1001/2016 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1001 / 2016 (Ζ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Αριθμός 1001/2016

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Ζ' Ποινικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Δήμητρα Μπουρνάκα, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Βασίλειο Καπελούζο - Εισηγητή, Δημήτριο Γεώργα, Δημήτριο Τζιούβα και Νικόλαο Τσάκο, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 9 Μαρτίου 2016, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Παναγιώτη Καραγιάννη (γιατί κωλύεται η Εισαγγελέας) και του Γραμματέα Χρήστου Πήτα, για να δικάσει την αίτηση του Εισαγγελέα Εφετών Θεσσαλονίκης, περί αναιρέσεως της 1538/2015 αποφάσεως του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. Με κατηγορούμενο τον C. P. P. του P., κάτοικο ... και ήδη κρατούμενο στο Κατάστημα Κράτησης Τρικάλων, που δεν παρέστη.

Το Μονομελές Εφετείο Θεσσαλονίκης, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων Εισαγγελέας Εφετών Θεσσαλονίκης ζητά τώρα την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 14 Δεκεμβρίου 2015 έκθεση αναιρέσεως, η οποία συντάχθηκε ενώπιον του Γραμματέως του Εφετείου Θεσσαλονίκης Ηλία Αλαματίδη και καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1375/2015.

Αφού άκουσε Τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να γίνει δεκτή η έκθεση αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 551 §§1, 3 του ΚΠοινΔ, αν πρόκειται να εκτελεσθούν κατά του ίδιου προσώπου περισσότερες αμετάκλητες καταδικαστικές αποφάσεις για διαφορετικά εγκλήματα που συρρέουν εφαρμόζονται οι ορισμοί του Ποινικού Κωδικός για τη συρροή, ως ποινή δε βάσης λαμβάνεται υπόψη η βαρύτερη από αυτές και σε περίπτωση της διάρκειας αυτών λαμβάνεται υπόψη η νεώτερη απόφαση, ενώ αν μεταξύ των προς εκτέλεση αποφάσεων, υπάρχει και απόφαση που αμετάκλητα έχει καθορίσει συνολική ποινή για τον καθορισμό της νέας συνολικής ποινής, ως ποινή βάση λαμβάνεται η καθορισθείσα συνολική ποινή εφόσον αυτή είναι βαρύτερη από τις ποινές που επιβλήθηκαν με τις άλλες αποφάσεις.

Περαιτέρω, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 94 §§1, 3 και 96 §1 ΠΚ σε περίπτωση συρροής ποινών, δηλ. όταν υπόκειται η εκτέλεση περισσοτέρων της μιας ποινών από το ίδιο πρόσωπο, καθορίζεται συνολική ποινή, με μορφή είτε της ανάλογης επίτασης αν πρόκειται γι αληθινή κατ' ιδέαν συρροή εγκλημάτων (άρ. 94 §2 και 96 §2 ΠΚ) είτε της νομικής σωρεύσεως, προκειμένου για αληθινή πραγματική συρροή εγκλημάτων (άρ. 94 §1 και 96 §1 ΠΚ), πάντως με βάση τους οριζόμενους στα άρθρα αυτά επιμετρητικούς κανόνες.

Σε κάθε περίπτωση όμως, ο καθορισμός συνολικής ποινής προϋποθέτει συνάντηση ποινών, είτε στο στάδιο της επιβολής τους, είτε στο πεδίο της εκτελέσεως και εκτίσεώς τους, χωρίς να απαιτείται οπωσδήποτε και το αμετάκλητο των καταδικαστικών αποφάσεων που επέβαλαν οι συρρέουσες ποινές. Τέλος η συνολική ποινή που απαγγέλλεται δεν αποτελεί νέα καταδίκη αλλά παριστά τον ενιαίο τρόπο εκτέλεσης των σε αυτήν συνεπιμετρηθεισών επί μέρους ποινών με αποτέλεσμα οι επιμέρους ποινές που προσμετρώνται για το σχηματισμό της συνολικής ποινής να διατηρούν την αυτοτέλεια τους.

Συνεπεία τούτου η αυτοτέλεια των ποινών που συνεπιμετρήθηκαν στη συνολική ποινή αναβιώνει αν ανακύψει νόμιμος λόγος με τον οποίο καταλύεται οριστικά ή προσωρινά η εκτελεστότητα κάποιας από τις εκτιώμενες ποινές για τις οποίες έχει χωρήσει καθορισμός συνολικής ποινής, όπως μεταξύ άλλων, και στην περίπτωση που το δευτεροβάθμιο δικαστήριο, εν όψει της εφέσεως που ασκήθηκε από τον κατηγορούμενο, αναστέλλει, σύμφωνα με το άρθρο 497 ΚΠοινΔ την εκτέλεση της πρωτόδικης αποφάσεως, διακόπτεται αυτοδικαίως η έκτιση της εν λόγω ποινής και εξακολουθεί η έκτιση των υπόλοιπων ποινών εκτός εάν παρίσταται αναγκαία νέα προσμέτρηση των ποινών.

Και τούτο διότι ο θεσμός της αναστολής εκτελέσεως της πρωτόδικης αποφάσεως λειτουργεί συμπληρωματικά με την έννοια ότι αποτρέπει την έναρξη ή τη συνέχιση της άμεσης εκτελεστότητος, εκεί όπου κάτι τέτοιο δεν μπορεί να επιτευχθεί δια μέσου του ανασταλτικού αποτελέσματος της ασκούμενης εφέσεως. Κατά της ως άνω αποφάσεως για τον καθορισμό συνολικής ποινής επιτρέπεται αναίρεση στον καταδικασμένο και τον εισαγγελέα για όλους τους λόγους τους αναφερομένους στο άρθρο 510 § 1 ιδίου ως άνω Κωδικός και συνεπώς δι' εκείνους της ελλείψεως ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας και της εσφαλμένης εφαρμογής ή ερμηνείας ουσιαστικής ποινικής διατάξεως (περ.

Δ και Ε' άρθρα 510 ΚΠΔ), οία είναι και το προδιαληφθέν άρθρο κατά το μέρος που αναφέρεται στον καθορισμό συνολικής ποινής ως και της υπερβάσεως εξουσίας (στοιχ. Η). Εσφαλμένη εφαρμογή ουσιαστικής ποινικής διατάξεως υπάρχει όταν το δικαστήριο δεν υπήγαγε ορθώς τα πραγματικά περιστατικά που εδέχθη ότι απεδείχθησαν στη διάταξη που εφηρμόσθη, ενώ εσφαλμένη ερμηνεία, όταν ο δικαστής αποδίδει στο νόμο διάφορο έννοια από εκείνη που πράγματι έχει.

Στη προκειμένη περίπτωση, από την παραδεκτή επισκόπηση των στοιχείων του φακέλου της δικογραφίας, για την ανάγκη του αναιρετικού ελέγχου και ειδικότερα της βασιμότητος του αναιρετικού λόγου, προκύπτουν τα εξής: Με την με αριθμό 1538/2015 [προσβαλλόμενη] απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης καθορίσθηκε [σε βάρος του αιτούντος P. C.] συνολική ποινή εικοσιεπτά (27) ετών [από τα οποία εκτιτέα τα εικοσιπέντε (25)] αποτελούμενη από τις ποινές καθείρξεως των εικοσιέξη [26] ετών (ποινή βάσεως),που του επιβλήθηκε με την με αριθμό 379/2014 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης και φυλακίσεως ενός [1] έτους από την με αριθμό 914/2008 του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης [που του είχε επιβάλει ποινή φυλακίσεως δυο [2] ετών και δυο [2] μηνών], μετατραπείσα προς πέντε Ευρώ ημερησίως. Η έκτιση της τελευταίας αυτής ποινής άρχισε στις 3-2-2007. Σε εκτέλεση του με αριθμό 596/2008 βουλεύματος του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Θεσσαλονίκης ο ως άνω αιτών αποφυλακίσθηκε στις 13-6-2008, υπό τον όρο ανακλήσεως, με [ανασταλέν] υπόλοιπο ποινής φυλακίσεως πέντε [5] μηνών και εννέα [9] ημερών. Επί εφέσεως που άσκησε αυτός κατά της ως άνω πρωτόδικης υπ'αριθμ.914/2008 αποφάσεως εκδόθηκε η με αριθμό 200-201/2010 απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, που του επέβαλε την πρωτοδίκη ποινή (συνολική ποινή φυλακίσεως 2 ετών και 2 μηνών), με αναστολή επί τριετία.

Συνεπώς, εφόσον η πιο πάνω ποινή εκτίθηκε μέχρι τις 13-6-2008 [που αποφυλακίσθηκε υφ'όρον], εκτός του ότι και η δευτεροβάθμια απόφαση ανέστειλε, όπως προεκτέθηκε, επί τριετία την εκτέλεση της ποινής, έπεται ότι κατά τον χρόνο εκδόσεως της προσβαλλόμενης συγχωνευτικής ποινής (14-7-2015) δεν υπήρχε συνάντηση στην εκτέλεση των ποινών που επιβλήθηκαν με τις συγχωνευθείσες αποφάσεις. Κατ'ακολουθία, το δικαστήριο που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση, κατ'εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή των ουσιαστικών ποινικών διατάξεων των άρθρων 94 και 551 ΚΠοινΔ δέχθηκε την σχετική αίτηση του ήδη αναιρεσίβλητου, συγχωνεύοντας τις πιο πάνω ποινές. Ως εκ τούτου, πρέπει να γίνει δεκτός ο μοναδικός λόγος της αιτήσεως, για εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή ουσιαστικών ποινικών διατάξεων [άρθρο 510 παρ.1 στοιχείο Ε'ΚΠοινΔ], να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση, και εφόσον δεν συντρέχει περίπτωση εφαρμογής του άρθρου 519 ΚΠοινΔ να κρατηθεί η υπόθεση από το παρόν Δικαστήριο και στη συνέχεια να απορριφθεί η αίτηση συγχωνεύσεως ποινών του P. C. του P.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί τη με αριθμό 1538/2015 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου (Κακουργημάτων) Θεσσαλονίκης.

Κρατεί και δικάζει επί της ουσίας.

Απορρίπτει την κρινομένη από 14-7-2015 εγχειρισθείσα στην Εισαγγελία Εφετών Θεσσαλονίκης με αριθμό πρωτ. ΠΜ 12771/2015 αίτηση συγχωνεύσεως.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 16 Μαρτίου 2016. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 11 Μαΐου 2016.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ