Court rejects merger request as lack of common issues outweighs procedural efficiency benefits.

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

GEORGHIOS HADJIATHANASSIOU ν. LOIZOS PARPERIDES AND OTHERS (1975) 1 CLR 401

Samata Enterprises Ltd. ν. Γεώργιου Σταύρου (1998) 1 ΑΑΔ 1876

Kυπριακή Tράπεζα Aναπτύξεως Λτδ ν. Apak Agro Industries και Άλλου (1999) 1 ΑΑΔ 1721

C & S ΒΕΤΟΝ LTD κ.α. ν. ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΛΤΔ, Πολιτική Έφεση Αρ. 74/2011, 20/3/2014, ECLI:CY:AD:2014:A207

Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας στους οποίους κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας Δ.48

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:EDPAF:2018:A44

ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ

ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Λάρμου Παπαδήμα, Ε.Δ.

Αρ. Αγωγής: 1296/16

Μεταξύ:

Michael A. Michaelides & Co LLC

Εναγόντων

και

1. Nuggi Enterprises Ltd

2. Abc Across Borders Corporation Services Ltd

3. XXXXX Δολώρου

Ημερομηνία: 14/2/2018

Εμφανίσεις:

Για Εναγομένους /Αιτητές ׃ κα Π. Τσαμπούτσιη (για την απαγγελία της απόφασης η κα Ζαχαρία)

Για Ενάγοντες/Καθ΄ων η Αίτηση: κ. Μ. Μιχαηλίδης (για την απαγγελία της απόφασης η κα Κούτη)

ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ

Αφορμή για έκδοση της παρούσας απόφασης αποτέλεσε η αίτηση των εναγομένων ημερομηνίας 10/2/2017 για συνένωση της παρούσας αγωγής με άλλες έξη αγωγές και συγκεκριμένα τις 1292/16, 1351/16, 1352/16, 1355/16, 1391/16 και 1397/16. Η αίτηση δεν συνοδεύεται από ένορκη δήλωση αφού όπως αναφέρεται σε αυτήν τα γεγονότα που την στηρίζουν είναι εμφανή στη δικογραφία και εκτίθενται και στο σώμα της αίτησης. Η αίτηση συνάντησε την ένσταση των εναγόντων οι οποίοι και καταχώρησαν σχετική ειδοποίηση ένστασης η οποία συνοδεύεται από ένορκη δήλωσης της Χριστίνας Κούτη.

Οι θέσεις και τα επιχειρήματα των διαδίκων, καταγράφονται και προκύπτουν από την αίτηση, την ένσταση και την ένορκη δήλωση που στηρίζει την τελευταία, καθώς επίσης και από την γραπτή αγόρευση της ευπαίδευτης συνηγόρου των αιτητών και την αγόρευση του ευπαίδευτου συνηγόρου των καθ’ ων η αίτηση και είναι καταγραμμένη στα πρακτικά και γι’ αυτό και δεν θεωρώ σκόπιμο να τα επαναλάβω.

Η αίτηση εδράζεται στη Διαταγή 14 Θ.2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, η οποία προνοεί τα ακόλουθα (σε μετάφραση):

«Όταν δύο ή περισσότερες αγωγές εκκρεμούν στο ίδιο Δικαστήριο είτε από τον ίδιο ή από διαφορετικούς ενάγοντες εναντίον του ιδίου ή διαφορετικών εναγομένων, και οι απαιτήσεις στις αγωγές αυτές περιέχουν κοινό ζήτημα νόμου ή πραγματικού γεγονότος τέτοιας σημασίας σε σχέση με τα υπόλοιπα επίδικα ζητήματα που εγείρονται στις αγωγές, έτσι που να καθίσταται επιθυμητό οι αγωγές να πρέπει να συνενωθούν, το Δικαστήριο ή ο δικαστής μπορεί να διατάξει όπως αυτές συνενωθούν».

Σύμφωνα με τα όσα αποφασίσθηκαν στην υπόθεση Κυπριακή Τράπεζα Αναπτύξεως Λτδ v. Apak Agro Industries (1999) 1 Γ ΑΑΔ 1771:

«Διάταγμα συνένωσης αγωγών εκδίδεται στις περιπτώσεις όπου αναμένεται ότι θα προκύψει όφελος από την συνεκδίκαση.

Η έκδοση διατάγματος συνένωσης η αγωγών προς εκδίκαση ανάγεται στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου η άσκηση της οποίας εξαρτάται από τα γεγονότα της κάθε υπόθεσης. Το Δικαστήριο ενασκώντας την διακριτική του ευχέρεια εξετάζει κατά πόσο η συνεκδίκαση των αγωγών θα εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των διαδίκων και την καλύτερη απονομή της δικαιοσύνης. Η αποφυγή πολλαπλότητας των διαδικασιών, ο περιορισμός των εξόδων καθώς και η οικονομία του δικαστικού χρόνου είναι παράγοντες που προσμετρούν στην κρίση του Δικαστηρίου επί του θέματος. Βλ. Hadjiathanasiou v. Parperides and Others (1975) 1 C.L.R. 401 και Healey and Others v. A. Waddington and Sons Ltd and Others (1954) 1 All E.R. 861.»

Όπως αποφασίστηκε στην υπόθεση Ττοφής Κυριάκου και Υιός Λτδ v. Δημοκρατίας, Yπόθεση Aρ. 1656/07 Αναθεωρητικής Δικαιοδοσίας, ημερομηνίας 4.6.2010:

«Το ουσιώδες κριτήριο για τη συνένωση αγωγών είναι η ύπαρξη κοινού πραγματικού ή νομικού ζητήματος, όπως αυτά διαπιστώνονται αποκλειστικά από τις Εκθέσεις Απαιτήσεως των αγωγών και ανεξάρτητα από το περιεχόμενο των Υπερασπίσεων (βλ. Samata Enterprises Ltd v. Γεωργίου Σταύρου (1998) 1 (Δ) Α.Α.Δ. 1876). Υπάρχουν βέβαια και άλλοι παράγοντες οι οποίοι λαμβάνονται υπόψη όπως η πολυπλοκότητα των εγειρομένων θεμάτων ή η δυνατότητα εκπροσώπησης μέσω του ίδιου δικηγόρου (βλ. υπόθεση Lewis v. Faily Telegraph Ltd. (No. 2) (1964) 1 All E.R. 705).»

Στην απόφαση Samata Entrerprises v. Σταύρου, (1998) 1 Α.Α.Δ. 1876, επικροτήθηκε ως ορθή από το Ανώτατο Δικαστήριο η απόφαση της πρωτόδικου Δικαστού ότι το ουσιώδες κριτήριο για τη συνένωση αγωγών είναι η ύπαρξη κοινού πραγματικού ή νομικού ζητήματος, όπως αυτά διαπιστώνονται αποκλειστικά από την έκθεση απαίτησης των αγωγών και ανεξάρτητα από το περιεχόμενο των υπερασπίσεων. Το Ανώτατο Δικαστήριο συμφώνησε με την ερμηνεία την οποία έδωσε η πρωτόδικος Δικαστής ως προς τον κανονισμό 2 της Διαταγής 14 των Διαδικαστικών Κανονισμών της Πολιτικής Δικονομίας, ο οποίος ρητά αναφέρεται στις απαιτήσεις των αγωγών.

Στην μεταγενέστερη απόφαση Κυπριακή Τράπεζα Αναπτύξεως ν. Apak Agro Industries, (1999) 1 Α.Α.Δ. 1721, γίνεται αναφορά και στα ζητήματα που οι εναγόμενοι εγείρουν στις υπερασπίσεις τους και τονίζεται μεταξύ άλλων η σημασία της αποφυγής πολλαπλότητας των διαδικασιών, ο περιορισμός των εξόδων καθώς και η οικονομία του δικαστικού χρόνου ως παράγοντες που προσμετρούν στην κρίση του Δικαστηρίου σε περίπτωση εξέτασης αιτήματος συνένωσης. Και σε αυτήν αναφέρεται ότι διάταγμα συνένωσης αγωγών εκδίδεται στις περιπτώσεις εκείνες όπου αναμένεται ότι θα προκύψει όφελος από τη συνεκδίκαση.

Αξίζει να αναφερθεί ότι και στη Μαρνέρος πιο πάνω, έγινε χρήση της έκθεσης υπεράσπισης και του ισχυρισμού σε αυτή για εξόφληση του τιμήματος, ώστε να εξαχθεί το συμπέρασμα ότι η συνένωση δεν θα βοηθούσε αλλά θα περιέπλεκε τη διαδικασία, αφού η μια αγωγή ήταν απλή με ένα μόνο επίδικο θέμα, ενώ η δεύτερη ήγειρε θέματα αποζημιώσεων.

Εισηγήθηκε ο ευπαίδευτος συνήγορος των καθ’ ων η αίτηση ότι αυτή θα πρέπει να απορριφθεί γιατί δεν συνοδεύεται από ένορκη δήλωση. Η θέση αυτή δεν μπορεί να ευσταθήσει αφού ξεκάθαρο είναι από τη Δ.48 Θ.9 των Θεσμών της Πολιτικής Δικονομίας ότι αίτηση όπως και η παρούσα δεν είναι αναγκαίο να συνοδεύεται από ένορκη δήλωση εφόσον τα γεγονότα που την στηρίζουν είναι εμφανή από τους φακέλους της διαδικασίας, κάτι που συμβαίνει στην εξεταζόμενη περίπτωση.

Συνοψίζοντας τις νομικές αρχές που εφαρμόζονται σε τέτοιας φύσεως υποθέσεις προκύπτει ότι το ζήτημα ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, η άσκηση της οποίας εξαρτάται από τα γεγονότα της κάθε υπόθεσης. Το Δικαστήριο ασκώντας την ευχέρεια του αυτή εξετάζει κατά πόσον θα προκύψει όφελος από τη συνεκδίκαση, αν αυτή θα εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των διαδίκων και την καλύτερη απονομή της δικαιοσύνης.

Παράγοντες που προσμετρούν στην κρίση του Δικαστηρίου, είναι η αποφυγή πολλαπλότητας των διαδικασιών, ο περιορισμός των εξόδων και η εξοικονόμηση δικαστικού χρόνου. Όπως και πιο πάνω αναφέρεται το « ουσιώδες κριτήριο για τη συνένωση αγωγών είναι η ύπαρξη κοινού πραγματικού ή νομικού ζητήματος, όπως αυτά διαπιστώνονται αποκλειστικά από τις Εκθέσεις Απαιτήσεως των αγωγών και ανεξάρτητα από το περιεχόμενο των Υπερασπίσεων».

Εξετάζοντας τα γεγονότα που περιβάλλουν την εξεταζόμενη περίπτωση, προκύπτει ότι με όλες τις αγωγές, αξιώνεται η δικηγορική αμοιβή των εναγόντων για υπηρεσίες που όπως ισχυρίζονται προσέφεραν για εγγραφή των εναγόμενων εταιρειών. Όμως και όπως προκύπτει από τους δικογραφημένους ισχυρισμούς των εναγόντων, οι οδηγίες που τους δόθηκαν για εγγραφή των εναγόμενων 1 εταιρειών, τους δόθηκαν από διαφορετικά πρόσωπα και όχι από τα ίδια.

Ως εκ τούτου, δύο μόνο από τους εναγόμενους είναι ίδιοι σε όλες τις αγωγές. Οι λοιποί εναγόμενοι, είναι διαφορετικά πρόσωπα, είτε φυσικά, είτε νομικά. Και οι οδηγίες για εγγραφή των εταιρειών δεν διαφαίνεται να δόθηκαν ως σύνολο, ούτε κατά τον ίδιο χρόνο. Στις αγωγές 1296/16, 1351/16, 1352/16, 1391/16 και 1397/16 δόθηκαν το 2012, στις αγωγές 1355/16 και 1292/16 δόθηκαν το 2013.

Προκύπτει ακόμα ότι σε μία από τις αγωγές αυτές, την αγωγή αρ. 1397/16, τους εναγόμενους 1 και 2 εκπροσωπεί άλλη δικηγόρος από αυτήν που εκπροσωπεί τους υπόλοιπους στις άλλες αγωγές.

Όλα τα πιο πάνω καταδεικνύουν κατά την κρίση μου ότι η αιτούμενη συνένωση θα προκαλέσει πολυπλοκότητα στη διαδικασία, σύγχυση και ταλαιπωρία και δεν θα είναι προς όφελος αποφυγής της πολλαπλότητας των διαδικασιών και εξοικονόμησης δικαστικού χρόνου.

Και αυτό χωρίς να μου διαφεύγει ότι οι ισχυρισμοί που δικογραφούνται τόσο στις Εκθέσεις Υπεράσπισης, όσο και στις Απαντήσεις που καταχωρήθηκαν είναι σχεδόν πανομοιότυποι. Όπως λέχθηκε και στην C& S Beton Ltd v. Τραπέζης Κύπρου Δημόσιας Εταιρείας Λτδ κ.α., ECLI:CY:AD:2014:A207, Πολιτ. Εφ. 74/11 ημερομ. 20/3/2014,

«Το γεγονός δε ότι καταχωρίστηκαν σε όλες τις αγωγές πανομοιότυπες εκθέσεις υπεράσπισης με πανομοιότυπες ανταξιώσεις αυτό δεν είναι επιχείρημα το οποίο συνηγορεί προς την κατεύθυνση της έγκρισης της αίτησης συνένωσης, αλλά αντιθέτως θα λέγαμε ότι μπορεί και να χαρακτηρισθεί εκ πρώτης όψεως και ως κατάχρηση της διαδικασίας».

Όπως είναι προφανές από όλα όσα πιο πάνω εκτίθενται η αίτηση θα έχει απορριπτική κατάληξη. Συνακόλουθα η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα εναντίον των εναγομένων/αιτητών και υπέρ των εναγόντων/καθ’ ων η αίτηση όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο και τα οποία να είναι πληρωτέα στο τέλος της διαδικασίας της αγωγής.

(Υπ.) ……………………. .....

Μ. Λάρμου Παπαδήμα, Ε.Δ.

Πιστόν αντίγραφο

Πρωτοκολλητής

civil/ interim

subject.sinenosi agogon

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο