Court allows plaintiff to discontinue action before defense without permission under Rule 15(1).

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

KYPREOS ν. KYPREOS (1984) 1 CLR 565

ELEFTHERIADES ν. CYPRUS HOTELS (1985) 1 CLR 677

Παμπορίδης ν. Κτηματικής Τραπέζης Λτδ (1995) 1 ΑΑΔ 670

Πατσαλίδης Ιωάννης ν. Αβραάμ Αναστασίου Δίσπυρου (2006) 1 ΑΑΔ 17

Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας στους οποίους κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας Δ.15

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:EDAMM:2017:A28

ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ

ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Παπάμιχαηλ, Π.Ε.Δ.

Αρ. Αγωγής: 313/17

Μάριος Καλλίας υπό την ιδιότητα του ως διαχειριστής και παραλήπτης της εταιρείας Panas Hotels Ltd

Ενάγοντας

και

1. Panas Hotels Ltd

2. Marismare Ltd

Εναγόμενοι

Ημερομηνία: 23.6.17.

Εμφανίσεις:

Για τον Ενάγοντα: κα Γ. Ζαχαρίου για Ανδρέας Β. Ζαχαρίου & Σία Δ.Ε.Π.Ε.

Για τους Εναγόμενους: κ. Ν. Πυριλίδης για Ν. Πιριλίδης & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε. και κ. Α. Γεωργίου για Φοίβος, Χρίστος Κληρίδης & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε.

ΑΠΟΦΑΣΗ

Η παρούσα αγωγή καταχωρήθηκε στις 30.5.17 και την επόμενη 31.5.17 το Δικαστήριο προχώρησε στην έκδοση ενδιάμεσων διαταγμάτων κατόπιν μονομερούς αίτησης του Ενάγοντα – Αιτητή που καταχωρήθηκε μαζί με την αγωγή στις 30.5.17 τα οποία και όρισε επιστρεπτέα στις 9.6.17, ημερομηνία κατά την οποία προγραμματίστηκαν για ακρόαση της εξακολούθησης της ισχύος τους στις 19.6.17 με οδηγίες στην πλευρά των Εναγομένων να καταχωρήσουν γραπτή ένσταση σε 7 ημέρες. Η πολυσέλιδη ένσταση των Εναγομένων καταχωρήθηκε στις 14.6.17 και την επομένη η πλευρά του Ενάγοντα καταχώρησε στο Πρωτοκολλητείο ειδοποίηση διακοπής της αγωγής “άνευ βλάβης εναντίον όλων των Εναγομένων” δυνάμει της Δ.15 θ.1 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διατάξεων και Θεσμών.

Στις 19.6.17 οι δικηγόροι των Εναγομένων – Καθ΄ ων η Αίτηση προέβαλαν ένσταση στη διακοπή της αγωγής, ισχυρίστηκαν ότι απαιτείται άδεια του Δικαστηρίου για τη διακοπή μιας αγωγής στην οποία με την λήψη ενδιάμεσων διαβημάτων ο Ενάγοντας απέκτησε πλεονέκτημα τακτικής και αυτό – όπως διατείνονται – αναφέρεται και στην επιφύλαξη της Δ.15 θ.1. Προς επίρρωση της θέσης τους με παρέπεμψαν σε δύο αποφάσεις, μία του Ανωτάτου Δικαστηρίου την Παμπορίδης ν. Κτηματικής Τραπέζης Κύπρου (1995) 1 ΑΑΔ 670 και μια πρωτόδικη της κας Π. Παπαπέτρου – Φούρναρη Ε.Δ. Βαλεντίνα – Τζιωρτζίνα Πολίτη κ.α. ν. Citypol Enterprises Limited κ.α. Αρ. Αγωγής 483/15 Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού, ημερ. 18.10.16.

Η Δ.15 θ.1 προβλέπει τα ακόλουθα:

“The plaintiff may, at any time before the receipt of the defendant’s defence, or after the receipt of the defendant’s pleaded defence before taking any other proceeding in the action (save any interlocutory application), by notice in writing, wholly discontinue his action against all or any of the defendants of withdraw any part or parts off his alleged cause of complaint, and thereupon he shall pay such defendant’s costs of the action, or it the action be not wholly discontinued, the costs occasioned by the matter so withdrawn.”

Αντικείμενο ρύθμισης της Δ.15 θ.1 αποτελούν δύο περιπτώσεις. Η διακοπή (discontinuance) της αγωγής και η απόσυρση (withdrawal) μέρους της. Με τον όρο “διακοπή” περιγράφεται το τέλος του συνόλου της αγωγής, ενώ με τον όρο “απόσυρση” περιγράφεται το τέλος μέρους της μόνο.

Η Δ.15 η οποία έχει ως πρότυπο την Order 26 των παλαιών Αγγλικών Θεσμών, κατάργησε τον κανόνα του Αγγλικού κοινού δικαίου και αντίστοιχο κανόνα του Δικαίου της Επιείκειας σύμφωνα με τον οποίο ο Ενάγων εδικαιούτο να εγκαταλείψει, κατά βούληση, την αγωγή του οποτεδήποτε πριν την έκδοση της δικαστικής απόφασης χωρίς συνέπειες. Σήμερα, με βάση τα όσα καθορίζονται στη Δ.15, αφού ο Ενάγων λάβει την υπεράσπιση των αντιδίκων του και προβεί σε ένα διαδικαστικό διάβημα το οποίο δηλώνει την πρόθεσή του να συνεχίσει την εκκρεμούσα δικαστική διαδικασία, αυτός δύναται να εγκαταλείψει (discontinue) την αγωγή μόνο κατόπιν αδείας του Δικαστηρίου. Η απόσυρση της αγωγής και η συνακόλουθη απόρριψη της χωρίς τέτοια άδεια του Δικαστηρίου που εξορισμού εμπεριέχει την αναγνώριση στον Ενάγοντα δικαιώματος καταχώρησης νέας αγωγής, δημιουργεί δεδικασμένο.

Άδεια για διακοπή της αγωγής παραχωρείται από το Δικαστήριο στα πλαίσια άσκησης διακριτικής εξουσίας. Το Δικαστήριο δύναται να παράσχει στον Ενάγοντα άδεια να διακόψει την αγωγή του ή να αποσύρει μέρος αυτής εφόσον αυτό αποβαίνει προς το συμφέρον της δικαιοσύνης, εφόσον το αίτημα του Ενάγοντα δεν συνιστά κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας και εφόσον η διακοπή ή η απόσυρση, αναλόγως, δεν θα επιτρέψει στον Ενάγοντα να αποκομίσει ένα πλεονέκτημα τακτικής. Η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου είναι ευρεία τόσο αναφορικά με τη δυνατότητα έκδοσης διατάγματος διακοπής, όσο και σε σχέση με τους όρους που θα επιτευχθεί η διακοπή.

Στην υπόθεση Kypreos v. Kypreos (1984) 1 CLR 565, εξηγήθηκε ότι ο σκοπός της Δ.15 είναι να διασφαλίσει ότι δεν υπάρχει κατάχρηση της διαδικασίας (“no abuse is made of the judicial process”).

Στην αυθεντία In Re Andrey Raykov, Πολιτική Αίτηση 167/14 ημερ. 7.10.14 (αίτηση για έκδοση προνομιακού διατάγματος τύπου certiorari) στην οποία με παρέπεμψε η κα Ζαχαρίου, η Μιχαηλίδου, Δ. εξετάζοντας τις πρόνοιες της Δ.15 θ.1 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διατάξεων και Θεσμών, αναφέρει ότι η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου να διακόψει μια αγωγή ασκείται δικαστικά αφού ακουστούν αμφότεροι οι δικηγόροι των διαδίκων με σκοπό να αποφευχθεί κατάχρηση της διαδικασίας.

Στην Ιωάννης Πατσαλίδης ν. Αβραάμ Αναστασίιου (2006) 1 ΑΑΔ 17 ο Αρτεμίδης Π. υιοθετεί το ακόλουθο απόσπασμα από την απόφαση του Κωνσταντινίδη Δ. στην Παμπορίδης ν. Κτηματικής Τράπεζας Λτδ (1995) 1 ΑΑΔ 670:

“Το ζήτημα καλύπτεται από τη Δ.15 των Θεσμών περί Πολιτικής Δικονομίας. Οι προεκτάσεις της εξηγήθηκαν στις υποθέσεις Kypreos (1984) 1 C.L.R. 565 και Eleftheriades v. Cyprus Hotels (1985) 1 C.L.R. 677. Με τη θέσπιση της η ελευθερία που αναγνωριζόταν στον ενάγοντα για απόσυρση της αγωγής οποτεδήποτε, διατηρώντας δικαίωμα επαναφοράς της αιτίας της αγωγής που αποτελούσε το αντικείμενο της με νέα αγωγή ή σε μεταγενέστερη διαδικασία, δεν υπάρχει πλέον.

Ο ενάγων μπορεί να αποφασίσει αν θα προωθήσει την αγωγή του ή αν θα την αποσύρει. Αυτό είναι δικό του προνόμιο και είναι ο κανόνας πως στο βαθμό που η απόσυρση της αγωγής διενεργείται για να οδηγηθεί η ορισμένη αντιδικία σε οριστικό τέλος, ούτε ο εναγόμενος έχει λόγο αλλά ούτε και το Δικαστήριο. Εκείνο που δεν δικαιούται να κάμει είναι να τερματίσει οποτεδήποτε θέλει τη διαδικασία διατηρώντας μονομερώς το δικαίωμα να επανέλθει στα ίδια.

Οι περιορισμοί εν προκειμένω είναι σαφείς. Ο ενάγων δικαιούται να διακόψει (discontinue) με γραπτή ειδοποίηση την αγωγή, δηλαδή να την τερματίσει με δικαίωμα καταχώρισης νέας, οποτεδήποτε πριν την παραλαβή της υπεράσπισης, ή μετά την παραλαβή της πριν προβεί σε οποιοδήποτε άλλο δικονομικό διάβημα, (με επιφύλαξη ως προς οποιανδήποτε ενδιάμεση αίτηση).

Από εκεί και πέρα ο ενάγων παύει να είναι dominus litis. Η διακοπή της αγωγής τελεί πλέον υπό την αίρεση της εξασφάλισης άδειας από το Δικαστήριο. Η απόσυρση της αγωγής και η επακόλουθη απόρριψη της χωρίς τέτοια άδεια που εξ ορισμού εμπεριέχει την αναγνώριση στον ενάγοντα δικαιώματος καταχώρισης νέας αγωγής, δημιουργεί δεδικασμένο.

Βλ. Spencer Bower and Turner - the Doctrine of Res Judicata 2η έκδοση σελ.36, παράγραφος 39).»

Κατά συνέπεια δεν χρειάζεται άδεια του Δικαστηρίου για διακοπή μιας αγωγής από τον Ενάγοντα πριν την παραλαβή υπεράσπισης από τον Εναγόμενο όπως συμβαίνει στην προκειμένη περίπτωση και δεν συμφωνώ με τους Εναγόμενους – Καθ΄ ων η Αίτηση ότι η επιφύλαξη της Δ.15 θ.1 (save any interlocutory application) μπορεί να αναφέρεται στο εκδοθέν μονομερώς διάταγμα που εκκρεμούσε και συνεπεία του οποίου ο Ενάγοντας απέκτησε πλεονέκτημα τακτικής. Αναφέρεται σε ενδιάμεσες αιτήσεις προώθησης της αγωγής μετά την καταχώρηση και λήψη της υπεράσπισης και πρέπει να διαβάζεται σε συνδυασμό με την απαιτούμενη άδεια του Δικαστηρίου για διακοπή μετά τη λήψη της υπεράσπισης και όχι πριν από αυτή, όπως η παρούσα περίπτωση που δεν έχει καταχωρηθεί και παραληφθεί από τον Ενάγοντα υπεράσπιση και δεν απαιτείται άδεια του Δικαστηρίου για τη διακοπή της αγωγής.

Η αγωγή διακόπτεται. Τα μέχρι σήμερα έξοδα είναι προς όφελος των Εναγομένων όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο.

(Υπ.) ……………………..………

Μ. Παπάμιχαηλ, Π.Ε.Δ.

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο