Supreme Court dismisses appeal on procedural grounds regarding mandatory joint appeal rights in civil litigation.

Απόφαση 1000 / 2009 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1000/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δημήτριο Κανελλόπουλο, Αντιπρόεδρο, Μίμη Γραμματικούδη, Ιωάννη Σίδερη, Σπυρίδων Μιτσιάλη και Δημήτριο Μαζαράκη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 5 Νοεμβρίου 2008, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος- καθού η κλήση: Ν.Π.Δ.Δ. με την επωνυμία "ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΡΟΦΗΤΗ ΗΛΙΑ", νομίμως εκπροσωπουμένης, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ανδρέα Τσώκο.

Της αναιρεσίβλητης - καλούσας: Ιεραποστολικής Αδελφότητας (αναγνωρισμένου σωματείου) με την επωνυμία "..." που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Χρήστο Καλαμπαλίκη.

ΚΟΙΝΟΠΟΙΟΥΜΕΝΗ: Στην Ορθόδοξη Χριστιανική Αδελφότητα (αναγνωρισμένο σωματείο) με την επωνυμία "..." που εδρεύει στον Πειραιά και εκπροσωπείται νόμιμα.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 1-8-1988 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1823/1989 του ίδιου Δικαστηρίου ερήμην του ήδη αναιρεσείοντος ("ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΡΟΦΗΤΗ ΗΛΙΑ"). Κατά της απόφασης αυτής ασκήθηκε η από 18-1-1990 ανακοπή ερημοδικίας και η από 5-5-1990 κύρια παρέμβαση της ήδη προς κοινοποίηση Ορθόδοξης Χριστιανικής Αδελφότητας "...", κατατέθηκαν στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών και συνεκδικάσθηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 9818/1990, 5735/1996 μη οριστικές, 2390/2002 οριστική του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών. Κατά της τελευταίας απόφασης ασκήθηκε έφεση και εκδόθηκε η 1712/2003 απόφαση του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζήτησε το αναιρεσείων με την από 13-9-2004 αίτησή του και με τους από 14-11-2006 πρόσθετους λόγους, επί των οποίων εκδόθηκε η 490/2007 απόφαση του Αρείου Πάγου η οποία κήρυξε τη συζήτηση απαράδεκτη. Την υπόθεση επαναφέρει προς συζήτηση το αναιρεσείων ("...") με την από 19-4-2007 κλήση του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Δημήτριος Μαζαράκης ανέγνωσε την από 6-12-2006 έκθεση του κωλυομένου να μετάσχει στη σύνθεση του Δικαστηρίου τούτου Αρεοπαγίτη, Ιωάννη Ιωαννίδη, με την οποία εισηγήθηκε να απορριφθεί η ένδικη αίτηση και οι πρόσθετοι λόγοι αναιρέσεως της υπ' αριθ. 1712/2003 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, από τη διάταξη του άρθρου 559 παρ.1 ΚΠολΔ, η οποία δεν κάνει καμία διάκριση, σαφώς προκύπτει ότι αναίρεση συγχωρείται αδιαφόρως εάν το δικαστήριο της ουσίας με την αναιρεσιβαλλομένη απόφαση αποφάσισε για την ουσία της υπόθεσης ή δεν εισήλθεν στην εξέταση αυτής για τυπικούς λόγους, επιτρεπόμενη σε κάθε μια περίπτωση, εφόσον συντρέχει κάποιος νόμιμος λόγος από τους αναφερόμενους περιοριστικά στο άρθρο 559 ή 560 ΚΠολΔ, ο οποίος αφορά το περιεχόμενο της εκάστοτε, αντιστοίχως, αποφάσεως.

Συνεπώς, εάν η κατά της πρωτόδικης οριστικής απόφασης ασκηθείσα έφεση απορρίφθηκε για τυπικούς λόγους, όπως ως απαράδεκτη λόγω του εκπροθέσμου αυτής, σε αναίρεση υπόκειται, εφόσον συντρέχουν οι νόμιμοι όροι για το παραδεκτό αυτής, τόσον η απόφαση του Εφετείου, αλλά μόνον ως προς την από αυτήν απόρριψη της έφεσης για τυπικούς λόγους, εφόσον υπάρχει σύμφωνα με το νόμο προβλητή ως προς αυτήν πλημμέλεια, όσον και η πρωτόδικη οριστική απόφαση ως προς τα από αυτή κριθέντα στην ουσία, καθόσον αυτή καθίσταται τελεσίδικη ως προς αυτά, με την έκδοση της απορρίπτουσας για τυπικούς λόγους την έφεση αποφάσεως (ΑΠ 1158/1980).

Περαιτέρω, από το συνδυασμό των άρθρων 74 παρ.1, 75 παρ.1, 76 παρ.4 επ., 517 ΚΠολΔ σαφώς προκύπτει, ότι ο προσθέτως παρεμβάς υπέρ του εναγομένου σε δίκη που εκκρεμεί μεταξύ άλλων, είτε πρόκειται για μη αυτοτελή πρόσθετη παρέμβαση, οπότε υφίσταται μεταξύ του κυρίου διαδίκου και του προσθέτως υπέρ αυτού παρεμβάντος απλή ομοδικία, είτε για αυτοτελή πρόσθετη παρέμβαση για την οποία εφαρμόζονται και οι διατάξεις των περί αναγκαστικής ομοδικίας άρθρων 76, 77 και 78 ΚΠολΔ, έχει δικαίωμα αυτοτελούς έφεσης και αν ακόμη ο υπέρ ου η παρέμβαση διάδικος άσκησε αυτοτελή έφεση, μπορώντας μάλιστα να προτείνει και άλλους εκτός από τους προβαλλόμενους λόγους με την έφεση του κυρίου διαδίκου, μη εξαρτώμενης της μιας εφέσεως από την άλλη.

Κατ' εξαίρεση αν συντρέχουν οι όροι της αναγκαστικής ομοδικίας, η άσκηση του ένδικου μέσου της έφεσης από κάποιον από τους ομοδίκους επάγεται επεκτατικό αποτέλεσμα και υπέρ των μη εκκαλεσάντων ομοδίκων του εκκαλούντος (ΑΠ 338/1973, ΑΠ 1248/1998). Στην προκείμενη περίπτωση με τους λόγους αναίρεσης προβάλλεται η πλημμέλεια από τον αριθμό 14 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, διότι η προσβαλλόμενη απόφαση παρά το νόμο απέρριψε την έφεση που άσκησε η αναιρεσείουσα-εναγόμενη κατά της 2390/2002 οριστικής αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, με την οποία έγινε δεκτή η εναντίον της διεκδικητική αγωγή της ενάγουσας -αναιρεσίβλητης, ως απαράδεκτη, λόγω του εκπροθέσμου αυτής, δεδομένου ότι στην άνω δίκη άσκησε πρόσθετη παρέμβαση υπέρ αυτής το σωματείο με την επωνυμία Ορθόδοξη Χριστιανική Αδελφότητα "..." και έτσι δημιουργήθηκε αναγκαστική ομοδικία μεταξύ τους, με αποτέλεσμα η ασκηθείσα νομίμως και εμπροθέσμως από το τελευταίο έφεση κατά της άνω αποφάσεως να επιφέρει τη διακοπή της προθεσμίας της έφεσης ως προς αυτή και εντεύθεν το εμπρόθεσμο και παραδεκτό της δικής της έφεσης.

Ο λόγος αυτός αναίρεσης κατά τα προδιαληφθέντα είναι απορριπτέος προεχόντως ως απαράδεκτος, διότι έκαστος των ηττηθέντων ομοδίκων, είτε πρόκειται για απλή είτε για αναγκαστική ομοδικία, δικαιούται σε άσκηση έφεσης αυτοτελώς, χωρίς να εξαρτάται η μία από την άλλη. Τέλος οι υπόλοιποι λόγοι αναίρεσης, ως και οι πρόσθετοι από 16-11-2006 κατά της 1712/2003 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών, πλήττοντας αυτήν για την ουσία της υποθέσεως, για την οποία αποφάσισε η εκκληθείσα πρωτόδικη οριστική απόφαση, ενώ η απόφαση του Εφετείου εξαντλήθηκε, κατά το περιεχόμενο αυτής, με την απόρριψη της έφεσης ως απαράδεκτης, τυγχάνουν απαράδεκτοι και απορριπτέοι.

Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, η αίτηση αναίρεσης και οι πρόσθετοι λόγοι πρέπει να απορριφθούν και να καταδικαστεί το αναιρεσείον στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης (άρθρα 176 και 183 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 13-9-2004 αίτηση και τους από 14-11-2006 πρόσθετους λόγους του Ν.Π.Δ.Δ. με την επωνυμία <ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΡΟΦΗΤΗ ΗΛΙΑ> για αναίρεση της 1712/2006 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει το αναιρεσείον στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων οκτακοσίων (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 18 Μαρτίου 2009.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 29 Απριλίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ