αρχίζει σύμφωνα με την παρ. 1 ...", παρ.3 "Η προθεσμία για την άσκηση της αναίρεσης αρχίζει από τότε που η τελεσίδικη απόφαση θα καταχωριστεί καθαρογραμμένη στο ειδικό βιβλίο που τηρείται από τη γραμματεία του ποινικού δικαστηρίου ..".

Από τις παρατεθείσες διατάξεις σε συνδυασμό και προς εκείνες του άρθρου 507 παρ.1 και 474 ΚΠοινΔ συνάγεται ότι η προθεσμία για την άσκηση του ένδικου μέσου της αιτήσεως αναιρέσεως από τον κατηγορούμενο κατά τελεσίδικης καταδικαστικής αποφάσεως, με δήλωση στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, προκειμένου για απόφαση που δημοσιεύθηκε με παρόντα τον κατηγορούμενο - αναιρεσείοντα είναι εικοσαήμερη με αφετήριο χρονικό σημείο την καταχώρηση της στο ειδικό βιβλίο καθαρογραμμένων αποφάσεων, που τηρείται από τη γραμματεία του ποινικού δικαστηρίου.

Εξ άλλου, σύμφωνα με τη γενική αρχή του δικαίου, σύμφωνα με την οποία κανένας δεν υποχρεούται στα αδύνατα, είναι επιτρεπτή η εκπρόθεσμη άσκηση του ένδικου μέσου, συνεπώς και της αναιρέσεως, όταν συντρέχει λόγος ανώτερης βίας ή ανυπέρβλητου κωλύματος, μέσα όμως στη νόμιμη προθεσμία, που αρχίζει για την περίπτωση αυτή από τότε που θα παύσει ο λόγος της ανώτερης βίας ή θα εξαλειφθεί το ανυπέρβλητο κώλυμα.

Στην εξαιρετική αυτή περίπτωση, όπως από το άρθρο 474 παρ.2 ΚΠοινΔ, συνάγεται ότι εκείνος που ασκεί το ένδικο μέσο, οφείλει να αναφέρει στη δήλωση ασκήσεως του το λόγο που δικαιολογεί την εκπρόθεσμη άσκηση του, δηλαδή τα περιστατικά της ανώτερης βίας ή του ανυπέρβλητου κωλύματος, από τα οποία δε μπόρεσε ν’ ασκήσει εμπρόθεσμα αυτό, καθώς και τα αποδεικτικά μέσα που αποδεικνύουν τη βασιμότητά τους, αλλιώς, σύμφωνα και με τα οριζόμενα στο άρθρο 476 ΚΠοινΔ, το ένδικο μέσο απορρίπτεται ως απαράδεκτο.

Ως ανώτερη βία νοείται κάθε απρόβλεπτο και εξαιρετικό γεγονός είτε αντικειμενικό είτε σχετικό με το πρόσωπο του δικαιούχου, το οποίο στη συγκεκριμένη περίπτωση δε μπορεί ν’ αποτραπεί και με μέτρα εξαιρετικής επιμέλειας και συνέσεως. Ανυπέρβλητο δε κώλυμα θεωρείται εκείνο, το οποίο, οπωσδήποτε, δεν οφείλεται σε υπαιτιότητα του διάδικου που ασκεί το ένδικο μέσο και δεν μπορούσε να υπερνικηθεί απ’ αυτόν με κανένα τρόπο (Ολομ.ΑΠ 4/1995).

Στη προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από τα επισκοπούμενα παραδεκτώς έγραφα της δικογραφίας, η προσβαλλόμενη απόφαση 352/2014 του Πενταμελούς Εφετείου Θράκης δημοσιεύθηκε, με απόντα τον εκκαλούντα-κατηγορούμενο, στις 20.11.2014. Η απόφαση αυτή καταχωρήθηκε καθαρογραμμένη στο ειδικό βιβλίο καθαρογεγραμμένων αποφάσεων, που τηρείται από τη Γραμματεία του προδιαληφθέντος δικαστηρίου, στις 17.12.2014 (βλ.

σχετική υπηρεσιακή βεβαίωση του Γραμματέως του οικείου τμήματος του ως άνω δικαστηρίου). Για τον λόγο ότι ο κατηγορούμενος ήταν κάτοικος Ισπανίας, η ως άνω απόφαση επιδόθηκε 1] στις 24-12-2014 στον διορισθέντα με την έφεση αντίκλητο δικηγόρο Κομοτηνής Γ. Κ., 2]στις 13-1-2015 στον επίσης διορισθέντα αντίκλητο δικηγόρο Κομοτηνής Νικόλαο Σπύρου, 3]στις 18-12-2014, στη Γραμματέα της Εισαγγελίας Πλημμελειοδικών Ροδόπης.

Η υπό κρίση αναίρεση όμως ασκήθηκε με δήλωση στον Δ/ντή του Γενικού Καταστήματος Κρατήσεως Κομοτηνής, στις 7.8.2015,δηλαδή μετά την, κατά πολύ, πάροδο της κατά το άρθρο 473 παρ.1 ΚΠοινΔ οριζόμενης προθεσμίας. Ως λόγο ανωτέρας βίας που δικαιολογεί την εκπρόθεσμη άσκηση της αιτήσεως αναφέρεται το γεγονός ότι ο αιτών εκρατείτο σε ισπανικές φυλακές, προκειμένου να εκδοθεί στην Ελλάδα και αδυνατούσε, αν και έλαφε γνώση της πιο πάνω αποφάσεως στις 12-5-2015,να ασκήσει εμπρόθεσμα την κρινόμενη αίτηση.

Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος, ως αβάσιμος, διότι, όπως προεκτέθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση επιδόθηκε νόμιμα και στους δυο αντικλήτους δικηγόρους του αιτούντος.

Κατ’ ακολουθίαν των προεκτεθέντων και εφόσον ειδοποιήθηκε σχετικώς ο αντίκλητος δικηγόρος του αναιρεσείοντος [ο οποίος τον εκπροσώπησε ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου], πρέπει, σύμφωνα με τα άρθρα 504 παρ.1, 513 παρ. 1 εδ. α’ και 476 παρ. 1 ΚΠοινΔ, να απορριφθεί ως απαράδεκτη η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρα 476 παρ. 1, 583 παρ. 1 ΚΠοινΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει τις από 7-8-2015 και από 30-4-2014 δύο αιτήσεις του Ι. Χ. για αναίρεση της με αριθμό 452/2013 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Θράκης και την από 7-8-2015 αίτηση του ιδίου για αναίρεση της με αριθμό 352/2014 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Θράκης.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικό έξοδα που ανέρχονται στο ποσό των διακοσίων πενήντα (250) Ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 6 Απριλίου 2016. Και

Εκδόθηκε στην Αθήνα στις 11 Μαΐου 2016.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ