Αριθμός Αγωγής :- 3176/2009 · Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

ANDREAS KYRIAKOU KATSIOU ν. ANTONIOS N. SHAKALLIS (1969) 1 CLR 346

"HELLENIC MINING CO. GALAXY TOURS" ν. GALAXY TOURS (1978) 1 CLR 414

PAVIOU ν. LAZAROU (1982) 1 CLR 850

THEORI AND ANOTHER ν. DJONI AND ANOTHER (1984) 1 CLR 296

KADES ν. NICOLAOU AND ANOTHER (1986) 1 CLR 212

CHARALAMBOUS ν. KASSAPIS (1988) 1 CLR 25

POLYCARPOU ν. ADAMOU (1988) 1 CLR 727

Ποταμίτης κ. α. ν. Ιωάννου (1992) 1 ΑΑΔ 479

K.S.R. Comercio SA. κ.ά. ν. Bluecoral Nav. Ltd (1995) 1 ΑΑΔ 309

Aλεξάνδρου Άδωνης, ανήλικος διά της μητρός του και πλησιεστέρας φίλης Mαρίας Aλεξάνδρου και Άλλης ν. Άντρης Σωτηρίου Λεβέντη και Άλλου (1996) 1 ΑΑΔ 420

Ιορδάνου κ.ά. ν. Κυριάκου κ.ά. (1996) 1 ΑΑΔ 1364

Ηρακλέους ν. Χήρα κ.ά. (1996) 1 ΑΑΔ 1374

Kυριάκου Mιχάλης και Άλλοι ν. Nίκης Kανάρη (1997) 1 ΑΑΔ 1436

Ξυπτερά Kώστας ν. Xριστόδουλου Kυπριανού (1997) 1 ΑΑΔ 1696

Λοής Γεώργιος κ.ά. ν. Xριστιάνας Παύλου, μέσω του πατρός της Xριστάκη Παύλου ως πλησιέστερου συγγενούς και φυσικού κηδεμόνος (1998) 1 ΑΑΔ 1662

Padley Phillis ν. Dorothy Mary Dobson και Άλλου (1999) 1 ΑΑΔ 1583

Kόσμος Aσφαλιστική Eταιρεία Λτδ. ν. Σάββα X”Σάββα (2001) 1 ΑΑΔ 612

Παναγή Παναγιώτης και Άλλος ν. Σάββα Kακόψιτου και Άλλου (2001) 1 ΑΑΔ 839

Lion Insurance Agency Ltd ν. Τάγιας Κωνσταντίνου (2002) 1 ΑΑΔ 265

Μιχαήλ Βάσω ν. Ανδρέα Ονουφρίου (2002) 1 ΑΑΔ 1349

Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας και Άλλοι ν. Σταύρου Στυλιανού και Άλλων (2002) 1 ΑΑΔ 1718

Χαριλάου Χάρης ν. Νίκου Νικολάου (2003) 1 ΑΑΔ 1460

Νικολάου Νίκος ν. Κυριάκου Καϊμακκάμη διά των ασκούντων τη γονική μέριμνα γονέων του, Σωτήρη και Βιργίνιας Καϊμακκάμη και Άλλων (2004) 1 ΑΑΔ 570

Ζαούρη Αζόφ ν. Πρόδρομου Προδρόμου και Άλλου (2006) 1 ΑΑΔ 331

Θεοφάνους Ανθή και Άλλος ν. Γιάννη Κουρουκλά και Άλλης (2006) 1 ΑΑΔ 528

Τζιβανίδης Γεννάδιος ν. Λούη Μιχαηλίδη (2008) 1 ΑΑΔ 218

Mιχαήλ Aνδρέας Nικολάου ν. Mιχαήλ Σκουτέλλα (2008) 1 ΑΑΔ 1125

Κωνσταντίνου Ανδρέας ν. Πέτρου Παναγιώτου (2011) 1 ΑΑΔ 1585

Οικονομίδου Ανδρούλλα και άλλος ν. Σωτήρη Κουβέλλα και άλλης (2012) 1 ΑΑΔ 2299

D & G Icos Sicapi Ltd και άλλος ν. D & G Products Ltd και άλλων (2012) 1 ΑΑΔ 2315

Κυπριανού Κύπρος ν. Αστυνομίας (2008) 2 ΑΑΔ 816

Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας στους οποίους κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας Δ.10

Κυπριακή νομοθεσία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Ν. 14/1960 - Ο περί Δικαστηρίων Νόμος του 1960

Ν. 81(I)/2008 - Ο περί Δικαστηρίων (Τροποποιητικός) (Αρ. 2) Νόμος του 2008

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:EDPAF:2018:A169

Στο Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου

Ενώπιον :- Μάνθου Α. Ματθαίου Α. Ε. Δ.

Αριθμός Αγωγής :- 3176/2009

Μεταξύ :-

XXXXX Στυλιανού

Ενάγοντα

Και

1. XXXXX Fatouch

2. Demstar Rentals (2005) Ltd

Εναγόμενοι

Ημερομηνία Έκδοσης Απόφασης :- Παρασκευή 21η Δεκεμβρίου 2018

Για τον Ενάγοντα :- κος. Αλέξανδρος Αλεξάνδρου με

κα. Κατερίνα Μενοίκου

Για ν΄ ακούσει απόφαση :- κα. Κατερίνα Μενοίκου

Για τον Εναγόμενο 1 :- κος. Περικλής Κωνσταντίνου για

Ανδρέας Π. Ερωτοκρίτου Δ. Ε. Π. Ε.

Για ν΄ ακούσει απόφαση :- κος. Χρίστος Νεοφύτου

Για την Εναγόμενη 2 :- κος. Γιώργος Μηχανικός

Για ν΄ ακούσει απόφαση :- κος. Γιώργος Μηχανικός

Τελική Απόφαση

Εισαγωγή

Τα επίδικα θέματα

1 Τα βασικά επίδικα θέματα στην αγωγή υπό εξέταση με αυτή την απόφαση πηγάζουν από τροχαίο ατύχημα το οποίο προκάλεσε σωματικές βλάβες στον ενάγοντα ως επίσης και άλλες κατ΄ ισχυρισμό ζημιές. Επομένως, όπως και σε κάθε άλλη παρόμοια περίπτωση, το Δικαστήριο εξετάζει τόσο το θέμα της ευθύνης αναφορικά με το επίδικο τροχαίο ατύχημα όσο βεβαίως και αυτό των αποζημιώσεων τις οποίες ο ενάγων διεκδικεί με την αξίωση του.

2 Επιπλέον, προκύπτει και διαφορά μεταξύ των συνεναγομένων ανεξάρτητη όμως από τα επίδικα θέματα της ευθύνης ή του ύψους των αποζημιώσεων. Εξ ου και η ανταλλαγή δικογράφων μεταξύ των συνεναγομένων. Ουσιαστικά η διαφορά μεταξύ των συνεναγομένων έχει σχέση με την ύπαρξη δεδικασμένου. Τουλάχιστον εκ πρώτης όψεως το ερώτημα το οποίο φαίνεται να αναδεικνύεται από τα δικόγραφα τα οποία ανταλλάχθηκαν μεταξύ των συνεναγομένων 1 και 2 είναι κατά πόσο η ασφαλιστική εταιρεία, Κόσμος Ασφαλιστική Εταιρεία Δημόσια Λτδ, στην οποία κατά τον ουσιώδη χρόνο της αγωγής ήταν ασφαλισμένο το αυτοκίνητο το οποίο οδηγούσε ο εναγόμενος 1 (στο εξής θα καλείται ο «εναγόμενος») έχει υποχρέωση κάλυψης της ζημιάς η οποία προκλήθηκε εφόσον, αν και μεταγενέστερα της καταχώρισης αυτής της αγωγής, εκδόθηκε επί του συγκεκριμένου θέματος σχετική απόφαση από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας σε αγωγή η οποία καταχωρίσθηκε από την προαναφερόμενη ασφαλιστική εταιρεία εναντίον της εναγόμενης εταιρείας σε αυτή την αγωγή. Η διαφορά αυτή εξετάζεται πιο κάτω και αποτελεί μια από τις ενότητες αυτής της απόφασης.

3 Επί του συγκεκριμένου θέματος αξίζει βεβαίως να σημειωθεί πως στην αγωγή εναντίον του εναγόμενου έχει τύχει εφαρμογής το άρθρο 23 του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων (Ασφάλιση Ευθύνης Έναντι Τρίτου) Νόμος του 2000 (Ν. 96 (Ι)/2000)). Σύμφωνα με το άρθρο αυτό όπου, λόγω μη διαμονής του εναγόμενου στη Δημοκρατία, δεν είναι δυνατή η επίδοση σε αυτόν στη Δημοκρατία του κλητηρίου εντάλματος σε σχέση με οποιαδήποτε αγωγή, τότε επίδοση στον ασφαλιστή η οποία διατάσσεται από το Δικαστήριο κατόπιν αίτησης για τέτοια επίδοση, λογίζεται ως επίδοση στον εναγόμενο. Αυτός ήταν και ο λόγος για τον οποίο ο ενάγων καταχώρισε σχετική αίτηση στις 4/2/2010 και η οποία εγκρίθηκε από το Δικαστήριο στις 11/2/2010. Επίσης προνοείται από το άρθρο 23, πως σε τέτοια περίπτωση ο ασφαλιστής έχει το δικαίωμα καταχώρησης εμφάνισης και διορισμού δικηγόρου εκ μέρους και για λογαριασμό του εναγόμενου. Εξ ου και η Κόσμος Ασφαλιστική Εταιρεία Δημόσια Λτδ, σύμφωνα με το άρθρο 23, καταχώρισε σημείωμα εμφάνισης εκ μέρους και για λογαριασμό του εναγόμενου στις 12/4/2010. Επιπλέον, ως αποτέλεσμα της εφαρμογής του άρθρου 23 οποιαδήποτε απόφαση η οποία εκδίδεται σε αγωγή που έχει επιδοθεί με βάση τις διατάξεις του άρθρου 23 δε θα είναι εκτελεστή εναντίον του εναγόμενου, αλλά ο ενάγων θα έχει έναντι του ασφαλιστή τα ίδια δικαιώματα τα οποία θα είχε, αν η αγωγή είχε επιδοθεί προσωπικά στον εναγόμενο.

Δομή της Απόφασης – Διαχωρισμός σε Ενότητες

4 Η αναφορά πιο πάνω σε «ενότητες» έχει ιδιαίτερη σημασία σε σχέση και με τη δομή αυτής της απόφασης. Καθότι έχοντας υπόψη και τα όσα αναφέρονται πιο πάνω το Δικαστήριο θεωρεί πως παρέχεται η δυνατότητα διαχωρισμού των επίδικων θεμάτων έτσι ώστε αυτά να ταξινομηθούν αναλόγως και να τύχουν εξέτασης σε ξεχωριστές ενότητες ανάλογα και με το θέμα υπό εξέταση στην κάθε περίπτωση. Δηλαδή δεν ακολουθείται η συνήθης προσέγγιση παράθεσης της μαρτυρίας και ανεξάρτητης ατομικής αξιολόγησης της αξιοπιστίας των μαρτύρων σύμφωνα με τη χρονική σειρά την οποία αυτοί κατέθεσαν. Ανεξάρτητης δηλαδή υπό την έννοια έλλειψης άμεσης διασύνδεσης με το θέμα σε σχέση με το οποίο κατέθεσαν ή αναφορικά με το οποίο η προφορική κατάθεση τους είχε κυρίως σχέση.

5 Επιπλέον διευκρινίζεται το εξής. Το Δικαστήριο θα καταλήγει σε ανάλογα συμπέρασμα ή συμπεράσματα σε κάθε ενότητα ξεχωριστά τα οποία στο βαθμό στον οποίο αυτό θα κρίνεται απαραίτητο θα συγκαταλέγονται υπό μορφή ουσιαστικά παραπομπής σε αυτά σε άλλη ενότητα στο τέλος της απόφασης. Παραδείγματος χάριν, στην πρώτη ενότητα αναφορικά με το θέμα της ευθύνης σε σχέση δηλαδή με το ερώτημα κατά πόσο ο εναγόμενος όντως ήταν αμελής ή κατά πόσο ο ενάγων επίσης ήταν αμελής υπό την έννοια της ύπαρξης συντρέχουσας αμέλειας και σε τέτοια περίπτωση ξεχωριστά συμπέρασμα αναφορικά με τον καταμερισμό της ευθύνης.

6 Διευκρινίζεται συνεπώς σε σχέση με την αξιολόγηση της αξιοπιστίας των μαρτύρων πως αν και η αξιοπιστία αυτή κρίνεται ξεχωριστά στην κάθε ενότητα αυτό γίνεται διατηρώντας υπόψη παράλληλα μια συνολική εικόνα της μαρτυρίας του κάθε μάρτυρα και κατ΄ επέκταση και της γενικότερης αξιοπιστίας του. Συνολική δηλαδή υπό την έννοια της σύνδεσης της ατομικής αυτής μαρτυρίας με όλη την υπόλοιπη μαρτυρία στο σύνολο της και παράλληλα διατηρώντας υπόψη την γενικότερη εντύπωση της αξιοπιστίας του συγκεκριμένου μάρτυρα. Δίχως δηλαδή να αποκλείεται η αξιολόγηση της αξιοπιστίας ενός μάρτυρα σε πέραν της μιας ενότητας. Όπως, παραδείγματος χάριν, στην περίπτωση του ενάγοντα τόσο αναφορικά με το επίδικο θέμα της ευθύνης σε μια ενότητα όσο και σε σχέση με τις συνέπειες από τις σωματικές βλάβες τις οποίες υπέστη, σε άλλη ενότητα της απόφασης.

7 Υπενθυμίζεται επί αυτού και βασική αρχή ως προς την αξιολόγηση της αξιοπιστίας ενός μάρτυρα. Ότι δηλαδή ένας μάρτυρας μπορεί να γίνει πιστευτός ή μη πιστευτός, εν όλω ή εν μέρει, σύμφωνα με την άποψη την οποία έχει σχηματίσει το Δικαστήριο ως προς την αξιοπιστία του. Σχετική αυθεντία επί αυτού είναι και η απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου Kades v. Nicolaou and another (1986) 1 C. L. R. 212 όπου αναφέρεται από τον έντιμο Δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου, Πική Δ. (όπως ήταν τότε) το εξής. “A witness may either be believed or disbelieved (wholly or in part) according to the view taken of his credibility by the Court”.

8 Συνεπώς, έχοντας υπόψη και την όλη προσέγγιση του Δικαστηρίου εντός αυτής της απόφασης επισημαίνεται η δυνατότητα η οποία υπάρχει ως προς την επιλογή μερών της μαρτυρίας ενός μάρτυρα ο οποίος κρίνεται αξιόπιστος (με αναφορά συνήθως σε άλλη ανεξάρτητη μαρτυρία) καθώς αυτά τα μέρη της μαρτυρίας του συγκεκριμένου μάρτυρα είναι δυνατό να κριθεί πως αντανακλούν την πραγματικότητα. Ιδιαίτερη σημασία σε αυτή την αγωγή έχει η μαρτυρία η οποία είναι δυνατό να κριθεί και όντως κρίνεται ως ανεξάρτητη έτσι ώστε βάσει αυτής να καθορίζεται και η αξιολόγηση της αξιοπιστίας ενός μάρτυρα. Ανεξάρτητη ακόμη και υπό την έννοια της μαρτυρίας ενός μάρτυρα ο οποίος διαπιστώνεται να μην έχει οποιοδήποτε συμφέρον σε σχέση με την έκβαση αυτής της αγωγής ή οποιοδήποτε κίνητρο έτσι ώστε να μην καταθέσει την αλήθεια ενώπιον του Δικαστηρίου.

9 Διευκρινίζεται επιπλέον πως, όπου αυτό κρίνεται χρήσιμο, ανεξάρτητα δηλαδή και από την ενότητα εντός της οποίας παρατίθεται η μαρτυρία και αξιολόγηση της μαρτυρίας του οποιουδήποτε μάρτυρα το Δικαστήριο θα αναφέρεται και στη μαρτυρία οποιουδήποτε άλλου μάρτυρα έστω και εάν αυτή δεν έχει άμεση σχέση με τη συγκεκριμένη ενότητα ή τη μαρτυρία η οποία εξετάζεται στην κάθε ενότητα. Ιδιαίτερα δε βεβαίως όπου κρίνεται πως αυτή συνδέεται με τη μαρτυρία του μάρτυρα η οποία αποτελεί αντικείμενο εξέτασης στη συγκεκριμένη ενότητα.

Η απευθείας αξιολόγηση της μαρτυρίας

10 Ασφαλώς, στη σκέψη του Δικαστηρίου το σύνολο της μαρτυρίας έχει τύχει σχετικής αξιολόγησης και το Δικαστήριο έχει ήδη καταλήξει στα δικά του προκαταρκτικά, αν και μη καταγεγραμμένα, συμπεράσματα αναφορικά όχι μόνο με την αξιοπιστία του κάθε μάρτυρα αλλά και με το σύνολο των επίδικων θεμάτων υπό εξέταση με αυτή την απόφαση. Ουσιαστικά η απόφαση αυτή δεν αποτελεί τίποτε περισσότερο από μια προσπάθεια καταγραφής της αξιολόγησης της μαρτυρίας έτσι ώστε να παρέχεται η δυνατότητα όσο το δυνατό καλύτερης αντίληψης του σκεπτικού του Δικαστηρίου αλλά και κατ΄ έφεση ελέγχου της πρωτόδικης αυτής κρίσης σύμφωνα και με την αιτιολόγηση η οποία εμπεριέχεται εντός αυτής.

11 Η μαρτυρία η οποία παρουσιάστηκε στην αγωγή υπάρχει καταγεγραμμένη στο πρακτικό του Δικαστηρίου. Ανεξάρτητα και από την έκταση ή και σημασία της, όπως τελικά διαπιστώνεται, καθηκόντως το Δικαστήριο έχει με επιμέλεια μελετήσει εκ νέου τη μαρτυρία την οποία ήδη έχει ακούσει κατά την ακρόαση της αγωγής, στο σύνολο της, έχοντας αναγνώσει και ολοκληρώσει αυτή την μελέτη αμέσως πριν και από την έναρξη συγγραφής αυτής της απόφασης. Εντούτοις, έχοντας υπόψη το χρονικό πλαίσιο στη διάθεση του Δικαστηρίου προς ετοιμασία αυτής της απόφασης, η ευχέρεια καταγραφής της μαρτυρίας εντός της απόφασης δεν υπάρχει. Έστω και περιληπτικά. Συνεπώς, το Δικαστήριο θα προχωρήσει απευθείας σε αξιολόγηση της μαρτυρίας σύμφωνα και με την προαναφερόμενη προσέγγιση διαχωρισμού της απόφασης σε ενότητες.

Οι 3 ενότητες της απόφασης

12 Η απόφαση αυτή αποτελείται από 3 βασικές ενότητες. Με την πρώτη εξετάζεται το θέμα της ευθύνης, τη δεύτερη το θέμα των αποζημιώσεων και τέλος, με την τρίτη, η επίδικη διαφορά μεταξύ των συνεναγομένων. Βεβαίως υπάρχουν και άλλες ενότητες όπως η εισαγωγική αυτή ενότητα και οι δύο καταληκτικές ενότητες στην πρώτη εκ των οποίων καταγράφονται τα ευρήματα του Δικαστηρίου ενώ στη δεύτερη αποτυπώνεται και το τελικό και γενικό συμπέρασμα του Δικαστηρίου ως προς την επίλυση της επίδικης διαφοράς μεταξύ των διαδίκων.

Το Θέμα της Ευθύνης

Μαρτυρία αναφορικά με το θέμα της ευθύνης

13 Αναφορικά με το θέμα της ευθύνης υπάρχουν 3 βασικοί μάρτυρες. Δηλαδή, ο ίδιος ο ενάγων, ο οποίος κατέθεσε ως Μ. Ε. 1, ο οποίος ουσιαστικά ήταν και ο μοναδικός αυτόπτης μάρτυρας του επίδικου τροχαίου ατυχήματος ο οποίος κατέθεσε προφορικά ενώπιον του Δικαστηρίου, ο εξεταστής της υπόθεσης, Λοχίας XXXXX, XXXXX Αναστάση, ο οποίος κατέθεσε ως Μ. Ε. 2 και ο οποίος κατά τον ουσιώδη χρόνο της αγωγής υπηρετούσε στο Τμήμα Τροχαίας της Αστυνομίας της Πάφου και ο XXXXX Σαμπαζιώτης , ο οποίος κατέθεσε ως Μ. Υ. 7 και ο οποίος, μεταξύ άλλων ιδιοτήτων, στο βιογραφικό σημείωμα του (τεκμήριο 92) περιγράφει τον εαυτό του ως Αναλυτή Τροχαίων Ατυχημάτων. Βεβαίως, αναφορικά με το θέμα της ευθύνης υπάρχει και άλλη μαρτυρία, αν και όχι προφορική και στη σημασία της οποίας το Δικαστήριο αναφέρεται πιο κάτω. Επίσης αν και ο Μ. Υ. 3 αντεξετάστηκε από τον ευπαίδευτο δικηγόρο του ενάγοντα ωσάν να ήταν εμπειρογνώμονας αναφορικά με το επίδικο τροχαίο ατύχημα το Δικαστήριο δεν δέχεται ότι κατείχε τέτοια ειδικότητα έτσι ώστε και η δική του μαρτυρία να συμπεριλαμβανόταν εντός αυτής της ενότητας.

14 Αξίζει να σημειωθεί πως ο εναγόμενος, δηλαδή ο οδηγός του άλλου ενεχόμενου οχήματος δεν κατέθεσε προφορικά ως μάρτυρας καθότι αυτός αναχώρησε από την Κυπριακή Δημοκρατία στις 5/8/2007 δίχως στη συνέχεια να έχει παρουσιαστεί οποιαδήποτε μαρτυρία αναφορικά είτε με την επιστροφή του στην Κύπρο είτε τη διαμονή του και πάλι στην Κύπρο ως αποτέλεσμα τέτοιας επιστροφής. Το στοιχείο της αναχώρησης του εναγόμενου από την Κύπρο προκύπτει από σχετική μαρτυρία η οποία παρουσιάστηκε από την XXXXX Κυριάκου , η οποία κατέθεσε ως Μ. Υ. 1 υπό την ιδιότητα της ως υπάλληλος στο Τμήμα Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης στο κλιμάκιο Πάφου. Κατέθεσε δε για τον σκοπό αυτό τα τεκμήρια 60 και 61. Παρά και την αντεξέταση της από την ευπαίδευτη δικηγόρο του ενάγοντα στις 28/6/2016 και υποβολή πως ο εναγόμενος βρίσκεται στο έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας και ότι κρύβεται για να μην αναλάβει τις ευθύνες του για το συγκεκριμένο ατύχημα, εντούτοις ούτε προηγουμένως δεν είχε παρουσιαστεί οποιαδήποτε μαρτυρία αλλά ούτε και στη συνέχεια παρουσιάστηκε μαρτυρία η οποία να αναιρεί με οποιοδήποτε τρόπο ή να θέτει υπό αμφισβήτηση τη μαρτυρία την οποία παρουσίασε η Μ. Υ. 1.

15 Σημειωτέον πως η μαρτυρία της Μ. Υ. 1 ήταν εντελώς τυπική και σκοπό είχε την παρουσίαση ορισμένων εγγράφων ως τεκμήρια (τεκμήρια 53 έως και 61) σε σχέση με το καθεστώς υπό το οποίο ο εναγόμενος βρισκόταν στην Κύπρο, κατά τη διάρκεια της παραμονής του, αρχικά ως εργάτης για γεωργικές εργασίες και στη συνέχεια ως εργάτης σε πλυντήριο αυτοκινήτων. Έχοντας υπόψη τόσο τον σκοπό της προφορικής κατάθεσης της και τον τρόπο με τον οποίο απαντούσε η Μ. Υ. 1 όσο και το γεγονός πως δεν αμφισβητήθηκε η γνησιότητα και βασιμότητα των εγγράφων τα οποία παρουσίασε, το Δικαστήριο αξιολογεί θετικά την μάρτυρα αυτή ως αξιόπιστη.

16 Επεξηγείται πιο κάτω ο τρόπος με τον οποίο το Δικαστήριο οδηγείται σε ευρήματα και η σειρά με την οποία αυτά καταγράφονται. Συνεπώς, διατηρώντας υπόψη στο σύνολο της τη μαρτυρία η οποία παρουσιάστηκε επί του θέματος της διαμονής ή παραμονής του εναγόμενου στην Κύπρο καταγράφεται ως εύρημα το εξής. Ο εναγόμενος 1 αποχώρησε από την Κυπριακή Δημοκρατία στις 5/8/2007 και έκτοτε δεν έχει καταγραφεί σε οποιοδήποτε έγγραφο, είτε της Αστυνομίας είτε του Τμήματος Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης, η επιστροφή της νόμιμης παρουσίας του στην Κυπριακή Δημοκρατία.

17 Διευκρινίζεται σε αυτό το σημείο της απόφασης πως, όπου αυτό κρίνεται εφικτό, τα ευρήματα του Δικαστηρίου θα καταγράφονται εντός της απόφασης στο σημείο στο οποίο αυτά προκύπτουν από τη μαρτυρία ενώ μετά και από την ολοκλήρωση της αξιολόγησης της μαρτυρίας, σε ξεχωριστή ενότητα της απόφασης, θα υπάρχει επανάληψη και παράθεση του συνόλου αυτών των ευρημάτων είτε σύμφωνα με τη σειρά καταγραφής τους εντός της απόφασης είτε διαφορετικά αναλόγως και με τη λογική σειρά καταγραφής των ευρημάτων του Δικαστηρίου στην ξεχωριστή ενότητα στην οποία αυτά θα συγκαταλεχθούν.

18 Επιστρέφοντας όμως στο θέμα της ευθύνης σημειώνεται απλά πως, όπως κατ΄ επανάληψη αυτό έτυχε να αναδεικνύεται κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας, η κύρια διαφορά στη μαρτυρία των μαρτύρων αναφορικά με το θέμα της ευθύνης έγκειται στον καθορισμό του σημείου σύγκρουσης. Αξίζει επίσης να σημειωθεί πως ο Μ. Ε. 2 συμφωνά με την υπόδειξη του ενάγοντα ως προς το ορθό σημείο σύγκρουσης ενώ ο Μ. Υ. 7 όχι μόνο συμφωνά με το σημείο σύγκρουσης το οποίο υπέδειξε ο οδηγός του άλλου ενεχόμενου οχήματος αλλά ετοίμασε και σχετική τεχνική έκθεση ανάλυσης του επίδικου τροχαίου ατυχήματος (τεκμήριο 94). Η σημασία της μαρτυρίας τόσο του Μ. Ε. 2 όσο και του Μ. Υ. 7 εξετάζεται πιο κάτω κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας τους.

19 Κατ΄ αρχάς όμως διαπιστώνεται πως η μαρτυρία του ίδιου του ενάγοντα αποτελεί την καταλληλότερη αφετηρία της όλης εξέτασης του συνόλου της μαρτυρίας η οποία παρουσιάστηκε κατά την ακροαματική διαδικασία αναφορικά με τον καθορισμό του σημείου σύγκρουσης.

20 Όχι βεβαίως διότι η δική του μαρτυρία γίνεται δεκτή ως μια αποδεκτή και δεδομένη βάση επί της οποίας το Δικαστήριο να αξιολογήσει την υπόλοιπη μαρτυρία επί του ιδίου θέματος. Διευκρινίζεται πως η αναφορά στην μαρτυρία του ως αφετηρία για την εξέταση της υπόλοιπης μαρτυρίας γίνεται υπό την έννοια μιας χρονικά λογικής αρχής της όλης διαδικασίας αξιολόγησης της μαρτυρίας αναφορικά με το επίδικο θέμα της ευθύνης.

21 Η διαπίστωση αυτή βασίζεται στο εξής γεγονός. Ο ενάγων είναι ο μόνος από τους δύο ενεχόμενους στο επίδικο τροχαίο ατύχημα οδηγούς ο οποίος κατέθεσε προφορικά ενώπιον του Δικαστηρίου και του οποίου η αξιοπιστία επί του συγκεκριμένου θέματος δοκιμάστηκε κατά την αντεξέταση του όχι μόνο από τον ευπαίδευτο συνήγορο του εναγόμενου αλλά και από τον ευπαίδευτο συνήγορο της εναγόμενης 2 (στο εξής θα καλείται η «εναγόμενη»).

22 Βεβαίως αυτή η «διπλή» αντεξέταση εφαρμόστηκε σε σχέση και με τους υπόλοιπους μάρτυρες τους οποίους ο ενάγων παρουσίασε προς απόδειξη της αξίωσης του. Επιστρέφοντας όμως και πάλι στη σημασία της προφορικής κατάθεσης του ενάγοντα και θέτοντας το πολύ απλά, η μαρτυρία του ενάγοντα είναι η μόνη από τους δύο ενεχόμενους στο επίδικο τροχαίο ατύχημα οδηγούς η οποία ακούστηκε και η αξιοπιστία της οποίας δοκιμάστηκε ενώπιον του Δικαστηρίου.

23 Σημασία βεβαίως σε αυτό το μέρος της απόφασης δεν έχει η έκταση της αντεξέτασης του ενάγοντα αλλά το ίδιο το γεγονός ότι παρεχόταν η δυνατότητα αντεξέτασης του συγκεκριμένου μάρτυρα, ο οποίος, αναφορικά με το επίδικο θέμα της ευθύνης, ως ένας από τους ενεχόμενους οδηγούς, ασφαλώς επρόκειτο για ένα από τους βασικότερους μάρτυρες οι οποίοι δυνητικά, έστω και θεωρητικά, θα μπορούσαν να είχαν καταθέσει κατά την ακροαματική διαδικασία της αγωγής αλλά οι οποίοι τελικά δεν κατέθεσαν.

24 Η δυνατότητα αντεξέτασης του εναγόμενου δεν παρεχόταν στον ευπαίδευτο δικηγόρο του ενάγοντα όπως αυτή παρεχόταν στους ευπαίδευτους δικηγόρους των εναγόμενων σε σχέση με την προφορική κατάθεση του ενάγοντα. Επιπλέον, το σύνολο της μαρτυρίας αναφορικά με τους ισχυρισμούς του άλλου ενεχόμενου οδηγού αποτελείται από εξ ακοής μαρτυρία. Όπως, παραδείγματος χάριν, το φωτοαντίγραφο της γραπτής κατάθεσης του εναγόμενου (τεκμήριο 17), η οποία λήφθηκε από τον Μ. Ε. 2, δηλαδή τον εξεταστή της υπόθεσης, στις 10/3/2007, δηλαδή την επόμενη ημέρα μετά και από την ημερομηνία του επίδικου τροχαίου ατυχήματος, το οποίο συνέβη στις 9/3/2007, ή ακόμη και οι ισχυρισμοί του εναγόμενου στους οποίους αναφέρθηκε ο XXXXX Δανός, ο οποίος κατέθεσε ως Μ. Υ. 3 (σχετική, παραδείγματος χάριν, είναι και η παράγραφος 24 της γραπτής δήλωσης του Μ. Υ. 3).

25 Αξίζει να σημειωθεί, έστω και σε αυτό το σημείο της απόφασης, πως έχει επίσης κατατεθεί ως τεκμήριο και η γραπτή κατάθεση του XXXXX Al Baba (τεκμήριο 19 η οποία στο εξής θα καλείται η «κατάθεση του Al Baba»), η οποία λήφθηκε 20 ημέρες μετά και από την ημερομηνία του επίδικου τροχαίου ατυχήματος, δηλαδή στις 29/3/2007, από τον Αστυφύλακα XXXXX, Γ. Αριστείδου. Ο οποίος αστυφύλακας σημειωτέον δεν κατέθεσε ως μάρτυρας κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας. Ούτε και κλήθηκε ο συγκεκριμένος αστυφύλακας να καταθέσει ως μάρτυρας είτε από τον ενάγοντα είτε από τους εναγόμενους. Εύλογα προκύπτει ερώτημα ως προς το λόγο για τον οποίο αυτή η γραπτή κατάθεση δεν είχε ληφθεί νωρίτερα παρά μόνο 20 ημέρες μετά και από το επίδικο τροχαίο ατύχημα. Ιδιαίτερα δε διατηρώντας υπόψη πως σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του το συγκεκριμένο άτομο οδηγούσε αυτοκίνητο το οποίο ακολουθούσε το αυτοκίνητο το οποίο οδηγούσε ο εναγόμενος και ουσιαστικά ο οδηγός του ήταν αυτόπτης μάρτυρας του επίδικου τροχαίου ατυχήματος. Ουσιαστικά ο μόνος μάρτυρας ο οποίος θα μπορούσε να είχε διευκρινίσει το θέμα της καθυστέρησης στη λήψη της γραπτής κατάθεσης του XXXXX Al Baba, θα ήταν ο Αστυφύλακας XXXXX, ο οποίος όμως δεν κατέθεσε ως μάρτυρας. Όπως βεβαίως ούτε και ο XXXXX Al Baba κατέθεσε προφορικά ως μάρτυρας έτσι ώστε να μπορούσε ενδεχομένως και ο ίδιος να είχε δώσει κάποια εξήγηση για αυτή την καθυστέρηση.

26 Όπως αναφέρεται και πιο πάνω, όπως και ο εναγόμενος, ούτε και ο XXXXX Al Baba κατέθεσε ως μάρτυρας κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας έτσι ώστε να προσφερόταν η ευκαιρία στον ευπαίδευτο δικηγόρο του ενάγοντα να τον αντεξετάσει. Σημαντική κατ΄ ισχυρισμό αυτή η μαρτυρία καθότι ο συγκεκριμένος μάρτυρας, μέσω της γραπτής κατάθεσης του, προβάλει τον εαυτό του ως αυτόπτη μάρτυρα του επίδικου τροχαίου ατυχήματος. Όμως ακόμη και αυτή η προβολή ισχυρισμού από το συγκεκριμένο άτομο δεν αποτελεί τίποτε περισσότερο από ένα επιπρόσθετο ισχυρισμό ο οποίος επίσης υπόκειται σε αξιολόγηση από το Δικαστήριο. Έχοντας δε υπόψη και τον τρόπο με τον οποίο ουσιαστικά υποστηρίζεται η εκδοχή του εναγόμενου από το περιεχόμενο της γραπτής κατάθεσης του Al Baba και αυτή η μαρτυρία θα μπορούσε να θεωρηθεί ως μέρος της όλης εξ ακοής μαρτυρίας αναφορικά με τους ισχυρισμούς του άλλου ενεχόμενου οδηγού, δηλαδή του εναγόμενου. Εξετάζεται πιο κάτω και το ιστορικό της λήψης της κατάθεσης του Al Baba και η οποιαδήποτε σημασία αυτής ως μέρος του μαρτυρικού υλικού το οποίο τέθηκε υπόψη του Δικαστηρίου.

27 Εκτός και από αυτόν τον κατ΄ ισχυρισμό αυτόπτη μάρτυρα κατατέθηκε και ως τεκμήριο η γραπτή κατάθεση ενός άλλου κατ΄ ισχυρισμό αυτόπτη μάρτυρα, δηλαδή του XXXXX Μαρμαρά, άτομο το οποίο ο ενάγων, μέσω του δικηγόρου του, είχε δηλώσει πρόθεση να παρουσιάσει ως μάρτυρα. Δυστυχώς όμως αυτό το άτομο, όπως αναφέρθηκε στο Δικαστήριο από τον ευπαίδευτο δικηγόρο του ενάγοντα, αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας και τελικά απεβίωσε προτού του δοθεί η ευκαιρία να καταθέσει. Η γραπτή κατάθεση αυτού του ατόμου κατατέθηκε από τον εξεταστή του επίδικου ατυχήματος ως τεκμήριο 8 (στο εξής θα καλείται η «κατάθεση του Μαρμαρά»). Όπως και στην περίπτωση της κατάθεσης του Al Baba έτσι και σε αυτή την περίπτωση εξετάζεται πιο κάτω το ιστορικό λήψης της κατάθεσης του Μαρμαρά και η οποιαδήποτε σημασία αυτής ως μέρος του μαρτυρικού υλικού το οποίο τέθηκε υπόψη του Δικαστηρίου.

28 Παρά και το γεγονός πως εν τέλει ο ενάγων είναι και ο μοναδικός αυτόπτης μάρτυρας ο οποίος κατέθεσε προφορικά ενώπιον του Δικαστηρίου αναφορικά με το επίδικο τροχαίο ατύχημα η μαρτυρία του δεν είναι και ιδιαίτερα εκτενής καθότι ως ένα από τα πρώτα άμεσα αποτελέσματα της σύγκρουσης των δύο ενεχομένων οχημάτων, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του, ήταν και η απώλεια των αισθήσεων του (βλ. σχετικά την παράγραφο 32 αυτής της απόφασης). Τουλάχιστον όμως στο βαθμό στον οποίο ήταν σε θέση να καταθέσει αναφορικά με τις συνθήκες του επίδικου τροχαίου ατυχήματος προσφέρθηκε η ευχέρεια αντεξέτασης του από αμφότερους τους ευπαίδευτους συνηγόρους των εναγόμενων.

Η προφορική κατάθεση του ενάγοντα

29 Κατ΄ αρχάς ως προς τις συνθήκες του επίδικου τροχαίου ατυχήματος ο ενάγων υιοθέτησε γραπτή δήλωση του ως μέρος της κύριας εξέτασης του. Εντός αυτής υπάρχει η ακόλουθη σχετική και σύντομη αναφορά της εκδοχής του ενάγοντα ως προς τον τρόπο πρόκλησης του επίδικου τροχαίου ατυχήματος.

30 Ο ίδιος οδηγούσε μοτοσυκλέτα κατά μήκος της οδού Δωδεκανήσου με κατεύθυνση τη συμβολή της με την οδό Αλεξάνδρου Παπάγου. Σε ελάχιστη απόσταση πριν από το σημείο ΑΛΤ[1] και συγκεκριμένα περίπου 1 μέτρο ο εναγόμενος στην προσπάθεια του να εισέλθει εντός της οδού Δωδεκανήσου από την οδό Αλεξάνδρου Παπάγου παρέλειψε να οδηγεί στην αριστερή πλευρά του δρόμου, δηλαδή της οδού Δωδεκανήσου, με αποτέλεσμα να εισέλθει στην λωρίδα κυκλοφορίας στην οποία ο ίδιος οδηγούσε και να προκύψει η σύγκρουση μεταξύ των δύο ενεχομένων οχημάτων. Τονίζεται στη γραπτή δήλωση του ενάγοντα η αντικανονική είσοδος εντός της οδού Δωδεκανήσου του αυτοκινήτου το οποίο οδηγούσε ο εναγόμενος με αποτέλεσμα την αποκοπή της πορείας της μοτοσυκλέτας την οποία ο ίδιος οδηγούσε, προφανώς κανονικά σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του, δηλαδή στην αριστερή λωρίδα κυκλοφορίας.

31 Κατά την προφορική κατάθεση του ο ενάγων διευκρίνισε περισσότερο την εκδοχή του ως προς τον τρόπο με τον οποίο προκλήθηκε η επίδικη σύγκρουση. Εξήγησε πως 3 με 4 μήνες μετά που «…έφερα το νου μου…» [2] τον πήρε στο χώρο του επίδικου τροχαίου ατυχήματος ο αστυνομικός που ετοίμασε το σχεδιάγραμμα της σκηνής του επίδικου ατυχήματος, το οποίο αρχικά κατατέθηκε ως τεκμήριο Α προς αναγνώριση και στη συνέχεια ως κανονικό τεκμήριο 7 (στο εξής θα καλείται το «σχεδιάγραμμα»), και ο ίδιος ο ενάγων του υπέδειξε το σημείο που ήταν με την μοτοσυκλέτα. Υποδεικνύοντας συγκεκριμένα το σημείο σύγκρουσης Χ1 επί του σχεδιαγράμματος. Ενημερώθηκε επίσης αναφορικά με την εκδοχή του οδηγού του άλλου ενεχομένου οχήματος. Επίσης 3 με 4 μήνες μετά από το επίδικο τροχαίο ατύχημα ενημερώθηκε από τους γονείς του αναφορικά και με την ύπαρξη αυτόπτη μάρτυρα, δηλαδή του Νίκου Μαρμαρά (βλ. σχετικά την παράγραφο 27 αυτής της απόφασης).

32 Όπως αναφέρεται και πιο πάνω δόθηκε η ευχέρεια σε αμφότερους τους ευπαίδευτους συνηγόρους των εναγόμενων να αντεξετάσουν τον ενάγοντα αναφορικά με την όλη εκδοχή του, στην έκταση βεβαίως στην οποία αυτή υπήρχε, έχοντας υπόψη και την απώλεια των αισθήσεων του ως αποτέλεσμα της επίδικης σύγκρουσης. Διευκρινίζεται δηλαδή το εξής συγκεκριμένο δεδομένο το οποίο δεν αμφισβητήθηκε από τους ευπαίδευτους συνήγορους των εναγόμενων.

Ο ισχυρισμός του ενάγοντα ότι από ένα χρονικό σημείο και μετά δεν μπορούσε να θυμηθεί οτιδήποτε. Ως αποτέλεσμα βεβαίως της απώλειας των αισθήσεων του εξαιτίας και του τραυματισμού του. Αξίζει να σημειωθεί επί αυτού του θέματος τόσο η ύπαρξη του τεκμηρίου 41 όσο και η αναφορά του Μ. Ε. 8 ως προς το ότι ο ενάγων διακομίσθηκε από το νοσοκομείο σε κωματώδη κατάσταση.

Βεβαίως δεν αναφέρει ονομαστικά το Γενικό Νοσοκομείο Πάφου αλλά αναφέρει πως μεταφέρθηκε «από» το νοσοκομείο. Συνεπώς λογικά αναφερόταν στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου. Ενώ και στο ιατρικό πιστοποιητικό του (τεκμήριο 38) αναφέρεται σε μεταφορά του ενάγοντα από το Γενικό Νοσοκομείο Πάφου με αναφορά ως προς το ότι ήταν διασωληνωμένος υπό καταστολή σε μηχανική υποστήριξη αναπνοής (όπως διευκρίνισε προφορικά καθώς βεβαίως στο ιατρικό πιστοποιητικό γίνεται χρήση του αρκτικόλεξου Μ.

Υ. Α.) . Βεβαίως ο ίδιος μάρτυρας ανέφερε ότι μεταφέρθηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου με πλήρη συνείδηση και έπεσε σε κόμμα την επομένη όμως αναφέρθηκε επίσης σε ανάνηψη του ασθενούς μετά και από λιποθυμία του και τη μέτρηση στην κλίμακα Γλασκώβης στη συνέχεια. Ουσιαστικά δεν προκύπτει σαφής μαρτυρία σύμφωνα με την οποία να είναι δυνατό να κριθεί ότι ο ενάγων αμέσως μετά από το επίδικο τροχαίο ατύχημα είχε τις αισθήσεις του ανεξάρτητα και από το χρονικό σημείο κατά το οποίο επήλθε η κωματώδης κατάσταση.

33 Αξίζει να σημειωθεί έστω και σε αυτό το σημείο της απόφασης πως σύμφωνα με την κρινόμενη ως αξιόπιστη μαρτυρία του Μ. Ε. 8, XXXXX Συμεωνίδη, ο ενάγων διακομίσθηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας από το Γενικό Νοσοκομείο Πάφου και κατά την άφιξη του ήταν διασωληνωμένος υπό καταστολή και σε μηχανική υποστήριξη της αναπνοής του. Υπενθυμίζεται πως ο Μ. Ε. 8 κατέθεσε υπό την ιδιότητα του ως νευροχειρούργος, ο οποίος ανήκε στην ομάδα των θεραπόντων γιατρών του ενάγοντα κατά την παραμονή του ενάγοντα στην νευροχειρουργική κλινική του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας.

34 Εξετάζονται στη συνέχεια οι ισχυρισμοί του ενάγοντα όπως αυτοί προβλήθηκαν κατά τη διάρκεια της προφορικής κατάθεσης του τόσο μέσω της υιοθέτησης της γραπτής δήλωσης του όσο και ως αποτέλεσμα της διπλής αντεξέτασης του.

35 Κατ΄ αρχάς το Δικαστήριο δεν έχει οποιαδήποτε αμφιβολία ως προς το ότι ο ενάγων δεν ήταν ειλικρινής αναφορικά με τον ισχυρισμό του ως προς το ότι η μοτοσυκλέτα την οποία οδηγούσε είχε φώτα. Έχει βεβαίως παρουσιαστεί και κάποια μαρτυρία αναφορικά με την ύπαρξη ενός φαναριού (τεκμήρια 12 και 20) παρά και την σαφή απάντηση του Μ. Ε. 2 ότι δεν εντόπισε οποιοδήποτε φανάρι στη σκηνή του επίδικου ατυχήματος (δίχως να αποκλείεται το ενδεχόμενο αυτό να είχε καταστραφεί από την πυρκαγιά η οποία προκλήθηκε ως αποτέλεσμα της επίδικης σύγκρουσης) αλλά ο ισχυρισμός του ενάγοντα όταν ανέφερε ότι «…άναψα τα φώτα…» όταν του υποβλήθηκε πως η μοτοσυκλέτα όχι μόνο δεν είχε καθόλου φώτα αλλά ούτε και εγκατάσταση για φώτα δεν πείθει καθόλου το Δικαστήριο. Ενδεχομένως, εάν διευκρινιζόταν από τον ίδιο τι ακριβώς εννοούσε όταν ισχυριζόταν ότι «άναψε» τα φώτα, σε συνάρτηση βεβαίως και με τα όσα αναφέρονται σχετικά στα τεκμήρια 12 και 20, ως προς την ύπαρξη ενός μικρού φαναριού, η κρίση του Δικαστηρίου ως προς την αξιοπιστία του ως προς τον συγκεκριμένο ισχυρισμό να ήταν διαφορετική.

36 Αναμφίβολα το Δικαστήριο οδηγείται σε αυτό το συμπέρασμα λαμβάνοντας υπόψη και εξ ακοής μαρτυρία η οποία προέρχεται από τις γραπτές καταθέσεις της ιδιοκτήτριας της μοτοσυκλέτας και του γιου της. Όμως πραγματικά δεν διαπιστώνεται πως τα δύο αυτά άτομα είχαν οποιοδήποτε κίνητρο να αποκρύψουν ή να παραποιήσουν τα γεγονότα αναφορικά με αυτό το θέμα.

Μάλιστα όπως επεξηγείται και πιο πάνω η μαρτυρία τους επί του συγκεκριμένου θέματος θα μπορούσε να κρινόταν και ενισχυτική της αξιοπιστίας του ίδιου του ενάγοντα. Εάν βεβαίως ο ίδιος όμως ήταν πιο σαφής και ειλικρινής ως προς το κατά πόσο όντως η μοτοσυκλέτα είχε ως μέρος του εξοπλισμού της το δικό της φωτισμό.

Εάν δηλαδή η μαρτυρία του ήταν σύμφωνη με αυτή της ιδιοκτήτριας της μοτοσυκλέτας και του γιου της. Αντιθέτως, όταν ερωτήθηκε κατά την αντεξέταση του από τον ευπαίδευτο συνήγορο του εναγόμενου εάν τα φώτα της μοτοσυκλέτας ήταν κανονικά όπως όλες τις μοτοσυκλέτες, η μονολεκτική του απάντηση ήταν, ναι. Εντούτοις όχι μόνο δεν διαπιστώνεται ο ενάγων να ήταν ειλικρινής ως προς το συγκεκριμένο σημείο αλλά μάλιστα η ανειλικρίνεια του ήταν και προκλητική καθώς όταν αντεξεταζόταν επί του συγκεκριμένου θέματος όχι μόνο ισχυρίστηκε πως η μοτοσυκλέτα είχε φώτα και πως τα άναψε αλλά απάντησε επίσης με την εξής ερώτηση – «Γίνεται να είναι νύκτα και εάν δεν είχε φώτα ήταν να πιάσω την μοτοσυκλέτα;».

Σε άλλο σημείο της αντεξέτασης του από τον ευπαίδευτο συνήγορο του εναγόμενου όταν του υποβλήθηκε πως η μοτοσυκλέτα δεν είχε καθόλου φώτα αλλά ούτε και εγκατάσταση για φώτα η απάντηση του δόθηκε και πάλι υπό μορφή προκλητικής ουσιαστικά υποτιθέμενης διαμαρτυρίας, η οποία όμως καθόλου πειστική δεν κρίνεται από το Δικαστήριο.

Συγκεκριμένα απάντησε ως εξής. «Γίνεται αυτό μου λες; Αφού την έπιασα που τον Κυανού Σταυρό, άναψα τα φώτα, γιατί να πω ψέματα, δεν έχει κάποιο λόγο, γιατί να έρθω να πω ψέματα;». Λόγο βεβαίως είχε ο ενάγων καθώς η εντύπωση την οποία προκάλεσε στο Δικαστήριο ως μάρτυρας ήταν αυτή ενός ανθρώπου ο οποίος ήταν σε θέση να αντιληφθεί τη σημασία της οδήγησης κατά τη διάρκεια της νύχτας δίχως η μοτοσυκλέτα να έχει φώτα και της ευθύνης την οποία θα είχε αναφορικά τόσο με τη δική του ασφάλεια όσο και αυτή άλλων χρηστών του δρόμου.

Με τον ίδιο τρόπο της προκλητικής και πάλι δήθεν διαμαρτυρίας,, αντεξεταζόμενος πλέον από τον ευπαίδευτο συνήγορο της εναγόμενης, όταν του τέθηκε πως είχε ευθύνη για το επίδικο τροχαίο ατύχημα ερώτησε ως εξής, :- «Γιατί; Ποιος ο λόγος; Τι ευθύνη; Τι εννοείς;». Όταν τότε του τέθηκε υπόψη του πως οδηγούσε χωρίς φώτα απάντησε ως εξής.

«Χωρίς φώτα; Ποιος το είπε αυτό ότι εν χωρίς φώτα; Είχε φώτα η μοτόρα πάνω». Επιπλέον βεβαίως έχει παρουσιαστεί και μαρτυρία σύμφωνα με την οποία ο ίδιος παραδέχτηκε γραπτή κατηγορία ότι οδηγούσε την επίδικη μοτοσυκλέτα χωρίς φώτα κατά τη διάρκεια της νύχτας (τεκμήριο 3). Όμως όταν στη συνέχεια ερωτήθηκε από τον ευπαίδευτο συνήγορο της εναγόμενης γιατί παραδέχτηκε στο τεκμήριο 3 ότι οδηγούσε χωρίς φώτα κατά τη διάρκεια της νύχτας, η απάντηση του ήταν ότι δεν παραδέχτηκε έτσι πράγμα.

Βεβαίως, ούτε και παρουσιάστηκε μαρτυρία αναφορικά με την κατ΄ ισχυρισμό του ιδίου του ενάγοντα ως προς την απόσυρση της συγκεκριμένης κατηγορίας στο Δικαστήριο. Προφανώς εννοώντας ο ενάγων ότι όταν κατηγορήθηκε ενώπιον Δικαστηρίου η συγκεκριμένη κατηγορία είχε αποσυρθεί. Μάλιστα ο ευπαίδευτος δικηγόρος του ενάγοντα όταν αντεξέταζε τον Μ.

Υ. 3 του υπέβαλε ότι η συγκεκριμένη κατηγορία απορρίφθηκε και πως ο ενάγων αθωώθηκε από το Δικαστήριο. Βεβαίως δεν παρουσιάστηκε οποιαδήποτε τέτοια μαρτυρία είτε για απόσυρση της σχετικής κατηγορίας είτε για αθώωση του ενάγοντα. Όμως, παρά και το γεγονός πως ακόμη και να υπήρχε τέτοια μαρτυρία, ως προς την απόσυρση δηλαδή της συγκεκριμένης κατηγορίας ή ακόμη και της αθώωσης του ενάγοντα, δίχως άλλη σαφή μαρτυρία αυτό δεν θα ήταν καθοριστικό και για το κατά πόσο όντως ο ενάγων οδηγούσε την μοτοσυκλέτα με φώτα.

Έχοντας δηλαδή υπόψη και την υπόλοιπη κρινόμενη ως αξιόπιστη μαρτυρία επί του θέματος. Πραγματικά καθόλου δεν ενισχυόταν ακόμη και γενικότερα η αξιοπιστία του ενάγοντα με την επιμονή του ως προς το ότι δεν έλεγε ψέματα αναφορικά με το συγκεκριμένο θέμα. Προφανώς η ύπαρξη φωτισμού επί της μοτοσυκλέτας ορθά θεωρήθηκε από τον ενάγοντα ως ένα σημαντικό στοιχείο αναφορικά με το κατά πόσο έφερε και ο ίδιος μερίδιο ευθύνης ως προς την πρόκληση του επίδικου τροχαίου ατυχήματος.

Βεβαίως η προσπάθεια προώθησης του συγκεκριμένου ισχυρισμού από τον ίδιο τον επίδικο κάθε άλλο παρά προσέθετε αξιοπιστία στην όλη εκδοχή του. Αντιθέτως, κατά την αξιολόγηση της αξιοπιστίας του ως μάρτυρας διακυβευόταν με αυτή την επιμονή του και η απόρριψη ολόκληρης της εκδοχής του.

37 Συνεπώς, διατηρώντας υπόψη τα όσα αναφέρονται πιο πάνω και άλλη σχετική μαρτυρία ως προς τις συνθήκες του επίδικου τροχαίου ατυχήματος η οποία είτε δεν αμφισβητήθηκε είτε κρίνεται ως αξιόπιστη, καταγράφεται ως εύρημα το εξής. Η μοτοσυκλέτα την οποία ο ενάγων οδηγούσε και η οποία συγκρούστηκε με το αυτοκίνητο το οποίο οδηγούσε ο εναγόμενος δεν ήταν εξοπλισμένη με δικό της φωτισμό και ούτε και έφερε οποιοδήποτε άλλο είδος φωτισμού στο μπροστινό της μέρος. Κατ΄ επέκταση βεβαίως καταγράφεται και ως εύρημα ότι ο ενάγων παρά και το γεγονός ότι ήταν νύχτα και απαιτείτο η χρήση φωτών προς ασφαλή οδήγηση οποιουδήποτε οχήματος στο οδικό δίκτυο στο οποίο κυκλοφορούσε με την μοτοσυκλέτα εντούτοις οδηγούσε αυτή δίχως φώτα κατά το χρονικό διάστημα της ελεύθερης διέλευσης της κατά μήκος της οδού Δωδεκανήσου μέχρι και του σημείου της σύγκρουσης της με το αυτοκίνητο το οποίο οδηγούσε ο εναγόμενος.

38 Βεβαίως το Δικαστήριο διευκρινίζει το εξής. Η αρνητική αξιολόγηση της αξιοπιστίας του ενάγοντα επί ορισμένων θεμάτων δεν αποκλείει τη θετική αξιολόγηση της σε σχέση με άλλα θέματα. Δεν καταλήγει δηλαδή το Δικαστήριο σε γενικό συμπέρασμα πως ο ενάγων ήταν εξ ολοκλήρου αναξιόπιστος ως μάρτυρας ή ουσιαστικά ότι κατέθεσε με ανειλικρίνεια σε σχέση με το σύνολο των όσων ισχυρισμών προέβαλε ενώπιον του Δικαστηρίου. Το γεγονός δηλαδή ότι η αξιοπιστία του επί ορισμένων ισχυρισμών ελέγχεται με απλή διασταύρωση με άλλη μαρτυρία δεν οδηγεί αυτόματα και σε απόρριψη του συνόλου αυτών ως αναξιόπιστους.

39 Επικεντρώθηκε η αντεξέταση του ενάγοντα σε μια προσπάθεια αμφισβήτησης της αξιοπιστίας της μαρτυρίας του σε σχέση με την περιγραφή η οποία δόθηκε από τον ίδιο αναφορικά με το χρονικό σημείο αμέσως πριν από την επίδικη σύγκρουση. Ασφαλώς αμφότεροι οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των εναγόμενων επεδίωξαν τον εντοπισμό αντιφάσεων στη μαρτυρία του ενάγοντα σε σχέση με το συγκεκριμένο χρονικό σημείο. Ενώ με την ολοκλήρωση της ακροαματικής διαδικασίας μέρος της επιχειρηματολογίας τους αποτελείτο και από επισήμανση τέτοιων αντιφάσεων βάσει και των οποίων κάλεσαν το Δικαστήριο να κρίνει τον ενάγοντα ως αναξιόπιστο σε σχέση με την περιγραφή η οποία δόθηκε από τον ίδιο ως προς τα όσα είχαν κατ΄ ισχυρισμό συμβεί αμέσως πριν από την επίδικη σύγκρουση.

40 Όσο κατανοητή και λογική να είναι δυνατό να γίνει αντιληπτή η συγκεκριμένη γραμμή αντεξέτασης το Δικαστήριο διευκρινίζει πως ασφαλώς δεν εξετάζει μικροσκοπικά τους ισχυρισμούς του ενάγοντα αναφορικά με ένα χρονικό διάστημα το οποίο δεν μπορεί να διήρκεσε περισσότερο από ορισμένα δευτερόλεπτα. Ιδιαίτερα δε σε σχέση με ένα οδηγό ο οποίος στη συνέχεια και ως αποτέλεσμα της επίδικης σύγκρουσης υπέστη τραυματισμούς και απώλεσε τις αισθήσεις του ενώ σύμφωνα και με την ιατρική μαρτυρία στη συνέχεια αρχικά βρισκόταν ουσιαστικά σε μια κωματώδη κατάσταση.

41 Επί του συγκεκριμένου θέματος υπενθυμίζει το Δικαστήριο την ύπαρξη σχετικής νομολογίας σύμφωνα με την οποία η ευθύνη αναφορικά με ένα τροχαίο ατύχημα επιμερίζεται κάτω από το πρίσμα της κοινής λογικής και της καθημερινής εμπειρίας ενώ οι εκατέρωθεν παραλείψεις συνεκτιμούνται όχι μικροσκοπικά αλλά από την πλατιά γωνιά του μέσου συνετού πολίτη.

Σχετική αυθεντία επί του θέματος είναι η απόφαση Χαριλάου ν. Νικολάου (2003) 1 Α. Α. Δ. 1460 στην οποία ο έντιμος Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου, Καλλής Δ., επαναλαμβάνει αυτολεξεί ουσιαστικά τα όσα αναφέρει σχετικά ο έντιμος Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου, Πικής Δ. (όπως ήταν τότε) στις σελίδες 183 έως 184 της απόφασης Χριστοδούλου ν.

Γρηγορίου (1989) 1 Α. Α. Δ. (Ε) 178) με αναφορά επίσης στις αποφάσεις Charalambous v. Kassapis (1988) 1 C. L. R. 25 και στην απόφαση Polycarpou v. Adamou (1988) 1 C. L. R. 727. Αναφέρεται επίσης σχετικά στην απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου Ξυπτέρα ν. Κυπριανού (1997) 1 Α. Α. Δ. 1696 πως η ενέργεια οδηγού ο οποίος βρίσκεται αντιμέτωπος με μια επικείμενη σύγκρουση, δεν θα πρέπει να κρίνεται μικροσκοπικά αλλά με ευρύτητα ανάλογη με τα αγωνιώδη διλήμματα που αντιμετωπίζει και την έλλειψη ουσιαστικής ευκαιρίας για προγραμματισμό των πράξεων του.

Όπως επίσης αναφέρεται σχετικά στην απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου Κύπρος Κυπριανού ν. Αστυνομίας (2008) 2 Α. Α. Δ. 816, απόφαση σε σχέση με αξιολόγηση μαρτυρίας σε υπόθεση αμελούς οδήγησης, η αξιοπιστία ενός μάρτυρα δεν κρίνεται με στενή και μικροσκοπική εξέταση, αλλά με βάση το σύνολο της συμπεριφοράς του μάρτυρα στο εδώλιο και με βάση το περιεχόμενο και την ουσία ολόκληρης της μαρτυρίας του.

Διατηρώντας υπόψη τη μαρτυρία στο σύνολο της το Δικαστήριο όχι μόνο κατατάσσει την οποιαδήποτε ενέργεια του ενάγοντα στην ίδια κατηγορία αλλά θεωρεί πως και η δυνατότητα του να ανακαλέσει στη μνήμη του περισσότερες λεπτομέρειες θα πρέπει να εκτιμηθεί εντός του ίδιου πλαισίου.

42 Γίνεται αντιληπτό δηλαδή πως αναμφίβολα η προαναφερόμενη νομολογία αναφέρεται στον τρόπο με τον οποίο ένα Δικαστήριο κατά την εξέταση των σχετικών δεδομένων προς καθορισμό της ύπαρξης ή μη αμέλειας λαμβάνει υπόψη του αναγνωρισμένο από την νομολογία μας κριτήριο σε περιπτώσεις όπου κρίνονται οι ενέργειες των ατόμων τα οποία ενέχονται σε ένα τροχαίο ατύχημα. Πως δηλαδή κρίνονται οι ενέργειες ατόμων τα οποία θα μπορούσαν να θεωρηθούν ενδεχομένως ότι υπέχουν ευθύνη για την πρόκληση ενός ατυχήματος. Κατ΄ επέκταση όμως το Δικαστήριο θεωρεί πως με παρόμοιο τρόπο θα πρέπει να αξιολογηθεί και η αξιοπιστία του ενάγοντα αναφορικά με το βαθμό στον οποίο ήταν σε θέση να ανακαλέσει στη μνήμη του τόσο τις δικές του ενέργειες όσο και τα όσα ήταν σε θέση να αντιληφθεί στο χρονικό σημείο αμέσως πριν από την επίδικη σύγκρουση.

43 Έχοντας διευκρινίσει και τον τρόπο με τον οποίο αξιολογείται η αξιοπιστία του ενάγοντα επί του συγκεκριμένου θέματος της επίδικης σύγκρουσης το Δικαστήριο συνεχίζοντας την αξιολόγηση της μαρτυρίας του ενάγοντα παρατηρεί επιπλέον τα ακόλουθα.

44 Κατ΄ αρχάς το Δικαστήριο συμφωνεί με αμφότερους τους ευπαίδευτους συνηγόρους των εναγόμενων πως όντως υπάρχουν αντιφάσεις στη μαρτυρία του ενάγοντα. Παραδείγματος χάριν, ενώ στη γραπτή δήλωση του ισχυρίζεται πως η μοτοσυκλέτα την οποία οδηγούσε κατά μήκος της οδού Δωδεκανήσου βρισκόταν σε απόσταση περίπου 1 μέτρο από το σημείο ΑΛΤ, εννοώντας δηλαδή πως αυτή βρισκόταν σε κίνηση, εντούτοις στην γραπτή κατάθεση του (τεκμήριο 4) η οποία δόθηκε στις 15/6/2007, ισχυρίζεται ότι είχε σταματήσει στο ΑΛΤ στο τέλος της παρόδου. Όταν αντεξεταζόταν από τον ευπαίδευτο συνήγορο του εναγόμενου στις 2/6/2015, ισχυρίστηκε πως «…πριν το αλτ πήγα να σταματήσω όπως είδα το αυτοκίνητο και με χτύπησε…». Αξίζει να σημειωθεί, έστω και σε αυτό το μέρος της απόφασης, πως αμέσως μετά από αυτό τον ισχυρισμό ο ενάγων πρόσθεσε την εξής πρόταση, :- «Που τζιαμέ τζαί τζεί δεν θυμούμαι τίποτα». Επιπλέον, αναφορικά και με το κατά πόσο είχε σταματήσει την μοτοσυκλέτα την οποία οδηγούσε στο ΑΛΤ αξίζει επίσης να σημειωθεί πως ακόμη και στη γραπτή δήλωση του ουσιαστικά προβάλει ένα διαζευκτικό ισχυρισμό καθότι, όπως αναφέρει χαρακτηριστικά, «…η μοτοσικλέτα που οδηγούσα ήταν σταματημένη ή σχεδόν σταματημένη γιατί είχα φθάσει περίπου 1 μέτρο πριν από το ΑΛΤ».

45 Παρά και τον εντοπισμό αντιφάσεων στην εκδοχή του ενάγοντα ως προς την επίδικη σύγκρουση και τα όσα προηγήθηκαν αυτής υπάρχει ένας απλός μεν αλλά πολύ βασικός ισχυρισμός του ενάγοντα ο οποίος κρίνεται αξιόπιστος από το Δικαστήριο. Όχι διότι ο ενάγων ως μάρτυρας προκάλεσε ιδιαίτερα θετική εντύπωση στο Δικαστήριο ως προς την ειλικρίνεια του ως μάρτυρας αλλά διότι το Δικαστήριο λαμβάνοντας υπόψη το σύνολο της υπόλοιπης διαθέσιμης μαρτυρίας ως προς τον καθορισμό του επίδικου σημείου σύγκρουσης κρίνει ότι ο συγκεκριμένος ισχυρισμός του ενάγοντα όντως εμπνέει το Δικαστήριο με εμπιστοσύνη ως προς τη βασιμότητα του.

46 Ο ισχυρισμός αυτός είναι ότι όντως ο ενάγων οδηγούσε στην αριστερή λωρίδα κυκλοφορίας της οδού Δωδεκανήσου. Βεβαίως η αποδοχή και μόνο αυτού του ισχυρισμού όχι μόνο θα μπορούσε να θεωρηθεί πως καθορίζει αλλά ουσιαστικά πως όντως καθορίζει την αξιοπιστία ή μη ενός μεγάλου μέρους της υπόλοιπης μαρτυρίας επί του επίδικου θέματος της ευθύνης καθότι κατ΄ επέκταση καθορίζεται ουσιαστικά με αυτό τον τρόπο και το επίδικο σημείο σύγκρουσης. Διευκρινίζεται όμως πως είναι η αξιολόγηση της προαναφερόμενης υπόλοιπης μαρτυρίας, ανεξάρτητα δηλαδή και από τον ισχυρισμό του ενάγοντα, η οποία καθορίζει και την αξιοπιστία του ισχυρισμού του ενάγοντα. Διευκρινίζεται συνεπώς από το Δικαστήριο πως το συμπέρασμα του ως προς την αξιοπιστία αυτού του ισχυρισμού δεν πηγάζει από την γενικότερα θετική αξιολόγηση της αξιοπιστίας του ενάγοντα. Δεν αποτελεί βάση δηλαδή η αποδοχή της αξιοπιστίας του συγκεκριμένου ισχυρισμού έτσι ώστε το Δικαστήριο να οδηγηθεί στα υπόλοιπα συμπεράσματα του αλλά κατάληξη ή ουσιαστικά λογική προέκταση και τελικά μέρος των όσων δεδομένων γίνονται αποδεκτά ως υπαρκτά έτσι ώστε το Δικαστήριο να καταλήξει στο συμπέρασμα του γενικότερα σε σχέση με το θέμα της ευθύνης και το οποίο βεβαίως σε μεγάλο βαθμό καθορίζεται και από τον καθορισμό του επίδικου σημείου σύγκρουσης σύμφωνα με την μαρτυρία η οποία έχει παρουσιαστεί.

47 Αξίζει σε αυτό το σημείο της απόφασης να αναφερθεί το Δικαστήριο σε ορισμένα σημεία σε σχέση με την περιγραφή από τον ενάγοντα των όσων γεγονότων είχαν κατ΄ ισχυρισμό προηγηθεί της επίδικης σύγκρουσης και αναφορικά με τα οποία ο ενάγων κρίνεται αναξιόπιστος δίχως όμως εν τέλει αυτά να διαπιστώνεται ότι επηρεάζουν την αξιοπιστία του αναφορικά με τον βασικό του ισχυρισμό ως προς το ότι οδηγούσε στην αριστερή λωρίδα κυκλοφορίας της οδού Δωδεκανήσου και ο οποίος προβάλλεται ως μέρος των όσων ισχυρισμών ήταν σε θέση να ανακαλέσει στη μνήμη του πριν από την επίδικη σύγκρουση και την απώλεια των αισθήσεων του (βλ. σχετικά την παράγραφο 32 αυτής της απόφασης). Ο λόγος για τον οποίο αναφέρονται βεβαίως είναι για μια όσο το δυνατό πληρέστερη αιτιολόγηση αυτής της απόφασης.

48 Κατ΄ αρχάς, με την αντεξέταση του από τον ευπαίδευτο συνήγορο του εναγόμενου, διαφάνηκε ο βαθμός στον οποίο οι ισχυρισμοί του στην παράγραφο 2Α της γραπτής του δήλωσης σε σχέση με τους εναγόμενους, όπως ο ίδιος ο ενάγων παραδέχτηκε, δεν πήγαζαν από δική του γνώση αλλά από όσα άλλοι του είχαν πει. Βεβαίως, η παράγραφος 2Α αποτελεί αυτολεξεί αντιγραφή της παραγράφου 2Α της έκθεσης απαίτησης. Παρομοίως σε μεγάλο βαθμό και η παράγραφος 3 της γραπτής δήλωσης αποτελεί αντιγραφή της έκθεσης απαίτησης με ανάλογη αλλαγή από το τρίτο στο πρώτο πρόσωπο και προσθήκη κάποιων λεπτομερειών.

49 Η τακτική αυτή της αντιγραφής δικογράφων και ενσωμάτωσης του περιεχομένου των υπό μορφή μαρτυρίας σε γραπτές δηλώσεις κάθε άλλο παρά ορθή είναι δυνατό να θεωρηθεί. Δίχως βεβαίως αυτό να επηρεάζει την εγκυρότητα μιας γραπτής δήλωσης αλλά παράλληλα να μην επιτυγχάνεται αποτελεσματικά όπως θα αναμενόταν ο σκοπός της θέσπισης της δυνατότητας η οποία προβλέπεται από το άρθρο 25 του περί Αποδείξεως Νόμου. Δεν συνάδει δηλαδή η απλή επανάληψη δικογραφημένων ισχυρισμών με την αναμενόμενη προβολή ισχυρισμών μαρτυρίας κατά το στάδιο της κύριας εξέτασης. Αποτελεί βασική αρχή ότι τα δικόγραφα δεν πρέπει να περιέχουν μαρτυρία αλλά μόνο καταγραφή των ουσιωδών γεγονότων. Επομένως, γενικά δεν δικαιολογείται η συγκεκριμένη τακτική.

50 Επιστρέφει το Δικαστήριο σε αυτό το σημείο της απόφασης στην παράθεση ορισμένων σημείων σε σχέση με την περιγραφή από τον ενάγοντα των όσων γεγονότων είχαν κατ΄ ισχυρισμό προηγηθεί της επίδικης σύγκρουσης και αναφορικά με τα οποία κρίνεται αναξιόπιστος. Κατ΄ αρχάς υπενθυμίζεται η διαπίστωση του Δικαστηρίου ότι ο ενάγων δεν ήταν ειλικρινής αναφορικά με την ύπαρξη φώτων επί της μοτοσυκλέτας την οποία οδηγούσε (βλ. σχετικά την παράγραφο 35 αυτής της απόφασης).

51 Επίσης, το Δικαστήριο διαπιστώνει όχι μόνο ανειλικρίνεια του ενάγοντα ως προς το κατά πόσο είχε τη συγκατάθεση του γιου της ιδιοκτήτριας της μοτοσυκλέτας για να την οδηγήσει αλλά επιπλέον και μια αποφυγή αναφοράς στην πραγματικότητα κατά την σύνταξη της έκθεσης απαίτησης. Το περιεχόμενο της οποίας βεβαίως δεσμεύει τον ενάγοντα ως το δικόγραφο του δίχως όμως στη συγκεκριμένη περίπτωση να κρίνεται πως η αποφυγή αυτή έχει ιδιαίτερη σημασία ως προς την έκβαση της αγωγής καθώς δεν έτυχε και ιδιαίτερης διερεύνησης κατά την ακροαματική διαδικασία.

52 Συγκεκριμένα στην παράγραφο 3 της έκθεσης απαίτησης αναφέρεται ότι ο ενάγων οδηγούσε την «…μοτοσικλέτα του…». Βεβαίως η μοτοσυκλέτα δεν ήταν του ενάγοντα. Όπως σαφώς προκύπτει από τη χρήση του οριστικού άρθρου «του». Μάλιστα κατά τη σύνταξη της γραπτής δήλωσης του ενάγοντα παρά και την έκταση αντιγραφής από την έκθεση απαίτησης εντούτοις το συγκεκριμένο οριστικό άρθρο – προφανώς σκοπίμως - δεν αντιγράφεται. Διατηρείται μόνο η αναφορά στον αριθμό σκελετού της μοτοσυκλέτας. Εντός του τεκμηρίου 12 ο γιος της ιδιοκτήτριας της μοτοσυκλέτας Thomas Bentley, ο οποίος ήθελε να δείξει την μοτοσυκλέτα σε φίλους του, ισχυρισμός του ο οποίος υποστηρίζεται και από το περιεχόμενο της γραπτής κατάθεσης της μητέρας του, ιδιοκτήτριας της μοτοσυκλέτας, Jane Marie Bentley, ισχυρίζεται ότι αν και παρόντες ήταν δέκα άτομα, ήξερε μόνο τους τρεις από αυτούς και πως κάποιος από αυτούς, άγνωστος προς τον ίδιο και πιο μεγάλος του κάθισε πάνω στη μοτοσυκλέτα και του είπε να πάει ένα περίπατο. Παρά και την άρνηση του ως προς να την οδηγήσει αυτός επέμενε και επειδή ήταν πιο μεγάλος του τον φοβήθηκε και δέχτηκε να πάει μέχρι ένα ορισμένο σημείο και να επιστρέψει πίσω όμως αυτός ακολούθησε άλλη κατεύθυνση και χάθηκε από τα μάτια του, όπως αναφέρει χαρακτηριστικά.

53 Θα μπορούσε να θεωρηθεί πως έστω και με τον προαναφερόμενο τρόπο, έμμεσα ουσιαστικά, ο ενάγων είχε εξασφαλίσει τη συγκατάθεση του γιου της ιδιοκτήτριας. Αν και όχι βεβαίως αυτή της ιδιοκτήτριας. Εξ ου προφανώς και η παραδοχή του ενάγοντα στην γραπτή κατηγορία ως προς την οδήγηση της μοτοσυκλέτας χωρίς τη συγκατάθεση της ιδιοκτήτριας της (τεκμήριο 3). Όμως σημασία σε αυτό το σημείο αξιολόγησης της αξιοπιστίας του ενάγοντα έχει το γεγονός ότι ο ίδιος ισχυρίστηκε πολύ απλά ότι ο «νεαρός», εννοώντας βεβαίως σύμφωνα και με τη μαρτυρία η οποία παρουσιάστηκε, τον γιο της ιδιοκτήτριας της μοτοσυκλέτας απλά του είπε εντάξει όταν του ζήτησε να του δώσει την μοτοσυκλέτα για την οδηγήσει.

54 Πραγματικά έχοντας υπόψη και τον προκλητικό τρόπο με τον οποίο ο ενάγων απαντούσε αναφορικά με το κατά πόσο η μοτοσυκλέτα είχε φώτα (βλ. σχετικά την παράγραφο 36 αυτής της απόφασης) με τον ίδιο μη πειστικό τρόπο απαντούσε και ως προς το κατά πόσο οικειοθελώς του είχε δοθεί από τον γιο της ιδιοκτήτριας η μοτοσυκλέτα για να την οδηγήσει. Χαρακτηριστικά, όταν του υποβλήθηκε πως απαίτησε την μοτοσυκλέτα δίχως να του την είχε δώσει οικειοθελώς ο κάτοχος της, απάντησε ως εξής, :- «Ήνταλως γίνεται να πιάσω την μοτοσικλέτα του άλλου με το ζόρι; Εγώ παρακάλεσα τον και του λέω δώσε μου την να πάω έναν γυρό και μου λέει εντάξει. Οποιοσδήποτε…» (εδώ ο ενάγων διακόπηκε με την επόμενη ερώτηση). Πραγματικά ο ενάγων καταθέτοντας ενώπιον του Δικαστηρίου κάθε άλλο παρά δημιούργησε την εντύπωση ενός ευγενικού νεαρού ο οποίος θα παρακαλούσε – μάλιστα ένα νεαρότερο του άτομο - να του είχε δοθεί η μοτοσυκλέτα. Αντιθέτως πολύ πιο πειστική κρίνεται ή έστω και εξ ακοής μαρτυρία του γιου της ιδιοκτήτριας σύμφωνα με την οποία παρά και την άρνηση την οποία ο ίδιος εξέφρασε ως προς το να οδηγήσει ο ενάγων την μοτοσυκλέτα αυτός επέμενε και επειδή ήταν πιο μεγάλος του τον φοβήθηκε και δέχτηκε

55 Βεβαίως σε κάποιο βαθμό αλλά μόνο βάσει του τρόπου σκέψης του ενάγοντα θα μπορούσε να δημιουργηθεί η εντύπωση στον ενάγοντα ότι όντως είχε πάρει την μοτοσυκλέτα με τη συγκατάθεση του κατόχου της όμως κρίνοντας το όλο θέμα αντικειμενικά εύλογα προκαλείται αμφιβολία ιδιαίτερα έχοντας υπόψη στο σύνολο τους, τους ισχυρισμούς του γιού της ιδιοκτήτριας κατά πόσο ήταν δικαιολογημένη τέτοια εντύπωση. Ενώ έστω ακόμη και να μπορούσε να θεωρηθεί δικαιολογημένη, ασφαλώς η οποιαδήποτε συγκατάθεση είχε δοθεί ήταν περιορισμένη ως προς το βαθμό στον οποίο θα μπορούσε να είχε οδηγηθεί η μοτοσυκλέτα, σε σχέση δηλαδή με την απόσταση από το σημείο εκκίνησης της, κάτι το οποίο προφανώς ο ενάγων αγνόησε.

56 Επιστρέφοντας όμως στους ισχυρισμούς του ενάγοντα οι οποίοι έχουν άμεση σχέση με την επίδικη σύγκρουση η εκδοχή του ενάγοντα ήταν λιτή και σταθερή δίχως να ενυπάρχει σε αυτή οποιοδήποτε στοιχείο είτε υπερβολής είτε αδικαιολόγητης διαμαρτυρίας του ιδίου ως προς την ύπαρξη της ειλικρίνειας του. Τονίζεται δηλαδή πως το συγκεκριμένο στοιχείο αδικαιολόγητης διαμαρτυρίας κάθε άλλο παρά ενίσχυε την αξιοπιστία του σε σχέση με τους ισχυρισμούς του ως προς την ύπαρξη φωτών πάνω στην μοτοσυκλέτα ή κατά πόσο όντως οικειοθελώς είχε πάρει την μοτοσυκλέτα από τον γιο της ιδιοκτήτριας. Σε αντίθεση όμως με τον τρόπο με τον οποίο απαντούσε στη συνέχεια αναφορικά με την επίδικη σύγκρουση. Όπως ανέφερε χαρακτηριστικά στον ευπαίδευτο συνήγορο του εναγόμενου όταν ερωτήθηκε πως έγινε το επίδικο τροχαίο ατύχημα – «Εγώ έπιασα τη μοτοσικλέτα από τον «Κυανού Σταυρό» ήμουν στην πορεία αριστερή πάντα του δρόμου οδός Δωδεκανήσου, πριν το αλτ πήγα να σταματήσω όπως είδα το αυτοκίνητο και με χτύπησε. Που τζιαμέ τζαί τζεί δεν θυμούμαι τίποτα». Καθορίζει με απλότητα αλλά και πηγαίο τρόπο τόσο την πορεία την οποία ακολούθησε η μοτοσυκλέτα όσο και την πρόθεση του να σταματήσει στο αλτ, καταλήγοντας στη θέα του αυτοκινήτου το οποίο οδηγούσε ο εναγόμενος και με το οποίο συγκρούστηκε η μοτοσυκλέτα την οποία ο ίδιος οδηγούσε.

57 Εντούτοις, διατηρώντας υπόψη τα όσα αναφέρονται πιο πάνω και τα όσα ανέφερε και στη συνέχεια όντως προκύπτει αντίφαση μεταξύ της προφορικής κατάθεσης και της γραπτής κατάθεσης του ως προς το κατά πόσο η μοτοσυκλέτα ήταν σταματημένη κατά την στιγμή της σύγκρουσης. Επιπρόσθετη αντίφαση μεταξύ των δύο αυτών καταθέσεων προκύπτει και αναφορικά με το κατά πόσο δεν είδε ή είδε το αυτοκίνητο του εναγόμενου πριν από την σύγκρουση Καθώς ενώ προφορικά ισχυρίστηκε ότι είδε το αυτοκίνητο, απαντώντας μάλιστα και που βρισκόταν αυτό όταν το είδε αλλά και από που ερχόταν (αν και αυτή η απάντηση δόθηκε συμπερασματικά, δηλαδή λογικά που θα πρέπει να ήταν προηγουμένως το αυτοκίνητο) δίδοντας επίσης απόσταση μεταξύ της δικής του θέσης και αυτής του αυτοκινήτου όταν το είδε, εντούτοις στην γραπτή κατάθεση του δεν προβάλει τέτοιους ισχυρισμούς.

58 Χρονικά βεβαίως η γραπτή κατάθεση του δόθηκε περίπου 3 μήνες μετά από το επίδικο τροχαίο ατύχημα και λογικά θα αναμενόταν η μνήμη του τότε να ήταν πιο έντονη από ότι ήταν όταν κατέθετε ενώπιον του Δικαστηρίου στις 2/6/2015 δηλαδή περίπου 8 χρόνια μετά που είχε δώσει την γραπτή κατάθεση του συν άλλους 3 μήνες από την ημερομηνία του επίδικου ατυχήματος. Διευκρινίζει το Δικαστήριο πως αν και λογικά θα αναμενόταν ο ενάγων να ήταν σε καλύτερη θέση να θυμηθεί ακριβώς τι είχε συμβεί όσο πιο κοντά χρονικά βρισκόταν στο χρονικό σημείο της επίδικης σύγκρουσης δεν παύει να θεωρεί παράλληλα πως ισχύουν και τα όσα αναφέρονται πιο πάνω (βλ. σχετικά την παράγραφο 42 αυτής της απόφασης) ως προς το πως το ίδιο το Δικαστήριο αντιμετωπίζει γενικότερα τη δυνατότητα του ενάγοντα αμέσως προ της επίδικης σύγκρουσης να είχε συλλάβει στο μυαλό του μια πλήρως καθαρή εικόνα των γεγονότων προτού απωλέσει τις αισθήσεις του.

59 Παράλληλα δεν αποκλείεται και η πάροδος του χρόνου μέχρι και την ημερομηνία της προφορικής κατάθεσης του, πέραν και της οποιασδήποτε αδυναμίας να ανακαλέσει με σαφήνεια τα γεγονότα στη μνήμη του, να τον είχε οδηγήσει και στη συμπλήρωση κάποιων κενών ως προς τα όσα είχαν προηγηθεί της επίδικης σύγκρουσης. Βεβαίως ο ίδιος ο ενάγων ισχυρίστηκε πως και στις δύο περιπτώσεις έλεγε την αλήθεια ενώ προσπάθησε να δικαιολογήσει και την οποιαδήποτε διαφορά με αναφορά στην κατάσταση της υγείας του όταν έδιδε την γραπτή κατάθεση του. Ότι δηλαδή ήταν τραυματισμένος, είχε «σίδερα» στα πόδια και γενικά ότι ήταν «χάλια». Βεβαίως, στη συνέχεια όταν απαντούσε σε σχέση με το κατά πόσο ήταν «σταματημένος» ή «σχεδόν σταματημένος», δηλαδή εάν η μοτοσυκλέτα την οποία οδηγούσε είχε σταματήσει στο ΑΛΤ πριν από την επίδικη σύγκρουση, ισχυρίστηκε και το αντίθετο. Ως προς τη δυνατότητα του δηλαδή να ανακαλέσει στη μνήμη του με ακρίβεια τα όσα είχαν συμβεί. Συγκεκριμένα απάντησε πως δεν μπορούσε να θυμηθεί, πως ήταν σχεδόν σταματημένος προσθέτοντας πως πέρασαν τόσα χρόνια και δεν μπορούσε να θυμάται ακριβώς και επαναλαμβάνοντας και πάλι πως ήταν σχεδόν «σταματημένος» και αναφέροντας επίσης πως «…μπορεί να ετζύλαν η μοτοσυκλέτα». Αναμφίβολα προκύπτει ασάφεια ως προς αυτό το μέρος της προφορικής κατάθεσης του ενάγοντα.

60 Όμως, πραγματικά, εάν αυτή η ασάφεια ιδωθεί και αξιολογηθεί εντός του πλαισίου του χρονικού διαστήματος ορισμένων μόνο δευτερολέπτων προτού ο ενάγων απωλέσει τις αισθήσεις του, η σημασία του κατά πόσο όντως ήταν ή δεν ήταν ακόμη εντελώς σταματημένη η μοτοσυκλέτα δεν διαπιστώνεται να είναι τόσο καθοριστική σε σχέση είτε με την αξιολόγηση της αξιοπιστίας του ενάγοντα είτε με την βασιμότητα ή μη της εκδοχής του ως προς τα όσα γεγονότα είχαν προηγηθεί αμέσως πριν από την επίδικη σύγκρουση.

61 Αξίζει δηλαδή πραγματικά έχοντας υπόψη και τη γενικότερη ποιότητα της υπόλοιπης μαρτυρίας του να σημειωθεί πως τουλάχιστον επί ενός κατ΄ ισχυρισμό δεδομένου η θέση του ενάγοντα ήταν σταθερή. Θέση επίσης η οποία όπως αναλύεται πιο κάτω επιβεβαιώνεται και από την υπόλοιπη κρινόμενη ως αξιόπιστη μαρτυρία επί του θέματος. Ως προς το ότι δηλαδή ο ίδιος οδηγούσε την μοτοσυκλέτα στην αριστερή πλευρά του δρόμου. Βεβαίως το κατ΄ ισχυρισμό αυτό δεδομένο χρονικά έχει μια διάρκεια σχετικά περισσότερη από το τελικό σημείο αμέσως πριν από την επίδικη σύγκρουση.

62 Δηλαδή, οι αντιφάσεις οι οποίες προκύπτουν αναμφίβολα έχουν σχέση με ένα χρονικό σημείο το οποίο εντάσσεται, σύμφωνα και με το λεξιλόγιο στο οποίο έχουν συνηθίσει τα Δικαστήρια σε τέτοιες περιπτώσεις, στο όλο πλαίσιο της αγωνίας της στιγμής αμέσως προ της σύγκρουσης. Ουσιαστικά, τα ερωτήματα κατά πόσο ο ενάγων είχε δει ή δεν είχε δει το αυτοκίνητο που οδηγούσε ο εναγόμενος ή και η απόσταση από την οποία το είδε ή κατά πόσο η μοτοσυκλέτα ήταν σταματημένη ή σχεδόν σταματημένη υποβαθμίζονται σε σημασία αναφορικά με τις αντιφάσεις οι οποίες προκύπτουν εξαιτίας αυτών, ιδιαίτερα δε εάν συλλογιστεί το Δικαστήριο πρώτο, το πόσο σύντομα συνέβησαν τα όσα είχαν προηγηθεί της επίδικης σύγκρουσης, κάτι το οποίο επιμαρτυρείται και από την απουσία οποιωνδήποτε ιχνών τροχοπέδησης - σαφής ένδειξη έλλειψης χρόνου αντίδρασης από τους ενεχόμενους οδηγούς - και δεύτερο, την συναισθηματική κατάσταση αγωνίας στην οποία ο ενάγων θα πρέπει να είχε περιέλθει καθώς εκτεθειμένος επί μιας μικρής μοτοσυκλέτας δίχως οποιαδήποτε προστατευτική ενδυμασία βρέθηκε αντιμέτωπος με τον όγκο του αυτοκινήτου.

Όταν δηλαδή πλέον βρέθηκε αντιμέτωπος, έστω και σε ένα χρονικό πλαίσιο όπως ο ίδιος το καθόρισε κλασμάτων δευτερολέπτου, με ένα κινούμενο αυτοκίνητο, ανεξάρτητα και από το κατά πόσο είχε αντιληφθεί αυτό σε μια μικρή απόσταση (σύμφωνα με την προφορική κατάθεση του) ή καθόλου (σύμφωνα και με την γραπτή κατάθεση του), και επί του οποίου αναπόφευκτα θα συγκρουόταν καθώς και η μοτοσυκλέτα επί της οποίας ως οδηγός επέβαινε, είτε σχεδόν σταματημένη είτε σταματημένη, δεν του παρείχε οποιοδήποτε περιθώριο να λάβει οποιαδήποτε αποτελεσματικά αποτρεπτικά μέτρα αποφυγής της επικείμενης σύγκρουσης είτε με ανάλογο ελιγμό είτε με μείωση ή αύξηση της ταχύτητας της μοτοσυκλέτας, χωρίς να αποκλείεται και η περίπτωση αυτή να είχε συγκρουστεί χωρίς καν να είχε προλάβει προηγουμένως να αντιληφθεί την παρουσία του αυτοκινήτου στην πορεία της μοτοσυκλέτας την οποία οδηγούσε, καθώς δηλαδή και τα δύο ενεχόμενα στο επίδικο τροχαίο ατύχημα οχήματα βρίσκονταν σε κίνηση.

63 Υπενθυμίζεται πως σαφώς με την γραπτή κατάθεση του ο ενάγων επικαλείται πλήρη απώλεια μνήμης από ένα χρονικό σημείο μετά και από την ακινητοποίηση της μοτοσυκλέτας την οποία οδηγούσε στο ΑΛΤ δηλαδή στο τέλος μιας παρόδου, προφανώς της οδού Δωδεκανήσου. Συγκεκριμένα αναφέρει πως σταμάτησε στην αριστερή πλευρά σύμφωνα με την πορεία του και ότι μετά από αυτό δεν θυμάται οτιδήποτε άλλο ενώ μετά από αρκετό καιρό του είπαν οι γονείς του ότι τον χτύπησε αυτοκίνητο. Αναφέρει σε σχέση με την υπόδειξη στον Μ. Ε. 3 του σημείου που έγινε το δυστύχημα ως «…το σημείο που σταμάτησα στο ΑΛΤ μετά που έσβησε η μνήμη μου..». Προσθέτει επίσης στη συνέχεια της γραπτής κατάθεσης του πως του είχαν πει πως από αυτό το δυστύχημα είχε τραυματιστεί πάρα πολύ σοβαρά στο κεφάλι και στο δεξί πόδι και πως για το δυστύχημα δεν θυμάται τίποτε άλλο εκτός από αυτά τα οποία αναφέρει στην γραπτή κατάθεση του.

64 Ο ενάγων αναφερόταν συνεχώς σε μια χρονική περίοδο 3 έως 4 μηνών μετά που «έφερε» το «νου» του. Δηλαδή ουσιαστικά μετά που πλέον, όπως σταδιακά έγινε αντιληπτό, ήταν σε θέση να θυμηθεί τι είχε συμβεί. Η αναφορά αυτή αποτελούσε σε αρκετές περιπτώσεις και εισαγωγικό μέρος απαντήσεων του. Ο ενάγων ως μάρτυρας αναφερόμενος σε αυτή τη χρονική περίοδο εννοούσε επίσης και τη χρονική περίοδο μετά από το επίδικο τροχαίο ατύχημα όταν πλέον όχι μόνο ήταν σε θέση να δώσει γραπτή κατάθεση προς τον Μ.

Ε. 2 αλλά και ως η χρονική περίοδο μετά την πάροδο της οποίας όντως έδωσε γραπτή κατάθεση. Αυτό βεβαίως επιβεβαιώνεται και από την ημερομηνία λήψης της γραπτής κατάθεσης του (τεκμήριο 4) στις 15/6/2007, δηλαδή περίπου 3 μήνες μετά από το επίδικο τροχαίο ατύχημα. Όταν ερωτήθηκε κατά την κύρια εξέταση του εάν έμαθε κατά πόσο κάποιος άλλος είχε δει το επίδικο ατύχημα και πάλι αναφερόμενος στην ίδια χρονική περίοδο που «έφερε» το «νου» του των 3 έως 4 μηνών, ανέφερε πως έμαθε από τους γονείς του ότι τέτοιο άτομο υπήρχε και ότι είχε έλθει και σπίτι του.

Πρόσθεσε δε πως το άτομο αυτό το όνομα του οποίου ήταν XXXXX Μαρμαρά τον είδε την ώρα που ήταν «…προς το αλτ με το (sic) μοτοσυκλέτα να σταματώ, το αυτοκίνητο που ήρθε πάνω μου…». Αναφέρεται το Δικαστήριο σε αυτό το μέρος της κύριας εξέτασης του καθότι κατά την αντεξέταση του από τον ευπαίδευτο συνήγορο της εναγόμενης αρχικά ο ενάγων αν και συμφώνησε πως είχε αναφέρει στην κύρια εξέταση του ότι όταν «έφερε» τον «νου» του 3 έως 4 μήνες μετά ήλθε σπίτι τους να τον δει ο XXXXX Μαρμαράς εντούτοις στη συνέχεια ισχυρίστηκε ότι δεν τον είχε δει μετά από την πάροδο αυτής της χρονικής περιόδου αλλά μετά από αρκετό καιρό προσθέτοντας μάλιστα πως πέρασε «…πάρα πολύ καιρός μετά που ήρθε σπίτι μου».

Δεν αποκλείεται όντως η σύνδεση η οποία έγινε από τον ενάγοντα κατά την κύρια εξέταση του να μην ήταν αυτή η οποία άφησε να νοηθεί. Η σύνδεση δηλαδή της χρονικής περιόδου από το επίδικο τροχαίο ατύχημα και του χρονικού σημείου από το οποίο ήταν πλέον σε θέση να ανακαλέσει στη μνήμη του τα όσα είχαν συμβεί και της χρονικής περιόδου και πάλι μετά από το επίδικο τροχαίο ατύχημα μέχρι και την ημερομηνία κατά την οποία όντως είχε έλθει στο σπίτι του ο XXXXX Μαρμαράς.

Επισημάνθηκε τότε σε αυτόν από τον ευπαίδευτο συνήγορο της εναγόμενης η χρονική περίοδος κατά την οποία είχε δώσει γραπτή κατάθεση ο XXXXX Μαρμαράς (Οκτώβριος του 2007) και του υποβλήθηκε πως άρα τον είχε επισκεφθεί και γνωρίσει πολύ πριν να δώσει κατάθεση. Η απάντηση του ενάγοντα ήταν ότι δεν το παραδεχόταν αυτό ενώ μετά και από επανάληψη της ίδιας απάντησης διευκρίνισε πως αυτό το οποίο είχε πει ήταν το εξής.

Ότι πέρασε αρκετός καιρός, δεν είπε 3 με 4 μήνες αλλά ότι πέρασε αρκετός καιρός και μετά τον είδε. Ενδεχομένως αυτή να ήταν και η πρόθεση του ενάγοντα όταν απαντούσε κατά την κύρια εξέταση του. Όμως δεν παύει η απάντηση του να ήταν όπως καταγράφεται πιο πάνω. Μετά και από υπενθύμιση τι είχε αναφέρει όχι μόνο τότε αλλά και νωρίτερα κατά την αντεξέταση του πλέον δήλωσε πως εφόσον το είπε το παραδεχόταν.

Λογικά τότε του υποβλήθηκε πως τον XXXXX Μαρμαρά τον είχε γνωρίσει πριν να δώσει γραπτή κατάθεση. Συμφώνησε ο ενάγων με αυτή την υποβολή. Πραγματικά εύλογα θα μπορούσε να δημιουργηθεί και η εντύπωση πως κάτι διαφορετικό όντως εννοούσε ο ενάγων όταν είχε απαντήσει σχετικά με την ύπαρξη αυτόπτη μάρτυρα κατά την κύρια εξέταση του.

Όμως αναμφίβολα του είχε δοθεί η κάθε δυνατή ευκαιρία ακόμη και να αναιρέσει αυτό τον ισχυρισμό του κατά την αντεξέταση του από τον ευπαίδευτο συνήγορο της εναγόμενης. Κάτι το οποίο δεν έπραξε παρά και την αρχικά αρνητική του αντίδραση ως προς το κατά πόσο όντως είχε αναφερθεί στη συγκεκριμένη χρονική περίοδο ως αυτή κατά την οποία είχε έλθει στο σπίτι του ο XXXXX Μαρμαράς.

65 Βεβαίως τα όσα αναφέρονται πιο πάνω έχουν ιδιαίτερη σημασία αναφορικά εν τέλει με την αποδοχή ή μη της μαρτυρίας εντός της γραπτής κατάθεσης Μαρμαρά ως αξιόπιστης ή μη. Συνδέονται δηλαδή οι συγκεκριμένοι ισχυρισμοί τόσο του ενάγοντα όσο και της μητέρας του, XXXXX Χαραλάμπους, η οποία κατέθεσε ως Μ. Ε. 3, αλλά και του Μ. Ε. 2, σε σχέση με το χρονικό σημείο κατά το οποίο ο XXXXX Μαρμαράς επισκέπτεται το σπίτι του ενάγοντα ή και πότε ακριβώς προκύπτει η τοποθέτηση του αλλά και ενημέρωση είτε των γονιών του ενάγοντα είτε του εξεταστή του επίδικου τροχαίου ατυχήματος, Μ. Ε. 2, ως προς το ότι ήταν αυτόπτης μάρτυρας του επίδικου τροχαίου ατυχήματος. Βεβαίως είναι ο πατέρας του ενάγοντα ο οποίος ενημέρωσε σχετικά τον Μ. Ε. 2 αναφορικά με την ύπαρξη αυτόπτη μάρτυρα. Όμως ο πατέρας του ενάγοντα δεν κατέθεσε ως μάρτυρας προφορικά ενώπιον του Δικαστηρίου. Ενώ η μητέρα του δεν ήταν σε θέση να ανακαλέσει στη μνήμη της καν την ύπαρξη τέτοιου ατόμου.

66 Κατ΄ αρχάς αναφορικά με την μητέρα του ενάγοντα, Μ. Ε. 3, παρατηρείται πως όταν κατά την αντεξέταση της στις 6/7/2015, από τον ευπαίδευτο συνήγορο του εναγόμενου, ερωτήθηκε εάν γνωρίζει κάποιο XXXXX Μαρμαρά απάντησε όχι όπως επίσης απάντησε με τον ίδιο τρόπο όταν, αμέσως μετά, ερωτήθηκε εάν ήλθε σπίτι της προσθέτοντας πως δεν ήξερε τέτοιο όνομα και πως βεβαίως θα το ήξερε εάν ερχόταν σπίτι της.

Οι απαντήσεις αυτές επιβεβαιώθηκαν και κατά την αντεξέταση της από τον ευπαίδευτο συνήγορο της εναγόμενης στις 9/7/2015. Όμως όταν ερωτήθηκε εάν στην αναζήτηση των λεπτομερειών του επίδικου τροχαίου ατυχήματος εάν άκουσε ότι υπήρχε κάποιος άλλος που είδε το ατύχημα απάντησε ναι, προσθέτοντας ότι «…είπαν ότι είχε κάποιο μάρτυρα».

Αυτό, όταν ερωτήθηκε ποιος το είπε, απάντησε ότι το είπε κάποιος του συζύγου της στις Πρώτες Βοήθειες ότι κάποιος μάρτυρας «…είδε τη σκηνή…» προσθέτοντας όμως «περαιτέρω» δεν ήξερε. Ούτε και ενδιαφέρθηκε η ίδια να μάθει αν και ενδιαφέρθηκε ο σύζυγος της. Η ίδια είχε τόσα άλλα να ασχοληθεί με το γιο της ουσιαστικά εννοώντας πως δεν είχε χρόνο η ίδια για τον συγκεκριμένο μάρτυρα.

Ούτε και ήξερε αν έδωσε κατάθεση ο συγκεκριμένος μάρτυρας. Βεβαίως αξίζει να σημειωθεί πως ο σύζυγος της Μ. Ε. 3 δεν κατέθεσε ενώπιον του Δικαστηρίου ως μάρτυρας έτσι ώστε να είχε ερωτηθεί σχετικά με το συγκεκριμένο θέμα με αναφορά και σχετικών λεπτομερειών. Όπως, παραδείγματος χάριν, εάν όντως η ενημέρωσης της οποίας έτυχε ήταν στις Πρώτες Βοήθειες και από ποιο άτομο είχε ενημερωθεί σχετικά.

Ουσιαστικά μόνο ο ενάγων ισχυρίστηκε πως ο XXXXX Μαρμαράς είχε έλθει στο σπίτι του. Επιστρέφοντας όμως και στους ισχυρισμούς της αναφορικά με τον XXXXX Μαρμαρά παραδόξως υποβλήθηκε σε αυτήν ότι δεν είπε την αλήθεια για την γνωριμία της με τον μάρτυρα, τον εμφανιζόμενο ως μάρτυρα, Μαρμαρά. Θέση με την οποία η Μ.

Ε. 3 δεν συμφώνησε.

67 Αναφορικά με τον XXXXX Μαρμαρά ο εξεταστής του επίδικου τροχαίου ατυχήματος, XXXXX Αναστάση, ο οποίος κατέθεσε ως Μ. Ε. 2, ανέφερε τα εξής. Κατ΄ αρχάς η σημασία της παρουσίασης της μαρτυρίας του XXXXX Μαρμαρά προς απόδειξη της αξίωσης του ενάγοντα σε σχέση με το θέμα της ευθύνης διαφαίνεται από την αναφορά του Μ. Ε. 2 στην αρχή της κύριας εξέτασης του όταν με αναφορά στο σχεδιάγραμμα (τεκμήριο 7) όχι μόνο αναφέρεται στο σημείο Γ ως η θέση του Νίκου Μαρμαρά αλλά και ως προς το ότι το σημείο σύγκρουσης Χ1 είναι το σημείο XXXXX που υπέδειξε όχι μόνο ο ενάγων αλλά και ο XXXXX Μαρμαράς.

68 Βεβαίως το σημαντικό ερώτημα το οποίο προκύπτει αναφορικά με την γραπτή κατάθεση του XXXXX Μαρμαρά εφόσον τελικά δεν κατέθεσε ως μάρτυρας είναι το εξής. Ποιος είναι ο λόγος εξαιτίας του οποίου η γραπτή κατάθεση του XXXXX Μαρμαρά δεν λήφθηκε παρά μόνο περίπου 7 μήνες μετά και από το επίδικο τροχαίο ατύχημα; Υπάρχει και σχετική μαρτυρία αναφορικά με αυτό το ερώτημα δίχως όμως το ερώτημα αυτό όντως να απαντάται ικανοποιητικά ή ουσιαστικά πειστικά.

69 Αξίζει να σημειωθεί επίσης το εξής. Παρά και το γεγονός πως είχε προηγηθεί ενώπιον του Δικαστηρίου συζήτηση μεταξύ των δικηγόρων των διαδίκων ως προς την πιθανότητα να είχε κατατεθεί ως τεκμήριο πιστοποιητικό θανάτου του XXXXX Μαρμαρά αυτό δεν έγινε. Μάλιστα ο ευπαίδευτος συνήγορος της εναγόμενης δήλωσε στις 28/1/2016 πως είχε εισηγηθεί πως σε περίπτωση παρουσίασης πιστοποιητικού θανάτου από το ληξιαρχείο του κατ΄ ισχυρισμό αυτόπτη μάρτυρα τότε θα το αποδεχόταν ως τεκμήριο δίχως να χρειαστεί η προσκόμιση οποιασδήποτε άλλης μαρτυρίας.

Επιπλέον, κατά την επόμενη ημερομηνία ορισμού της αγωγής στις 12/2/2016 δηλώθηκε πως απέμενε μόνο ένας μάρτυρας προς ολοκλήρωση της παρουσίασης της υπόθεσης του ενάγοντα ενώ θα κατατίθετο επίσης και το πρωτότυπο του πιστοποιητικού θανάτου του XXXXX Μαρμαρά. Δίχως όμως τελικά αυτό να είχε συμβεί όταν ο ενάγων έκλεισε την υπόθεση του στις 28/6/2016.

Δηλαδή, ουσιαστικά δεν έχει καν παρουσιαστεί μαρτυρία ως προς το ότι το συγκεκριμένο άτομο έχει αποβιώσει και ότι αυτός ήταν και ο λόγος βάσει του οποίου δεν παρουσιάστηκε ως μάρτυρας ενώπιον του Δικαστηρίου. Βεβαίως εντός του φακέλου της αγωγής υπάρχει επίδοση σχετικής κλήσης προς την σύζυγο του ενώ στο πρακτικό αναφέρονται και προβλήματα υγείας τα οποία θα εμπόδιζαν το συγκεκριμένο άτομο από το να καταθέσει προφορικά εξαιτίας προβλήματος υγείας με τις φωνητικές του χορδές και πως παρά και την ύπαρξη αυτού του προβλήματος εντούτοις θα μεριμνούσε ο ευπαίδευτος δικηγόρος του ενάγοντα ως προς την εξεύρεση νομικά αποδεκτού τρόπου προφορικής κατάθεσης του συγκεκριμένου ατόμου.

Ανεξάρτητα και από την μη απόδειξη με οποιαδήποτε μαρτυρία του γεγονότος πως ο XXXXX Μαρμαράς όντως είχε αποβιώσει σημασία βεβαίως στο τέλος έχει το γεγονός πως το συγκεκριμένο άτομο δεν κατέθεσε προφορικά ενώπιον του Δικαστηρίου. Έστω και εάν βεβαίως αυτό το οποίο θα εξυπηρετούσε η κατάθεση του πιστοποιητικού θανάτου του συγκεκριμένου ατόμου θα επιβεβαίωνε αδιαμφισβήτητα τον λόγο για τον οποίο τελικά δεν κατέθεσε ως μάρτυρας.

70 Διατηρώντας υπόψη αυτό το δεδομένο και επιστρέφοντας και στο ερώτημα το οποίο τίθεται πιο πάνω. Ποιος είναι ο λόγος εξαιτίας του οποίου η γραπτή κατάθεση του XXXXX Μαρμαρά δεν λήφθηκε παρά μόνο περίπου 7 μήνες μετά και από το επίδικο τροχαίο ατύχημα; Βεβαίως σχετικό ερώτημα επί του ιδίου θέματος είναι και το εξής.

Γιατί δεν ανέφερε οτιδήποτε σχετικό στον Μ. Ε. 2 ο XXXXX Μαρμαράς, εάν βεβαίως όντως ήταν παρών κατά την επίδικη σύγκρουση, όταν ο εξεταστής ακολούθως βρισκόταν στο χώρο του επίδικου ατυχήματος; Εάν βεβαίως ήταν παρών στο χώρο του επίδικου τροχαίου ατυχήματος όταν ο Μ. Ε. 2 είχε ερωτήσει τους παρευρισκόμενους κατά πόσο οποιοσδήποτε είχε δει το επίδικο ατύχημα.

Συγκεκριμένα, κατά την αντεξέταση του από τον ευπαίδευτο συνήγορο του εναγόμενου, ο Μ. Ε. 2 ερωτήθηκε εάν σύμφωνα με τις οδηγίες από την Αστυνομία καταγράφεται κατά την επίσκεψη στη σκηνή του δυστυχήματος εάν είχε βρεθεί κάποιος που είδε το δυστύχημα. Η απάντηση του Μ. Ε. 2 ήταν ότι ρωτούν τους παρευρισκόμενους και αν κάποιος αναφέρει πως είδε το δυστύχημα τότε καταγράφουν τα στοιχεία του με σκοπό να του πάρουν κατάθεση.

Αναφορικά με τη συγκεκριμένη περίπτωση όντως είχαν ερωτηθεί οι παρευρισκόμενοι και κανένας δεν απάντησε ότι ήταν αυτόπτης μάρτυρας. Βεβαίως δεν αποκλείεται ο XXXXX Μαρμαράς να μην ήταν παρών στη σκηνή του επίδικου ατυχήματος όταν ο εξεταστής είχε ερωτήσει αν κάποιος είχε δει το δυστύχημα. Παράλληλα εύλογα μπορεί να θεωρηθεί πως εάν όντως ο XXXXX Μαρμαράς ήταν αυτόπτης μάρτυρας δεν αποκλείεται να βρισκόταν παρών στο χώρο του επίδικου τροχαίου ατυχήματος και όταν ήταν εκεί ο Μ.

Ε. 2. Εάν όντως ήταν, τότε γιατί δεν απάντησε ότι είχε δει το επίδικο τροχαίο ατύχημα; Ενδεχομένως να ήθελε να αποφύγει την ταλαιπωρία να δώσει κατάθεση είτε γραπτώς στην Αστυνομία είτε προφορικά στο Δικαστήριο. Βεβαίως όλες αυτές οι υποθέσεις του Δικαστηρίου δεν αποτελούν τίποτε περισσότερο από εικασίες.

Αυτό το οποίο είναι βέβαιο είναι το εξής. Εύλογα προκαλείται προβληματισμός από το γεγονός ότι παρά και τον μεταγενέστερο ισχυρισμό του XXXXX Μαρμαρά ως προς το ότι είχε δει το επίδικο ατύχημα εντούτοις δεν XXXXX γραπτή κατάθεση παρά μόνο μετά και από την πάροδο ενός σχετικά μεγάλου χρονικού διαστήματος. Αναπόφευκτα αυτό το δεδομένο προκαλεί και αμφιβολία ως προς την αξιοπιστία του ισχυρισμού του ότι όντως ήταν αυτόπτης μάρτυρας του επίδικου ατυχήματος.

Ενώ η μαρτυρία ως προς το πως έγινε αντιληπτή η ύπαρξη αυτόπτη μάρτυρα δεν είναι ιδιαίτερα σαφής ή επαρκώς λεπτομερής έτσι ώστε να παρέχεται και η δυνατότητα ελέγχου της αξιοπιστίας της. Ουσιαστικά απλά ο Μ. Ε. 2 ανέφερε ότι μετά από δυο εβδομάδες του είχε αναφέρει σχετικά ο πατέρας του ενάγοντα την ύπαρξη του συγκεκριμένου μάρτυρα, δίδοντας του και τα στοιχεία του.

71 Βεβαίως οφείλει το Δικαστήριο να παρατηρήσει και το εξής. Με την ερώτηση του ευπαίδευτου συνηγόρου του εναγόμενου αναφορικά με την τακτική την οποία ακολουθούσε η Αστυνομία και την απάντηση του εξεταστή στη συγκεκριμένη περίπτωση, η αρνητική αυτή απάντηση ως προς το κατά πόσο οποιοσδήποτε από τους παρευρισκόμενους είχε δει το δυστύχημα καλύπτει όχι μόνο την περίπτωση του XXXXX Μαρμαρά αλλά και αυτή του XXXXX Al Baba.

Αναμφίβολα δηλαδή τα ίδια ερωτήματα τα οποία προκύπτουν σε σχέση με την «παράλειψη» του XXXXX Μαρμαρά να δώσει κατάθεση νωρίτερα προκύπτουν και στην περίπτωση του XXXXX Al Baba. Με σημαντική διαφορά βεβαίως στη δεύτερη περίπτωση ως προς την ύπαρξη κίνητρου του συγκεκριμένου ατόμου να δώσει μαρτυρία η οποία να βοηθούσε τον εναγόμενο καθώς ακόμη και από το περιεχόμενο της γραπτής κατάθεσης του προκύπτει μια φιλική αν όχι και συναδελφική σχέση μεταξύ τους παρά και το γεγονός πως ο ίδιος ο εναγόμενος στην γραπτή κατάθεση του (τεκμήριο 17) αναφέρει πως στο ξενοδοχείο ΑΚΤΙ από το οποίο θα παραλάμβανε το αυτοκίνητο ενοικίασης (δηλαδή το ενεχόμενο όχημα στο επίδικο τροχαίο ατύχημα) τον είχε πάρει ο φίλος του Housam ο οποίος δεν εργαζόταν στο πρατήριο αλλά είχε έλθει εκεί εκείνη την ημερομηνία για να τον βοηθήσει.

Ισχυρίζεται επίσης ο εναγόμενος στη δική του γραπτή κατάθεση (τεκμήριο 17) πως όταν έγινε το δυστύχημα ο φίλος του Housam τον ακολουθούσε. Λογικά σε περίπτωση αξιολόγησης του περιεχομένου της γραπτής κατάθεσης του συγκεκριμένου ατόμου το Δικαστήριο κατά την αξιολόγηση της βαρύτητας η οποία θα μπορούσε να δοθεί σε εξ ακοής μαρτυρία δεν μπορεί να μην λάβει υπόψη του το ενδεχόμενο ο XXXXX Al Baba να είχε κίνητρο να αποκρύψει ή να παραποιήσει τα γεγονότα.

Επιπλέον ο XXXXX Al Baba ισχυρίζεται στη γραπτή κατάθεση του (τεκμήριο 19) πως έδωσε τα στοιχεία του στην Αστυνομία όταν δηλαδή αυτή έφθασε στη σκηνή του δυστυχήματος. Δίχως όμως αυτός ο ισχυρισμός να επιβεβαιώνεται από την απάντηση η οποία δόθηκε από τον Μ. Ε. 2 ως προς το κατά πόσο οποιοσδήποτε από τους παρευρισκόμενους είχε αναφέρει ότι είχε δει το δυστύχημα.

Το οποίο σύμφωνα με την γραπτή κατάθεση του όμως το είχε όντως δει ο Al Baba. Επιπλέον ποιος ήταν και ο λόγος, εάν όντως ο XXXXX Al Baba, είχε δώσει τα στοιχεία του στην Αστυνομία, για τον οποίο δεν λήφθηκε κατάθεση και από τον ίδιο στις 10/3/2007 πριν ή μετά των ωρών 14:00 και 15:00 που είχε ληφθεί γραπτή κατάθεση και από τον εναγόμενο, εφόσον υπήρχε διαθέσιμη και διερμηνέας από τα Αραβικά στο Τμήμα Τροχαίας της Αστυνομίας;

72 Επιστρέφοντας όμως και πάλι στο θέμα του XXXXX Μαρμαρά και στο κατά πόσο θα ήταν ασφαλές για το Δικαστήριο να βασιστεί στη μαρτυρία αυτού του μάρτυρα έστω και με αξιολόγηση της σύμφωνα και με το άρθρο 27 του περί Αποδείξεως Νόμου, όπως εισηγήθηκε σχετικά και ο ευπαίδευτος δικηγόρος του ενάγοντα στην τελική αγόρευση του. Μάλιστα εύλογα ο ευπαίδευτος δικηγόρος του ενάγοντα εισηγήθηκε πως το γεγονός ότι η κατάθεση του XXXXX Μαρμαρά εμπεριέχει και μαρτυρία εις βάρος του ενάγοντα, ότι δηλαδή οδηγούσε χωρίς φώτα, αποτελεί και στοιχείο βάσει του οποίου θα πρέπει να δοθεί βαρύτητα σε αυτή την μαρτυρία. Υπό την έννοια ότι εάν η πλευρά του ενάγοντα είχε επιστρατεύσει το συγκεκριμένο άτομο ως μάρτυρα τότε γιατί να αναφέρει τέτοιο ισχυρισμό εντός της κατάθεσης του.

73 Βεβαίως το Δικαστήριο διαπιστώνει ότι υπάρχει και ένας επιπρόσθετος λόγος βάσει του οποίου θα μπορούσε να θεωρηθεί ως ανεξάρτητη η μαρτυρία του XXXXX Μαρμαρά. Το γεγονός ότι δεν έχει συνδεθεί με οποιοδήποτε τρόπο είτε με τον ενάγοντα είτε με την οικογένεια του υπό οποιαδήποτε έννοια είτε φιλική είτε οικογενειακή ή μέσω οποιασδήποτε άλλης σχέσης η οποία να του παρείχε κίνητρο να κατασκευάσει τη μαρτυρία του έτσι ώστε να βοηθήσει τον ενάγοντα. Βεβαίως το ίδιο δεν ισχύει με τον XXXXX Al Baba. Η σχέση του οποίου με τον εναγόμενο, πέραν και από την κοινή χώρα καταγωγής τους, είναι δεδομένη τόσο βάσει του περιεχομένου της γραπτής κατάθεσης του ίδιου του εναγόμενου σε συνδυασμό και με το περιεχόμενο της γραπτής κατάθεσης του XXXXX Al Baba ως προς τους λόγους για τους οποίους έτυχαν κατ΄ ισχυρισμό να οδηγούν ο καθένας με κατεύθυνση το αυτοκίνητο το οποίο οδηγούσε ο εναγόμενος να προηγείται αυτού που οδηγούσε ο XXXXX Al Baba. Εντούτοις και ο ίδιος ο XXXXX Μαρμαράς δεν δίδει οποιαδήποτε εξήγηση στη γραπτή κατάθεση του γιατί καθυστέρησε τόσους μήνες να δώσει κατάθεση. Καθυστέρηση παρατηρείται βεβαίως και σε σχέση με τη λήψη της γραπτής κατάθεσης του XXXXX Al Baba όχι όμως στον ίδιο βαθμό καθώς αυτή δόθηκε 20 ημέρες μετά από το επίδικο τροχαίο ατύχημα στις 29/3/2007.

74 Αναμφίβολα επί του συγκεκριμένου θέματος έχει προβληθεί και ισχυρισμός από τον Μ. Ε. 2 ως προς το ότι ο ίδιος περίπου δύο εβδομάδες μετά από το επίδικο τροχαίο ατύχημα είχε ενημερωθεί αναφορικά με την ύπαρξη αλλά και τα στοιχεία του συγκεκριμένου κατ΄ ισχυρισμό αυτόπτη μάρτυρα από τον πατέρα του ενάγοντα ενώ στη συνέχεια έδωσε κάποιους ισχυρισμούς ως προς τον λόγο για τον οποίο καθυστέρησε να λάβει γραπτή κατάθεση από τον XXXXX Μαρμαρά.

Ότι δηλαδή του είχε τηλεφωνήσει αρκετές φορές αλλά λόγω της εργασίας του δεν μπορούσε να βρει χρόνο για να δώσει κατάθεση. Καμία μαρτυρία όμως δεν έχει προσφερθεί ως προς αυτή την εργασία του XXXXX Μαρμαρά και η οποία δεν του επέτρεπε να διαθέσει έστω λίγο χρόνο για να δώσει γραπτή κατάθεση προς τον Μ. Ε. 2.

Αξίζει να σημειωθεί πως η ίδια η λήψη της γραπτής κατάθεσης του δεν διήρκεσε πέραν από 25 λεπτά. Αναφέρεται βεβαίως επί της γραπτής κατάθεσης του πως το επάγγελμα του είναι επιχειρηματίας αλλά αυτό από μόνο του δεν δίδει μια σαφή εικόνα ως προς την κατ΄ ισχυρισμό έλλειψη χρόνου όχι μόνο για να δώσει γραπτή κατάθεση αλλά γιατί χρειάστηκε χρόνος περίπου 6 ½ μηνών από την ημερομηνία κατά την οποία είχε ενημερωθεί ο Μ.

Ε. 2 από τον πατέρα του ενάγοντα σε σχέση με την ύπαρξη του συγκεκριμένου αυτόπτη μάρτυρα έτσι ώστε εν τέλει να ληφθεί κατάθεση. Επίσης δεν προκύπτει με οποιοδήποτε τρόπο από την μαρτυρία του Μ. Ε. 2 πως ακριβώς ο πατέρας του ενάγοντα είχε εντοπίσει τον συγκεκριμένο κατ΄ ισχυρισμό αυτόπτη μάρτυρα. Ούτε και επιβεβαίωση της αναφοράς της μητέρας του ενάγοντα ως προς το ότι ο σύζυγος της είχε ενημερωθεί σχετικά στις Πρώτες Βοήθειες.

Σημειωτέον βεβαίως και πάλι πως ο πατέρας του ενάγοντα δεν κατέθεσε προφορικά καθόλου και κατ΄ επέκταση ούτε και αναφορικά με το συγκεκριμένο θέμα. Ούτε και δίδεται οποιαδήποτε εξήγηση γιατί κατά την ημερομηνία της εξέτασης του επίδικου τροχαίου ατυχήματος όταν ο Μ. Ε. 2 είχε ερωτήσει τους παρευρισκόμενους εάν κάποιος είχε δει το επίδικο ατύχημα εάν ο XXXXX Μαρμαράς ήταν παρών και κατά πόσο εάν όντως ήταν παρών ποιος ήταν ο λόγος που δεν ανταποκρίθηκε στην ερώτηση του Μ.

Ε. 2.

75 Επί του συγκεκριμένου θέματος, δηλαδή κατά πόσο ερωτήθηκαν οι παρευρισκόμενοι στη σκηνή του επίδικου ατυχήματος εάν κάποιος είχε δει το ατύχημα, αξίζει να σημειωθεί το εξής. Η σχετική ερώτηση προς τον Μ. Ε. 2 ήταν μια από τις πρώτες ερωτήσεις κατά την έναρξη της αντεξέτασης του από τον ευπαίδευτο συνήγορο του εναγόμενου στις 9/6/2015. Απαντώντας ο Μ. Ε. 2 ανέφερε ότι ερώτησε όσους παρευρισκόμενους ήταν εκεί και όταν στη συνέχεια ερωτήθηκε εάν απάντησε κανένας ότι ήταν παρών απάντησε μονολεκτικά με τη λέξη «όχι». Ουσιαστικά, για σκοπούς αντεξέτασης από τον ευπαίδευτο συνήγορο του εναγόμενου το θέμα θα μπορούσε κάλλιστα να είχε λήξει με αυτή την πρώτη απάντηση. Παραδόξως όμως στη μεθεπόμενη δικάσιμο κατά την οποία εξακολουθούσε να αντεξετάζεται ο Μ. Ε. 2 από τον ευπαίδευτο συνήγορο του εναγόμενου, κλήθηκε ο Μ. Ε. 2, αχρείαστα ουσιαστικά και μάλλον για σκοπούς υπενθύμισης παρά οτιδήποτε άλλο, εάν συμφωνούσε ότι την «προηγούμενη φορά» (κατ΄ ακρίβεια την δικάσιμο πριν την προηγούμενη) είχε πει ότι όταν πήγε στη σκηνή του ατυχήματος ρώτησε κατά πόσο είχε αυτόπτεις μάρτυρες και δεν παρουσιάστηκε κανένας.

76 Η απάντηση του Μ. Ε. 2 αναπάντεχα δημιούργησε νέα δεδομένα σε σχέση με τους προηγούμενους ισχυρισμούς του συγκεκριμένου μάρτυρα. Καθότι πλέον δημιουργήθηκε και κάποια αμφιβολία ως προς το κατά πόσο ο XXXXX Μαρμαράς είχε ακούσει την ερώτηση του και παρά το γεγονός αυτό δεν δήλωσε ότι ήταν παρών κατά το χρονικό σημείο της επίδικης σύγκρουσης. Συγκεκριμένα ο Μ. Ε. 2 απάντησε ως εξής. Συμφώνησε ότι ρώτησε τους παρευρισκόμενους προσθέτοντας όμως ότι «τώρα» δεν γνώριζε αν άκουσε ο «συγκεκριμένος» (εννοώντας προφανώς τον XXXXX Μαρμαρά) την ερώτηση του. Ερωτήθηκε τότε εάν είχε δει τον «συγκεκριμένο» στη σκηνή του ατυχήματος και απάντησε ως εξής. Ότι δεν τον είδε προσωπικά αλλά νόμιζε ότι φαίνεται στις φωτογραφίες προσθέτοντας μάλιστα ότι μετά που τον είδε και «τώρα» που τον έβλεπε στις φωτογραφίες φαινόταν εκεί.

77 Αναμφίβολα η απάντηση προκάλεσε κάποιο επίπεδο δικαιολογημένης αναταραχής στον ευπαίδευτο συνήγορο του εναγόμενου ο οποίος ενώ είχε προηγουμένως εξασφαλίσει απάντηση ότι κανείς δεν είχε δηλώσει στη σκηνή του ατυχήματος ότι είχε δει το επίδικο τροχαίο ατύχημα πλέον βρισκόταν αντιμέτωπος με ισχυρισμό ο οποίος όχι μόνο τοποθετούσε τον XXXXX Μαρμαρά στη σκηνή του ατυχήματος αλλά στη συνέχεια με νέο ισχυρισμό δημιουργούσε και αμφιβολία ως προς το κατά πόσο όντως είχε ακούσει την ερώτηση του Μ. Ε. 2 όταν είχε ρωτήσει τους παρευρισκόμενους κατά πόσο κάποιος είχε δει το επίδικο τροχαίο ατύχημα. Διότι όταν στη συνέχεια ερωτήθηκε, ουσιαστικά και πάλι καλώντας τον να συμφωνήσει, ότι είχε ρωτήσει αλλά δεν παρουσιάστηκε οποιοσδήποτε. Τότε απάντησε ότι απλά δεν θυμόταν εάν τον είχε ρωτήσει τον ίδιο προσωπικά. Εύλογα βεβαίως ερωτήθηκε κατά πόσο ρωτούσε ένα-ένα τους παρευρισκόμενους ή κατά πόσο ρωτούσε γενικά. Τότε απάντησε πως υπήρχαν παρευρισκόμενοι «διάσπαρτοι», ρώτησε αν κάποιος είδε κάτι για το ατύχημα και δεν απάντησε κάποιος.

78 Όταν στη συνέχεια απάντησε ότι δεν θυμόταν αν όταν του πήρε κατάθεση τον ρώτησε που ήταν τόσο καιρό, τότε του υποβλήθηκε ότι δεν υπήρχε κανένας αυτόπτης μάρτυρας και ότι ο δήθεν αυτόπτης μάρτυρας είναι κατασκεύασμα, υποβολή η οποία αποσύρθηκε και αντικαταστάθηκε με απλή υποβολή ότι δεν υπήρχε κανένας αυτόπτης μάρτυρας. Εύλογα απάντησε ότι δεν μπορούσε να γνωρίζει και πως από τη στιγμή που του είχε δοθεί ένα όνομα που είχε δει πως έγινε το ατύχημα ήταν υποχρεωμένος να του πάρει κατάθεση. Συμφώνησε όμως στη συνέχεια πως είναι από τον πατέρα του ενάγοντα που είχε πάρει πληροφορίες ότι υπήρχε αυτόπτης μάρτυρας και ότι δεν ήλθε κοντά του κάποιος να του πει ότι είχε δει το ατύχημα και ήθελε να δώσει κατάθεση. Βεβαίως αξίζει να σημειωθεί πως αναφορικά με την ερώτηση κατά πόσο ερωτήθηκε ο XXXXX Μαρμαράς που ήταν τόσο καιρό, το σχετικό χρονικό πλαίσιο είναι αυτό των δύο εβδομάδων όταν είχε δοθεί η πληροφορία στον Μ. Ε. 2 από τον πατέρα του ενάγοντα και όχι αυτό των 7 μηνών περίπου μέχρι και την ημερομηνία λήψης της γραπτής κατάθεσης του XXXXX Μαρμαρά.

79 Όμως αξίζει πραγματικά να σημειωθεί το εξής παράδοξο. Ο ευπαίδευτος συνήγορος του εναγόμενου σαφώς υπέβαλε στον Μ. Ε. 2 ως θέση ουσιαστικά του εναγόμενου ότι δεν υπήρχε κανένας αυτόπτης μάρτυρας. Αυτή η υποβολή δεν περιοριζόταν αποκλειστικά στον ισχυρισμό ως προς την ύπαρξη του XXXXX Μαρμαρά ως αυτόπτη μάρτυρα αλλά γενικά ως προς την ύπαρξη οποιουδήποτε αυτόπτη μάρτυρα. Πολύ απλά ότι δεν υπήρχε κανένας αυτόπτης μάρτυρας, γενικά δηλαδή ο οποιοσδήποτε αυτόπτης μάρτυρας. Σημασία έχει επίσης και το γεγονός πως ο ευπαίδευτος συνήγορος της εναγόμενης υιοθέτησε την αντεξέταση του ευπαίδευτου συνηγόρου του εναγόμενου εκτός των ερωτήσεων και υποβολών οι οποίες ήταν αντίθετες με τις δικογραφημένες θέσεις της εναγόμενης στην υπεράσπιση της εναντίον της απαίτησης του εναγόμενου ημερομηνίας 7/6/2013.

80 Θέτοντας το όλο θέμα πολύ απλά ουσιαστικά τόσο ο εναγόμενος όσο και η εναγόμενη προέβαλαν ως θέση ότι δεν υπήρχε οποιοσδήποτε αυτόπτης μάρτυρας. Ο ευπαίδευτος συνήγορος του εναγόμενου το έπραξε αυτό σαφώς και ευθέως ενώ ο ευπαίδευτος συνήγορος της εναγόμενης το έπραξε μέσω της υιοθέτησης της αντεξέτασης του συναδέλφου του. Βεβαίως οι παρατηρήσεις αυτές του Δικαστηρίου δεν έχουν όση σημασία θα είχαν εάν κρινόταν ότι το Δικαστήριο θα μπορούσε να βασιστεί στην εξ ακοής μαρτυρία είτε του XXXXX Μαρμαρά είτε του XXXXX Al Baba ως αξιόπιστη. Αξίζει όμως να σημειωθούν ως μέρος της όλης αξιολόγησης της μαρτυρίας αναφορικά με την ύπαρξη αυτόπτη μάρτυρα του επίδικου ατυχήματος.

81 Τονίζεται παράλληλα πως το Δικαστήριο δεν παραγνωρίζει το γεγονός ότι ο Μ. Ε. 2 παρά και την ύπαρξη απάντησης του, σύμφωνα με την οποία δήλωσε πως κατέληξε στα δικά του συμπεράσματα προτού λάβει την γραπτή κατάθεση του XXXXX Μαρμαρά, εντούτοις όταν ερωτήθηκε από τον ευπαίδευτο συνήγορο του εναγόμενου, στις 15/6/2015, πως γνώριζε ότι ο ενάγων πλησιάζοντας το ΑΛΤ πήγαινε να σταματήσει - αφού αμέσως προηγουμένως είχε ερωτηθεί, αχρείαστα ουσιαστικά, εάν ο ίδιος ο Μ. Ε. 2 ήταν παρών, εννοώντας δηλαδή παρών εκείνη τη στιγμή αμέσως πριν από την επίδικη σύγκρουση - απάντησε ότι βασίστηκε και στη μαρτυρία του XXXXX Μαρμαρά παίρνοντας ως δεδομένο το τι είχε αναφέρει ο XXXXX Μαρμαράς στην γραπτή κατάθεση του.

82 Παράλληλα διευκρινίζεται πως το Δικαστήριο θεωρεί ότι αυτή η απάντηση δεν αναιρεί από μόνη της τη γενικότερη τοποθέτηση του Μ. Ε. 2 ως προς το πως κατέληξε στα συμπεράσματα του (βλ. σχετικά την παράγραφο 86 αυτής της απόφασης). Ουσιαστικά θα μπορούσε να θεωρηθεί, παρά και το γεγονός πως ο ίδιος ο Μ. Ε. 2 δεν το έθεσε έτσι - τουλάχιστον όχι στο συγκεκριμένο σημείο της προφορικής κατάθεσης του αν και το είχε θέσει σε άλλο σημείο - ότι και οι ισχυρισμοί του κατ΄ ισχυρισμό αυτόπτη μάρτυρα επιβεβαίωναν την εκδοχή του ενάγοντα.

83 Διευκρινίζεται πως το Δικαστήριο πραγματικά δεν έχει εντοπίσει οποιοδήποτε λόγο έτσι ώστε να κρίνει τον Μ. Ε. 2 ως αναξιόπιστο αναφορικά με τους ισχυρισμούς του ως προς τις δικές του ενέργειες. Παράλληλα όμως θεωρείται εντελώς αδικαιολόγητο να υπήρχε στη διάθεση του ένας έστω κατ΄ ισχυρισμό αυτόπτης μάρτυρας και να μην είχε καταβάλει περισσότερες προσπάθειες έτσι ώστε να είχε λάβει νωρίτερα γραπτή κατάθεση από το συγκεκριμένο άτομο.

Επίσης υπενθυμίζεται και πάλι πως εντός της γραπτής κατάθεσης του XXXXX Μαρμαρά δεν δίδεται οποιαδήποτε δικαιολογία γιατί ο ίδιος δεν είχε ανταποκριθεί νωρίτερα έτσι ώστε ο ίδιος να είχε ενημερώσει είτε τον Μ. Ε. 2 είτε οποιοδήποτε άλλο αστυνομικό παρών στη σκηνή του επίδικου τροχαίου ατυχήματος, είτε κατά την ημερομηνία της αρχικής εξέτασης της σκηνής του επίδικου ατυχήματος είτε αργότερα ως προς τη δυνατότητα να είχε δώσει κατάθεση.

Ιδιαίτερα δε λαμβάνοντας υπόψη τη σημαντικότητα της μαρτυρίας του ως κατ΄ ισχυρισμό αυτόπτης μάρτυρας τόσο πριν όσο και κατά την επίδικη σύγκρουση. Επιπλέον βεβαίως ούτε και δίδεται οποιαδήποτε εξήγηση εντός της γραπτής κατάθεσης του αναφορικά με το πως ο πατέρας του ενάγοντα τον είχε εντοπίσει. Έστω και αν αναφορικά με αυτό το θέμα ο Μ.

Ε. 2 αναφέρθηκε σε ενδεχόμενο σχετικής σημείωσης εντός του ημερολογίου ενεργείας του φακέλου, ο φάκελος αυτός είχε καταστραφεί ενώ η αναφορά του Μ. Ε. 2 δεν αποτελεί οτιδήποτε περισσότερο από μια εικασία. Αναζήτησε δηλαδή ο πατέρας του την ύπαρξη οποιουδήποτε αυτόπτη μάρτυρα; Ενημερώθηκε από οποιονδήποτε άλλο;

Τελικά πως ενημέρωσε τον Μ. Ε. 2 και τι του είχε αναφέρει ακριβώς; Τα ερωτήματα τα οποία προκύπτουν αναφορικά με την «εμφάνιση» του XXXXX Μαρμαρά ως αυτόπτη μάρτυρα είναι αρκετά και παραμένουν αναπάντητα παρά και το σύνολο της μαρτυρίας την οποία ο ενάγων παρουσίασε επί του συγκεκριμένου θέματος.

84 Τονίζεται πως η επιλογή του Δικαστηρίου τελικά να μην βασιστεί στη μαρτυρία η οποία εμπεριέχεται εντός της γραπτής κατάθεσης του XXXXX Μαρμαρά δεν αντανακλά με οποιοδήποτε αρνητικό τρόπο στην αξιολόγηση της αξιοπιστίας του Μ. Ε. 2. Ανεξάρτητα και από το γεγονός ότι θα αναμενόταν υπό τις περιστάσεις όχι μόνο να είχε δοθεί προτεραιότητα ως προς την εξασφάλιση της γραπτής κατάθεσης του XXXXX Μαρμαρά αλλά παράλληλα, κατά τη λήψη της, να είχαν υποβληθεί και ερωτήσεις στον XXXXX Μαρμαρά ως προς τους λόγους για τους οποίους δεν ενημέρωσε σχετικά τον Μ. Ε. 2 είτε κατά την ημερομηνία της αρχικής εξέτασης της σκηνής του επίδικου τροχαίου ατυχήματος είτε αργότερα. Ως επίσης και ερωτήσεις αναφορικά με το πως η ύπαρξη του ως αυτόπτης μάρτυρας είχε προκύψει από τις ενέργειες προφανώς του πατέρα του ενάγοντα.

85 Συνεπώς, το Δικαστήριο, λαμβάνοντας υπόψη στο σύνολο τους όλους τους σχετικούς παράγοντες κρίνει ότι δεν θα ήταν δίκαιο προς τον κάθε διάδικο ο οποίος στερήθηκε της δυνατότητας αντεξέτασης είτε του XXXXX Μαρμαρά είτε του XXXXX Al Baba όπως η μαρτυρία η οποία εμπεριέχεται στις γραπτές καταθέσεις αυτών των προσώπων κριθεί αξιόπιστη σύμφωνα και με την αξιολόγηση της ως εξ ακοής μαρτυρία.

Ουσιαστικά τόσο η έλλειψη αρκετών εξηγήσεων ως προς το πως προέκυψε η ύπαρξη της μαρτυρίας του XXXXX Μαρμαρά όσο και η καθυστέρηση η οποία παρατηρείται ως προς τη λήψη της γραπτής κατάθεσης του XXXXX Μαρμαρά προσμετρά εις βάρος της αποδοχής της μαρτυρίας αυτής ως αξιόπιστης. Παρά και την ύπαρξη παραγόντων οι οποίοι προσμετρούν προς στοιχειοθέτηση κάποιας αντικειμενικότητας του συγκεκριμένου ατόμου.

Σε σχέση δηλαδή με την αναφορά της απουσίας φωτισμού στην μοτοσυκλέτα που οδηγούσε ο ενάγων και την μη παρουσίασης οποιασδήποτε μαρτυρίας η οποία να συνδέει τον XXXXX Μαρμαρά με τον ενάγοντα ή την οικογένεια του έτσι ώστε να είχε οποιοδήποτε κίνητρο να κατασκευάσει τη μαρτυρία του. Ενώ σε σχέση με τον XXXXX Al Baba παρά και την κατά πολύ λιγότερη καθυστέρηση στη λήψη της δικής του γραπτής κατάθεσης εντούτοις το Δικαστήριο θεωρεί πως ούτε και αυτή η μαρτυρία θα μπορούσε να κριθεί ως αξιόπιστη έχοντας υπόψη την ύπαρξη τουλάχιστον φιλικής σχέσης με τον εναγόμενο η οποία θα μπορούσε να αποτελούσε κίνητρο για το συγκεκριμένο άτομο έτσι ώστε να κατασκευάσει τη μαρτυρία του προς όφελος του εναγόμενου.

Ιδιαίτερη σημασία βεβαίως έχει και η αναντίλεκτη δήλωση του Μ. Ε. 2 ως προς το ότι αν και είχε ρωτήσει τους παρευρισκόμενους κανένας δεν απάντησε ότι ήταν αυτόπτης μάρτυρας. Μάλιστα λογικά θα ανέμενε το Δικαστήριο ο XXXXX Al Baba να είχε παραμείνει στη σκηνή του επίδικου τροχαίου ατυχήματος και να αναφερόταν και στο γεγονός ότι ακολουθούσε το αυτοκίνητο το οποίο οδηγούσε ο εναγόμενος με υπόδειξη μάλιστα του αυτοκινήτου το οποίο ο ίδιος οδηγούσε.

Δεν αποκλείεται να υπήρχε κάποιος άλλος λόγος βάσει του οποίου να ήθελε να αποφύγει να αναφέρει πως βοηθούσε τον εναγόμενο δίχως ο ίδιος να εργάζεται στο πρατήριο όμως και πάλι δεν υπάρχει μαρτυρία επί του προκειμένου και η οποία να προέρχεται από τον ίδιο. Εξήγηση θα μπορούσε να είχε δώσει εάν είχε καταθέσει προφορικά ενώπιον του Δικαστηρίου.

Όπως βεβαίως και ο XXXXX Μαρμαράς εάν κατέθετε προφορικά ενώπιον του Δικαστηρίου θα μπορούσε να είχε δώσει εξήγηση γιατί προηγήθηκε καθυστέρηση 7 μηνών περίπου προτού δώσει τη γραπτή κατάθεση του. Όπως και να έχει η άγνωστη πραγματικότητα αναφορικά με τα όσα αναφέρονται πιο πάνω το Δικαστήριο κρίνει πως δεν θα ήταν ούτε δίκαιο η μαρτυρία αυτή να ληφθεί υπόψη ως αξιόπιστη μαρτυρία αλλά ούτε και θα αποτελούσε σταθερή βάση η μαρτυρία των δύο αυτών ατόμων επί της οποίας να οδηγηθεί σε ασφαλή συμπεράσματα αναφορικά με το επίδικο θέμα της ευθύνης σε αυτή την αγωγή.

Ουσιαστικά η μαρτυρία αυτή δεν εμπνέει το Δικαστήριο με εμπιστοσύνη για τους λόγους οι οποίοι αναφέρονται πιο πάνω. Ιδιαίτερη σημασία και πάλι τονίζεται πως έχει και η απουσία της δυνατότητας αντεξέτασης των συγκεκριμένων ατόμων. Συνεπώς η μαρτυρία αυτή δεν γίνεται δεκτή από το Δικαστήριο ως αξιόπιστη.

86 Αξίζει βεβαίως να σημειωθεί πως ο Μ. Ε. 2, στις 9/6/2015, κατά την αντεξέταση του από τον ευπαίδευτο συνήγορο του εναγόμενου, παραδεχόμενος ότι έλαβε τον Οκτώβρη του 2007 την γραπτή κατάθεση του κατ΄ ισχυρισμό αυτόπτη μάρτυρα, διευκρινίζοντας όμως ότι δεν είχε αναφέρει σε προηγούμενη απάντηση του (προς το τέλος της κύριας εξέτασης του) ότι βασίστηκε πάνω στη μαρτυρία του αυτόπτη μάρτυρα για να κατηγορήσει τον εναγόμενο.

Ο οποίος βεβαίως κατηγορήθηκε γραπτώς στις 28/6/2007 (τεκμήριο 15). Αντιθέτως ισχυρίστηκε ότι βασίστηκε στα ευρήματα από τη σκηνή του επίδικου ατυχήματος για να κατηγορήσει τον εναγόμενο γραπτώς στις 28/6/2007 ενώ η κατάθεση του XXXXX Μαρμαρά λήφθηκε στις 16/10/2007. Απλά πρόσθεσε πως η γραπτή κατάθεση του XXXXX Μαρμαρά επιβεβαίωσε την εκδοχή του ενάγοντα.

Διευκρίνισε δηλαδή πως υπήρχε λανθασμένη εντύπωση από τον ευπαίδευτο συνήγορο του εναγόμενου ως προς το ότι είχε πει ότι βασίστηκε πάνω στη μαρτυρία του αυτόπτη μάρτυρα έτσι ώστε να κατηγορήσει τον εναγόμενο. Βεβαίως σε κάποιο βαθμό η απάντηση αυτή αναιρέθηκε, τουλάχιστον μερικώς, με την απάντηση την οποία έδωσε στην αμέσως επόμενη δικάσιμο στις 15/6/2015 (βλ.

σχετικά την παράγραφο 81 αυτής της απόφασης). Αναδεικνύεται ουσιαστικά μια μερική αντίφαση στη μαρτυρία του Μ. Ε. 2. Όμως πραγματικά διατηρώντας υπόψη την απάντηση η οποία δόθηκε στις 9/6/2015 (καταγραμμένη στο πρακτικό του Δικαστηρίου από την στενογράφο αμέσως πριν από την αλλαγή της από στενοτυπίστρια) και η οποία αναφέρεται πιο πάνω στην πρώτη πρόταση αυτής της παραγράφου, αυτή η μερική αντίφαση δεν διαπιστώνεται να έχει ιδιαίτερη σημασία.

Όσο βεβαίως και να έρχεται σε αντίθεση με την αξιολόγηση της μαρτυρίας από το Δικαστήριο βάσει της οποίας το ίδιο το Δικαστήριο δεν λαμβάνει καθόλου υπόψη του την εξ ακοής μαρτυρία του XXXXX Μαρμαρά ως αξιόπιστη μαρτυρία. Η απάντηση αυτή δόθηκε σε σχέση με το εξής ερώτημα. Κατά πόσο η εκδοχή του ενάγοντα υποστηριζόταν από κάποια ευρήματα τα οποία είχε βρει στη σκηνή του ατυχήματος.

Η απάντηση του παρατίθεται πιο κάτω (βλ. σχετικά την παράγραφο 89 αυτής της απόφασης).

87 Αναφορικά με τη μαρτυρία του Μ. Ε. 2 διαπιστώνεται πως παρά την μακρά και επίμονη αντεξέταση του ο συγκεκριμένος μάρτυρας απαντούσε με τρόπο μετρημένο και σταθερό δίχως σε οποιοδήποτε σημείο της προφορικής κατάθεσης του να χάνει είτε την υπομονή του είτε την αυτοσυγκράτηση του. Κύριο χαρακτηριστικό της προφορικής κατάθεσης του ήταν η κοινή λογική βασισμένη βεβαίως στη μακρόχρονη του πείρα ως εξεταστής τροχαίων ατυχημάτων. Σε καμία περίπτωση δεν διαπίστωσε το Δικαστήριο κατά τη διάρκεια της προφορικής κατάθεσης του αλλά ούτε και μετά από την ολοκλήρωση τόσο αυτής όσο και της υπόλοιπης μαρτυρίας η οποία παρουσιάστηκε κατά την εκδίκαση της αγωγής πως ο μάρτυρας αυτός προσπαθούσε να εξυπηρετήσει οποιοδήποτε από τους διάδικους ιδιαίτερα δε τον ενάγοντα. Καθώς κατά την αντεξέταση του βρέθηκε αντιμέτωπος και με καταλογισμό αυτής της κατ΄ ισχυρισμό προκατάληψης.

88 Καταλογίστηκαν επίσης και διάφορες κατ΄ ισχυρισμό παραλείψεις του συγκεκριμένου μάρτυρα ως εξεταστή κατά τη διάρκεια της αντεξέτασης του. Πραγματικά εκτός από ορισμένα σημεία αναφορικά με τα οποία το Δικαστήριο θα ανέμενε περισσότερη μέριμνα εκ μέρους του Μ. Ε. 2, όπως παραδείγματος χάριν η λήψη της κατάθεσης του Μαρμαρά νωρίτερα από όταν αυτή λήφθηκε, δεν διαπιστώνεται πως είναι δυνατό να οδηγηθεί το Δικαστήριο σε συμπέρασμα ότι ο μάρτυρας αυτός υπήρξε με οποιοδήποτε τρόπο απρόσεχτος ή ακόμη και αμελής στην αναμενόμενη εκτέλεση των καθηκόντων του πόσο μάλλον και προκατειλημμένος. Παράδειγμα παράλειψης όχι υπό την έννοια της παράλειψης εκτέλεσης καθήκοντος αλλά υπό την έννοια της καθυστέρησης στην εκτέλεση καθήκοντος το οποίο όμως εν τέλει διεκπεραιώθηκε και το οποίο ήδη το Δικαστήριο έχει παρατηρήσει πιο πάνω είναι η καθυστέρηση η οποία διαπιστώθηκε ως προς τη λήψη της γραπτής κατάθεσης του XXXXX Μαρμαρά (βλ. σχετικά την παράγραφο 84 αυτής της απόφασης).

89 Προς το τέλος της κύριας εξέτασης του, στις 9/6/2015 ο Μ. Ε. 2, έδωσε ουσιαστικά τον πυρήνα της δικής του άποψης ως προς την εκδοχή του ενάγοντα. Δικαιωματικά εκφράζοντας αυτή ως εμπειρογνώμονας βάσει και της μακρόχρονης του εμπειρίας ως εξεταστής τροχαίων ατυχημάτων και σχετικής εκπαίδευσης. Περιγράφοντας τα ευρήματα του από την σκηνή του ατυχήματος ως εξής.

Αναφερόμενος στην τελική θέση των δύο οχημάτων σε σχέση με τα σημεία σύγκρουσης τα οποία είχαν υποδείξει οι δύο ενεχόμενοι οδηγοί σε συνδυασμό με τις ζημιές τις οποίες είχαν υποστεί τα δύο ενεχόμενα οχήματα. Εξέφρασε την εξής άποψη. Ότι το σημείο σύγκρουσης το οποίο υπέδειξε ο ενάγων είναι πιο ορθό καθότι η ορμή που είχε το αυτοκίνητο σε σχέση με την μοτοσυκλέτα είναι πολύ μεγαλύτερη.

Διευκρίνισε σε αυτό το σημείο πως η αναφορά του σε «ορμή» γινόταν υπό την έννοια του βάρους του οχήματος επί της ταχύτητας του. Πρόσθεσε πως δεν θα ανέμενε με τόση διαφορά ορμής να είχε συμβεί η σύγκρουση στο σημείο σύγκρουσης που είχε υποδείξει ο εναγόμενος και η μοτοσυκλέτα να κατέληγε μόλις ένα-δυο μέτρα απόσταση από αυτό το σημείο σύγκρουσης.

Συνεπώς, όπως κατέληξε, το πιθανότερο ήταν η σύγκρουση να είχε γίνει στο σημείο σύγκρουσης που είχε υποδείξει ο ενάγων και η μοτοσυκλέτα να είχε εκτιναχθεί στο σημείο που είχε βρεθεί, στην τελική της θέση δηλαδή. Πρόσθεσε πως έχοντας υπόψη και το γεγονός πως η μοτοσυκλέτα είχε χτυπηθεί από το αυτοκίνητο από τα αριστερά προς τα δεξιά σύμφωνα με την κατεύθυνση της πως και αυτό δικαιολογεί την τελική της θέση στο σημείο όπου είχε βρεθεί.

90 Εκ πρώτης όψεως η αρχική τοποθέτηση του Μ. Ε. 2 επί του συγκεκριμένου θέματος δημιουργεί την εντύπωση υπεραπλούστευσης ως προς τον τρόπο βασικά με τον οποίο ο ίδιος κατέληγε σε συμφωνία με την εκδοχή του ενάγοντα ως προς το σημείο σύγκρουσης. Βεβαίως ο τρόπος αυτός δοκιμάστηκε κατά την αντεξέταση την οποία υπέστη στη συνέχεια ο Μ. Ε. 2. Επιπλέον ο τρόπος αυτός όσο και να εφαρμόζεται από ένα άτομο με μακρόχρονη πείρα στην πραγματική και όχι θεωρητική εξέταση τροχαίων ατυχημάτων βασίζεται επίσης και στην απλή κοινή λογική και ως εκ τούτου καθίσταται ιδιαίτερα πειστικός ως προς την εφαρμογή του.

91 Διευκρινίζεται το εξής. Το Δικαστήριο αποδέχεται το σκεπτικό του Μ. Ε. 2 επί του συγκεκριμένου θέματος όχι για τον λόγο και μόνο ότι αυτή ήταν η τοποθέτηση του μάρτυρα. Ούτε και περιορίζεται σε απλή αποδοχή του συμπεράσματος του αλλά οδηγείται σε τέτοια αποδοχή αξιολογώντας πρώτα τον τρόπο με τον οποίο καταλήγει στο συμπέρασμα του έτσι ώστε και το Δικαστήριο να καταλήξει στο δικό του συμπέρασμα ως προς τη βασιμότητα αυτού του σκεπτικού.

92 Κρίνεται λογικό δηλαδή ως αποτέλεσμα της επίδικης σύγκρουσης η μοτοσυκλέτα όχι μόνο ως ένα αρκετά μικρότερο αλλά και κατά πολύ ελαφρύτερο όχημα να είχε αρχικά μεταφερθεί για ένα μικρό χρονικό διάστημα και μετά να είχε όχι ακριβώς εκτιναχθεί υπό την έννοια να είχε τιναχτεί μακριά με ορμή αλλά σίγουρα να είχε πεταχτεί ή ουσιαστικά απωθηθεί σε κάποια απόσταση από το σημείο σύγκρουσης. Λογικά δηλαδή θα αναμενόταν ένας βαθμός απομάκρυνσης της μοτοσυκλέτας ως το ελαφρύτερο όχημα από το σημείο σύγκρουσης των δύο ενεχομένων οχημάτων και όχι η ομαλή ουσιαστικά προσγείωση της σε μια ελάχιστη απόσταση 1 έως 2 μέτρων από το σημείο σύγκρουσης το οποίο υπέδειξε ο εναγόμενος.

93 Πραγματικά επί του συγκεκριμένου θέματος η όλη προσπάθεια του XXXXX Σαμπαζιώτη, ο οποίος κατέθεσε ως Μ. Υ. 7, να υποστηρίξει τη βασιμότητα του σημείου σύγκρουσης το οποίο υπέδειξε ο εναγόμενος κάθε άλλο παρά πείθει το Δικαστήριο ως λογική. Βεβαίως η έλλειψη πειστικότητας αυτού του μέρους της μαρτυρίας του Μ. Υ. 7 προκύπτει και από τη γενικότερη αξιολόγηση όχι απλώς της πειστικότητας του συγκεκριμένου μάρτυρα ως εμπειρογνώμονα αλλά ακόμη και της ίδιας της αξιοπιστίας του ως μάρτυρας.

94 Συνήθως σε περιπτώσεις αξιολόγησης μαρτυρίας εμπειρογνωμόνων το Δικαστήριο, βάσει και της δικής του πείρας από την εκδίκαση υποθέσεων, δεν κρίνει απαραίτητο να υπεισέρχεται σε θέματα αξιοπιστίας του ίδιου του εμπειρογνώμονα ως μάρτυρα. Αυτό το οποίο κυρίως αν όχι και αποκλειστικά εξετάζεται σε τέτοιες περιπτώσεις είναι η βασιμότητα της μαρτυρίας του μάρτυρα ο οποίος κατέθεσε ως εμπειρογνώμονας, συνήθως και πάλι, σε σύγκριση με τη μαρτυρία άλλου εμπειρογνώμονα μάρτυρα ο οποίος να έχει παρουσιαστεί ως μάρτυρας από την αντίδικη πλευρά.

95 Στην περίπτωση όμως του Μ. Υ. 7 αυτό το οποίο διαπιστώνεται, πέραν και από τη μη βασιμότητα της μαρτυρίας του στο βαθμό στον οποίο αυτή εντάσσεται εντός του αντικειμένου της εμπειρογνωμοσύνης του, είναι πως ακόμη και να ιδωθεί απλά ως μάρτυρας ο συγκεκριμένος μάρτυρας δεν πείθει καν το Δικαστήριο ως προς την αξιοπιστία του ιδίου ως μάρτυρας.

96 Ουσιαστικά ο Μ. Υ. 7 για τους λόγους που αναφέρονται αναλυτικά πιο κάτω όχι μόνο δεν πείθει το Δικαστήριο ως προς τη βασιμότητα της μαρτυρίας του υπό την έννοια της μαρτυρίας γνώμης η οποία να προέρχεται υπό την ιδιότητα του ως εμπειρογνώμονας αλλά επιπλέον ούτε και εμπνέει ο συγκεκριμένος μάρτυρας το Δικαστήριο με εμπιστοσύνη ως προς την ίδια την απλή αξιοπιστία του ως μάρτυρας ο οποίος να επικεντρώνεται στην ειλικρινή παρουσίαση της πραγματικότητας η οποία τον οδήγησε στο να καταλήξει στις δικές του διαπιστώσεις υπό την ιδιότητα του ως εμπειρογνώμονας.

97 Αναμφίβολα, σύμφωνα και με τη νομολογία μας, η «…αξιολόγηση μαρτυρίας εμπειρογνώμονα διέπεται από τους ίδιους κανόνες που καλύπτουν την αξιολόγηση οποιουδήποτε άλλου μάρτυρα, παρόλο που λόγω της φύσης της μαρτυρίας τους η συμπεριφορά τους στο εδώλιο δεν έχει τόση σημασία για τη διαπίστωση της αξιοπιστίας τους» (βλ. σχετικά την απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου στην Πολιτική Έφεση Αριθμός 199/2014, ημερομηνίας 25/5/2018 μεταξύ Genzyme Corporation v. Kayat Trading Limited). Όμως πραγματικά στην περίπτωση του Μ. Υ. 7 η συμπεριφορά του στο εδώλιο αποκτά ιδιαίτερη σημασία σε σχέση με την αξιολόγηση της αξιοπιστίας του και ως μάρτυρας.

98 Προτού αναφερθεί όμως το Δικαστήριο με περισσότερη λεπτομέρεια στην μαρτυρία του Μ. Υ. 7 κρίνεται ορθότερο, προς όσο το δυνατό καλύτερη αιτιολόγηση αυτής της απόφασης, η αναφορά στη συνέχεια και στον τρόπο με τον οποίο η άποψη του Μ. Ε. 2 ως προς την αποδοχή της εκδοχής του ενάγοντα αναφορικά με τον καθορισμό του σημείου σύγκρουσης δοκιμάστηκε κατά την αντεξέταση του. Έτσι ώστε να αιτιολογείται και η συμφωνία του Δικαστηρίου με το όλο σκεπτικό του Μ. Ε. 2 επί του συγκεκριμένου θέματος.

99 Κατ΄ αρχάς το Δικαστήριο δεν παραγνωρίζει την αμφισβήτηση ορισμένων μετρήσεων επί του πρόχειρου σχεδίου ή την μεταφορά αυτών στο συμμετρικό σχέδιο κατά την αντεξέταση του Μ. Ε. 2 από τον ευπαίδευτο συνήγορο του εναγόμενου ή την εισήγηση ως προς την ύπαρξη παραδρομών στον τρόπο με τον οποίο είτε καταγράφηκαν οι σχετικές μετρήσεις ή ακόμη αναφορικά με την ακριβή ή ορθή μεταφορά τους από το πρόχειρο σχέδιο στο συμμετρικό σχέδιο. Όμως πραγματικά δεν διαπιστώνεται πως δεν δόθηκαν επαρκείς και πειστικές εξηγήσεις από τον Μ. Ε. 2 αναφορικά με αυτό το θέμα. Σημασία στο τέλος δεν έχει τόσο η οποιαδήποτε διαφορά ή ακόμη και λανθασμένη μεταφορά από το πρόχειρο σχέδιο προς το συμμετρικό σχέδιο αλλά ο τρόπος με τον οποίο ο Μ. Ε. 2 υποστήριξε κατά τη διάρκεια της προφορικής κατάθεσης του τις οποιεσδήποτε μετρήσεις ο ίδιος θεώρησε πως αντικατόπτριζαν ορθά τις αποστάσεις τις οποίες είχε σημειώσει. Παραδείγματος χάριν, το ερώτημα το οποίο προέκυψε κατά πόσο συγκεκριμένη απόσταση η οποία σημειώθηκε ήταν 0.30 ή 0.80. Ούτε και σημασία έχει με το κατά πόσο συμφώνησε ο εναγόμενος όταν υπέγραφε το πρόχειρο σχέδιο καθότι αυτή η απόσταση είχε σημειωθεί σε μεταγενέστερο χρόνο, δηλαδή μετά και από την υπόδειξη του σημείου σύγκρουσης από τον ενάγοντα.

100 Επιπλέον, παρατηρείται και το εξής. Η γενικότερη αμφισβήτηση της αξιοπιστίας ή των ικανοτήτων του Μ. Ε. 2 ως εξεταστή τροχαίων ατυχημάτων ή συγκεκριμένα και ως προς την ετοιμασία είτε του πρόχειρου σχεδίου είτε του συμμετρικού σχεδίου από αμφότερους τους ευπαίδευτους συνήγορους των εναγόμενων αναμφίβολα στόχο είχε και την αμφισβήτηση της βασιμότητας του σημείου σύγκρουσης το οποίο είχε υποδείξει ο ενάγων και με την οποία υπόδειξη συμφώνησε και ο Μ.

Ε. 2. Παράλληλα όμως ουσιαστικά παραγνωρίζεται και το γεγονός πως στο σύνολο της η πραγματική μαρτυρία αναφορικά με το επίδικο τροχαίο ατύχημα προέρχεται από τις ενέργειες του συγκεκριμένου μάρτυρα. Ασφαλώς το οποιοδήποτε μέρος αυτής θα μπορούσε να αμφισβητηθεί από τους ευπαίδευτους συνήγορους των εναγόμενων ή ακόμη και να μην γίνει δεκτό από το Δικαστήριο ως βάσιμο για λόγους βεβαίως τους οποίους στη συνέχεια θα όφειλε να εξηγήσει το Δικαστήριο.

Όμως αυτό το οποίο παρατηρείται είναι μια γενικότερη αμφισβήτηση της μαρτυρίας του Μ. Ε. 2 παρά και το γεγονός πως η βασική αιτία αμφισβήτησης είναι η διαφωνία αμφότερων των ευπαίδευτων συνηγόρων των εναγόμενων ως προς τον καθορισμό του σημείου σύγκρουσης. Παρά και την γενικότερη αυτή αμφισβήτηση παρατηρείται επίσης πως στη συνέχεια - επιλεκτικά ουσιαστικά - γίνεται χρήση αυτής της πραγματικής μαρτυρίας ή μέρη αυτής προς υποστήριξη της εκδοχής των εναγόμενων.

Όπως, παραδείγματος χάριν, στη σελίδα 42 της "Τεχνικής Έκθεσης Ανάλυσης Τροχαίου Ατυχήματος" του Μ. Υ. 7 (τεκμήριο 94).

101 Επιστρέφοντας όμως στην αντεξέταση του Μ. Ε. 2, ο μάρτυρας αυτός επανέλαβε τη βασική του θέση με αναφορά και πάλι στη ζημιά την οποία είχε υποστεί η μοτοσυκλέτα με συγκεκριμενοποίηση αυτής στο μπροστινό της μέρος, πως δεν θα ανέμενε μετά από τέτοια σφοδρή σύγκρουση αυτή να είχε γίνει στο σημείο σύγκρουσης το οποίο είχε υποδείξει ο εναγόμενος και η μοτοσυκλέτα να είχε παραμείνει στο σημείο στην τελική θέση δηλαδή στην οποία βρέθηκε. Διευκρίνισε τη θέση του ως προς το ότι η επίδικη σύγκρουση έγινε εκεί όπου είχε δείξει ο ενάγων καθώς λόγω της επίδικης σύγκρουσης «υπό γωνία» η μοτοσυκλέτα εκτινάχθηκε ή μπορεί και να μεταφέρθηκε μερικώς και πάνω στο μπροστινό καπό του αυτοκινήτου επιδεικνύοντας και τη ζημιά στην φωτογραφία 8 του τεκμηρίου 9. Καταλογίστηκε τότε στον Μ. Ε. 2 από τον ευπαίδευτο συνήγορο του εναγόμενου πως άλλαζε την εκδοχή του καθώς προηγουμένως είχε αναφέρει ότι η μοτοσυκλέτα πετάχτηκε ενώ τώρα έλεγε ότι αυτή μεταφέρθηκε στην τελική της θέση. Διευκρίνισε τότε ο Μ. Ε. 2 πως δεν πρόκειται για αλλαγή της εκδοχής του αλλά πως σύμφωνα και με την πείρα του η μοτοσυκλέτα θα πρέπει να μεταφέρθηκε μέχρι κάποιο σημείο και μετά να εκτινάχθηκε στην τελική της θέση.

102 Αξίζει να σημειωθεί πως η θέση αυτή όχι μόνο δεν αντικρίζεται από το Δικαστήριο ως μια αντίφαση στην μαρτυρία του Μ. Ε. 2 ή ως η οποιαδήποτε αλλαγή στην εκδοχή του. Αντιθέτως αυτό το οποίο διαπιστώνεται είναι πως η εκδοχή του παραμένει σταθερά η ίδια. Ουσιαστικά αυτό το οποίο προσθέτει ο Μ. Ε. 2 δεν είναι τίποτε περισσότερο από μια απλή διευκρίνιση της όλης εκδοχής του.

Δηλαδή, όπως εύλογα γίνεται αντιληπτή η όλη εκδοχή του Μ. Ε. 2 επί του προκειμένου, η μοτοσυκλέτα κατά την αλλά και στιγμιαία μετά την επίδικη σύγκρουση της με το αυτοκίνητο ως το ελαφρύτερο αλλά και κατά πολύ μικρότερο όχημα από τα δύο ενεχόμενα στο επίδικο τροχαίο ατύχημα οχήματα μεταφέρθηκε για μια μικρή απόσταση από το αυτοκίνητο παραμένοντας στιγμιαία πάνω στο καπό του αυτοκινήτου, όπου είχε βρεθεί εξαιτίας της επίδικης σύγκρουσης προτού αυτή πολύ σύντομα απωθηθεί εξαιτίας και πάλι της διαφοράς τόσο στο βάρος όσο και στο μέγεθος μεταξύ των δύο ενεχομένων οχημάτων αλλά και της συνέχισης της κίνησης του αυτοκινήτου.

Ακριβώς αυτός είναι και ο λόγος βάσει του οποίου το Δικαστήριο αποδέχεται ως λογική εξήγηση την απάντηση του Μ. Ε. 2 όταν ανέφερε πως δεν άλλαζε την εκδοχή του προσθέτοντας ότι από την πείρα του, η μοτοσυκλέτα θα πρέπει να μεταφέρθηκε ουσιαστικά μέχρι κάποιο σημείο και μετά να εκτινάχθηκε στην τελική της θέση.

Ίσως και η χρήση της λέξης «εκτινάχθηκε» να μην είναι και η πιο κατάλληλη όμως το νόημα της όλης περιγραφής από τον Μ. Ε. 2, όπως αυτό γίνεται κατανοητό από το Δικαστήριο, είναι πως σε κάποιο σημείο το αυτοκίνητο, λόγω και της φόρας που είχε ενώ βρισκόταν σε κίνηση, πέταξε την μοτοσυκλέτα στο έδαφος. Αξίζει να αναφερθεί και η διαφωνία του Μ.

Ε. 2 στις 15/6/2015 ως προς την υποβολή ότι είχε διαφοροποιήσει τη θέση του. Απάντησε συγκεκριμένα πως «…Ίσως στην πρώτη μέρα στην κυρίως εξέταση να μην το είπα ότι μεταφέρθηκε, αλλά πιστεύω ότι εννοείτε, είτε εκτινάχθηκε, είτε μεταφέρθηκε η ορμή είναι η ίδια, δεν αλλάσσει η ορμή σημαίνει ότι στο Χ1 εκμηδενίστηκε η ορμή της μοτοσυκλέτας και λόγω του ότι η ορμή του αυτοκινήτου ήταν πολύ μεγαλύτερη η μοτοσυκλέτα κατέληξε εκεί που βρέθηκε, εκεί που φαίνεται στο σχεδιάγραμμα».

103 Διατηρώντας υπόψη την τελική θέση του αυτοκινήτου είναι εμφανές πως ασφαλώς το αυτοκίνητο του εναγόμενου δεν παρέμεινε στάσιμο αλλά συνέχισε την πορεία του μέχρι που ακινητοποιήθηκε επί του πεζοδρομίου. Στην πορεία του μετά και από την επίδικη σύγκρουση μέχρι και την τελική του θέση αναμφίβολα σε κάποιο χρονικό σημείο βρισκόταν σε επαφή με την μοτοσυκλέτα. Άγνωστη βεβαίως η διάρκεια αυτής της επαφής όμως καθόλου παράλογο αλλά αντιθέτως πολύ λογικό διατηρώντας υπόψη ότι το αυτοκίνητο εξακολουθούσε να βρίσκεται σε κίνηση, αμέσως μετά από την επίδικη σύγκρουση η μοτοσυκλέτα στιγμιαία να είχε παραμείνει πάνω στο καπό του αυτοκινήτου προτού απωθηθεί ουσιαστικά και πεταχτεί από το καπό καταλήγοντας στην τελική της θέση.

104 Ούτε και προκαλεί οποιαδήποτε αμφιβολία στο Δικαστήριο η επικριτική υπενθύμιση από τον ευπαίδευτο συνήγορο της εναγόμενης προς τον Μ. Ε. 2 ότι αναφέρθηκε σε «…μια ενδιαφέρουσα θεωρία για την μοτοσυκλέτα, ότι έγινε μεταφορά και μετά εκτινάχθηκε…» ενώ στη συνέχεια ερωτήθηκε με «…ποιόν κανόνα φυσικής ή μαθηματικών μπορεί να έγινε αυτό το πράγμα.

Ενώ μεταφέρεται να εκτινάχθηκε;». Πραγματικά, με όλο το σεβασμό, το Δικαστήριο θεωρεί ως υπερβολική τη συγκεκριμένη αντιμετώπιση του Μ. Ε. 2 ο οποίος παρά και την εμπαικτική ουσιαστικά αντιμετώπιση του ως μάρτυρας, υπομονετικά και πάλι πολύ λογικά και με απλά λόγια, δίχως οποιαδήποτε αχρείαστη και επιδεικτική αναφορά σε φόρμουλα είτε φυσικής είτε μαθηματικών, εξήγησε πως από τις ζημιές που είχε το αυτοκίνητο φαινόταν ότι η μοτοσυκλέτα σε κάποια φάση είχε ανεβεί πάνω στο μπροστινό καπό του αυτοκινήτου και πως ήταν λογικό να την είχε μεταφέρει μέχρι κάποιο σημείο το αυτοκίνητο εφόσον αυτό κινείτο προς την αριστερή πλευρά σύμφωνα με την κατεύθυνση της μοτοσυκλέτας επί της οδού Δωδεκανήσου και όταν έστριψε το αυτοκίνητο για να εισέλθει εντός της οδού Δωδεκανήσου τότε η μοτοσυκλέτα έπεσε στο σημείο που βρέθηκε.

Πολύ πιο χειροπιαστό στοιχείο οι ζημιές πάνω στο αυτοκίνητο παρά η οποιαδήποτε φόρμουλα είτε φυσικής είτε μαθηματικών. Ακολούθησε στη συνέχεια και άλλη υποβολή ως προς το ότι αυτή η ούτω καλούμενη από τον ευπαίδευτο συνήγορο της εναγόμενης «θεωρία της εκτίναξης» «…δεν μπορεί να ισχύσει, δεν μπορεί να βασιστεί ούτε επιστημονικά ούτε μαθηματικά ούτε λογικά».

Ενέμεινε με απόλυτη ηρεμία και σταθερότητα ο Μ. Ε. 2 ότι λογικά μπορεί να στηριχθεί.

105 Με όλο το σεβασμό προς αμφότερους τους ευπαίδευτους συνήγορους των εναγόμενων διαπιστώνεται πως η αντεξέταση του Μ. Ε. 2 ήταν τόσο επικριτική έτσι ώστε σε ορισμένες περιπτώσεις να αντέβαινε ακόμη και την απλή κοινή λογική. Αναμφίβολα το δικαίωμα αντεξέτασης είναι ιερό και η αμφισβήτηση αλλά και δοκιμασία τόσο της αξιοπιστίας όσο και της βασιμότητας της μαρτυρίας ενός μάρτυρα ο οποίος αντεξετάζεται θεμιτά βρίσκεται εντός του πλαισίου της αντεξέτασης του οποιουδήποτε μάρτυρα. Όμως θα πρέπει ακόμη και αυτή η ίδια η δυνατότητα αμφισβήτησης τόσο της αξιοπιστίας όσο και της βασιμότητας της μαρτυρίας ενός μάρτυρα από μόνη της στην άσκηση της να είναι πειστική έτσι ώστε και η αντεξέταση να παρέχει μια λογική βάση επί της οποίας κατ΄ επέκταση να παρέχεται και η δυνατότητα προς το Δικαστήριο να καταλήγει σε συμφωνία με τη γραμμή αντεξέτασης και ως αποτέλεσμα να οδηγείται σε σύμπλευση με αυτή και τελικά σε συμφωνία με την όλη κατάληξη στην οποία καλείται να οδηγηθεί ως προς το ότι δηλαδή δεν θα πρέπει είτε να δώσει πίστη στη μαρτυρία ενός μάρτυρα είτε να βασιστεί στη μαρτυρία του ως ασφαλή βάση επί της οποίας να καταλήξει στα δικά του συμπεράσματα.

106 Παραδείγματος χάριν, σε σχέση με την αναφορά του Μ. Ε. 2 ως προς το ότι η επίδικη σύγκρουση ήταν «σφοδρή». Η αναφορά αυτή έγινε όταν ο μάρτυρας αυτός επεξηγούσε το όλο σκεπτικό του βάσει του οποίου ο ίδιος οδηγείτο στο συμπέρασμα πως το σημείο σύγκρουσης δεν ήταν αυτό το οποίο υπέδειξε ο εναγόμενος αλλά αυτό το οποίο υπέδειξε ο ενάγων. Όταν δηλαδή ανέφερε πως δεν θα ανέμενε «…τέτοια σφοδρή σύγκρουση…» να είχε γίνει εκεί που είχε δείξει ο εναγόμενος ότι τα δύο ενεχόμενα στο επίδικο τροχαίο ατύχημα οχήματα είχαν συγκρουστεί και η μοτοσυκλέτα να είχε παραμείνει εκεί, δηλαδή στην τελική της θέση.

107 Υπενθύμισε ο ευπαίδευτος συνήγορος του εναγόμενου τον Μ. Ε. 2 ότι είχε αναφερθεί σε «…μια τόσο σφοδρή σύγκρουση…». Συμφώνησε μαζί του ο Μ. Ε. 2. Η αμέσως επόμενη ερώτηση ήταν έμφορτη με μια πραγματικά εξωπραγματική αμφισβήτηση καθώς ο μάρτυρας ερωτήθηκε εάν ήταν παρών. Εμφορούμενη όμως με λογική η απάντηση του Μ.

Ε. 2, καθώς υπομονετικά εξήγησε πως ουσιαστικά είχε οδηγηθεί σε αυτό το συμπέρασμα βασισμένος στις ζημιές των δύο ενεχομένων οχημάτων. Έμφορτη και πάλι με μια αδικαιολόγητα περιφρονητική αμφισβήτηση η αμέσως επόμενη ερώτηση καθώς εκ του περισσού ουσιαστικά ερωτήθηκε εάν «…αυτό το πράγμα…» τον καθοδηγούσε ότι ήταν σφοδρή η επίδικη σύγκρουση.

Εύλογα και πάλι συμφώνησε ο Μ. Ε. 2. Συμφώνησε ακόμη και με την αμέσως επόμενη ερώτηση η οποία αναμφίβολα χαρακτηρίζεται ως διπλή ερώτηση ή ουσιαστικά ερώτηση με δύο σκέλη και μάλιστα σε τέτοιο βαθμό έτσι ώστε να δημιουργείται αμφιβολία ως προς με τι ακριβώς συμφώνησε και πάλι ο Μ. Ε. 2. Καθώς ερωτήθηκε εάν αυτά δεν τα εξέτασε (πρώτη ερώτηση) και ότι είναι δικές του «…γνώμες, υποθέσεις...» (δεύτερη ερώτηση).

Προφανώς η συμφωνία του μάρτυρα ήταν με το δεύτερο σκέλος της ερώτησης καθώς αναμφίβολα αυτό το οποίο είχε αμέσως προηγουμένως αναφέρει ήταν ακριβώς ότι βλέποντας, δηλαδή σε κάποιο βαθμό εξετάζοντας τις ζημιές των δύο ενεχομένων οχημάτων, έκρινε, όπως χαρακτηριστικά ανέφερε και κατέληξε στη γνώμη υποθέτοντας πως η επίδικη σύγκρουση ήταν σφοδρή.

Ουσιαστικά η όλη προσπάθεια να δημιουργηθεί η εντύπωση πως ο Μ. Ε. 2 οδηγείτο σε παράλογα ουσιαστικά συμπεράσματα είχε ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα σε σχέση με το πως τελικά το Δικαστήριο κρίνει την μαρτυρία αλλά και την αξιοπιστία του Μ. Ε. 2.

108 Σε συνδυασμό με την προαναφερόμενη μορφή αντεξέτασης επικρατούσε παράλληλα και μια υπερβολική απαίτηση επιστημονικότητας από τον Μ. Ε. 2 το αποκορύφωμα της οποίας βεβαίως ήταν και η παρουσίαση του Μ. Υ. 7 σε μια προσπάθεια να αναδειχτεί μέσω της δικής του εμπειρογνωμοσύνης και μαρτυρίας τόσο η έλλειψη βασιμότητας της μαρτυρίας του Μ. Ε. 2 όσο ουσιαστικά και η ασχετοσύνη του αναφορικά με τη χρήση ορισμένων όρων. Όροι τους οποίους ο συγκεκριμένος μάρτυρας είχε χρησιμοποιήσει όχι με μια αυστηρά επιστημονική έννοια αλλά σε μια προσπάθεια να επεξηγήσει το όλο σκεπτικό του κυρίως αναφορικά με τη συμφωνία του με την υπόδειξη του ενάγοντα ως προς την τοποθέτηση του επίδικου σημείου σύγκρουσης μεταξύ των δύο ενεχομένων οχημάτων. Ουσιαστικά παρά και το γεγονός πως η μαρτυρία του Μ. Ε. 2 ήταν διάχυτη με απλή κοινή και εύκολα κατανοητή προς έλεγχο λογική, ο ίδιος κατά την αντεξέταση του βρισκόταν αντιμέτωπος με μια αδικαιολόγητα υπερβολική λεπτολογία. Όμως η απλή κοινή λογική σε συνδυασμό με την πολύχρονη πείρα του Μ. Ε. 2 επί της οποίας βασίστηκε έτσι ώστε να καταλήξει στα δικά του συμπεράσματα σαφώς κρίνεται πειστικότερη από την προσπάθεια σχολαστικής ανάλυσης από τον Μ. Υ. 7 όλων των λεπτών διαστάσεων των συνθηκών του επίδικου τροχαίου ατυχήματος.

109 Βεβαίως ακόμη και το ίδιο το Δικαστήριο οδηγείται στο να λεπτολογεί ουσιαστικά κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας έτσι ώστε να αναδείξει την όλη υπερβολική λεπτολογία με την οποία ο Μ. Ε. 2 βρέθηκε αντιμέτωπος κατά την αντεξέταση του. Όμως πραγματικά δεν διαπιστώνεται να υπάρχει καλύτερος τρόπος αιτιολόγησης της αξιολόγησης της μαρτυρίας του Μ. Ε. 2 από το Δικαστήριο.

110 Με τον ίδιο τρόπο και πάλι κατά την αντεξέταση του Μ. Ε. 2 από τον ευπαίδευτο συνήγορο του εναγόμενου, υπήρχε και αναφορά στην απουσία οποιωνδήποτε ιχνών τριβής από το σημείο σύγκρουσης το οποίο υπέδειξε ο ενάγων μέχρι την τελική θέση της μοτοσυκλέτας ουσιαστικά ως αποδεικτικό στοιχείο εναντίον της άποψης του Μ. Ε. 2 αναφορικά με την στιγμιαία μεταφορά της μοτοσυκλέτας προτού αυτή καταλήξει στην τελική της θέση. Εύλογη και πάλι κρίνεται η απάντηση του Μ. Ε. 2 ως προς το ότι δεν θα ανέμενε την ύπαρξη τέτοιων ιχνών τριβής επαναλαμβάνοντας πως η μοτοσυκλέτα μεταφέρθηκε «…εν μέρει στο μπροστινό καπό του αυτοκινήτου XXXXX 30 και μετά εκτινάχθηκε στην τελική της θέση». Η εισήγηση του ευπαίδευτου συνηγόρου το ερώτημα ως προς την ύπαρξη ιχνών τριβής ή ουσιαστικά την απουσία αυτών προς αντίκρουση της θέσης του Μ. Ε. 2 θα μπορούσε να είχε περισσότερη υπόσταση εάν η θέση του Μ. Ε. 2 ήταν ότι η μοτοσυκλέτα μετά από την επίδικη σύγκρουση είχε πέσει μπροστά από το αυτοκίνητο του εναγόμενου και είχε σπρωχτεί μέχρι και την τελική της θέση.

111 Θέση μάλιστα την οποία υπέβαλε στον Μ. Ε. 2 ο οποίος όμως διαφώνησε με αναφορά στην κινητική ενέργεια την οποία αποκτά ένα σώμα όταν μεταφέρεται πάνω σε ένα αυτοκίνητο το οποίο κινείται με αποτέλεσμα η μοτοσυκλέτα να μην είχε πέσει ακριβώς μπροστά από το αυτοκίνητο μετά και από την στιγμιαία μεταφορά της επί του αυτοκινήτου. Το Δικαστήριο και πάλι θεωρεί την όλη εξήγηση του Μ. Ε. 2 προς υποστήριξη της βασιμότητας της άποψης του ως εύλογη. Αυτό το οποίο θα πρέπει σταθερά να διατηρείται υπόψη σε τέτοιες περιπτώσεις είναι πως η όλη περιγραφή των αρχικών θέσεων των δύο ενεχομένων οχημάτων κατά την επίδικη σύγκρουση αλλά και αμέσως μετά στην πορεία την οποία ακολούθησαν μέχρι να καταλήξουν στην τελική τους θέση δεν είναι δυνατό να κριθεί με στατικά δεδομένα καθώς βεβαίως και τα δύο οχήματα βρίσκονταν σε κίνηση τόσο πριν όσο και μετά από την επίδικη σύγκρουση με μια στιγμιαία διακοπή της αυτόνομης κινητικότητας της μοτοσυκλέτας και στη συνέχεια μιας αντανακλαστικής ουσιαστικά και παθητικής κινητικότητας της μέχρι και την πτώση της στο έδαφος στην τελική της θέση.

112 Δεκτή συνεπώς και η απόρριψη από τον Μ. Ε. 2 της υποβολής από τον ευπαίδευτο συνήγορο του εναγόμενου ως προς το ότι όταν κάτι μεταφέρεται και πέσει δεν εκτινάσσεται αλλά πέφτει εκεί που πέφτει. Διαφορετική βεβαίως θα μπορούσε να ήταν η αντιμετώπιση του όλου θέματος εάν όντως αυτό το οποίο μεταφερόταν δεν ήταν ένα προηγουμένως κινούμενο και ερχόμενο από αντίθετη κατεύθυνση όχημα το οποίο στιγμιαία είχε καταλήξει επί ενός άλλου επίσης κινούμενου οχήματος μετά και από τη σύγκρουση των δύο οχημάτων. Σε περίπτωση δηλαδή όπου δεν ίσχυαν τα όσα είχαν προηγηθεί της επίδικης σύγκρουσης. Όμως το Δικαστήριο δεν εξετάζει τέτοια περίπτωση αλλά δεδομένα όσο το δυνατό πλησιέστερα σε αυτά της επίδικης σύγκρουσης.

113 Πραγματικά θα μπορούσε το Δικαστήριο να αναφερθεί και σε άλλα παραδείγματα της αντεξέτασης της οποίας έτυχε ο Μ. Ε. 2 και την οποία αντιμετώπισε με ιδιαίτερη υπομονή αλλά κυρίως με λογική και σταθερότητα σε θέσεις οι οποίες να υποστηρίζονται από σχετική μαρτυρία και δίχως να καταφεύγει είτε σε υπερβολή είτε να υποπίπτει σε αντιφάσεις.

Όμως υπάρχουν και άλλα θέματα και μαρτυρία η οποία πρέπει να εξεταστεί με αυτή την απόφαση. Ένα τελευταίο παράδειγμα και πάλι αβάσιμης αμφισβήτησης είναι οι ερωτήσεις σε σχέση με τον οδικό φωτισμό. Κλήθηκε ο Μ. Ε. 2, με επίδειξη της φωτογραφίας 3 στο τεκμήριο 9, να συμφωνήσει με εισήγηση του ευπαίδευτου συνηγόρου του εναγόμενου ως προς το ότι ο φωτισμός είναι περιορισμένος σε σχέση με την κατεύθυνση που είναι τα δέντρα.

Λογικά και πάλι απάντησε ο Μ. Ε. 2 πως ο φωτισμός είναι κάθετος προσθέτοντας ότι τα κλαδιά είναι πάνω από την λάμπα και δεν εμποδίζουν τον φωτισμό ο οποίος φέγγει κάτω στην άσφαλτο, δηλαδή στο δρόμο, ενώ αυτός είναι ορατός από ένα οδηγό ο οποίος οδηγεί αυτοκίνητο το οποίο κινείτο επί της οδού Αλεξάνδρου Παπάγου με βόρεια κατεύθυνση.

Σημασία βεβαίως στη συγκεκριμένη περίπτωση είχε η εκπομπή φωτός από και όχι η ορατότητα της πηγής φωτισμού και είναι εμφανές από την φωτογραφία 3 ότι όντως υπήρχε οδικός φωτισμός στο σημείο της συμβολής της οδού Δωδεκανήσου και της οδού Αλεξάνδρου Παπάγου. Παράδειγμα της υπερβολής, ακόμη και - αναδρομικά ιδωμένης - μετέωρης ουσιαστικά από άποψης μαρτυρίας η οποία παρουσιάστηκε ή κατ΄ ακρίβεια δεν παρουσιάστηκε στη συνέχεια της ακροαματικής διαδικασίας, επιθετικότητας η οποία διαπιστώνεται κατά την αντεξέταση του Μ.

Ε. 2 είναι και η υποβολή από τον ευπαίδευτο συνήγορο της εναγόμενης ως προς το ότι ήταν «τραγικό λάθος» ότι ο Μ. Ε. 2 δεν φωτογράφισε αυτό που ισχυριζόταν, ότι δηλαδή ο αριστερός μπροστινός τροχός του αυτοκινήτου το οποίο οδηγούσε ο εναγόμενος ήταν σπασμένος τη νύχτα στη σκηνή του ατυχήματος. Ουδέποτε επεξηγήθηκε αυτό το «τραγικό λάθος» είτε με σχετική μαρτυρία είτε με οποιαδήποτε επιχειρηματολογία.

114 Άγνωστο γιατί, αν και ενδεχομένως έτσι ώστε κατά κάποιο τρόπο για να αναδειχτεί παράλειψη εκ μέρους του συγκεκριμένου μάρτυρα, έγινε επίσης και υποβολή στον Μ. Ε. 2 από τον ευπαίδευτο συνήγορο του εναγόμενου η οποία στη συνέχεια διαψεύστηκε από μαρτυρία η οποία παρουσιάστηκε από τον ευπαίδευτο συνήγορο της εναγόμενης. Συγκεκριμένα η υποβολή ότι η οδός Δωδεκανήσου έχει ψηλά δέντρα σε όλο το μήκος της. Η φωτογραφία με αριθμό 8 στην έκθεση του Μ. Υ. 7 (τεκμήριο 94) κάθε άλλο παρά υποστηρίζει αυτή τη θέση, ιδιαίτερα δε σε σχέση με το τελευταίο μέρος της οδού Δωδεκανήσου πριν από την συμβολή της με την οδό Αλεξάνδρου Παπάγου. Το ίδιο βεβαίως είναι επίσης ορατό στην φωτογραφία (τεκμήριο 103) με θέα από τη συμβολή της οδού Δωδεκανήσου με την οδό Αλεξάνδρου Παπάγου μέχρι και όλου του βάθους, δηλαδή μέχρι και την άλλη άκρη της οδού Δωδεκανήσου. Σχετικές επί του θέματος είναι και οι φωτογραφίες τεκμήριο 102 και 104.

115 Με παρόμοιο τρόπο έγινε και υποβολή από τον ευπαίδευτο συνήγορο της εναγόμενης θέσης ο οποίος όμως στη συνέχεια παρουσίασε μαρτυρία, αυτή του Μ. Υ. 7, η οποία διέψευδε αυτή τη θέση. Συγκεκριμένα υποβλήθηκε στον Μ. Ε. 2 - αφού πρώτα ερωτήθηκε πως προκλήθηκαν οι ζημιές στον ανεμοθώρακα του αυτοκινήτου και ο Μ.

Ε. 2 απάντησε πως αυτές προκλήθηκαν από το σώμα του μοτοσυκλετιστή - ότι αυτές προκλήθηκαν από χτύπημα της μοτοσυκλέτας. Απάντησε στη συνέχεια ο Μ. Ε. 2 πως μπορούσε να το αμφισβητήσει εμπειρικά διότι σε τέτοια δυστυχήματα το σώμα του μοτοσυκλετιστή εκτινάσσεται στον μπροστινό ανεμοθώρακα του αυτοκινήτου με τον οποίο χτυπά.

Επικρίθηκε ουσιαστικά η θέση του Μ. Ε. 2 καθότι αυτή ήταν εμπειρική και όχι επιστημονική. Διερωτάται πραγματικά το Δικαστήριο κατά πόσο η θέση του Μ. Υ. 7, ο οποίος συμφωνούσε ουσιαστικά επί αυτού του θέματος με τον Μ. Ε. 2 και τον οποίο η εναγόμενη παρουσίασε ως μάρτυρα, ήταν εμπειρική ή επιστημονική; Υπενθυμίζεται απλά πως και ο Μ.

Υ. 7 σαφώς ανέφερε, στις 30/1/2017, σε σχέση με την φωτογραφία με αριθμό 1 στη σελίδα 5 της έκθεσης του και τις δικές του σημειώσεις επί αυτής, ότι εντοπίζεται παραμόρφωση «…από χτύπημα με το σώμα του μοτοσικλετιστή, αυτή η περιοχή που έχω μαρκάρει από το καπό του κινητήρα του οχήματος, το ύφος αυτών των παραμορφώσεων δηλώνει πρόσκρουση με αμβλύ αντικείμενο, δηλαδή το σώμα του μοτοσικλετιστή.

Δίπλα υπάρχει χτύπημα στο παρμπρίζ με το κεφάλι του μοτοσικλετιστή αντίστοιχο σημείο πιο κάτω υπάρχει μαρκαρισμένη περιοχή του καπό η οποία έχει προέλθει από το χτύπημα της μοτοσυκλέτας με το καπό, με το όχημα». Μάλιστα ο Μ. Υ. 7 διαχώρισε στην φωτογραφία με αριθμό 1 της σελίδας 5 της έκθεσης του την παραμόρφωση η οποία προκλήθηκε στο καπό του αυτοκινήτου από την μοτοσυκλέτα από αυτή η οποία προκλήθηκε από το σώμα του ενάγοντα.

116 Καταλογίστηκε επίσης και προκατάληψη του Μ. Ε. 2 υπέρ του ενάγοντα από αμφότερους τους ευπαίδευτους δικηγόρους των εναγόμενων. Ο ευπαίδευτος συνήγορος της εναγόμενης υπέβαλε μάλιστα στον Μ. Ε. 2 ότι η τάση του – όπως βεβαίως ο ίδιος εισηγήθηκε – να αμφισβητεί έστω και τα πιο βασικά πράγματα έδειχνε μια αγωνία να βοηθήσει όσο μπορεί περισσότερο τον ενάγοντα. Υποβολή η οποία ακολούθησε παραδοχή ουσιαστικά του Μ. Ε. 2 πως δεν έγινε αναπαράσταση του επίδικου τροχαίου ατυχήματος καθότι δεν υπήρχαν τα απαραίτητα στοιχεία. Πραγματικά όμως το Δικαστήριο δεν διαπιστώνει να προκύπτει τέτοιο στοιχείο είτε προκατάληψης είτε αγωνίας του Μ. Ε. 2 να βοηθήσει τον ενάγοντα προς απόδειξη της αξίωσης του από το σύνολο της προφορικής κατάθεσης του.

117 Ούτε βεβαίως και παρουσιάστηκε οποιαδήποτε μαρτυρία από αμφότερους τους εναγόμενους βάσει της οποίας να μπορούσε να οδηγηθεί το Δικαστήριο σε συμπέρασμα πως ο Μ. Ε. 2 όντως είχε οποιοδήποτε λόγο έτσι ώστε να ήταν προκατειλημμένος υπέρ του ενάγοντα. Μάλιστα το ίδιο το Δικαστήριο, κατά τη διάρκεια της αντεξέτασης του Μ. Ε. 2, απευθύνθηκε στον ευπαίδευτο συνήγορο του εναγόμενου, ερωτώντας τον αν είχε υπόψη του κάποιο λόγο, τον οποίο μάλιστα να θέσει υπόψη και του μάρτυρα, γιατί να μην θέλει να πει την αλήθεια στο Δικαστήριο. Εντίμως κατέληξε να ομολογήσει ότι ουσιαστικά δεν είχε διότι διαφορετικά θα το έθετε υπόψη του μάρτυρα ενώ όπως εξήγησε η γενικότερη του στάση απέναντι στον Μ. Ε. 2 βασιζόταν στη δική του διαπίστωση πως ο συγκεκριμένος μάρτυρας θυμόταν τι του είχε πει ο ενάγων αλλά δεν θυμόταν τι του είχαν πει οι υπόλοιποι, ότι δηλαδή μελέτησε τι του είχε πει ο ενάγων ενώ αδιαφόρησε για όλους τους άλλους.

118 Με όλο το σεβασμό προς τον ευπαίδευτο συνήγορο του εναγόμενου τέτοια διαπίστωση δεν εξάγεται και από το Δικαστήριο σε σχέση με την προφορική κατάθεση του Μ. Ε. 2. Αντιθέτως το Δικαστήριο δέχεται τον Μ. Ε. 2 ως ένα αμερόληπτο και αντικειμενικό μάρτυρα δίχως να προκύπτει από το σύνολο της μαρτυρίας η οποία παρουσιάστηκε κατά τη διάρκεια της προφορικής κατάθεσης οποιοδήποτε στοιχείο βάσει του οποίου να είναι δυνατό το Δικαστήριο να οδηγηθεί σε αντίθετο συμπέρασμα. Αυτό το οποίο διαπιστώνεται είναι πως ο συγκεκριμένος μάρτυρας κατέβαλε κάθε δυνατή προσπάθεια με τα στοιχεία τα οποία όντως είχε στη διάθεση του έτσι ώστε να βοηθήσει όχι τον ενάγοντα στην απόδειξη της αξίωσης του αλλά το Δικαστήριο έτσι ώστε αυτό να οδηγηθεί στον πιο ορθό και δίκαιο καθορισμό του θέματος της ευθύνης αναφορικά με το επίδικο τροχαίο ατύχημα.

119 Παρά και την δεδομένη θετική αξιολόγηση τόσο της αξιοπιστίας του Μ. Ε. 2 ως μάρτυρα όσο γενικότερα και της αξιοπιστίας της μαρτυρίας του θα ήταν παράλειψη του Δικαστηρίου να μην αναφερθεί και στην ύπαρξη μαρτυρίας κατά την αντεξέταση του Μ. Ε. 2 αναφορικά με το θέμα της ορμής, δηλαδή, όπως αυτή έγινε αντιληπτή κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας και όπως με σαφήνεια ερμηνεύεται εντός του «Λεξικού της Νέας Ελληνικής Γλώσσας» του Γεώργιου Δ. Μπαμπινιώτη (2η έκδοση) ως η «…κίνηση προς τα εμπρός, που χαρακτηρίζεται από δύναμη, σφοδρότητα…». Αναμφίβολα λαμβάνει υπόψη του το Δικαστήριο πως το συγκεκριμένο θέμα όπως και ο τρόπος υπολογισμού προέκυψε από αναφορές του ίδιου του Μ. Ε. 2 παρά και το γεγονός πως δεν είχε επακριβή στοιχεία είτε βάρους είτε ταχύτητας των δύο ενεχομένων οχημάτων στο επίδικο τροχαίο ατύχημα. Δόθηκε όμως αφορμή ουσιαστικά εξαιτίας αυτών των αναφορών για αντεξέταση του Μ. Ε. 2 επί του συγκεκριμένου θέματος.

120 Πραγματικά όπως και να ιδωθεί αυτό το θέμα το Δικαστήριο δεν θεωρεί ότι ελλείψει όλων των αναγκαίων στοιχείων όντως υπήρχε η δυνατότητα να υπολογιστεί με ακρίβεια η ορμή είτε της μοτοσυκλέτας είτε του αυτοκινήτου. Ουσιαστικά το Δικαστήριο προσεγγίζει το όλο θέμα περιορίζοντας την εμβέλεια του όχι σε φόρμουλες φυσικής ή μαθηματικούς τύπους αλλά στην απλή κοινή λογική σύμφωνα με την οποία αναμφίβολα αμφότερα τα δύο ενεχόμενα στο επίδικο τροχαίο ατύχημα οχήματα βρίσκονταν σε κάποια μορφή κινητικότητας προ της επίδικης σύγκρουσης και ταχύτητας με άγνωστη ορμή το ένα προς το άλλο. Άγνωστη βεβαίως υπό την έννοια της έλλειψης στοιχείων βάσει των οποίων θα μπορούσε επιστημονικά να καθοριστεί με ακρίβεια η ταχύτητα των δύο ενεχομένων οχημάτων. Θεωρεί το Δικαστήριο την απλή περιγραφή η οποία δόθηκε από τον Μ. Ε. 2 ως προς την ύπαρξη σφοδρής σύγκρουσης όσο αόριστη και να φαίνεται αυτή εκ πρώτης όψεως ως άκρως ικανοποιητική έτσι ώστε να οδηγηθεί στα δικά του συμπεράσματα αναφορικά με τον καθορισμό του σημείου σύγκρουσης μεταξύ των δύο ενεχομένων οχημάτων.

121 Αξίζει να γίνει βεβαίως κάποια αναφορά στη συγκεκριμένη μαρτυρία απλά και μόνο έτσι ώστε να δοθεί και κάποια εξήγηση γιατί το Δικαστήριο καταλήγει στο συμπέρασμα το οποίο αναφέρεται στην αμέσως προηγούμενη παράγραφο γενικά σε σχέση με τη σημασία ή ουσιαστικά απουσία σημασίας της συγκεκριμένης μαρτυρίας και η οποία βεβαίως αποτέλεσε και μέρος της μαρτυρίας του Μ.

Υ. 7. Υπενθυμίζεται σχετικά πως προς το τέλος της κύριας εξέτασης του ο Μ. Ε. 2, συγκεκριμένα στις 9/6/2015, αναφέρθηκε στην ορμή την οποία είχε το αυτοκίνητο σε σχέση με την μοτοσυκλέτα ως πολύ μεγαλύτερη προσθέτοντας διευκρινιστικά πως η ορμή του οχήματος είναι το βάρος του επί την ταχύτητα του (βλ. σχετικά την παράγραφο 89 αυτής της απόφασης).

Ο ευπαίδευτος συνήγορος του εναγόμενου υπενθύμισε στον Μ. Ε. 2 κατά την αντεξέταση του στις 15/6/2015 τα όσα είχε αναφέρει σχετικά με την ορμή του αυτοκινήτου να είναι μεγαλύτερη και την αναφορά του ως προς το ότι η ορμή είναι το βάρος ενός οχήματος επί της ταχύτητας του. Ερωτήθηκε τότε αναφορικά με το βάρος του αυτοκινήτου το οποίο οδηγούσε ο εναγόμενος.

Αν και δεν το διερεύνησε ο μάρτυρας έδωσε ένα υπολογισμό περίπου 800 έως 900 κιλών. Ερωτήθηκε τότε αναφορικά με την ταχύτητα του αυτοκινήτου κατά τη στιγμή της επίδικης σύγκρουσης. Διευκρίνισε ο μάρτυρας πως δεν την υπολόγισε προσθέτοντας την εξής σημαντική αναφορά. Ο λόγος που δεν την υπολόγισε είναι διότι δεν υπήρχε τρόπος να υπολογιστεί.

Πρόσθεσε όμως επίσης πως από το σημείο σύγκρουσης μέχρι το σημείο που κατέληξε το αυτοκίνητο και διατηρώντας υπόψη επίσης «…τον τρόπο που βγήκε πάνω στο πεζοδρόμιο δεν θα μπορούσε να πήγαινε πιο λίγα από πενήντα χιλιόμετρα». Εξήγησε πως τα όσα ανέφερε ήταν βάσει της πείρας του. Αφού προηγουμένως υπέστη και κριτική μέσω υποβολής ως προς το ότι δεν ήλθε στο Δικαστήριο έτσι ώστε να αναφέρει τα πραγματικά ευρήματα του αλλά για να κάνει υποθέσεις κάτι ανεπίτρεπτο για ένα εξεταστή, θέση με την οποία ήρεμα και μονολεκτικά ο Μ.

Ε. 2 διαφώνησε, ερωτήθηκε τότε αν γνώριζε την ταχύτητα της μοτοσυκλέτας. Αφού απάντησε ότι δεν γνώριζε κλήθηκε τότε να κάνει αυτό για το οποίο αμέσως προηγουμένως είχε επικριθεί. Δηλαδή, να αναφέρει περίπου πόσα πήγαινε. Αυτό ήταν το σημείο κατά την αντεξέταση του από τον ευπαίδευτο συνήγορο του εναγόμενου όπου μετά την απάντηση του ερωτήθηκε, εντελώς αχρείαστα με υπονοούμενη αμφισβήτηση της βασιμότητας της μαρτυρίας του, εάν ήταν παρών (βλ.

σχετικά την παράγραφο 81 αυτής της απόφασης). Απάντησε ο Μ. Ε. 2, πραγματικά με περισσή λογική έχοντας υπόψη και το σύνολο της μαρτυρίας το οποίο είχε υπόψη του, πως επειδή η μοτοσυκλέτα πλησίαζε σε αλτ για να σταματήσει δεν ήταν μεγάλη η ταχύτητα της προσθέτοντας επίσης αναφορά και στο σημείο στο οποίο εκτινάχθηκε η μοτοσυκλέτα μετά την επίδικη σύγκρουση ως επιπρόσθετο λόγο για το συμπέρασμα του πως δεν είχε μεγάλη ορμή η μοτοσυκλέτα.

Στη συνέχεια στις 15/6/2015 και συγκεκριμένα αμέσως μετά και από την κατάθεση ως τεκμηρίου 17 της γραπτής κατάθεσης του εναγόμενου, ερωτήθηκε ο Μ. Ε. 2 αναφορικά με την ορμή και ταχύτητα με την οποία ο ενάγων οδηγούσε την μοτοσυκλέτα. Έχοντας υπόψη δηλαδή και την αναφορά εντός του τεκμηρίου 17 του ισχυρισμού του εναγόμενου ως προς το ότι ο ενάγων οδηγούσε την μοτοσυκλέτα με μεγάλη ταχύτητα.

Ουσιαστικά υποβλήθηκε στον Μ. Ε. 2 ότι δεν έλαβε υπόψη του τον ισχυρισμό του εναγόμενου ότι η μοτοσυκλέτα ερχόταν με ταχύτητα. Όντως η απάντηση η οποία δόθηκε από τον Μ. Ε. 2 δικαιολογημένα θα μπορούσε να οδηγήσει στο είδος αντεξέτασης το οποίο υπέστη στη συνέχεια ως μάρτυρας. Βεβαίως διευκρινίζεται και πάλι πως το Δικαστήριο πραγματικά δεν θεωρεί πως κλονίζεται με οποιοδήποτε τρόπο η αξιοπιστία του Μ.

Ε. 2 καθότι σαφώς είχε αναφέρει προηγουμένως ότι δεν υπήρχε τρόπος υπολογισμού της ταχύτητας του αυτοκινήτου και πως τα όσα σχετικά κατέθετε ήταν βάσει της πείρας του.

122 Συγκεκριμένα η απάντηση του Μ. Ε. 2 ήταν ότι ο λόγος που δεν έλαβε υπόψη του τον ισχυρισμό του εναγόμενου εντός της γραπτής κατάθεσης του ήταν ότι «…αν έτρεχε με μεγάλη ταχύτητα η μοτοσυκλέτα και συγκρούοντας [3] στο Χ1 τότε η μοτοσυκλέτα θα έμενε στο Χ1. Αν εξισωνόταν η ορμή του αυτοκινήτου με της μοτοσυκλέτας».

Υπενθύμισε τότε ο ευπαίδευτος συνήγορος του εναγόμενου πως ο μάρτυρας δεν ήταν σε θέση να αναφέρει ούτε το βάρος ούτε την ταχύτητα είτε του αυτοκινήτου είτε της μοτοσυκλέτας. Η απάντηση του Μ. Ε. 2 ήταν ότι μπορούσε να αναφέρει περίπου αλλά όχι επακριβώς. Στη συνέχεια βεβαίως απάντησε πως δεν μέτρησε ούτε το βάρος ούτε και την ταχύτητα είτε του αυτοκινήτου είτε της μοτοσυκλέτας.

Αυτή η ευθύτητα και ειλικρίνεια του Μ. Ε. 2 έμελλε να οδηγήσει σε επιπρόσθετη αντεξέταση του επί του ιδίου θέματος αλλά πλέον στη συνέχεια από τον ευπαίδευτο συνήγορο της εναγόμενης και όχι τον ευπαίδευτο συνήγορο του εναγόμενου. Αν και βεβαίως το Δικαστήριο επέτρεψε στον Μ. Ε. 2 κατά την αντεξέταση του από τον ευπαίδευτο συνήγορο του εναγόμενου να εξηγήσει τον υπολογισμό του για ταχύτητα του αυτοκινήτου.

Καθότι είχε προκύψει πλέον θέση του ευπαίδευτου συνηγόρου του εναγόμενου ότι δεν θα «επέτρεπε» στον Μ. Ε. 2 να κάνει άλλες δικές του εικασίες και μάλιστα όχι για το συγκεκριμένο δυστύχημα. Βεβαίως η οποιαδήποτε απάντηση του Μ. Ε. 2 η οποία είχε δοθεί προηγουμένως είχε προκύψει ως αποτέλεσμα της αντεξέτασης του από τον ευπαίδευτο συνήγορο του εναγόμενου.

Εξ ου και το Δικαστήριο επέτρεψε στον Μ. Ε. 2 να εξηγήσει τον υπολογισμό τον οποίο έκανε αναφορικά με την ταχύτητα του αυτοκινήτου να είναι έστω αυτή των 30 χιλιομέτρων ανά ώρα. Προηγήθηκε βεβαίως και άλλη απάντηση του Μ. Ε. 2 απόσπασμα από την οποία παρατίθεται πιο πάνω (βλ. σχετικά την παράγραφο 102 αυτής της απόφασης).

123 Πραγματικά το Δικαστήριο με αναφορά στα όσα δεδομένα όντως κατέστησαν γνωστά σε σχέση με το επίδικο τροχαίο ατύχημα θεωρεί πολύ λογική και πειστική την απάντηση του Μ. Ε. 2 σε ερώτηση αναφορικά με το σκεπτικό του σύμφωνα με το οποίο η ορμή του αυτοκινήτου ήταν πολύ μεγαλύτερη. Απάντησε ως εξής. Με αναφορά και πάλι στη θέση του ότι η ορμή είναι το βάρος επί ταχύτητα σίγουρα το αυτοκίνητο έχει πολύ μεγαλύτερη ορμή από μια μοτοσυκλέτα μικρού κυβισμού.

Τότε ήταν που ζητήθηκε από τον Μ. Ε. 2 να εξηγήσει με υπολογισμό τη διαφωνία του με συγκεκριμένη υποβολή. Η υποβολή, η οποία παρεμπιπτόντως καθόλου δεν στηρίχθηκε στη συνέχεια με σχετική μαρτυρία προερχόμενη από τον ευπαίδευτο συνήγορο του εναγόμενου ενώ βεβαίως ούτε και η μαρτυρία η οποία παρουσιάστηκε από τον ευπαίδευτο συνήγορο της εναγόμενης υποστήριξε αυτή την εκδοχή, ήταν η εξής.

Ότι δηλαδή το αυτοκίνητο το οποίο οδηγούσε ο εναγόμενος «…σχεδόν δεν κινείτουν διότι μόλις είχε στρίψει στο Χ, όχι στο Χ1 και η μοτόρα έτρεχε και έπεσε πάνω του». Βεβαίως ο υπολογισμός ο οποίος έγινε στη συνέχεια βασίστηκε έχοντας υπόψη περίπου το βάρος του αυτοκινήτου με μια δεδομένη ταχύτητα και συγκεκριμένα αυτή των 30 χιλιομέτρων ανά ώρα.

Μετά και από τον υπολογισμό του ο Μ. Ε. 2 δήλωσε σαφώς πως τα όσα ανέφερε ήταν υποθετικά καθότι δεν έκανε μετρήσεις. Σύμφωνα όμως με αυτό τον «περίπου» υπολογισμό η μοτοσυκλέτα θα έπρεπε να τρέχει με 180 χιλιόμετρα την ώρα κάτι το οποίο ο ίδιος απέκλειε.

124 Ο ευπαίδευτος συνήγορος της εναγόμενης είχε την χρονική ευχέρεια προφανώς έτσι ώστε να αντιμετωπίσει τον Μ. Ε. 2 επί του συγκεκριμένου θέματος με προετοιμασία συγκεκριμένων θέσεων βασισμένες σε δική του μελέτη προ της αντεξέτασης του Μ. Ε. 2 από τον ίδιο. Με συγκεκριμένη αναφορά στο παράδειγμα του μάρτυρα σύμφωνα με το οποίο κατέληξε σε μια ταχύτητα της μοτοσυκλέτας 180 χιλιόμετρων την ώρα και την οποία βεβαίως απέκλεισε. Με όλο το σεβασμό προς τον ευπαίδευτο συνήγορο της εναγόμενης και την δεδομένη πραγματικά εκτίμηση του Δικαστηρίου ως προς την εμφανή προετοιμασία του σε σχέση με το συγκεκριμένο θέμα δεν διαπιστώνεται η εμβάθυνση επί του συγκεκριμένου θέματος να προσθέτει οτιδήποτε ιδιαίτερο αναφορικά είτε με τον καθορισμό του επίδικου σημείου σύγκρουσης είτε ακόμη και με την αξιολόγηση είτε της αξιοπιστίας του Μ. Ε. 2 ως μάρτυρα είτε με την αξιοπιστία γενικότερα της μαρτυρίας η οποία προέκυψε από την προφορική κατάθεση του συγκεκριμένου μάρτυρα αναφορικά με τον καθορισμό του επίδικου σημείου σύγκρουσης.

125 Θέτοντας το πολύ απλά, ακόμη και λανθασμένη να είναι όντως η φόρμουλα την οποία χρησιμοποίησε ο Μ. Ε. 2, διατηρώντας υπόψη την απουσία εκείνων των απαραίτητων στοιχείων τα οποία θα μπορούσαν να οδηγούσαν σε ένα ορθό υπολογισμό της ταχύτητας είτε του αυτοκινήτου είτε της μοτοσυκλέτας τότε προς τι η εφαρμογή της ορθής φόρμουλας; Πραγματικά το Δικαστήριο θεωρεί ότι αναλώθηκε περισσότερος χρόνος από ότι ήταν απαραίτητος επί του συγκεκριμένου θέματος έστω και εάν αναγνωρίζεται πως αυτό υπήρξε αποτέλεσμα και της ίδιας της αρχικής αναφοράς του Μ. Ε. 2 επί αυτού του θέματος η οποία θεμιτά θεωρήθηκε από τους ευπαίδευτους συνήγορους των εναγόμενων πως δεν θα έπρεπε να παραμείνει αναπάντητη ή ουσιαστικά αναντίλεκτη.

126 Όμως τονίζεται και πάλι πως υπό τις περιστάσεις η εφαρμογή της οποιασδήποτε μαθηματικής φόρμουλας κάθε άλλο παρά διαφωτίζει την πραγματικότητα στη συγκεκριμένη περίπτωση. Αρκεί πραγματικά η απλή κοινή λογική, όπως βεβαίως εφαρμόστηκε και από τον ίδιο τον Μ. Ε. 2, έτσι ώστε να γίνει δεκτή ως αξιόπιστη αλλά και βάσιμη η εκδοχή του ως προς τον καθορισμό του σημείου σύγκρουσης. Μάλιστα όταν ο Μ. Ε. 2 βρέθηκε αντιμέτωπος με πλήρη αμφισβήτηση της ορθότητας του τρόπου υπολογισμού του από τον ευπαίδευτο συνήγορο της εναγόμενης, εξήγησε το εξής. Πως το σκεπτικό του ήταν ότι αν γινόταν η επίδικη σύγκρουση στο Χ, δηλαδή στο σημείο το οποίο υπέδειξε ο εναγόμενος, τότε και η μοτοσυκλέτα θα έμενε στο Χ, όπως έμεινε και άρα θα έπρεπε οι ορμές των δύο ενεχομένων οχημάτων να ήταν παρόμοιες. Συνεπώς, κατέληξε, για να ήταν παρόμοιες θα έπρεπε να ισχύουν δεδομένα τα οποία περιέγραψε ως παράλογα.

127 Ένα τελευταίο σημείο αναφορικά με το περιεχόμενο της γραπτής κατάθεσης του εναγόμενου (τεκμήριο 17) σε σχέση και με το περιεχόμενο της γραπτής κατάθεσης του XXXXX Al Baba (τεκμήριο 19), παρά και το γεγονός πως η γραπτή κατάθεση του XXXXX Al Baba δεν γίνεται δεκτή από το Δικαστήριο ως αξιόπιστη, είναι και η διαφορά η οποία εντοπίζεται μεταξύ των δύο καταθέσεων και η οποία αποτελεί μια σημαντική αντίφαση.

Η αναφορά αυτή γίνεται ουσιαστικά με σκοπό την πληρότητα αυτής της απόφασης σε περίπτωση κατά την οποία κριθεί κατ΄ έφεση πως το Δικαστήριο όφειλε να λάβει υπόψη του ως αξιόπιστη την γραπτή κατάθεση του XXXXX Al Baba. Συγκεκριμένα ο XXXXX Al Baba ισχυρίζεται πως όταν το αυτοκίνητο το οποίο οδηγούσε ο εναγόμενος και το οποίο ακολουθούσε με αυτοκίνητο το οποίο οδηγούσε ο ίδιος επί της οδού Αλεξάνδρου Παπάγου είχαν πρόθεση να στρίψουν δεξιά σύμφωνα με την πορεία τους και να εισέλθουν στην οδό Δωδεκανήσου πρόσθεσε και τον εξής ισχυρισμό.

Ότι όταν πλησίασαν την οδό Δωδεκανήσου επειδή ερχόταν από απέναντι τους αυτοκίνητο αναγκαστήκαν και οι δύο να σταματήσουν το αυτοκίνητο το οποίο ο καθένας οδηγούσε. Μόνο αφού πρώτα πέρασε αυτό το αυτοκίνητο τότε ο εναγόμενος όχι ακριβώς έστριψε το αυτοκίνητο το οποίο οδηγούσε εντός της οδού Δωδεκανήσου αλλά άρχισε να στρίβει δεξιά και ο ίδιος τον ακολουθούσε.

Καμία αναφορά δεν υπάρχει στην γραπτή κατάθεση του εναγόμενου αναφορικά με την ύπαρξη αυτοκινήτου το οποίο να έρχεται από απέναντι και η οποία να τον είχε εξαναγκάσει να σταματήσει το αυτοκίνητο το οποίο οδηγούσε επί της οδού Αλεξάνδρου Παπάγου και να περιμένει να περάσει αυτό το αυτοκίνητο προτού ο ίδιος στρίψει το αυτοκίνητο το οποίο οδηγούσε με κατεύθυνση την οδό Δωδεκανήσου.

128 Αξίζει να σημειωθεί η ύπαρξη αυτής της αντίφασης καθότι προς το τέλος της αντεξέτασης του Μ. Ε. 2 από τον ευπαίδευτο συνήγορο της εναγόμενης ερωτήθηκε κατά πόσο διερεύνησε τον ισχυρισμό ότι ο εναγόμενος σταμάτησε επί της οδού Αλεξάνδρου Παπάγου μέχρι να περάσει αυτοκίνητο από απέναντι. Βεβαίως όπως τέθηκε στον Μ. Ε. 2 εάν αυτός ο ισχυρισμός ήταν σωστός τότε η ταχύτητα του αυτοκινήτου το οποίο οδηγούσε ο εναγόμενος θα ήταν πολύ χαμηλή. Εύλογα, προφανώς έχοντας υπόψη του την υπόλοιπη μαρτυρία στη διάθεση του, ο Μ. Ε. 2 απέρριψε αυτό τον ισχυρισμό υπενθυμίζοντας πως με προηγούμενες απαντήσεις του είχε τοποθετηθεί σχετικά ως προς το ότι δεν συμφωνούσε ότι η ταχύτητα του αυτοκινήτου το οποίο οδηγούσε ο εναγόμενος ήταν χαμηλή.

129 Εύλογα απέρριψε με την ολοκλήρωση της αντεξέτασης του από τον ευπαίδευτο συνήγορο της εναγόμενης τις υποβολές ως προς το ότι τα ευρήματα του στο σύνολο τους ήταν εντελώς αυθαίρετα και αντιεπιστημονικά, ότι το σημείο σύγκρουσης ήταν αυτό το οποίο υπέδειξε ο εναγόμενος και ότι η ζημιά στον ανεμοθώρακα του αυτοκινήτου προκλήθηκε από την μοτοσυκλέτα (βλ. σχετικά την παράγραφο 115 αυτής της απόφασης). Αξίζει να σημειωθεί μάλιστα πως στην περίπτωση του ευπαίδευτου συνηγόρου της εναγόμενης και ο οποίος παρουσίασε ως μάρτυρα τον Μ. Υ. 7, του οποίου η μαρτυρία ήταν σύμφωνη με αυτή του Μ. Ε. 2 ως προς τον τρόπο με τον προκλήθηκε η ζημιά στον ανεμοθώρακα του αυτοκινήτου, το εξής. Συνδέθηκε ουσιαστικά και ο καθορισμός του σημείου σύγκρουσης ως αυτό το οποίο υπέδειξε ο εναγόμενος και με αυτή τη θέση. Καθότι υποβλήθηκε στον Μ. Ε. 2 πως η θέση, δηλαδή η τελική της θέση, συνηγορεί απόλυτα με τη θέση ότι αφού χτύπησε το μπροστινό μέρος της μοτοσυκλέτας στο μπροστινό μέρος του αυτοκινήτου ακολούθως χτύπησε, η μοτοσυκλέτα δηλαδή, στον ανεμοθώρακα και έπεσε κάτω.

130 Τέλος, διατηρώντας βεβαίως σταθερά την επικριτική αντιμετώπιση της μαρτυρίας του Μ. Ε. 2, υποβλήθηκε σε αυτόν από τον ευπαίδευτο συνήγορο της εναγόμενης πως οι παραλείψεις του ήταν πάρα πολλές και σημαντικές σε σχέση με τη σύνταξη των σχεδίων και τη διερεύνηση του επίδικου τροχαίου ατυχήματος έτσι ώστε να μην μπορούν να γίνουν δεκτές όσο και να προσπάθησε να βοηθήσει τον ενάγοντα στην αποδοχή της εκδοχής του, προσπάθεια την οποία στη συνέχεια περιέγραψε ως τον πρωταρχικό σκοπό της παρουσίας του Μ. Ε. 2. Δεν πείθεται πραγματικά το Δικαστήριο από την οποιαδήποτε υπονοούμενη ύπαρξη τέτοιου κινήτρου του Μ. Ε. 2 και δέχεται πως όντως ο πρωταρχικός του σκοπός ήταν αυτός τον οποίο ο ίδιος ανέφερε στο Δικαστήριο. Δηλαδή, να βοηθήσει το Δικαστήριο να αποδώσει δικαιοσύνη. Κατατάσσεται η δική του μαρτυρία στην κατηγορία της ανεξάρτητης μαρτυρίας η οποία παρουσιάστηκε κατά την ακρόαση. Άλλος διαπιστώνεται από το Δικαστήριο να ήταν ο μάρτυρας ο οποίος πρωταρχικό σκοπό είχε την αποδοχή της εκδοχής όχι του ενάγοντα αλλά των αντιδίκων του και αυτός βεβαίως είναι ο Μ. Υ. 7, Ευστάθιος Σαμπαζιώτης, και του οποίου η μαρτυρία αξιολογείται πιο κάτω.

Η μαρτυρία του εμπειρογνώμονα της εναγόμενης

131 Ο Μ. Υ. 7, Ευστάθιος Σαμπαζιώτης, κατέθεσε ως βασικό τεκμήριο προς υποστήριξη της προφορικής κατάθεσης του και υποβοήθηση του Δικαστηρίου την «Τεχνική Έκθεση Ανάλυσης Τροχαίου Ατυχήματος» την οποία ο ίδιος ετοίμασε και στην οποία όπως αναφέρει στη σελίδα 3 η «…έκθεση αυτή συντάχθηκε με την βέλτιστη γνώση των θεμελιωδών νόμων της φυσικής επιστήμης στη μηχανική ανάλυση των τροχαίων ατυχημάτων». Πρόκειται για ένα έγγραφο έκτασης 50 σελίδων στο οποίο συμπεριλαμβάνεται σχετικό προσάρτημα, δηλαδή η ίδια η έκθεση καταλαμβάνει 37 σελίδες μέχρι και το πόρισμα του Μ. Υ. 7 στη σελίδα 37. Ασφαλώς δεν πρόκειται το Δικαστήριο να συμπεριλάβει εντός της απόφασης περίληψη της έκθεσης η οποία έχει κατατεθεί ως τεκμήριο αλλά περιορίζεται σε αναφορές σε αυτή όπου αυτό κρίνεται χρήσιμο. Βεβαίως ο Μ. Υ. 7 είχε όλη την ευχέρεια να επεξηγήσει όλο το περιεχόμενο της κατά τη διάρκεια της κύριας εξέτασης του.

132 Κατ΄ αρχάς διευκρινίζεται απλά πως το Δικαστήριο έχοντας υπόψη του τα όσα σχετικά κατέθεσε ο Μ. Υ. 7 αναφορικά με τα προσόντα και την εμπειρία του αποδέχεται τον συγκεκριμένο μάρτυρα ως εμπειρογνώμονα, δηλαδή κυρίως, σε σχέση με τα όσα κατέθεσε στη συνέχεια, ως αναλυτής τροχαίων ατυχημάτων. Βεβαίως ένα θέμα είναι ένας μάρτυρας να γίνεται αποδεκτός ως εμπειρογνώμονας και άλλο θέμα το κατά πόσο η γνώμη η οποία θα εκφράσει κατά τη διάρκεια της προφορικής κατάθεσης του θα γίνει δεκτή από το Δικαστήριο ως μαρτυρία επί της οποίας να κριθεί ορθό όπως το Δικαστήριο βασίσει την κρίση του επί οποιουδήποτε θέματος ο συγκεκριμένος μάρτυρας θα έχει καταθέσει.

133 Σαφώς η μαρτυρία του Μ. Υ. 7 είχε ως επίκεντρο, όπως ο ίδιος ανέφερε, την εξής θέση. Ότι δηλαδή για την «…ερμηνεία του μηχανισμού του ατυχήματος χρησιμοποιήθηκαν τύποι της φυσικής οι οποίοι διδάσκονται σε Γυμνάσια της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, σαν θεμελιώδεις νόμοι της φυσικής». Βεβαίως ακόμη και σε αυτό το σημείο της απόφασης το Δικαστήριο οφείλει να παρατηρήσει πως η αξιολόγηση τόσο της πραγματικής μαρτυρίας αναφορικά με το επίδικο τροχαίο ατύχημα όσο και της μαρτυρίας η οποία ακούστηκε από μάρτυρες προφορικά δεν αποτελεί άσκηση βάσει οποιωνδήποτε νόμων της φυσικής αλλά κυρίως εφαρμογή της κοινής λογικής.

134 Αναμφίβολα ο Μ. Υ. 7 αφιέρωσε χρόνο και κόπο για την ετοιμασία της τεχνικής του έκθεσης επισκεπτόμενος και το χώρο του επίδικου τροχαίου ατυχήματος προς αυτό το σκοπό και κατά κάποιο τρόπο μάλιστα είχε προβεί και σε αναπαράσταση της διαδρομής ουσιαστικά του αυτοκινήτου το οποίο οδηγούσε ο εναγόμενος με αναφορά στο σημείο σύγκρουσης το οποίο είχε υποδείξει ο ενάγων. Βασίστηκε επίσης τόσο στο σχέδιο το οποίο είχε ετοιμάσει ο Μ. Ε. 2 της σκηνής του επίδικου τροχαίου ατυχήματος ως επίσης και του φωτογραφικού υλικού (τεκμήριο 9) το οποίο κατατέθηκε κατά τη διάρκεια της προφορικής κατάθεσης του Μ. Ε. 2. Παρεμπιπτόντως αξίζει να σημειωθεί πως κατά την προσπάθεια κατάθεσης του τεκμηρίου 9 ηγέρθηκε ένσταση από τον ευπαίδευτο συνήγορο της εναγόμενης η οποία αν είχε γίνει δεκτή τότε ασφαλώς θα ήταν κατά πολύ φτωχότερο το μαρτυρικό υλικό στη διάθεση του Μ. Υ. 7 προς ετοιμασία της δικής του μελέτης. Μάλιστα, όταν ερωτήθηκε ο Μ. Υ. 7 κατά πόσο τον επηρέασε το γεγονός ότι δεν επιθεώρησε τα οχήματα τα οποία ενεπλάκησαν στο ατύχημα, απάντησε ότι αυτό δεν τον επηρέασε καθόλου καθώς οι παραμορφώσεις των οχημάτων ήταν μικρές και αποτυπώνονταν με ευκρίνεια στο φωτογραφικό υλικό της Τροχαίας. Αξίζει να σημειωθεί επίσης πως μέρος της προετοιμασίας της έκθεσης του Μ. Υ. 7 ήταν και η λήψη νέων φωτογραφιών από το χώρο του επίδικου τροχαίου ατυχήματος.

135 Επεξήγησε με ιδιαίτερη και σαφή λεπτομέρεια ο Μ. Υ. 7 τον τρόπο με τον οποίο ο ίδιος λειτούργησε έτσι ώστε να ετοιμάσει την έκθεση του. Αναμφίβολα προκύπτουν διάφορα συμπεράσματα από την ανάλυση του επίδικου τροχαίου ατυχήματος την οποία διεξήγαγε ο Μ. Υ. 7 και τα οποία θεμελιώνονται επί μιας πειστικής εφαρμογής των όσων στοιχείων ο Μ.

Υ. 7 είχε στη διάθεση και με τα οποία το Δικαστήριο συμφωνεί εφόσον διαπιστώνεται πως αυτά όντως βασίζονται τόσο στην υπόλοιπη αξιόπιστη μαρτυρία αλλά και γενικότερη στην κοινή λογική. Παραδείγματος χάριν, το συμπέρασμα ότι η ζημιά ή παραμόρφωση του ανεμοθώρακα του αυτοκινήτου το οποίο οδηγούσε ο εναγόμενος οφείλεται σε χτύπημα από το σώμα του ενάγοντα και συγκεκριμένα το κεφάλι του (βλ.

σχετικά την παράγραφο 115 αυτής της απόφασης). Άλλο παράδειγμα αποτελεί και το συμπέρασμα του μάρτυρα αναφορικά με το γεγονός ότι ο ενάγων δεν είχε υποστεί εγκαύματα καθότι η τελική θέση του ενάγοντα ήταν σε απόσταση από την τελική θέση της μοτοσυκλέτας. Το γεγονός αυτό, της αποδοχής δηλαδή ορισμένων συμπερασμάτων του Μ.

Υ. 7 σε σχέση με το επίδικο τροχαίο ατύχημα, δεν οδηγεί απαρέγκλιτα και σε αποδοχή της βασικότερης θέσης του συγκεκριμένου μάρτυρα ως προς τον καθορισμό του σημείου σύγκρουσης σε σχέση με το επίδικο τροχαίο ατύχημα. Διευκρινίζεται δηλαδή, έχοντας υπόψη και το αποτέλεσμα της αξιολόγησης της μαρτυρίας του Μ.

Υ. 7 από το Δικαστήριο αναφορικά με τον καθορισμό του σημείου σύγκρουσης πως το γεγονός της διαφορετικής κατάληξης του Δικαστηρίου επί του συγκεκριμένου θέματος δεν αποκλείεται παρά και το γεγονός πως γίνονται δεκτά ως βάσιμα και ορισμένα συμπεράσματα στα οποία ο συγκεκριμένος μάρτυρα κατέληξε κατά την ανάλυση του επίδικου τροχαίου ατυχήματος.

136 Επιπλέον βεβαίως υπάρχουν και συμπεράσματα του Μ. Υ. 7 αναφορικά με τα οποία το Δικαστήριο πραγματικά δεν έχει πεισθεί ως προς την ορθότητα τους. Παραδείγματος χάριν, το συμπέρασμα του ότι ο ενάγων είχε πρόθεση να οδηγήσει την μοτοσυκλέτα εντός της οδού Αλεξάνδρου Παπάγου και μάλιστα χωρίς έλεγχο της κυκλοφορίας εντός της οδού Αλεξάνδρου Παπάγου. Τέτοιο συμπέρασμα βασίζεται περισσότερο σε διαπίστωση της σκέψης του ενάγοντα αμέσως προ της επίδικης σύγκρουσης και πραγματικά δεν δικαιολογείται από οποιοδήποτε άλλο στοιχείο της μαρτυρίας η οποία παρουσιάστηκε κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας.

137 Ασφαλώς το κατά πόσο πείθεται ένα Δικαστήριο από ένα εμπειρογνώμονα μάρτυρα ο οποίος εκφράζει μια άποψη είναι εντελώς διαφορετικό από το κατά πόσο ένας μάρτυρας γεγονότων εμπνέει το Δικαστήριο με εμπιστοσύνη έτσι ώστε ο ίδιος να κριθεί αξιόπιστος ως μάρτυρας. Δεν αποκλείεται βεβαίως ακόμη και στην περίπτωση ενός εμπειρογνώμονα μάρτυρα το Δικαστήριο να οδηγηθεί και σε αρνητική αξιολόγηση της ίδιας της αξιοπιστίας του συγκεκριμένου μάρτυρα. Ιδιαίτερα δε όταν με την μαρτυρία του διαπιστώνεται να υποστηρίζεται μια άποψη η οποία να μην συνάδει καν με την απλή κοινή λογική ενός μέσου συνετού ανθρώπου.

138 Ουσιαστικά αυτό το οποίο επεξηγεί το Δικαστήριο είναι πως η μη αποδοχή του γενικότερου συμπεράσματος του Μ. Υ. 7 ως προς την βασικότερη του επιστημονική και τεκμηριωμένη απόδειξη – όπως ο ίδιος την χαρακτηρίζει – αναφορικά με το σημείο σύγκρουσης δεν σημαίνει απόρριψη της μαρτυρίας του συγκεκριμένου μάρτυρα στο σύνολο της αλλά σε σχέση με εκείνα τα κύρια σημεία τα οποία συνιστούν στο σύνολο τους τη βάση επί της οποίας ο ίδιος βασίζει την άποψη του αναφορικά με τον εντοπισμό του επίδικου σημείου σύγκρουσης.

139 Υπάρχουν και διαπιστώσεις στην μαρτυρία του Μ. Υ. 7 αντίθετες με διαπιστώσεις του Μ. Ε. 2 αναφορικά με θέματα σε σχέση με τα οποία, όπως διαπιστώνεται, πραγματικά δεν προσφέρεται οποιαδήποτε υποβοήθηση στο έργο του Δικαστηρίου αναφορικά με τον καθορισμό της ευθύνης για το επίδικο τροχαίο ατύχημα και οι οποίες ανήκουν τόσο πολύ στη σφαίρα της υποθετικής κρίσης έτσι ώστε από πρακτικής άποψης αυτές να μην κρίνονται ως σημαντικές από το Δικαστήριο. Αυτό βεβαίως ισχύει τόσο για τον Μ. Υ. 7 όσο και για τον Μ. Ε. 2. Παραδείγματος χάριν, το ερώτημα κατά πόσο η μοτοσυκλέτα χτυπήθηκε στο μπροστινό της μέρος είτε από αριστερά προς τα δεξιά είτε από δεξιά προς τα αριστερά.

140 Αναδεικνύεται από την προφορική κατάθεση του Μ. Υ. 7 λάθος στη μέτρηση του πλάτους της οδού Δωδεκανήσου και το οποίο επίσης επιβεβαιώνεται από τη μαρτυρία του τελευταίου μάρτυρα υπεράσπισης, δηλαδή του Μ. Υ. 8, Σοφοκλή Σοφοκλέους (τεκμήριο 97) το οποίο αν και προκαλεί εντύπωση στο Δικαστήριο δεν υπονομεύει από μόνο του είτε την βασιμότητα της μαρτυρίας του Μ. Ε. 2 στο σύνολο της είτε και την αξιοπιστία του Μ. Ε. 2 ως μάρτυρα. Όντως διαπιστώνεται ένα λάθος και μάλιστα όχι μόνο βάσει της μαρτυρίας του Μ. Υ. 7 ο οποίος σύμφωνα με την αξιολόγηση της μαρτυρίας του από το Δικαστήριο σκοπό είχε να βοηθήσει στην στοιχειοθέτηση της υπεράσπισης της εναγόμενης αλλά και βάσει της μαρτυρίας ενός άλλου μάρτυρα ο οποίος κρίνεται από το Δικαστήριο ως ένας ανεξάρτητος και αμερόληπτος μάρτυρας σκοπός της προφορικής κατάθεσης του οποίου ήταν η υποβοήθηση του Δικαστηρίου στο έργο του αναφορικά με τον καθορισμό του επίδικου θέματος της ευθύνης για το επίδικο τροχαίο ατύχημα. Ούτε και αμφισβητήθηκε η μαρτυρία του Μ. Υ. 8 επί του προκειμένου ο οποίος, επίσης αναντίλεκτα κατέθεσε πως ήταν υπεύθυνος για τους δρόμους και πως στην οδό Δωδεκανήσου δεν έγινε καμιά εργασία ούτε άλλαξαν τα πεζοδρόμια ούτε το ασφαλτικό οδόστρωμα για μια χρονική περίοδο πάνω από 10 χρόνια. Ενώ ούτε σε σχέση με την οδό Αλεξάνδρου Παπάγου άλλαξε το πλάτος της.

141 Έχει σημασία βεβαίως το γεγονός πως και ο Μ. Υ. 7 βασίστηκε στην πραγματική μαρτυρία η οποία υπήρχε και στη διάθεση του Μ. Ε. 2, όπως βεβαίως ετοιμάστηκε από τον ίδιο τον Μ. Ε. 2, δηλαδή το σχεδιάγραμμα το οποίο κατατέθηκε ως τεκμήριο 7. Λογικά βεβαίως δεν θα μπορούσε παρά να βασιστεί επί αυτής της πραγματικής μαρτυρίας καθότι δεν υπήρχε οποιαδήποτε άλλη πραγματική μαρτυρία αυτού του είδους στη διάθεση του. Υπενθυμίζει το Δικαστήριο και τα όσα αναφέρονται σχετικά επί του θέματος πιο πάνω στην παράγραφο 100 αυτής της απόφασης, σε σχέση δηλαδή και με την ύπαρξη αμφισβήτησης κατά την αντεξέταση του Μ. Ε. 2 της βασιμότητας της μαρτυρίας σε σχέση με την ετοιμασία αυτού της πραγματικής μαρτυρίας.

142 Διαπιστώνεται πως ο Μ. Υ. 7 έχει δώσει και κάποιες απαντήσεις οι οποίες κάθε άλλο παρά ικανοποιητικές είναι δυνατό να κριθούν ως προς τη βασιμότητα τους. Παραδείγματος χάριν, αναφορικά με την επιλογή του να μην προβεί σε αναπαράσταση του επίδικου τροχαίου ατυχήματος σε σχέση με το σημείο σύγκρουσης το οποίο είχε υποδείξει ο εναγόμενος. Ιδιαίτερα δε λαμβάνοντας υπόψη και την έντονη αντεξέταση του επί του συγκεκριμένου σημείου. Όταν ερωτήθηκε σχετικά για αυτή την επιλογή του, κατά την κύρια εξέταση του, απάντησε με τον εξής ακατανόητο ουσιαστικά τρόπο. Ότι δηλαδή «…η απόσταση από το πεζοδρόμιο ήταν μεγάλη και δεν επηρεάζει την εξέλιξη του ατυχήματος». Δεν διερευνήθηκε περισσότερο αυτή η απάντηση κατά την κύρια εξέταση. Έχοντας υπόψη και την αντεξέταση η οποία ακολούθησε ακριβώς επί του συγκεκριμένου σημείου θα ήταν χρήσιμο, για σκοπούς αξιολόγησης της μαρτυρίας του συγκεκριμένου μάρτυρα, εάν είχε επεκταθεί περισσότερο αναφορικά με αυτό το θέμα κατά την κύρια εξέταση του.

143 Αναφορικά δε με την αναπαράσταση του επίδικου τροχαίου ατυχήματος σε σχέση με το σημείο σύγκρουσης το οποίο υπέδειξε ο ενάγων και τη σελίδα 18 της έκθεσης του μάρτυρα ο Μ. Υ. 7 καταλήγει σε ένα ουσιαστικά αυθαίρετο συμπέρασμα έχοντας ως βάση την προσομοίωση στην οποία είχε προβεί του επίδικου τροχαίου ατυχήματος.

Με αναφορά στην εξαιρετική εγγύτητα του μπροστινού δεξιού τροχού του αυτοκινήτου αφού πρώτα παρατηρεί πως το υπόλοιπο αυτοκίνητο «…περνά στην κυριολεξία οριακά από το πεζοδρόμιο…» στη συνέχεια προσθέτει και το εξής ασαφές ουσιαστικά συμπέρασμα. Ότι δηλαδή τίθεται «…σε βάσιμη αμφιβολία αν την νύχτα της σύγκρουσης, μπόρεσε να εκτελεσθεί ο εν λόγω ελιγμός ακριβείας από τον οδηγό του αυτοκινήτου λαμβάνοντας υπόψη τόσο τις άσχημες συνθήκες φωτισμού ότι και τον αιφνιδιασμό από την σύγκρουση».

Κατ΄ αρχάς ακόμη και το συμπέρασμα του Μ. Υ. 7 επί του προκειμένου προβάλλεται υπό μορφή ουσιαστικά ύπαρξης αμφιβολίας και όχι διαπίστωσης. Όμως έστω και υπό αυτή τη μορφή βασίζεται η θέση ουσιαστικά ως προς το ότι απαιτείτο «ελιγμός ακριβείας» σε δύο άλλες προτάσεις (πρόταση υπό την έννοια διατύπωσης κρίσης του μάρτυρα) δηλαδή, πρώτο, άσχημες συνθήκες φωτισμού (αναφορικά με την οποία θέση παρατίθεται πιο κάτω σχετική αξιολόγηση του Δικαστηρίου της μαρτυρίας του Μ.

Υ. 7 επί του συγκεκριμένου θέματος) και δεύτερο, αιφνιδιασμός του οδηγού από την σύγκρουση. Αναφορικά με τη λογική της θέσης ως προς την ύπαρξη αιφνιδιασμού παρατηρούνται τα ακόλουθα. Κατ΄ αρχάς αναμφίβολα υπάρχει ένα στοιχείο υποκειμενικότητας ως προς την ύπαρξη αιφνιδιασμού του εναγόμενου από την επίδικη σύγκρουση το οποίο προκαλεί αμφιβολία ως προς τη βασιμότητα του συμπεράσματος του Μ.

Υ. 7 αναφορικά με το κατά πόσο ο εναγόμενος είχε τη δυνατότητα εκτέλεσης του ούτω καλούμενου ελιγμού ακριβείας. Μάλιστα ζητήθηκε από τον ευπαίδευτο συνήγορο της εναγόμενης τι εννοούσε ο Μ. Υ. 7. Απάντησε ως εξής ο μάρτυρας, «Εννοώ εδώ ότι θα πρέπει κανείς να μπει στην ψυχολογία του οδηγού του οχήματος, ότι τη στιγμή της σύγκρουσης από τον προκύπταν αιφνιδιασμό από τη σύγκρουση και επιπρόσθετα με τον ελλιπή φωτισμό τίθεται σε αμφιβολία απλώς εάν ο ελιγμός ακρίβειας ο οποίος εκτελέστηκε κατά την αναπαράσταση μπόρεσε να εκτελεστεί από τον οδηγό του οχήματος το βράδυ της σύγκρουσης».

Επιπλέον, διερωτάται πραγματικά το Δικαστήριο κατά πόσο ο Μ. Υ. 7 όντως λαμβάνει υπόψη του έστω και υποθετικά τη στιγμιαία χρονική διάρκεια της επίδικης σύγκρουσης. Όπως αναφέρεται και πιο πάνω το Δικαστήριο εξετάζει το θέμα του οδικού φωτισμού πιο κάτω. Όμως αναφορικά με το στοιχείο του αιφνιδιασμού από την επίδικη σύγκρουση αυτό ουσιαστικά αυτοαναιρείται από την ίδια τη συλλογιστική του Μ.

Υ. 7. Ουσιαστικά η πορεία του αυτοκινήτου κατά την χρονική στιγμή της επίδικης σύγκρουσης δεν μπορεί παρά να ήταν ήδη δεδομένη εφόσον δηλαδή, σύμφωνα με την διατύπωση του ίδιου του Μ. Υ. 7, η σύγκρουση ήδη είχε συμβεί ή συνέβαινε εκείνη τη στιγμή και συνεπώς δεν θα τίθετο θέμα της οποιασδήποτε εκτέλεσης ελιγμού και μάλιστα «ακριβείας» από τον εναγόμενο.

Επιπλέον αφού απάντησε στην ερώτηση του ευπαίδευτου συνηγόρου της εναγόμενης (η απάντηση παρατίθεται πιο πάνω εντός αυτής της παραγράφου) ερωτήθηκε που κατέληγε και απάντησε ως εξής, διατυπώνοντας ουσιαστικά το συμπέρασμα του. «Το συμπέρασμα είναι ότι το αυτοκίνητο περνά από το συγκεκριμένο σημείο, όμως είναι μια αμφιβολία (sic) τίθεται στην έκθεση.

Ότι περνά, περνά, διότι εάν δεν περνούσε θα είχε σταματήσει, θα ήταν αρκετό και αποδεικτικό και τεκμηριωμένο της μη δυνατότητας περάσματος του οχήματος από το πεζοδρόμιο». Διερωτάται το Δικαστήριο και ως προς την ίδια τη χρησιμότητα του συμπεράσματος του μάρτυρα. Δηλαδή τι έχει αποδειχτεί από όλη αυτή τη συλλογιστική του μάρτυρα;

Ότι το αυτοκίνητο το οδηγούσε ο εναγόμενος θα μπορούσε να είχε περάσει και από το σημείο σύγκρουσης το οποίο είχε υποδείξει ο ενάγων δίχως να προσκρουστεί με το πεζοδρόμιο; Τότε γιατί αναφέρεται στην ύπαρξη της οποιασδήποτε αμφιβολίας ως προς τη δυνατότητα εκτέλεσης του οποιουδήποτε ελιγμού ακριβείας;

Με τον ίδιο τρόπο σκέψης ο μάρτυρας αναφέρεται στο τέλος της σελίδας 18 της έκθεσης του στο σημείο σύγκρουσης το οποίο υπέδειξε ο εναγόμενος καταλήγοντας ότι αυτό δεν έχει τέτοιο θέμα καθώς βρίσκεται κοντά στον άξονα συμμετρίας της οδού Δωδεκανήσου. Ο ίδιος ο ευπαίδευτος συνήγορος της εναγόμενης έκρινε ότι όφειλε να ζητήσει από τον μάρτυρα του όπως διευκρινίσει αυτή την πρόταση.

Η απάντηση του ουσιαστικά δεν προσθέτει οτιδήποτε πέρα από το αυτονόητο σε σχέση με την απόσταση του συγκεκριμένου σημείου σύγκρουσης από το πεζοδρόμιο, σύμφωνα δηλαδή και με το τεκμήριο 7. Συγκεκριμένα ανέφερε τα εξής. «Το δεν έχει τέτοιο θέμα το σημείο Χ, δεν έχει τεθεί θέμα, εννοώ ότι δεν έχει θέμα σύγκρουσης με το πεζοδρόμιο και επίσης καθώς το σημείο Χ είναι μακριά από το πεζοδρόμιο καθώς αυτός βρίσκεται με βάση και του σχεδίου της Τροχαίας, περίπου κοντά στον άξονα συμμετρίας της οδού Δωδεκανήσου, κοντά στο μέσο δηλαδή.

Υπάρχει δηλαδή μεγάλη απόσταση από το πεζοδρόμιο».

144 Δόθηκε επίσης μαρτυρία προς επεξήγηση της σημασίας του είδους παραμορφώσεων στα δύο ενεχόμενα οχήματα. Αναφορικά με το συγκεκριμένο θέμα υπάρχει σχετική ενότητα εντός της έκθεσης του μάρτυρα. Πραγματικά η μαρτυρία αυτή, δίχως να υποτιμάται η γενικότερη σημασία της σε σχέση με επί μέρους θέματα, δεν πείθει το Δικαστήριο ως μαρτυρία βάσει της οποίας θα μπορούσε να καθοριστεί με ασφάλεια το επίδικο σημείο σύγκρουσης.

Βεβαίως, όπως αναφέρεται σχετικά στη σελίδα 19 της έκθεσης του μάρτυρα το είδος, η έκταση, το βάθος, η διεύθυνση και φορά των παραμορφώσεων παρέχουν πολύτιμες πληροφορίες για τον μηχανισμό της σύγκρουσης ενώ, όπως εξηγείται, στη συνέχεια εξετάζεται η συμβατότητα των παραμορφώσεων οι οποίες προκλήθηκαν το αυτοκίνητο σε σχέση με αμφότερα τα σημεία σύγκρουσης.

Όμως πραγματικά το Δικαστήριο δεν έχει πεισθεί ως προς την πραγματική σημασία αυτών των στοιχείων - ή ουσιαστικά ως προς τη σύνδεση τους - προς καθορισμό του επίδικου σημείου σύγκρουσης. Προϋποθέτουν ουσιαστικά τα συμπεράσματα του Μ. Υ. 7 τη γωνία στην οποία βρισκόταν το αυτοκίνητο που οδηγούσε ο εναγόμενος κατά την στιγμή της σύγκρουσης.

Ενώ στη συνέχεια βάσει αυτής της γωνίας καταλήγει και σε άλλα συμπεράσματα σε σχέση με τον καθορισμό του σημείου σύγκρουσης. Αναμφίβολα οι παραμορφώσεις στις οποίες αναφέρεται ο συγκεκριμένος μάρτυρας μπορούν να προσφέρουν χρήσιμες πληροφορίες σε σχέση με τις θέσεις των δύο ενεχομένων οχημάτων κατά την στιγμή της σύγκρουσης δίχως όμως αυτά τα στοιχεία να είναι δυνατό να οδηγήσουν και σε καθορισμό του σημείου σύγκρουσης.

Θέτοντας το πολύ απλά οι ίδιες παραμορφώσεις θα μπορούσαν να συμβούν τόσο στο σημείο σύγκρουσης το οποίο είχε υποδείξει ο ενάγων όσο και αυτό που είχε υποδείξει ο εναγόμενος ή ακόμη και σε οποιοδήποτε άλλο σημείο μεταξύ των δύο σημείων σύγκρουσης. Εφόσον δηλαδή δεν υπάρχει και οποιοσδήποτε άλλος τρόπος καθορισμού ουσιαστικά της γωνίας ή της θέσης του αυτοκινήτου εντός της συμβολής της οδού Δωδεκανήσου και της οδού Αλεξάνδρου Παπάγου όταν αυτό ήλθε για πρώτη φορά σε επαφή με την μοτοσυκλέτα.

Δεν αποδέχεται δηλαδή το Δικαστήριο τη σημασία την οποία ο μάρτυρας αυτός αποδίδει στις συγκεκριμένες παραμορφώσεις σε σχέση με τον καθορισμό του σημείου σύγκρουσης.

145 Δηλαδή, πραγματικά, προκαλεί ιδιαίτερα αρνητική εντύπωση στο Δικαστήριο η ευκολία με την οποία ο Μ. Υ. 7 καταλήγει στο συμπέρασμα του, όπως αυτό καταγράφεται στη σελίδα 21 της έκθεσης του, σύμφωνα με το οποίο, αξιολογώντας τα όσα σχετικά περιγράφει στις προηγούμενες δύο σελίδες, «…οι μόνιμες παραμορφώσεις που δημιουργηθήκαν στο όχημα συνέπεια της σύγκρουσης, δεν είναι συμβατές με το ΣΣ Χ1, και ανταποκρίνονται πλήρως στο ΣΣ Χ».

146 Με αναφορά στην απουσία θραυσμάτων σύγκρουσης στο σημείο σύγκρουσης το οποίο υπέδειξε ο ενάγων αναφέρεται επίσης ο Μ. Υ. 7 και στην απουσία ιχνών χαραγών ενώ δόθηκε επίσης η ευκαιρία στον μάρτυρα να απορρίψει ως αβάσιμη τη θέση του Μ. Ε. 2 ως προς το ότι η μοτοσυκλέτα είχε πεταχτεί από το σημείο σύγκρουσης που είχε υποδείξει ο ενάγων μέχρι την τελική της θέση.

Βεβαίως η θέση του Μ. Ε. 2 δεν είναι διατυπωμένη ακριβώς με αυτό τον τρόπο αλλά σημασία σε αυτό το μέρος της απόφασης έχει η απάντηση η οποία δόθηκε από τον Μ. Υ. 7 ως προς το να είχε πεταχτεί η μοτοσυκλέτα από το σημείο σύγκρουσης Χ1 μέχρι και την τελική της θέση. Όπως, εξήγησε αυτό δεν θα μπορούσε να συμβεί, δηλαδή να απογειώθηκε η μοτοσυκλέτα και να είχε προσγειωθεί στο σημείο όπου καταγράφεται η τελική της θέση καθότι αυτό δεν θα μπορούσε να είχε συμβεί δίχως να αφεθεί κάποιο σημάδι, εννοώντας δηλαδή ότι θα έπρεπε η μοτοσυκλέτα να είχε συρθεί μέχρι την τελική της θέση και κατ΄ επέκταση να είχε αφήσει σημάδια πάνω στον δρόμο.

Βεβαίως η εκδοχή του Μ. Ε. 2 εμπεριέχει και μεταφορά της μοτοσυκλέτας για κάποιο χρονικό διάστημα και μετά να είχε πέσει στο έδαφος. Ενώ το Δικαστήριο δεν έχει πεισθεί από τη θέση του Μ. Υ. 7 σύμφωνα με την οποία θεωρεί ως δεδομένο ουσιαστικά ότι η μοτοσυκλέτα θα πρέπει σε περίπτωση προσγείωσης πρώτα να είχε συρθεί στο έδαφος και μετά να καταλήξει στην τελική της θέση.

Επιπλέον, ο Μ. Υ. 7 με αναφορά σε ύπαρξη θραυσμάτων σύγκρουσης κοντά στην τελική θέση της μοτοσυκλέτας και πλησίον του σημείου σύγκρουσης που είχε υποδείξει ο εναγόμενος συμπέρανε ότι συνάγεται από την ύπαρξη αυτών των θραυσμάτων η ορθότητα της υπόδειξης του σημείου σύγκρουσης από τον εναγόμενο. Σε αντίθεση βεβαίως με τη θέση του Μ.

Υ. 2, ο οποίος δεν θεώρησε λογικό η επίδικη σύγκρουση να είχε συμβεί στο σημείο που υπέδειξε ο εναγόμενος και η μοτοσυκλέτα να είχε καταλήξει στην τελική θέση στην οποία βρέθηκε.

147 Καταβάλλεται από το Δικαστήριο μια προσπάθεια όσο το δυνατό να μην αγνοηθούν τα οποιαδήποτε συμπεράσματα του Μ. Υ. 7 όμως γενικά αυτό το οποίο διαπιστώνεται από μια συνολική αξιολόγηση της μαρτυρίας του συγκεκριμένου μάρτυρα είναι πως με κανένα από αυτά - είτε από μόνο του είτε σε συνδυασμό με άλλο συμπέρασμα ή άλλα συμπεράσματα - δεν πείθει το Δικαστήριο πως το σημείο σύγκρουσης το οποίο είχε υποδείξει ο εναγόμενος είναι όντως το σημείο όπου είχε συμβεί η επίδικη σύγκρουση.

Παράδειγμα άλλου συμπεράσματος με το οποίο και πάλι δεν πείθεται το Δικαστήριο είναι η αναφορά του Μ. Υ. 7 στο είδος και έκταση των τραυματισμών του ενάγοντα έτσι ώστε να καταλήξει σε συμπέρασμα πως στην αναπαράσταση με το σημείο σύγκρουσης το οποίο υπέδειξε ο ενάγων, εάν δηλαδή αυτό ευσταθούσε, τότε το κάταγμα θα έπρεπε να ήταν στο αριστερό μηριαίο οστού και όχι στο δεξιό και «πιθανόν» στην αριστερή ποδοκνημική.

Η περιγραφή βεβαίως του ίδιου του μάρτυρα είναι λεπτομερής όμως και πάλι το γεγονός αυτό δεν είναι αρκετό έτσι ώστε να θεωρηθεί πως με τον ίδιο μηχανισμό σύγκρουσης οι τραυματισμοί του ενάγοντα στο σημείο σύγκρουσης το οποίο είχε υποδείξει θα ήταν στην αριστερή πλευρά του σώματος του και όχι στη δεξιά.

Αγνοεί ουσιαστικά η όλη συλλογιστική του Μ. Υ. 7 και την κλίση ή γωνία την οποία θα είχε και η μοτοσυκλέτα ως επίσης και την οποιαδήποτε αντίδραση του ίδιου του ενάγοντα σε πιθανή προσπάθεια αποφυγής της σύγκρουσης. Ουσιαστικά εκλαμβάνει ως δεδομένα στοιχεία τα οποία σύμφωνα με τη μαρτυρία στη διάθεση του Δικαστηρίου δεν είναι δυνατό να θεωρηθούν ως δεδομένα.

148 Ο βαθμός στον οποίο διαπιστώνεται και υποκειμενικότητα στην όλη ανάλυση του επίδικου τροχαίου ατυχήματος από τον Μ. Υ. 7 αναδεικνύεται ιδιαίτερα σε σχέση με τον τρόπο σκέψης ο οποίος τον οδήγησε να τοποθετήσει τον ενάγοντα στην τελική του θέση επί της ασφάλτου. Πραγματικά το συμπέρασμα του συγκεκριμένου μάρτυρα βασισμένο στα στοιχεία τα οποία ανέφερε καθόλου δεν πείθει το Δικαστήριο είτε ως βάσιμο είτε και ως αντικειμενικό.

Ουσιαστικά ο Μ. Υ. 7 θεωρεί πρώτα το σημείο σύγκρουσης το οποίο ο εναγόμενος υπέδειξε ως ορθό και ακολούθως στη συνέχεια τοποθετεί το σώμα του ενάγοντα στην τελική του θέση. Αξίζει να σημειωθεί βεβαίως ότι δεν έχει παρουσιαστεί οποιαδήποτε αξιόπιστη μαρτυρία αναφορικά με αυτή την τελική θέση του σώματος του ενάγοντα μετά και από την επίδικη σύγκρουση.

Εντούτοις ουσιαστικά ο Μ. Υ. 7 βασίζεται και σε μαρτυρία η οποία δεν γίνεται δεκτή ως αξιόπιστη από το Δικαστήριο έτσι ώστε να καταλήξει στο δικό του συμπέρασμα ενώ αγνοεί άλλη μαρτυρία, η οποία και πάλι δεν έχει γίνει δεκτή από το Δικαστήριο ως αξιόπιστη, αλλά περισσότερη σημασία αναφορικά με αυτό το δεδομένο και την διαπίστωση υποκειμενικότητας στη μαρτυρία του Μ.

Υ. 7 έχει το γεγονός ότι ενώ αγνοεί την μαρτυρία ενός κατ΄ ισχυρισμό αυτόπτη μάρτυρα αποδέχεται την μαρτυρία άλλου κατ΄ ισχυρισμό αυτόπτη μάρτυρα προς επιβεβαίωση δικού του συμπεράσματος. Αναφέρεται βεβαίως το Δικαστήριο στις καταθέσεις Μαρμαρά και Al Baba (βλ. σχετικά τις παραγράφους 0 και 27 αυτής της απόφασης).

Η πραγματικότητα είναι πως ουσιαστικά ο Μ. Υ. 7 συλλογίζεται ωσάν να είναι δεδομένη η τελική θέση του ενάγοντα ενώ βεβαίως αυτή δεν υπάρχει σημειωμένη στην πραγματική μαρτυρία. Αναφέρει συγκεκριμένα τα ακόλουθα. «Σε περίπτωση ατυχήματος μοτοσικλέτας με αυτοκίνητο, η τελική θέση του αναβάτη του δίκυκλου, το που είναι δηλαδή με το πέρας του ατυχήματος μας δίνει σημαντικές πληροφορίες για να κατανοήσουμε τον μηχανισμό του ατυχήματος [4].

Η τελική θέση του αναβάτη θα έπρεπε να υπάρχει στο σχεδιάγραμμα της Τροχαίας Πάφου όπου απεικονίζονται τα οχήματα στην τελική τους θέση. Κατά την αναπαράσταση του ατυχήματος που έκανα στο σημείο Χ1 προκύπτει ότι εάν το ατύχημα έχει συμβεί εκεί το σώμα του αναβάτη περνώντας πάνω από το αυτοκίνητο θα βρισκόταν περίπου στο μέσο του οδοστρώματος της Αλεξάνδρου Παπάγου, πράγμα το οποίο δεν τεκμηριώνεται από πουθενά, αντίστοιχα στην φωτογραφία νούμερο 29 της σελίδας 27 προκύπτει ότι το σώμα του αναβάτη μετά την πρόσκρουση με το όχημα κατέληξε αριστερά του οχήματος ως προς την κατεύθυνση της μοτοσυκλέτας, δηλαδή περίπου στο μέσω της οδού Δωδεκανήσου».

Βεβαίως προκύπτει και θέμα κατά πόσο η πιο πάνω συλλογιστική του Μ. Υ. 7 συνάδει και με τα όσα ανέφερε σχετικά με τη σημασία των παραμορφώσεων επί του αυτοκινήτου το οποίο οδηγούσε ο εναγόμενος όμως πραγματικά δεν κρίνεται απαραίτητο όπως το Δικαστήριο εμπλακεί και σε αυτού του είδους ανάλυση και σύγκριση προς αιτιολόγηση της αξιολόγησης του Μ.

Υ. 7. Βεβαίως όταν ο Μ. Υ. 7 κατέθετε προφορικά τουλάχιστον δύο φορές αναφέρθηκε στον ίδιο συλλογισμό για να τοποθετήσει το σώμα του ενάγοντα στην τελική του θέση. Χρειάστηκε να υπενθυμίσει ουσιαστικά ο ευπαίδευτος συνήγορος της εναγόμενης τον Μ. Υ. 7 τα όσα καταγράφονται σχετικά επί του συγκεκριμένου θέματος στη σελίδα 27 της έκθεσης του.

Ότι δηλαδή το συμπέρασμα του βασιζόταν και στην κατάθεση Al Baba. Βεβαίως στην ίδια σελίδα υπάρχει και αναφορά στην προσομοίωση του επίδικου ατυχήματος με ηλεκτρονικό πρόγραμμα όμως το θέμα γενικότερα της προσομοίωσης εξετάζεται πιο κάτω. Επίσης ερωτήθηκε σχετικά ο Μ. Υ. 7 ποια θα ήταν η θέση αν έλειπε η γραπτή κατάθεση Al Baba και η απάντηση του ήταν πως θα ήταν ακριβώς η ίδια «…διότι αυτό προκύπτει από τον μηχανισμό του ατυχήματος». [5]

149 Αναφέρεται στη σελίδα 27 της έκθεσης πως έχοντας ως βάση τα ευρήματα του τεκμηριώνεται ότι το σημείο σύγκρουσης είναι αυτό το οποίο υπέδειξε ο εναγόμενος και κατ΄ επέκταση ότι η μοτοσυκλέτα κινείτο στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας της οδού Δωδεκανήσου. Πραγματικά το Δικαστήριο τουλάχιστον μέχρι αυτό το σημείο της έκθεσης, διατηρώντας δηλαδή υπόψη το περιεχόμενο της μέχρι τη σελίδα 27 και το σύνολο της προφορικής κατάθεσης του Μ.

Υ. 7 σε σχέση με την έκθεση μέχρι αυτή τη σελίδα, δεν είχε πεισθεί ως προς την ορθότητα του συμπεράσματος τεκμηρίωσης του μάρτυρα. Στη συνέχεια βεβαίως της έκθεσης υπάρχει τεχνική ανάλυση του ατυχήματος με υπολογισμό της ταχύτητας των ενεχομένων οχημάτων και προσομοίωση του επίδικου ατυχήματος με πρόγραμμα PC-Crash 9.1 προτού ο Μ.

Υ. 7 καταλήξει στο πόρισμα του στη σελίδα 37 της έκθεσης του. Πραγματικά ούτε και αυτό το υπόλοιπο μέρος της μαρτυρίας του Μ. Υ. 7 ήταν αρκετό έτσι ώστε να πεισθεί το Δικαστήριο αναφορικά με την ορθότητα της ανάλυσης του επίδικου ατυχήματος παρά και την ύπαρξη αναφοράς η οποία κρίνεται λογική αλλά και πειστική από το Δικαστήριο στη σελίδα 28 της έκθεσης, ως προς το ότι δηλαδή στις «…καθημερινές συγκρούσεις τα εμπλεκόμενα οχήματα δεν αντιδρούν ελαστικά (όπως π.χ.

οι μπάλες του μπιλιάρδου) αλλά ημιελαστικά και παραμορφώνονται μόνιμα σε βαθμό ανάλογο με την ταχύτητα τους, την μάζα τους, την γωνία πρόσκρουσης, το γεωμετρικό σχήμα τους, την αντοχή τους κ.λπ.». Στη συνέχεια ο Μ. Υ. 7 προχωρά στην εφαρμογή της αρχής της διατήρησης της ενέργειας αφού πρώτα αναφέρει χαρακτηριστικά ότι σε «…κάθε λοιπόν ημιελαστική σύγκρουση η αρχική κινητική ενέργεια του συστήματος των εμπλακέντων οχημάτων, καθώς και οι εξ αυτής απορρέουσες ζητούμενες αρχικές ταχύτητές τους, ισοδυναμούν με το άθροισμα της κινητικής ενέργειας που αποσβέσθηκε στις επί μέρους δυναμικές βλάβες (μόνιμες παραμορφώσεις οχήματος) και στην τριβή με το έδαφος κατά την έξοδο των μαζών από την σύγκρουση, στην διαδρομή ως την ακινητοποίηση τους».

Η εφαρμογή της Αρχής Διατήρησης της Ενέργειας σύμφωνα με συγκεκριμένο τύπο επεξηγείται σε λεπτομέρεια από τον μάρτυρα όμως πραγματικά καθόλου δεν πείθει το Δικαστήριο για τον πολύ απλό λόγο ότι ακόμη και με τα όσα έχει σχετικά αναφέρει ο Μ. Υ. 7 δεν διαπιστώνεται να είχε στη διάθεση του επαρκή στοιχεία έτσι ώστε να του παρεχόταν η δυνατότητα εφαρμογής τέτοιας αρχής ή του οποιουδήποτε τύπου από αυτούς στους οποίους αναφέρθηκε.

Πραγματικά η εξεύρεση των ταχυτήτων των ενεχομένων οχημάτων στο επίδικο ατύχημα με την εφαρμογή των τύπων στους οποίους αναφέρθηκε ο Μ. Υ. 7 και με τα στοιχεία τα οποία όντως είχε στη διάθεση του ωσάν να επρόκειτο για τη λύση μιας μαθηματικής άσκησης καθόλου δεν πείθει το Δικαστήριο ως προς την ορθότητα της.

Ούτε και η προαναφερόμενη προσομοίωση του επίδικου ατυχήματος με πρόγραμμα PC-Crash 9.1 προσθέτει επαρκή πειστικότητα στη μαρτυρία του Μ. Υ. 7.

150 Ο ίδιος ο Μ. Υ. 7 αναφέρθηκε και σε ποσοστό ανοχής συν-πλην 5% έτσι ώστε να προσδιοριστεί και το εύρος εντός του οποίου κυμαίνεται η ταχύτητα ενός οχήματος, όμως ακόμη και αυτό το ποσοστό δεν δικαιολογείται πειστικά. Δηλαδή, δεν διακρίνεται οποιοσδήποτε λόγος έχοντας υπόψη τα στοιχεία στη διάθεση του Μ. Υ. 7 αυτό το ποσοστό να μην ήταν περισσότερο. Υπενθυμίζονται τα όσα ο ίδιος ο μάρτυρας εξήγησε σε σχέση με αυτό το θέμα, αλλά δεν διαπιστώνεται να εφάρμοσε γενικότερα στη δική του μελέτη τα συμπεράσματα της οποίας αναμφίβολα είναι απόλυτα. Ανέφερε συγκεκριμένα το εξής – «Στη φυσική τίποτε δεν είναι απόλυτο και αντίστοιχα το ίδιο συμβαίνει και στην αναπαράσταση τροχαίων ατυχημάτων, λαμβάνεται συγκεκριμένη ανοχή, διότι προκύπτουν και υπάρχουν σφάλματα μέτρησης και άλλοι παράγοντες οι οποίοι δεν λαμβάνονται υπόψη κατά την εξέλιξη ενός ατυχήματος γι΄ αυτό τεχνικά ορθό είναι να υπάρχει αυτή η ανοχή συν-πλην 5%».

151 Θα μπορούσε ενδεχομένως ο Μ. Υ. 7 κατά την αντεξέταση του να αντιστρέψει την γενικά αρνητική εντύπωση την οποία προκάλεσε στο Δικαστήριο η μαρτυρία του όπως αυτή τέθηκε υπόψη του Δικαστηρίου κατά την κύρια εξέταση του. Αντιθέτως με την αντεξέταση του όχι μόνο επιβεβαιώθηκε αυτή η αρνητική εντύπωση αλλά επαυξήθηκε και μάλιστα συνοδευόμενη πλέον και με παράλληλα αρνητική εικόνα και ως προς την γνησιότητα της μαρτυρίας του. Γνησιότητα υπό την έννοια της καλόπιστης πρόθεσης του μάρτυρα να καταθέσει αντικειμενικά με κύριο στόχο την υποβοήθηση του Δικαστηρίου στο έργο του ως προς τον καθορισμό του θέματος της ευθύνης για το επίδικο τροχαίο ατύχημα. Αναδείχτηκε θεαματικά κατά την αντεξέταση του πως σκοπός του Μ. Υ. 7 δεν ήταν άλλος από την καταβολή προσπάθειας αποδοχής από το Δικαστήριο της υπόδειξης από τον εναγόμενο του σημείου σύγκρουσης και απόρριψης παράλληλα της υπόδειξης από τον ενάγοντα του σημείου σύγκρουσης στο επίδικο τροχαίο ατύχημα.

152 Βεβαίως ο λόγος εξαιτίας του οποίου η αντεξέταση του Μ. Υ. 7 οδήγησε στην πλήρη κατάρρευση της βασιμότητας της ανάλυσης του επίδικου τροχαίου ατυχήματος ήταν διότι ήδη με την κύρια εξέταση του είχε δημιουργηθεί πρόσφορο έδαφος επί του οποίου θα μπορούσε να αμφισβητηθεί η μαρτυρία του. Όχι μόνο με τα όσα ανέφερε επεξηγώντας το περιεχόμενο της έκθεσης του αλλά και τα όσα πρόσθεσε κατά την δεύτερη δικάσιμο της κύριας εξέτασης του. Κατέληξε ουσιαστικά σε ένα παρακινδυνευμένο συμπέρασμα βασισμένο σε μηδαμινή βάση μαρτυρίας. Μάλιστα όταν το ανακοίνωσε δήλωσε χαρακτηριστικά ότι το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε δεν είχε ακουστεί μέχρι σήμερα σε αυτή την αίθουσα. Πιο εκπληκτικό ήταν και ο λόγος τον οποίο έδωσε για το πως κατέληξε σε αυτό το συμπέρασμα. Παρατηρώντας τις φωτογραφίες του ατυχήματος το βράδυ πριν τη δικάσιμο. Το συμπέρασμα του ήταν ότι η οδός Δωδεκανήσου ήταν μονόδρομος και βεβαίως με κατεύθυνση από την οδό Αλεξάνδρου Παπάγου προς την οδό Δωδεκανήσου. Έτσι ώστε μόνο το αυτοκίνητο το οποίο οδηγούσε ο εναγόμενος να μπορούσε το συγκεκριμένο βράδυ να κατευθυνθεί νόμιμα.

153 Πραγματικά το συγκεκριμένο συμπέρασμα αναδεικνύει θεαματικά τη μηδαμινότητα των στοιχείων επί των οποίων ήταν όχι απλά έτοιμος αλλά πρόθυμος και δίχως ιδιαίτερη περίσκεψη να βασιστεί ο Μ. Υ. 7 έτσι ώστε να καταλήξει σε συμπεράσματα τα οποία στη συνέχεια να υποστηρίζει με εμμονή ως προς την ορθότητα τους.

Το τι είχε προσέξει ο Μ. Υ. 7 ήταν η απουσία κυρίως στη φωτογραφία 1 του τεκμηρίου 9 πινακίδας ΑΛΤ από το στύλο ο οποίος φαίνεται στα αριστερά της φωτογραφίας. Όντως δεν υπάρχει τέτοια πινακίδα αλλά το να οδηγηθεί ο Μ. Υ. 7 σε τέτοιο συμπέρασμα βάσει αυτού του είδους στοιχείο το οποίο συμπτωματικά είχε προσέξει μετά και από την ολοκλήρωση της έκθεσης του και την έναρξη της προφορικής κατάθεσης του δείχνει ουσιαστικά μια προχειρότητα αλλά ακόμη και προδιάθεση αρπαγής του οποιουδήποτε έστω και ελάχιστου στοιχείου το οποίο θα μπορούσε να υποστηρίξει όχι τόσο την επιστημονική ορθότητα της δικής του μελέτης αλλά τη βασιμότητα της υπόθεσης της υπεράσπισης της εναγόμενης.

Αναφέρθηκε και στην απουσία του συγκεκριμένου στοιχείου από το τεκμήριο 7 δηλαδή το σχεδιάγραμμα της σκηνής του επίδικου τροχαίου ατυχήματος. Επιλεκτικά όμως αναφερόταν ο συγκεκριμένος μάρτυρας σε στοιχεία από τη μαρτυρία η οποία ήδη είχε παρουσιαστεί στο Δικαστήριο. Διερωτάται δηλαδή το Δικαστήριο γιατί δεν έλαβε επίσης υπόψη του ότι παρά και το γεγονός ότι σύμφωνα με το τεκμήριο 3 ο ενάγων κατηγορήθηκε γραπτώς με 6 συνολικά κατηγορίες μέχρι ακόμη και ότι οδηγούσε μοτοσυκλέτα δίχως προστατευτικό κράνος εντούτοις δεν κατηγορήθηκε για ένα τόσο εμφανή τροχαίο αδίκημα.

Ως προς την αξία τέτοιας μαρτυρίας στο συγκεκριμένο στάδιο της διαδικασίας είναι δυνατό για το Δικαστήριο να αγνοήσει το γεγονός ότι η συγκεκριμένη θέση ουδέποτε τέθηκε υπόψη του Μ. Ε. 2; Ότι δηλαδή είχε παραλείψει ανάμεσα στις όσες άλλες παραλείψεις για τις οποίες του είχε καταλογιστεί ευθύνη όχι μόνο να κατηγορήσει τον ενάγοντα για την οδήγηση της μοτοσυκλέτας σε αντίθεση μονόδρομη κατεύθυνση αλλά επιπλέον να λάβει υπόψη και αυτό το τόσο σημαντικό στοιχείο ως προς το να αξιολογήσει διαφορετικά αλλά και πιο ορθά την εκδοχή του εναγόμενου αλλά και του ενάγοντα.

Επιπλέον, είναι δυνατό να αγνοηθεί και το δεδομένο πως ούτε και στην κατάθεση του εναγόμενου αναφέρεται τέτοιο σημαντικό στοιχείο; Ή, ακόμη και στην γραπτή κατάθεση Al Baba; Το περιεχόμενο της οποίας μάλιστα ο Μ. Υ. 7 έλαβε υπόψη του έτσι ώστε να επιβεβαιώσει και το συμπέρασμα του αναφορικά με την τελική θέση του ενάγοντα επί της ασφάλτου.

Επιλεκτικά δηλαδή λήφθηκε υπόψη ακόμη και το περιεχόμενο της συγκεκριμένης κατάθεσης; Θέτοντας το πολύ απλά πως είναι δυνατό ένας εμπειρογνώμονας μάρτυρας ο οποίος διατείνεται ότι έλαβε υπόψη του τα όσα στοιχεία αναφέρει και εντός της έκθεσης του όχι μόνο να αντιλαμβάνεται την τελευταία στιγμή ουσιαστικά ένα τόσο σημαντικό στοιχείο και όχι μόνο να το υποστηρίζει κατά την προφορική κατάθεση του αλλά να επιλέγει να το υποστηρίξει αγνοώντας την ύπαρξη τόσης μαρτυρίας η οποία να συνηγορεί εναντίον της ορθότητας του μόλις πρόσφατα ανακαλυφθέντος στοιχείου.

Πραγματικά όσο πιο πολύ αναλύεται ο τρόπος με τον οποίο επέλεξε ουσιαστικά να υποστηρίξει την ύπαρξη τέτοιου στοιχείου μετά και από την ολοκλήρωση της μελέτης του ο Μ. Υ. 7, τόσο πιο πολύ αναδεικνύεται μια ουσιαστικά καιροσκοπική προσέγγιση στο έργο του ως εμπειρογνώμονας βάσει της οποίας αγνοείται μεν μαρτυρία η οποία τείνει να διαψεύσει τα δικά του συμπεράσματα ενώ παράλληλα δεν αποκλείεται και η απόδοση αδικαιολόγητης έμφασης σε στοιχεία από τη μαρτυρία τα οποία είτε δεν διαπιστώνεται να έχουν τη σημασία την οποία ο Μ.

Υ. 7 αποδίδει σε αυτά είτε, εν αγνοία του βεβαίως όταν κατέθετε, εν τέλει δεν κρίνονται ως αξιόπιστα από το Δικαστήριο. Καταλήγει μάλιστα ο Μ. Υ. 7 σε συμπεράσματα με μια βεβαιότητα η οποία πραγματικά δεν δικαιολογείται και από τα στοιχεία στα οποία βασίζεται. Παραδείγματος χάριν, όταν ανέφερε σε σχέση με τη φωτογραφία με αριθμό 16 στην έκθεση του πως είναι φανερό ότι η γραμμή του STOP έγινε πολύ αργότερα, μετά το επίδικο ατύχημα δηλαδή.

Εντούτοις εάν εξεταστούν προσεχτικά οι φωτογραφίες 3 και 4 του τεκμηρίου 9 όσο ορατή είναι η γραμμή του ποδηλατόδρομου κατά μήκους της οδού Δωδεκανήσου τόσο ορατή είναι και άλλη γραμμή στο τέλος της οδού η οποία φαίνεται να είναι γραμμή του ΑΛΤ. Βεβαίως δεν αποκλείεται όντως να μπογιατίστηκε εκ νέου η γραμμή μέχρι και την ημερομηνία αναπαράστασης από τον Μ.

Υ. 7 και έτσι να φαίνεται και πιο έντονα στη δική του φωτογραφία κατά την αυτοψία του τόπου του ατυχήματος. Ακόμη και στην φωτογραφία με αριθμό 7 στην έκθεση του Μ. Υ. 7 είναι ορατή η γραμμή του ΑΛΤ δίχως όμως να είναι γνωστό πότε είχε δημιουργηθεί η συγκεκριμένη αεροφωτογραφία καθότι ο ίδιος ο μάρτυρας δεν παρέχει τη συγκεκριμένη πληροφόρηση είτε διότι δεν την είχε στη διάθεση του είτε διότι η ημερομηνία λήψης της να μην συνάδει με το συμπέρασμα του.

Βεβαίως, έχοντας υπόψη και την ευκαιριακή ουσιαστικά «ανακάλυψη» της μονοδρόμησης της οδού Δωδεκανήσου, το πιθανότερο είναι ο μάρτυρας να μην είχε αντιληφθεί τη σημασία της συγκεκριμένης φωτογραφίας. Όφειλε βεβαίως να ελέγξει αυτό το θέμα ο Μ. Υ. 7 εφόσον επέλεξε την τελευταία στιγμή ουσιαστικά να αναδείξει το συγκεκριμένο θέμα ως κάτι το ιδιαίτερα σημαντικό σε σχέση και με την ευθύνη την οποία σύμφωνα με τη γενικότερη του θέση έφερε ο ενάγων αναφορικά με το επίδικο τροχαίο ατύχημα.

Ιδιαίτερα δε διατηρώντας υπόψη ότι η συγκεκριμένη φωτογραφία αποτελεί μέρος του δικού του μαρτυρικού υλικού το οποίο τέθηκε υπόψη του Δικαστηρίου έστω και εάν δεν είχε ληφθεί από τον ίδιο.

154 Αξίζει να σημειωθεί επίσης πως ο Μ. Υ. 7 ερωτήθηκε σχετικά και με την απάντηση η οποία δόθηκε από τον Μ. Ε. 2 στις 9/6/2015 (βλ. σχετικά την παράγραφο 89 αυτής της απόφασης). Βεβαίως ο μάρτυρας διαφώνησε με το συμπέρασμα του Μ. Ε. 2 καταλήγοντας πως αυτό σε σχέση με τον καθορισμό του σημείου σύγκρουσης είναι αυθαίρετο και μη τεκμηριωμένο.

Αν και το Δικαστήριο δεν συμφωνά ως προς την ορθότητα αυτής της διαφωνίας του Μ. Υ. 7 με την απάντηση του Μ. Ε. 2 αξίζει να σημειωθούν ορισμένα στοιχεία στην απάντηση του Μ. Ε. 2 με τα οποία συμφωνά και ο Μ. Υ. 7. Συγκεκριμένα απάντησε ως εξής, - : «…η ορμή είναι ένα διανυσματικό μέγεθος, το μέτρο του, όπου δηλαδή το ποσό μεγάλη είναι η ορμή είναι όντως το γινόμενο της μάζας επί την ταχύτητα.

Επίσης είναι ορθό ότι η ορμή του αυτοκινήτου είναι πολύ μεγαλύτερη από την ορμή της μοτοσυκλέτας διότι έχουν μεγάλη διαφορά μαζών. Όμως δεν προκύπτει τεχνικά τεκμηριωμένα ότι η διαφορά της ορμής συνεπάγεται και η σύγκρουση να έχει γίνει στο σημείο Χ. Η μοτοσυκλέτα αντίστοιχα εάν είχε γίνει σύγκρουση στο σημείο Χ1 δεν μπορεί να πετάξει και να προσγειωθεί στο σημείο της τελικής θέσης…Η ορμή σαν μέγεθος το οποίο προκύπτει σαν γινόμενο μάζας επί ταχύτητας μας δείχνει μια ένδειξη για τη σφοδρότητα της σύγκρουσης.

Για να το πω πιο απλά για να γίνει κατανοητό, εάν θα είμαι με ένα αυτοκίνητο προσωπικά προτιμώ να πέσει επάνω μου μια μοτοσυκλέτα με 30 km/h παρά ένα λεωφορείο με 30 km/h. Τι εξηγώ με αυτό; Ότι οι συνέπειες στη δεύτερη περίπτωση της σύγκρουσης με το λεωφορείο θα είναι πολύ πιο μοιραίες και δυσάρεστες για το αυτοκίνητο».

Πραγματικά δεν είναι δυνατό να θεωρηθεί πως η θέση του μάρτυρα αναφορικά με την απάντηση η οποία δόθηκε από τον Μ. Ε. 2 στις 9/6/2015 διαψεύδει με οποιοδήποτε επιστημονικό τρόπο το σκεπτικό με το οποίο ο Μ. Ε. 2 απάντησε. Μάλιστα ανατρέπεται με τη μαρτυρία του Μ. Υ. 7 και η αντεξέταση του ευπαίδευτου συνηγόρου της εναγόμενης όταν ο Μ.

Ε. 2 του απάντησε ότι ο ίδιος διδάχτηκε ότι η ορμή είναι το βάρος επί την ταχύτητα. Συμφώνησε και ο Μ. Υ. 7 ότι το πόσο μεγάλη είναι η ορμή είναι όντως το γινόμενο της μάζας επί την ταχύτητα. Αντιθέτως ο ευπαίδευτος συνήγορος της εναγόμενης όταν δόθηκε η απάντηση του Μ. Ε. 2 σχολιάζοντας την επικριτικά ανέφερε ότι εδώ έχουμε τη μεγάλη θέση του Newton, αφού είναι το Newton theory ενώ ο Μ.

Ε. 2 (XXXXX Αναστάση) έχει το «XXXXX» theory που είναι εντελώς διαφορετική.

155 Όπως αναφέρεται και πιο πάνω ουσιαστικά ο Μ. Υ. 7 απέτυχε να πείσει το Δικαστήριο ως προς την ορθότητα των συμπερασμάτων του ακόμη και εάν η προφορική κατάθεση του περιοριζόταν στην κύρια εξέταση. Όμως με την αντεξέταση ουσιαστικά επισφραγίστηκε καθοριστικά η διαπίστωση ως προς την έλλειψη βασιμότητας των συμπερασμάτων του συγκεκριμένου μάρτυρα.

Αναδείχτηκαν με ιδιαίτερα αποτελεσματικό τρόπο από την ικανή αντεξέταση του ευπαίδευτου δικηγόρου του ενάγοντα εκείνα τα στοιχεία τα οποία είτε εντοπίστηκαν είτε διαφαίνονταν κατά την κύρια εξέταση του. Όπως, παραδείγματος χάριν, η υποκειμενικότητα του μάρτυρα αναφορικά με την μαρτυρία επί της οποίας επέλεγε να βασιστεί και άλλη την οποία αντιθέτως επέλεγε να αγνοήσει.

Παραδείγματος χάριν, αναφορικά με την ύπαρξη κατ΄ ισχυρισμό αυτόπτη μάρτυρα, δηλαδή του XXXXX Μαρμαρά. Αν και δέχτηκε ότι του είχε αναφερθεί σχετικά από τον ευπαίδευτο συνήγορο της εναγόμενης η ύπαρξη του συγκεκριμένου κατ΄ ισχυρισμό αυτόπτη μάρτυρα εντούτοις δεν ζήτησε την γραπτή κατάθεση του αναφέροντας μάλιστα ότι η κατάθεση του «…δεν έχει να κάνει με την εξέλιξη και τον μηχανισμό του ατυχήματος».

Βεβαίως υπενθυμίζεται πως αυτό δεν εμπόδισε τον Μ. Υ. 7 από το να λάβει υπόψη του την γραπτή κατάθεση του Al Baba ο οποίος επίσης θα μπορούσε να θεωρηθεί ως κατ΄ ισχυρισμό αυτόπτης μάρτυρας. Μάλιστα ισχυρίστηκε το εξής εκπληκτικό ουσιαστικά ο Μ. Υ. 7 καθότι με τον ισχυρισμό του αναδεικνύεται μια προκατάληψη του σε σχέση με μαρτυρία η οποία θα μπορούσε να θεωρηθεί ως ευνοϊκή για την εκδοχή του ενάγοντα.

Συγκεκριμένα όταν ερωτήθηκε γιατί δεν έδωσε την ίδια απάντηση (όπως καταγράφεται πιο πάνω αναφορικά με την εξέλιξη και μηχανισμό του ατυχήματος) σε σχέση και με τις άλλες καταθέσεις οι οποίες του δόθηκαν (δηλαδή, αυτή του ενάγοντα, του Μ. Ε. 2, του εναγόμενου και του Hussam Al Baba) απάντησε ως εξής – «Διότι στην κατάθεση του αυτόπτη μάρτυρα ο οποίος κατ΄ ευφημισμό θεωρείται αυτόπτης, διότι δεν είδε το ατύχημα, παρά το ότι άκουσε το ατύχημα, οπότε ήταν αυτήκοος μάρτυρας.

Ως εκ τούτου θεώρησα ότι η συγκεκριμένη κατάθεση δεν είχε βαρύτητα για την εξέλιξη του ατυχήματος». Σαφώς δηλαδή ουσιαστικά εξέφρασε και άποψη ως προς την αξιοπιστία του XXXXX Μαρμαρά ο Μ. Υ. 7. Όχι μόνο αυτό αλλά λανθασμένα θεώρησε ότι ο XXXXX Μαρμαράς ήταν κατ΄ ισχυρισμό αυτήκοος και όχι κατ΄ ισχυρισμό αυτόπτης μάρτυρας.

Αναφορικά με την αναφορά στη σελίδα 27 της έκθεσης του Μ. Υ. 7 ως προς την επιβεβαίωση της τελικής θέσης του ενάγοντα από την γραπτή κατάθεση του XXXXX Al Baba αν και βεβαίως ισχυρίστηκε ότι η θέση αυτή προέκυψε από την ανάλυση του ατυχήματος και ότι απλά χρησιμοποίησε την γραπτή κατάθεση του XXXXX Al Baba έτσι ώστε να επιβεβαιώσει το συμπέρασμα του.

Βεβαίως το XXXXX το οποίο εύλογα προκύπτει είναι το εξής. Γιατί χρησιμοποίησε ο Μ. Υ. 7 την γραπτή κατάθεση του XXXXX Al Baba και όχι και την γραπτή κατάθεση του XXXXX Μαρμαρά; Απέφυγε μάλιστα να απαντήσει ευθέως όταν ερωτήθηκε γιατί έκανε χρήση της συγκεκριμένης αναφοράς στην έκθεση του και κατά πόσο αυτό το έκανε για να φαίνεται πιστευτός.

Η απάντηση του επικεντρώθηκε στη σημασία της παραμέτρου της τελικής θέσης του δικυκλιστή σε σχέση με τον μηχανισμό του ατυχήματος. Μάλιστα πρόσθεσε πως ήταν μια σημαντική παράλειψη η οποία δεν αναφέρεται πουθενά σε όλη τη «δικογραφία» εκτός από το συγκεκριμένο μέρος της γραπτής κατάθεσης του XXXXX Al Baba.

Βεβαίως όπως σαφώς αναδεικνύεται στη συνέχεια της αντεξέτασης του ο Μ. Υ. 7 είτε αγνόησε είτε σκοπίμως επέλεξε να αγνοήσει την γραπτή κατάθεση του XXXXX Μαρμαρά. Εντούτοις όπως προκύπτει από τις απαντήσεις του όντως είχε διαβάσει την γραπτή κατάθεση του XXXXX Μαρμαρά. Μάλιστα σε αυτό το σημείο της αντεξέτασης του Μ.

Υ. 7 διαπιστώνεται και η ύπαρξη αντίφασης η οποία αναμφίβολα επηρεάζει και την αξιολόγηση της ίδιας της αξιοπιστίας του μάρτυρα. Καθότι ενώ λίγο προηγουμένως στην ίδια δικάσιμο ερωτήθηκε εάν είχε ζητήσει από τον ευπαίδευτο συνήγορο της μαρτυρίας την γραπτή κατάθεση του αυτόπτη μάρτυρα, δηλαδή του XXXXX Μαρμαρά απάντησε ότι δεν τη ζήτησε ενώ στη συνέχεια ισχυρίστηκε μάλιστα ότι την διάβασε.

Μάλιστα έκανε και αναφορά στο περιεχόμενο της συγκεκριμένης κατάθεσης αλλά και σε συζήτηση με τον ευπαίδευτο συνήγορο της εναγόμενης προσθέτοντας ότι ο ίδιος έκρινε πως σύμφωνα με τα λεγόμενα του δεν ήταν αυτόπτης μάρτυρας της σύγκρουσης αλλά αυτήκοος. Στη συνέχεια αναίρεσε και την ρητή απάντηση του ότι είχε διαβάσει την κατάθεση του XXXXX Μαρμαρά ενώ στη συνέχεια ισχυρίστηκε ότι του διαβάστηκε από τον δικηγόρο της εναγόμενης.

Ισχυρίστηκε μάλιστα ότι ο δικηγόρος της εναγόμενης του ανέφερε ότι ο XXXXX Μαρμαράς του είπε ότι στην κατάθεση του ανέφερε ότι δεν είδε και απλώς άκουσε. Ερωτήθηκε τότε γιατί δεν διάβασε ο ίδιος την κατάθεση και απάντησε ότι έκρινε ότι κάτι τέτοιο δεν του έδινε επιπλέον στοιχεία. Τέθηκε τότε υπόψη του το περιεχόμενο της γραπτής κατάθεσης του XXXXX Μαρμαρά.

Ισχυρίστηκε τότε ο Μ. Υ. 7 πως πρώτη φορά έβλεπε την κατάθεση. Όταν όμως ερωτήθηκε εάν είναι αυτή που του διαβάστηκε από τον δικηγόρο της εναγόμενης απάντησε ότι από ότι θυμόταν αυτή ήταν. Ενέμεινε όμως ότι για πρώτη φορά έβλεπε τη συγκεκριμένη κατάθεση. Όταν πλέον του επισημάνθηκε η περιγραφή εντός της γραπτής κατάθεσης του XXXXX Μαρμαρά του επίδικου τροχαίου ατυχήματος δεν συμφώνησε ότι αυτός περιγράφει με λεπτομέρεια το ατύχημα.

Ερωτήθηκε και πάλι με ανάγνωση του περιεχομένου της συγκεκριμένης κατάθεσης εάν η θέση του είναι ότι ο αυτόπτης μάρτυρας δεν είδε το επίδικο ατύχημα. Το απόσπασμα βεβαίως αποτελεί όντως περιγραφή της οδικής συμπεριφοράς του ενάγοντα αμέσως προ την επίδικη σύγκρουση και ιδιαίτερα αξιοσημείωτο είναι και το γεγονός ότι ο XXXXX Μαρμαράς περιγράφει επακριβώς το σημείο στο οποίο εκτινάχθηκε ο ενάγων, δηλαδή στο πεζοδρόμιο στην αριστερή πλευρά του δρόμου σύμφωνα με την κατεύθυνση του.

Η απάντηση του Μ. Υ. 7 ήταν ότι δεν είχε οτιδήποτε να προσθέσει επί αυτού του θέματος. Πραγματικά διερωτάται το Δικαστήριο εάν όντως χρειάζεται οποιαδήποτε επιπρόσθετη αναφορά στην μακρά αντεξέταση του Μ. Υ. 7 έτσι ώστε ως αποτέλεσμα να αναδειχτούν τα στοιχεία όχι μόνο υποκειμενικότητας αλλά ακόμη και προκατάληψης και αναξιοπιστίας ως καθοριστικά για την καταλυτική πλέον υπονόμευση της μαρτυρίας του συγκεκριμένου μάρτυρα και η οποία μάλιστα προτάθηκε ως μαρτυρία εμπειρογνώμονα προς υποβοήθηση του Δικαστηρίου.

Θα αρκούσε πραγματικά να προστεθεί πως παρά και την έκταση της αντεξέτασης δεν προέκυψε κατά τη διάρκεια της οποιοδήποτε στοιχείο βάσει του οποίου να περισώζεται η βασική διαπίστωση του Δικαστηρίου ως προς την έλλειψη βασιμότητας της μαρτυρίας του Μ. Υ. 7 υπό την έννοια της επιστημονικής ανάλυσης και εξήγησης των συνθηκών του επίδικου ατυχήματος.

156 Αντιθέτως τονίστηκε με την αντεξέταση του και η βεβιασμένη και αβάσιμη του κατάληξη έχοντας υπόψη τα 3 ενδεικτικά και μόνο στοιχεία επί των οποίων βασίστηκε ως προς το ότι η οδός Δωδεκανήσου ήταν μονόδρομος κατά την ημερομηνία του επίδικου τροχαίου ατυχήματος και μάλιστα να δηλώνει πως ήταν «ξεκάθαρο» ότι η οδός Δωδεκανήσου ήταν μονόδρομος.

Επιπλέον, επί αυτού του θέματος εφόσον ο ίδιος ισχυρίστηκε πως αυτό το κατά τον ίδιο δεδομένο δεν είχε να κάνει τίποτα με τον μηχανισμό και την εξέλιξη του ατυχήματος, ως επίσης ότι δεν του ζητήθηκε να ερευνήσει εάν ο ενάγων κινείτο αντίθετα και ότι αυτό προέκυψε εκ των υστέρων, τότε γιατί το ανέφερε κατά την κύρια εξέταση και μάλιστα με αποκαλυπτικό ύφος ως κάτι το οποίο δεν είχε ακουστεί μέχρι εκείνη την ημερομηνία μέσα στην αίθουσα του Δικαστηρίου;

Εύλογα βεβαίως τέθηκε στον Μ. Υ. 7 από τον ευπαίδευτο δικηγόρο του ενάγοντα το δικαίωμα ενός οδηγού σε περίπτωση μονόδρομου να οδηγεί στην κατεύθυνση στην οποία επιτρέπεται η κίνηση σε οποιοδήποτε σημείο του δρόμου. Πραγματικά αυτό που προκαλεί περισσότερη εντύπωση στο Δικαστήριο εκτός και από την έλλειψη βασιμότητας του συγκεκριμένου συμπεράσματος του είναι ο τρόπος και η εμμονή ουσιαστικά με την οποία υποστήριξε αυτό το εμφανώς λανθασμένο συμπέρασμα.

Συνδέοντας το μάλιστα με την ειδικότητα και ουσιαστικά με αυτό τον τρόπο υπονομεύοντας ακόμη περισσότερο και την αξία του συνόλου της μαρτυρίας του ως εμπειρογνώμονας. Παρά και την απάντηση του ότι εάν είχε αμφιβολίες θα ρωτούσε την Τοπική Δημοτική Αρχή αντιμαχόμενος ουσιαστικά την οποιαδήποτε εισήγηση να είχε προηγουμένως ή ακόμη και εκείνη τη στιγμή να συνεννοηθεί με την Τοπική Αρχή στη συνέχεια έδωσε την εξής απάντηση – «Δεν είναι ανάγκη να έρθω σε επαφή με την Τοπική Αρχή, τα τρία στοιχεία που είπα, η διαγράμμιση του ποδηλατόδρομου συν τα άλλα στοιχεία της σήμανσης κάθετα και οριζόντια, για εμένα σαν εμπειρογνώμονας και αναλυτής τροχαίων ατυχημάτων κρίνω ότι η συγκεκριμένη οδός είναι μονόδρομος».

Είναι αυτή η σύνδεση της ίδιας της ιδιότητας του με ένα τόσο αβάσιμο συμπέρασμα η οποία αναπόφευκτα υπονομεύει και αυτή με τη σειρά της τόσο την βασιμότητα όσο και την αξιοπιστία της μαρτυρίας του. Ένα άλλο στοιχείο το οποίο επίσης προκύπτει από τον τρόπο με τον οποίο κατέθετε ο Μ. Υ. 7 είναι και η έλλειψη σταθερότητας στις θέσεις του.

Παραδείγματος χάριν, παρά και την εμμονή του ουσιαστικά ως προς τη βασιμότητα του συμπεράσματος του δεν δίστασε ουσιαστικά να προσθέσει και το στοιχείο της πιθανότητας σε αυτό το συμπέρασμα καθώς ανέφερε ότι τα στοιχεία τα οποία τον έκαναν να εκτιμά «…βάσιμα ότι ο συγκεκριμένος δρόμος τη μέρα του ατυχήματος πιθανώς να ήταν μονόδρομος, μου ήρθαν στην αντίληψη την προηγούμενη φορά…» προσθέτοντας και πάλι όμως ότι αυτό το στοιχείο δεν έπαιζε ρόλο σε σχέση με τις παραμορφώσεις που είχε το ατύχημα, για τις φωτογραφίες και τα υπόλοιπα στοιχεία δεν είχε σημασία εάν ο ενάγων κινείτο είτε αντίθετα είτε κανονικά στον μονόδρομο προσθέτοντας και πάλι πως δεν του είχε ζητηθεί η «νομική γνωμάτευση» εάν κινείτο αντίθετα, εννοώντας δηλαδή πως απάντησε μόνο σε σχέση με τα ερωτήματα τα οποία του τέθηκαν.

Ακόμη και προς το τέλος της αντεξέτασης του στις 2/3/2017 αναφέρθηκε σε «βάσιμη υποψία» του ότι η οδός Δωδεκανήσου ήταν μονόδρομος.

157 Προέκυψαν και άλλα σημεία από την μακρά αντεξέταση του Μ. Υ. 7 με τα οποία ελέγχεται τόσο η βασιμότητα της ανάλυσης του επίδικου τροχαίου ατυχήματος όσο ακόμη και η ίδια η αξιοπιστία του μάρτυρα.

158 Όπως, παραδείγματος χάριν, η θέση του ως προς την ύπαρξη ή όχι οδικού φωτισμού εξαιτίας της αναφοράς στην έκθεση της Αστυνομίας (τεκμήριο 10) παρά και την μαρτυρία στη διάθεση του υπό μορφή φωτογραφιών αλλά και της κατάθεσης του Μ. Ε. 2. Πραγματικά είναι εκπληκτικό να δηλώνει ο μάρτυρας ότι για την εξέταση του ατυχήματος έλαβε υπόψη του ότι δεν υπήρχε οδικός φωτισμός και παράλληλα να ομολογεί ότι δεν μελέτησε τις φωτογραφίες που έλαβε.

Στις οποίες βεβαίως είναι εμφανής η ύπαρξη οδικού φωτισμού. Επιπλέον, πως είναι δυνατό να απαντά ο μάρτυρας ότι δεν μελέτησε τις φωτογραφίες όταν ένα τόσο μεγάλο μέρος τόσο της έκθεσης του όσο και της μαρτυρίας του κατά την κύρια εξέταση του έχει ως βάση το ίδιο το περιεχόμενο των φωτογραφιών του τεκμηρίου 9 και μάλιστα να προσθέτει επίσης πως αυτό δεν ήταν απαραίτητο σε ότι αφορά τη δημιουργία και την εξέλιξη του ατυχήματος.

Ως επίσης να ισχυρίζεται ότι δεν τις μελέτησε καθότι βασίστηκε στα στοιχεία της Τροχαίας και να διαχωρίζει αυτά τα στοιχεία και να ισχυρίζεται ότι δεν έλαβε υπόψη του τα όσα αναφέρονται σχετικά στο τεκμήριο 6 (κατάθεση του Μ. Ε. 2) αλλά έλαβε υπόψη τα όσα αναφέρονται στο τεκμήριο 10 (Αστυνομική έκθεση). Πραγματικά η εντύπωση η οποία δημιουργείται είναι ότι ο συγκεκριμένος μάρτυρας δεν απαντούσε με ευθύτητα και ειλικρίνεια αλλά απλά χάριν και μόνο της εκδήλωσης διαφωνίας με τον ευπαίδευτο δικηγόρο του ενάγοντα.

Όμως οι ερωτήσεις του ευπαίδευτου δικηγόρου του ενάγοντα δεν εμπεριείχαν οποιοδήποτε στοιχείο υπερβολής ή παραλογισμού το οποίο να δικαιολογούσε τη στάση αντιπαράθεσης την οποία τηρούσε ο Μ. Υ. 7. Αντιθέτως οι απαντήσεις του Μ. Υ. 7 αποκάλυπταν σταδιακά ένα μάρτυρα ο οποίος παρά και την ιδιότητα του ως εμπειρογνώμονας ήταν διατεθειμένος να απαντά με ένα τρόπο εντελώς αντίθετο με την αναμενόμενη απλή κοινή λογική με στόχο ουσιαστικά να διατηρήσει πάση θυσία τις αρχικές του θέσεις αναφορικά με τις οποίες ήδη είχε τοποθετηθεί είτε κατά την κύρια εξέταση του ή προηγουμένως κατά την αντεξέταση του.

Η εμμονή του συγκεκριμένου μάρτυρα να μην αποκηρύξει την οποιαδήποτε προηγούμενη απάντηση του ήταν τέτοια έτσι ώστε να τον οδηγούσε και σε προβολή επιπρόσθετων ισχυρισμών οι οποίοι με τη δική τους σειρά υπόσκαπταν ακόμη περισσότερο ισχυρισμούς οι οποίοι ήδη είχαν προβληθεί προηγουμένως και οι οποίοι δεν έπειθαν το Δικαστήριο είτε ως προς τη βασιμότητα τους είτε ακόμη και ως προς τη γνησιότητα τους, ως προς το ότι δηλαδή ακόμη και ο ίδιος ο μάρτυρας πίστευε τα όσα υποστήριζε.

Σε σχέση με την επιλογή του να μην βασιστεί στο τεκμήριο 6 αλλά στο τεκμήριο 10 σε σχέση με την ύπαρξη οδικού φωτισμού (τονίζεται και πάλι η ύπαρξη άλλης καθοριστικής μαρτυρίας, δηλαδή οι φωτογραφίες στο τεκμήριο 9) όχι μόνο ισχυρίστηκε ότι η αντιφατικότητα μεταξύ των δύο δεν είχε σχέση με την εξέλιξη του ατυχήματος για τον ίδιο προσθέτοντας πως επέλεξε να καταγράψει μόνο τι έγραφε η Τροχαία και να συνεχίσει έτσι την μελέτη του αλλά θεώρησε ορθό επίσης να προβάλει και νέο ισχυρισμό.

Χαρακτηριστικά ανέφερε ότι εάν ήθελε ο ευπαίδευτος δικηγόρος του ενάγοντα την προσωπική του άποψη ως ειδικός η συγκεκριμένη λάμπα στην κολόνα δεν αποτελούσε επίσημο και με βάση προδιαγραφικού στοιχείου φωτισμού οδικής σήμανσης. Ουσιαστικά όσο πιο πολύ απαντούσε ο μάρτυρας τόσο περισσότερο μειωνόταν πλέον η πειστικότητα είτε της οποιασδήποτε νέας απάντησης του είτε της μαρτυρίας του στο σύνολο της έχοντας υπόψη τα όσα επέλεγε να ισχυρίζεται σε μια προσπάθεια να αντικρούσει ουσιαστικά τις ερωτήσεις κατά την αντεξέταση του.

Δηλαδή, πλέον προέβαλε και ισχυρισμό ότι η λάμπα του οδικού φωτισμού ήταν εκτός προδιαγραφών. Ισχυρισμούς επί του ιδίου θέματος προέβαλε και κατά την αντεξέταση του την 1/3/2017 οι οποίοι και πάλι ελέγχονται από την υπόλοιπη μαρτυρία στη διάθεση του Δικαστηρίου ως αβάσιμοι. Αναφέρθηκε και στις φωτογραφίες 1 και 2 του τεκμηρίου 9 ισχυριζόμενος πως δεν χρειάζεται να είναι κάποιος ειδικός για να δει ότι δεν υπήρχε φωτισμός στο συγκεκριμένο σημείο της οδού Δωδεκανήσου.

Βασίστηκε για αυτή τη δήλωση στο φλας της φωτογραφικής σύμφωνα με το οποίο φαινόταν ξεκάθαρα το σκοτάδι κατά τον ίδιο. Όμως η ύπαρξη ενός στιγμιαίου έντονου φωτισμού όπως το φλας φωτογραφικής δεν αποδεικνύει την απουσία φωτισμού καθώς όπως εμφανώς παρουσιάζεται στις φωτογραφίες του τεκμηρίου 9 το φλας είχε μόνο κάποια εμβέλεια – όπως οποιαδήποτε άλλη πηγή φωτισμού - δίχως αυτό να αποτελεί καν ένδειξη ότι στις περιοχές οι οποίες δεν φωτίζονταν από το φλας δεν υπήρχε οδικός φωτισμός.

Παραδείγματος χάριν, στην φωτογραφία 3 του τεκμηρίου 9 είναι εμφανέστατος ο οδικός φωτισμός στην οδό Αλεξάνδρου Παπάγου κατά μήκος της αν και βεβαίως λόγω αποστάσεως το μέρος όπου αυτός φαίνεται βρίσκεται στο σκοτάδι εξαιτίας της περιορισμένης εμβέλειας του φλας της φωτογραφικής. Εντούτοις σαφώς τοποθετήθηκε ο Μ.

Υ. 7 και με ισχυρισμό ότι η οδός Αλεξάνδρου Παπάγου είναι «μες το σκοτάδι» απορρίποντας στη συνέχεια και υποβολή ότι στην οδό Αλεξάνδρου Παπάγου υπήρχε ικανοποιητικός οδικός φωτισμός αν και στη συνέχεια σε κάποιο βαθμό εστίασε αυτή την έλλειψη στη συμβολή της με την οδό Δωδεκανήσου όμως και σε εκείνο το σημείο εμφανώς και πάλι υπήρχε οδικός φωτισμός.

Αξίζει να σημειωθεί επίσης πως πέραν από την λάμπα την οποία ο Μ. Υ. 7 σχολίασε ως λάμπα η οποία δεν αποτελούσε επίσημο και με βάση προδιαγραφικού στοιχείου φωτισμού οδικής σήμανσης στη νότια γωνία της συμβολής της οδού Δωδεκανήσου με την οδό Αλεξάνδρου Παπάγου (φωτογραφία 3) ακριβώς απέναντι από αυτή τη συμβολή υπάρχει και άλλος ξύλινος στύλος με οδικό φωτισμό επί αυτού (φωτογραφία 3) η οποία όχι μόνο επίσης φώτιζε τη συμβολή αλλά στο βαθμό στον οποίο είναι εφικτό να συγκριθεί και με άλλες παρόμοιες λάμπες τοποθετημένες κατά μήκος της οδού Αλεξάνδρου Παπάγου στην ίδια πλευρά του δρόμου δεν αποκλείεται ενδεχομένως να είναι και πιο αναβαθμισμένης ποιότητας και από τη λάμπα στη νότια γωνία της οδού Δωδεκανήσου.

159 Αξιοσημείωτη είναι και η θέση του Μ. Υ. 2 ως προς το ότι ουσιαστικά δεν είχε σημασία η κλίση του αυτοκινήτου που οδηγούσε κατά την είσοδο του από την οδό Αλεξάνδρου Παπάγου εντός της οδού Δωδεκανήσου. Αρχικά απέφυγε να απαντήσει σχετικά παραπέμποντας στη σημασία, για τον προσδιορισμό του σημείου σύγκρουσης, των παραμορφώσεων των ενεχομένων οχημάτων και γενικά και αόριστα στα υπόλοιπα ευρήματα.

Αμέσως μετά απάντησε ότι αυτό το στοιχείο δεν ήταν απαραίτητο για την εξέλιξη του ατυχήματος και που το αυτοκίνητο κατέληξε και για τους υπολογισμούς. Σαφώς τοποθετήθηκε με αναφορά και πάλι σε άλλους παράγοντες, όπως οι παραμορφώσεις των ενεχομένων οχημάτων, ότι για το σημείο σύγκρουσης δεν έπαιζε ρόλο η κλίση που είχε το αυτοκίνητο που οδηγούσε ο εναγόμενος.

Ενώ όταν ερωτήθηκε εάν τον απασχόλησε το σημείο από το οποίο το αυτοκίνητο ξεκίνησε να εισέρχεται στην οδό Δωδεκανήσου η απάντηση του ήταν ότι αυτό ήταν υποθετικό και δεν μπορούσε να προσδιοριστεί τεκμηριωμένα, ότι αυτό το οποίο προσδιορίζεται τεκμηριωμένα είναι το σημείο Χ το οποίο αποτυπώνεται στο συγκεκριμένο σημείο στο οδόστρωμα προσθέτοντας επίσης ότι το ποια κλίση είχε το αυτοκίνητο μπαίνοντας στην οδό Δωδεκανήσου είναι δευτερεύον.

Δήλωσε επίσης πως δεν ήξερε ούτε σε ποιο σημείο εισήλθε το αυτοκίνητο εντός της οδού Δωδεκανήσου ούτε από ποιο σημείο ξεκίνησε να στρίβει για να «βγει» (προφανώς από την οδό Αλεξάνδρου Παπάγου) στην οδό Δωδεκανήσου. Πραγματικά το Δικαστήριο δεν μπορεί να συμφωνήσει με τη γενικότερη θέση του Μ. Υ. 7 ως προς το ότι ουσιαστικά δεν είχε σημασία η κλίση του αυτοκινήτου κατά την είσοδο του εντός της οδού Δωδεκανήσου από την οδό Αλεξάνδρου Παπάγου ή ότι το σημείο εισόδου του αυτοκινήτου ήταν υποθετικό και δεν μπορούσε να προσδιοριστεί τεκμηριωμένα ενώ αυτό το οποίο προσδιορίζεται τεκμηριωμένα είναι το σημείο σύγκρουσης το οποίο έδειξε ο εναγόμενος.

Θέση η οποία επίσης μειώνει και αυτή με τη δική της σειρά την αξία του συνόλου της υπόλοιπης μαρτυρίας του Μ. Υ. 7.

160 Πραγματικά το Δικαστήριο θεωρεί ότι δεν προσφέρεται οποιοδήποτε χρήσιμο έργο από το ίδιο με επιπρόσθετες αναφορές και στην υπόλοιπη αντεξέταση του Μ. Υ. 7 σε σχέση με την αξιολόγηση της μαρτυρίας αλλά ακόμη και της αξιοπιστίας του συγκεκριμένου μάρτυρα. Θα μπορούσε το Δικαστήριο να συνεχίσει την αξιολόγηση της μαρτυρίας του Μ. Υ. 7 με αναφορά και στο υπόλοιπο της αντεξέτασης του. Δίχως όμως πραγματικά να άλλαζε οτιδήποτε σε σχέση με το ενδεχόμενο αποδοχής της μαρτυρίας του από το Δικαστήριο ως μια ανεξάρτητη και αμερόληπτη μελέτη από ένα εμπειρογνώμονα ο σκοπός του οποίου να ήταν η υποβοήθηση του Δικαστηρίου έτσι ώστε να οδηγηθεί στα δικά του συμπεράσματα με οδηγό την εμπειρογνωμοσύνη του συγκεκριμένου μάρτυρα. Αντιθέτως σύμφωνα με την αξιολόγηση της μαρτυρίας του συγκεκριμένου μάρτυρα εμφανώς ο μοναδικός σκοπός του μάρτυρα ήταν να υποστηρίξει την ορθότητα του σημείου σύγκρουσης το οποίο υπέδειξε ο εναγόμενος. Έχοντας υπόψη τα όσα αναφέρονται πιο πάνω το Δικαστήριο κρίνει ότι δεν έχει οποιαδήποτε άλλη επιλογή από το να απορρίψει τη μαρτυρία του Μ. Υ. 7 ως μαρτυρία επί της οποίας θα μπορούσε να βασιστεί έτσι ώστε να καταλήξει σε ορθά ευρήματα.

161 Υπήρξε διεξοδική η αξιολόγηση της μαρτυρίας μέχρι αυτού του σημείου της απόφασης καθότι όπως κρίθηκε από το Δικαστήριο το θέμα της ευθύνης αποτελούσε ένα από τα βασικότερα σημεία υπό αμφισβήτηση μεταξύ των διαδίκων. Απομένει προς αξιολόγηση επί του ιδίου θέματος και η μαρτυρία του Μ. Υ. 8, XXXXX Σοφοκλέους, Ανώτερου Τεχνικού του Δήμου Πάφου, με γνώση του οδικού δικτύου του Δήμου Πάφου και η οποία, όπως και η αξιολόγηση της υπόλοιπης μαρτυρίας και επί άλλων θεμάτων, θα είναι συνοπτική.

Πραγματικά δεν διαπιστώνεται οποιοσδήποτε λόγος βάσει του οποίου ο μάρτυρας αυτός θα μπορούσε να κριθεί οτιδήποτε άλλο από αξιόπιστος, διατηρώντας υπόψη τόσο τον τρόπο με τον οποίο κατέθετε όσο και το ίδιο το περιεχόμενο της προφορικής κατάθεσης του. Έχοντας υπόψη την όση μαρτυρία προέκυψε ως αποτέλεσμα της προφορικής κατάθεσης του όπως παραδείγματος χάριν και το τεκμήριο 105, δηλαδή τα πρακτικά δημόσιας συνεδρίας του δημοτικού συμβουλίου του Δήμου Πάφου ημερομηνίας 20/6/2006, παρά και τις σαφείς απαντήσεις του Μ.

Υ. 8 ότι ο ίδιος δεν γνώριζε ούτε πότε έπαυσε η οδός Δωδεκανήσου να είναι μονόδρομος ούτε πότε τοποθετήθηκε η πινακίδα ΣΤΟΠ ή πότε αφαιρέθηκε η σήμανση για απαγόρευση εισόδου στην οδό Δωδεκανήσου διότι ήταν μονόδρομος, το Δικαστήριο δεν έχει οποιαδήποτε αμφιβολία στο βαθμό στον οποίο απαιτείται η απόδειξη τέτοιου γεγονότος ως προς το ότι με την κατάργηση του δικτύου ποδηλατοδρόμων η οδός Δωδεκανήσου έπαυσε να είναι μονόδρομος πριν από την ημερομηνία του επίδικου ατυχήματος.

Συνεπώς το Δικαστήριο καταγράφει ως εύρημα ότι η οδός Δωδεκανήσου κατά την ημερομηνία της επίδικης σύγκρουσης δεν ήταν μονόδρομος έτσι ώστε να απαγορευόταν η είσοδος και κυκλοφορία σε αυτή την οδό στην κατεύθυνση στην οποία οδηγούσε ο ενάγων την μοτοσυκλέτα και έτσι ώστε να επιτρέπεται η είσοδος εντός αυτής μόνο στην πορεία στην οποία οδηγούσε το αυτοκίνητο ο εναγόμενος μετά και από στροφή δεξιά από την οδό Αλεξάνδρου Παπάγου και είσοδο εντός της παρόδου της οδού Δωδεκανήσου.

Βεβαίως επί του συγκεκριμένου θέματος παρουσιάστηκε έμμεσα, προτού δηλαδή προκύψει αυτό το θέμα κατά τη διάρκεια της προφορικής κατάθεσης του Μ. Υ. 7, και άλλη μαρτυρία τη σημασία της οποίας παρατηρεί το Δικαστήριο πιο πάνω (βλ. σχετικά την παράγραφο 153 αυτής της απόφασης).

162 Με την αξιολόγηση και της μαρτυρίας του Μ. Υ. 8 έχει ολοκληρωθεί η αξιολόγηση της υπάρχουσας μαρτυρίας αναφορικά με το θέμα της ευθύνης. Βασικό εύρημα του Δικαστηρίου το οποίο καταγράφεται ως εύρημα είναι ότι το αυτοκίνητο το οποίο οδηγούσε ο εναγόμενος εισήλθε από την οδό Αλεξάνδρου Παπάγου εντός της οδού Δωδεκανήσου εντός της αριστερής λωρίδας της οδού Δωδεκανήσου σύμφωνα με την πορεία της μοτοσυκλέτας την οποία οδηγούσε ο ενάγων δίχως προηγουμένως ο εναγόμενος να ασκήσει οποιοδήποτε έλεγχο ως προς την ύπαρξη τροχαίας κίνησης επί αυτής ανακόπτοντας με αυτό τον τρόπο την νόμιμη, τουλάχιστον υπό την έννοια της τήρησης της ορθής λωρίδας κυκλοφορίας της οδού Δωδεκανήσου, πορεία της μοτοσυκλέτας και συγκρούστηκε με αυτή στο σημείο το οποίο υπέδειξε ο ενάγων όπως αυτό σημειώνεται επί του τεκμηρίου 7.

163 Συνεπώς ως προς το θέμα της ευθύνης το Δικαστήριο λαμβάνοντας υπόψη την αξιολόγηση της σχετικής μαρτυρίας ως επίσης και τα όσα αναφέρονται πιο κάτω ως προς τη νομική πτυχή επί του θέματος, κρίνει ότι αμφότεροι οι ενεχόμενοι οδηγοί ήταν αμελείς με αποτέλεσμα την πρόκληση του επίδικου τροχαίου ατυχήματος.

Ο μεν εναγόμενος ως οδηγός του αυτοκινήτου καθότι οδήγησε το αυτοκίνητο κατά την είσοδο του εντός της οδού Δωδεκανήσου από την οδό Αλεξάνδρου Παπάγου στην λανθασμένη για την πορεία του λωρίδα κυκλοφορίας. Ο δε ενάγων είχε συντρέχουσα αμέλεια για την πρόκληση του επίδικου τροχαίου ατυχήματος καθότι ως οδηγός της μοτοσυκλέτας οδηγούσε αυτή κατά τη διάρκεια της νύχτας δίχως αυτή να έχει δικό της φωτισμό.

Κρίνεται πως μεγαλύτερο ποσοστό ευθύνης φέρει ο εναγόμενος καθότι οδήγησε το αυτοκίνητο εντός της λωρίδας κυκλοφορίας οχημάτων ερχόμενων από την αντίθετη κατεύθυνση δίχως προηγουμένως να ελέγξει εάν ήταν ασφαλές να το πράξει αυτό αιφνιδιάζοντας με αυτό τον τρόπο τον ενάγοντα ο οποίος οδηγούσε την μοτοσυκλέτα στην ορθή λωρίδα κυκλοφορίας σύμφωνα με την πορεία της.

Αποδεικνύεται δηλαδή αδιαφορία του εναγόμενου για την ασφάλεια άλλων οδηγών ή προσώπων τα οποία ενδεχομένως να βρίσκονταν στην αριστερή λωρίδα κυκλοφορίας σύμφωνα με την πορεία τους. Όπως επίσης αποδεικνύεται συντρέχουσα αμέλεια του ενάγοντα σε σχέση με τη δική του αδιαφορία για την ασφάλεια του ιδίου με αποτέλεσμα να υποστεί τις σωματικές βλάβες από την επίδικη σύγκρουση.

164 Βεβαίως το κριτήριο αν ένας οδηγός είναι αμελής ή όχι εξαρτάται από τα ιδιάζοντα περιστατικά της κάθε περίπτωσης ενώ το ερώτημα απαντάται πάντα μέσα στα πλαίσια της συμπεριφοράς και των αντιδράσεων ενός λογικού οδηγού (βλ. σχετικά στη σελίδα 1668 αναφορά του έντιμου Δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου, Ηλιάδη Δ., στην απόφαση 1. Γεώργιος Λόης κ. ά. ν. Χριστιάνας Παύλου (1998) 1Γ Α. Α. Δ. 1662). Όπως αναφέρεται σχετικά στη σελίδα 1440 της απόφασης του Ανώτατου Δικαστηρίου 1. Κυριάκου κ. ά. ν. Κανάρη (1997) 1 Α. Α. Δ. 1436 από τον έντιμο Δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου, Πική Π., «Προϋπόθεση για την απόδοση αμέλειας αποτελεί η επενέργεια αμελούς πράξης στην πρόκληση του δυστυχήματος ως θέμα άμεσης αιτιώδους σχέσης μεταξύ της πράξης και του δυστυχήματος… Η αμέλεια είναι ζήτημα πραγματικό και όχι θεωρητικό. Εξετάζεται σε κάθε περίπτωση η γενεσιουργός αιτία και ότι πραγματικά επέδρασε στην πρόκληση του δυστυχήματος».

165 Ως προς τη νομική πτυχή γενικά σε σχέση με το θέμα της αμέλειας όπως αναφέρει σχετικά ο έντιμος Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου Πικής Δ. (όπως ήταν τότε) στη σελίδα 29 της απόφασης Charalambous v. Kassapis (1988) 1 C. L. R. 25 (σε ελεύθερη μετάφραση) το στοιχείο της αμέλειας καθορίζεται με αντικειμενικά κριτήρια τα οποία συνδέονται με το καθήκον ενός χρήστη του δρόμου προσθέτοντας πως το καθήκον επιμέλειας αυξάνεται σε σχέση αναλόγως με τον έμφυτο κίνδυνο στη χρήση του δρόμου και από τον οποίο εξαρτάται, καταλήγοντας πως εκτός εάν ο κίνδυνος είναι τέτοιος έτσι ώστε βάσει της κοινής λογικής να μπορεί να αγνοηθεί με ασφάλεια τότε ο οδηγός υπόκειται σε καθήκον να λαμβάνει υπόψη τους παρεπόμενους κινδύνους οι οποίοι προκύπτουν από την οδήγηση και να λαμβάνει τις ανάλογες προφυλάξεις[6].Ενώ σε σχέση με το θέμα της συντρέχουσας αμέλειας αναφέρεται σχετικά στις σελίδες 29 έως 30 της απόφασης Charalambous v.

Kassapis (σε ελεύθερη μετάφραση) πως ο τρόπος ελέγχου κατά πόσο υπάρχει συντρέχουσα αμέλεια είναι παρόμοιος με αυτό της αμέλειας στο βαθμό στον οποίο η προβλεπτικότητα και παράλειψη να λάβει κάποιος προφυλάξεις εναντίον προβλεπτών κινδύνων είναι το κλειδί για να διαπιστωθεί η ύπαρξη συντρέχουσας αμέλειας.

Η κύρια διαφορά μεταξύ ενός ευρήματος αμέλειας και ενός συντρέχουσας αμέλειας είναι ότι στην πρώτη περίπτωση αυτό εξαρτάται από την αποτυχία να εκπληρώσει κάποιος τα καθήκοντα του προς τρίτους, ενώ στη δεύτερη περίπτωση η ευθύνη εξαρτάται από την αποτυχία να λάβει κάποιος προβλεπτές προφυλάξεις τόσο για τη δική του ασφάλεια όσο και αυτή της περιουσίας του.

Πρόσθεσε δε πως ο καταμερισμός της ευθύνης βασίζεται στον υπολογισμό αντίστοιχα των ενεργειών του κάθε οδηγού και την υπαιτιώδη συνάφεια των πράξεων τους ενώ το ερώτημα απαντάται από την πλατιά γωνιά της κοινής λογικής και της καθημερινής εμπειρίας[7]. Δηλαδή, η κατανομή της ευθύνης γίνεται κάτω από ευρεία σκοπιά, με γνώμονα τη λογική και την κοινή εμπειρία.

Αναφέρεται επίσης πως ο καταμερισμός της ευθύνης δεν μπορεί ποτέ να διαχωριστεί από τα γεγονότα της συγκεκριμένης υπόθεσης τα οποία αποτελούν και τον κυρίαρχο παράγοντα για καταμερισμός της ευθύνης σε κάθε υπόθεση. Η υπαιτιώδης συνάφεια των πράξεων των δύο οδηγών αποτελεί σημαντικό παράγοντα για τον καταμερισμό της ευθύνης.

Η υπαιτιώδης συνάφεια των αμελών πράξεων ενός ατόμου εξαρτάται και από την βλάβη την οποία το όχημα υπό τον έλεγχο του μπορεί να προκαλέσει. Όσο πιο μεγάλο το όχημα τόσο περισσότερη ζημιά μπορεί να προκαλέσει. Γίνεται αναφορά της απόφασης Charalambous v. Kassapis και σε μεταγενέστερη νομολογία από την οποία προκύπτουν διάφορες χρήσιμες αναφορές.

Όπως, παραδείγματος χάριν, η αναφορά πιο πάνω ότι η αμέλεια είναι ζήτημα πραγματικό και όχι θεωρητικό και πως αυτό το οποίο εξετάζεται σε κάθε περίπτωση είναι η γενεσιουργός αιτία και ότι πραγματικά επέδρασε στην πρόκληση του δυστυχήματος (βλ. σχετικά την απόφαση 1. Κυριάκου κ. ά. ν. Κανάρη, βλ. πιο πάνω).

Ή ότι στον επιμερισμό της ευθύνης το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη του εκτός από την υπαιτιότητα του κάθε διάδικου για το δυστύχημα και τη δυνατότητα που ενείχε η αμέλεια του καθενός για την πρόκληση ζημίας (βλ. σχετικά την απόφαση Ιορδάνου ν. Κυριάκου (1996) 1 Α. Α. Δ. 1364). Παραδείγματος χάριν, όπως αναφέρεται στην Ιορδάνου ν.

Κυριάκου, η έκταση της ζημίας, που μπορεί να προκαλέσει η αμέλεια πεζού σε άλλο πρόσωπο, που κατά λογική πρόβλεψη μπορεί να επηρεαστεί από τις πράξεις του, είναι εξ αντικειμένου μικρή ενώ αντίθετα, μεγάλη είναι η ζημία που μπορεί να προκαλέσει η αμέλεια του αυτοκινητιστή. Ως αποτέλεσμα η αμέλεια αυτοκινητιστή ενέχει δυνητικά μεγαλύτερες συνέπειες, σε σύγκριση με την αμέλεια του πεζού.

Συνεπώς, στον καταμερισμό της ευθύνης προσμετρά τόσο το στοιχείο της υπαιτιότητας όσο και η αιτιώδης συνάφεια μεταξύ αμέλειας και ζημίας.

166 Όπως επίσης αναφέρεται στην πρόσφατη απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου στην Πολιτική Έφεση με αριθμό 189/2011, ημερομηνίας 15/5/2017 μεταξύ Andreas V. Vrondis & Sons (Constructions) Ltd. v. Παπαλεοντίου η συντρέχουσα αμέλεια που έχει ως αποτέλεσμα τον επιμερισμό της ευθύνης αποτελεί ζήτημα πραγματικό και αποφασίζεται στη βάση της αξιολόγησης της μαρτυρίας και των δεδομένων της κάθε υπόθεσης ενώ η εναπόθεση συντρέχουσας αμέλειας αποτιμάται στο σύνολο των γεγονότων, ως θέμα νομικής και λογικής συνέπειας. Τονίζεται πως έχει σημασία η γενεσιουργός αιτία ενός ατυχήματος, η αιτιώδης συνάφεια της επιδεικνυόμενης αμέλειας και του συμβάντος και ο βαθμός φροντίδας και προσοχής που θα πρέπει να επιδειχθεί και από το άλλο εμπλεκόμενο μέρος ενώ διευκρινίζεται πως η συντρέχουσα αμέλεια δεν εδράζεται σε καθήκον επιμέλειας που φέρει ο ενάγων έναντι του εναγόμενου αλλά στο καθήκον περί αυτοπροστασίας, με βάρος απόδειξης που φέρει ο εναγόμενος.

167 Όπως έχει λεχθεί και στην Αλεξάνδρου κ. ά. ν. Λεβέντη κ.ά. (1996) 1Α Α. Α. Δ. 420 στη σελίδα 426,:-

«Ο επιμερισμός της ευθύνης συναρτάται με δύο παράγοντες: Το μεμπτό της διαγωγής (blameworthiness), κρινόμενο υπό το πρίσμα του καθήκοντος επιμέλειας, και την αιτιώδη σχέση μεταξύ της παραβίασης του καθήκοντος επιμέλειας και της ζημίας η οποία προκύπτει (causative potency). Δυνητικά, η αμέλεια του οδηγού αυτοκινήτου έχει μεγαλύτερες επιπτώσεις από την αμέλεια του πεζού ή του ποδηλατιστή. Ενώ η ευθύνη του οδηγού αυτοκινήτου και του πεζού μπορεί να είναι ίση σε έκταση, η δυνατότητα πρόκλησης ζημίας είναι πολύ μεγαλύτερη στην περίπτωση του αυτοκινητιστή.

Η κατανομή της ευθύνης γίνεται κάτω από ευρεία σκοπιά, με γνώμονα τη λογική και την κοινή εμπειρία (βλ. Charalambous ν. Kassapis (1988) 1 C.L.R. 25).»

168 Αναφορικά με τη νομική πτυχή γενικά ως προς την ύπαρξη αμέλειας ως επίσης και του θέματος του καταμερισμού ευθύνης μεταξύ των δύο οδηγών και ιδιαίτερα αναφορικά με την συντρέχουσα αμέλεια του ενάγοντα το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη του σχετική νομολογία. Όπως αναφέρεται σχετικά στη σελίδα 1377 της απόφασης του Ανώτατου Δικαστηρίου Ηρακλέους ν.

Χήρα (1996) 1Β Α. Α. Δ. 1374 «…είναι δεκτό από την νομολογία ότι η παρουσία ενός μη φωτισμένου οχήματος στο δρόμο κατά τη διάρκεια της νύκτας συνιστά κίνδυνο για την τροχαία και αποτελεί εκ πρώτης όψεως απόδειξη αμέλειας». Υπάρχει αναφορά επίσης σε άλλες σχετικές αποφάσεις του Ανώτατου Δικαστηρίου επί του θέματος, δηλαδή στην απόφαση Katsiou ν.

Shiakallis (1969) 1 C. L. R. 346 και στην απόφαση Pavlou v. Lazarou (1982) 1 C. L. R. 850. Χαρακτηριστικά αναφέρει ο έντιμος Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου Πικής Δ. (όπως ήταν τότε) στη σελίδα 853 της απόφασης Pavlou v. Lazarou, με αναφορά στην απόφαση Katsiou ν. Shiakallis πως η τοποθέτηση ενός αντικειμένου σε δρόμο κατά τη διάρκεια της νύχτας αποτελεί εκ πρώτης όψεως απόδειξη αμέλειας και πως αυτό δεν είναι τίποτε άλλο από την εφαρμογή του βασικού καθήκοντος επιμέλειας των χρηστών του δρόμου προς τους άλλους χρήστες προσθέτοντας πως ένα από τα καθήκοντα τους είναι να καθιστούν εμφανή την παρουσία του οχήματος το οποίο οδηγούν στο δρόμο έτσι ώστε οι υπόλοιποι χρήστες να μπορούν αναλόγως να αλλάζουν τη δική τους θέση.

Όπως επίσης αναφέρεται στη σελίδα 1378 της απόφασης Ηρακλέους ν. Χήρα η «…απουσία φωτισμού συνιστά λόγο για διαπίστωση συντρέχουσας αμέλειας…» αν και προστίθεται και η εξής αναφορά, ότι «…το βάρος απόδειξης συντρέχουσας αμέλειας βαρύνει τον εναγόμενο εκτός αν η μαρτυρία του ενάγοντα εγείρει ζήτημα συντρέχουσας αμέλειας οπότε το βάρος απόδειξης μετατίθεται».

Βεβαίως στη συγκεκριμένη περίπτωση υπό εξέταση το Δικαστήριο ήδη, βάσει της αξιολόγησης και της ίδιας της μαρτυρίας του ενάγοντα σε συνάρτηση με άλλη σχετική μαρτυρία επί του θέματος, όπως, η μαρτυρία της ιδιοκτήτριας της μοτοσυκλέτας και του γιου της όπως αυτή εμπεριέχεται εντός των τεκμηρίων 12 και 20 (βλ.

σχετικά τις παραγράφους 35 και 36 αυτής της απόφασης), έχει καταλήξει πως όντως ο ενάγων οδηγούσε την μοτοσυκλέτα δίχως αυτή να έχει το δικό της φωτισμό. Σε αντίθεση δηλαδή με την περίπτωση της απόφασης Ηρακλέους ν. Χήρα στην οποία η αμέλεια του εναγόμενου-εφεσείοντα είχε αναντίλεκτα αποδειχθεί δίχως να υπάρχει μαρτυρία εκ μέρους των εναγόντων η οποία να έτεινε να αποδείξει συντρέχουσα αμέλεια και ως εκ τούτου το βάρος απόδειξης συντρέχουσας αμέλειας παρέμεινε επί των ώμων του εναγόμενου-εφεσείοντα ο οποίος απέτυχε να το αποσείσει.

Ουσιαστικά η ίδια η μαρτυρία η οποία παρουσιάστηκε από τον ενάγοντα ή τουλάχιστον ως μέρος της μαρτυρίας προς απόδειξη της αξίωσης (όπως, παραδείγματος χάριν, αυτή του Μ. Ε. 2) κρίθηκε επαρκής, έχοντας υπόψη και την αρνητική αξιολόγηση της αξιοπιστίας του ενάγοντα επί του συγκεκριμένου θέματος, έτσι ώστε να αποδειχτεί η δική του αμέλεια εξαιτίας της οδήγησης της μοτοσυκλέτας δίχως φωτισμό κατά τη διάρκεια της νύχτας.

Το ερώτημα το οποίο βεβαίως προκύπτει πλέον είναι η έκταση της ευθύνης του ενάγοντα, δηλαδή ο βαθμός της συντρέχουσας αμέλειας του. Ασφαλώς η κάθε περίπτωση κρίνεται βάσει των δικών της περιστατικών. Όμως η νομολογία μας αναμφίβολα παρέχει παραδείγματα με παρόμοια περιστατικά στα οποία εξετάστηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο ο καταμερισμός της ευθύνης σε περίπτωση ύπαρξη συντρέχουσας αμέλειας.

Παραδείγματος χάριν, υπάρχουν περιπτώσεις στις οποίες μάλιστα αμφότερα τα εμπλεκόμενα στο ατύχημα οχήματα βρίσκονταν επί του ίδιου δρόμου σε αντίθετη κατεύθυνση το ένα προς το άλλο και μάλιστα με συνθήκες επαρκούς φωτισμού αλλά, όπως κρίθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο, το γεγονός ότι η μοτοσυκλέτα δεν είχε το δικό της φωτισμό αναμμένο αποτελούσε λόγο ύπαρξης συντρέχουσας αμέλειας και η οποία υπολογίστηκε σε ποσοστό 25% με ποσοστό 75% για τον οδηγό του αυτοκινήτου.

Σχετικές επί αυτού είναι οι αποφάσεις του Ανώτατου Δικαστηρίου Θεοφάνους ν. Κουρούκλα (2006) 1 Α. Α. Δ. 528 και Νικολάου ν. Καϊμακάμμη (2004) 1 Α. Α. Δ. 570. Στην πρώτη περίπτωση η μοτοσυκλέτα είχε μπροστινό φως αλλά αυτό δεν ήταν αναμμένο ενώ στη δεύτερη η μοτοσυκλέτα δεν έφερε φως. Βεβαίως διευκρινίζεται πως σε αμφότερες τις περιπτώσεις αναμφίβολα η κάθε περίπτωση κρίθηκε σύμφωνα με τα δικά της γεγονότα.

Αυτό το οποίο προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση είναι και το γεγονός πως ουσιαστικά αμφότερα τα ενεχόμενα οχήματα βρίσκονταν στην ίδια ευθεία και υπήρχε ικανοποιητικός οδικός φωτισμός έτσι ώστε η μοτοσυκλέτα να ήταν ορατή ακόμη και δίχως να είχε αναμμένο το μπροστινό της φως ή ακόμη και εάν δεν είχε καθόλου φως.

Παρά και το γεγονός αυτό το ποσοστό συντρέχουσας αμέλειας υπολογίστηκε σε 25%. Σχετική επίσης είναι και η απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου Κωνσταντίνου ν. Παναγιώτου (2011) 1 Α. Α. Δ. 1585 στην οποία ανήλικος οδηγούσε μοτοσυκλέτα και συγκρούστηκε με αυτοκίνητο το οποίο οδηγείτο από την αντίθετη κατεύθυνση και το οποίο έστριψε προς τα δεξιά.

Η θέση του ανηλίκου ήταν ότι την ευθύνη έφερε ο οδηγός του αυτοκινήτου ο οποίος του ανέκοψε την πορεία και μάλιστα σε σημείο όπου υπήρχε άσπρη συνεχόμενη γραμμή. Ενώ η θέση του οδηγού του αυτοκινήτου ήταν ότι ευθύνη έφερε ο ανήλικος ο οποίος οδηγούσε την μοτοσυκλέτα χωρίς φωτισμό έτσι ώστε να μπορούσε να γίνει αντιληπτή η παρουσία της στο δρόμο.

Ο καταμερισμός ο οποίος έγινε από το Δικαστήριο ήταν 50% στην κάθε περίπτωση. Ο οδηγός της μοτοσυκλέτα αμφισβήτησε την ορθότητα απόδοσης ευθύνης στον ίδιο, ως επίσης και το ποσοστό ευθύνης, καθότι, σύμφωνα με τη δική του θέση, η γενεσιουργός αιτία του δυστυχήματος ήταν η απόπειρα του οδηγού του αυτοκινήτου να εισέλθει στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας ενώ η έλλειψη φωτών στην μοτοσυκλέτα ήταν άσχετος παράγοντας εφόσον ο δρόμος φωτιζόταν ικανοποιητικά.

Το Ανώτατο Δικαστήριο αφού έλαβε υπόψη του αμφότερες τις αποφάσεις οι οποίες αναφέρονται πιο πάνω (Θεοφάνους ν. Κουρούκλα και Νικολάου ν. Καϊμακάμμη) αποφάσισε πως υπό τις συνθήκες σκότους συνιστούσε αμέλεια η απουσία φωτισμού στην μοτοσυκλέτα εφόσον αυτή μείωνε τις πιθανότητες να γινόταν έγκαιρα αντιληπτή η παρουσία της στο δρόμο ενώ επιπλέον η μοτοσυκλέτα οδηγείτο με μεγάλη ταχύτητα, συνεπώς αυτό προσέθετε στην συντρέχουσα αμέλεια του οδηγού της.

Θεωρήθηκε όμως από το Ανώτατο Δικαστήριο πως η ευθύνη του οδηγού του αυτοκινήτου ήταν μεγαλύτερη καθώς επέλεξε να ακολουθήσει μια ενδεχομένως επικίνδυνη πορεία. Ως αποτέλεσμα υπήρξε επέμβαση στην κρίση του πρωτόδικου Δικαστηρίου ως προς τον καταμερισμό της ευθύνης με αύξηση του ποσοστού για τον οδηγό του αυτοκινήτου σε ποσοστό 65% και μείωση του ποσοστού του οδηγού της μοτοσυκλέτας σε ανάλογο ποσοστό 35%.

169 Βεβαίως στην περίπτωση υπό εξέταση με αυτή την απόφαση τα δύο ενεχόμενα οχήματα συναντήθηκαν ή βρέθηκαν ουσιαστικά αντιμέτωπα ξαφνικά δίχως προηγουμένως να βρίσκονταν στην ίδια ευθεία έτσι ώστε να υπήρχε η δυνατότητα ορατότητας είτε του ενός είτε του άλλου οχήματος προς το άλλο από κάποια απόσταση.

Ουσιαστικά αντλώντας καθοδήγηση από τις προαναφερόμενες αποφάσεις το Δικαστήριο θεωρεί πως σε σχέση με το ποσοστό συντρέχουσας αμέλειας του ενάγοντα οι ενδείξεις βάσει της νομολογίας επί του θέματος είναι ότι αυτό όχι μόνο θα πρέπει να κριθεί ως υπαρκτό αλλά επίσης πως αυτό θα πρέπει να κυμαίνεται μεταξύ 25% έως και 35%.

Βεβαίως τονίζεται και πάλι πως η κάθε περίπτωση κρίνεται σύμφωνα με τα δικά της γεγονότα. Ουσιαστικά υπάρχει μια σημαντική διαφορά μεταξύ της περίπτωσης υπό εξέταση με αυτή την απόφαση και τα παραδείγματα τα οποία αναφέρονται πιο πάνω από τη νομολογία μας. Σε καμία περίπτωση δεν είχε ο εναγόμενος τη δυνατότητα να είχε αντιληφθεί την παρουσία της μοτοσυκλέτας στο δρόμο προτού το αυτοκίνητο το οποίο οδηγούσε όντως εισέλθει εντός της οδού Δωδεκανήσου, η οποία βεβαίως είναι πάροδος της οδού Αλεξάνδρου Παπάγου.

Θέτοντας το πολύ απλά δεν υπήρχε καν η ορατότητα, υπό την έννοια της δυνατότητας ο οδηγός του αυτοκινήτου ερχόμενος από την αντίθετη κατεύθυνση να είχε αντιληφθεί την παρουσία της μοτοσυκλέτας στον ίδιο δρόμο και μάλιστα εξαιτίας και της ύπαρξη επαρκούς οδικού φωτισμού, η οποία θεωρήθηκε όχι μόνο ως δεδομένη στα παραδείγματα τα οποία αναφέρονται πιο πάνω αλλά βεβαίως αποτελούσε και μέρος των παραγόντων οι οποίοι λήφθηκαν υπόψη ως μέρος ουσιαστικά του σκεπτικού βάσει του οποίου έγινε ο καταμερισμός του ποσοστού της ευθύνης για τους ενεχόμενους οδηγούς.

170 Δηλαδή, όσο ξαφνικά βρέθηκε ο ενάγων αντιμέτωπος καθώς οδηγούσε την μοτοσυκλέτα με το αυτοκίνητο το οποίο οδηγούσε ο εναγόμενος το ίδιο και ο εναγόμενος βρέθηκε ξαφνικά αντιμέτωπος με την μοτοσυκλέτα την οποία οδηγούσε ο ενάγων. Δίχως βεβαίως αυτό να δικαιολογεί την αμέλεια την οποία επέδειξε ο εναγόμενος.

Αυτό το οποίο επισημαίνεται όμως είναι πως, όπως το Δικαστήριο κρίνει, η αμέλεια του εναγόμενου έγκειται όχι στο γεγονός πως είχε τη δυνατότητα πριν από την επίδικη σύγκρουση να είχε δει την μοτοσυκλέτα να έρχεται από την αντίθετη κατεύθυνση αλλά παρέλειψε να λάβει υπόψη αυτό το γεγονός αλλά εξαιτίας του τρόπου οδήγησης του αυτοκινήτου που είχε ως αποτέλεσμα αυτό να εισέλθει ουσιαστικά στα «τυφλά» στη λανθασμένη σε σχέση με την πορεία του λωρίδα κυκλοφορίας της οδού Δωδεκανήσου επί της οποίας δεν αποκλειόταν κατά την είσοδο του αυτοκινήτου εντός της συγκεκριμένης παρόδου να υπήρχαν άλλα οχήματα έστω και εάν αυτά δεν ήταν ορατά προηγουμένως.

Θα μπορούσε να θεωρηθεί πως εάν υπήρχε όχημα με το δικό του φωτισμό αναμμένο ακόμη και στο μέγεθος της μοτοσυκλέτας και με τη συνήθη εμβέλεια του μπροστινού φωτισμού μιας μοτοσυκλέτας ενδεχομένως τουλάχιστον η αχτίδα αυτού του φωτός να ήταν ορατή προς τον εναγόμενο ακόμη και προτού οδηγήσει το αυτοκίνητο προς τα δεξιά με την ανάλογη πορεία εισόδου.

Θέτοντας τον δηλαδή σε εγρήγορση προτού αποπειραθεί στροφή δεξιά έτσι ώστε να είχε μεριμνήσει η είσοδος του αυτοκινήτου να ήταν στην ορθή λωρίδα κυκλοφορίας σύμφωνα και με την πορεία του. Όφειλε και πάλι όμως να είχε μεριμνήσει, ακόμη και χωρίς να υπήρχε αυτή η δυνατότητα ορατότητας όπως σε περίπτωση ενός ευθύ δρόμου, οδηγώντας δηλαδή ακόμη και στα «τυφλά», να είχε μεριμνήσει έτσι ώστε η είσοδος του αυτοκινήτου να ήταν στη σωστή λωρίδα κυκλοφορίας καθότι ακριβώς επειδή δεν ήταν δυνατό να είχε ορατότητα εντός ή κατά μήκος της οδού Δωδεκανήσου προτού το αυτοκίνητο εισέλθει εντός αυτής δεν θα έπρεπε να είχε αποκλείσει το ενδεχόμενο όντως να υπήρχε κάποιο άλλο όχημα εντός της λωρίδας κυκλοφορίας επί της οποίας νόμιμα θα μπορούσαν να οδεύουν άλλα οχήματα.

Όχι απλά κάποιο όχημα το οποίο να βρισκόταν τόσο κοντά στη συμβολή της οδού Δωδεκανήσου με την οδό Αλεξάνδρου Παπάγου αλλά ακόμη και κάποιο όχημα το οποίο εκείνη τη στιγμή να κατευθυνόταν προς αυτή τη συμβολή.

171 Έχοντας ως βάση τα διάφορα στοιχεία τα οποία αναφέρονται πιο πάνω το Δικαστήριο ως προς τον καταμερισμό της ευθύνης για την πρόκληση του επίδικου τροχαίου ατυχήματος και δίδοντας και ιδιαίτερη έμφαση τόσο στο στοιχείο της υπαιτιότητας όσο και αυτό της αιτιώδους συνάφειας μεταξύ αμέλειας και ζημίας, στοιχείο το οποίο ουσιαστικά είναι και αυταπόδεικτο έχοντας υπόψη και τις σωματικές βλάβες που υπέστη ο ενάγων από την επίδικη σύγκρουση, κρίνει πως ο ενάγων φέρει ποσοστό ευθύνης 30% ενώ ο εναγόμενος φέρει ευθύνη 70%.

172 Αναφορικά με το θέμα της εκ προστήσεως ευθύνης της εναγόμενης παρά και την απόρριψη της παραγράφου 2Α της έκθεσης απαίτησης από την εναγόμενη όχι μόνο έχει παρουσιαστεί μαρτυρία (βλ. σχετικά πιο κάτω την αξιολόγηση της μαρτυρίας του Μ. Υ. 3, Χαράλαμπου Δανού) από την ίδια την εναγόμενη ως προς την ιδιοκτησία του αυτοκινήτου αλλά ακόμη και από το περιεχόμενο της έκθεσης υπεράσπισης της εναγόμενης συνάγεται ότι η εναγόμενη όντως ήταν η ιδιοκτήτρια του αυτοκινήτου κατά τον ουσιώδη χρόνο της αγωγής ως επίσης και ότι το αυτοκίνητο μεταφερόταν, δηλαδή ουσιαστικά οδηγείτο, από τον εναγόμενο ως υπάλληλος άλλης εταιρείας, συγκεκριμένα της εταιρείας S.P.L.S. Trading Co.

Ltd., αλλά η μεταφορά και οδήγηση αυτή γινόταν με τη συγκατάθεση αλλά και οδηγίες της εναγόμενης. Όπως αναφέρει και ο XXXXX Δανός, ως Μ. Υ. 3, υπό την ιδιότητα του ως Γενικός Διευθυντής της εναγόμενης, στην παράγραφο 4 της γραπτής δήλωσης του, σύμφωνα με ισχυρισμό ο οποίος κρίνεται αξιόπιστος από το Δικαστήριο, το αυτοκίνητο μεταφερόταν για την εργασία της εναγόμενης και για τους σκοπούς οι οποίοι αναφέρονται εντός της ίδιας παραγράφου, σε χώρο της εταιρεία S.P.L.S. Trading Co.

Ltd. με οδηγίες και κατ΄ εντολή της εναγόμενης προς την εταιρεία S.P.L.S. Trading Co. Ltd.. Ουσιαστικά τα όσα αναφέρονται στη γραπτή δήλωση του Μ. Υ. 3 αποτελούν και επανάληψη των δικογραφημένων ισχυρισμών εντός της παραγράφου 4 της έκθεσης υπεράσπισης της εναγόμενης. Ανεξάρτητα και από την απόρριψη των ισχυρισμών της παραγράφου 2Α της έκθεσης απαίτησης αναμφίβολα το αυτοκίνητο αποτελούσε ιδιοκτησία της εναγόμενης και όπως συνάγεται από τις περιστάσεις υπό τις οποίες οδηγείτο από τον εναγόμενο συνάγεται η εκ προστήσεως ευθύνη της εναγόμενης.

Βεβαίως ούτε και τέθηκε οποιαδήποτε αμφισβήτηση της ύπαρξης τέτοιας εκ προστήσεως ευθύνης με την τελική αγόρευση του ευπαίδευτου συνηγόρου της εναγόμενης. Το θέμα κυρίως ανακύπτει εξαιτίας τόσο της δικογραφημένης θέσης του εναγόμενου (παράγραφος 2 της έκθεσης υπεράσπισης) και ως μέρος ουσιαστικά και της διαδικασίας μεταξύ των δύο συνεναγομένων.

173 Σύμφωνα και με σχετική νομολογία (βλ. σχετικά την απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου Hellenic Mining Co. Ltd. v. Galaxy Tours Ltd. (1978) 1 C. L. R. 414) είναι αναγκαίο έτσι ώστε να αποδοθεί ευθύνη σε ιδιοκτήτη αυτοκινήτου για την αμέλεια του οδηγού του να αποδειχτεί είτε ότι ο οδηγός ήταν υπηρέτης του ιδιοκτήτη ή ότι κατά τον ουσιώδη χρόνο ο οδηγός ενεργούσε εκ μέρους του ιδιοκτήτη ως αντιπρόσωπος του ενώ για τον καθορισμό της ύπαρξης σχέσης αντιπροσωπείας θα πρέπει να αποδειχτεί ότι ο οδηγός χρησιμοποιούσε το αυτοκίνητο μετά από έκκληση του ιδιοκτήτη, είτε ρητή είτε εξυπακουόμενη, ή σύμφωνα με τις οδηγίες του και ότι οδηγούσε προς εκτέλεση δουλειάς ή καθήκοντος το οποίο είχε ανατεθεί σε αυτόν από τον ιδιοκτήτη. Όπως αναφέρεται και στην απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου Ποταμίτης κ. ά. ν. Ιωάννου (1992) 1 Α. Α. Δ. 479 στην Κύπρο οι αρχές του κοινού δικαίου για την εκ προστήσεως ευθύνη έχουν ενσωματωθεί στο άρθρο 13 του Κώδικα Αστικών Αδικημάτων που ρητά προβλέπει πότε υπάρχει τέτοια ευθύνη, δηλαδή όταν αποδεικνύεται σχέση αντιπροσωπευομένου και αντιπροσώπου ή εργοδότη και εργοδοτουμένου.

Το θέμα των Αποζημιώσεων

Η Ιατρική Μαρτυρία

174 Ασφαλώς η ιατρική μαρτυρία η οποία παρουσιάστηκε κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας έχει ιδιαίτερη σημασία αναφορικά με το θέμα των αποζημιώσεων οι οποίες θα επιδικαστούν υπέρ του ενάγοντα εφόσον ήδη έχει κριθεί από το Δικαστήριο πως ο εναγόμενος φέρει συγκεκριμένο ποσοστό ευθύνης αναφορικά με την πρόκληση του επίδικου τροχαίου ατυχήματος.

Παρά και το γεγονός πως παρουσιάστηκε αρκετή ιατρική μαρτυρία κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας το Δικαστήριο δεν πρόκειται να αναλύσει αυτή τη μαρτυρία στην ίδια έκταση όπως και τη μαρτυρία αναφορικά με το θέμα της ευθύνης. Ο λόγος είναι απλός. Όπως διαπιστώνεται δεν τίθενται ερωτήματα αξιοπιστίας στον ίδιο βαθμό ή με τον ίδιο τρόπο όπως και στην περίπτωση της μαρτυρίας αναφορικά με το θέμα της ευθύνης.

Ουσιαστικά όσοι μάρτυρες κατέθεσαν ιατρική μαρτυρία κατέθεσαν ως ειδικοί και η μαρτυρία τους δεν αξιολογείται με τον ίδιο τρόπο όπως και σε περίπτωση ενός μάρτυρα γεγονότων. Κυρίως η αμφισβήτηση στο βαθμό στον οποίο αυτή υπήρχε σε σχέση με αυτού του είδους μαρτυρία, είχε σχέση με τη βασιμότητα των συμπερασμάτων των μαρτύρων και όχι με το κατά πόσο οι μάρτυρες αυτοί έλεγαν την αλήθεια ή όχι.

Ανεξάρτητα και από την ύπαρξη εισήγησης σε ορισμένες περιπτώσεις κατά την προφορική κατάθεση μαρτύρων οι οποίοι κατέθεταν ιατρική μαρτυρία ως προς το ότι ουσιαστικά αυτό το οποίο προσπαθούσαν να κάνουν ήταν να βοηθήσουν τον ενάγοντα λόγω συμπάθειας προς αυτόν ή δημιουργίας κάποιας φιλικής σχέσης ή οικειότητας πέραν και από την αυστηρά επαγγελματική σχέση μεταξύ ενός γιατρού και ενός ασθενή.

Όπως, παραδείγματος χάριν, εισηγήθηκε ο ευπαίδευτος συνήγορος της εναγόμενης στον Μ. Ε. 5, Δρ. XXXXX Καμπούρη ή και με διαφορετικό μεν τρόπο αλλά ουσιαστικά παρομοίως το ίδιο επίσης εισηγήθηκε και στον Μ. Ε. 7, Δρ. XXXXX Χριστοδούλου.

175 Το Δικαστήριο θεωρεί πως αυτό το οποίο καλείται να ασκήσει είναι τόσο πρακτική όσο και περιεκτική μεν αλλά παράλληλα αποτελεσματική αξιολόγηση της ιατρικής μαρτυρίας επικεντρώνοντας την προσοχή του στα κύρια σημεία διαφωνίας τα οποία προκύπτουν από την αντεξέταση των συγκεκριμένων μαρτύρων. Όπως, παραδείγματος χάριν, κατά πόσο όντως η διάγνωση για ύπαρξη χρόνιας οστεομυελίτιδας είναι ορθή. Η συγκεκριμένη διάγνωση αποτελεί και το κυριότερο σημείο αναφορικά με το οποίο ο ευπαίδευτος συνήγορος της εναγόμενης εξέφρασε ιδιαίτερη διαφωνία κατά την αντεξέταση των μαρτύρων οι οποίοι κατέθεσαν ως προς την ύπαρξη αυτής της «νόσου» όπως την περιέγραψε συγκεκριμένα και ο Μ. Ε. 7, δηλαδή ο Δρ. XXXXX Χριστοδούλου, αναφερόμενος στο πρόβλημα της χρόνιας οστεομυελίτιδας. Συνεπώς εστιάζει το Δικαστήριο την αξιολόγηση της ιατρικής μαρτυρίας σε αυτό το τόσο έντονα αμφισβητούμενο σημείο ως προς τις συνέπειες του επίδικου ατυχήματος από άποψης σωματικών βλαβών και τις κατ΄ ισχυρισμό συνέπειες αυτών τις οποίες υπέστη ο ενάγων.

176 Ουσιαστικά αυτό το οποίο διευκρινίζεται είναι πως το Δικαστήριο αποδέχεται στο σύνολο τους αυτούς τους μάρτυρες ως αξιόπιστους και πραγματικά θεωρεί ότι από τη μαρτυρία τους αυτό το οποίο απαιτείται δεν είναι αξιολόγηση της αξιοπιστίας τους ως μάρτυρες αλλά εκτίμηση από το Δικαστήριο της βασιμότητας της γνώμης την οποία ο καθένας εξέφρασε λαμβάνοντας υπόψη του βεβαίως το σύνολο της ιατρικής μαρτυρίας η οποία παρουσιάστηκε κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας.

Όπως διαπιστώνεται μετά από προσεχτικό έλεγχο του περιεχομένου της προφορικής κατάθεσης του κάθε μάρτυρα αλλά και του τρόπου με τον οποίο αυτοί κατέθεσαν δεν προκύπτει δηλαδή οποιοσδήποτε εμφανής λόγος βάσει του οποίου οποιοσδήποτε από αυτούς να κριθεί αναξιόπιστος ως μάρτυρας. Αυτό ισχύει σε σχέση με τόσο με τους μάρτυρες οι οποίοι κατέθεσαν προς απόδειξη της αξίωσης του ενάγοντα όσο και τους μάρτυρες οι οποίοι κατέθεσαν προς υποστήριξη της υπεράσπισης της εναγόμενης.

Όπως διαπιστώνεται αυτό το οποίο όντως απαιτείται είναι εξέταση της εγκυρότητας βασικά των συμπερασμάτων τους και της γνώμης τους παρά έλεγχος της αξιοπιστίας τους υπό την κλασσική έννοια της αξιολόγησης της μαρτυρίας ενός μάρτυρα έτσι ώστε να καθοριστεί κατά πόσο ο μάρτυρας αυτός έλεγε την αλήθεια στο Δικαστήριο.

Όπως και στην περίπτωση αξιολόγησης μαρτύρων οι οποίοι καταθέτουν αναφορικά με γεγονότα. Ούτε και αναδεικνύεται πραγματικά από την αντεξέταση αυτών των μαρτύρων ότι οποιοσδήποτε από αυτούς κατέθεσε με σκοπό είτε να αποκρύψει την αλήθεια είτε να παραπλανήσει το Δικαστήριο ή ακόμη και από οποιοδήποτε κίνητρο να βοηθήσει τον ενάγοντα εις βάρος των συμφερόντων των εναγόμενων.

177 Τονίζεται και πάλι πως το ίδιο ισχύει σε σχέση και με τους μάρτυρες τους οποίους η εναγόμενη παρουσίασε και οι οποίοι επίσης έδωσαν ιατρική μαρτυρία. Το Δικαστήριο δηλαδή έχει αποκομίσει την ίδια εντύπωση και σε σχέση με αυτούς τους μάρτυρες τους οποίους βεβαίως αντιμετωπίζει με τον ίδιο προαναφερόμενο τρόπο όπως τους μάρτυρες οι οποίοι κατέθεσαν ιατρική μαρτυρία προς απόδειξη της αξίωσης του ενάγοντα. Σημασία και πάλι έχει η πειστικότητα της μαρτυρίας και αυτών των μαρτύρων σε σχέση με την εγκυρότητα και βασιμότητα των συμπερασμάτων τους και γενικότερα της έκφρασης της γνώμης τους αναφορικά με τα θέματα τα οποία κατέθεσαν.

178 Τονίζεται επίσης πως παρά και το γεγονός ότι η ιατρική μαρτυρία δεν παρατίθεται έστω και περιληπτικά εντός αυτής της απόφασης το Δικαστήριο έχει μελετήσει αναλυτικά και με ιδιαίτερη προσοχή στο σύνολο του αυτό το μέρος της μαρτυρίας δίχως να παραγνωρίζεται η μαρτυρία οποιουδήποτε από τους μάρτυρες είτε αυτός ήταν γιατρός είτε είχε άλλη ειδικότητα. Όπως, παραδείγματος χάριν, την ειδικότητα της ακτινολόγου, στην περίπτωση της Μ. Ε. 6, XXXXX Χαραλάμπους ή της Μ. Ε. 9, Δρ. XXXXX Γεωργίου, η οποία αν και γιατρός είχε την ειδικότητα της ακτινολογίας – ακτινοδιαγνωστικής, δηλαδή κατέθεσε υπό την ιδιότητα της ως γιατρός-ακτινολόγος. Βασίζεται η αξιολόγηση και εκτίμηση της σημασίας δηλαδή της ιατρικής μαρτυρίας και άλλης σχετικής φύσης μαρτυρία σε μια συνολική αντίληψη της ανεξάρτητα και από το γεγονός ότι περίληψη αυτής δεν εμπεριέχεται εντός αυτής της απόφασης.

179 Υπενθυμίζεται επίσης πως το Δικαστήριο κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας απέρριψε ένσταση του ευπαίδευτου συνηγόρου της εναγόμενης σύμφωνα με την οποία δεν θα έπρεπε να επιτραπεί η παρουσίαση μαρτυρίας αναφορικά με το θέμα της οστεομυελίτιδας καθότι όπως εισηγήθηκε δεν υπάρχει αναφορά του συγκεκριμένου όρου εντός της έκθεσης απαίτησης. Βεβαίως την απόρριψη της ένστασης προηγήθηκε αιτιολογημένη απόφαση (ruling) του Δικαστηρίου η οποία καταγράφεται εντός του πρακτικού και η επανάληψη της οποίας εντός αυτής της απόφασης δεν κρίνεται αναγκαία. Δεν πρόκειται το Δικαστήριο είτε να προσθέσει στο σκεπτικό της συγκεκριμένης απόφασης ούτε και να προβεί σε οποιαδήποτε επεξήγηση του εντός αυτής της απόφασης ενδεχομένως δημιουργώντας και την εντύπωση πως αλλοιώνεται με οποιοδήποτε τρόπο αυτό το σκεπτικό το οποίο δικαιωματικά η εναγόμενη θα είναι σε θέση να αμφισβητήσει υπό μορφή συγκεκριμένου λόγου έφεσης σε περίπτωση άσκησης έφεσης εναντίον αυτής της απόφασης. Συνεπώς η αξιολόγηση της ιατρικής μαρτυρίας γίνεται επί αυτής της βάσης, θεωρώντας δηλαδή ως δεδομένη την ύπαρξη της απαραίτητης βάσης εντός του δικογράφου του ενάγοντα για την παρουσίαση και μαρτυρίας αναφορικά με το θέμα της οστεομυελίτιδας.

180 Προτού εξεταστεί το κύριο θέμα υπό αμφισβήτηση από την υπεράσπιση αναφορικά με τις συνέπειες από τα τραύματα τα οποία υπέστη ο ενάγων το Δικαστήριο απλά διευκρινίζει, πρώτο, πως τα ευρήματα σε σχέση με την ιατρική μαρτυρία και γενικά με τις σωματικές βλάβες του ενάγοντα θα παρατεθούν απευθείας στο μέρος της απόφασης όπου παρατίθενται τα υπόλοιπα ευρήματα. Δίχως δηλαδή να παρατίθενται εντός αυτού του μέρους της απόφασης. Δεύτερο, πως αναφορικά με το τεκμήριο 1 παρά και το γεγονός ότι αυτό όχι μόνο δεν κατατέθηκε από τον ίδιο τον συντάκτη του αλλά μάλιστα μετά και από απόρριψη ένστασης, αξίζει να σημειωθεί πως στη συνέχεια το ίδιο το περιεχόμενο του ουσιαστικά θεωρήθηκε ως δεδομένο από όλους τους υπόλοιπους μάρτυρες συμπεριλαμβανομένου ακόμη και του Μ. Υ. 6, Δρ. XXXXX Γεωργίου. Μάλιστα ούτε και αμφισβητήθηκε με οποιοδήποτε τρόπο η εγκυρότητα του ίδιου του περιεχομένου του. Επομένως, η εξ ακοής μαρτυρία η οποία εμπεριέχεται εντός του τεκμηρίου 1 λαμβάνεται υπόψη από το Δικαστήριο ως έχει δίχως να θεωρείται ότι υπάρχει αμφισβήτηση οποιουδήποτε μέρους αυτού ή οποιαδήποτε αναγκαιότητα αξιολόγησης της βασιμότητας ή εγκυρότητας του.

181 Αναφορικά με το κύριο θέμα υπό αμφισβήτηση από την υπεράσπιση, δηλαδή αυτό της χρόνιας οστεομυελίτιδας, το Δικαστήριο, όπως εξηγεί πιο κάτω, οδηγείται σε συμπέρασμα πως όντως, σύμφωνα με τη μαρτυρία η οποία παρουσιάστηκε στο σύνολο της επί του συγκεκριμένου θέματος, δεν είναι δυνατό να καταλήξει σε εύρημα ως προς την ύπαρξη χρόνιας οστεομυελίτιδας ως μέρος των σωματικών βλαβών τις οποίες υπέστη ο ενάγων από το επίδικο ατύχημα ή ως μία των συνεπειών εξαιτίας αυτών των σωματικών βλαβών. Ουσιαστικά το Δικαστήριο κρίνει ότι από ένα χρονικό σημείο και μετά και το οποίο καθορίζεται στο χρονικό σημείο της τελευταίας εξόδου του ενάγοντα από το νοσοκομείο Μετροπόλιταν ο κίνδυνος της δημιουργίας χρόνιας οστεομυελίτιδας είχε αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά έτσι ώστε πλέον να μην ήταν αναγκαία η οποιαδήποτε χειρουργική επέμβαση προς καθαρισμό του κατάγματος του δεξιού μηριαίου ή έτσι ώστε να διαφαίνεται το ενδεχόμενο δημιουργίας χρόνιας οστεομυελίτιδας.

182 Βεβαίως αν και σε μεγάλο βαθμό το θέμα της ύπαρξης ή μη οστεομυελίτιδας αποτελεί και θέμα χρήσης του συγκεκριμένου όρου από τους μάρτυρες είτε προφορικά είτε γραπτώς και κατά πόσο αυτή γινόταν υπό την αυστηρή έννοια της διαπίστωσης ως προς την ύπαρξη χρόνιας οστεομυελίτιδας ή ως προς την υποψία αναφορικά με αυτή, η πιο ικανοποιητική και πειστική ιατρική μαρτυρία ως προς τον τρόπο διάγνωσης τέτοιας ύπαρξης είναι αυτή η οποία δόθηκε από τον Μ. Υ. 6, Δρ. XXXXX Γεωργίου και η οποία ουσιαστικά – όσο παράδοξο και να φαίνεται αυτό - υποστηρίζεται και από αναφορές στη μαρτυρία προς απόδειξη της αξίωσης. Σε συνδυασμό βεβαίως με τη μαρτυρία του ίδιου του Μ. Υ. 6.

183 Κατ΄ αρχάς το όλο θέμα αναπόφευκτα προσεγγίζεται από το Δικαστήριο έχοντας υπόψη το ιστορικό βάσει του οποίου αυτό προέκυψε ή ουσιαστικά άρχισε σταδιακά να προκύπτει. Επιπλέον αυτό το οποίο διατηρείται σταθερά υπόψη του Δικαστηρίου είναι ότι ευθύς εξαρχής υπάρχουν αναφορές στη μαρτυρία σε λοίμωξη ή μολύνσεις του οστού σε συσχετισμό πάντοτε με το δεξιό μηριαίο. Ανεξάρτητα δηλαδή και από την οποιαδήποτε εξειδικευμένη χρήση του όρου οστεομυελίτιδα και ιδιαίτερα χρόνιας οστεομυελίτιδας. Δηλαδή, πραγματικά δεν τίθεται θέμα να μην αποδέχεται το Δικαστήριο πως ως μέρος γενικότερα της κατάστασης της υγείας του ενάγοντα ο ίδιος είχε αρχικά ταλαιπωρηθεί σε μεγάλο βαθμό και από την ύπαρξη μολύνσεων στο κάταγμα του μηριαίου οστού και ότι η ύπαρξη αυτών των μολύνσεων αποτελούσε μια ιδιάζουσα μορφή επιπλοκής στην όλη κατάσταση της υγείας τους ως αποτέλεσμα των σωματικών βλαβών τις οποίες υπέστη εξαιτίας του επίδικου τροχαίου ατυχήματος.

184 Όπως, παραδείγματος χάριν, στη μαρτυρία του Μ. Ε. 4, Δρ. XXXXX Παπαγιάννη, ο οποίος ήταν και ο πρώτος ορθοπεδικός χειρούργος ο οποίος είχε χειρουργήσει τον ενάγοντα στις 19/3/2007. Όπως εξήγησε αφού στις 19/7/2007 ο ενάγων ξαναχειρουργήθηκε και αφαιρέθηκαν οι περιφερικές βίδες του ενδομυελικού ήλου ο οποίος τοποθετήθηκε για το κάταγμα του μηριαίου, στη συνέχεια παρουσιάστηκε κάποια μόλυνση για την οποία χρειάστηκε να γίνει άλλη χειρουργική επέμβαση, αυτή τη φορά στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου, η οποία σκοπό είχε την παροχέτευση της λοίμωξης η οποία υπήρχε, δηλαδή της μόλυνσης ή όπως διαφορετικά περιγράφει αυτή την εξέλιξη ο συγκεκριμένος μάρτυρας στο ιατρικό πιστοποιητικό το οποίο εξέδωσε (τεκμήριο 26) ο ενάγων «…παρουσίασε εστίες φλεγμονής στο δεξιό μηριαίο και οι οποίες παροχετεύθηκαν…».

185 Βεβαίως ιδιαίτερη σημασία βάσει της μαρτυρίας η οποία προσκομίστηκε είναι ότι, όπως και να ονομαζόταν η συγκεκριμένη κατάσταση από τους μάρτυρες οι οποίοι κατέθεταν ως ειδικοί, αναφορές υπήρχαν σε μόλυνση , φλεγμονή, λοίμωξη, εστίες φλεγμονής κ. λπ. . Δηλαδή, το συγκεκριμένο πρόβλημα έγινε αντιληπτό από τα πρώτα στάδια ιατρικής ή και χειρουργικής επέμβασης στο δεξιό πόδι του ενάγοντα.

186 Όπως αναφέρει σχετικά ο Μ. Ε. 4 στην προτελευταία παράγραφο του τεκμηρίου 26, μετά και από την αναφορά στη χειρουργική επέμβαση στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου, παρά και το ότι ο ενάγων συνέχισε να λαμβάνει αντιβίωση εντούτοις εξακολουθούσαν να παρουσιάζονται «…εστίες φλεγμονής με εκροή μολυσματικού υγρού…» προσθέτοντας πως δεν ήταν «…ασφαλής η αφαίρεση του ήλου για αντιμετώπιση της φλεγμονής». Τονίζεται βεβαίως, ιδιαίτερα έχοντας υπόψη και την αναφορά σε εκροή μολυσματικού υγρού η οποία στο βαθμό στον οποίο αυτή γίνεται αντιληπτή από το Δικαστήριο παραπέμπει ουσιαστικά και στην περιγραφή της χρόνιας οστεομυελίτιδας η οποία δόθηκε από τον Μ. Υ. 6, Δρ. XXXXX Γεωργίου, πως το συγκεκριμένο ιατρικό πιστοποιητικό εκδόθηκε στις 20/3/2008 διότι πριν από την εισαγωγή του ενάγοντα στο νοσοκομείο Μετροπόλιταν όπου ακολούθησαν σειρά χειρουργικών επεμβάσεων και οι οποίες αντιμετώπισαν αποτελεσματικά το συγκεκριμένο πρόβλημα.

187 Εντύπωση ως προς τη σοβαρότητα γενικότερα του όλου θέματος της ύπαρξης μόλυνσης προκαλεί και η αναφορά του ίδιου μάρτυρα ως προς το ότι από μόνη της η μόλυνση είναι σοβαρή επιπλοκή και προπάντων όταν ένας ασθενής έχει, προφανώς μέσα του, ξένα σώματα, όπως τα υλικά οστεοσύνθεσης δημιουργώντας και καταστάσεις «…πολύ πιο σοβαρές από το ίδιο το κάταγμα». Προσθέτοντας πως το νεαρό της ηλικίας του ενάγοντα σε συνδυασμό με τη μόλυνση η οποία υπήρχε στο μηριαίο και η ύπαρξη υλικών οστεοσύνθεσης δημιουργούσε τον κίνδυνο μιας γενικευμένης μόλυνσης στον μηρό η οποία ονομάζεται πανδιαφυσίτιδα και η οποία είχε κίνδυνο να δημιουργήσει τεράστιο πρόβλημα στην όλη εξέλιξη και η οποία «παλαιότερα» είχε κίνδυνο είτε για τη ζωή του είτε για τη βιωσιμότητα του ποδιού.

188 Ως αποτέλεσμα κρίθηκε από επιτροπή ειδικών ορθοπεδικής σε συνεννόηση με τον Δρ. XXXXX Πολυζώη πως ο ενάγων θα έπρεπε να σταλεί εκτός Κύπρου για αντιμετώπιση της κατάστασης της υγείας του. Με την αναφορά του ονόματος του Δρ. Πολυζώη, ο Μ. Ε. 4 πρόσθεσε πως ο συγκεκριμένος γιατρός «…ασχολήθηκε επί σειρά ετών με οστεομυελίτιδες και αντιμετώπιση τέτοιων περιστατικών στο ΚΑΤ[8] και στο Αττικό Νοσοκομείο». Απάντησε μονολεκτικά κατά την αντεξέταση του από τον ευπαίδευτο συνήγορο της εναγόμενης όταν ερωτήθηκε κατά πόσο η χρήση του όρου «πανδιαφυσίτιδα» ήταν κάτι σημαντικό με τη λέξη «Απόλυτα», προσθέτοντας πως «…ενώ αρχικά υπήρχε μόλυνση στο περιφερικό άκρο του μηριαίου οστού και ερχόταν ο ασθενής στο νοσοκομείο και του κάναμε αλλαγές, δεν φαινόταν ότι υποχωρούσε η μόλυνση και επειδή ο ασθενής είχε ενδομυελικό ήλο που σημαίνει μια σωλήνα με αυλό από το πάνω μέρος του μηριαίου μέχρι τους μικρούς σπονδύλους που είναι το περιφερικότερο άκρο του μηριαίου οστού, είναι πολύ εύκολο να δημιουργηθεί μια μόλυνση σε ολόκληρο το μηρό και τότε η πάθηση αυτή ονομάζεται πανδιαφυσίτιδα και είναι ότι χειρότερο σαν επιπλοκή σε ένα οστούν το οποίο ονομάζεται «μακρόν» να επιπλακεί με τέτοιου είδους μόλυνση».

189 Επιπλέον, πρόσθεσε πως ο προαναφερόμενος κίνδυνος θεωρήθηκε πολύ αυξημένος λόγω των πολλαπλών αλλαγών που είχαν γίνει, την αντιβίωση την οποία πήρε κατά κόρον ο ενάγων και της ύπαρξης του ενδομυελικού ήλου. Διευκρίνισε δηλαδή ότι ο κίνδυνος αυτός δεν ήταν μόνο υποθετικός και πως θα μπορούσε να ήταν βέβαιος εάν δεν είχε αντιμετωπιστεί όπως αντιμετωπίστηκε, με αφαίρεση δηλαδή του ενδομυελικού ήλου και τοποθέτηση εξωτερικής[9] οστεοσύνθεσης και της όλης διαδικασίας η οποία είχε γίνει στο Νοσοκομείο Μετροπόλιταν των Αθηνών.

Βεβαίως δέχτηκε κατά την αντεξέταση του πως δεν είχε όντως διαπιστωθεί η ύπαρξη πανδιαφυσίτιδας. Όταν ερωτήθηκε κατά πόσο υπήρχε η δυνατότητα να αντιμετωπιστεί η όλη κατάσταση στην Κύπρο αναφέρθηκε ο μάρτυρας στον κίνδυνο να επιβιώσει ένα νεαρό άτομο και να σωθεί το πόδι του. Ουσιαστικά ο μάρτυρας αυτός υποστήριξε πλήρως την απόφαση της επιτροπής στην οποία αναφέρθηκε να σταλεί ο ενάγων στο εξωτερικό και το Δικαστήριο δεν εντοπίζει οποιοδήποτε λόγο ανεξάρτητα και από τη θετική αξιολόγηση γενικότερα και της μαρτυρίας του Μ.

Υ. 6, Δρ. XXXXX Γεωργίου, έτσι ώστε κατά το συγκεκριμένο χρονικό σημείο η απόφαση αυτή να είναι δυνατό να θεωρηθεί ως λανθασμένη από το Δικαστήριο ή ακόμη και ως υπερβολική αντίδραση της ομάδας των θεραπόντων ιατρών του ενάγοντα ή ακόμη και ως ευθυνοφοβία τους. Αποδέχεται δηλαδή το Δικαστήριο ως δεδομένη την ορθότητα της απόφασης της επιτροπής ειδικών ορθοπεδικής σε συνεννόηση με τον Δρ.

XXXXX Πολυζώη πως λόγω και της σοβαρότητας της κατάστασης της υγείας του στο συγκεκριμένο χρονικό σημείο ο ενάγων θα έπρεπε να σταλεί εκτός Κύπρου για όσο το δυνατό καλύτερη αντιμετώπιση αυτής της κατάστασης.

190 Πραγματικά με τα όσα ανέφερε σχετικά ο Μ. Ε. 4 αναδεικνύεται η σοβαρότητα της ίδιας της μόλυνσης βάσει της οποίας «..δημιουργούνται πλέον άλλες καταστάσεις πολύ πιο σοβαρές από το ίδιο το κάταγμα». Σημασία βεβαίως έχει το γεγονός πως το όλο θέμα της μόλυνσης, ανεξάρτητα και από την οποιαδήποτε περιγραφή η οποία χρησιμοποιήθηκε στη συνέχεια της ακροαματικής διαδικασίας, ήταν ένα θέμα το οποίο απασχόλησε από την αρχή τους γιατρούς στην περίπτωση του ενάγοντα.

191 Βεβαίως ο ρόλος του ίδιου του Μ. Ε. 4 έπαψε να είναι σχετικός με την όλη εξέλιξη της πορείας της υγείας του ενάγοντα μετά και από ένα χρονικό σημείο τον Σεπτέμβριο του 2008 όταν μετατέθηκε από το Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας στο Γενικό Νοσοκομείο Λάρνακας αν και απάντησε σχετικά ότι είχε δει ξανά τον ενάγοντα σε εξωτερικά ιατρεία και όταν επέστρεψε από το Μετροπόλιταν.

192 Αξίζει να σημειωθεί επιπλέον πως με την αντεξέταση του δεν αμφισβητήθηκε είτε η αξιοπιστία του Μ. Ε. 4 είτε η βασιμότητα της μαρτυρίας του.

193 Έχοντας υπόψη το κύριο θέμα το οποίο εξετάζεται σε αυτό το μέρος της απόφασης και το γεγονός ότι ο Μ. Ε. 4 αναφέρθηκε στην απόφαση από την επιτροπή ειδικών ορθοπεδικής να σταλεί ο ενάγων στην Ελλάδα θα ήταν χρήσιμο όπως εξεταστεί και η σημασία του περιεχομένου του τεκμηρίου 1 με έμφαση ως προς το ίδιο θέμα. Υπάρχει εντός αυτού αναφορά σε σηπτική ψευδάρθρωση του δεξιού μηριαίου με οστικό έλλειμα. Όπως υπάρχει επίσης αναφορά σε πολλαπλούς χειρουργικούς καθαρισμούς κατά την νοσηλεία του ενάγοντα ως επίσης και σε επαναεισαγωγή σε δύο άλλες μεταγενέστερες ημερομηνίες και πως στην κάθε περίπτωση γινόταν χειρουργικός καθαρισμός, μάλιστα στη δεύτερη χρησιμοποιώντας και το επίθετο «ευρύ» σε σχέση με τον χειρουργικό καθαρισμό. Ενώ στην τελευταία γραμμή της «Ιατρικής Βεβαίωσης» αναφέρεται πως συνιστάται επάνοδος εάν παρατηρηθούν στοιχεία τα οποία να δικαιολογούν υποτροπή της λοίμωξης.

194 Ουσιαστικά αυτό το οποίο διαπιστώνεται είναι η σημαντικότητα γενικά του προβλήματος της μόλυνσης ή και της προοπτικής δημιουργίας εστιών μόλυνσης του δεξιού μηριαίου οστού του ενάγοντα ως ένα ξεχωριστό κεφάλαιο γενικά των προβλημάτων τα οποία οι γιατροί είχαν να αντιμετωπίσουν ως αποτέλεσμα των σωματικών βλαβών του ενάγοντα από το επίδικο τροχαίο ατύχημα σε σχέση με τη θεραπεία του ενάγοντα. Πέραν δηλαδή των υπόλοιπων αναγκαίων επεμβάσεων για άμεση αντιμετώπιση του συντριπτικού κατάγματος του δεξιού μηριαίου, για ανοικτή ανάταξη και οστεοσύνθεση του συντριπτικού κατάγματος της δεξιάς ποδοκνημικής και για συρραφή του οπίσθιου κνημιαίου τένοντα.

195 Ουσιαστικά όπως γίνεται αντιληπτή η όλη κατάσταση της υγείας του ενάγοντα η χειρουργική επέμβαση από μόνη της δεν ήταν αρκετή προς πλήρη αντιμετώπιση των σωματικών βλαβών του καθότι υπήρχαν στη συνέχεια επιπλοκές με εστίες φλεγμονής στο δεξιό μηριαίο για τις οποίες ήταν απαραίτητη και πάλι χειρουργική επέμβαση για παροχέτευση της λοίμωξης μετά και από την αφαίρεση στις 19/7/2007 των περιφερικών βιδών του ενδομυελικού ήλου και στη συνέχεια η αναγκαιότητα λήψης αντιβίωσης εξαιτίας εστιών φλεγμονής με εκροή μολυσματικού υγρού παρά και τη λήψη αντιβίωσης. Προφανώς το ιατρικό πιστοποιητικό του Μ. Ε. 4 ετοιμάστηκε στις 20/3/2008 με την προοπτική στη συνέχεια της εισαγωγής του ενάγοντα στο νοσοκομείο Μετροπόλιταν στις 28/3/2008 για επιπρόσθετη χειρουργική αντιμετώπιση. Το οποίο καταλήγει με αναφορά στο γεγονός ότι φέρει ενδομυελικό ήλο ενώ παρουσιάζει ευμεγέθη πώρο στην εστία του κατάγματος δίχως να είναι ασφαλής η αφαίρεση του ήλου για αντιμετώπιση της φλεγμονής.

196 Παρεμπιπτόντως αξίζει να σημειωθεί σε αυτό το σημείο της απόφασης το εξής. Οφείλει το Δικαστήριο να παρατηρήσει πως όσο δικαιολογημένη και να είναι δυνατό να κριθεί έστω και αναδρομικά ιδωμένη η όλη επικέντρωση μεγάλου μέρους της διαδικασίας από τους ευπαίδευτους δικηγόρους του ενάγοντα και της εναγόμενης στο θέμα της χρόνιας οστεομυελίτιδας ως έμμεσο αποτέλεσμα αυτής σε κάποιο βαθμό δεν δόθηκε και η ανάλογη βαρύτητα σε άλλες επιπτώσεις στον ενάγοντα όχι μόνο ως προς το κατά πόσο υπήρχαν ή δεν υπήρχαν οι οποιεσδήποτε μακροχρόνιες συνέπειες αναφορικά με τη σωματική του κατάσταση αλλά και τις πιο άμεσες συνέπειες από τις επεμβάσεις τις οποίες υπέστη ο ενάγων.

197 Παραδείγματος χάριν, ο αριθμός των ημερών σε κάθε περίπτωση για τον οποίο είτε ο ενάγων ήταν περιορισμένος σε κλινική ή σε νοσοκομείο είτε δεν ήταν σε θέση να βαδίσει. Αποτελεί και αυτή η μαρτυρία μέρος του πόνου και ταλαιπωρίας την οποία υπέστη ο ενάγων και η οποία αναμφίβολα λαμβάνεται υπόψη από το Δικαστήριο κατά τον υπολογισμό των γενικών αποζημιώσεων.

198 Δηλαδή, διευκρινίζεται πως παρά και την προσπάθεια του Δικαστηρίου να επιλύσει τη διαφορά η οποία προέκυψε ως προς την ύπαρξη ή μη της χρόνιας οστεομυελίτιδας αυτό δεν σημαίνει ότι εστιάζει όλη τη προσοχή του σε αυτό και μόνο το θέμα και ούτε και θεωρεί πως η κατάληξη του επί αυτού αναιρεί το γεγονός ότι πραγματικά ο ενάγων όχι μόνο υπέστη πόνο και ταλαιπωρία για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα αλλά παράλληλα και αναμφίβολα στα αρχικά στάδια και ιδιαίτερα προ της εισαγωγής του στο νοσοκομείο Μετροπόλιταν διέτρεχε και κίνδυνο για τη γενικότερη του υγεία.

199 Επομένως, όσο σημαντική και να είναι η διαπίστωση ως προς την ύπαρξη ή μη της χρόνιας οστεομυελίτιδας αυτό ούτε μετριάζει το προαναφερόμενο δεδομένο αλλά ούτε και επισκιάζει και τη σημασία της γενικότερης εμπειρίας και ταλαιπωρίας του ίδιου του ενάγοντα σε σχέση με τις χειρουργικές επεμβάσεις τις οποίες είχε υποστεί και τις συνέπειες της αναγκαιότητας πολυήμερης παραμονής του για σκοπούς περίθαλψης του είτε σε νοσοκομείο της Κύπρου είτε εκτός στο Μετροπόλιταν στην Ελλάδα. Ως επίσης και του περιορισμού των κινήσεων του αναφορικά με τη μη φόρτιση του δεξιού του ποδιού για μεγάλο χρονικό διάστημα.

200 Όλα τα προαναφερόμενα αποτελούν ασφαλώς τις άμεσες συνέπειες των σωματικών βλαβών του ενάγοντα έστω και εάν τον ταλαιπώρησαν για ένα αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα. Η ύπαρξη ή όχι χρόνιας οστεομυελίτιδας βεβαίως έχει περισσότερη σχέση με την μακροπρόθεσμη κατάσταση της υγείας του ενάγοντα στο βαθμό στον οποίο βεβαίως αυτή είναι προβλεπτή.

201 Δεν είναι δυνατό δηλαδή για το Δικαστήριο καθώς εξετάζει γενικά την κατάσταση της υγείας του ενάγοντα να αγνοήσει τα όσα άλλα αποδεκτά από κοινού ουσιαστικά χρονικά δεδομένα ως προς την εξέλιξη της κατάστασης αυτής και να επικεντρώνει με τον ίδιο τρόπο την προσοχή του σε σχέση με μια και μόνο αμφισβητούμενη επίπτωση αναφορικά με την όλη αυτή πορεία, ανεξάρτητα και από την όση σημασία είναι δυνατό να κριθεί ότι αυτή έχει σε σχέση με την εξακολούθηση ουσιαστικά μιας ατέρμονα παρατεταμένης και ενδεχομένως απρόβλεπτα υποβόσκουσας πηγής μόλυνσης.

202 Ιδιαίτερη σημασία δηλαδή για σκοπούς υπολογισμού των γενικών αποζημιώσεων αναμφίβολα αποδίδεται και στα όσα ήδη ο ενάγων βίωσε ειδικά στα αρχικά στάδια της όλης αντιμετώπισης της κατάστασης της υγείας του. Βεβαίως η αναφορά σε αρχικά στάδια δεν περιορίζεται σε μέρες ή ακόμη και μήνες μετά από την ημερομηνία του επίδικου τροχαίου ατυχήματος αλλά ακόμη και σε χρόνια μετά από αυτή την ημερομηνία.

203 Υπενθυμίζεται απλά ότι η εισαγωγή του ενάγοντα στο νοσοκομείο Μετροπόλιταν έγινε πέραν του ενός χρόνου μετά από την ημερομηνία του επίδικου τροχαίου ατυχήματος, στις 28/3/2008 ενώ ακολούθησε και άλλη εισαγωγή στις 25/6/2008 με επακόλουθη εισαγωγή στις 6/9/2008. Συνολικά ο ενάγων νοσηλευόταν στο νοσοκομείο Μετροπόλιταν για περίπου 45 ημέρες σε τρεις διαφορετικές περιπτώσεις, για χρονικές περιόδους 23, 12 και 10 ημέρών μεταξύ 28/3/2008 και 15/9/2008 δηλαδή για μια χρονική περίοδο σχεδόν 6 μηνών. Ενώ αρχές του 2009, μετά και από το επανακάταγμα στις 8/1/2009 ακολούθησε και άλλη εισαγωγή για χρονική περίοδο 8 ημερών στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου (τεκμήριο 36).

204 Αξίζει να σημειωθεί πως ακόμη και μετά από την τελευταία του έξοδο είχε συστηθεί στον ενάγοντα να λαμβάνει αντιβιοτικά «επί μακρόν» ως επίσης και να παρακολουθείται με εργαστηριακές εξετάσεις των δεικτών φλεγμονής ενώ σαφώς καταγράφεται πως η «…πιθανότητα υποτροπής σε τέτοιες καταστάσεις δεν δίνεται (sic) να αποκλειστεί» (τεκμήριο 1). Πραγματικά είναι εμφανές πως το πρόβλημα ή ουσιαστικά ο κίνδυνος υποτροπής της λοίμωξης ήταν ένα στοιχείο το οποίο όχι μόνο εξακολουθούσε να υφίσταται για τον ενάγοντα αλλά και να αποκρύπτει ουσιαστικά ένα ενδεχόμενο κίνδυνο στην όλη εξέλιξη της κατάστασης της υγείας του ο οποίος να ελλοχεύει με απρόβλεπτο τρόπο.

205 Συνεπώς καθίσταται εμφανές πως τουλάχιστον για την αρχική χρονική περίοδο μετά και από το επίδικο τροχαίο ατύχημα, δηλαδή μέχρι και τις αρχές του 2009, το ερώτημα ως προς την ύπαρξη ή μη χρόνιας οστεομυελίτιδας δεν αποκτά τόση σημασία διατηρώντας υπόψη τα διάφορα προβλήματα τα οποία οι θεράποντες γιατροί είχαν να αντιμετωπίσουν με όσο το δυνατό πιο άμεσο τρόπο. Όπως αναφέρεται και πιο πάνω, ουσιαστικά είναι στην πορεία του χρόνου που το ερώτημα αυτό αποκτά περισσότερη σημασία καθώς πλέον καταβάλλεται μια προσπάθεια όχι μόνο πρόγνωσης αλλά και πρόληψης της μελλοντικής κατάστασης της υγείας του ενάγοντα. Το Δικαστήριο θεωρεί ότι η αναφορά σε πιθανή υποτροπή δεν είναι τυχαία αλλά έχει την ιδιαίτερη της σημασία καθώς όπως αυτή γίνεται αντιληπτή από το Δικαστήριο αποτελεί σαφή ένδειξη της πιθανότητας επανεμφάνισης προβλημάτων υγείας του ενάγοντα τα οποία αν και όπως εν τέλει διαπιστώνεται είχαν όντως αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά στο νοσοκομείο Μετροπόλιταν μετά και από την τελική έξοδο του από αυτό το νοσοκομείο δεν αποκλειόταν αυτά να επανέλθουν μετά από φαινομενική ανάρρωση ή ακόμη και χρονική περίοδο ύφεσης.

206 Η μαρτυρία του Μ. Ε. 5, XXXXX Καμπούρη, έχει ιδιαίτερη σημασία καθότι αν και ο μάρτυρας αυτός απάντησε ότι τον ενάγοντα τον παρακολουθούν όλοι οι γιατροί του νοσοκομείου πρόσθεσε ότι κυρίως είναι ο ίδιος που τον παρακολουθεί. Κατατέθηκαν ως τεκμήρια τρία έγγραφα τα οποία συνέταξε ο ίδιος ο Μ. Ε. 5, μια ιατρική βεβαίωση και δύο ιατρικά πιστοποιητικά (τεκμήρια 27, 28 και 29) το τελευταίο μετά και από απόρριψη ένστασης σε σχέση με την έλλειψη δικογραφημένης βάσης ως προς την αναφορά της περιγραφής «χρόνια οστεομυελίτιδα» εντός του συγκεκριμένου συμπληρωματικού ιατρικού πιστοποιητικού.

207 Υπάρχουν σημαντικές αναφορές εντός της μαρτυρίας του συγκεκριμένου μάρτυρα με τις οποίες η υπεράσπιση της εναγόμενης σαφώς διαφωνεί όπως αναδεικνύεται και από την αντεξέταση την οποία υπέστη ο Μ. Ε. 5 και αναφορικά με αντιμετώπιση των οποίων παρουσιάστηκε και η μαρτυρία του Μ. Υ. 6, Δρ. XXXXX Γεωργίου. Βεβαίως ακόμη και αυτή η διαφωνία του Μ. Υ. 6, Δρ. XXXXX Γεωργίου δεν διαπιστώνεται να είναι απόλυτη με οποιοδήποτε τρόπο ή υπερβολίκή ή ακόμη και παράλογη αλλά αντιθέτως αποτελούσε και αυτή μέρος του όλου προσεχτικά διατυπωμένου σκεπτικού του συγκεκριμένου μάρτυρα, χαρακτηριστικό το οποίο επικρατούσε σε όλη τη διάρκεια της προφορικής κατάθεσης του.

208 Παραδείγματος χάριν, το συμπληρωματικό ιατρικό πιστοποιητικό ημερομηνίας 11/12/2014 (τεκμήριο 28) σύμφωνα με το περιεχόμενο του οποίου το δεξιό μηριαίο οστό του ενάγοντα είναι παραμορφωμένο και αδύνατο εμβιομηχανικά πράγμα το οποίο μπορεί να οδηγήσει σε κάταγμα με χρήση χαμηλής βίας προσθέτοντας πως αν και ο ενάγων περπατάει κανονικά ο αυξημένος κίνδυνος κατάγματος είναι πάντοτε υπαρκτός. Εξήγησε ο Μ. Ε. 5, Δρ. XXXXX Καμπούρης, με αναφορά στο τεκμήριο προς αναγνώριση Ζ το οποίο στη συνέχεια κατατέθηκε ως τεκμήριο 46, δηλαδή σχετική ακτινογραφία, τι ακριβώς εννοούσε με την περιγραφή του οστού ως εμβιομηχανικά αδύνατου. Εξήγησε επίσης και την έννοια της χρήσης χαμηλής βίας. Δόθηκε βεβαίως και η ευκαιρία αναφοράς στην εισαγωγή του ενάγοντα τον Ιανουάριο του 2009 στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου εξαιτίας τέτοιου κατάγματος.

209 Βεβαίως αξίζει να σημειωθεί πως ακόμη και ο Μ. Υ. 6, Δρ. XXXXX Γεωργίου, στη σελίδα 3 του ιατρικού πιστοποιητικού του ημερομηνίας 11/5/2015 αναφέρει ότι «…στην περιοχή του κατάγματος υπάρχουν οστικές αλλοιώσεις οι οποίες αναμφίβολα οφείλονται στην προηγηθείσα επιπλοκή ψευδάρθρωσης (μη επούλωσης) η οποία ήταν σηπτική…» προσθέτοντας επίσης πως «…θα πρέπει να αναφερθεί ότι οι αλλοιώσεις αυτές δίνουν την εικόνα ανωμαλιών της φυσιολογικής οστικής παρυφής του μηριαίου οστού…» καταλήγοντας όμως με συμπέρασμα ότι το «…κάταγμα είναι επουλωμένο».

210 Αντεξετάστηκε τόσο ο Μ. Ε. 5 όσο και ο Μ. Υ. 6 αναφορικά με το συγκεκριμένο θέμα. Επί αυτού του θέματος έχοντας υπόψη και τις απαντήσεις οι οποίες δόθηκαν από τους δύο μάρτυρες το Δικαστήριο θεωρεί πως η μαρτυρία του Μ. Ε. 5 είναι πιο πειστική από αυτή του Μ. Υ. 6 τονίζοντας παράλληλα πως αυτό δεν σημαίνει με οποιοδήποτε τρόπο ότι το Δικαστήριο αποδέχεται και ως δεδομένη την ύπαρξη χρόνιας οστεομυελίτιδας. Ουσιαστικά και ο Μ. Ε. 5 συμφωνά με τον Μ. Υ. 6 ως προς το ότι το κάταγμα επουλώθηκε αλλά προσθέτοντας πως το οστό στη συγκεκριμένη περιοχή δεν είναι δυνατό εμβιομηχανικά (σχετικό επί αυτού βεβαίως είναι και το τεκμήριο 28). Όπως ανέφερε και στην κύρια εξέταση του το οστό είναι αδύνατο και μπορεί να σπάσει με χαμηλή βία. Η θέση του βασιζόταν στο ότι παρά και το γεγονός ότι το κάταγμα δεν είχε παρά μια πολύ μικρή βελτίωση και ότι αυτό οφειλόταν στη βαρύτητα του αρχικού κατάγματος, στις μολύνσεις που υπέστη, στα πολλά χειρουργεία που έκανε με αποτέλεσμα το οστό να μην είναι υγιές ή να έχει γύρω του καλό περιβάλλον από μυς και καλή αιμάτωση.

211 Είναι αξιοσημείωτο το γεγονός ότι ο Μ. Υ. 6, Δρ. XXXXX Γεωργίου, κατά την αντεξέταση του συμφώνησε μερικώς με την περιγραφή η οποία δίδεται από τον Μ. Ε. 5, Δρ. XXXXX Καμπούρη, εντός του τεκμηρίου 28, ως προς το ότι «…το δεξιό μηριαίο οστό … είναι παραμορφωμένο, σκληρυντικό στην μεσότητα, χωρίς παρουσία ενδοαυλικού αυλού, αδύνατο εμβιομηχανικά πράγμα το οποίο μπορεί να οδηγήσει σε κάταγμα με χρήση χαμηλής βίας».

Ο οποιοσδήποτε βαθμός συμφωνίας του βεβαίως ήταν με επιφύλαξη των δικών του θέσεων. Όπως, παραδείγματος χάριν, ότι η περιγραφή του οστού ως παραμορφωμένου είναι ακτινολογικό και όχι κλινικό εύρημα. Ή ως προς το ότι το κάταγμα ήταν «σκληρυντικό στη μεσότητα» το οποίο όπως ανέφερε είναι πολύ καλό σημείο το οποίο ικανοποιεί τον θεράποντα γιατρό.

Συμφώνησε και με την αναφορά «χωρίς παρουσία ενδοαυλικού αυλού» υπό την εξής έννοια. Διευκρίνισε δηλαδή ότι συμφωνούσε με τις οστικές αλλοιώσεις τις οποίες περιέγραψε ως ακτινολογικό εύρημα και με την προτροπή σε περιπτώσεις κινδύνου αλλά διαφωνούσε με τον όρο χαμηλή βία. Εντούτοις δέχτηκε ότι η ανθεκτικότητα του οστού δεν είναι φυσιολογική προσθέτοντας πως δεν θα μπορούσε να τη θεωρούσε φυσιολογική και ταυτόχρονα να συμφωνούσε με την ιατρική προτροπή προσεκτικότητας σε περίπτωση κινδύνου τραυματισμού.

Ακολούθησε και αντεξέταση σε μια προσπάθεια του ευπαίδευτου δικηγόρου του ενάγοντα να καθορίσει ένα ποσοστό μειωμένης ανθεκτικότητας.

212 Πραγματικά το Δικαστήριο δεν θεωρεί πως υπάρχει τόση μεγάλη διαφορά στις διαπιστώσεις και των δύο γιατρών έτσι ώστε να μην κρίνει πως ουσιαστικά γίνεται αποδεκτό ότι υπάρχει μια αδυναμία στο δεξιό μηριαίο οστό του ενάγοντα η οποία δεν υπάρχει σε ένα φυσιολογικό οστό το οποίο δεν έχει υποστεί τους τραυματισμούς, μολύνσεις και χειρουργικές επεμβάσεις τις οποίες έχει υποστεί το δεξιό οστό του ενάγοντα. Συμπέρασμα το οποίο κρίνεται ως λογικό έχοντας υπόψη στο σύνολο της την ιατρική μαρτυρία η οποία παρουσιάστηκε επί του συγκεκριμένου θέματος.

213 Πέραν και από την αναφορά εντός του συμπληρωματικού ιατρικού πιστοποιητικού ημερομηνίας 9/9/2015 ως προς το ότι ο ενάγων παρουσιάζει (στις 10/6/2015) «…σημεία χρόνια (sic) οστεομυελίτιδας στην περιφερική μετάφυση του δεξιού μηριαίου…» προστίθεται και αναφορά χορήγησης αντιβιοτικής αγωγής στον ενάγοντα με ενδεχόμενο να χρειαστεί παροχέτευση και χειρουργικός καθαρισμός. Ενώ ο Μ. Ε. 5, Δρ. XXXXX Καμπούρης, κατά την προφορική κατάθεση του ανέφερε στην κύρια εξέταση του ότι σε σχέση με τα «…ορθοπεδικής φύσεως προβλήματα του ο ασθενής ερχόταν κατά καιρούς παραπονούμενος για πόνους στο μηριαίο οι οποίοι προκαλούνταν από μολύνσεις του οστού δηλαδή οστεομυελίτιδα και από αδυναμία των μυών και του οστού».

214 Βεβαίως επειδή η χρήση του όρου οστεομυελίτιδα αμφισβητήθηκε έντονα τόσο κατά την αντεξέταση του Μ. Ε. 5 αλλά και με την παρουσίαση της μαρτυρίας του Μ. Υ. 6 αξίζει να σημειωθεί το εξής. Αναμφίβολα η λέξη οστεομυελίτιδα ως ιατρικός όρος χρήζει επεξήγησης ως προς τον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιείται από ένα εμπειρογνώμονα μάρτυρα. Ο Μ. Ε. 5 ερωτήθηκε σχετικά και απάντησε πολύ απλά ότι οστεομυελίτιδα σημαίνει μόλυνση του οστού. Δεν παραγνωρίζει όμως ταυτόχρονα το Δικαστήριο πως εντός του τεκμηρίου 29 ο Μ. Ε. 5 δεν αναφέρεται απλώς σε οστεομυελίτιδα αλλά σε συνδυασμό με τη λέξη «χρόνια» δηλαδή ως χρόνια οστεομυελίτιδα. Συνεπώς ακόμη και η εξήγηση η οποία δόθηκε από τον ίδιο προφορικά, έχοντας υπόψη στο σύνολο τη μαρτυρία η οποία προέκυψε από την προφορική κατάθεση του, δεν μπορεί λογικά να αναφέρεται σε οτιδήποτε διαφορετικό από «χρόνια» μόλυνση του οστού.

215 Θέτοντας το πολύ απλά η μαρτυρία του Μ. Ε. 5 δεν μπορεί παρά να ιδωθεί στο σύνολο της έτσι ώστε η απλή αναφορά σε μόλυνση του οστού να μην περιορίζεται σε κάποια προσωρινή μόλυνση αλλά αντιθέτως σε μια έκφανση ουσιαστικά ή παροδική σχετικά εκδήλωση μιας κατάστασης η οποία να είναι μεν μόνιμη αλλά ουσιαστικά να ελλοχεύει απρόβλεπτα. Δεν αναφέρεται δηλαδή ο Μ. Ε. 5 σε μια προσωρινή κατάσταση αλλά σε μια «χρόνια» κατάσταση, όπως δηλαδή η συγκεκριμένη περιγραφή γίνεται αντιληπτή, μια κατάσταση η οποία διαρκεί αλλά και θα εξακολουθεί να διαρκεί όχι μόνο για πολύ χρόνο αλλά και απρόβλεπτα για πολύ χρόνο.

216 Ακόμη και χωρίς να είχε ερωτηθεί συγκεκριμένα αλλά απαντώντας άλλη σχετική ερώτηση αμέσως μετά την προαναφερόμενη επεξήγηση του όρου «οστεομυελίτιδα», δηλαδή όταν ερωτήθηκε εάν παρακολουθούσε τον ενάγοντα για αυτές τις μολύνσεις, εξήγησε το λόγο βάσει του οποίου έκανε χρήση του όρου «χρόνια οστεομυελίτιδα».

Συγκεκριμένα απάντησε πως ο ενάγων έχει νοσηλευτεί προσθέτοντας πως «…έχει πάρει ενδοφλέβια αγωγή με αντιβιοτικά, έχει πάρει αντιβιοτικά από το στόμα για πολύ μεγάλο διάστημα και κατά καιρούς αυτή η κατάσταση υποτροπιάζει γι΄ αυτό αναφέρω τον όρο χρόνια οστεομυελίτιδα». Παρατηρείται όμως πως η εξήγηση η οποία δίδεται εδώ δεν είναι απόλυτα επιστημονική υπό την έννοια μιας γενικότερης περιγραφής του ίδιου του όρου οστεομυελίτιδα αλλά μια περιγραφή γενικά της κατάστασης της υγείας του ενάγοντα.

Επιστημονική εξήγηση ή περιγραφή όντως δίδεται από τον Μ. Υ. 6, ο οποίος ουσιαστικά προσφέρει πρώτα μια γενική περιγραφή συμπτωμάτων και μετά εξετάζει κατά πόσο αυτή η περιγραφή και κατ΄ επέκταση βεβαίως ο ίδιος ο όρος συνάδει με την περίπτωση του ενάγοντα. Σε αντίθεση ο Μ. Ε. 5 αναφέρεται απευθείας και συγκεκριμένα στην περίπτωση του ενάγοντα και οδηγείται στο συμπέρασμα ύπαρξης της χρόνιας οστεομυελίτιδας δίχως προηγουμένως να είχε προβεί σε μια γενικότερη περιγραφή αυτής της κατάστασης ή νόσου όπως επίσης αυτή περιγράφηκε και από τον Μ.

Ε. 7, Δρ. XXXXX Χριστοδούλου κατά την κύρια εξέταση του.

217 Μετά και από την κατάθεση του τεκμηρίου 29 ερωτήθηκε ο Μ. Ε. 5, Δρ. XXXXX Καμπούρης, εάν αντιμετωπίστηκαν οι μολύνσεις οι οποίες είχε αναφέρει προηγουμένως ο μάρτυρας. Σε αυτό το σημείο προκύπτει και σύνδεση με τη μαρτυρία της Μ. Ε. 9, δηλαδή της Δρ. XXXXX Γεωργίου, η οποία κατέθεσε στις 21/4/2016 υπό την ιδιότητα της ως γιατρός ακτινολόγος και κατά τη διάρκεια της προφορικής κατάθεσης της οποίας κατατέθηκε και η έκθεση αξονικής τομογραφίας την οποία ετοίμασε, δηλαδή το τεκμήριο 50 μετά και από αναγνώριση του τεκμηρίου Η προς αναγνώριση το οποίο κατατέθηκε στις 24/11/2015 από τον Μ. Ε. 7, Δρ. XXXXX Χριστοδούλου.

218 Συγκεκριμένα εξήγησε η Μ. Ε. 9 ότι η εξέταση έγινε στις 20/5/2015. Καθότι απαντώντας ο Μ. Ε. 5 αναφέρθηκε στο γεγονός ότι είχε ζητήσει να γίνει αξονική τομογραφία. Εξήγησε δηλαδή ότι ο ενάγων τον επισκέφθηκε την άνοιξη (δηλαδή του ίδιου έτους 2015) παραπονούμενος για πόνους στην περιφερική μετάφυση του δεξιού μηριαίου. Πρόσθεσε ότι οι δείκτες μόλυνσης ήταν ψηλοί και τότε ο ίδιος ζήτησε να γίνει αξονική τομογραφία έτσι ώστε να είναι σίγουρος εάν υπάρχει οστεομυελίτιδα ή όχι. Εξήγησε πως το σκεπτικό του ήταν αρχικά η χορήγηση αντιβιοτικών και στη συνέχεια εάν δεν υποχωρούσε η λοίμωξη τότε να τον οδηγήσει στο χειρουργείο για να καθαρίσει τις μολυσματικές εστίες. Σημείωσε δε ότι η αξονική τομογραφία έδειξε τις εστίες μόλυνσης στο οστό, προσθέτοντας και πάλι τη λέξη οστεομυελίτιδα ως εξήγηση. Καθώς αναφέρθηκε «…στις εστίες μόλυνσης στο οστό, δηλαδή την οστεομυελίτιδα». Εξήγησε πως αφού ο ενάγων έλαβε αντιβιοτική αγωγή για μακρύ χρονικό διάστημα αποφεύχθηκε το χειρουργείο αν και δεν απέκλειε στο μέλλον να ξαναεμφανιστεί το ίδιο πρόβλημα και τότε να πρέπει να οδηγηθεί στο χειρουργείο ο ενάγων για να καθαριστούν οι μολυσματικές εστίες.

219 Σε αυτό το σημείο της απόφασης θα ήταν χρήσιμη μια αναφορά στη μαρτυρία της Μ. Ε. 9. Αναμφίβολα η μαρτυρία της συνηγορεί υπέρ της ύπαρξης όχι απλά οστεομυελίτιδας αλλά μάλιστα χρόνιας οστεομυελίτιδας. Διευκρινίζεται πως το τεκμήριο 50 αν και αναφέρεται ως η έκθεση της αξονικής τομογραφίας αποτελείται μεν κυρίως από την έκθεση, δηλαδή τη γνωμάτευση της ακτινολόγου, αλλά ουσιαστικά το συγκεκριμένο έγγραφο είναι αίτηση για εξέταση από γιατρό εντός του οποίου ενσωματώνεται και η έκθεση. Επί αυτού του εγγράφου, όπως η Μ. Ε. 9 εξήγησε, παρατίθενται τα κλινικά ευρήματα του Μ. Ε. 5 και τα κλινικά ερωτήματα του. Ουσιαστικά στην περίπτωση αυτή το ερώτημα είναι ένα. Καθώς σημειώνεται στο κατάλληλο σημείο μονολεκτικά η λέξη «οστεομυελίτιδα» και ερωτηματικό. Καθορίζεται επίσης το σημείο από το οποίο αναμένεται να ληφθεί η αξονική τομογραφία συγκεκριμένα το δεξιό κάτω άκρο του μηριαίου οστού.

220 Εξήγησε η Μ. Ε. 9 ότι τα ευρήματα από την αξονική τομογραφία συνηγορούν υπέρ της ύπαρξης οστεομυελίτιδας. Συγκεκριμένα όταν ερωτήθηκε αναφορικά με τα ευρήματα στα οποία είχε καταλήξει, ανέφερε τα εξής,:-

«Τα ευρήματα που εγώ βλέπω στην αξονική τομογραφία, είναι ευρήματα που συνηγορούν για οστεομυελίτιδα, δηλαδή βλέπω κάποιες διαβρώσεις στα οστά, στα απεικονιζόμενα οστά, που όταν λέμε διαβρώσεις, εννοούμε ότι υπάρχει ανώμαλη πάχυνση του περιοστέου. Εκτός από αυτό, υπάρχουν οστεολυτικές περιοχές εκτεταμένες, και το πιο σημαντικό, είναι τυπική ένδειξη οστεομυελίτιδας, είναι η παρουσία σε δυο περιοχές οστικό απόλυμα, οπότε αυτές οι περιοχές που ανάφερα είναι στο μηριαίο οστό και στην κνήμη δεξιά, το οστικό απόλυμα είναι το πιο χαρακτηριστικό της οστεομυελίτιδας γιατί συνολικά υπάρχει σε τέσσερις παθολογικές καταστάσεις, με βάση όμως το ιστορικό του ασθενούς και τα λοιπά απεικονιστικά, η τελική διάγνωση (sic) της οστεομυελίτιδας… Αρχικά το οστικό απόλυμα τι είναι, να το κατανοήσετε τι είναι.

Είναι ένα τμήμα του οστού που έχει υποστεί νέκρωση, δηλαδή δεν αιματώνεται πλέον όπως το υπόλοιπο οστό και απομονώνεται από το υπόλοιπο οστό και αυτό συγκεκριμένα υπάρχει σε δυο σημεία στο μηριαίο οστό δεξιά, που φανερώνει τη μεγάλη καταστροφή, διαταραχή του οστού στα πλαίσια της οστεομυελίτιδας. Το πρώτο είναι διαμέτρου 7 εκατοστών μέγιστης και το δεύτερο μέγιστης διαμέτρου 3 εκατοστών.

Συγνώμη, 0,4 εκατοστά και το πρώτο 0,9 εκατοστά. 7 εκατοστά και 3 εκατοστά αντίστοιχα είναι η λυτική περιοχή του οστού, δηλαδή η καταστραμμένη περιοχή του οστού, μέσα στην οποία βρίσκεται το οστικό απόλυμα.»

221 Όπως η Μ. Ε. 9 εξήγησε, κατά την αντεξέταση της, όπως σε όλες τις παθήσεις, προηγείται η κλινική εξέταση του θεράποντα ιατρού και όταν υπάρχει μια πιθανή διάγνωση του θεράποντα ιατρού μετά υπάρχει απεικόνιση από ακτινογραφία, αξονική τομογραφία ή μαγνητική τομογραφία για επιβεβαίωση αν χρειάζεται της διάγνωσης του θεράποντα ιατρού. Πρόσθεσε πως σε αυτή την περίπτωση υπήρχε το ατομικό ιστορικό του εξεταζόμενου και η πιθανή διάγνωση από τον ορθοπεδικό γιατρό, και πως η αξονική τομογραφία έγινε για επιβεβαίωση όπως και αποδείχθηκε.

222 Βεβαίως όπως διαφάνηκε κατά την αντεξέταση της Μ. Ε. 9 δεν είχε και ιδιαίτερη γνώση του ιστορικού του ενάγοντα. Παραδείγματος χάριν, δεν ήξερε καθόλου την πορεία της κατάστασης της υγείας του ενάγοντα από το 2007 μέχρι το 2015. Η θέση της ήταν πως το οστικό απόλυμα είναι επιπλοκή της οστεομυελίτιδας το οποίο δεν υπήρχε όταν έγινε το κάταγμα. Δεν ήταν σε θέση όμως να συμφωνήσει κατά πόσο χρειαζόταν να γίνει εργαστηριακή εξέταση για οριστική πιστοποίηση ως προς την ύπαρξη οστεομυελίτιδας. Εξήγησε πως αυτό δεν ανήκε στην ειδικότητα της.

223 Βεβαίως όπως παρατηρείται από το Δικαστήριο το περιεχόμενο της ίδιας της έκθεσης της δεν είναι όσο απόλυτο όσο τα όσα ανέφερε προφορικά. Συγκεκριμένα, όπως αναφέρεται, τα ευρήματα της αξονικής τομογραφίας «…καταρχάς συνηγορούν υπέρ εκτεταμένης προχωρημένης οστεομυελίτιδας…» ενώ αμέσως μετά προστίθεται και η φράση «Κλικιοεργαστηριακή εκτίμηση» προφανώς εννοώντας «κλινικοεργαστηριακή» εκτίμηση.

224 Δηλαδή, σύμφωνα με τα όσα αναφέρονται εντός της γνωμάτευσης της η Μ. Ε. 9 αναφέρεται σε μια εκ πρώτης όψεως εκτίμηση ενώ συστήνει παράλληλα και αξιολόγηση των δικών της ευρημάτων με κλινική και εργαστηριακή εξέταση η οποία μάλλον θα συμπεριλάμβανε και την εργαστηριακή εξέταση για την οποία ερωτήθηκε. Τελικά, μετά και από παρέμβαση του Δικαστηρίου, απάντησε πως γενικά η οστεομυελίτιδα είναι φλεγμονή του μυελού των οστών, επομένως γενικά σε οξεία φάση αν και όχι σε χρόνια, υπάρχουν κάποιοι εργαστηριακοί δείκτες οι οποίοι δείχνουν ανεβασμένοι λόγω της φλεγμονής. Τελικά όμως απάντησε πως δεν γνώριζε αν όντως είχε γίνει εργαστηριακή εξέταση.

225 Επιπλέον, όπως αναφέρεται και πιο πάνω, σαφώς δεν γνώριζε το ιστορικό της κατάστασης της υγείας του ενάγοντα. Εντούτοις, η διαπίστωση της βάσει της αξονικής τομογραφίας ήταν αυτή της οστεομυελίτιδας και μάλιστα χρόνιας έχοντας υπόψη ότι η κάκωση έγινε προ πολλών ετών, γεγονός το οποίο βεβαίως είχε υπόψη της, όπως και μια γενική αλλά αναμφίβολα όχι λεπτομερή εικόνα του ιστορικού της πορείας της κατάστασης της υγείας του ενάγοντα.

226 Εύλογα ερωτήθηκε από τον ευπαίδευτο συνήγορο της εναγόμενης ουσιαστικά ως προς το τι ακριβώς εννοούσε με τη χρήση της λέξης χρόνια. Η απάντηση της ήταν ότι έχοντας ως βάση τα απεικονιστικά της, δηλαδή την εκτεταμένη διάβρωση, την πάχυνση του περιοστέου και ότι οι οστεολυτικές περιοχές και τα οστικά απολύματα χρειάζονται πολλούς μήνες ως και χρόνια να δημιουργηθούν. Εννοώντας ουσιαστικά, όπως ήταν δυνατό να γίνει αντιληπτή η μαρτυρία της, ότι χρειαζόταν να προηγηθεί μια μεγάλη χρονική περίοδος έτσι ώστε να είχε προκληθεί η διάβρωση και η πάχυνση. Εύλογα και πάλι ερωτήθηκε αναφορικά με την αντίληψη της ως προς την έννοια του χρόνιου.

227 Ουσιαστικά, στο βαθμό στον οποίο είναι δυνατό να γίνει αντιληπτή η θέση της Μ. Ε. 9, χρειαζόταν χρόνος για να είχε εξελιχθεί η οστεομυελίτιδα ως φλεγμονή του οστού αναφέροντας και την ανώμαλη πάχυνση του περιοστέου εξαιτίας επηρεασμού του φλοιού του οστού. Πραγματικά η μαρτυρία της Μ. Ε. 9 δεν είναι είτε ιδιαίτερα είτε επαρκώς σαφής ως προς την έννοια της χρόνιας, στοιχείο το οποίο αναμφίβολα αποκτά ιδιαίτερη σημασία σε σύνδεση με τη χρήση του όρου οστεομυελίτιδα. Δεν ήταν σαφές κατά πόσο δηλαδή αναφερόταν μόνο στο χρόνο της εξέλιξης της οστεομυελίτιδας. Παραδείγματος χάριν, ανέφερε, όταν ερωτήθηκε εάν θα μπορούσε η οστεομυελίτιδα να δημιουργηθεί 10 χρόνια μετά από τον τραυματισμό ότι δημιουργείται παροδικά, δηλαδή κάθε χρόνο επιδεινώνεται, ότι γινόταν επιδείνωση της κατάστασης. Περιέγραψε επίσης την οστεομυελίτιδα ως μια πάθηση, μια παθολογία που εξελίσσεται η οποία όμως, συμφωνώντας με σχετικές ερωτήσεις του ευπαίδευτου συνηγόρου της εναγόμενης, δεν μπορεί την μια μέρα να υπάρχει, την επόμενη να μην υπάρχει και μετά πάλι να υπάρχει, αλλά θα υφίσταται συνεχώς.

228 Το Δικαστήριο δεν αμφιβάλει για την αξιοπιστία της Μ. Ε. 9 όμως έχοντας υπόψη τόσο την εμφανώς ελάχιστη της γνώση λεπτομερειών ως προς το ιστορικό της κατάστασης της υγείας του ενάγοντα σε συνδυασμό και με την ασαφή τοποθέτηση της ως προς την έννοια της «χρόνιας» οστεομυελίτιδα, αυτό το οποίο διαπιστώνεται είναι ότι πραγματικά η μαρτυρία της δεν εμπνέει το Δικαστήριο με εμπιστοσύνη ως προς τη βασιμότητα της έτσι ώστε να ήταν δυνατό μόνο βάσει της δικής της μαρτυρίας να κατέληγε και το Δικαστήριο στην διαπίστωση στην οποία η ίδια κατέληξε ως προς την ύπαρξη οστεομυελίτιδας και μάλιστα χρόνιας οστεομυελίτιδας.

229 Ενώ ο συνδυασμός της δικής της μαρτυρίας με άλλη σχετική μαρτυρία προς αμφίδρομη ενίσχυση της αναπόφευκτα επηρεάζεται από τις ίδιες αδυναμίες. Όπως η ίδια η μάρτυρας παραδέχτηκε η γνωμάτευση της είναι μια εκτίμηση η οποία απευθύνεται σε άλλους γιατρούς προς συσχετισμό με τα δικά τους ευρήματα. Επιπλέον παραδέχτηκε επίσης πως δεν είχε δει σε σχέση με τον ενάγοντα οποιαδήποτε πιστοποιητικά ή ακτινογραφίες ή ακόμη και άλλες αξονικές τομογραφίες. Συνηγορεί μεν η μαρτυρία της Μ. Ε. 9 ως προς την ύπαρξη οστεομυελίτιδας αλλά η μαρτυρία της από μόνη της δεν κρίνεται επαρκής έτσι ώστε δίχως άλλη μαρτυρία η οποία να εξουδετερώνει τις αδυναμίες στη δική της μαρτυρία να κρίνεται επαρκής έτσι ώστε να πεισθεί και το Δικαστήριο ως προς τη βασιμότητα του συμπεράσματος της επί του συγκεκριμένου θέματος.

230 Επιστρέφοντας όμως στη μαρτυρία του Μ. Ε. 5, Δρ. Χαράλαμπου Καμπούρη, υπενθυμίζεται πως, όπως ο ίδιος ο μάρτυρας ανέφερε, αφού ο ενάγων έλαβε αντιβιοτική αγωγή για μακρύ χρονικό διάστημα αποφεύχθηκε το χειρουργείο (βλ. σχετικά την παράγραφο 218 αυτής της απόφασης). Πραγματικά διατηρώντας υπόψη επί του θέματος και τη μαρτυρία επί της οποίας και ο ίδιος ο Μ. Ε. 5 βασίστηκε έτσι ώστε να οδηγηθεί στο δικό του συμπέρασμα ως προς την ύπαρξη οστεομυελίτιδας, δηλαδή την αξονική τομογραφία την οποία ετοίμασε η Μ. Ε. 9 αυτό το οποίο δεν είναι δυνατό να αγνοηθεί από το Δικαστήριο είναι η μαρτυρία του Μ. Υ. 6, Δρ. XXXXX Γεωργίου, η οποία κρίνεται ως ιδιαίτερα πειστική αλλά και λογική για τους λόγους οι οποίοι εξηγούνται πιο κάτω. Η δική του μαρτυρία ανατρέπει εντελώς το συμπέρασμα τόσο του Μ. Ε. 5 όσο και της Μ. Ε. 9.

231 Συγκεκριμένα, ο Μ. Υ. 6, Δρ. XXXXX Γεωργίου, καταθέτοντας με σαφήνεια αλλά παράλληλα και απλότητα, ανέφερε τα ακόλουθα. Οστεομυελίτιδα είναι η μόλυνση ενός οστού από μικρόβιο. Υπάρχουν δύο μορφές, η οξεία οστεομυελίτιδα και η χρόνια οστεομυελίτιδα. Διαχώρισε τις δύο μορφές ως εξής. Η οστεομυελίτιδα χαρακτηρίζεται από μόλυνση του οστού η οποία θεραπεύεται και δεν επανέρχεται.

Η χρόνια οστεομυελίτιδα έχει σαν κύριο χαρακτηριστικό το εξής. Στο σημείο μιας προηγηθείσας χειρουργικής επέμβασης η οποία επουλώθηκε πλήρως και συγκεκριμένα σε σημείο της χειρουργικής ουλής, μετά την επούλωση διανοίγεται το δέρμα σε σχήμα μιας μικρής οπής υπό μορφή συριγγίου. Από την οπή αυτή ρέει υγρό.

Μετά από χορήγηση θεραπείας και παρέλευση χρόνου με την ουλή επουλωμένη παρουσιάζεται και πάλι το φαινόμενο της διάνοιξης μιας μικρής οπής από την οποία εκρέει υγρό. Αναφέρθηκε επίσης στα μικρόβια τα οποία προκαλούν την οστεομυελίτιδα και τα οποία κατά κύριο λόγο μεταφέρονται κατά τη διάρκεια μιας χειρουργικής επέμβασης.

Η πιθανότητα πλήρους ίασης της οστεομυελίτιδας είναι δεδομένη με κατάλληλη φαρμακευτική αγωγή αλλά και ταυτόχρονα με τον αναγκαίο χειρουργικό καθαρισμό εκεί που απαιτείται. Διευκρίνισε σε αυτό το σημείο της προφορικής κατάθεσης του το εξής ως προς τη χρόνια οστεομυελίτιδα. Ο κύριος λόγος ο οποίος επαναφέρει τη διάνοιξη της οπής είναι η παρουσία οστικού τεμαχίου το οποίο ονομάζεται απόλυμα.

Εξήγησε πως το απόλυμα είναι ένα οστικό τεμάχιο το οποίο δεν αιματώνεται. Ως αποτέλεσμα τα μικρόβια ριζωμένα μέσα σε αυτό δεν μπορούν να καταπολεμηθούν με αντιβιοτικά. Ο λόγος είναι απλός. Εφόσον δεν υπάρχει κυκλοφορία του αίματος στο τεμάχιο το αντιβιοτικό δεν μπορεί να φτάσει στο οστικό τεμάχιο. Η αντιμετώπιση σε τέτοια περίπτωση είναι η χειρουργική αφαίρεση του ήδη νεκρωμένου οστικού τεμαχίου.

Από τη στιγμή που δεν υπάρχει απόλυμα και χορηγείται η αναγκαία αντιβιοτική αγωγή τότε η «…χρόνια οστεομυελίτιδα…» θεραπεύεται και δεν επανέρχεται το συρίγγιο με την εκροή υγρού.

232 Παρατηρεί το Δικαστήριο πως η χρήση της περιγραφής «χρόνια οστεομυελίτιδα» σε αυτό το σημείο της περιγραφής από τον μάρτυρα ενδεχομένως εκ πρώτης όψεως να προκαλεί κάποια σύγχυση έχοντας υπόψη ότι καταβάλλεται μια προσπάθεια από το Δικαστήριο αναφοράς στη μαρτυρία ως προς τη διάκριση μεταξύ οστεομυελίτιδας και χρόνιας οστεομυελίτιδας. Εντούτοις ουσιαστικά, όπως είναι εφικτό να γίνει αντιληπτή η μαρτυρία του Μ. Υ. 6 στο σύνολο της, η χρόνια οστεομυελίτιδα είναι αυτή η οποία υπήρχε εξαιτίας του οστικού τεμαχίου το οποίο δεν αιματώνεται και η οποία με την αφαίρεση του παύει να υπάρχει ως πάθηση, δηλαδή ως οστεομυελίτιδα, έτσι ώστε να απαιτείται και η περιγραφή της ως χρόνια οστεομυελίτιδα, δηλαδή ως μια κατάσταση η οποία θεραπεύεται προσωρινά και μετά επανέρχεται.

233 Δόθηκε η ευκαιρία στον Μ. Υ. 6 να σχολιάσει το τεκμήριο 29, δηλαδή το δεύτερο συμπληρωματικό ιατρικό πιστοποιητικό του Μ. Υ. 5, το οποίο δεν είχε στη διάθεση του όταν ετοίμαζε τη δική του συμπληρωματική ιατρική έκθεση ημερομηνίας 11/5/2015. Με αναφορά στη διαπίστωση του Μ. Υ. 5 ως προς το ότι στις «…10/6/2015 ο ασθενής παρουσιάζει σημεία χρόνια (sic) οστεομυελίτιδας στην περιφερική μετάφυση του δεξιού μηριαίου» και μετά από υπενθύμιση από τον ευπαίδευτο συνήγορο της εναγόμενης πως από όλα τα ιατρικά πιστοποιητικά τα οποία είχαν τεθεί υπόψη του προηγουμένως απουσίαζε ο όρος «οστεομυελίτιδα» ερωτήθηκε κατά πόσο μπορούσε να δικαιολογηθεί ο χαρακτηρισμός αυτός. Τονίζεται βεβαίως πως ο μάρτυρας απαντούσε βασιζόμενος αποκλειστικά στο περιεχόμενο του τεκμηρίου 29. Καθότι βεβαίως σύμφωνα με την υπόλοιπη μαρτυρία τουλάχιστον ένα από αυτά τα ερωτήματα τα οποία θέτει απαντάται από αυτή (βλ. σχετικά την παράγραφο 218 αυτής της απόφασης) και την αναφορά του Μ. Ε. 5 σε ψηλούς δείκτες μόλυνσης. Συγκεκριμένα όμως η απάντηση του είναι η ακόλουθη, :-

«Η παρατήρηση μου είναι ότι η τέτοια τοποθέτηση είναι γενική και δεν στηρίζεται στα απαραίτητα κλινικά ευρήματα της χρόνιας οστεομυελίτιδας. Δηλαδή αναφέρει ο συνάδελφος ότι ο ασθενής παρουσιάζει σημεία χρόνιας οστεομυελίτιδας. Το ερώτημα εδώ που προκύπτει είναι, ποια είναι αυτά τα σημεία; Δηλαδή ανοίχτηκε η οπή‑ συρίγγιο και έτρεχε υγρό; Έγινε μικροβιακή καλλιέργεια αυτού του υγρού; Υπεβλήθη σε ακτινολογική εξέταση που να έδειξε απόλυμμα; Υπεβλήθη σε αιματολογικές εξετάσεις που να δείξουν υψηλό τον δείκτη παρουσίας μόλυνσης του οστού; Αυτά τα ερωτήματα θα έπρεπε απαραίτητα να απαντώνται για να τεκμηριώνεται και η ιατρική γνώμη για το πώς στηρίχθηκε ο γιατρός για να εκφράσει αυτήν την εκτίμηση. Δεν βλέπω καταγεγραμμένο τίποτε από αυτά.»

Ιδιαίτερη σημασία βεβαίως έχει το γεγονός πως πουθενά στη μαρτυρία προς απόδειξη της αξίωσης δεν συναντάται οποιαδήποτε αναφορά σε ύπαρξη οπής – συριγγίου ή σε εκροή υγρού με εξαίρεση τη μαρτυρία η οποία προέκυψε από την προφορική κατάθεση του Μ. Ε. 4, Δρ. XXXXX Παπαγιάννη, και η οποία βεβαίως συνδέεται με συγκεκριμένο χρονικό σημείο στην όλη πορεία της κατάστασης της υγείας του ενάγοντα, δηλαδή προ της εισαγωγής του στο νοσοκομείο Μετροπόλιταν (βλ. σχετικά την παράγραφο 186 αυτής της απόφασης).

234 Όμως πραγματικά το σημαντικότερο σημείο το οποίο προκύπτει σύμφωνα με τη μαρτυρία του Μ. Υ. 6 και το οποίο κρίνεται ως ιδιαίτερα πειστικό σε σχέση με τη βασιμότητα της μαρτυρίας του συγκεκριμένου μάρτυρα της εναγόμενης είναι η αναφορά του ως προς το ότι το απόλυμα είναι ένα οστικό τεμάχιο το οποίο δεν αιματώνεται και συνεπώς τα μικρόβια ριζωμένα μέσα σε αυτό δεν μπορούν να καταπολεμηθούν με αντιβιοτικά εφόσον δεν υπάρχει κυκλοφορία του αίματος στο τεμάχιο έτσι ώστε το αντιβιοτικό να μπορεί να φτάσει στο οστικό τεμάχιο.

235 Συνεπώς έχοντας υπόψη αυτή τη μαρτυρία εάν ιδωθεί σε συνδυασμό η μαρτυρία του Μ. Ε. 5 με αυτή της Μ. Ε. 9 πραγματικά δεν είναι δυνατό αυτή να γίνει πειστική εφόσον συνδυάζει αναφορά σε ύπαρξη απολύματος (μάλλον ακόμη και απολυμάτων) και με μόνη αντιμετώπιση, η οποία μάλιστα ήταν και αποτελεσματική, αυτή της αντιβιοτικής αγωγής. Όσο και να εκφράζεται στην τελευταία πρόταση του τεκμηρίου 29 το ενδεχόμενο παροχέτευσης και χειρουργικού καθαρισμού σαφώς τέτοια χειρουργική επέμβαση δεν διενεργήθηκε. Υπενθυμίζεται βεβαίως πως αν και το τεκμήριο 29 φέρει ημερομηνία 9/9/2015 η διαπίστωση από τον Μ. Ε. 5 ως προς την ύπαρξη χρόνιας οστεομυελίτιδας στη περιφερική μετάφυση του δεξιού μηριαίου οστού έγινε σχεδόν 3 μήνες προηγουμένως στις 10/6/2015.Σαφής και η εξήγηση του Μ. Υ. 6 ως προς την έννοια του όρου χρόνια, δηλαδή ως η επαναλαμβανόμενη οστεομυελίτιδα.

236 Η θέση του Μ. Υ. 6, Δρ. XXXXX Γεωργίου, ως προς το κατά πόσο δικαιολογείται η διαπίστωση μετά από περίπου 8 ½ χρόνια της χρόνιας οστεομυελίτιδας ήταν αρνητική υπό το φως των όσων είχε ήδη αναφέρει, παραδείγματος χάριν, στην απουσία συριγγίου. Επιπλέον διαφώνησε και με τη διαπίστωση της Μ. Υ. 9 ως προς την ύπαρξη απολύματος στην αξονική τομογραφία τεκμήριο 51 την οποία είχε την ευκαιρία να μελετήσει. Πρόσθεσε επίσης πως η πιθανότητα μετά από 8 ½ χρόνια να παρουσιάσει συρίγγιο είναι πολύ απομακρυσμένη.

237 Η αντεξέταση του Μ. Υ. 6 αν και μακρά δεν ήταν αποτελεσματική ως προς την ανατροπή ουσιαστικά της πειστικής και απλής λογικής με την οποία ο ίδιος υποστήριξε τα δικά του συμπεράσματα. Αμύνθηκε με ιδιαίτερη πειστικότητα ως προς την αμφισβήτηση των δικών του θέσεων εξηγώντας σε κάθε περίπτωση τέτοιας αμφισβήτηση τις δικές του θέσεις και η οποία εξήγηση συνοδευόταν και με αναφορές στη μαρτυρία του Μ. Ε. 5 και Μ. Ε. 9 αλλά και τους λόγους βάσει των οποίων ενέμεινε στην ορθότητα των δικών του συμπερασμάτων ως προς την ύπαρξη ή μη χρόνιας οστεομυελίτιδας.

238 Επιπλέον, ασφαλώς δεν είναι δυνατό πραγματικά να γίνει δεκτή ως βάσιμη η οποιαδήποτε υποβολή στον μάρτυρα πως ορισμένες ενέργειες τις οποίες θεώρησε πως δεν είχαν προηγηθεί θα μπορούσαν να είχαν όντως διενεργηθεί από τον Μ. Ε. 5 και απλά να μην είχαν αναφερθεί στο τεκμήριο 29. Ο Μ. Υ. 6 τοποθετήθηκε σε σχέση με το περιεχόμενο του τεκμηρίου 29 ως αυτό είχε κατά την ημερομηνία της κύριας εξέτασης του. Όμως ο ευπαίδευτος δικηγόρος του ενάγοντα με τέτοια τοποθέτηση ουσιαστικά αγνοούσε και το γεγονός πως το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη του βεβαίως και τα όσα ο Μ. Υ. 5 κατέθεσε προφορικά. Παραδείγματος χάριν, καμία αναφορά δεν υπάρχει ως προς την ύπαρξη συριγγίου.

239 Εύστοχα επίσης εντόπισε ο Μ. Υ. 6 τη διαφορά μεταξύ της μαρτυρίας της Μ. Ε. 9 και του Μ. Ε. 5 στην περιγραφή της οστεομυελίτιδας. Ότι δηλαδή μόνο ο Μ. Ε. 5 χαρακτηρίζει την οστεομυελίτιδα ως χρόνια ενώ η αναφορά της Μ. Ε. 9 εντός του τεκμηρίου 50 σε ευρήματα τα οποία συνηγορούν υπέρ μιας εκτεταμένης και προχωρημένης οστεομυελίτιδας ασφαλώς δεν είναι δυνατό να ληφθεί υπόψη ως ισοδύναμη με τη λέξη «χρόνια» αλλά παράλληλα βεβαίως ούτε και ως επιστημονικοί όροι οι οποίοι να είναι δυνατό να ελεγχθούν ως προς τη βασιμότητα τους. Δόθηκε επίσης η ευκαιρία στον μάρτυρα να τονίσει πως εάν υπήρχε όντως οστικό απόλυμα το οποίο δεν αφαιρέθηκε τότε ο ενάγων θα εξακολουθούσε να έχει συρίγγιο με εκροή υγρού ως επίσης, σε σχέση με τα ευρήματα της Μ. Ε. 9 πως μια ακτινολογική εικόνα θα πρέπει να συνδέεται και να συνδυάζεται με την κλινική εικόνα. Πρόσθεσε δε πως είναι «…αδύνατο να έχει ένας άνθρωπος κάτι νεκρό μέσα του και να είναι καλά».

240 Επί αυτού του θέματος παρά και το γεγονός πως ο Μ. Ε. 5, Δρ. Χαράλαμπος Καμπούρης, με αναφορά στα sequestra ως απότοκα της οστεομυελίτιδας, δηλαδή νεκρωμένα οστά σε μια κοιλότητα τα οποία απαγγειώνονται «…χωρίς όμως απαραίτητα να προκαλείται μόλυνση…» όπως αρχικά ανέφερε εντούτοις στη συνέχεια συμφώνησε πως αυτά θα πρέπει να απομακρυνθούν χειρουργικά. Υπενθυμίζεται και η αναφορά του Μ. Υ. 6 στην τελική πρόταση της αμέσως προηγούμενης παραγράφου.

241 Ο Μ. Ε. 5, πέραν και από την αναφορά στην σταθεροποίηση του εναπομείναντος οστού και σε λήψη αντιβιοτικών, ανέφερε συγκεκριμένα πως στη χειρουργική θεραπεία για να είναι όσο το δυνατό πιο επιτυχής πρέπει να απομακρυνθούν όλα τα νεκρωμένα τμήματα του οστού και να γίνει πάρα πολύ καλός καθαρισμός του οστού. Αξιοσημείωτο, παρά και τη θέση του Μ. Ε. 5 ως προς την ύπαρξη χρόνιας οστεομυελίτιδας είναι και η συγκεκριμένη αναφορά του μάρτυρα αυτού στη χρονική πτυχή της κατάστασης της υγείας του ενάγοντα όταν αναφέρθηκε στο γεγονός ότι οι λοιμώξεις τις οποίες είχε από ένα χρονικό σημείο και μετά ο ενάγων ήταν χαμηλής έντασης διαφοροποιώντας αυτές από την αρχή «…που άνοιξε το πόδι και έβγαζε πύον από μέσα και αυτό αντιμετωπίστηκαν όλες, κατεστάλησαν με αντιβιοτικά χωρίς να χρειαστεί λειτουργική παρέμβαση[10]».

242 Αναφορικά με την αντεξέταση του Μ. Υ. 6, Δρ. XXXXX Γεωργίου, αξίζει να σημειωθεί πως ο μάρτυρας αυτός δεν ήταν είτε αρνητικός είτε υπερβολικός σε σημείο δηλαδή να απορρίπτει δεδομένα τα οποία ο ίδιος θεωρούσε λογικά έστω και εάν αυτά ήταν ή θα μπορούσαν να θεωρηθούν υπέρ του ενάγοντα. Εντύπωση μάλιστα προκαλεί η ετοιμότητα του Μ. Υ. 6 να συμφωνήσει με τις επιπτώσεις τις οποίες ο ενάγων είχε να αντιμετωπίσει ως αποτέλεσμα των διαφόρων χειρουργικών επεμβάσεων σε σχέση όχι μόνο με τη λογικότητα της διάρκειας της παραμονής του στο νοσοκομείο σε κάθε περίπτωση αλλά ακόμη και μεταξύ των ημερομηνιών λήξης μιας χρονικής περιόδου παραμονής και νέας εισαγωγής κατά την οποία ο ενάγων δεν μπορούσε να περπατάει (παραδείγματος χάριν, μεταξύ 19/4/2008 και 25/6/2008) ή ακόμη περισσότερο σε σχέση και με τη χρονική περίοδο από την πρώτη εισαγωγή του στο νοσοκομείο Μετροπόλιταν μέχρι 16/9/2008 όπου ανέφερε ότι δεν μπορούσε να περπατήσει κανονικά.

243 Ούτε ακόμη και οι μάρτυρες οι οποίοι κατέθεσαν προς απόδειξη της αξίωσης του ενάγοντα δεν αναφέρθηκαν σε τέτοιες λεπτομέρειες με τις οποίες να αναδεικνύεται όχι μόνο η ταλαιπωρία την οποία υπέστη ο ενάγων αλλά και η χρονική διάρκεια αυτής. Σαφώς η θετική εντύπωση την οποία προκαλούσε ο μάρτυρας δημιουργείτο από την προθυμία του να δεχτεί την πραγματικότητα με την όλη κατάσταση της υγείας του ενάγοντα εκφράζοντας διαφωνία μόνο σε σημεία τα οποία μπορούσε να υποστηρίξει με αναφορά στην απουσία μαρτυρίας η οποία να συνηγορεί υπέρ της ύπαρξης τους.

244 Μάλιστα, όπως και ο ίδιος επεσήμανε κατά την αντεξέταση του, αναφέρει και στο τεκμήριο 90 την πρώτη ιατρική έκθεση του στη σελίδα 8 την επιπλοκή της σηπτικής ψευδάρθρωσης η οποία είχε ως αποτέλεσμα την παράταση της χρονικής περιόδου αποκατάστασης και αναγκαιότητα επιπρόσθετης χειρουργικής αντιμετώπισης. Προφορικά επί αυτού του θέματος ανέφερε πως στη γνωμάτευση του δέχτηκε ότι πράγματι η χρονική περίοδος αποκατάστασης ήταν παρατεταμένη πέραν του κανονικού προσθέτοντας πως «…η περίοδος αυτή σίγουρα συνδέεται με την ταλαιπωρία του ασθενή που είχε, λόγω του ότι δεν μπορούσε να χρησιμοποιήσει το μέλος αλλά και με την ταλαιπωρία των επιβαλλόμενων καθαρισμών και παρουσία του σαν εσωτερικού ασθενή».

245 Μάλιστα και ως προς το επανακάταγμα το οποίο υπέστη ο ενάγων τον Ιανουάριο του 2009 η θέση του μάρτυρα ήταν πως θα έπρεπε να είχαν περάσει 6 μήνες ως η συνήθης χρονική περίοδο για φόρτιση του κάτω άκρου από την αντιμετώπιση της μόλυνσης στο νοσοκομείο Μετροπόλιταν και έξοδο του στις 16/9/2008 έτσι ώστε να επέλθει η επούλωση του κατάγματος. Λογική επίσης και η θέση του σε σχέση με την αναφορά στο τεκμήριο 1 ως προς την πιθανότητα υποτροπής ότι όσο παρέρχονται τα χρόνια και δεν υπάρχει υποτροπή όπως την ονομάζει ο γιατρός Πολυζώης στο τεκμήριο 1 τόσο αυτή η πιθανότητα καθίσταται ολοένα και πιο απόμακρη.

246 Αναφορικά με την αξιολόγηση της ιατρικής μαρτυρίας από το Δικαστήριο αξίζει να σημειωθεί και το εξής. Ασφαλώς το Δικαστήριο δεν παρέχει μια δική του ιατρική γνωμάτευση αλλά απλά επεξηγεί πως αποδέχεται μέρος της ιατρικής μαρτυρίας ως η πιο βοηθητική και πειστική περιγραφή της κατάστασης της υγείας του ενάγοντα σε διάφορα χρονικά σημεία έτσι ώστε να καταλήξει στα δικά του συμπεράσματα αναφορικά με αυτή την κατάσταση. Δεν μετατρέπεται δηλαδή το Δικαστήριο σε εμπειρογνώμονα αλλά βασίζεται στη μαρτυρία των εμπειρογνωμόνων η οποία παρουσιάστηκε στο σύνολο της έτσι ώστε σύμφωνα με αυτή και υπό το φως της απλής κοινής λογικής να καταλήξει στα δικά του συμπεράσματα τα οποία στη συγκεκριμένη περίπτωση υπό εξέταση συμπίπτουν με τα συμπεράσματα του Μ. Υ. 6 ως προς το θέμα της οστεομυελίτιδας.

247 Επιπλέον, διευκρινίζεται πως ανεξάρτητα και από το συμπέρασμα του Δικαστηρίου ως προς το θέμα της χρόνιας οστεομυελίτιδας αυτό δεν σημαίνει ότι η μαρτυρία του Μ. Ε. 5, Δρ. XXXXX Καμπούρη, απορρίπτεται στην ολότητα της. Υπάρχουν στοιχεία σε αυτή τα οποία γίνονται δεκτά από το Δικαστήριο ως επίσης και από τον ίδιο τον Μ. Υ. 6. Δέχεται το Δικαστήριο, παραδείγματος χάριν, τα όσα ανέφερε ο Μ. Ε. 5 γενικά σε σχέση με την κατάσταση της υγείας του ενάγοντα ως προς την έλλειψη δυνατότητας του ενάγοντα να ασχοληθεί με βαριά σωματική εργασία ή δραστηριότητες οι οποίες μπορεί να ασκήσουν πάνω στο δεξιό του πόδι σημαντική βία καθώς μπορεί και να υποστεί κάταγμα. Πειστική και η μαρτυρία του ως προς το ότι μικρή βελτίωση υπήρχε στην κατάσταση του δεξιού μηριαίου εξαιτίας και της βαρύτητας του αρχικού κατάγματος, τις μολύνσεις τις οποίες υπέστη και τα πολλά χειρουργεία που έκανε. Αναμφίβολα η μαρτυρία του ως προς το ότι ο ενάγων είχε από την αρχή μόλυνση και για αυτό το λόγο υπεβλήθη σε «πολλές» επεμβάσεις συμβαδίζει και με την υπόλοιπη ιατρική μαρτυρία. Δέχεται και αυτός ο μάρτυρας ότι ο ενάγων βαδίζει κανονικά και ότι το κάταγμα του μηριαίου οστού επουλώθηκε με την επιφύλαξη βεβαίως πως το οστό στη συγκεκριμένη περιοχή δεν είναι δυνατό εμβιομηχανικά.

248 Βεβαίως μαρτυρία επίσης υπό την ιδιότητα του ως ορθοπεδικός έδωσε και ο Μ. Ε. 7, Δρ. XXXXX Χριστοδούλου του οποίου η μαρτυρία λαμβάνεται υπόψη από το Δικαστήριο δίχως όμως αυτή να επηρεάζει με οποιοδήποτε καθοριστικό τρόπο την αξιολόγηση της μαρτυρίας των υπόλοιπων μαρτύρων οι οποίοι κατέθεσαν σχετικά ιατρική μαρτυρία ή μαρτυρία αναφορικά με την κατάσταση της υγείας του ενάγοντα.

Ουσιαστικά με τη μαρτυρία δίδονται περισσότερες λεπτομέρειες αναφορικά με την κατάσταση της υγείας του ενάγοντα σε σχέση με τα προβλήματα τα οποία αντιμετώπισε εξαιτίας των καταγμάτων στο δεξιό του πόδι. Ήταν σε θέση να δώσει μαρτυρία αναφορικά με την πρώτη αντιμετώπιση της όλης κατάστασης της υγείας του ενάγοντα μετά και από την εισαγωγή του στο τμήμα Α’ Βοηθειών του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου αν και μετά από την προσωρινή ακινητοποίηση με γύψινο νάρθηκα των καταγμάτων λόγω της κρανιοεγκεφαλικής κάκωσης ο ενάγων μεταφέρθηκε επειγόντως στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας.

Έδωσε όμως μαρτυρία με αναφορά μάλιστα και σε ακτινογραφίες οι οποίες κατατέθηκαν ως τεκμήρια καθώς είχε δει τον ενάγοντα τόσο στις Α’ Βοήθειες όσο και την επόμενη το πρωί στην χειρουργική κλινική του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου. Αναφέρθηκε επίσης, σε σχέση και με το περιεχόμενο του ιατρικού πιστοποιητικού του (τεκμήριο 32) στην περίπτωση νοσηλείας στις 20/6/2007 και χειρουργικού καθαρισμού του χειρουργικού τραύματος στις 26/6/2007 εξαιτίας λοίμωξης του.

Δηλαδή, όπως ο ίδιος το έθεσε αρχικά, λόγω μόλυνσης του τραύματος. Αναφέρθηκε και αυτός ο μάρτυρας στους τρόπους διάγνωσης της ύπαρξης οστεομυελίτιδας δίχως να κρίνεται απαραίτητη η επανάληψη των όσων είχε αναφέρει με εξαίρεση της αναφοράς τους ως προς το ότι ο καλύτερος τρόπος να διαγνωστεί η οστεομυελίτιδα είναι να πάρεις ιστό και να γίνει καλλιέργεια.

Συνέδεσε σε σχέση με το επανακάταγμα στις 8/1/2009 με την ύπαρξη χρόνιας οστεομυελίτιδας δίχως όμως αυτή η αναφορά από μόνη της να οδηγεί σε τέτοιο συμπέρασμα με ασφάλεια αν και εξέφρασε βεβαιότητα πως το επανακάταγμα ήταν μια από τις επιπλοκές της οστεομυελίτιδας δίχως όμως να αναφέρεται και πάλι σε χρόνια οστεομυελίτιδα.

Πραγματικά στο βαθμό στον οποίο υπάρχουν αναφορές στην ύπαρξη οστεομυελίτιδας υπό την έννοια μόλυνσης ή λοίμωξης του επίδικου οστού το Δικαστήριο δεν θεωρεί ότι αυτό διαφέρει ιδιαίτερα από απλή αναφορά σε μόλυνση του οστού. Ουσιαστικά η διαφορά μεταξύ των διαδίκων περισσότερη σχέση είχε όχι τόσο με την ύπαρξη μόλυνσης ή οστεομυελίτιδα αλλά με την ύπαρξη χρόνιας οστεομυελίτιδας.

Βεβαίως στη συνέχεια σε σχέση με το τεκμήριο 37, ακτινογραφία η οποία λήφθηκε στις 8/1/2009, περιγράφει αυτό το οποίο βλέπει ως «…ένα παραμορφωμένο μηριαίο οστό, από χρόνια οστεομυελίτιδα το οποίο φέρει στη μεσότητα του ένα ατελές κάταγμα». Αναφέρεται και σε σκλήρυνση του οστού στο σημείο του κατάγματος και η οποία σύμφωνα με τον ίδιο προκλήθηκε από τη νόσο, δηλαδή το πρόβλημα της χρόνιας οστεομυελίτιδας.

Τονίζεται και πάλι πως το Δικαστήριο δεν έχει οποιαδήποτε αμφιβολία πως όντως υπήρξε όχι απλά μόλυνση στο δεξιό μηριαίο οστό του ενάγοντα αλλά μολύνσεις και οι οποίες αντιμετωπίστηκαν αναλόγως δίχως όμως αυτό να καθορίζει ως δεδομένο την ύπαρξη χρόνιας οστεομυελίτιδας ή ακόμη και την ύπαρξη της ως η αιτία του επανακατάγματος.

Καθότι ως προς τον τρόπο πρόκλησης του επανακατάγματος το Δικαστήριο αποδέχεται ως βάσιμη την εξήγηση η οποία δόθηκε από τον Μ. Υ. 6, Δρ. XXXXX Γεωργίου, ως προς το ότι δεν θα έπρεπε ο ενάγων να βάδιζε με πλήρη φόρτιση χωρίς να είχε προηγουμένως παρέλθει χρονική περίοδος 6 μηνών από την έξοδο του από το νοσοκομείο Μετροπόλιταν έτσι ώστε να είχε επέλθει πλήρης επούλωση του κατάγματος.

Μάλιστα σύμφωνα και με τη μαρτυρία η οποία παρουσιάστηκε (τεκμήριο 36) ο ενάγων προτού υποστεί το επανακάταγμα στις 8/1/2009 είχε αρχίσει να βαδίζει χωρίς βοήθεια περίπου ένα μήνα προηγουμένως. Συνεπώς, σε μια σχετικά μικρή χρονική περίοδο μετά και από την πλήρη ουσιαστικά φόρτιση του δεξιού ποδιού του ο ενάγων υπέστη επανακάταγμα.

249 Επισημαίνεται απλά από το Δικαστήριο πως παρά και τις αναφορές του Μ. Ε. 7, Δρ. XXXXX Χριστοδούλου, στην ύπαρξη οστεομυελίτιδας καμία τέτοια αναφορά δεν υπάρχει εντός του ιατρικού πιστοποιητικού του (τεκμήριο 32) αν και βεβαίως αυτό εκδόθηκε στις 23/5/2008, ενώ διατηρώντας υπόψη του το Δικαστήριο και πάλι κυρίως τη μαρτυρία του Μ.

Υ. 6 επί του θέματος δεν πείθεται ούτε και με τη μαρτυρία του Μ. Ε. 7 ως προς την ύπαρξη χρόνιας οστεομυελίτιδας. Η δε αναφορά του ως προς το ότι το πρόβλημα της χρόνιας οστεομυελίτιδας υφίσταται ως μια χρόνια φλεγμονή με υφέσεις και εξάρσεις και άγνωστο πότε η νόσος θα αναζωπυρωθεί και ότι «…οποιαδήποτε στιγμή μπορεί να εμφανιστεί η οστεομυελίτιδα…» και «…να ξανασυμβεί πάλι ένα επανακάταγμα στο μηριαίο…» δεν πείθει το Δικαστήριο ως απόδειξη της ύπαρξης χρόνιας οστεομυελίτιδας.

Υπενθυμίζεται επίσης πως κατά την ημερομηνία της προφορικής κατάθεσης του είχαν παρέλθει σχεδόν 7 χρόνια από το πρώτο και μοναδικό επανακάταγμα δίχως να είχε προκύψει οποιοδήποτε παρόμοιο επανακάταγμα μετά τις 8/1/2009. Και αυτός ο μάρτυρας ανέφερε ότι ο ενάγων δεν μπορεί να κάνει βαριά χειρωνακτική εργασία ως επίσης ότι θα πρέπει να είναι προσεχτικός να μην δεχθεί άμεσο πλήγμα, χτύπημα πάνω στην περιοχή του μηρού.

Αναφέρθηκε βεβαίως και στο περιεχόμενο της αξονικής τομογραφίας η οποία ετοιμάστηκε από την Μ. Ε. 9. Μάλιστα ήταν και ο μάρτυρας ο οποίος κατέθεσε το τεκμήριο Η προς αναγνώριση το οποίο στη συνέχεια κατατέθηκε ως κανονικό τεκμήριο 50 από την Μ. Ε. 9.

250 Ενδιαφέρον προκαλεί η βεβαιότητα με την οποία βάσει και της αξονικής τομογραφίας καταλήγει σε συμπέρασμα πως στο μέλλον ο ασθενής θα χρειαστεί νέα χειρουργική επέμβαση όμως πραγματικά διατηρώντας υπόψη στο σύνολο της την ιατρική μαρτυρία η οποία παρουσιάστηκε κατά την ακροαματική διαδικασία το Δικαστήριο δεν πείθεται ως προς τη βασιμότητα αυτού του συμπεράσματος του μάρτυρα και το οποίο κυρίως βασίζεται στην αξονική τομογραφία. Συγκεκριμένα ανέφερε τα ακόλουθα, :-

«Η αξονική τομογραφία δείχνει ότι υπάρχουν εκτεταμένες διαρθρώσεις στο μηριαίο οστού. Μπορώ να πω σχεδόν στην ολότητά του, με ανώμαλη πάχυνση του περιοστέου και υπάρχει η διαγνωστική ακτινολογική εικόνα του απολύματος που σχηματίζει η χρόνια οστεομυελίτιδα, το οποίο απόλυμα είναι η χαρακτηριστική ακτινολογική εικόνα η μετά από μία αξονική της διάγνωση της χρονιαίας οστεομυελίτιδας, χαρακτηρίζεται από οστεονέκρωση του οστού. Νεκρώνεται το οστού και περιχαρακώνεται από οστεόλυση και είναι το χαρακτηριστικό εύρημα κατά τη διάρκεια του χειρουργείου. Αυτά τα ευρήματα συνάδουν απόρρητα[11] με αυτά που είχα πει προηγουμένως, ότι ο ασθενής στο μέλλον θα χρειαστεί νέα χειρουργική επέμβαση, εξειδικευμένη χειρουργική επέμβαση.»

Αναμφίβολα η αναφορά στο μέλλον χρονικά είναι εντελώς αόριστη δίχως οποιαδήποτε ένδειξη πιθανότητας αλλά αντιθέτως μάλιστα βεβαιότητας ως προς την ανάγκη νέας χειρουργικής επέμβασης ενώ και πάλι δεν είναι δυνατό να αγνοηθεί και το γεγονός ότι ο μάρτυρας αυτός κατέθετε σχεδόν 7 χρόνια μετά και από την τελευταία χειρουργική επέμβαση μετά και από το επανακάταγμα δίχως να είχε μέχρι τότε προκύψει η αναγκαιότητα οποιασδήποτε χειρουργικής επέμβασης ακόμη και σε σχέση με τα ευρήματα της Μ. Ε. 9 σύμφωνα με την αξονική τομογραφία η οποία είχε ληφθεί περίπου 6 μόνο μήνες πριν από την ημερομηνία της προφορικής κατάθεσης του μάρτυρα, στο βαθμό βεβαίως στον οποίο παρέχεται η οποιαδήποτε δυνατότητα αναδρομικής σύνδεσης των ευρημάτων της Μ. Ε. 9 με την κατάσταση του συγκεκριμένου κατάγματος. Πραγματικά λαμβάνοντας υπόψη τη συγκεκριμένη θέση του μάρτυρα σε συνάρτηση με όλη την υπόλοιπη μαρτυρία η οποία παρουσιάστηκε το Δικαστήριο δεν πείθεται πως όντως είναι δυνατό να γίνει δεκτή η χρονικά αόριστη βεβαιότητα με την οποία ο συγκεκριμένος μάρτυρα καταλήγει ως προς την μελλοντική αναγκαιότητα νέας χειρουργικής επέμβασης.

251 Αναφορικά με τη μαρτυρία των νευροχειρουργών δηλαδή του Μ. Ε. 8, Δρ. XXXXX Συμεωνίδη και του Μ. Υ. 2 XXXXX Περδίου δεν διαπιστώνεται οποιαδήποτε σημαντική διαφορά μεταξύ των απόψεων αυτών των δύο μαρτύρων ως προς την κατάσταση της υγείας του ενάγοντα σε άμεση σχέση και με την ιδιότητα τους έτσι ώστε να κρίνεται αναγκαίο για το Δικαστήριο να προβεί σε οποιαδήποτε εμβάθυνση ως προς τη σύγκριση ή επιλογή ουσιαστικά μεταξύ της μαρτυρίας η οποία ακούστηκε. Επιπλέον, ούτε και διαπιστώνεται οποιοσδήποτε λόγος έχοντας υπόψη τόσο το περιεχόμενο όσο και τον τρόπο της προφορικής κατάθεσης τους, βάσει του οποίου οι μάρτυρες αυτοί να μην κριθούν αμφότεροι ως αξιόπιστοι μάρτυρες οι οποίοι εξέφρασαν τη γνώμη τους με λογική και πειστικότητα στην κάθε περίπτωση.

252 Ορισμένα σημεία χρήζουν επισήμανσης. Πρώτο, είναι το ερώτημα κατά πόσο τέθηκε σε κίνδυνο η ζωή του ενάγοντα από το επίδικο τροχαίο ατύχημα. Παρά και το γεγονός πως με την τελευταία του απάντηση στην κύρια εξέταση του ο Μ. Ε. 8 συμφώνησε με την ερώτηση ότι με τα όσα είχε αναφέρει τέθηκε σε άμεσο κίνδυνο η ζωή του ενάγοντα εντούτοις κατά την αντεξέταση του διευκρίνισε πως αναφερόταν στις πρώτες 48 ώρες μετά από το επίδικο τροχαίο ατύχημα.

Μάλιστα και ο Μ. Υ. 2 αναφέρθηκε, εφόσον ερωτήθηκε βεβαίως κατά την αντεξέταση του, σε αυτή τη χρονική περίοδο. Ουσιαστικά και οι δύο μάρτυρες συμφωνούν ως προς τη σημασία της αρχικής χρονικής περιόδου υπό την έννοια της παρακολούθησης του ασθενή μετά και από εισαγωγή του με οποιουδήποτε βαθμού κρανιοεγκεφαλικής κάκωσης.

Όπως και ο Μ. Υ. 2 διευκρίνισε είναι στο τέλος που εξάγεται το συμπέρασμα και πως στην αρχή δεν μπορεί κανείς να πει ότι η μορφή της κρανιοεγκεφαλικής κάκωσης θα μείνει ως έχει ή θα εξελιχθεί ή θα βελτιωθεί ή θα χειροτερέψει. Βεβαίως στο τέλος συμπεραίνει πως δεν τέθηκε ποτέ σε κίνδυνο η ζωή του ενάγοντα.

Υπενθυμίζεται επίσης πως ο Μ. Ε. 8 έδωσε τη συγκεκριμένη απάντηση μετά και από ερώτηση σε σχέση με την μεταφορά του ενάγοντα από το Γενικό Νοσοκομείο Πάφου στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας. Ανέφερε γενικά ουσιαστικά πως κάθε κρανιοεγκεφαλική κάκωση είναι μια βαριά κάκωση, τη στιγμή μάλιστα που ο τραυματίας παρουσιάζει έκπτωση του επιπέδου συνειδήσεως, πέφτει σε κωματώδη κατάσταση και τότε τίθεται η απόλυτη ένδειξη καταστολής ενδοτραχιακής διασωλήνωσης και μηχανικής υποστήριξης της αναπνοής του.

253 Πραγματικά η διαφορά αυτή ως προς την άποψη την οποία εξέφρασαν οι δύο μάρτυρες έχοντας υπόψη ιδιαίτερα και τον τρόπο με τον οποίο προκύπτει η οποιαδήποτε διαφορά δεν κρίνεται να έχει οποιαδήποτε ιδιαίτερη σημασία αναφορικά με τη γενικότερη εικόνα από νευροχειρουργικής άποψης στην οποία αμφότεροι καταλήγουν.

Παράλληλα όμως δεν γίνεται δεκτή από το Δικαστήριο η εισήγηση ουσιαστικά κατά την αντεξέταση του Μ. Ε. 8 ως προς το ενδεχόμενο να ήταν υπερβολική η κρίση του ότι τέθηκε άμεσα σε κίνδυνο η ζωή του ενάγοντα. Εύλογα τοποθετήθηκε με την εξής εξήγηση και η οποία εάν ιδωθεί εντός του συνόλου του πλαισίου ακόμη και της μαρτυρίας του Μ.

Υ. 2 δεν διαπιστώνεται να προκύπτει οποιαδήποτε υπερβολή ιδιαίτερα έχοντας υπόψη ότι αναφερόταν σε μια αρχική χρονική περίοδο. Ανέφερε συγκεκριμένα ότι υπήρχε εγκεφαλική αιμοραγγία ως πρωτοπαθής βλάβη προσθέτοντας ότι υπάρχει και η ιδιοπαθής η οποία είναι υπουλότερη και για αυτό ήταν και μέσα στη μονάδα ο ενάγων (προφανώς ο μάρτυρας εννοούσε την μονάδα εντατικής θεραπείας) ολοκληρώνοντας με αναφορά ως προς το ότι οι ενδείξεις του απέδειξαν ότι η πορεία του ήταν ικανοποιητική αλλά ότι ήταν σοβαρά ο ασθενής αυτό δεν αμφισβητείται.

Υπενθυμίζεται και η μαρτυρία του Μ. Υ. 2 ως προς τη σημασία αυτής της αρχικής χρονικής περιόδου. Υπήρχαν βεβαίως και αναφορές στην κλίμακα Γλασκώβης από αμφότερους τους μάρτυρες δίχως να διαπιστώνεται η οποιαδήποτε ιδιαίτερη διαφορά ως προς την προσέγγιση τους στην κάθε περίπτωση.

254 Δεύτερο, αναμφίβολα η μαρτυρία του Μ. Ε. 8 έχει και την ιδιαίτερη σημασία της υπό την έννοια ότι ο Μ. Υ. 2 προέβη σε μια εκτίμηση πέραν των 7 ετών μετά και από το επίδικο τροχαίο ατύχημα ενώ ο Μ. Ε. 8 βεβαίως αναφέρεται στα όσα ακολούθησαν το επίδικο τροχαίο ατύχημα και την μεταφορά του ενάγοντα από το Γενικό Νοσοκομείο Πάφου στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας.

Σε σχέση δηλαδή με την εισαγωγή του στις 10/3/2007 και την κατάσταση στην οποία βρισκόταν τότε. Δηλαδή, διασωληνωμένος υπό καταστολή και σε μηχανική υποστήριξη της αναπνοής του. Ως επίσης αναφορικά και με τον τρόπο αντιμετώπισης αρχικά της κατάστασης του ενάγοντα. Με τοποθέτηση ενδοκρανιακού καθετήρα για συνεχή καταχώριση της ενδοκρανιακής πίεσης.

Οι τιμές της οποίας όπως ανέφερε κυμάνθηκαν σε φυσιολογικά επίπεδα καθ΄ όλη τη διάρκεια της νοσηλείας του στη μονάδα εντατικής θεραπείας. Ενώ στη συνέχεια μετά και από την αφύπνιση του ενάγοντα στις 13/3/2007 και τη σταθεροποίηση του μεταφέρθηκε στην νευροχειρουργική κλινική για συνέχιση της νοσηλείας του όπου και παρέμεινε μέχρι και την μεταφορά του στην ορθοπεδική κλινική για αντιμετώπιση των καταγμάτων στα κάτω άκρα.

Οι εξετάσεις έδειξαν κρανιοεγκεφαλική κάκωση κλειστού τύπου με αιμορραγικές θλάσεις εγκεφάλου διάχυτο εγκεφαλικό οίδημα και κάταγμα ρινικού οστού. Τα συγκεκριμένα δεδομένα στα οποία αναφέρθηκε ο μάρτυρας αυτός ασφαλώς δεν αμφισβητούνται από τον Μ. Υ. 2 και ούτε και θα ήταν λογικό ουσιαστικά να μην είχαν γίνει δεκτά ως δεδομένα.

Η οποιαδήποτε διαφορά προκύπτει είναι σε σχέση με τη σημασία αυτών των δεδομένων και η οποία και πάλι τονίζεται πως δεν διαπιστώνεται να είναι τέτοιας έκτασης έτσι ώστε να αποκτά οποιαδήποτε ιδιαίτερη επίδραση στις διαπιστώσεις του Δικαστηρίου ή και στην έκβαση αυτής της απόφασης.

255 Διαπιστώνεται περισσότερη συμφωνία παρά διαφωνία στη μαρτυρία των δύο νευροχειρούργων. Η σύμπτωση απόψεων παραδείγματος χάριν συναντιέται στην απάντηση του Μ. Ε. 8 ως προς τις δικές του διαπιστώσεις σε σχέση με την τελευταία εξέταση του ενάγοντα 1 ½ μήνα προτού καταθέσει ενώπιον του Δικαστηρίου. Σύμφωνα με αυτές δεν διαπίστωσε οποιοδήποτε νευρολογικό πρόβλημα του ενάγοντα. Επιπλέον κατέληξε ότι δεν υπήρχαν οποιαδήποτε κατάλοιπα αλλά ούτε και ανέμενε στο μέλλον οποιεσδήποτε επιπλοκές. Ουσιαστικά με την αντεξέταση του Μ. Υ. 2 καταβλήθηκε προσπάθεια να υπερβεί ο ευπαίδευτος δικηγόρος του ενάγοντα την ανυπαρξία μαρτυρίας από τον ίδιο τον μάρτυρα του ενάγοντα ως προς τις οποιεσδήποτε επιπτώσεις στον ενάγοντα. Όπως πονοκεφάλους και ζάλη ιδιαίτερα μετά από έκθεση στον ήλιο αλλά και ο Μ. Υ. 2 εξήγησε πως αυτά είναι υποκειμενικά συμπτώματα αν και θα μπορούσαν να δικαιολογηθούν.

256 Αναφορικά με τη μαρτυρία της Μ. Ε. 6, XXXXX Χαραλάμπους, υπό την ιδιότητα της ως υπεύθυνη τεχνολόγος ακτινολόγος στο Ακτινολογικό Τμήμα του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου αυτή δεν κρίνεται να έχει και ιδιαίτερη σημασία έχοντας υπόψη ότι ουσιαστικά απλά δόθηκαν ορισμένες διευκρινίσεις αναφορικά με παραπεμπτικό (τεκμήριο 30) και τη λήψη ακτινογραφιών οι οποίες κατατέθηκαν ως τεκμήρια. Ούτε και οποιοσδήποτε λόγος προκύπτει βάσει του οποίου η μάρτυρας αυτή να μην γίνει δεκτή ως αξιόπιστη.

257 Βεβαίως ως προς το θέμα των γενικών αποζημιώσεων σημασία έχει και η μαρτυρία του ίδιου του ενάγοντα. Αναφέρθηκε στις δυσκολίες τις οποίες αντιμετώπισε στις προσπάθειες του να δουλέψει εξαιτίας και του προβλήματος με το πόδι το οποίο τον πονούσε ενώ δεν μπορούσε ούτε να το διπλώσει. Το Δικαστήριο δέχεται βάσει και της ιατρικής μαρτυρίας πως ο ενάγων αναμφίβολα δεν ήταν σε θέση να δουλέψει όπως ένα οποιοδήποτε άτομο το οποίο δεν είχε υποστεί τους τραυματισμούς και μολύνσεις στο δεξιό του πόδι αλλά και τις αλλεπάλληλες χειρουργικές επεμβάσεις οι οποίες κρίθηκαν αναγκαίες.

Όμως δεν πείθεται ως προς το βαθμό στον οποίο όντως προσπάθησε ο ενάγων να εξεύρει εργασία στην οποία να μπορούσε να δουλέψει ακόμη και σε σχέση με το πρόβλημα υγείας το οποίο αντιμετώπιζε αναφορικά με την αδυναμία αλλά και έλλειψη ανθεκτικότητας του δεξιού ποδιού του. Ακόμη και η συχνότητα με την οποία επισκεπτόταν γιατρό ή έβγαζε ακτινογραφίες, διατηρώντας υπόψη βεβαίως και την ιατρική μαρτυρία η οποία παρουσιάστηκε, κρίνεται υπερβολική.

Δεδομένη βεβαίως θεωρείται η απαλλαγή του από την υποχρέωση εκπλήρωση της στρατιωτικής του θητείας (τεκμήριο 49). Ούτε κρίνεται πειστικός ο ενάγων αναφορικά με τον ισχυρισμό του ως προς το ότι ξεχνά ή χρειάζεται βοήθεια για να πάει σε κάποιο τόπο. Ουσιαστικά η εντύπωση η οποία δημιουργείται είναι ότι ο ενάγων είχε σε κάποιο βαθμό αποστηθίσει κάποιους ισχυρισμούς τους οποίους προέβαλε στη συνέχεια δίχως όμως να πείθει το Δικαστήριο ότι όντως αντιμετώπιζε τέτοιου είδους προβλήματα.

Οφείλει να διευκρινίσει το Δικαστήριο πως ασφαλώς η κρίση του ως προς την αξιοπιστία του ενάγοντα βασίζεται στο σύνολο της προφορικής κατάθεσης του και όχι μόνο στα όσα αναφέρονται σε αυτό το μέρος της απόφασης. Δηλαδή, έχει αποκομίσει το Δικαστήριο μια συνολική εικόνα ως προς την αξιοπιστία του ενάγοντα και από τα όσα ανέφερε σχετικά με τις συνθήκες του επίδικου τροχαίου ατυχήματος.

Εντοπίζονται και σημεία στην αντεξέταση του όπου ουσιαστικά με τις απαντήσεις του πρόδιδε το γεγονός ότι δεν έλεγε την αλήθεια όταν ισχυριζόταν ότι δεν εργαζόταν. Παραδείγματος χάριν, όταν ερωτήθηκε από τον ευπαίδευτο συνήγορο της εναγόμενης σε σχέση με το τεκμήριο Γ προς αναγνώριση (φωτογραφία πλατφόρμας) το οποίο στη συνέχεια κατατέθηκε ως κανονικό τεκμήριο 42.

Ερωτήθηκε εάν του έλεγε τίποτε η επωνυμία Charos Recovery. Απάντησε ως εξής, :- «Ναι. Το παρατσούκλι του γαμπρού μου και η πλατφόρμα είναι του γαμπρού μου, δεν είναι του πατέρα μου, απλά δούλευε μαζί μας τον καιρό εκείνο». Εντοπίζει και ο ευπαίδευτος συνήγορος της εναγόμενης στην τελική αγόρευση του στη σελίδα 19 άλλο ένα παράδειγμα όπου «…γλώσσα λανθάνουσα την αλήθεια λέει».

Αμέσως ερωτήθηκε ποιος δούλευε μαζί τους αλλά πλέον άλλαξε την απάντηση του με ισχυρισμό ότι δούλευε με τον πατέρα του ο γαμπρός του. «Και μαζί με εσάς;» πρόσθεσε ο ευπαίδευτος συνήγορος της εναγόμενης αλλά πλέον ο ενάγων, εμφανώς πιο προσεχτικός, απάντησε αρνητικά. Όχι όμως με απλό ισχυρισμό ότι δεν εργαζόταν στη συγκεκριμένη επιχείρηση αλλά ταυτόχρονα προβάλλοντας και λόγο βάσει του οποίου δεν μπορούσε να εργαστεί εκεί.

Καθότι δεν είχε άδεια να οδηγεί το συγκεκριμένο αυτοκίνητο, συνεπώς πως θα εργαζόταν στη συγκεκριμένη δουλειά; Ουσιαστικά ακόμη και ο τρόπος με τον οποίο απάντησε προδίδει μια προσπάθεια απόκρυψης της πραγματικότητας. Ευθέως του επεσήμανε τότε ο ευπαίδευτος συνήγορος της εναγόμενης πως προηγουμένως είχε πει ότι δούλευε μαζί μας.

Η απάντηση του ενάγοντα ουσιαστικά ήταν ότι δεν το εννοούσε έτσι αλλά ότι δούλευε μαζί με τον πατέρα του. Πλέον όμως ήδη ο τρόπος με τον οποίο απαντούσε κάθε άλλο παρά ενέπνεε το Δικαστήριο με εμπιστοσύνη. Ευθέως του υποβλήθηκε τότε η θέση η οποία στη συνέχεια υποβλήθηκε και στην Μ. Ε. 3, δηλαδή στην μητέρα του.

Ότι δηλαδή το καλοκαίρι του 2014 ήταν συνέχεια στο αεροδρόμιο Πάφου με μια από αυτές τις πλατφόρμες. Δέχτηκε ότι ήταν εκεί αλλά δεν την οδηγούσε ο ίδιος για τις ανάγκες της οικογενειακής επιχείρησης και ότι απλά ειδοποιούσε τον αδελφό του ή τον πατέρα του εάν είχε κάποιο αυτοκίνητο το οποίο έπρεπε να ταράξει από τον τόπο του.

Παραδέχτηκε μάλιστα ότι ήταν εκεί όλο το καλοκαίρι, ενέμεινε όμως ότι δεν μετέφερε αυτοκίνητα. Βεβαίως επί αυτού του θέματος παρουσιάστηκε και η μαρτυρία της Μ. Υ. 5, XXXXX Ανδρέου, η οποία κρίνεται αξιόπιστη ως μάρτυρας. Στη συνέχεια αν και απάντησε ότι δεν είχε άδεια να οδηγήσει πλατφόρμα και απέρριπτε τις υποβολές ως προς τη μεταφορά αυτοκινήτων με πλατφόρμα παραδέχτηκε ότι οδήγησε πλατφόρμα «κάποιες φορές» μειώνοντας τον αριθμό μετά σε «μια-δυο φορές μόνο» και όχι για σκοπούς εργασίας.

Δέχτηκε επίσης ότι για να οδηγηθεί μια πλατφόρμα χρειάζονται περισσότερες ικανότητες. Ως επίσης ότι έπρεπε να πατήσει τα πετάλια, τα κλάτς, το στόπερ, αλλαγή ταχύτητας κ. τ. λ.. Υπενθυμίζεται πως αρχικά η θέση του ενάγοντα ήταν ότι δεν είχε άδεια να οδηγεί τέτοιο αυτοκίνητο και συνεπώς πως θα εργαζόταν σε αυτή τη δουλεία.

Ουσιαστικά η εύλογη εντύπωση η οποία δημιουργείται είναι ότι αντιλαμβανόμενος το «λάθος» του να αναφέρει ότι δούλευε «μαζί μας» ο γαμπρός του, στη συνέχεια κατέβαλε προσπάθεια απεμπλοκής ουσιαστικά από μια εκ παραδρομής παραδοχή ότι εργαζόταν στη συγκεκριμένη επιχείρηση. Κυρίως βεβαίως σημασία έχει και πάλι ο τρόπος με τον οποίο απαντούσε ο ενάγων αποκαλύπτοντας άτομο το οποίο δεν ήταν διατεθειμένο να απαντά ειλικρινά ενώπιον του Δικαστηρίου στο βαθμό στον οποίο σύμφωνα με τη δική του αντίληψη βεβαίως αυτό δεν θα εξυπηρετούσε την υπόθεση του.

258 Διακρίνεται επίσης μια τάση υπερβολής στους ισχυρισμούς του ενάγοντα αναφορικά με την κατάσταση της υγείας του. Πραγματικά το Δικαστήριο, έχοντας υπόψη του την ιατρική μαρτυρία δεν έχει οποιαδήποτε αμφιβολία ως προς το ότι ο ενάγων υπέστη βαριές σωματικές βλάβες, ιδιαίτερα δε στο δεξιό μηριαίο οστό, για τις οποίες όχι μόνο υπέστη πόνο αλλά κατ΄ επανάληψη ταλαιπωρία εξαιτίας αρχικά της αναγκαιότητας η οποία δημιουργείτο για χειρουργικές επεμβάσεις και στη συνέχεια άλλων συναφών επιπλοκών.

Όμως αυτό το οποίο διαπιστώνεται είναι πως οι ισχυρισμοί του ενάγοντα ως προς τη σημερινή κατάσταση της υγείας του εμπεριείχαν μια άστοχη προσπάθεια μεγαλοποίησης τόσο των συμπτωμάτων τα οποία εξακολουθούσαν να τον ταλαιπωρούν αλλά και της συχνότητας με την οποία προέκυπτε η ανάγκη ιατρικής αντιμετώπισης.

Παρόμοια τάση υπερβολής ενυπήρχε και στην προφορική κατάθεση της μητέρας του ενάγοντα εντός του πλαισίου μιας προσπάθεια ενορχήστρωσης ουσιαστικά ανάδειξης της δυσμενέστατης κατάστασης της υγείας του ενάγοντα όμως παραμένοντας στην αξιολόγηση της αξιοπιστίας του ενάγοντα επί του προκειμένου υπενθυμίζονται οι εξής ισχυρισμοί του ως προς το θέμα αυτό.

Κατ΄ αρχάς ισχυρίστηκε ο ενάγων ότι κάθε δυο, τρεις εβδομάδες όχι μόνο πήγαινε και τον έβλεπε ο γιατρός αλλά έκανε και πλάκες, δηλαδή έβγαζε ακτινογραφίες, και έβλεπε ο γιατρός σε ποια κατάσταση βρισκόταν το πόδι του. Σε καμία περίπτωση δεν προκύπτει από την ιατρική μαρτυρία στο σύνολο της ότι χρειαζόταν έλεγχος της κατάστασης του ποδιού του ενάγοντα επί τόσο τακτικής χρονικής βάσης.

259 Αλλά επιπλέον προκύπτει και το εξής παράδοξο ως προς τους ισχυρισμούς του ενάγοντα. Αφού πρώτα του υπενθύμισε τον ισχυρισμό τον οποίο προέβαλε στην κύρια εξέταση του, κατά την αντεξέταση του από τον ευπαίδευτο συνήγορο της εναγόμενης στις 4/6/2015, ερωτήθηκε μια πολύ απλή ερώτηση. Κατά πόσο «…από τον καιρό του ατυχήματος μέχρι σήμερα πηγαίνετε κάθε δύο, τρεις εβδομάδες στον ιατρό και κάνει σας ακτινογραφίες». Απάντησε μονολεκτικά με τη λέξη ναι. Υποβλήθηκε τότε στον μάρτυρα πως αυτός ο ισχυρισμός του δεν ευσταθεί, αφού αμέσως προηγουμένως είχε ερωτηθεί εάν ο γιατρός του είχε πει ότι αυτή η συχνότητα ακτινογραφιών μπορεί να επιφέρει βλάβες στον ίδιο και απάντησε όχι. Ως μέρος της μαρτυρίας του Μ. Ε. 5, Δρ. XXXXX Καμπούρη, προέκυψε όμως και ως δεδομένο ότι ο ίδιος ο γιατρός είχε αντίληψη της προφανώς βλαβερής επίδρασης της ακτινοβολίας από τέτοιου είδους διαγνωστικές εξετάσεις καθότι όπως ανέφερε κατά την αντεξέταση του σε σχέση με την αξονική τομογραφία η οποία είχε δώσει οδηγίες να ετοιμαστεί είχε διευκρινίσει το εξής. Δεν ζήτησε αξονική τομογραφία σε ολόκληρο το μηριαίο διότι αφενός μεν είναι πάρα πολλή ακτινοβολία και αφετέρου τα συμπτώματα του ασθενούς ξεκινούσαν από εκείνη την περιοχή, δηλαδή την περιφερική μετάφυση του μηριαίου οστού, συγκεκριμένα το κάτω τμήμα του μηριαίου οστού προς το γόνατο.

260 Διευκρινίζεται πως το Δικαστήριο δεν απορρίπτει την μαρτυρία του Μ. Ε. 5, Δρ. XXXXX Καμπούρη, ως αναξιόπιστη. Παραδείγματος χάριν, ως προς το ότι ο ενάγων είχε ενδείξεις για ύπαρξη μολύνσεων καθώς ερχόταν κατά καιρούς παραπονούμενος για πόνους στο μηριαίο οι οποίοι, όπως ο Μ. Ε. 5 υπέθετε «…προκαλούνταν από μολύνσεις του οστού δηλαδή οστεομυελίτιδα και από αδυναμία των μυών και του οστού» όμως στη συνέχεια ιδιαίτερη σημασία είχαν και οι εξετάσεις οι οποίες γίνονταν για επιστημονική διαπίστωση όντως της ύπαρξης μόλυνσης, δηλαδή πέραν και από την μια και μοναδική περίπτωση ετοιμασίας αξονικής τομογραφίας κατά πόσο όντως ακολουθούσαν εργαστηριακές εξετάσεις.

261 Αυτό το οποίο δεν πείθει το Δικαστήριο είναι τόσο η συχνότητα όσο και η φύση αυτών των ενδείξεων. Διευκρινίζεται πως σε αυτό το μέρος της απόφασης αυτό το οποίο εξετάζεται είναι η διαπίστωση πως στην όλη μαρτυρία του ενάγοντα αναφορικά με την κατάσταση της υγείας του διακρίνεται μια τάση υπερβολής από τον ίδιο τον ενάγοντα. Η μαρτυρία του ενάγοντα χαρακτηρίζεται όχι μόνο από υπερβολή αλλά και αοριστία. Δεν έχουν παρουσιαστεί δηλαδή στοιχεία αναφορικά με την κατ΄ ισχυρισμό συχνότητα με την οποία ο ενάγων ταλαιπωρείτο από τέτοιου είδους πόνους και κατ΄ επέκταση όντως μολύνσεων, εάν αυτές υπήρχαν, ή έστω αναφορικά με τις επισκέψεις του στον «γιατρό».

262 Ένα άλλο σημείο αναφορικά με το οποίο και πάλι παρουσιάζεται μια προσπάθεια υπερβολής αλλά και αντίφαση με την μαρτυρία του Μ. Ε. 5 είναι ο ισχυρισμός του ενάγοντα ότι η αναγκαιότητα να ετοιμαστεί αξονική τομογραφία προέκυψε όταν τον είδε ο γιατρός στις 20/5/2015 αφού εκτός από πόνο είχε φουσκώσει και το δεξιό του πόδι. Βεβαίως ο Μ. Ε. 5 σε καμία περίπτωση δεν αναφέρθηκε σε φούσκωμα του δεξιού ποδιού του ενάγοντα. Αξιοσημείωτο είναι και το γεγονός ότι όταν υποβλήθηκε στον ενάγοντα ότι με την πάροδο του χρόνου υπάρχει βελτίωση στην κατάσταση του αναφορικά με τα τραύματα και απάντησε αρνητικά ερωτήθηκε τότε εάν η κατάσταση του ήταν η ίδια όπως ήταν αρχικά το 2007. Η απάντηση του ήταν η εξής, «Κάθε τρεις και λίγο πάω στον γιατρό γι΄ αυτές τις μολύνσεις συνέχεια. Έχω πόνους, φουσκώνει το πόδι μου». Επί του ιδίου θέματος πραγματικά δεν διαπιστώνεται να υπάρχει οποιοσδήποτε λόγος βάσει του οποίου να μην γίνει δεκτός ως αξιόπιστος και ο ισχυρισμός του Μ. Υ. 6 εντός της συμπληρωματικής ιατρικής έκθεσης του (τεκμήριο 91) ως προς το ότι ο ενάγων κατά την επανεξέταση του στις 27/4/2015 προς ετοιμασία αυτής της συμπληρωματικής ιατρικής έκθεσης του ερωτήθηκε κατά πόσο από την προηγούμενη εξέταση του στις 27/5/2014 χρειάστηκε οποιαδήποτε επιπρόσθετη ιατρική θεραπεία και η απάντηση του ήταν ότι δεν χρειάστηκε.

263 Αξίζει επίσης να σημειωθεί πως όχι μόνο υιοθέτησε το περιεχόμενο του τεκμηρίου 91 ο Μ. Υ. 6 κατά την κύρια εξέταση του αλλά επίσης δεν αντεξετάστηκε καθόλου αναφορικά με αυτό τον ισχυρισμό του. Ουσιαστικά δεν αντεξετάστηκε ευθέως αναφορικά με το περιεχόμενο της ιατρικής έκθεσης τεκμήριο 91 παρά μόνο σε σχέση με απευθείας αναφορές στην ιατρική έκθεση τεκμήριο 90. Διαπιστώνεται επίσης μια αδικαιολόγητη εμμονή του ενάγοντα να μην αποδέχεται πως με την πάροδο του χρόνου όντως υπήρξε βελτίωση στην κατάσταση της υγείας του παρά και το γεγονός ότι παράλληλα αναγνώριζε ότι ορισμένα θέματα δεν θα μπορούσαν παρά να καλυφθούν μόνο με ιατρική μαρτυρία και όχι με τη δική του.

264 Παραδείγματος χάριν, δεν δεχόταν ότι δεν είχε οποιοδήποτε νευρολογικό πρόβλημα ή ότι δεν αναμενόταν οποιαδήποτε επιπλοκή μελλοντικά εξαιτίας του τραυματισμού στο κεφάλι του. Σαφώς ο ίδιος ο μάρτυρας του ενάγοντα, δηλαδή ο Μ. Ε. 8, δήλωσε ότι δεν διαπίστωσε οποιοδήποτε νευρολογικό πρόβλημα του ενάγοντα ή οποιαδήποτε κατάλοιπα από την τελευταία εξέταση του ενάγοντα. Ούτε και παρουσιάστηκε οποιαδήποτε ιατρική μαρτυρία σύμφωνα με την οποία αναφέρθηκε στον ενάγοντα, όπως ο ίδιος ισχυρίστηκε, για επιληψία και μάλιστα του είχε δώσει και κάποια φάρμακα. Βεβαίως δεν αναφέρθηκε ονομαστικά ο ενάγων στον Μ. Ε. 8 αλλά σύμφωνα με τα όσα ανέφερε, δηλαδή το χρονικό σημείο της σχετικής εξέτασης και ότι αυτή έγινε στη Λευκωσία αλλά και ότι νόμιζε πως το όνομα του γιατρού ήταν αυτό του Μ. Ε. 8 δεν αποκλείεται όντως να αναφέρεται στο συγκεκριμένο μάρτυρα. Βεβαίως ανεξάρτητα και από την ύπαρξη ή μη αντίφασης στην όλη μαρτυρία προς απόδειξη της αξίωσης περισσότερη σημασία έχει η απουσία οποιασδήποτε μαρτυρίας η οποία να υποστηρίζει τους ισχυρισμούς του ενάγοντα επί του συγκεκριμένου θέματος.

265 Διευκρινίζεται σε σχέση με τον ισχυρισμό του ενάγοντα στην παράγραφο 7 της γραπτής δήλωσης του ως προς τον τρόπο με τον οποίο υπέστη επανακάταγμα στις 8/1/2009 ότι δεν εντοπίζεται οποιοσδήποτε λόγος βάσει του οποίου να μην κριθεί αξιόπιστος ως προς τον τρόπο με τον οποίο αυτό προκλήθηκε. Καμία μαρτυρία δεν έχει παρουσιαστεί από την υπεράσπιση των εναγόμενων με την οποία να τίθεται υπό αμφισβήτηση ο ισχυρισμός του ενάγοντα ως προς τον τρόπο πρόκλησης του επανακατάγματος. Μάλιστα ως προς την πιθανότητα πρόκλησης τέτοιου κατάγματος ο ίδιος ο Μ. Υ. 6 δήλωσε πως μετά την έξοδο του ενάγοντα από το νοσοκομείο Μετροπόλιταν στις 16/9/2008 από τη στιγμή που είχε αντιμετωπιστεί η μόλυνση η χρονική περίοδος επούλωσης του κατάγματος κυμαινόταν περίπου στους 6 μήνες, ότι δηλαδή θα έπρεπε να είχαν περάσει 6 μήνες προτού να επιχειρήσει φόρτιση του ποδιού του ο ενάγων.

266 Αναφέρεται και πιο πάνω μια προσπάθεια ενορχήστρωσης ουσιαστικά ως προς την ανάδειξη της όσο το δυνατό πιο αρνητικής κατάστασης της υγείας του ενάγοντα και η οποία ουσιαστικά παρουσιάζεται στη χρονική περίοδο αμέσως προ της έναρξης της ακρόασης της αγωγής και η οποία δεν μπορεί να θεωρηθεί τυχαία καθότι προηγουμένως δεν είχε προηγηθεί μια παρόμοια συχνότητα επίσκεψης σε γιατρούς επί τακτικής βάσης έτσι ώστε και αυτή η χρονική περίοδος να μπορούσε να θεωρηθεί πως εντασσόταν στην επί καθημερινής βάσης εμπειρία του ενάγοντα για μια μακρά χρονική περίοδο μετά και από την ολοκλήρωση των οποιωνδήποτε χειρουργικών επεμβάσεων.

267 Υπενθυμίζεται η ημερομηνία η οποία αναφέρθηκε πιο πάνω ως η ημερομηνία κατά την οποία χρειάστηκε ο ενάγων να επισκεφθεί τον γιατρό του λόγω πόνου και διότι το πόδι του είχε φουσκώσει, δηλαδή στις 20/5/2015. Βεβαίως η αγωγή ήταν ορισμένη για ακρόαση δύο μόλις ημέρες αργότερα στις 22/5/2015 ενώ στις 26/5/2015 άρχισε η προφορική κατάθεση του ενάγοντα με τον ισχυρισμό του ως προς το ότι είχε φουσκώσει το πόδι του να προβάλλεται περίπου μια εβδομάδα αργότερα στις 28/5/2015. Ανέφερε επίσης ότι είχαν γίνει αναλύσεις και ότι ήταν ψηλές. Πραγματικά αυτή η χρονική εγγύτητα της συγκεκριμένης εξέλιξης με την ημερομηνία έναρξης της ακρόασης της αγωγής όχι μόνο δεν κρίνεται τυχαία αλλά επιπλέον, παραδόξως, τονίζει την ανυπαρξία οποιασδήποτε παρόμοιας κατάστασης προβλημάτων επί σταθερής βάσης προηγουμένως.

268 Υπενθυμίζονται επί του προκειμένου τα όσα ανέφερε σχετικά ο Μ. Ε. 5 ως προς την επίσκεψη του ενάγοντα την «άνοιξη» (βλ. σχετικά την παράγραφο 218 αυτής της απόφασης). Σε καμία περίπτωση δεν αναφέρεται σε φούσκωμα του ποδιού ή οποιαδήποτε ορατή ένδειξη μόλυνσης. Αναφέρθηκε ο Μ. Ε. 5 κατά την ημερομηνία (6/10/2015) στην οποία είχε δοθεί από τον ίδιο ο ορισμός της λέξης οστεομυελίτιδα πως ο ενάγων είχε νοσηλευτεί, είχε πάρει ενδοφλέβια αγωγή με αντιβιοτικά, ως επίσης ότι είχε πάρει αντιβιοτικά από το στόμα για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα προσθέτοντας πως κατά καιρούς υποτροπίαζε η συγκεκριμένη κατάσταση, εξ ου και ο ίδιος έκανε χρήση του όρου χρόνια οστεομυελίτιδα.

Βεβαίως ούτε ως μέρος της ιατρικής μαρτυρίας δεν έχει παρουσιαστεί οποιοδήποτε στοιχείο αναφορικά με τα αντιβιοτικά τα οποία έπαιρνε ο ενάγων «…από το στόμα για πολύ μεγάλο διάστημα…» αλλά ούτε και ο ίδιος ο ενάγων ή ακόμη και η μητέρα του παρουσίασαν οποιαδήποτε συναφή στοιχεία αναφορικά με την επί τακτικής βάσης λήψη τέτοιας φαρμακευτικής αγωγής.

Δεν χρειαζόταν και οτιδήποτε ιδιαίτερο βεβαίως πέραν και από την απλή αναφορά ενός ονόματος έτσι ώστε να μπορούσε και η υπεράσπιση να παρουσιάσει και αυτή με τη δική της σειρά ιατρική μαρτυρία ή άποψη ουσιαστικά αναφορικά με τη λήψη τέτοιας αντιβίωσης. Πραγματικά πολύ πιο πειστικός θα ήταν ο ενάγων - ή το ίδιο ακόμη και η μητέρα του - εάν αναφερόταν ονομαστικά σε ένα χάπι αντιβίωσης το οποίο έπαιρνε από το στόμα για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Το Δικαστήριο διαπιστώνει πως και σε αυτή την περίπτωση και αυτός ο ισχυρισμός εντάσσεται στην όλη προσπάθεια ενορχήστρωσης από τον ενάγοντα και την μητέρα του παρουσίασης μιας ιδιαίτερα αρνητικής εικόνας ως προς την κατάσταση της υγείας του ενάγοντα από μέρα σε μέρα. Εξαιρεί το Δικαστήριο τον Μ. Ε. 5 από αυτή την προσπάθεια ενορχήστρωσης παράλληλα κρίνοντας όμως τη μαρτυρία του ως χρονικά αόριστη.

269 Αναφορικά με τη μαρτυρία του Μ. Υ. 4, δηλαδή του λειτουργού εργασίας στο Επαρχιακό Γραφείο Εργασίας Πάφου, XXXXX Λυσάνδρου δόθηκε μαρτυρία ουσιαστικά για τις ενέργειες του ενάγοντα ως προς την αναζήτηση εργασίας σε συγκεκριμένους τομείς μέσω του Επαρχιακού Γραφείου Εργασίας Πάφου. Παρά και το γεγονός ότι δεν εντοπίζεται οποιοσδήποτε λόγος βάσει του οποίου ο συγκεκριμένος μάρτυρας να μην κριθεί αξιόπιστος εντούτοις πραγματικά η μαρτυρία του δεν διαπιστώνεται να διαφωτίζει με οποιοδήποτε τρόπο το οποιοδήποτε επίδικο θέμα έτσι ώστε να χρήζει και ιδιαίτερης αναφοράς. Επιπλέον, σε μεγάλο βαθμό ο συγκεκριμένος μάρτυρας δεν ήταν σε θέση να απαντήσει διάφορα ερωτήματα καθότι δεν ήταν το άτομο το οποίο είχε άμεση επαφή με τον ενάγοντα κατά την οποιαδήποτε επίσκεψη του στο Επαρχιακό Γραφείο Εργασίας Πάφου. Συνεπώς κατέθετε ουσιαστικά σύμφωνα με την πρακτική η οποία συνήθως ακολουθείται στο συγκεκριμένο γραφείο.

270 Σε σχέση με τις υποβολές οι οποίες έγιναν από τον ευπαίδευτο συνήγορο της εναγόμενης τόσο προς τον ενάγοντα όσο και προς την μητέρα του αναφορικά με τον ισχυρισμό ότι ο ενάγων το καλοκαίρι του 2014 εργαζόταν στο αεροδρόμιο Πάφου έδωσε μαρτυρία η Μ. Υ. 5 η οποία υιοθέτησε γραπτή δήλωση της σύμφωνα με την οποία ενώ εργαζόταν στο αεροδρόμιο Πάφου από τον Απρίλη μέχρι τον Οκτώβρη του 2014 γνώρισε τον ενάγοντα ο οποίος ερχόταν κάθε μέρα στο αεροδρόμιο οδηγώντας πλατφόρμα μεταφοράς αυτοκινήτων.

Μάλιστα, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς της ερχόταν στο αεροδρόμιο το πρωί μεταξύ 08:00 και 09:00 π. μ. και παρέμενε εκεί μέχρι και τις 01:00 της επόμενης μέρας. Αναφέρεται δηλαδή σε ένα συνεχές ωράριο εργασίας χρονικής διάρκειας μεταξύ 16 έως και 17 ώρες την ημέρα. Περιέγραψε το είδος εργασίας το οποίο εκτελούσε ο ενάγων οδηγώντας την πλατφόρμα για την εταιρεία του πατέρα του.

Αναγνώρισε τον ενάγοντα ο οποίος βρισκόταν εντός της αίθουσας του Δικαστηρίου. Ισχυρίστηκε μάλιστα ότι είχε δει τον ενάγοντα να χειρίζεται πλατφόρμα την αμέσως προηγούμενη μέρα στο αεροδρόμιο Πάφου. Προηγήθηκε της αντεξέτασης της Μ. Υ. 5 σύντομο διάλειμμα καθότι ο ευπαίδευτος δικηγόρος του ενάγοντα δεν είχε υπόψη του την ύπαρξη αυτής της μαρτυρίας.

Καταβλήθηκε προσπάθεια βεβαίως κλονισμού της αξιοπιστίας της συγκεκριμένης μάρτυρος μέσω της αντεξέτασης της όμως πραγματικά δεν διαπιστώνεται να προέκυψε οποιοδήποτε στοιχείο βάσει του οποίου να ήταν δυνατό για το Δικαστήριο να οδηγηθεί σε συμπέρασμα ότι όντως η Μ. Υ. 5 δεν έλεγε την αλήθεια στο Δικαστήριο.

Τόσο ο πειστικός τρόπος με τον οποίο κατέθετε όσο και η απουσία οποιουδήποτε κινήτρου ή λόγου ουσιαστικά για να είχε καταθέσει ψευδώς οδηγούν το Δικαστήριο σε θετική αξιολόγηση της αξιοπιστίας της και βεβαίως η μαρτυρία της γίνεται δεκτή ως αξιόπιστη.

271 Δεν παραγνωρίζει το Δικαστήριο πως ο ενάγων διεκδικεί και ειδικές αποζημιώσεις με την αγωγή του. Όπως βεβαίως αυτές καταγράφονται στην έκθεση απαίτησης και οι οποίες έχουν σχέση και με τη μαρτυρία της μητέρας του η οποία κατέθεσε ως Μ. Ε. 3., XXXXX Χαραλάμπους. Παρατηρείται πως κυρίως η προφορική κατάθεση της επικεντρώθηκε στο θέμα της απώλειας των εισοδημάτων της ως ξενοδοχειακή υπάλληλος για μια χρονική περίοδο 5 μηνών έτσι ώστε να φροντίζει το γιο της αλλά και τα έξοδα αεροπορικών εισιτηρίων και σε μια περίπτωση διαμονής σε ξενοδοχείο κοντά στο νοσοκομείο όπου νοσηλευόταν ο ενάγων.

Το Δικαστήριο αποδέχεται ως αξιόπιστους τους ισχυρισμούς της ως προς τα έξοδα τα οποία κατέβαλε και τα εισοδήματα τα οποία απώλεσε σύμφωνα με τη μαρτυρία της. Διατηρεί επίσης υπόψη του ότι ο ενάγων δεν ισχυρίστηκε ότι πλήρωσε οποιοδήποτε ποσό την μητέρα του για τις υπηρεσίες της. Εντούτοις σύμφωνα με σχετική νομολογία επί του θέματος βάσει της μαρτυρίας η οποία έχει παρουσιαστεί δεν παρέχεται η δυνατότητα στο Δικαστήριο να επιδικάσει οποιοδήποτε ποσό υπέρ του ενάγοντα σε σχέση με το ποσό το οποίο διεκδικείται σύμφωνα με αυτό το κεφάλαιο της αξίωσης του.

Βασική αυθεντία επί του θέματος είναι η απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου Μιχαήλ ν. Ονουφρίου (2002) 1 Α. Α. Δ. 1349 στην οποία η ενάγουσα είχε διεκδικήσει τα απωλεσθέντα εισοδήματα της μητέρας της για το διάστημα που την φρόντιζε όμως κατά την ακροαματική διαδικασία παρέλειψε να ισχυριστεί ότι κατέβαλε στη μητέρα της οποιοδήποτε ποσό για τις φροντίδες της ή ότι αυτή την φρόντιζε επ' αμοιβή και το πρωτόδικο Δικαστήριο θεώρησε ότι η ενάγουσα δεν είχε αποδείξει το σχετικό κονδύλι των ειδικών αποζημιώσεων.

Επιπλέον, όπως κατέληξε το πρωτόδικο Δικαστήριο, ο ισχυρισμός της μητέρας ότι έχασε τους μισθούς της δεν ήταν αρκετός εφόσον δεν συσχετίστηκε με αξίωση της εφεσείουσας. Το Ανώτατο Δικαστήριο συμφώνησε πως η ενάγουσα θα είχε δικαίωμα αποζημίωσης για τα εισοδήματα που η μητέρα της απώλεσε όταν την φρόντιζε, νοουμένου ότι θα της είχε καταβάλει το ποσό αυτό ενώ το γεγονός και μόνο ότι η μητέρα της εγκατέλειψε την εργασία της για να την φροντίζει δεν ήταν αρκετό για να επιδικαστούν ανάλογες αποζημιώσεις.

Επίσης, άλλη αυθεντία είναι αυτή της απόφασης του Ανώτατου Δικαστηρίου Οικονομίδου ν. Κουβέλλα (2012) 1 Α. Α. Δ. 2299 στην οποία αναφέρεται πως οι στενοί συγγενείς δυνατόν να δικαιούνται αποζημίωσης για τις υπηρεσίες και φροντίδες που προσέφεραν στον τραυματισθέντα, αλλά αυτό τους το δικαίωμα είναι αυτοτελές το οποίο θα μπορούσαν να αξιώσουν προσωπικά εναντίον του εναγόμενου.

Επίσης, αν οι υπηρεσίες τους ανταμείφθηκαν με χρηματική καταβολή τότε και η ενάγουσα θα μπορούσε να διεκδικήσει το σχετικό κονδύλι που κατέβαλε. Το Δικαστήριο στην περίπτωση υπό εξέταση με αυτή την απόφαση θεωρεί ότι η νομολογία καλύπτει όχι μόνο το θέμα της απώλειας εισοδημάτων της μητέρας του ενάγοντα αλλά και τα έξοδα τα οποία υπέστη έτσι ώστε να τον συνοδεύσει στην Ελλάδα κατά την μετάβαση του εκεί για σκοπούς θεραπείας.

Συνεπώς, η επιδίκαση αυτών των ποσών ως μέρος των ειδικών αποζημιώσεων τις οποίες ο ενάγων διεκδικεί με την αγωγή του σύμφωνα και με τη νομολογία μας δεν κρίνεται εφικτή ανεξάρτητα και από την αποδοχή από το Δικαστήριο της μαρτυρίας η οποία παρουσιάστηκε ως αξιόπιστης.

272 Βεβαίως η μητέρα του ενάγοντα έδωσε και μαρτυρία αναφορικά με τις κατ΄ ισχυρισμό προσπάθειες του ενάγοντα να εργαστεί. Η μαρτυρία αυτή δεν είναι και ιδιαίτερα σαφής αλλά ούτε και κρίνεται πως αυτή θα πρέπει να κριθεί αναξιόπιστη εξαιτίας της αοριστίας της. Υπάρχει ως μαρτυρία, αξιόπιστη μεν αλλά δίχως να παρέχονται ιδιαίτερες λεπτομέρειες πέραν από αναφορές σε κάποια ονόματα και χρονικές περιόδους. Ούτε ακριβώς πότε είχαν προηγηθεί αυτές οι προσπάθειες ήταν σε θέση να απαντήσει η μάρτυρας. Σημασία κυρίως έχει και ο βασικός της ισχυρισμός ως προς την αδυναμία του ενάγοντα να εργαστεί εξαιτίας της κατάστασης της υγείας του, διότι, όπως χαρακτηριστικά ανέφερε, πονούσε το πόδι του και δεν μπορούσε να το διπλώσει. Πραγματικά δεν διαπιστώνεται, στο βαθμό στον οποίο βεβαίως ενισχύεται με οποιοδήποτε τρόπο η μαρτυρία του ενάγοντα επί του συγκεκριμένου θέματος, να υπάρχει οποιοσδήποτε λόγος έτσι ώστε αυτή η μαρτυρία να μην γίνει δεκτή ως αξιόπιστη ανεξάρτητα και από την ελάχιστη βαρύτητα την οποία προσθέτει στη γενικότερη εκδοχή του ενάγοντα αναφορικά με την ικανότητα του να εργαστεί. Σημασία επί του συγκεκριμένου θέματος έχει περισσότερο η ιατρική μαρτυρία παρά αυτή της μητέρας του ενάγοντα.

273 Βεβαίως με την αντεξέταση από τον ευπαίδευτο συνήγορο της εναγόμενης ερωτήθηκε και σχετικά με το κατά πόσο γνώριζε αν το καλοκαίρι του 2014 ο ενάγων βρισκόταν συνέχεια στο αεροδρόμιο. Η απάντηση της και ουσιαστικά ο τρόπος με τον οποίο απάντησε και απαντούσε στη συνέχεια αναδεικνύουν υπεκφυγή καθώς ανέφερε ότι δεν μπορεί να το γνωρίζει αυτό γιατί η ίδια ήταν δουλειά ενώ ερώτησε επίσης τι εννοούσε ο δικηγόρος της εναγόμενης ότι ήταν στο αεροδρόμιο ο ενάγων και όταν της τέθηκε ευθέως ότι βρισκόταν εκεί για δουλειά απάντησε ότι δεν γνώριζε εάν ήταν για δουλειά όμως όταν της τέθηκε τότε ότι ήταν στο αεροδρόμιο («Αλλά ήταν στο αεροδρόμιο») απάντησε και πάλι ότι δεν γνώριζε. Λογικά θα ανέμενε το Δικαστήριο να ήταν σε θέση να δώσει μια πιο σαφή απάντηση ως προς το που βρισκόταν ο ενάγων επί καθημερινής βάσης και όχι απλά να δήλωνε άγνοια. Υπενθυμίζεται πως ο ίδιος ο ενάγων παραδέχτηκε την παρουσία του στο αεροδρόμιο με σκοπό, όπως ισχυρίστηκε βεβαίως, να ειδοποιά τον πατέρα του ή τον αδελφό του. Λογικά θα αναμενόταν όπως και η μητέρα του να γνώριζε ότι βρισκόταν εκεί (βλ. σχετικά την παράγραφο 257 αυτής της απόφασης). Συνδέεται βεβαίως αυτό το μέρος της αντεξέτασης της Μ. Ε. 3 και με την αντεξέταση ως προς τη λειτουργία επιχείρησης οδικής βοήθειας με συγκεκριμένη επωνυμία και χρήση πλατφόρμων.

274 Έχοντας υπόψη τα όσα αναφέρονται πιο πάνω σε συνδυασμό και με τα ευρήματα του Δικαστηρίου τα οποία αναφέρονται πιο κάτω και αντλώντας καθοδήγηση από σχετική νομολογία το Δικαστήριο καθηκόντως θα πρέπει να καταλήξει σε ένα ποσό αναφορικά με το ύψος των γενικών αποζημιώσεων οι οποίες θα επιδικαστούν προς όφελος του ενάγοντα.

Επισημαίνονται ορισμένες βασικές αρχές αναφορικά με τον υπολογισμό γενικών αποζημιώσεων από τα Δικαστήρια μας. Κατ΄ αρχάς τονίζεται πως η αποζημίωση για αστικά αδικήματα δεν έχει σκοπό την τιμωρία αλλά την αποκατάσταση, η δε ατέλεια του χρήματος ως μέσου για αποκατάσταση δεν πρέπει να επενεργεί προς επαύξηση των αποζημιώσεων.

Επιπλέον, η νομολογία μας έχει επιδείξει μια σταθερή άνοδο του επιπέδου των γενικών αποζημιώσεων τονίζοντας την ανάγκη για μια πιο δίκαιη και φιλελεύθερη αποτίμηση του ανθρώπινου πόνου και των πολλαπλών στερήσεων που προκαλούν οι αναπηρίες στα θύματα αστικών αδικημάτων. Ιδιαίτερη σημασία αποδίδεται στον πόνο και ταλαιπωρία την οποία υφίσταται ένα άτομο το οποίο έχει υποστεί σωματικές βλάβες εξαιτίας της αμέλειας άλλου προσώπου.

Τονίζεται και πάλι πως το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη του τόσο τις σωματικές βλάβες του ενάγοντα όσο και τις συνέπειες αυτών όπως αυτές καταγράφονται πιο κάτω ως μέρος των ευρημάτων του Δικαστηρίου. Μέρος δηλαδή του πόνου και ταλαιπωρίας του ενάγοντα είναι ασφαλώς και οι χειρουργικές επεμβάσεις. Άλλη μορφή ταλαιπωρίας βεβαίως είναι και η παραμονή του ενάγοντα για διάφορες χρονικές περιόδους στα νοσοκομεία τα οποία αναφέρονται πιο πάνω τόσο στην Κύπρο όσο και στην Ελλάδα.

Αναμφίβολα λαμβάνονται υπόψη και οι χρονικοί περίοδοι κατά τη διάρκεια των οποίων οι κινήσεις του ενάγοντα ήταν περιορισμένες υπό την έννοια ότι δεν μπορούσε είτε να περπατήσει είτε αυτό να επιτευχθεί δίχως την υποστήριξη από κάποιο βοήθημα.

275 Ασφαλώς η νομολογία ως προς το ύψος των γενικών αποζημιώσεων δεν είναι δεσμευτική αλλά παρέχει μια μορφή καθοδήγησης ιδιαίτερα δε όσο πιο πρόσφατη είναι αυτή σε σχέση επίσης και με τον επίσης σχετικό παράγοντα της αξίας του χρήματος. Όπως αναφέρει σχετικά η Έντιμη Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου, Πούγιουρου Δ. στην απόφαση της Πολιτικής Έφεσης με αριθμό 464/2012, ημερομηνίας 27/11/2018 μεταξύ Αργυρού ν. Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας είναι νομολογιακά γνωστό ότι προηγούμενες αποφάσεις επί του θέματος των αποζημιώσεων δεν αποτελούν κατ' ανάγκη δεσμευτικό προηγούμενο, ενόψει των διαφορετικών γεγονότων της κάθε υπόθεσης σε σχέση με τους τραυματισμούς προσθέτοντας ότι παρέχουν μόνο απλή καθοδήγηση ενώ παράλληλα η συνεχής μείωση της αξίας του χρήματος λαμβάνεται επίσης σοβαρά υπόψη.

276 Το Δικαστήριο έχει καταβάλει προσπάθεια εντοπισμού νομολογίας με παρόμοια τραύματα όπως και αυτά τα οποία υπέστη ο ενάγων έτσι ώστε να αντλήσει καθοδήγηση ως προς το ύψος των γενικών αποζημιώσεων. Διευκρινίζεται πως παρατίθενται ορισμένα κύρια σημεία από τις αυθεντίες οι οποίες αναφέρονται πιο κάτω δίχως αυτό να σημαίνει ότι το Δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη του στην ολότητα τα δεδομένα της κάθε περίπτωσης.

Στην απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου Τζιβανίδης ν. Μιχαηλίδη (2008) 1 Α. Α. Δ. 218 ο ενάγων είχε υποστεί πολλαπλά κατάγματα του μηριαίου οστού και είχε υποβληθεί σε τέσσερεις πολύωρες χειρουργικές επεμβάσεις. Εκτός από εμφανή μόνιμη ουλή υπήρχε βράχυνση του ποδιού κατά 2 ½ εκατοστά και περιορισμός στην κάμψη του δεξιού γόνατος περίπου 20◦.

Το ποσό των γενικών αποζημιώσεων το οποίο επιδικάστηκε από το πρωτόδικο Δικαστήριο των £30.000,00, δηλαδή ποσό €51.258,04 αυξήθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο σε ποσό €.85.430.07. Στην απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου Αζοφ ν. 1. Προδρόμου κ. ά. (2006) 1 Α. Α. Δ. 331 ο ενάγων υπέστη επιπλεγμένο συντριπτικό κάταγμα του κάτω τριτημορίου του μηριαίου οστού, μεγάλο τραύμα στο γόνατο και κάταγμα της γνάθου και οφθαλμικού κόγχου.

Στη συνέχεια υποβλήθηκε σε δύο χειρουργικές επεμβάσεις για το κάταγμα στο μηρό και δεν αποκλειόταν νέα χειρουργική επέμβαση για αφαίρεση υλικών οστεοσύνθεσης. Επιδικάστηκε ποσό £30.000,00 ως γενικές αποζημιώσεις το οποίο αν και χαρακτηρίστηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο ως γενναιόδωρο εντούτοις δεν ανατράπηκε.

Στην απόφαση Παναγή ν. Κακόψιτου (2001) 1 Α. Α. Δ. 839, μεταξύ άλλων τραυμάτων, ο ενάγων υπέστη και πολλαπλό κάταγμα διαφύσεως μηριαίου με μεγάλη μετατόπιση και βράχυνση του σκέλους κατά 1 ½ εκατοστό, με μακρά χρονική περίοδο ανάρρωσης 18 μηνών, τρεις χειρουργικές επεμβάσεις και κατάλοιπα κακώσεων και το πρωτόδικο Δικαστήριο επιδίκασε ποσό γενικών αποζημιώσεων £12.000,00 το οποίο κρίθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο ως έκδηλα ανεπαρκές με αποτέλεσμα αυτό να αυξηθεί στο ποσό των £18.000,00.

Στην απόφαση της Πολιτικής Έφεσης με αριθμό 456/2011, ημερομηνίας 25/1/2018 μεταξύ Gevorest Sleep Designs Ltd. v. Μιχαηλίδη το πρωτόδικο Δικαστήριο κατέληξε σε συμπέρασμα πως ο ενάγων ηλικίας 48 ετών υπέστη εκτεταμένη κάκωση στην ποδοκνημική χώρα που χρειάστηκε μεγάλη περίοδο για πώρωση του κατάγματος, ώστε η ακινητοποίηση του ποδιού να συνέτεινε στην ανάπτυξη αλγοδυστροφίας και στη μη πλήρη αποκατάσταση του βαδίσματος του.

Ο ενάγων είχε υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση εξωτερικής οστεοσύνθεσης δίχως ένα χρόνο μετά να είχε επιτευχθεί πώρωση του κατάγματος ενώ παρατηρήθηκε και αλγοδυστροφία. Μετά από 16 μήνες υποβλήθηκε σε νέα χειρουργική επέμβαση εσωτερικής οστεοσύνθεσης με πλάκα ενώ μετά από χρονική περίοδο 3 ½ μηνών αφαιρέθηκε ο γύψινος νάρθηκας και διαπιστώθηκε πώρωση του κατάγματος αλλά και έντονη οστεοπόρωση η οποία συνέτεινε στην κάμψη της δεξιά ποδοκνημικής και ελαφρά χωλότητα.

Μετά από 3 ½ χρόνια του αφαιρέθηκαν τα υλικά της οστεοσύνθεσης. Οχτώ χρόνια μετά το ατύχημα η βλάβη στην ποδοκνημική κρίθηκε μόνιμη ενώ ιατροσυμβούλιο αποφάνθηκε ανικανότητα για εργασία βάσει της οποίας το πρωτόδικο Δικαστήριο έκρινε τον ενάγοντα 100% ανίκανο για εργασία. Το Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε έχοντας υπόψη τους σοβαρούς τραυματισμούς του ενάγοντα δυνάμει των οποίων είχε όχι μόνο ταλαιπωρηθεί σε μεγάλο βαθμό, αλλά θα εξακολουθούσε να ταλαιπωρείται και έχοντας υπόψη και την αλγοδυστροφία που παρέμεινε αλλά και της πλήρους ανικανότητας του για εργασία δεν αποδέχτηκε ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο έσφαλε με την επιδίκαση του ποσού των €100.000,00 ως γενικές αποζημιώσεις.

Αξίζει να σημειωθεί πως το πρωτόδικο Δικαστήριο επιδίκασε επίσης ποσά ύψους €85.000,00 για απώλεια απολαβών μέχρι την ημερομηνία έκδοσης της απόφασης (το οποίο αυξήθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο για λόγους αναφορικά με τη βάση υπολογισμού του) και €136.000,00 ως απώλεια μελλοντικών απολαβών. Σύμφωνα και με τη νομολογία μας θα πρέπει οι απώλειες των εισοδημάτων μέχρι την ημερομηνία της ακρόασης να επιδικάζονται υπό μορφή ειδικών αποζημιώσεων και οι υπόλοιπες υπό μορφή γενικών αποζημιώσεων (βλ.

σχετικά τις αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου, Fysko Constructing Co. Ltd v. Γεωργίου (1991) 1 Α.Α.Δ. 1030 Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. 1. Στυλιανού κ. ά (2002) 1 Α. Α. Δ. 1718). Αναφορικά με την επιδίκαση αποζημιώσεων για απώλεια μελλοντικών απολαβών για νεαρό άτομο το οποίο μόλις είχε εισέλθει στην αγορά εργασίας σχετική αυθεντία είναι η απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου D. & G.

Icos Sicapi Ltd. v. D. & G. Products Ltd. κ. ά. (2012) 1 Α. Α. Δ. 2315. Ανεξάρτητα και από τα ποσά τα οποία επιδικάστηκαν τόσο για διαφορετικά τραύματα και συνέπειες από τις σωματικές βλάβες σε εκείνη την περίπτωση, αξιοσημείωτη είναι η αναφορά του Ανώτατου Δικαστηρίου σε σχέση με την απόφαση του πρωτόδικου Δικαστηρίου να μην επιδικαστεί στον ενάγοντα οποιοδήποτε ποσό υπό μορφή αποζημίωσης για την απώλεια της ικανότητας του για εργασία στο μέλλον καθότι η όλη μαρτυρία επί του θέματος χαρακτηριζόταν από μια εγγενή αβεβαιότητα και δεν ήταν δυνατό να εξαχθούν ασφαλή συμπεράσματα με τη χρήση πολλαπλασιαστή και πολλαπλασιαστέου.

Το Ανώτατο Δικαστήριο διαφώνησε με τη συλλογιστική του πρωτόδικου δικαστηρίου προσθέτοντας πως αν έτσι είχαν τα πράγματα τότε κανένας νεαρός ο οποίος δεν έχει ακόμα αρχίσει την επαγγελματική του καριέρα δεν θα μπορούσε να αποζημιώνεται για την απώλεια ικανότητας εργασίας στο μέλλον.

277 Βεβαίως ανεξάρτητα και από την οποιαδήποτε καθοδήγηση την οποία το Δικαστήριο είναι σε θέση να αντλήσει από τη νομολογία σε σχέση με την περίπτωση του ενάγοντα ο υπολογισμός των γενικών αποζημιώσεων αναμφίβολα βασίζεται στα όσα δεδομένα προκύπτουν από τα ευρήματα αναφορικά με τις σωματικές βλάβες τις οποίες υπέστη, γενικά τον πόνο και ταλαιπωρία τον οποίο επίσης υπέστη και τα οποιαδήποτε κατάλοιπα από τις κακώσεις οι οποίες προκλήθηκαν από το επίδικο τροχαίο ατύχημα και τα οποία θα τον συνοδεύουν για το υπόλοιπο της ζωής του δίδοντας και ιδιαίτερη βαρύτητα στην ηλικία του ενάγοντα[12] και τον τρόπο με τον οποίο επηρεάζεται δραστικά η ποιότητα της ζωής του τόσο ως προς τις δραστηριότητες με τις οποίες θα μπορεί να ασχοληθεί όσο και το είδος εργασίας στο οποίο θα μπορούσε να εργαστεί εάν η σωματική του κατάσταση ήταν φυσιολογική.

Βεβαίως παρά και την ύπαρξη ως μέρος της αξίωσης του ενάγοντα ποσού για γενικές αποζημιώσεις για απώλεια μελλοντικών απολαβών λόγω δραστικής μείωσης της ικανότητας του για εργασία δεν προσφέρθηκε μαρτυρία η οποία θα μπορούσε να αποτελέσει ασφαλή βάση υπολογισμού τέτοιας μείωσης. Εντούτοις το Δικαστήριο συμφωνεί πως ανεξάρτητα και από το γεγονός ότι ως εύρημα του τελικά αποφασίζεται πως ο ενάγων είναι σε θέση να εργαστεί εντούτοις αναμφίβολα η ικανότητα του για εργασία επηρεάζεται από το τραύμα στο δεξιό του πόδι και το πόσο ευάλωτο αυτό είναι έτσι ώστε να μην είναι σε θέση να αναλάβει χειρωνακτική εργασία με μεταφορά φορτίων και παρατεταμένη βάδιση.

Παρά και την απουσία σχετικής μαρτυρίας ως προς τον ακριβή βαθμό επηρεασμού αυτής της ικανότητας αυτή θεωρείται ως δεδομένη από το Δικαστήριο και δεν θα ήταν δίκαιο να αγνοηθεί ως μέρος του οποιουδήποτε υπολογισμού του ποσού των γενικών αποζημιώσεων το οποίο θα επιδικαστεί προς όφελος ενός νεαρού ατόμου τόσο σήμερα όσο βεβαίως και κατά το χρόνο του τραυματισμού του.

Ιδιαίτερη δε σημασία δεν μπορεί παρά να αποδοθεί από το Δικαστήριο και στην όλη ταλαιπωρία την οποία υπέστη ο ενάγων κατά τη διάρκεια της χρονικής περιόδου των πρώτων δύο ετών μετά και από το επίδικο τροχαίο ατύχημα με τον οποιοδήποτε κίνδυνο διέτρεξε για τη γενικότερη κατάσταση της υγείας του με ιδιαίτερη έμφαση στο δεξιό του πόδι, την κατ΄ επανάληψη αναγκαιότητα υποβολής του σε χειρουργικές επεμβάσεις και κατ΄ επέκταση παραμονής του σε νοσοκομεία για τις χρονικές περιόδους οι οποίες αναφέρονται εντός αυτής της απόφασης αλλά και ακινητοποίησης του εξαιτίας της αδυναμίας φόρτισης ή πλήρους φόρτισης του δεξιού ποδιού του επίσης για εκτεταμένες χρονικές περιόδους σε νεαρή μάλιστα ηλικία.

Βάσει αυτών των στοιχείων το Δικαστήριο καταλήγει σε ποσό γενικών αποζημιώσεων €120.000,00 εκ του οποίου βεβαίως θα επιδικαστεί προς όφελος του ενάγοντα το ποσοστό το οποίο του αναλογεί σύμφωνα και με το ποσοστό ευθύνης του εναγόμενου το οποίο προκύπτει από την αμέλεια του εναγόμενου, μειωμένο δηλαδή αυτό το ποσό σύμφωνα και με το ποσοστό της συντρέχουσας αμέλειας του ενάγοντα.

278 Διευκρινίζεται σε αυτό το σημείο της απόφασης πως ο ενάγων δεν έχει παρουσιάσει οποιαδήποτε απόδειξη για το μοναδικό κονδύλι ειδικών αποζημιώσεων για το οποίο θα μπορούσε να επιδικάσει οποιοδήποτε ποσό το Δικαστήριο, δηλαδή αναφορικά με την αστυνομική έκθεση για την οποία διεκδικεί ποσό €85,00 και η οποία έχει κατατεθεί ως τεκμήριο 10. Υπάρχει μεν αναφορά επί αυτής σε ένα αριθμό απόδειξης (F108 Αρ. 02076) για άλλο όμως ποσό, δηλαδή αυτό των £25,00, και η οποία έστω και έτσι δεν έχει κατατεθεί ως τεκμήριο.

279 Αναφορικά με το θέμα του τόκου σύμφωνα με το άρθρο 58Α του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ. 148 (όπως αυτός τροποποιήθηκε) το Δικαστήριο μπορεί να επιδικάσει ετήσιο τόκο ύψους ίσου με το ύψος του τόκου που καθορίζεται σύμφωνα με τις διατάξεις των εδαφίων (2), (3) και (4) του άρθρου 33 του περί Δικαστηρίων Νόμου, αναφορικά με ολόκληρο ή μέρος του ποσού των αποζημιώσεων, είτε για ολόκληρη είτε για μέρος της χρονικής περιόδου μεταξύ της ημερομηνίας γένεσης του αγώγιμου δικαιώματος και της ημερομηνίας καταχώρισης της αγωγής, εκτός αv είναι ικανοποιημένο ότι συντρέχουν ειδικοί περί του αντιθέτου λόγοι.

280 Στη συγκεκριμένη περίπτωση παρατηρείται καθυστέρηση στην καταχώριση της αγωγής σε σχέση βεβαίως με την ημερομηνία του επίδικου τροχαίου ατυχήματος και τη γένεση κατ΄ επέκταση του αγώγιμου δικαιώματος του ενάγοντα. Υπενθυμίζεται πως ενώ το επίδικο τροχαίο ατύχημα συνέβη στις 9/3/2007 εντούτοις η αγωγή δεν καταχωρίσθηκε μέχρι και τις 19/10/2009.

281 Παρά και το γεγονός ότι δεν ακούστηκε οποιαδήποτε επιχειρηματολογία επί του συγκεκριμένου θέματος το Δικαστήριο είναι σε θέση να λάβει υπόψη του τους οποιουσδήποτε σχετικούς παράγοντες όπως, παραδείγματος χάριν, την αβέβαιη κατάσταση της υγείας του ενάγοντα ως προς τη διαμόρφωση και της αξίωσης του για μια σχετικά μεγάλη χρονική περίοδο ακόμη και μέχρι την ημερομηνία του επανακατάγματος τον Ιανούαριο του 2009. Θεωρεί όμως πως η δυνατότητα καταχώρισης αγωγής μετά και από μια χρονική περίοδο μερικών μηνών από αυτό το συμβάν υπήρχε και καθορίζει αυτή τη χρονική περίοδο σε αυτή των 3 μηνών. Επομένως, κρίνεται πως υπήρχε η δυνατότητα καταχώρισης αγωγής τουλάχιστον 6 μήνες πριν από την ημερομηνία καταχώρισης της, δηλαδή περίπου δύο χρόνια μετά και από την ημερομηνία του επίδικου τροχαίου ατυχήματος.

282 Επομένως, το Δικαστήριο θα επιδικάσει τόκο για μέρος της χρονικής περιόδου μεταξύ της ημερομηνίας γένεσης του αγώγιμου δικαιώματος και της ημερομηνίας καταχώρισης της αγωγής με αφαίρεση δηλαδή χρονικής περιόδου 6 μηνών ενώ προς απλοποίηση ουσιαστικά και του υπολογισμού του τόκου ο υπολογισμός του τόκου θα αρχίζει 6 μήνες μετά από την ημερομηνία γένεσης του αγώγιμου δικαιώματος δηλαδή από τις 9/9/2007 αντί από τις 9/3/2007.

283 Συνεπώς, σύμφωνα και με το άρθρο 33 του περί Δικαστηρίων Νόμου, λαμβάνοντας υπόψη και τον περί Δικαστηρίων (Τροποποιητικός) (Αρ. 2) Νόμο του 2008 (Ν. 81(Ι)/2008)ο τόκος ο οποίος επιδικάζεται επί του ποσού της απόφασης από τις 9/9/2007 μέχρι και τις 15/10/2008 θα είναι 8% ετησίως ενώ από τις 15/10/2008 θα είναι 5,5% ετησίως σύμφωνα με τα εδάφια (2) και (4) του άρθρου 33 του περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν.14/60)και στη συνέχεια σύμφωνα με το σχετικό στην κάθε περίπτωση διάταγμα αναθεώρησης εκδιδόμενο από τον Υπουργό Οικονομικών, όπως, στις περιπτώσεις του περί του Καθορισμού του Δικαστικού Επιτοκίου του 2014 (4%), του περί του Καθορισμού του Δικαστικού Επιτοκίου του 2015 (4%), του περί του Καθορισμού του Δικαστικού Επιτοκίου του 2016 (3,5%) και του του περί του Καθορισμού του Δικαστικού Επιτοκίου του 2017 (3,5%) μέχρι εξοφλήσεως.

Η Επίδικη Διαφορά μεταξύ των Συνεναγομένων

284 Ο βασικός μάρτυρας ο οποίος κατέθεσε κυρίως σε σχέση με την επίδικη διαφορά μεταξύ των συνεναγομένων είναι ο Μ. Υ. 3, δηλαδή ο XXXXX Δανός και ο οποίος κατέθεσε υπό την ιδιότητα του ως Γενικός Διευθυντής της εναγόμενης. Προτού όμως το Δικαστήριο αναφερθεί στη μαρτυρία αυτού του μάρτυρα παρατίθενται πιο κάτω ορισμένες εισαγωγικές εξηγήσεις αναφορικά με την επίδικη διαφορά μεταξύ των συνεναγομένων.

285 Η διαφορά μεταξύ των συνεναγομένων καταγράφεται βεβαίως στα δικόγραφα τα οποία ανταλλάχθηκαν μεταξύ τους σύμφωνα με οδηγίες του Δικαστηρίου οι οποίες δόθηκαν στις 22/3/2013. Συνεπώς τα επίδικα θέματα τα οποία προκύπτουν από την ειδοποίηση προς συνεναγόμενο η οποία δόθηκε σύμφωνα με τη Δ.10 θ. 12 (1) από τον εναγόμενο προς την εναγόμενη καθορίζονται από τα προαναφερόμενα δικόγραφα.

286 Αξίζει όμως να σημειωθεί το περιεχόμενο της ειδοποίησης προς συνεναγόμενο καθότι είναι επί αυτής της βάσης που είχαν δοθεί οι οδηγίες του Δικαστηρίου αν και βεβαίως τονίζεται και πάλι πως το Δικαστήριο σε αυτή την απόφαση περιορίζεται στα επίδικα θέματα όπως αυτά καθορίζονται από τα δικόγραφα τα οποία ανταλλάχθηκαν μεταξύ των συνεναγομένων.

287 Σύμφωνα με το περιεχόμενο της ειδοποίησης αναφέρονται τα ακόλουθα.

«Ο Εναγόμενος 1 αρνείται ότι στον ουσιώδη χρόνο ήταν στην υπηρεσία των Εναγομένων 2 και/ή ότι οδηγούσε ως υπάλληλος και/ή αντιπρόσωπος και/ή κατ΄ εντολήν των Εναγομένων 2, αλλά λέγει ότι οδηγούσε ως υπάλληλος και/ή αντιπρόσωπος και/ή κατ΄ εντολήν του εργοδότη του, ιδιοκτήτη και/ή κατόχου πρατηρίου βενζίνης ESSO ονόματι SPLS TRADING CO LTD, και/ή δια του αξιωματούχου και υπεύθυνου της εν λόγω εταιρείας, ο οποίος επέτρεψε στον Εναγόμενο 1 την οδήγηση του αυτοκινήτου με αριθμούς πινακίδων εγγραφής ZKLA και/ή ο Εναγόμενος 1 λέγει ότι οι Εναγόμενοι 2 έθεσαν σε κυκλοφορία και/ή επέτρεψαν την χρήση του οχήματος με αρ. πινακίδων XXXXX30 και/ή το προέβαλαν ως όχημα ενοικίασης ενώ τούτο ήτο ιδιωτικόν όχημα, γεγονός που καθιστούσε την οδήγηση του αυτοκινήτου χωρίς να υπάρχει ασφαλιστική κάλυψη.

Ο Εναγόμενος 1 αρνείται ότι υπέχει οιανδήποτε ευθύνη έναντι του Ενάγοντα αλλά εάν ήθελε θεωρηθεί υπεύθυνος θα απαιτήσει από εσάς συνεισφοράν και/ή αποζημιώσεις εις οιονδήποτε ποσόν και έξοδα ήθελον επιδικασθεί εις όφελος του Ενάγοντα υπό του Δικαστηρίου καθότι εθέσετε σε κυκλοφορία το πιο πάνω αναφερόμενο όχημα χωρίς ασφαλιστική κάλυψη, ως απεφάνθη το Ε. Δ. Λευκωσίας στην υπ΄αρ. 7629/2009 αγωγήν.»

288 Αξίζει επίσης να σημειωθεί πως με την έκθεση απαίτησης του ο εναγόμενος αξιώνει ως θεραπείες από την εναγόμενη την έκδοση δύο δηλώσεων του Δικαστηρίου, ως εξής, :-

«(Α) Δήλωση του Δικαστηρίου ότι στον ουσιώδη χρόνο οδηγούσε το όχημα με πινακίδες εγγραφής XXXXX30 ως υπάλληλος και/ή αντιπρόσωπος και/ή κατ΄ εντολήν και/ή δια λογαριασμό και/ή για το συμφέρον των εργοδοτών του SPLS Trading Co Ltd και/ή του εκπροσώπου και/ή αξιωματούχου της και/ή

(Β) Δήλωση του Δικαστηρίου ότι ότι (sic) η απόφαση του Ε. Δ. Λευκωσίας στην υπ΄ αρ. 7629/2009 αγωγή, είναι δεσμευτική και/ή συνιστά κώλυμα (estopped) και/ή δεδικασμένο και/ή συνιστά δεδικασμένο το γεγονός ότι ο Εναγόμενος 1 στον ουσιώδη χρόνο οδηγούσε ως υπάλληλος και/ή αντιπρόσωπος και/ή δια λογαριασμό και/ή για το συμφέρον των πιο πάνω αναφερομένων εργοδοτών του.»

289 Βεβαίως το Δικαστήριο αναπόφευκτα βασίζεται και στο περιεχόμενο της έκθεσης απαίτησης του εναγόμενου εναντίον της εναγόμενης έτσι ώστε να εξετάσει τις θέσεις του. Υπενθυμίζεται πως η απόφαση στην αγωγή 7629/2009 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας εκδόθηκε ερήμην της εναγόμενης καθότι παρέλειψε να καταχωρίσει σημείωμα εμφάνισης ενώ αίτηση παραμερισμού της συγκεκριμένης απόφασης απορρίφθηκε δίχως στη συνέχεια να εφεσιβληθεί.

290 Επομένως η συγκεκριμένη απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας εξακολουθεί να υφίσταται, δίχως δηλαδή είτε να έχει παραμεριστεί από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας είτε να έχει ανατραπεί από το Ανώτατο Δικαστήριο, μετά και από καταχώριση έφεσης, η απόφαση απόρριψης της αίτησης παραμερισμού. Αυτός κυρίως είναι και ο λόγος βάσει του οποίου αμφότεροι οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των εναγόμενων στις τελικές αγορεύσεις τους αναφέρονται στο θέμα υπό εξέταση σε αυτό το μέρος της απόφασης ως το θέμα του δεδικασμένου.

291 Αξιοσημείωτο βεβαίως είναι και το γεγονός πως η απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας η οποία κατατέθηκε ως τεκμήριο 52 και την οποία ο εναγόμενος επικαλείται ως δεδικασμένο σε καμία περίπτωση δεν περιέχει είτε υπό μορφή ευρήματος του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας είτε υπό μορφή δήλωσης, ως μέρος δηλαδή της απόφασης του, ότι στον ουσιώδη χρόνο ο εναγόμενος οδηγούσε το αυτοκίνητο με πινακίδες εγγραφής XXXXX30 «…ως υπάλληλος και/ή αντιπρόσωπος και/ή κατ΄ εντολήν και/ή δια λογαριασμό και/ή για το συμφέρον των εργοδοτών του SPLS Trading Co Ltd και/ή του εκπροσώπου και/ή αξιωματούχου της».

292 Όντως αναφέρεται ως εύρημα (x) ότι το αυτοκίνητο κατά το χρόνο του δυστυχήματος οδηγείτο από υπάλληλο πρατηρίου βενζίνης, τα καθήκοντα του οποίου ήταν να παραλαμβάνει αυτοκίνητα ενοικίασης και το πλύσιμο αυτοκινήτων όμως αναμφίβολα αυτό δεν είναι το ίδιο με την προαναφερόμενη δήλωση της οποίας ζητείται η έκδοση στη διαδικασία μεταξύ των συνεναγομένων.

293 Βεβαίως το γεγονός ότι δεν υπάρχει είτε εύρημα είτε δήλωση εντός του τεκμηρίου 52 όπως αναφέρεται πιο πάνω, δεν είναι καθόλου παράξενο εφόσον, όπως είναι δυνατό να διαπιστωθεί σύμφωνα και με το περιορισμένο περιεχόμενο του τεκμηρίου 52[13], δεν ζητήθηκε από την ενάγουσα στην αγωγή 7629/2009 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας (στο εξής θα καλείται η «ασφαλιστική εταιρεία») η οποία καταχωρίσθηκε εναντίον της εναγόμενης εταιρείας (στο εξής εντός του πλαισίου εξέτασης του θέματος αυτής της ενότητας θα καλείται και η «εταιρεία ενοικίασης αυτοκινήτων» όπου αυτό κρίνεται χρήσιμο) ως θεραπεία η έκδοση τέτοιας δήλωσης. Είναι εντός του πλαισίου αυτής της αγωγής στη διαδικασία μεταξύ των συνεναγομένων που η ασφαλιστική εταιρεία ζητά ως θεραπεία την έκδοση τέτοιας δήλωσης (βλ. σχετικά την παράγραφο 288 αυτής της απόφασης). Συνεπώς δεν μπορεί να θεωρείται πως υπάρχει δεδικασμένο τουλάχιστον αναφορικά με αυτό το θέμα.

294 Προς διευκρίνιση μάλιστα ακριβώς σε συνάρτηση με ποια απόφαση θα μπορούσε να προωθηθεί η θέση ότι υπάρχει δεδικασμένο επισημαίνεται απλά πως σύμφωνα με τις δύο θεραπείες οι οποίες εκδόθηκαν στην απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, πρώτο, αναγνωρίστηκε και δηλώθηκε από το Δικαστήριο ότι το επίδικο ασφαλιστήριο συμβόλαιο είναι άκυρο εξ υπαρχής και ότι η ασφαλιστική εταιρεία δεν έχει οποιαδήποτε υποχρέωση αποζημίωσης η οποία να απορρέει από τη σύμβαση. Αυτά σε σχέση με το ίδιο το επίδικο ασφαλιστήριο.

295 Ενώ σε σχέση με την αγωγή του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου, η οποία εξετάζεται στο σύνολο της με αυτή την απόφαση, κατ΄ αρχάς το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας κατέληξε ότι η ασφαλιστική εταιρεία είχε εγείρει την αγωγή της εντός της προθεσμίας η οποία προβλέπεται στο άρθρο 15 του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων (Ασφάλιση Ευθύνης έναντι Τρίτου) Νόμου Ν. 96 (Ι)/2000 και είχε δώσει εμπρόθεσμα στον ενάγοντα σε αυτή την αγωγή του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου όλες τις ειδοποιήσεις που προβλέπονται.

296 Ενώ στη συνέχεια σύμφωνα και με τη διαπίστωση ότι υπήρξε μη αποκάλυψη ουσιώδους γεγονότος κρίθηκε από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας ότι η ασφαλιστική εταιρεία δεν έχει καμία ευθύνη να αποζημιώσει τον ενάγοντα σε αυτή την αγωγή του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου και ως εκ τούτου εκδόθηκε και σχετική δήλωση του Δικαστηρίου. Αυτή είναι και η δεύτερη θεραπεία η οποία εκδόθηκε από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας.

297 Πραγματικά θα ήταν ανώφελο για αυτό το Δικαστήριο να εξετάσει σε περισσότερη έκταση τη νομική πτυχή είτε της βάσης επί της οποίας εκδόθηκε η απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας είτε ακόμη και την ίδια τη διατύπωση ή σημασία αυτής της απόφασης. Η αναφορά σε αυτή εντός αυτής της απόφασης γίνεται βεβαίως εντός του πλαισίου εξέτασης της απαίτησης του εναγόμενου εναντίον της συνεναγόμενης του.

298 Ουσιαστικά το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας προτού εκδοθεί απόφαση στην αγωγή υπό εξέταση με αυτή την απόφαση αποφάσισε ότι η ασφαλιστική εταιρεία δεν είχε υποχρέωση να αποζημιώσει τον ενάγοντα. Υπενθυμίζεται απλά και ο τρόπος με τον οποίο διασφαλίστηκε η συμμετοχή αλλά και ο τρόπος συμμετοχής της ασφαλιστικής εταιρείας στη διαδικασία εκδίκασης αυτής της αγωγής παρά και το γεγονός ότι το κλητήριο ένταλμα της δεν επιδόθηκε στον εναγόμενο (βλ. σχετικά την παράγραφο 3 αυτής της απόφασης).

299 Έχοντας υπόψη τις θεραπείες των οποίων την έκδοση αξιώνει ο εναγόμενος στη διαδικασία μεταξύ των συνεναγομένων αξίζει να σημειωθεί αναφορικά με αυτή τη δήλωση, τη δεύτερη δηλαδή θεραπεία η οποία εκδόθηκε από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας, το εξής. Σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί μέρος της δήλωσης (ούτε βεβαίως και της πρώτης δήλωσης) οποιαδήποτε αναφορά ότι ο εναγόμενος οδηγούσε το αυτοκίνητο με αριθμό εγγραφής ZKLA390 «…ως υπάλληλος και/ή αντιπρόσωπος και/ή κατ΄ εντολήν και/ή δια λογαριασμό και/ή για το συμφέρον των εργοδοτών του SPLS Trading Co Ltd και/ή του εκπροσώπου και/ή αξιωματούχου της…».

300 Βεβαίως διευκρινίζεται πως όντως ο εναγόμενος κατά τον ουσιώδη χρόνο της αγωγής οδηγούσε το συγκεκριμένο αυτοκίνητο και υπό την ιδιότητα του ως υπάλληλος της εργοδότριας του εταιρείας SPLS Trading Co Ltd δίχως όμως αυτό το δεδομένο να απέκλειε και την εκ προστήσεως σχέση του με την εναγόμενη ως προς την οδήγηση του αυτοκινήτου από τον εναγόμενο την οποία σχέση βεβαίως η ίδια η εναγόμενη ρητά παραδέχεται.

Δέχεται δηλαδή το Δικαστήριο σε αυτή την αγωγή ότι όντως υπήρχε παράλληλα και αυτή η ιδιότητα του εναγόμενου δίχως όμως εξαιτίας της να αναιρείται και η οδήγηση του αυτοκινήτου από τον εναγόμενο με τη συγκατάθεση και οδηγίες της εναγόμενης ανεξάρτητα και από το κατά πόσο αυτές είχαν μεταφερθεί στον εναγόμενο μέσω υπευθύνου της εταιρείας SPLS Trading Co Ltd ο οποίος να είχε συνεννοηθεί προηγουμένως με υπάλληλο ή υπεύθυνο άτομο από την εναγόμενη εταιρεία είτε κατά τη συγκεκριμένη ημερομηνία του επίδικου τροχαίου ατυχήματος είτε βάσει προηγούμενης πιο γενικής συνεννόησης συνεργασίας μεταξύ των δύο εταιρειών επί τακτικής βάσης.

Βεβαίως σε σχέση ακριβώς με το πως έτυχε ο εναγόμενος να οδηγεί το συγκεκριμένο αυτοκίνητο το Δικαστήριο δέχεται ως αξιόπιστη τη μαρτυρία του Μ. Υ. 3, δηλαδή του Χαράλαμπου Δανού, ο οποίος κατέθεσε ως μάρτυρας υπό την ιδιότητα του ως ο διευθυντής της εναγόμενης και σύμφωνα με την οποία τις οδηγίες στον εναγόμενο τις έδωσε ο υπεύθυνος του γραφείου στην Πάφο τη δεδομένη στιγμή, δηλαδή κάποιος XXXXX Κυριάκου.

301 Ενώ το άλλο σημείο το οποίο παρατηρείται από το Δικαστήριο είναι ότι με τον τρόπο τον οποίο ζητείται η δεύτερη θεραπεία στη διαδικασία μεταξύ των συνεναγομένων σε αυτή την αγωγή ουσιαστικά συνδέεται άμεσα η πρώτη με τη δεύτερη θεραπεία. Τονίζεται βεβαίως πως το Δικαστήριο αναφέρεται στις θεραπείες οι οποίες ζητούνται από τον εναγόμενο σε αυτή την αγωγή στη διαδικασία μεταξύ των συνεναγομένων.

302 Δηλαδή, ακόμη και λαμβάνοντας υπόψη την εκτεταμένη χρήση συζευκτικών και διαζευκτικών συνδέσμων (και/ή) στη διατύπωση τόσο αυτής όσο και της άλλης αιτούμενης θεραπείας, ζητείται μεν δήλωση του Δικαστηρίου ως προς το ότι η απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας είναι δεσμευτική ή ότι συνιστά κώλυμα ή δεδικασμένο προστίθεται όμως και ως δεδικασμένο το γεγονός ότι ο εναγόμενος οδηγούσε ως υπάλληλος ή αντιπρόσωπος ή για λογαριασμό ή για το συμφέρον της SPLS Trading Co Ltd.

303 Εφόσον δηλαδή, σύμφωνα και με τη διατύπωση της θεραπείας, ζητείται δήλωση του Δικαστηρίου ότι «…η απόφαση του Ε. Δ. Λευκωσίας στην υπ΄ αρ. 7629/2009 αγωγή, είναι δεσμευτική και/ή συνιστά κώλυμα (estopped) και/ή δεδικασμένο και/ή συνιστά δεδικασμένο το γεγονός ότι ο Εναγόμενος 1 στον ουσιώδη χρόνο οδηγούσε ως υπάλληλος και/ή αντιπρόσωπος και/ή δια λογαριασμό και/ή για το συμφέρον των πιο πάνω αναφερομένων εργοδοτών του.». Συνδυάζεται άρρηκτα δηλαδή αυτό το γεγονός εντός του πλαισίου του όλου δεδικασμένου εξαιτίας της απόφασης η οποία εκδόθηκε στην αγωγή του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας. Αν και θα μπορούσε βεβαίως να είχε αποφευχθεί η συγκεκριμένη εκτεταμένη χρήση συζευκτικών και διαζευκτικών συνδέσμων (και/ή) στη διατύπωση των αιτούμενων θεραπειών ασφαλώς το Δικαστήριο εξετάζει τη βασιμότητα τους όπως αυτές έχουν διατυπωθεί και στο βαθμό στον οποίο αυτές μπορούν να γίνουν αντιληπτές.

304 Εύλογα η εντύπωση η οποία δημιουργείται είναι πως αυτό το οποίο ο εναγόμενος επιδιώκει, με τον τρόπο βεβαίως τον οποίο ουσιαστικά εκπροσωπείται από την ασφαλιστική εταιρεία σε αυτή την αγωγή, παρά και το γεγονός ότι αυτός είναι και ο διάδικος ενώπιον του Δικαστηρίου σε αυτή τη διαδικασία, είναι η ανατροπή του ενδεχόμενου το Δικαστήριο να οδηγηθεί σε κατάληξη ως προς την ύπαρξη εκ προστήσεως ευθύνης της εναγόμενης. Βεβαίως ήδη το Δικαστήριο έχει καταλήξει σε αυτό το συμπέρασμα εντός του πλαισίου εκδίκασης της διαφοράς μεταξύ του ενάγοντα και των εναγόμενων έχοντας υπόψη τόσο το περιεχόμενο των δικογράφων του ενάγοντα και της εναγόμενης όσο και την αξιολόγηση της μαρτυρίας επί του προκειμένου (βλ. σχετικά την παράγραφο 0 αυτής της απόφασης). Καθώς σαφώς παρά και την δικογραφημένη θέση της η ίδια η εναγόμενη με τη μαρτυρία της αποδέχεται αυτή την εκ προστήσεως ευθύνη ενώ ο εναγόμενος στη συνέχεια δεν παρουσίασε οποιαδήποτε μαρτυρία η οποία να ανατρέπει αυτό το συμπέρασμα.

305 Έστω και σε αυτό το σημείο της απόφασης αξίζει να σημειωθεί το εξής σε σχέση με τη διατύπωση της συγκεκριμένης θεραπείας. Κυρίως σε μια προσπάθεια του Δικαστηρίου να μην θεωρηθεί πως προκαλείται οποιαδήποτε αδικία στον εναγόμενο λόγω ανεπαρκούς αντίληψης της ίδιας της θεραπείας. Διατηρώντας υπόψη βεβαίως το γεγονός της χρήσης παράλληλα συζευκτικών και διαζευκτικών συνδέσμων. Διαβάζοντας δηλαδή τη θεραπεία όσο το δυνατό πιο πιστά σύμφωνα και με τον τρόπο τον οποίο αυτή έχει διατυπωθεί.

306 Κατ΄ αρχάς ζητείται δήλωση του Δικαστηρίου ότι η απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας είναι δεσμευτική. Εύλογα έθεσε το θέμα στην τελική αγόρευση του ο ευπαίδευτος συνήγορος της εταιρείας ενοικίασης αυτοκινήτων αν και με αναφορά είτε σε ύπαρξη είτε σε ανυπαρξία δεδικασμένου. Αναφέρει συγκεκριμένα στη σελίδα 43 της γραπτής αγόρευσης του το εξής. «Το δεδικασμένο είτε είναι είτε δεν είναι».

307 Όντως προς τι ζητείται αυτό το μέρος της θεραπείας; Θα ήταν ποτέ νομικά ορθό ή εφικτό για ένα ισοβάθμιο πρωτόδικο Δικαστήριο να θεωρήσει πως η απόφαση ενός άλλου επίσης ισοβάθμιου πρωτόδικου Δικαστηρίου δεν είναι δεσμευτική; Τουλάχιστον υπό αυτή την έννοια πως να μην υπάρχει δεσμευτικότητα;

308 Δίχως βεβαίως αυτό παράλληλα να οδηγεί και σε συμπέρασμα πως υπάρχει δεδικασμένο διαπίστωση αναφορικά με την οποία έχουν νομολογιακά καθοριστεί συγκεκριμένες προϋποθέσεις. Αναμφίβολα και για αυτό το Δικαστήριο όπως και οποιοδήποτε άλλο πρωτόδικο Δικαστήριο η απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας είναι δεσμευτική μεταξύ των διαδίκων οι οποίοι συμμετείχαν ως μέρη στη διαδικασία ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας.

309 Όμως προς τι πραγματικά να εκδοθεί τέτοια θεραπεία (διαζευκτικά) ή ακόμη και να αποτελέσει μέρος (συζευκτικά) μιας θεραπείας; Θέτοντας το πολύ απλά είναι νομικά αλλά και πραγματικά αυτονόητο όχι μόνο ότι η απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας στην αγωγή 7629/2009 είναι δεσμευτική αλλά και η οποιαδήποτε άλλη τελική απόφαση οποιουδήποτε πρωτόδικου Δικαστηρίου έστω και εάν αυτή εκδόθηκε ερήμην ή μετά από ακροαματική διαδικασία είναι δεσμευτική μεταξύ των μερών τα οποία συμμετείχαν σε εκείνη την αγωγή ενώπιον του συγκεκριμένου Δικαστηρίου, ακόμη και μέχρι την εκδίκαση έφεσης σε περίπτωση όπου έχει όντως ασκηθεί αυτό το ένδικο δικαίωμα.

310 Συνεπώς, ακόμη και σε περίπτωση κατά την οποία θα κρινόταν ότι θα μπορούσε δικαιολογημένα να εκδοθεί η συγκεκριμένη θεραπεία από αυτό το Δικαστήριο διευκρινίζεται το εξής. Αυτό το Δικαστήριο ασφαλώς δεν θα συμπεριλάμβανε εντός τέτοιας δήλωσης τη συγκεκριμένη αναφορά ως προς τη δεσμευτικότητα της απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας στην αγωγή 7629/2009. Καθότι βεβαίως ακόμη και χωρίς να συμπεριλαμβάνεται τέτοια αναφορά στην απόφαση αυτού του Δικαστηρίου ασφαλώς θεωρείται ως και όντως αποτελεί νομικό αλλά και πραγματικό δεδομένο το γεγονός ότι η απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας είναι δεσμευτική μεταξύ της ασφαλιστικής εταιρείας και της εταιρείας ενοικίασης αυτοκινήτων.

311 Δηλαδή, η συμπερίληψη τέτοιας αναφοράς εντός της αιτούμενης δήλωσης σε περίπτωση αποδοχής της απαίτησης του εναγόμενου εναντίον της συνεναγόμενης του δεν θα προσέθετε οτιδήποτε σε αυτή τη δεσμευτικότητα της. Δεν διαπιστώνεται ως ορθή δηλαδή η έκδοση τέτοιας απόφασης διαζευκτικά, έχοντας δηλαδή ως περιεχόμενο τη συγκεκριμένη αναφορά από μόνη της.

312 Συνεπώς μόνο συζευκτικά θα μπορούσε αυτό το μέρος της αιτούμενης θεραπείας να αποτελέσει μέρος τέτοιας απόφασης του Δικαστηρίου αλλά ακόμη και σε αυτή την περίπτωση τέτοια συμπερίληψη κρίνεται αχρείαστη δηλαδή και πάλι δίχως οποιοδήποτε νόημα. Η συμπερίληψη δηλαδή τέτοιας αναφοράς σε περίπτωση όπου όντως επιδικαζόταν τέτοια θεραπεία. Δεν είναι δυνατό δηλαδή να θεωρείται πως καθορίζεται με οποιοδήποτε τρόπο η δεσμευτικότητα μιας απόφασης ενός πρωτόδικου Δικαστηρίου από την έκδοση άλλης απόφασης άλλου ισοβάθμιου και πάλι πρωτόδικου Δικαστηρίου στην οποία θα αναφέρεται ότι τέτοια απόφαση είναι δεσμευτική. Τόσο απλό είναι το θέμα. Τονίζεται και πάλι πως πραγματικά δεν θα είχε νόημα αλλά ούτε και θα υπήρχε λόγος για συμπερίληψη τέτοιας αναφοράς είτε από μόνη της είτε σε συνδυασμό με άλλη αναφορά σε περίπτωση έκδοσης απόφασης υπέρ του εναγόμενου και εις βάρος της εναγόμενης στη διαδικασία μεταξύ των συνεναγομένων.

313 Εάν ιδωθούν και τα υπόλοιπα μέρη της αιτούμενης θεραπείας είτε ξεχωριστά (διαζευκτικά) είτε σε συνδυασμό (συζευκτικά) τότε καθίσταται αντιληπτό πόσο δύσκολο είναι αυτή να εκδοθεί και να εξακολουθεί να έχει και οποιοδήποτε νόημα.

313.1 Σύμφωνα με το επόμενο μέρος η απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας θα «συνιστά κώλυμα (estopped)». Κώλυμα σε τι;

313.2 Ή «δεδικασμένο». Δεδικασμένο σε τι; Προκύπτει και πάλι ερώτημα.

313.3 Τονίζεται πως αυτά τα ερωτήματα ανακύπτουν ανεξάρτητα από το κατά πόσο το κάθε μέρος της θεραπείας ιδωθεί είτε ξεχωριστά (διαζευκτικά) είτε σε συνδυασμό (συζευκτικά).

313.4 Ή «συνιστά δεδικασμένο ότι ο Εναγόμενος 1 στον ουσιώδη χρόνο οδηγούσε ως υπάλληλος και/ή αντιπρόσωπος και/ή δια λογαριασμό και/ή για το συμφέρον των πιο πάνω αναφερομένων εργοδοτών του». Δεδικασμένο σε σχέση με τι;

313.5 Ή πως συνιστά δεδικασμένο το γεγονός αναφορικά με το οποίο επιδιώκεται σύνδεση με αυτή την αιτούμενη θεραπεία;

313.6 Το γεγονός δηλαδή το οποίο επικαλείται ο ίδιος ο εναγόμενος «…ότι ο Εναγόμενος 1 στον ουσιώδη χρόνο οδηγούσε ως υπάλληλος και/ή αντιπρόσωπος και/ή δια λογαριασμό και/ή για το συμφέρον των πιο πάνω αναφερομένων εργοδοτών του». Γεγονός αναφορικά με το οποίο, όπως διαπιστώνεται και πιο πάνω, το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας ούτε κατέληξε σε εύρημα αλλά ούτε και εξέδωσε σχετική δήλωση (βλ. σχετικά τις παραγράφους 291 και 292 αυτής της απόφασης)

314 Ένα άλλο βασικό σημείο το οποίο, με όλο το σεβασμό , ενδεχομένως να διαφεύγει της προσοχής του ευπαίδευτου συνηγόρου του εναγόμενου. Εάν όντως κριθεί από το Δικαστήριο πως υπάρχει δεδικασμένο τότε επί ποιας βάσης διεκδικεί ο εναγόμενος την έκδοση της οποιασδήποτε επιπρόσθετης ουσιαστικά θεραπείας; Καθότι ανεξάρτητα και από την απόφαση η οποία εκδόθηκε από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας σύμφωνα με τη νομολογία μας δημιουργείται δεδικασμένο όχι μόνο σε σχέση με τις αξιώσεις που περιλήφθηκαν στην πρώτη διαδικασία, αλλά και σε σχέση με εκείνες που θα μπορούσαν να προβληθούν εάν ασκείτο εύλογη επιμέλεια.

315 Σχετική επί του θέματος είναι και η απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου στην Πολιτική Έφεση με αριθμό 225/2012, ημερομηνίας 6/12/2017 μεταξύ Κακοφεγγίτου ν. Κυπριακές Αερογραμμές[14] εντός της οποίας υπάρχει και αναφορά σε προηγούμενες αποφάσεις επί του ιδίου θέματος (δηλαδή, οι αποφάσεις του Ανώτατου Δικαστηρίου Theori and another v. Djoni and another (1984) 1 C.L.R. 296 και K.S.R. Commercio S.Α. κ.ά. v. Bluecoral Navigation Ltd (1995)1 A.A.Δ. 309).

316 Ουσιαστικά ο εναγόμενος σε αυτή την αγωγή έχει ενεργοποιήσει σύμφωνα με τη Δ.10 θ. 12 μια διαδικασία εναντίον της εναγόμενης σύμφωνα με την οποία προβάλει απαίτηση λεπτομέρειες τις οποίες παραθέτει εντός της έκθεσης απαίτησης του εναντίον της εναγόμενης. Εάν κριθεί πως υπάρχει ταύτιση διαδίκων σε συνδυασμό με όλες τις υπόλοιπες προϋποθέσεις προς διαπίστωση ύπαρξης δεδικασμένου τότε πως είναι δυνατό να διεκδικεί σε αυτή την αγωγή την οποιαδήποτε θεραπεία την οποία θα μπορούσε να είχε διεκδικήσει στην αγωγή ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας αλλά δεν το έπραξε; Βεβαίως ο ίδιος ο εναγόμενος δεν ήταν διάδικος στη διαδικασία ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας αλλά έστω και θεωρητικά το ερώτημα προκύπτει από τη διαδικασία μεταξύ συνεναγομένων η οποία ακολούθησε ως αποτέλεσμα της έκδοσης της ειδοποίησης προς συνεναγόμενο.

317 Αναφέρονται πιο πάνω οι θεραπείες οι οποίες ζητούνται από τον εναγόμενο στη διαδικασία μεταξύ των συνεναγομένων, όμως αυτές λογικά αλλά και δικονομικά θα πρέπει να προκύπτουν από το ίδιο το περιεχόμενο της έκθεσης απαίτησης του η οποία καταχωρίσθηκε εναντίον της συνεναγόμενης του. Συνεπώς πως είναι επιτρεπτό να προβάλει δικογραφημένους ισχυρισμούς οι οποίοι να βασίζονται σε ύπαρξη δόλου ή απάτης σε αυτή τη διαδικασία εναντίον της συνεναγόμενης του τους οποίους όμως δεν προέβαλε, ενώ θα μπορούσε να είχε προβάλει, η ασφαλιστική εταιρεία στην αγωγή της εναντίον της εταιρείας ενοικίασης αυτοκινήτων; Τονίζεται και πάλι βεβαίως πως αυτό θα ισχύει σε περίπτωση κατά την οποία κριθεί πως υπάρχει ταύτιση διαδίκων σε συνδυασμό με όλες τις υπόλοιπες προϋποθέσεις προς διαπίστωση ύπαρξης δεδικασμένου.

318 Επιπλέον, εάν όντως τέτοιοι ισχυρισμοί αναφορικά με την ύπαρξη δόλου ή απάτης είχαν προβληθεί στην αγωγή ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας τότε ποιος είναι ο λόγος προβολής τους και στη διαδικασία μεταξύ των συνεναγομένων σε αυτή την αγωγή; Καθότι εάν όντως είχαν προβληθεί και εξεταστεί από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας τότε και αυτοί θα αποτελούσαν μέρος του προβαλλόμενου δεδικασμένου. Βεβαίως όπως εξηγείται πιο κάτω παραμένει άγνωστο εάν όντως έχουν προβληθεί τέτοιοι ισχυρισμοί στο δικόγραφο της ασφαλιστικής εταιρείας εναντίον της εταιρείας ενοικίασης αυτοκινήτων στην αγωγή του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας καθότι δεν τέθηκε ενώπιον αυτού του Δικαστηρίου ως τεκμήριο αντίγραφο της έκθεσης απαίτησης στην αγωγή του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας.

319 Ασφαλώς το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη του ότι το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας αναφέρει στη σελίδα 2 της απόφασης του (τεκμήριο 52 το περιεχόμενο του οποίου ασφαλώς το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη του σε σχέση με εξέταση της ύπαρξης δεδικασμένου) ότι η ασφαλιστική εταιρεία ζητούσε δήλωση ότι το καλυπτικό σημείωμα και η συμφωνία ασφάλισης του επίδικου οχήματος αντίστοιχα είναι άκυρα εξ υπαρχής λόγω δόλου και/ή απάτης και/ή ψευδών παραστάσεων όμως είναι άγνωστο πως προωθήθηκε η αγωγή καθώς, όπως αναφέρεται και πιο πάνω, η έκθεση απαίτησης στην προαναφερόμενη αγωγή δεν τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου ως τεκμήριο. Υπενθυμίζεται απλά πως σύμφωνα με τη μαρτυρία η αγωγή στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας καταχωρίσθηκε επί γενικά οπισθογραφημένου κλητηρίου εντάλματος (τεκμήριο 69).

320 Επιπλέον, καμία άλλη αναφορά δεν υπάρχει εντός της απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας ως προς την εξέταση οποιουδήποτε θέματος δόλου ή απάτης ενώ ούτε με τις δηλώσεις οι οποίες εκδόθηκαν γίνεται οποιαδήποτε αναφορά σε δόλο ή απάτη της εταιρείας ενοικίασης αυτοκινήτων, πέραν από επανάληψη του ισχυρισμού ενός από τους μάρτυρες οι οποίοι κατέθεσαν σχετικά (στην παράγραφο 23 του τεκμηρίου 52 ως προς το ότι οι ενέργειες της εταιρείας ενοικίασης αυτοκινήτων ήταν δόλιες) ως επίσης και «θέση» του ίδιου μάρτυρα (παράγραφο 25 του τεκμηρίου 52 ως προς το ότι η εταιρεία ενοικίασης αυτοκινήτων προέβη στις περιγραφόμενες ενέργειες και αποκρύψεις δόλια).

321 Αυτό το οποίο διαπιστώνεται να έχει ιδιαίτερη σημασία είναι ότι ουσιαστικά το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας εξέδωσε απόφαση βασισμένο κυρίως στο εδάφιο (2) του άρθρου 15 του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων (Ασφάλιση Ευθύνης έναντι Τρίτου) Νόμου του 2000 (96(I)/2000). Σχετική επί αυτής της κατάληξης είναι η παράγραφος 51 της απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας ενώ σε σχέση με την «απόφαση» της παραγράφου 50 παρά και την έκδοση αναγνωριστικής ουσιαστικά δήλωσης ότι το επίδικο ασφαλιστήριο συμβόλαιο και το επίσης επίδικο καλυπτικό σημείωμα είναι άκυρα εξ υπαρχής και ότι η ασφαλιστική εταιρεία δεν έχει υποχρέωση αποζημίωσης η οποία να απορρέει από τη σύμβαση, δεν υπάρχει οποιαδήποτε αναφορά ότι το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας οδηγείται στην έκδοση αυτής της απόφασης λόγω της διαπίστωσης ύπαρξης δόλου και/ή απάτης και/ή ψευδών παραστάσεων. Αντιθέτως, σύμφωνα και με το περιεχόμενο της παραγράφου 49, η όλη βάση της απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας προκύπτει από διαπίστωση παράλειψης της υποχρέωσης του ασφαλιζόμενου να είχε αποκαλύψει κάθε στοιχείο το οποίο αντικειμενικά κρινόμενο θα ήταν ουσιώδους σημασίας στην εκτίμηση του κινδύνου που θα αναλάμβανε ο ασφαλιστής αποδεχόμενος την πρόταση ασφάλισης.

322 Επισημαίνεται και εδώ, από αυτό το Δικαστήριο, σε σχέση και με το υπόλοιπο περιεχόμενο της παραγράφου 49 της απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, η σημασία και πάλι του εδαφίου (2) του άρθρου 15 του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων (Ασφάλιση Ευθύνης έναντι Τρίτου) Νόμου του 2000 (96(I)/2000) αναφορικά με τη δυνατότητα να κριθεί ουσιαστικά πως κανένα ποσό δε θα είναι πληρωτέο από ασφαλιστή αν ο ασφαλιστής εξασφαλίσει δήλωση του Δικαστηρίου ότι, ανεξάρτητα από οποιαδήποτε διάταξη που περιλαμβάνεται στο ασφαλιστήριο, δικαιούται να το ακυρώσει λόγω του ότι το ασφαλιστήριο εξασφαλίσθηκε από τη μη αποκάλυψη ουσιώδους γεγονότος.

323 Βεβαίως τα όσα παρατίθενται πιο πάνω αποτελούν ουσιαστικά ορισμένες πρώτες σκέψεις και προβληματισμούς του Δικαστηρίου αναφορικά με την επίδικη διαφορά μεταξύ των συνεναγομένων με ιδιαίτερη αναφορά στο θέμα του δεδικασμένου. Στη συνέχεια το Δικαστήριο θα αποφασίσει κατά πόσο όντως προκύπτει θέμα δεδικασμένου σε αυτή την αγωγή.

324 Ασφαλώς μια από τις τέσσερεις απαιτούμενες προϋποθέσεις (βλ. σχετικά την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου, Μιχαήλ ν. Σκουτέλλα (2008) 1Β Α. Α. Δ. 1125) έτσι ώστε να τύχει εφαρμογής ο κανόνας του δεδικασμένου είναι να υπάρχει ταύτιση διαδίκων. Υπενθυμίζεται πως στην αγωγή 7629/2009 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας διάδικοι ήταν η ασφαλιστική εταιρεία και η εταιρεία ενοικίασης αυτοκινήτων. Στην παρούσα αγωγή και συγκεκριμένα στη διαδικασία μεταξύ των συνεναγομένων διάδικοι είναι ο εναγόμενος ως οδηγός του αυτοκινήτου σε σχέση με το οποίο είχε εκδοθεί το ασφαλιστήριο συμβόλαιο και καλυπτικό σημείωμα τα οποία κρίθηκαν ως άκυρα στην αγωγή του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας. Συνεπώς εκ πρώτης όψεως ασφαλώς δεν υπάρχει ταύτιση διαδίκων.

325 Εντούτοις θα μπορούσε να θεωρηθεί πως εξαιτίας της εφαρμογής του άρθρου 23 του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων (Ασφάλιση Ευθύνης έναντι Τρίτου) Νόμου του 2000 (96(I)/2000) η ασφαλιστική εταιρεία είναι επίσης διάδικος και σε αυτή την αγωγή. Έχοντας υπόψη δηλαδή ότι όπως προνοείται σχετικά λόγω μη διαμονής του εναγόμενου στη Δημοκρατία και εφόσον δεν ήταν δυνατή η επίδοση σε αυτόν στη Δημοκρατία του κλητηρίου εντάλματος έγινε η επίδοση στην ασφαλιστική εταιρεία, σύμφωνα με σχετικό διάταγμα του Δικαστηρίου, και η οποία, σύμφωνα με το άρθρο 23, λογίζεται ως επίδοση στον εναγόμενο και συνεπώς η ασφαλιστική εταιρεία είχε το δικαίωμα καταχώρησης εμφάνισης και διορισμού δικηγόρου εκ μέρους και για λογαριασμό του εναγόμενου. Εντούτοις δεν παύει ο εναγόμενος να είναι ο διάδικος σε αυτή την αγωγή και το σημείωμα εμφάνισης το οποίο καταχωρίσθηκε εκ μέρους του σύμφωνα και με το άρθρο 23 να καταχωρίσθηκε εκ μέρους και για λογαριασμό του.

326 Βεβαίως υπάρχει σχετική νομολογία αναφορικά με τις πρόνοιες του άρθρου 23 η οποία προέκυψε κυρίως λόγω της αναγκαιότητας η οποία διαπιστώθηκε για τροποποίηση του προϋπάρχοντος άρθρου 15Β το οποίο ίσχυε αρχικά εξαιτίας της ατυχούς διατύπωσης του με αναφορά σε «υποκατάστατη» επίδοση στον ασφαλιστή και εντός της οποίας υπάρχουν αναφορές για απόκτηση ουσιαστικού δικαιώματος εναντίον του ασφαλιστή υπό την έννοια του ουσιαστικού δικαιώματος απευθείας αγωγής του ενάγοντα κατά του ασφαλιστή (έστω στην ίδια έκταση με εκείνο του ενάγοντα κατά του εναγόμενου) ως αυτός να ήταν ο εναγόμενος και το οποίο δικαίωμα αυτό είναι ευρέως γνωστό ως απευθείας αγώγιμο δικαίωμα με ουσιαστική υφή (right of direct action) (βλ. σχετικά την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου, Padley v. Dobson (1999) 1 Α. Α. Δ. 1583).

327 Όμως ακόμη και σε αυτή την περίπτωση ουσιαστικά αυτό το οποίο συμβαίνει είναι ότι ο ενάγων ο οποίος αδυνατεί να επιδώσει απευθείας στον εναγόμενο επιδίδει στην ασφαλιστική εταιρεία και αυτή η επίδοση λογίζεται ως επίδοση προς τον εναγόμενο. Βεβαίως η συγκεκριμένη επίδοση δεν πρόκειται για υποκατάστατη επίδοση προς τον εναγόμενο, εφόσον όπως επίσης προνοείται από το άρθρο 23 η απόφαση που θα εκδοθεί δεν θα είναι εκτελεστή εναντίον του εναγόμενου, αλλά ο ενάγων θα έχει έναντι του ασφαλιστή τα ίδια δικαιώματα τα οποία θα είχε, αν η αγωγή είχε επιδοθεί προσωπικά στον εναγόμενο.

328 Καθιστά όμως αυτή η ρύθμιση την ασφαλιστική εταιρεία ως διάδικο στην αγωγή; Αυτό είναι το ερώτημα το οποίο προκύπτει έχοντας υπόψη την προαναφερόμενη δυνατότητα όπως αυτή έχει καθοριστεί νομοθετικά.

329 Προς απάντηση του συγκεκριμένου ερωτήματος το Δικαστήριο θεωρεί πως εφόσον η επίδοση λογίζεται ως επίδοση προς τον εναγόμενο και με αυτή η ασφαλιστική εταιρεία αποκτά το δικαίωμα ουσιαστικά όχι παρέμβασης ή εμφάνισης υπό την ιδιότητα της ως ασφαλιστής αλλά εκ μέρους και για λογαριασμό του εναγόμενου ανεξάρτητα και από το γεγονός πως η απόφαση δεν θα είναι εκτελεστή εναντίον του εναγόμενου, τότε η ασφαλιστική εταιρεία δεν καθίσταται διάδικος στην αγωγή σε αντικατάσταση ουσιαστικά του εναγόμενου, ο οποίος παραμένει ως διάδικος στην αγωγή ανεξάρτητα και από το γεγονός πως η ασφαλιστική εταιρεία έχει πλέον τον χειρισμό της αγωγής εκ μέρους του εναγόμενου.

330 Όπως, αναφέρει σχετικά ο έντιμος Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου, Κωνσταντινίδης Δ., στη σελίδα 616 της απόφασης του Ανώτατου Δικαστηρίου Κόσμος Ασφαλιστική Εταιρεία Λτδ. ν. Χατζησάββα (2001) 1Α Α. Α. Δ. 612, σχετικά με το προϋπάρχον άρθρο 15Β ως είχε τότε τα ακόλουθα, :-

"Σαφώς, νομίζουμε, αποσκοπεί στη διαφοροποίηση της βασικής προϋπόθεσης για τη γέννηση της ευθύνης του ασφαλιστή. Εννοούμε την έκδοση απόφασης κατά του εναγομένου. Η έκδοση τέτοιας απόφασης προϋποθέτει, βέβαια, επίδοση της αγωγής στον εναγόμενο. Χωρίς τέτοια επίδοση δεν θα ήταν δυνατό να διαγνωστεί εγκύρως η ευθύνη του. Η υποκατάστατη επίδοση, όπως την ρυθμίζουν οι διαδικαστικοί κανονισμοί, συνιστά τρόπο έγκυρης επίδοσης. Εγκρίνεται υπό το θεμελιακό δεδομένο που ευλόγως διασφαλίζει γνωστοποίηση της διαδικασίας στον εναγόμενο ώστε να του παρέχεται η δυνατότητα να ακουστεί. Το άρθρο 15Β υπερβαίνει αυτήν την ανάγκη. Δεν στοχεύει στην εισαγωγή συστήματος υποκατάστατης επίδοσης κατά διαφοροποίηση ή εμπλοκή στα ρυθμιζόμενα με διαδικαστικές πρόνοιες. Δεν ενδιαφέρεται για τη διασφάλιση της πράγματι επίδοσης στον εναγόμενο. Εισάγει στην ουσία τη δυνατότητα γέννησης της υποχρέωσης στον ασφαλιστή χωρίς επίδοση στον εναγόμενο."

331 Δηλαδή αυτό το οποίο επιτυγχάνεται είναι το ίδιο αποτέλεσμα το οποίο θα μπορούσε να επιτευχθεί με επίδοση προς τον εναγόμενο δίχως στη συγκεκριμένη περίπτωση να απαιτείται η επίδοση προς τον εναγόμενο, είτε με απευθείας επίδοση είτε με υποκατάστατη επίδοση. Αυτή η ρύθμιση όμως δεν καθιστά τον ασφαλιστή διάδικο στην αγωγή εναντίον του εναγόμενου.

332 Όπως αναφέρει σχετικά και ο έντιμος Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου, Κρονίδης Δ., στη σελίδα 269 της απόφασης του Ανώτατου Δικαστηρίου Lion Insurance Agency Ltd. v. Τάγιας Κωνσταντίνου (2002) 1Α Α. Α. Δ. 265 σκοπός του άρθρου 15Β ήταν η εξυπηρέτηση των σύγχρονων αναγκών καθώς παρείχε τη δυνατότητα στον ζημιωθέντα από τροχαίο ατύχημα να εισπράξει αποζημίωση από τον ασφαλιστή από τον οποίο θα εισέπραττε με βάση το άρθρο 10(1) του Νόμου (το οποίο ίσχυε τότε) εάν ο αδικοπραγήσας ήταν στην Κύπρο, του επιδίδετο η αγωγή και καταδικάζετο σε αποζημιώσεις. Δηλαδή, θα εφαρμοζόταν η ίδια διαδικασία όπως σε περίπτωση επίδοσης σε εναγόμενο στον οποίο όμως η επίδοση ήταν εφικτή λόγω διαμονής του στην Κύπρο.

333 Βεβαίως στη συνέχεια ο έντιμος Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου, Κρονίδης Δ., αναφέρεται και στην Padley v. Dobson (βλ. πιο πάνω) προσθέτοντας ότι σύμφωνα με αυτή την απόφαση το άρθρο 15Β δημιουργούσε ένα νέο και ουσιαστικό δικαίωμα απευθείας αγωγής του ενάγοντα κατά του ασφαλιστή ως αυτός να ήταν ο εναγόμενος. Ανεξάρτητα όμως και από αυτή την αναφορά και πάλι, είτε βάσει του άρθρου 23 είτε της νομολογίας η οποία προέκυψε εξαιτίας της εφαρμογής του άρθρου 15Β το οποίο προηγήθηκε του άρθρου 23, το Δικαστήριο θεωρεί πως ο ασφαλιστής δεν καθίσταται διάδικος σε αγωγή εναντίον εναγόμενου. Δεν διαφοροποιείται δηλαδή το καθήκον του ασφαλιστή να ικανοποιεί αποφάσεις εναντίον προσώπων ασφαλισμένων για κινδύνους έναντι τρίτου ούτε υποκαθιστά ως διάδικος ο ασφαλιστής το συγκεκριμένο πρόσωπο εναντίον του οποίου έχει καταχωρισθεί αγωγή.

334 Αξίζει βεβαίως να σημειωθεί πως ούτε και με την επιχειρηματολογία υπέρ της ύπαρξης δεδικασμένου δεν προωθήθηκε η θέση ότι η ασφαλιστική εταιρεία έχει καταστεί διάδικος σε αυτή την αγωγή εξαιτίας της επίδοσης η οποία έγινε προς αυτή βάσει του άρθρου 23 του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων (Ασφάλιση Ευθύνης έναντι Τρίτου) Νόμου του 2000 (96(I)/2000).

335 Καταλήγει συνεπώς το Δικαστήριο πως εφόσον σαφώς δεν ικανοποιείται μια από τις τέσσερεις απαραίτητες προϋποθέσεις ως προς τη διαπίστωση της ύπαρξης δεδικασμένου δεν τυγχάνει εφαρμογής ο κανόνας του δεδικασμένου σε αυτή την αγωγή και ιδιαίτερα δε στη διαδικασία μεταξύ των συνεναγομένων. Ως αποτέλεσμα βεβαίως και με αυτή την κατάληξη αλλά και διατηρώντας υπόψη τα υπόλοιπα συμπεράσματα του Δικαστηρίου κατά την έκδοση αυτής της απόφασης δεν παρέχεται η δυνατότητα επιδίκασης των θεραπειών τις οποίες ο εναγόμενος αξιώνει με την απαίτηση του εναντίον της εναγόμενης αμφότερες εκ των οποίων έχουν σχέση ουσιαστικά είτε με την απουσία εκ προστήσεως ευθύνης της εναγόμενης είτε με την ύπαρξη δεδικασμένου εξαιτίας της ύπαρξης της απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας.

336 Βεβαίως το θέμα το οποίο προκύπτει πλέον είναι κατά πόσο χρειάζεται να εξετάσει το Δικαστήριο τους ισχυρισμούς εντός της έκθεσης απαίτησης του εναγόμενου εναντίον της εναγόμενης. Ιδιαίτερα δε διατηρώντας υπόψη πως η εναγόμενη δεν προβάλει οποιαδήποτε ανταπαίτηση εναντίον του εναγόμενου. Θέτοντας το θέμα διαφορετικά, εφόσον διαπιστώνεται πως δεν υπάρχει η δυνατότητα επιδίκασης των θεραπειών τις οποίες ο εναγόμενος αξιώνει εναντίον της εναγόμενης τότε προς τι χρειάζεται η εξέταση της απαίτησης του εναντίον της συνεναγόμενης του;

337 Διευκρινίζεται το εξής. Η βασική μαρτυρία η οποία προσφέρθηκε από τον εναγόμενο σε σχέση με την απαίτηση του εναντίον της εναγόμενης αποτελείται από το τεκμήριο 52 δηλαδή την απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας. Η οποία βεβαίως αφορά μια διαφορά μεταξύ της ασφαλιστικής εταιρείας και της εταιρείας ενοικίασης αυτοκινήτων, δηλαδή της εναγόμενης, αλλά όχι τον ίδιο τον εναγόμενο. Εφόσον κρίνεται πως η απόφαση αυτή δεν αποτελεί δεδικασμένο σε σχέση με την απαίτηση του εναγόμενου εναντίον της εναγόμενης σε αυτή τη διαδικασία απαίτησης του εναντίον της συνεναγόμενης του, κατ΄ επέκταση το περιεχόμενο της απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη από το Δικαστήριο ως αποδεικτικό υλικό με το οποίο να καθορίζεται οτιδήποτε αναφορικά με την αξίωση του εναγόμενου εναντίον της εναγόμενης, ιδιαίτερα δε ως προς την απόδειξη των λεπτομερειών της κατ΄ ισχυρισμό ύπαρξης δόλου και απάτης της εναγόμενης.

338 Θέτοντας το πολύ απλά το περιεχόμενο της απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας ως αυτό έχει είναι αποτέλεσμα δικαστικής κρίσης αναφορικά με την εκδίκαση επίδικης διαφοράς μεταξύ δύο άλλων διαδίκων και κατάληξης σε συμπεράσματα αναφορικά με άλλη επίδικη διαφορά σύμφωνα βεβαίως και έχοντας ως βάση τη μαρτυρία η οποία παρουσιάστηκε κατά την εξέταση της αξίωσης της ασφαλιστικής εταιρείας εναντίον της εταιρείας ενοικίασης αυτοκινήτων. Συνεπώς, δεν αποτελεί μαρτυρία καθορισμού των οποιωνδήποτε δικαιωμάτων του εναγόμενου εναντίον της εναγόμενης έτσι ώστε να καθίσταται αναγκαίο όπως το Δικαστήριο εξετάσει την υπεράσπιση της εναγόμενης ή ακόμη και να αξιολογήσει τη μαρτυρία την οποία η ίδια η εναγόμενη προσκόμισε προς υποστήριξη της υπεράσπισης της σε σχέση βεβαίως με την αξίωση του εναγόμενου όπως αυτή διατυπώνεται εντός της έκθεσης απαίτησης του εναντίον της συνεναγόμενης του.

339 Ουσιαστικά, η απαίτηση του εναγόμενου μπορεί να απορριφθεί δίχως να κρίνεται απαραίτητη η αξιολόγηση της μαρτυρίας η οποία προσφέρθηκε από την εναγόμενη καθότι ο εναγόμενος έχει αποτύχει να αποσείσει το βάρος της απόδειξης της απαίτησης του εναντίον της εναγόμενης αναφορικά με οποιοδήποτε θέμα το οποίο αναφέρεται εντός της έκθεσης απαίτησης του εναντίον της εναγόμενης.

340 Ούτε ασφαλώς και προκύπτει από την έκθεση υπεράσπισης της εναγόμενης στη διαδικασία μεταξύ των συνεναγομένων οποιαδήποτε παραδοχή των ισχυρισμών του εναγόμενου ως προς την ύπαρξη είτε δόλου είτε απάτης της εναγόμενης.

341 Το ίδιο βεβαίως ισχύει και σε σχέση με τη μαρτυρία την οποία η εναγόμενη παρουσίασε εντός του πλαισίου εκδίκασης της επίδικης διαφοράς μεταξύ των συνεναγομένων ο σταθερός σκοπός της παρουσίασης της οποίας ήταν η υπεράσπιση της εναγόμενης εναντίον των ισχυρισμών στην έκθεση απαίτησης του εναγόμενου ως προς την ύπαρξη απάτης ή δόλου εκ μέρους της.

342 Ούτε και κρίνεται δηλαδή είτε λογικό είτε απαραίτητο προς αιτιολόγηση της απόφασης του Δικαστηρίου αναφορικά με την απαίτηση του εναγόμενου εναντίον της συνεναγόμενης του όπως εξετάσει και αξιολογήσει μαρτυρία της εναγόμενης, όπως αυτή παρουσιάστηκε μέσω του Μ. Υ. 3, σε σχέση με θέματα δόλου ή απάτης αναφορικά με τα οποία όμως ο εναγόμενος δεν παρουσίασε οποιαδήποτε σχετική μαρτυρία παρά μόνο περιορίστηκε στη δυναμική της θέσης του του ως προς την ύπαρξη δεδικασμένου.

343 Δηλαδή αυτό το οποίο διαπιστώνεται είναι πως δεν χρήζει ιδιαίτερης αξιολόγησης γενικά η μαρτυρία του Μ. Υ. 3 αναφορικά με τα υπόλοιπα επίδικα θέματα της αγωγής μεταξύ όλων των διαδίκων ενώ σαφώς δεν κρίνεται απαραίτητη η οποιαδήποτε αξιολόγηση αναφορικά με ισχυρισμούς του εναγόμενου οι οποίοι αν και έχουν δικογραφηθεί εντός της έκθεσης απαίτησης του εναντίον της συνεναγόμενης της εντούτοις στη συνέχεια δεν υποστηρίχθηκαν με οποιαδήποτε μαρτυρία.

344 Βεβαίως έτυχε και αντεξέτασης ο Μ. Υ. 3 τόσο από τον ευπαίδευτο δικηγόρο του ενάγοντα όσο και από τον ευπαίδευτο συνήγορο του εναγόμενου έτσι ώστε ορισμένα θέματα να χρήζουν όντως αξιολόγησης της αξιοπιστίας του από το Δικαστήριο.

345 Όπως, παραδείγματος χάριν, στο βαθμό στον οποίο με τη μαρτυρία του ο Μ. Υ. 3 ισχυρίστηκε πως ο εναγόμενος οδηγούσε το αυτοκίνητο με οδηγίες και κατ΄ εντολή της εναγόμενης. Έχοντας υπόψη τόσο τον τρόπο με τον οποίο ο Μ. Υ. 3 απαντούσε ερωτήσεις επί αυτού του θέματος αλλά και τη λογικότητα των ίδιων των απαντήσεων του οι ισχυρισμοί αυτοί γίνονται δεκτοί ως αξιόπιστοι δίχως παράλληλα βεβαίως αυτό να εξουδετερώνει και την πραγματικότητα ως προς την εργοδότηση του εναγόμενου από άλλη εταιρεία με την οποία προφανώς η εναγόμενη συνεργαζόταν για το πλύσιμο των αυτοκινήτων τα οποία κατείχε ως ιδιοκτησία της εντός του πλαισίου των εργασιών της είτε για σκοπούς ενοικίασης είτε διαφορετικά. Ορισμένες άλλες παρατηρήσεις και διαπιστώσεις σε σχέση με την αξιολόγηση της μαρτυρίας η οποία προέκυψε από την προφορική κατάθεση του Μ. Υ. 3 παρατίθενται πιο κάτω.

346 Προς ολοκλήρωση όμως σε αυτό το σημείο της απόφασης της εξέτασης από το Δικαστήριο της απαίτησης του εναγόμενου εναντίον της εναγόμενης διατηρώντας υπόψη τα όσα αναφέρονται πιο πάνω κρίνεται πως ο εναγόμενος έχει αποτύχει να αποδείξει την απαίτηση του εναντίον της εναγόμενης με οποιαδήποτε μαρτυρία βάσει της οποίας να αποδεικνύεται η ύπαρξη οποιουδήποτε δόλου ή οποιασδήποτε απάτης εκ μέρους της εναγόμενης. Ως εκ τούτου η απαίτηση του εναγόμενου εναντίον της εναγόμενης απορρίπτεται και έχοντας υπόψη το αποτέλεσμα εξέτασης της αυτή απορρίπτεται με έξοδα σε σχέση με την ακροαματική διαδικασία υπέρ τόσο της εναγόμενης όσο και του ενάγοντα και εις βάρος του εναγόμενου όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. Βεβαίως τα έξοδα για ανταλλαγή δικογράφων μεταξύ του εναγόμενου και της εναγόμενης θα είναι αποκλειστικά υπέρ της εναγόμενης και όχι του ενάγοντα.

347 Διευκρινίζεται δηλαδή αναφορικά με τον υπολογισμό των εξόδων σε σχέση με τη διαδικασία μεταξύ των συνεναγομένων στο βαθμό στον οποίο αυτή είναι βεβαίως και διακριτή και από την υπόλοιπη διαδικασία, το εξής. Το Δικαστήριο θεωρεί πως δεν θα υπήρχε η αναγκαιότητα παρουσίασης του Μ. Υ. 3, δηλαδή του Χαράλαμπου Δανού, εάν δεν είχε εκδοθεί η ειδοποίηση απαίτησης από τον εναγόμενο προς την εναγόμενη. Συνεπώς, παρά και το γεγονός ότι ο συγκεκριμένος μάρτυρας υπέστη και αρκετή αντεξέταση από τον ευπαίδευτο δικηγόρο του ενάγοντα αυτό δεν αλλοιώνει το προαναφερόμενο βασικό δεδομένο αναφορικά με την παρουσίαση της μαρτυρίας του έτσι ώστε να μην κρίνεται δίκαιο όπως είτε η εναγόμενη είτε και ο ενάγων επωμιστούν οποιαδήποτε δικηγορικά έξοδα αναφορικά με τις δικασίμους κατά τις οποίες έδιδε μαρτυρία ο συγκεκριμένος μάρτυρας.

348 Στη συνέχεια το Δικαστήριο θα προσθέσει ορισμένες παρατηρήσεις και διαπιστώσεις αναφορικά με την αξιολόγηση της μαρτυρίας η οποία προέκυψε από την προφορική κατάθεση του Μ. Υ. 3.

349 Ως μαρτυρία η οποία θα μπορούσε να θεωρηθεί ως άμεσα σχετική με τη διαδικασία μεταξύ των συνεναγομένων υπενθυμίζεται απλά πως η παρουσίαση προς κατάθεση της γραπτής δήλωσης του Μ. Υ. 3 αντιμετώπισε την ένσταση του ευπαίδευτου συνηγόρου του εναγόμενου και οδήγησε στην έκδοση σχετικής ενδιάμεσης απόφασης του Δικαστηρίου η οποία βεβαίως υπάρχει εντός του φακέλου της αγωγής και η επανάληψη του περιεχομένου της εντός αυτής της απόφασης δεν κρίνεται αναγκαία. Απλά προστίθεται στο όλο σκεπτικό αυτής της απόφασης πως ανεξάρτητα και από την απαίτηση του εναγόμενου εναντίον της εναγόμενης υπό την ιδιότητα της ως συνεναγόμενη του και απόρριψη αυτής της απαίτησης ασφαλώς δεν κρίνεται αναγκαία η αξιολόγηση της μαρτυρίας του συγκεκριμένου μάρτυρα σε σχέση με τους ισχυρισμούς του εναγόμενου εντός της έκθεσης απαίτησης του εναντίον της εναγόμενης, ενώ αναφορικά με τα υπόλοιπα επίδικα θέματα αυτής της αγωγής παρατίθεται αξιολόγηση της μαρτυρίας του Μ. Υ. 3 πιο κάτω. Καθώς δόθηκε βεβαίως και μαρτυρία από αυτό τον μάρτυρα αναφορικά με το θέμα της ευθύνης σε σχέση κυρίως με την κατάθεση του εναγόμενου προς την Αστυνομία έστω και εάν δεν κρίνεται αυτή να είχε οποιαδήποτε καθοριστική σημασία αναφορικά με το συγκεκριμένο θέμα. Επίσης, όπως αναφέρεται και πιο πάνω, δόθηκε και μαρτυρία σε σχέση με την εκ προστήσεως ευθύνη της εναγόμενης.

350 Ως προς την αξιολόγηση της μαρτυρίας του Μ. Υ. 3 παρατηρούνται τα ακόλουθα.

351 Αναμφίβολα η οποιαδήποτε έκφραση άποψης από τον συγκεκριμένο μάρτυρα ως προς το ότι ο εναγόμενος δεν υπήρξε αμελής ή ότι είχε παραβεί οποιεσδήποτε υποχρεώσεις του σε σχέση με κανονισμούς ή το Νόμο κρίνεται ανεπίτρεπτη ως μαρτυρία και αγνοείται από το Δικαστήριο. Ανεξάρτητα και από τις σπουδές του στη Μηχανολογία ή τη μακρόχρονη πείρα του Μ. Υ. 3 ως διευθυντής της εναγόμενης εταιρείας η οποία ασχολείται με ενοικίαση αυτοκινήτων και του οποιουδήποτε αριθμού τροχαίων ατυχημάτων έλαβε γνώση, ασφαλώς αυτή δεν τον καθιστά εμπειρογνώμονα ως προς τη διαπίστωση της ύπαρξης οδικής αμέλειας του εναγόμενου.

352 Ούτε βεβαίως και η επανάληψη των όσων είχαν λεχθεί στον ίδιο από τον εναγόμενο αναφορικά με τις συνθήκες του επίδικου τροχαίου ατυχήματος ενισχύει με οποιοδήποτε τρόπο την εκδοχή του εναγόμενου σε σχέση με τον τρόπο πρόκλησης της επίδικης σύγκρουσης μεταξύ των δύο ενεχομένων οχημάτων.

353 Βεβαίως δεν υπάρχει οποιοσδήποτε λόγος να μην γίνει δεκτός ως αξιόπιστος και ο αναντίλεκτος ισχυρισμός του ως προς το ότι η εταιρεία για την οποία εργαζόταν, δηλαδή η εναγόμενη, είχε συμφωνία μαζί με την εταιρεία SPLS Trading Co. Ltd για το πλύσιμο αυτοκινήτων της εναγόμενης εταιρείας τα οποία είχαν για σκοπούς ενοικίασης ή πώλησης ή για άλλους σκοπούς γενικά των εργασιών της εναγόμενης εταιρείας. Υπενθυμίζεται πως όπως ισχυρίστηκε κατά την αντεξέταση του από τον ευπαίδευτο συνήγορο του εναγόμενου η κύρια δραστηριότητα της εναγόμενης εταιρείας ήταν να αγοράζει αυτοκίνητα, να τα ενοικιάζει και μετά να τα πουλά.

354 Ούτε επίσης και διαπιστώνεται να υπάρχει οποιοσδήποτε λόγος βάσει του οποίου να μην γίνει δεκτή ως αξιόπιστη και η μαρτυρία του ως προς τον τρόπο με τον οποίο αυτή η συμφωνία λειτουργούσε. Δηλαδή με απευθείας επικοινωνία μεταξύ της εναγόμενης εταιρείας και των οδηγών της εταιρείας SPLS Trading Co. Ltd. Συγκεκριμένα πρόσθεσε πως τις οδηγίες στον εναγόμενο τις έδωσε ο υπεύθυνος του γραφείου στην Πάφο τη δεδομένη στιγμή, κάποιος Μιχάλης Κυριάκου.

355 Πραγματικά επί του συγκεκριμένου σημείου το Δικαστήριο δεν δέχεται πως ανατρέπεται αυτός ο ισχυρισμός από τα όσα αναφέρει σχετικά ο εναγόμενος στην γραπτή κατάθεση του (τεκμήριο 17) ως προς το ότι είχε πάρει οδηγίες από τον μάστρο του Στέφανο. Υπενθυμίζεται η φύση αυτής της γραπτής κατάθεσης ως εξ ακοής μαρτυρία δίχως δυνατότητα αντεξέτασης του εναγόμενου και επί αυτού του ισχυρισμού του ενώ ο Μ. Υ. 3 προέβαλε ένα ισχυρισμό αναφορικά με τον οποίο μάλιστα αντεξετάστηκε δίχως να διαπιστώνεται να είχε κλονιστεί με οποιοδήποτε τρόπο η αξιοπιστία του τόσο σε σχέση με τη συγκεκριμένη τακτική η οποία ακολουθείτο όσο και αναφορικά με τη συγκεκριμένη περίπτωση.

356 Υπέθεσε επίσης και μια εξήγηση ως προς την επιλογή του εναγόμενου να αναφέρει το συγκεκριμένο ισχυρισμό στην γραπτή κατάθεση του δίχως όμως αυτή να κρίνεται οποιασδήποτε ιδιαίτερης σημασίας αλλά παράλληλα δίχως να αναδεικνύεται οποιαδήποτε τάση είτε υπεκφυγής είτε υπερβολής του μάρτυρα στην όλη προσπάθεια του να δώσει αυτή την εξήγηση.

357 Ο ίδιος είχε ενημερωθεί από τον υπάλληλο της εναγόμενης εταιρείας, Μιχάλη Κυριάκου, σε σχέση με τη συγκεκριμένη περίπτωση ως προς την εντολή η οποία είχε δοθεί για μεταφορά του επίδικου αυτοκινήτου προς το πρατήριο βενζίνης. Κρίνεται ως λογικό αλλά και πειστικό από το Δικαστήριο ο μάρτυρας αυτός υπό την ιδιότητα του ως ο διευθυντής της εναγόμενης εταιρείας, εξαιτίας και του επίδικου τροχαίου ατυχήματος να είχε διερευνήσει με επιμέλεια τα όσα γεγονότα είχαν προηγηθεί αυτού του ατυχήματος και να είχε ενημερωθεί σχετικά.

358 Απέρριψε ευθέως την εισήγηση του ευπαίδευτου δικηγόρου του ενάγοντα ως προς το ότι κατά κάποιο τρόπο ο εναγόμενος ήταν υπάλληλος της εναγόμενης εταιρείας με υπενθύμιση πως ήταν υπάλληλος του συγκεκριμένου πρατηρίου και πως η εναγόμενη εταιρεία είχε συμφωνία για πλύσιμο και ανεφοδιασμό αυτοκινήτων με καύσιμα.

359 Ουσιαστικά με την αντεξέταση του από τον ευπαίδευτο συνήγορο του εναγόμενου προσφέρθηκε η ευκαιρία στον μάρτυρα να δώσει και ορισμένες εξηγήσεις ως προς τον τρόπο λειτουργίας της εναγόμενης εταιρείας. Παραδείγματος χάριν, ότι μεταφορές αυτοκινήτων γίνονταν το βράδυ για το λόγο ότι κατά τη διάρκεια της ημέρας το προσωπικό είναι απασχολημένο με άλλες εργασίες.

360 Επί ενός άλλου σημείου το οποίο τέθηκε στον Μ. Υ. 3 κατά την αντεξέταση του από τον ευπαίδευτο συνήγορο του εναγόμενου όντως διαπιστώνεται η ύπαρξη αντίφασης μεταξύ της γραπτής δήλωσης του Μ. Υ. 3 και του περιεχομένου της επιστολής τεκμήριο 65 ως προς το λόγο μεταφοράς του επίδικου αυτοκινήτου κατά τον ουσιώδη χρόνο της αγωγής. Έχοντας υπόψη όμως το γεγονός ότι το τεκμήριο 65 αποτελεί επιστολή του ευπαίδευτου δικηγόρου της εναγόμενης προς τους δικηγόρους του εναγόμενου δεν διαπιστώνεται αυτή η αντίφαση να αντανακλά αρνητικά ως προς την αξιοπιστία του ίδιου του Μ. Υ. 3 επί του συγκεκριμένου θέματος. Υπό την έννοια δηλαδή ότι ο ίδιος έδωσε περισσότερες λεπτομέρειες αναφορικά με το λόγο μεταφοράς του επίδικου αυτοκινήτου κατά τη συγκεκριμένη νύχτα. Παρά και το γεγονός πως με την απάντηση του τοποθετήθηκε ωσάν ο ίδιος να ήταν ο συντάκτης της συγκεκριμένης επιστολής.

Τα Ευρήματα του Δικαστηρίου

361 Διατηρώντας υπόψη την αξιολόγηση της μαρτυρίας το Δικαστήριο καταλήγει στα ακόλουθα ευρήματα, δηλαδή συμπεράσματα αναφορικά με την πραγματική πτυχή της αγωγής και ορισμένα εκ των οποίων για εύκολη αναφορά επαναλαμβάνονται πιο κάτω παρά και το γεγονός ότι ήδη αναφέρονται πιο πάνω εντός αυτής της απόφασης. Δηλαδή, αντιγράφονται ως έχουν εντός της απόφασης και για ευκολία καλύτερης αντίληψης της απόφασης καταγράφονται επίσης όλα μαζί και σε αυτό το μέρος της. Η καταγραφή γίνεται αναλόγως είτε με την ίδια σειρά σύμφωνα με αυτή την οποία έχουν προκύψει τα ευρήματα πιο πάνω είτε διαφορετικά αναλόγως και με μια λογική σειρά καταγραφής τους σύμφωνα κυρίως με τη δομή της απόφασης και όχι υπό την έννοια της οποιασδήποτε ενδεικτικής προτεραιότητας ή σημασίας αυτής της αριθμητικής σειράς των ευρημάτων.

362 Επιπρόσθετα καταγράφονται και άλλα ευρήματα τα οποία δεν έχουν ήδη καταγραφεί εντός αυτής της απόφασης.

363 Διευκρινίζεται επίσης το εξής. Δεν καταγράφονται ως ευρήματα του Δικαστηρίου αυτονόητα δεδομένα τα οποία είναι κοινώς αποδεκτά από όλους τους διάδικους καθότι αυτό δεν κρίνεται απαραίτητο. Παραδείγματος χάριν, η ημερομηνία του επίδικου τροχαίου ατυχήματος ή το γεγονός ότι όντως το μοτοποδήλατο επί του οποίου επέβαινε ο ενάγων ως οδηγός αυτού συγκρούστηκε με το αυτοκίνητο το οποίο οδηγούσε ο εναγόμενος ή ότι το επίδικο τροχαίο ατύχημα συνέβη στη συμβολή της οδού Δωδεκανήσου με την οδό Αλεξάνδρου Παπάγου. Το ίδιο βεβαίως ισχύει αναφορικά με τον αριθμό εγγραφής του αυτοκινήτου το οποίο οδηγούσε ο εναγόμενος ή τον αριθμό σκελετού της μοτοσυκλέτας την οποία οδηγούσε ο ενάγων.

363.1 Ο εναγόμενος αποχώρησε από την Κυπριακή Δημοκρατία στις 5/8/2007 και έκτοτε δεν έχει καταγραφεί σε οποιοδήποτε έγγραφο, είτε της Αστυνομίας είτε του Τμήματος Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης, η επιστροφή της νόμιμης παρουσίας του στην Κυπριακή Δημοκρατία.

363.2 Η μοτοσυκλέτα την οποία ο ενάγων οδηγούσε και η οποία συγκρούστηκε με το αυτοκίνητο το οποίο οδηγούσε ο εναγόμενος δεν ήταν εξοπλισμένη με δικό της φωτισμό και ούτε και έφερε οποιοδήποτε άλλο είδος φωτισμού στο μπροστινό της μέρος.

363.3 Ο ενάγων παρά και το γεγονός ότι ήταν νύχτα και απαιτείτο η χρήση φωτών προς ασφαλή οδήγηση οποιουδήποτε οχήματος στο οδικό δίκτυο στο οποίο κυκλοφορούσε με την μοτοσυκλέτα εντούτοις οδηγούσε αυτή δίχως φώτα κατά το χρονικό διάστημα της ελεύθερης διέλευσης της κατά μήκος της οδού Δωδεκανήσου μέχρι και του σημείου της σύγκρουσης της με το αυτοκίνητο το οποίο οδηγούσε ο εναγόμενος.

363.4 Ο ενάγων κατά το ίδιο χρονικό διάστημα οδηγούσε κανονικά την μοτοσυκλέτα στην αριστερή λωρίδα κυκλοφορίας σύμφωνα με την πορεία του.

363.5 Η οδός Δωδεκανήσου κατά την ημερομηνία της επίδικης σύγκρουσης δεν ήταν μονόδρομος έτσι ώστε να απαγορευόταν η είσοδος και κυκλοφορία σε αυτή την οδό στην κατεύθυνση στην οποία οδηγούσε ο ενάγων την μοτοσυκλέτα και έτσι ώστε να επιτρέπεται η είσοδος εντός αυτής μόνο στην πορεία στην οποία οδηγούσε το αυτοκίνητο ο εναγόμενος μετά και από στροφή δεξιά από την οδό Αλεξάνδρου Παπάγου και είσοδο εντός της παρόδου της οδού Δωδεκανήσου.

363.6 Tο αυτοκίνητο το οποίο οδηγούσε ο εναγόμενος εισήλθε από την οδό Αλεξάνδρου Παπάγου εντός της οδού Δωδεκανήσου εντός της αριστερής λωρίδας της οδού Δωδεκανήσου σύμφωνα με την πορεία της μοτοσυκλέτας την οποία οδηγούσε ο ενάγων δίχως προηγουμένως ο εναγόμενος να ασκήσει οποιοδήποτε έλεγχο ως προς την ύπαρξη τροχαίας κίνησης επί αυτής ανακόπτοντας με αυτό τον τρόπο την νόμιμη, τουλάχιστον υπό την έννοια της τήρησης της ορθής λωρίδας κυκλοφορίας της οδού Δωδεκανήσου, πορεία της μοτοσυκλέτας και ως αποτέλεσμα συγκρούστηκε με αυτή στο σημείο το οποίο υπέδειξε ο ενάγων όπως αυτό σημειώνεται επί του τεκμηρίου 7.

363.7 Κατά το χρονικό σημείο της επίδικης σύγκρουσης υπήρχε επαρκής οδικός φωτισμός στη συμβολή της οδού Δωδεκανήσου και της οδού Αλεξάνδρου Παπάγου.

363.8 Ο εναγόμενος οδηγούσε το αυτοκίνητο με τη συγκατάθεση και σύμφωνα με τις οδηγίες υπαλλήλου της εναγόμενης εταιρείας εντός του πλαισίου συνεργασίας η οποία υπήρχε μεταξύ της εναγόμενης και της εργοδότριας εταιρείας του εναγόμενου S.P.L.S. Trading Co. Ltd. για πλύσιμο των αυτοκινήτων ιδιοκτησίας της εναγόμενης.

363.9 Ως αποτέλεσμα της επίδικης σύγκρουσης στις 9/3/2007 ο ενάγων υπέστη τις ακόλουθες σωματικές βλάβες.

363.9.1. Κρανιοεγκεφαλική κάκωση.

363.9.2. Αιμορραγικές θλάσεις εγκεφάλου.

363.9.3. Κάκωση προσώπου με κατάγματα ρινός.

363.9.4. Συντριπτικό κάταγμα δεξιού μηριαίου οστού πρώτου βαθμού.

363.9.5. Κάταγμα δεξιάς ποδοκνημικής τύπου pilon, κάταγμα κάτω πέρατος κνήμης και διατομή οπισθίου κνημιαίου τένοντα.

363.10 Η αρχική αντιμετώπιση των τραυμάτων του ενάγοντα έγινε στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου με ακινητοποίηση του δεξιού ποδιού με γύψινο νάρθηκα.

363.11 Λόγω της σοβαρότητας της κρανιοεγκεφαλικής κάκωσης ο ενάγων μεταφέρθηκε στις 10/3/2007 από το Γενικό Νοσοκομείο Πάφου στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας διασωληνωμένος και υπό καταστολή με μηχανική υποστήριξη αναπνοής.

363.12 Αρχικά η αντιμετώπιση των σωματικών βλαβών τις οποίες υπέστη ο ενάγων ήταν η ακόλουθη.

363.12.1. Εισαγωγή στην Μονάδα Εντατικής Θεραπείας.

363.12.2. Συνεχή παρακολούθηση της ενδοκρανιακής πίεσης μέσω τοποθέτησης ενδοκρανιακού καθετήρα.

363.13 Στη συνέχεια στις 13/3/2007 ακολούθησε επιτυχής αφύπνιση/ απογαλακτισμός από τον αναπνευστήρα, σταθεροποίηση και μεταφορά του στην νευροχειρουργική κλινική αρχικά με μέτρηση σε Κλίμακα Γλασκώβης 13/15 χωρίς εστιακή νευρολογική σημειολογία, ενίοτε ήταν συγχυτικοδιεγερτικός με συνεχή βελτίωση μέχρι την μεταφορά του στην ορθοπεδική κλινική.

363.14 Στις 19/3/2007 ο ενάγων χειρουργήθηκε με τοποθέτηση ενδομυελικού ήλου κατάγματος δεξιού μηριαίου, ανοικτή ανάταξη και οστεοσύνθεση κατάγματος δεξιάς ποδοκνημικής, συρραφή οπίσθιου κνημιαίου τένοντα και στη συνέχεια ακινητοποίηση σε γύψινο νάρθηκα.

363.15 Στις 30/3/2007 ο ενάγων εξήλθε του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας με οδηγίες να παρακολουθείται ως εξωτερικός ασθενής στην Ορθοπεδική και Νευροχειρουργική Κλινική.

363.16 Στις 20/6/2007 ο ενάγων νοσηλεύτηκε στο Ορθοπεδικό Τμήμα του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου με λοίμωξη του χειρουργικού τραύματος και στις 26/6/2007 έγινε χειρουργικός καθαρισμός του τραύματος.

363.17 Στις 19/7/2007 αφαιρέθηκαν στο χειρουργείο οι περιφερικές βίδες του ενδομυελικού ήλου και επετράπη φόρτιση του σκέλους. Διαπιστώθηκε ικανοποιητική κίνηση του γόνατος και της δεξιάς ποδοκνημικής αλλά και ευμεγέθης πώρος στην περιοχή του κατάγματος.

363.18 Στη συνέχεια και πριν από την έκδοση του ιατρικού πιστοποιητικού ημερομηνίας 20/3/2008 του Δρ. Παπαγιάννη (τεκμήριο 26) ο ενάγων παρουσίασε εστίες φλεγμονής στο δεξιό μηριαίο οι οποίες παροχετεύθηκαν στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου και παρά και το γεγονός ότι συνέχισε να λαμβάνει αντιβίωση εξακολουθούσε να παρουσιάζει εστίες φλεγμονής με εκροή μολυσματικού υγρού ενώ η αφαίρεση του ήλου για αντιμετώπιση της φλεγμονής δεν ήταν ασφαλής.

363.19 Λόγω του νεαρού της ηλικίας του ενάγοντα, της μόλυνσης στο μηριαίο και της ύπαρξης υλικών οστεοσύνθεσης υπήρχε κίνδυνος πιο γενικευμένης μόλυνσης στον μηρό, δηλαδή πανδιαφυσίτιδας με κίνδυνο είτε για τη ζωή του είτε για τη βιωσιμότητα του ποδιού.

363.20 Εξαιτίας των όσων αναφέρονται πιο πάνω κρίθηκε από επιτροπή ειδικών ορθοπεδικής με έγκριση από το Υπουργείο Υγείας αναγκαία η παραπομπή του ενάγοντα στο νοσοκομείο Μετροπόλιταν για επιπρόσθετη χειρουργική αντιμετώπιση.

363.21 Η εισαγωγή του ενάγοντα στο νοσοκομείο Μετροπόλιταν έγινε στις 28/3/2008 όπου και παρέμεινε μέχρι τις 19/4/2008 πάσχοντας από σηπτική ψευδάρθρωση δεξιού μηριαίου με οστικό έλλειμα. Κατά την νοσηλεία του υποβλήθηκε σε αφαίρεση του ενδομυελικού ηλού, πολλαπλούς χειρουργικούς καθαρισμούς και συγκράτηση της ψευδάρθρωσης με εξωτερική οστεοσύνθεση.

363.22 Στις 25/6/2008 έγινε νέα εισαγωγή του ενάγοντα στο νοσοκομείο Μετροπόλιταν μέχρι τις 6/7/2008 όπου υποβλήθηκε σε τροποποίηση-διόρθωση της εξωτερικής οστεοσύνθεσης, ευρύ χειρουργικό καθαρισμό και οστεομεταμόσχευση.

363.23 Στις 6/9/2008 έγινε νέα εισαγωγή του ενάγοντα στο νοσοκομείο Μετροπόλιταν όπου και υποβλήθηκε σε αφαίρεση υλικών και χειρουργικό καθαρισμό.

363.24 Στη συνέχεια έλαβε εξιτήριο στις 15/9/2008 με σύσταση για λήψη αντιβιοτικών επί μακρόν και παρακολούθηση με εργαστηριακές εξετάσεις των δεικτών φλεγμονής ως επίσης και σύσταση για επάνοδο εάν παρατηρούνταν στοιχεία τα οποία να δικαιολογούν υποτροπή της λοίμωξης.

363.25 Μετά και από αυτή την ημερομηνία δεν παρουσιάστηκε οποιαδήποτε υποτροπή της λοίμωξης και ούτε και χρειάστηκε όπως ο ενάγων υποστεί εκ νέου οποιαδήποτε χειρουργική επέμβαση για αντιμετώπιση αναβίωσης ουσιαστικά τέτοιας μόλυνσης.

363.26 Περίπου στις αρχές Δεκεμβρίου του 2008 ο ενάγων άρχισε να βαδίζει δίχως βοήθεια.

363.27 Στις 8/1/2009 ενώ ο ενάγων βάδιζε υπέστη επανακάταγμα του δεξιού μηριαίου. Ως αποτέλεσμα έγινε εισαγωγή του στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου μέχρι και τις 15/1/2009. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του χειρουργήθηκε με αποτέλεσμα να υποστεί και πάλι ακινητοποίηση του δεξιού ποδιού του για χρονική περίοδο 4 μηνών. Ο λόγος για τον οποίο υπέστη επανακάταγμα ο ενάγων ήταν διότι δεν θα έπρεπε μετά και από την έξοδο του από το νοσοκομείο Μετροπόλιταν να είχε φορτίσει το δεξιό του πόδι για χρονική περίοδο 6 μηνών.

363.28 Στη συνέχεια ο ενάγων δεν υποβλήθηκε σε οποιεσδήποτε νέες χειρουργικές επεμβάσεις αλλά ούτε και υπέστη οποιοδήποτε νέο κάταγμα λόγω αδυναμίας του μηριαίου οστού.

363.29 Η κρανιοεγκεφαλική κάκωση την οποία υπέστη ο ενάγων αποκαταστάθηκε πλήρως δίχως οποιοδήποτε νευρολογικό κατάλοιπο.

363.30 Αναφορικά με τα κατάλοιπα από τις σωματικές βλάβες τις οποίες υπέστη ο ενάγων από το επίδικο τροχαίο ατύχημα κατ΄ αρχάς το Δικαστήριο αποδέχεται ως ορθά τα ευρήματα του Μ. Υ. 6, Δρ. XXXXX Γεωργίου, τα οποία αναφέρονται με λατινική αρίθμηση από (i) έως και (xvi) στις σελίδες 5 έως 6 του ιατρικού πιστοποιητικού του ημερομηνίας 23/6/2014 (τεκμήριο 90) όπως επίσης αποδέχεται και το συμπέρασμα του αναφορικά με «βαθμό μείωσης των αποθεματικών του ικανοτήτων για παρατεταμένες εργώδεις δραστηριότητες υπερφόρτισης του μέλους» σε σχέση με τον τραυματισμό του δεξιού κάτω άκρου.

363.31 Επίσης αποδέχεται το Δικαστήριο τη διαπίστωση του Μ. Ε. 5, Δρ. XXXXX Καμπούρης, ότι το δεξιό μηριαίο οστό του ενάγοντα είναι «…παραμορφωμένο, σκληρυντικό στη μεσότητα, χωρίς παρουσία ενδοαυλικού αυλού, αδύνατο εμβιομηχανικά πράγμα το οποίο μπορεί να οδηγήσει σε κάταγμα με χρήση χαμηλής βίας» ενώ ο ενάγων δεν «…μπορεί να εκτελεί βαριά χειρονακτική (sic) εργασία μεταφορά φορτίων και παρατεταμένη βάδιση» με επιφύλαξη όμως ως προς τη χρήση του όρου «χαμηλή βία» ο οποίος κρίνεται αόριστος.

363.32 Καταλήγει ουσιαστικά το Δικαστήριο σε εύρημα πως υπάρχει αδυναμία και μείωση ανθεκτικότητας του δεξιού μηριαίου οστού του ενάγοντα η οποία το καθιστά πιο αδύνατο και ευάλωτο σε περίπτωση άσκησης οποιασδήποτε πίεσης ή βίας σε αυτό με κίνδυνο πιο εύκολα να προκληθεί κάταγμα σε σύγκριση με ένα φυσιολογικό οστό το οποίο δεν έχει υποστεί τα όσα έχει υποστεί το δεξιό μηριαίο οστό του ενάγοντα.

363.33 Ο ενάγων είναι σε θέση να εργαστεί σε εργασία στην οποία να μην απαιτείται η εκτέλεση βαριάς χειρωνακτικής μεταφοράς φορτίων και παρατεταμένη βάδιση.

Συμπέρασμα

364 Διατηρώντας υπόψη τα όσα αναφέρονται πιο πάνω εκδίδεται απόφαση υπέρ του ενάγοντα και εις βάρος των εναγόμενων 1 και 2 αλληλέγγυα και/ή ξεχωριστά για το ποσό των €84.000,00 (δηλαδή, το ποσό το οποίο προκύπτει μετά από αφαίρεση από το ποσό επί πλήρους ευθύνης €120.000,00 πλην ποσοστό 30% συντρέχουσας αμέλειας του ενάγοντα, δηλαδή το ποσό των €36.000,00) ως γενικές αποζημιώσεις το οποίο θα φέρει τόκο σύμφωνα με τα όσα αναφέρονται πιο πάνω στην παράγραφο 283 αυτής της απόφασης.

365 Αναφορικά με τα έξοδα έχοντας υπόψη και το αποτέλεσμα εκδίκασης της αγωγής δεν διαπιστώνεται να υπάρχει οποιοσδήποτε λόγος βάσει του οποίου αυτά να μην επιδικαστούν εις βάρος αμφότερων των εναγόμενων και προς όφελος του ενάγοντα. Υπενθυμίζεται βεβαίως επί αυτού του θέματος η διαφοροποίηση αναφορικά με το θέμα των εξόδων σε σχέση με τη διαδικασία μεταξύ των συνεναγομένων όπως αναφέρεται πιο πάνω στις παραγράφους 346 και 347 αυτής της απόφασης. Ως εκ τούτου τα δικηγορικά έξοδα της αγωγής επιδικάζονται υπέρ του ενάγοντα και εις βάρος των εναγόμενων 1 και 2 αλληλέγγυα και/ή ξεχωριστά όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο.

366 Τέλος, θεωρώ πως θα ήταν παράλειψη μου να μην εκφράσω τη λύπη μου ως προς την καθυστέρηση σε σχέση με την έκδοση αυτής της απόφασης. Η οποία βεβαίως δεν οφείλεται είτε στο χειρισμό της υπόθεσης από τους ευπαίδευτους δικηγόρους των διαδίκων είτε στη δυσκολία του οποιουδήποτε ερωτήματος το οποίο τέθηκε προς εξέταση και απάντηση από το Δικαστήριο. Η καθυστέρηση αυτή προκλήθηκε από τον αυξημένο φόρτο εργασίας του Δικαστηρίου επί καθημερινής βάσης εξαιτίας κυρίως δύο βασικών λόγων. Πρώτο, την υποστελέχωση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου στη δικαιοδοσία του Ανώτερου Επαρχιακού Δικαστή και δεύτερο, στον αριθμό και άλλων επιφυλαγμένων αποφάσεων με ανάλογη χρονική προτεραιότητα ως προς την έκδοση τους. Προτεραιότητα είτε συνήθως έχοντας ως βασικό κριτήριο την ημερομηνία επιφύλαξης τους είτε διαφορετικά σε ορισμένες εξαιρετικές περιπτώσεις. Εξαιτίας δηλαδή της επείγουσας φύσης της διαδικασίας βάσει της οποίας αυτές προέκυψαν. Ιδιαίτερα δε σε περιπτώσεις όπου προνοείται βάσει νομοθεσίας ή κανονισμού διαφορετική προθεσμία έκδοσης απόφασης από αυτή η οποία γενικά προνοείται από τον Διαδικαστικό Κανονισμό για την Έγκαιρη Έκδοση Αποφάσεων των Δικαστηρίων του 1986.

___________________________

Μάνθος Α. Ματθαίου Α. Ε. Δ.

Πιστό Αντίγραφο

Πρωτοκολλητής

Subject :- Civil/Final/Road Traffic Accident

Αναφορά :- Τροχαίο Ατύχημα/Αμέλεια/Αποζημιώσεις/Δεδικασμένο

[1] Βεβαίως η ίδια η ύπαρξη ή μη σημείου ΑΛΤ στη συμβολή της οδού Δωδεκανήσου με την οδό Αλεξάνδρου Παπάγου αμφισβητήθηκε κατά την προφορική κατάθεση του Μ. Υ. 7.

[2] Αξίζει να σημειωθεί σε αυτό το σημείο της απόφασης πως ο τονισμός ή υπογράμμιση ή παράθεση με κεκλιμένα γράμματα (italics) είτε οποιουδήποτε κειμένου της ίδιας της απόφασης είτε οποιουδήποτε αποσπάσματος από τη νομοθεσία ή νομολογία ή τα δικόγραφα ή το φάκελο του Δικαστηρίου ή το πρακτικό της διαδικασίας αποτελεί μέρος και της διατύπωσης του σκεπτικού του Δικαστηρίου ενώ όλα τα αποσπάσματα από άλλα κείμενα παρατίθενται με κεκλιμένα γράμματα (italics).

[3] Προφανώς εκ παραδρομής το τελικό «ς» της λέξης «συγκρούοντας» σημειώθηκε λόγω και της προφοράς του αρχικού «σ» στην επόμενη λέξη «στο» και αυτό δεν έγινε αντιληπτό από το Δικαστήριο κατά τον έλεγχο των στενοτυπημένων πρακτικών.

[4] Παρά και το γεγονός πως η στενοτυπίστρια έχει σημειώσει την λέξη «αυτοκινήτου» σε σχέση με την φράση «τον μηχανισμό του» εντούτοις αυτό θα πρέπει να έχει γίνει εκ παραδρομής. Στις χειρόγραφες σημειώσεις του Δικαστηρίου σαφώς έχει καταγραφεί η φράση «μηχανισμό του ατυχήματος». Καταγραφή επίσης η οποία συνάδει και με το σύνολο της διατύπωσης της μαρτυρίας του Μ. Υ. 7.

[5] Έτσι και σε αυτή την περίπτωση, όπως και η αμέσως προηγούμενη υποσημείωση, παρά και το γεγονός πως η στενοτυπίστρια έχει σημειώσει την λέξη «οχήματος» σε σχέση με την φράση «τον μηχανισμό του» εντούτοις αυτό θα πρέπει να έχει γίνει εκ παραδρομής. Στις χειρόγραφες σημειώσεις του Δικαστηρίου σαφώς έχει καταγραφεί η φράση «μηχανισμό του ατυχήματος». Καταγραφή επίσης η οποία συνάδει και με το σύνολο της διατύπωσης της μαρτυρίας του Μ. Υ. 7.

[6] “Negligence is determined by objective standards referable to one's duty to other users of the road. The duty of care rises in proportion to the magnitude of the risk inherent in the use of the road and is coextensive thereto. Unless the risk is one that can, in reason and good sense, be safely ignored, a driver is under a duty to heed risks incidental to the hazards of driving and take precautions commensurate thereto”.

[7] “The test of contributory negligence is broadly similar to that of negligence in that foreseeability and failure to take precautions against foreseeable risks is the key to a finding of contributory negligence. The principal difference between a finding of negligence and one contributory negligence is that in the former Case it is dependent on failure, if any, to discharge one's duties to others, whereas in the liability is dependent on failure to take foreseeable precautions for one's safety and that of his property. The apportionment of liability, as it has often been said, turns, on the assessment of the respective blame-worthiness of the two drivers and, secondly, on the causative potency of their acts. The question is resolved from a broad perspectives guided by logic and common sense.”

[8] Ο ίδιος ο Μ. Ε. 4 ως προς την απόκτηση της ειδικότητας του αναφέρθηκε στο ΚΑΤ, δηλαδή το Κέντρο Αποκατάστασης Τραυματιών και την εργασία του εκεί ως επιμελητής για τρία χρόνια.

[9] Παρά και το γεγονός πως η στενογράφος έχει σημειώσει την λέξη «εσωτερική» σε σχέση με την οστεοσύνθεση εντούτοις αυτό θα πρέπει να είχε γίνει εκ παραδρομής. Στις χειρόγραφες σημειώσεις του Δικαστηρίου σαφώς έχει καταγραφεί η λέξη «εξωτερική». Καταγραφή επίσης η οποία συνάδει και με το περιεχόμενο του τεκμηρίου 1.

[10] Προφανώς η αναφορά εδώ είναι σε «χειρουργική επέμβαση» και καταγράφηκε λανθασμένα από τη στενοτυπίστρια ενώ και το Δικαστήριο κατά τον έλεγχο του πρακτικού εκ παραδρομής η συγκεκριμένη αναφορά διέφυγε της προσοχής του και συνεπώς δεν διόρθωσε το συγκεκριμένο σημείο παρά και το γεγονός ότι στις χειρόγραφες σημειώσεις του έχει σημειωθεί η ορθή αναφορά σε χειρουργική επέμβαση.

[11] Προφανώς η λέξη εδώ θα πρέπει να ήταν «απόλυτα» και καταγράφηκε λανθασμένα από τη στενοτυπίστρια ενώ και το Δικαστήριο κατά τον έλεγχο του πρακτικού εκ παραδρομής η συγκεκριμένη λέξη διέφυγε της προσοχής του και συνεπώς δεν διόρθωσε το συγκεκριμένο σημείο παρά και το γεγονός ότι στις χειρόγραφες σημειώσεις του έχει όντως σημειωθεί η λέξη «απόλυτα».

[12] Σύμφωνα με το τεκμήριο 2 η ημερομηνία γέννησης του ενάγοντα είναι 20/4/1990. Συνεπώς κατά την ημερομηνία του επίδικου τροχαίου ατυχήματος στις 9/3/2007 ήταν σχεδόν 17 ετών.

[13] Περιορισμένο περιεχόμενο υπό την έννοια βεβαίως ότι αυτό το Δικαστήριο ούτε πρόσβαση είχε στο φάκελο της αγωγής 7629/09 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας αλλά ούτε και κατατέθηκε οποιοδήποτε άλλο τεκμήριο βάσει του οποίου να παρεχόταν η δυνατότητα σε αυτό το Δικαστήριο να λάμβανε γνώση του περιεχομένου της έκθεσης απαίτησης της ασφαλιστικής εταιρείας εναντίον της εταιρείας ενοικίασης αυτοκινήτων.

[14] Αντίγραφο της πρωτόδικης απόφασης της οποίας ο ευπαίδευτος συνήγορος του εναγόμενου επισύναψε στην τελική αγόρευση του.

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο