1001/2011 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1001 / 2011 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)ΑΡΙΘΜΟΣ 1001/2011

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Ζιάκα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη, Γεωργία Λαλούση, Βασιλική Θάνου - Χριστοφίλου, Βασίλειο Λαμπρόπουλο και Μιλτιάδη Σπυρόπουλο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 4 Μαρτίου 2011, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Σ. Δ. του Γ., 2, ο οποίος παραστάθηκε μετά του πληρεξουσίου δικηγόρου του Χρήστου Μακρή και κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Α. Κ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Ελένη Λιαπάκη και κατέθεσε προτάσεις, 2) Π. Κ., 3) Σ. Κ., κατοίκων ..., οι οποίες παραστάθηκαν μετά της πληρεξούσιας δικηγόρου τους Ελένης Λιαπάκη και κατέθεσαν προτάσεις, 4) Α. Κ., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Ελένη Λιαπάκη και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 31/10/2005 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων και την από 27/2/2006 παρεμπίπτουσα αγωγή νομικού προσώπου που δεν είναι διάδικος στην παρούσα δίκη, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών και συνεκδικάστηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2008/2007 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 5127/2009 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 16/12/2009 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Βασίλειος Λαμπρόπουλος ανέγνωσε την από 23/2/2011 έκθεσή της κωλυομένης να μετάσχει στην σύνθεση του παρόντος δικαστηρίου Αρεοπαγίτη Ιωάννας Λούκα, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη του λόγου της αιτήσεως αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, η πληρεξούσια των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ο από το άρθρο 559 αριθ. 10 Κ.Πολ.Δ. προβλεπόμενος λόγος αναιρέσεως για λήψη υπόψη από το δικαστήριο πραγμάτων για τα οποία δεν διετάχθηκε απόδειξη, ιδρύεται μόνο στις περιπτώσεις που το δικαστήριο έχει υποχρέωση από το νόμο να διατάξει αποδείξεις, την οποίαν όμως (υποχρέωση) δεν έχει στις περιπτώσεις που το θέμα ανάγεται από το νόμο στην κυριαρχική κρίση του, όπως συμβαίνει στην προκειμένη περίπτωση σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 681 Α και 671 Κ.Πολ.Δ. (ΑΠ 866/2006).

Με τον πρώτο υπό στοιχ. Α' λόγο αναιρέσεως ο αναιρεσείων προβάλλει την αιτίαση ότι το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφασή του υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ. 10 Κ.Πολ.Δ., διότι δέχθηκε ότι οδηγός του ζημιογόνου υπ' αριθ. κυκλ. ... ΙΧΕ αυτοκινήτου κατά το χρόνο του ατυχήματος ήταν ο ίδιος και όχι ο θανατωθείς, συνεπεία της ανατροπής του, Σ.

Κ., χωρίς να τάξει αποδείξεις. Ο λόγος αυτός είναι απαράδεκτος, γιατί κατά την ειδική διαδικασία του άρθρου 681Α Κ.Πολ.Δ. (Διαφορές για ζημιές από αυτοκίνητο, καθώς και από τη σύμβαση της ασφάλισής του), κατά την οποία εφαρμόζονται τα άρθρα 666, 667 και 670-679 Κ.Πολ.Δ., δεν εκδίδεται προδικαστική απόφαση, αλλά οι διάδικοι προσκομίζουν όλα τα αποδεικτικά τους μέσα μέχρι το τέλος της συζήτησης στο ακροατήριο.

Κατά το άρθρο 559 αριθ.8 Κ.Πολ.Δ., επιτρέπεται αναίρεση αν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ως "πράγματα" νοούνται οι αυτοτελείς ισχυρισμοί που τείνουν στη θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση του ασκουμένου με την αγωγή, ένσταση ή αντένσταση ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος.

Δεν αποτελούν "πράγματα" και άρα δεν ιδρύεται ο ως άνω λόγος αναιρέσεως αν δεν ληφθούν υπόψη οι ισχυρισμοί που αποτελούν απλή ή αιτιολογημένη άρνηση της αγωγής, καθώς και οι ισχυρισμοί που συνιστούν επιχειρήματα ή συμπεράσματα των διαδίκων ή του δικαστηρίου από την εκτίμηση των αποδείξεων. Με τον ανωτέρω υπό στοιχ.

β' λόγο αναιρέσεως ο αναιρεσείων προβάλλει την αιτίαση ότι το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφασή του υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ. 8 Κ.Πολ.Δ. και ειδικότερα διότι απέρριψε, ως απαράδεκτη, την προβληθείσα από αυτόν τον πρώτον ενώπιόν του (Εφετείου) ένσταση συντρέχοντος πταίσματος του θανατωθέντος συνεπιβάτη και συγγενούς των αναιρεσειόντων Σ.

Κ.. Ο λόγος αυτός αναιρέσεως εκτιμούμενος ως από τον αριθμό 14 και όχι 8 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., είναι αβάσιμος διότι από την επισκόπηση της προσβαλλόμενης απόφασης προκύπτει ότι ο αναιρεσείων δεν είχε προβάλλει στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο την ένσταση συντρέχοντος πταίσματος του ως άνω θανατωθέντος συνεπιβάτη, αλλά είχε περιορισθεί στην άρνηση της ιδιότητάς του ως οδηγού του ζημιογόνου αυτοκινήτου, καθώς επίσης ότι την ως άνω ένσταση προέβαλε το πρώτον ενώπιον του Εφετείου, χωρίς επίκληση κάποιου λόγου κατ' άρθρ. 525 παρ. 1 και 527 Κ.Πολ.Δ.

Με τον αυτόν ως άνω υπό στοιχ. γ' λόγο αναιρέσεως, αλλά και τον τέταρτο υπό στοιχ. α' , ο αναιρεσείων προβάλλει την αιτίαση ότι με την προσβαλλόμενη απόφαση το Εφετείο υπέπεσε στην προβλεπόμενη από την ως άνω διάταξη πλημμέλεια γιατί δεν έλαβε υπόψη του το αίτημά του για αναβολή της πολιτικής δίκης, μέχρι να εκδοθεί απόφαση από το ποινικό Εφετείο Χανίων, όπου και θα εκρίνετο τελεσιδίκως ο ως άνω ισχυρισμός του, ότι δεν ήταν αυτός ο οδηγός του ζημιογόνου αυτοκινήτου κατά την ώρα του ατυχήματος.

Ο λόγος αυτός είναι απαράδεκτος, διότι το αίτημα αναβολής της δίκης δεν αποτελεί "πράγμα", σύμφωνα με τα ανωτέρω, κατά την έννοια του άρθρου 559 αριθ. 8 Κ.Πολ.Δ. ούτε ιδρύει και τον από με αριθμό 9 άρθρο 559 Κ.Πολ.Δ. λόγο αναίρεσης, διότι η προβαλλόμενη διαδικαστική αίτηση υπόκειται στην κυριαρχική κρίση του δικαστηρίου της ουσίας.

Με τους δεύτερο και τρίτο λόγους αναιρέσεως ο αναιρεσείων προσάπτει στην προσβαλλόμενη απόφαση την αιτίαση ότι υπέπεσε την αυτήν ως άνω πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ. 8 Κ.Πολ.Δ. και ειδικότερα ότι το Εφετείο απέρριψε την υποβληθείσα το πρώτον ενώπιόν του ένσταση περί συνυπαιτιότητας του συνεπιβάτη και θανατωθέντος Σ.

Κ., καθόσον η καθυστέρηση αυτή οφείλεται σε δεδικαιλογημένη αιτία και συγκεκριμένα στο γεγονός ότι πρωτοδίκως είχε αρνηθεί την ιδιότητα του οδηγού του ζημιογόνου αυτοκινήτου. Οι λόγοι αυτοί αναιρέσεως, εκτιμώμενοι ως από τον αριθμό 14 του ιδίου άρθρου, είναι αβάσιμοι και απορριπτέοι, αφού σύμφωνα με τα ανωτέρω και τις παραδοχές του Εφετείου δεν υπήρχε επίκληση νόμιμου λόγου που να δικαιολογεί την προβολή της εν λόγω ενστάσεως, το πρώτον, ενώπιον του δευτεροβαθμίου δικαστηρίου (άρθρ. 525 παρ. 1, 527 Κ.Πολ.Δ..

Με τον τελευταίο από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. λόγο αναίρεσης, αποδίδεται στο Εφετείο ότι η προσβαλλόμενη απόφασή του δεν έχει καθόλου αιτιολογίες σχετικά με την παραδοχή τους ότι ο αναιρεσείων οδηγούσε το ζημιογόνο αυτοκίνητο. Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος ως αβάσιμος διότι, όπως προκύπτει από την εν λόγω απόφαση, αυτή περιέχει αιτιολογίες σχετικά με το ζήτημα αυτό, εκθέτοντας ότι το ζημιογόνο αυτοκίνητο οδηγούσε ο αναιρεσείων και ότι ο ισχυρισμός του ότι το όχημα αυτό οδηγούσε κατά το χρόνο του ατυχήματος ο θανατωθείς Σ. Κ., δεν αποδείχθηκε.

Κατ' ακολουθίαν όμως των ανωτέρω πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης και να καταδικαστεί ο αναιρεσείων, λόγω της ήττας του, στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων (άρθρ. 176, 183 Κ.Πολ.Δ.), σύμφωνα με το διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 16-12-2009 αίτηση για αναίρεσης της υπ' αριθ. 5127/2009 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 5/4 2011.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 16 Ιουνίου 2011.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ