Court dismisses claim for compensation after municipal seizure of vehicles under municipal law.

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

GARBIS ZEYTOUNTSIAN ν. THE ATTORNEY-GENERAL OF THE REPUBLIC (1973) 1 CLR 52

ALOUPOU AND ANOTHER ν. HJIGEORGHIOU AND ANOTHER (1984) 1 CLR 475

Λαζούρας ν. Σκυλλουριώτου (1992) 1 ΑΑΔ 168

Θεμιστοκλέους ν. Παρασκευά (1992) 1 ΑΑΔ 498

Hρακλέους Eλισάβετ ν. Pένου Πίτρου (1994) 1 ΑΑΔ 239

Κυπριακή νομοθεσία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Ν. 111/1985 - Ο περί Δήμων Νόμος του 1985

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:EDPAF:2017:A159

ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ

ΕΝΩΠΙΟΝ: Π. Μιχαηλίδη, Ε. Δ.

Αρ. Αγωγής: 2198/09

Μεταξύ:

Δημητράκης Ν. Φακοντής, από την Πάφο

Ενάγων

και

Δήμος Γεροσκήπου, από την Πάφο

Εναγόμενος

Ημερομηνία: 1.9.17

Εμφανίσεις:

Για τον Ενάγοντα: κ. Σ. Μάτσας

Για τον Εναγόμενο: κα Α. Κορακίδου

Α Π Ο Φ Α Σ Η

Με την παρούσα αγωγή ο Ενάγων αξιώνει την επιδίκαση αποζημιώσεων και την έκδοση διαταγμάτων ως απόρροια της υπό αυτού ισχυριζόμενης παράνομης κατακράτησης από τον Εναγόμενο αυτοκινήτων τα οποία ως ισχυρίζεται είναι ιδιοκτησίας του.

Στην Έκθεση Απαίτησης αναφέρονται, μεταξύ άλλων, τα ακόουθα. Ο Ενάγων είναι κάτοικος Πάφου και διατηρεί κατάστημα πώλησης αυτοκινήτων στην Λεωφόρο Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄, 88 στην Γεροσκήπου. Κατά τον ουσιώδη χρόνο ήταν νόμιμος και/ή εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης και/ή δικαιούχος να εγγραφεί ως ιδιοκτήτης και/ή είχε νόμιμα στην κατοχή του και έλεγχο τα πιο κάτω ιδιωτικά αυτοκίνητα η συνολική αξία των οποίων είναι Ευρώ 21.399,00 σεντ και για το καθένα ξεχωριστά σε Ευρώ ως ακολούθως:

AAZ 32 1.708,00

EAZ126 2.063,00

RA 626 769,00

SP 256 3.626,00

WJ 627 2.417,00

DAJ 558 854,00

EKN 335 769,00

EYA 187 981,00

EHP 658 1.708,00

YL 533 854,00

SY 639 1.025,00

ENN 247 1.708,00

EAN 873. 2.917,00

Ο Ενάγων αγόρασε τα πιο πάνω αναφερόμενα αυτοκίνητα από ιδιώτες και από δημόσιους πλειστηριασμούς, προφανώς εννοείται, άλλα από ιδιώτες και άλλα από δημόσιο πλειστηριασμό, και κατέβαλε επιπλέον το συνολικό ποσό των Λ.Κ.650,00 σεντ (Ευρώ 1.110,59 σεντ) για την μεταφορά τους στον χώρο των καταστημάτων του στην Γεροσκήπου. Τα ως άνω αναφερόμενα αυτοκίνητα πέρασαν, επίσης, με επιτυχία τον έλεγχο καταλληλότητας, γνωστόν ως ΜΟΤ. Τα εν λόγω οχήματα βρίσκονταν σταθμευμένα-ακινητοποιημένα κατόπιν αδείας από το Υπουργείο Συγκοινωνιών και Έργων, Τμήμα Οδικών Μεταφορών, στην προαναφερόμενη διεύθυνση Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄, 88 στην Γεροσκήπου, ήτοι στο κατάστημα του Ενάγοντα, από όπου και διατείθεντο προς πώληση. Σήμερα βρίσκονται παράνομα σε χωράφι στην τοποθεσία «Μαλαθαράς» στην Γεροσκήπου το οποίο ενοικιάζεται από τον Εναγόμενο χωρίς την έγκριση της προαναφερόμενης Αρχής και χωρίς την θέληση του Ενάγοντα.

Συγκεκριμένα κατά ή περί την 7.1.09 ο Ενάγων κατόπιν προφορικής συνεννόησης με τον Εναγόμενο και/ή μέσω εξουσιοδοτημένου υπαλλήλου του Εναγόμενου συμφώνησε όπως μετακινήσει προσωρινά τα ως άνω αναφερόμενα οχήματα λόγω έργων που θα γίνονταν στην πρόσοψη του προειρημένου καταστήματος του στην Λεωφόρο Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄, 88 στην Γεροσκήπου. Στις 10.3.09 ο Ενάγων απέστειλε απαντητική επιστολή στις επιστολές του Εναγόμενου αναφορικά με τα πιο πάνω αυτοκίνητά του. Ως εκ των πιο πάνω τα αυτοκίνητα με αριθμούς εγγραφής EKN 335, ΕΥΑ 187, EHP 658, YL 533, SY 639, ENN 247 και EAN 873 μετακινήθηκαν σε παραπλήσιο οικόπεδο στην Λεωφόρο Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ στην Γεροσκήπου, διεύθυνση την οποία ο Ενάγων είχε δηλώσει στην Αρχή Αδειών. Αναφορικά με τα υπόλοιπα αυτοκίνητα με αριθμούς εγγραφής AAZ 32, EAZ 126, RA 626, SP 256, WJ 627 και DAJ 558, αυτά, μετακινήθηκαν από τον Ενάγοντα στην οδό Ευαγόρα Παλληκαρίδη 17 στην Γεροσκήπου σε περιφραγμένο χώρο ιδιοκτησίας του Ενάγοντα με αναρτημένη πινακίδα «απαγορεύεται η είσοδος-ιδιωτική περιουσία». Η μεταφορά των πιο πάνω αυτοκινήτων στοίχισε Ευρώ 500,00 σεντ.

Στις 10.5.09 ο Ενάγων διαπίστωσε ότι τα αυτοκίνητα που είχε μετακινήσει στο παραπλήσιο οικόπεδο στην Λεωφόρο Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ στην Γεροσκήπου δεν βρίσκονταν στο εν λόγω μέρος οπότε και κατήγγειλε την υπόθεση στην Αστυνομία. Τότε διαπιστώθηκε ότι εξουσιοδοτημένος υπάλληλος του Εναγόμενου σε μη εργάσιμη ώρα, παράνομα, απροειδοποίητα, αδικαιολόγητα και χωρίς την συγκατάθεση του Ενάγοντα ρυμούλκησε και/ή μετακίνησε τα ως άνω αναφερόμενα αυτοκίνητα σε περίφρακτο χώρο στην Γεροσκήπου ο οποίος ανήκει και/ή ενοικιάζεται και/ή βρίσκεται στην κατοχή και/ή την ιδιοκτησία και/ή υπό τον έλεγχο του Εναγόμενου. Επίσης, στις 17.5.09 ο Ενάγων διαπίστωσε ότι τα αυτοκίνητα που είχε μετακινήσει στην οδό Ευαγόρα Παλληκαρίδη 17 στην Γεροσκήπου σε περιφραγμένο χώρο ιδιοκτησίας του δεν βρίσκονταν στο εν λόγω μέρος οπότε και κατήγγειλε την υπόθεση στην Αστυνομία. Τότε διαπιστώθηκε και πάλι ότι εξουσιοδοτημένος υπάλληλος του Εναγόμενου σε μη εργάσιμη ώρα, παράνομα, απροειδοποίτα, αδικαιολόγητα και χωρίς την συγκατάθεση του Ενάγοντα παραβιάζοντας και προκαλώντας ζημία ύψους Ευρώ 300,00 σεντ στην περίφραξη ρυμούλκησε και/ή μετακίνησε τα ως άνω αναφερόμενα αυτοκίνητα σε περίφρακτο χώρο στην Γεροσκήπου ο οποίος ανήκει και/ή ενοικιάζεται και/ή βρίσκεται στην κατοχή και/ή την ιδιοκτησία και/ή υπό τον έλεγχο του Εναγόμενου.

Είναι η θέση του Ενάγοντα ότι ο Εναγόμενος καταχρηστικά και/ή κατά παράβαση εξουσίας και/ή παράνομα κατακρατεί τα πιο πάνω αυτοκίνητα και παράνομα προκάλεσε ζημιές σε αυτά και/ή παράνομα κατέστησε τον εαυτό του αδύναμο να επιστρέψει τα εν λόγω αυτοκίνητα στην κατάσταση που ήταν και/ή έχει παραβεί το καθήκον του ως θεματοφύλακας των αυτοκινήτων και/ή λόγω αμέλειας του τα αυτοκίνητα έχουν υποστεί βλάβες και ζημιές τις οποίες ο Ενάγων διαπίστωσε μετά από επίσκεψη που πραγματοποίησε στην τοποθεσία «Μαλαθαράς» στην Γεροσκήπου στις 15.6.09 κατόπιν επιστολής του Εναγόμενου που καλούσε τον Ενάγοντα να προσέλθει στον εν λόγω χώρο με τον εμπειρογνώμονα/εκτιμητή του προς επιθεώρηση άλλων οχημάτων, επίσης, ιδιοκτησίας του Ενάγοντα.

Είναι η θέση του Ενάγοντα ότι ο Ενάγων παρέβη το καθήκον του ως θεματοφύλακας των πιο πάνω αναφερόμενων αυτοκινήτων και ενώ είχε την υποχρέωση να επιδείξει επιμέλεια για την ασφαλή φύλαξή τους υπήρξε, εντούτοις, αμελής με αποτέλεσμα ο Ενάγων να υποστεί ζημία λόγω της μη επιστροφής τους σε αυτόν και/ή λόγω σοβαρών ζημιών που τα ανωτέρω αναφερόμενα αυτοκίνητα έχουν υποστεί.

Ο Εναγόμενος αν και οχλήθηκε επανηλειμμένα από τον Ενάγοντα να επιστρέψει τα αυτοκίνητα του Ενάγοντα που ο Εναγόμενος παράνομα κατακρατεί μέχρι σήμερα αρνείται και/ή παραλείπει να πράξει τούτο με αποτέλεσμα ο Ενάγων να αναγκασθεί να κλείσει την επιχείρησή του.

Ο Ενάγων με την Έκθεση Απαίτησής του αξιώνει τις ακόλουθες θεραπείες:

· Δήλωση του Δικαστηρίου ότι ο Εναγόμενος παράνομα και άνευ της συγκατάθεσης του Ενάγοντα και χωρίς να έχει δικαίωμα ρυμούλκησε και/ή μετέφερε σε χώρο στην τοποθεσία «Μαλαθαράς» στην Γεροσκήπου ο οποίος ανήκει και/ή ενοικιάζεται και/ή βρίσκεται στην κατοχή και/ή στην ιδιοκτησία και/ή υπό τον έλεγχο του Εναγόμενου τα οχήματα με αριθμούς εγγραφής ΑΑΖ 32, ΕΑΖ 126, RA 626, SP 256, WJ 627, DAJ 558, EKN 335, EYA 187, EHP 658, YL 533, SY 639, ENN 247 και EAN 873

Διάταγμα του Δικαστηρίου που να διατάσσει τον Εναγόμενο να παραδώσει στον Ενάγοντα τα οχήματα με αριθμούς εγγραφής ΑΑΖ 32, ΕΑΖ 126, RA 626, SP 256, WJ 627, DAJ 558, EKN 335, EYA 187, EHP 658, YL 533, SY 639, ENN 247 και EAN 873 στην Λεωφόρο Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ αρ. 88 στην Γεροσκήπου στην κατάσταση που βρίσκονταν πριν παραληφθούν παράνομα από τον Εναγόμενο και συμφώνως των επιτυχών τεχνικών ελέγχων (ΜΟΤ) των αυτοκινήτων από την Αρμόδια Αρχή

Διάταγμα του Δικαστηρίου που να διατάσσει τον Εναγόμενο όπως επιτρέψει στον Ενάγοντα και ένα εμπειρογνώμονα εκτιμητή να επιθεωρήσουν τα προαναφερόμενα οχήματα τα οποία βρίσκονται σε χώρο ελεγχόμενο από τον Εναγόμενο για τυχόν ζημιές και/ή αφαίρεση εξαρτημάτων και/ή βλάβες και/ή κλοπές που τυχόν έχουν λόγω της αμέλειας του Εναγόμενου από την ημέρα κατακράτησης τους μέχρι και την ημερομηνία άσκησης τους διατάγματος

Γενικές και/ή παραδειγματικές αποζημιώσεις και/ή άλλως πως

Αποζημιώσεις ύψους Ευρώ 3.800,00 σεντ για απώλεια κερδών από την πώληση των αυτοκινήτων με αριθμούς εγγραφής WJ 627, EAZ 126, SP 256 και EYA 187 σε τρίτα πρόσωπα-πελάτες της επιχείρησης του Ενάγοντα και/ή από παράβαση της σύμβασης με τρίτα πρόσωπα και/ή ζημίες που προέκυψαν και/ή ήθελε προκύψει από την στέρηση της δυνατότητας από τον Ενάγοντα να τιμήσει συμβάσεις πώλησης

Το ποσό των Ευρώ 23.309,59 σεντ το οποίο αντιστοιχεί στην αξία των αυτοκινήτων με αριθμούς εγγραφής ΑΑΖ 32, ΕΑΖ 126, RA 626, SP 256, WJ 627, DAJ 558, EKN 335, EYA 187, EHP 658, YL 533, SY 639, ENN 247, EAN 873 και στα έξοδα ρυμουλκού και/ή οποιοδήποτε άλλο ποσό ήθελε το Δικαστήριο κρίνει δίκαιο και ορθό υπό τις περιστάσεις ως αποζημιώσεις και/ή δυνάμει αδικαιολόγητου πλουτισμού και/ή άλλως πως

Νόμιμους Τόκους επί του ποσού των Ευρώ 23.309,59 σεντ και/ή επί οιουδήποτε άλλου ποσού ήθελε το Δικαστήριο κρίνει δίκαιο και ορθό υπό τις περιστάσεις ως αποζημιώσεις και/ή δυνάμει αδικαιολόγητου πλουτισμού και/ή άλλως πως από την 10.5.09 και/ή από οποιαδήποτε ημερομηνία ήθελε το Δικαστήριο κρίνει δίκαιη

Γενικές αποζημιώσεις λόγω του δυσμενούς επηρεασμού της εμπορικής εύνοιας της επιχείρησης του Ενάγοντα

Αποζημιώσεις λόγω των ζημιών που υπέστησαν τα εν λόγω οχήματα κατά την διάρκεια της κράτησης του από τον Εναγόμενο ως θα εκτιμηθούν από εκτιμητή

Τα έξοδα της αγωγής.

Με την Υπεράσπισή του ο Εναγόμενος αρνείται όλους τους ισχυρισμούς του Ενάγοντα οι οποίοι εκτίθενται στην Έκθεση Απαίτησης καθώς και τις υπό αυτού αξιώμενες θεραπείες και ειδικότερα ισχυρίζεται τα ακόλουθα.

Ο Εναγόμενος σύμφωνα με τον Νόμο με επιστολή του ημερομηνίας 26.1.09 κάλεσε τον Ενάγοντα όπως εντός 4 εβδομάδων μετακινήσει το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής ΕΑΝ 873 το οποίο είναι εγγεγραμμένο επ’ ονόματι του καθότι αυτό βρισκόταν εγκατελειμένο στην οδό Αρχιεπισκόπου Μακαρίου στην Γεροσκήπου για περισσότερο από 3 εβδομάδες, ενέργεια στην οποία ο Ενάγων παρέλειψε να προβεί.

Επίσης, με επιστολές του ημερομηνίας 21.2.09 ο Εναγόμενος κάλεσε τον Ενάγοντα όπως εντός 4 εβδομάδων μετακινήσει τα αυτοκίνητα με αριθμούς εγγραφής SP 256, ΕΑΖ 126, AAZ 032 και WJ 627 τα οποία είναι εγγεγραμμένα επ’ ονόματι του καθότι αυτά βρίσκονταν εγκατελειμένα στην οδό Ευαγόρα Παλληκαρίδη στην Γεροσκήπου για περισσότερο από 3 εβδομάδες, ενέργεια στην οποία ο Ενάγων και πάλι παρέλειψε να προβεί.

Εγγεγραμμένοι ιδιοκτήτες των αυτοκινήτων με αριθμούς εγγραφής SY 639, YL 533, EHP 658, EYA 187 και EKN 335 είναι οι Guektor Popov, Χριστόδουλος Νικολάου, Ιωάννης Φραγκεσκίδης, L & T Nicolaou Ltd και Λίζα Κυριακίδου αντίστοιχα. Με επιστολές του ημερομηνίας 26.1.09 ο Εναγόμενος κάλεσε τα πιο πάνω αναφερόμενα πρόσωπα όπως εντός 4 εβδομάδων μετακινήσουν τα αυτοκίνητα τους καθότι αυτά βρίσκονταν εγκατελειμένα στην οδό Αρχιεπισκόπου Μακαρίου στην Γεροσκήπου για περισσότερο από 3 εβδομάδες, ενέργεια στην οποία τα εν λόγω πρόσωπα παρέλειψαν να προβούν.

Επίσης, εγγεγραμμένοι ιδιοκτήτες των αυτοκινήτων με αριθμούς εγγραφής RA 626 και DAJ 558 είναι οι S E Motors Ltd και Μηνάς Ζακχαίος. Με επιστολές του ημερομηνίας 21.2.09 ο Εναγόμενος κάλεσε τα πιο πάνω πρόσωπα όπως εντός 4 εβδομάδων μετακινήσουν τα αυτοκίνητα τους καθότι αυτά βρίσκονταν εγκατελειμένα στην οδό Ευαγόρα Παλληκαρίδη στην Γεροσκήπου για περισσότερο από 3 εβδομάδες, ενέργεια στην οποία τα εν λόγω πρόσωπα παρέλειψαν να προβούν.

Ο Εναγόμενος αγνοεί την ύπαρξη του αυτοκινήτου με αριθμούς εγγραφής ΕΝΝ 247 και είναι η θέση του ότι αυτό ουδέποτε περιήλθε στην κατοχή του.

Ο Ενάγων κλήθηκε να παραλάβει τα αυτοκίνητα για τα οποία είχε λάβει τις επιστολές που πιο πάνω αναφέρονται αφού πληρώσει τα νενομισμένα δικαιώματα του Εναγόμενου αλλά αυτός αρνήθηκε να πράξει τούτο.

Επίσης, ο Εναγόμενος σύμφωνα με τον Νόμο δημοσίευσε στις εφημερίδες Φιλελεύθερος ημερομηνίας 27.2.09, Φωνή ημερομηνίας 28.2.09 και Επιλογές ημερομηνίας 28.2.09 ειδοποιήσεις δυνάμει του άρθρου 92Α του Περί Δήμων Νόμου σύμφωνα με τις οποίες καλούσε τους ιδιοκτήτες και/ή κατόχους των αυτοκινήτων που σε αυτές αναφέρονται να μετακινήσουν τα οχήματα τους εντός 4 εβδομάδων άλλως ο Εναγόμενος είχε την εξουσία να τα διαθέσει σύμφωνα με τον Νόμο.

Με την λήξη της προθεσμίας που ο Νόμος ορίζει και που ο Εναγόμενος όρισε ο ίδιος τόσο στις προαναφερόμενες επιστολές του όσο και στις δημοσιεύσεις που έκανε στις προαναφερόμενες εφημερίδες ο Εναγόμενος παρέλαβε τα αυτοκίνητα από τον χώρο στον οποίο βρίσκονταν και τα τοποθέτησε σε περιφραγμένο χώρο ο οποίος διατηρείται κλειδωμένος από τον Εναγόμενο.

Είναι η θέση του Εναγόμενου ότι ο Εναγόμενος νόμιμα έλαβε κατοχή των επίδικων αυτοκινήτων. Είναι, επίσης, περαιτέρω θέση του ότι πριν μετακινηθούν από τον Εναγόμενο τα επίδικα αυτοκίνητα βρίσκονταν εντός ανοικτών τεμαχίων και όχι εντός περιφραγμένου χώρου.

Αξιώνει δε απόρριψη της αγωγής με έξοδα υπέρ του Εναγόμενου και εναντίον του Ενάγοντα.

Με την Απάντησή του ο Ενάγων αρνείται όλους τους ισχυρισμούς που ο Εναγόμενος προβάλει στην Υπεράσπισή του και οι οποίοι δεν συνάδουν με τους ισχυρισμούς που αναφέρονται στην Έκθεση Απαίτησής του. Επαναλαμβάνει δε όλα όσα αναφέρονται στην Έκθεση Απαίτησής του και αξιοί ως η Έκθεση Απαίτησης.

Πρώτος μάρτυρας κατέθεσε ο Ενάγων. Στα πλαίσια της κυρίως εξέτασής του ο Ενάγων κατέθεσε αφού προηγουμένως υιοθέτησε το περιεχόμενο της γραπτή του δήλωση - Τεκμήριο 1 - ως μέρος της κυρίως εξέτασής του σύμφωνα με την δυνατότητα που παρέχεται προς αυτή την κατεύθυνση από το άρθρο 25 του Κεφ. 9, όπως τροποποιήθηκε. Στα πλαίσια της κυρίως εξέτασής του ο Ενάγων έδωσε, επίσης, προφορική μαρτυρία και εν τέλει αντεξετάσθηκε από την ευπαίδευτη συνήγορο Υπεράσπισης.

Στα πλαίσια της κυρίως εξέτασής του ο Ενάγων κατέθεσε μεγάλο αριθμό εγγράφων τα οποία και σημειώθηκαν από το Δικαστήριο ως τεκμήρια. Συγκεκριμένα ο Ενάγων κατέθεσε τα ακόλουθα έγγραφα:

αναφορικά με το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής ΑΑΖ 032 τα Τεκμήρια 2-5

αναφορικά με το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής ΕΑΖ 126 τα Τεκμήρια 6-10

αναφορικά με το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής RA 626 τα Τεκμήρια 11-15

αναφορικά με το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής SP 256 τα Τεκμήρια 16-23

αναφορικά με το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής WJ 627 τα Τεκμήρια 24-29

αναφορικά με το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής DAJ 558 τα Τεκμήρια 30-31

αναφορικά με το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής EKN 335 τα Τεκμήρια 32-33

αναφορικά με το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής EYA 187 τα Τεκμήρια 34-38

αναφορικά με το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής EHP 658 τα Τεκμήρια 39-42

αναφορικά με το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής YL 533 τα Τεκμήρια 43-45

αναφορικά με το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής SY 639 τα Τεκμήρια 46-48

αναφορικά με το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής ENN 247 τα Τεκμήρια 49-50

αναφορικά με το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής EAN 873 τα Τεκμήρια 51-58.

Στα πλαίσια της κυρίως εξέτασής του ο Ενάγων υποστήριξε, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα.

Διεξάγει την επιχείρησή του από τα γραφεία του τα οποία βρίσκονται στην οδό Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄, 88 στην Γεροσκήπου. Από τα υποστατικά αυτά διεξάγει την επιχείρησή του από το έτος 1971 μέχρι και σήμερα. Στην αυλή των καταστημάτων του υπάρχουν χώροι στάθμευσης στους οποίους ο Ενάγων σταθμεύει τα αυτοκίνητά του τα οποία προσφέρει προς πώληση. Στον χώρο της επιχείρησης υπάρχουν διαφημιστικές επιγραφές για όλο το εικοσιτετράωρο, φωτεινές και μη.

Τον Μάιο του 2009 προέβη σε καταγγελία στην Αστυνομία επί το ότι του είχαν κλέψει τα αυτοκίνητά του. Από την Αστυνομία ενημερώθηκε ότι τα αυτοκίνητά του τα είχε πάρει ο Εναγόμενος και τα είχε τοποθετήσει στην τοποθεσία Μαλαθαράς η οποία ανήκει στα δημοτικά όρια του Εναγόμενου. Κάποια από τα αυτοκίνητά του που τα κατάσχεσε ο Εναγόμενος βρίσκονταν κατά τον χρόνο της κατάσχεσης στον χώρο των γραφείων του από όπου διεξάγει την επιχείρησή του, ενώ τα υπόλοιπα στην οδό Ευαγόρα Παλληκαρίδη 17 στην Γεροσκήπου.

Ο Ενάγων κατέθεσε τους τίτλους ιδιοκτησίας των δύο πιο πάνω ακινήτων. Το πιστοποιητικό εγγραφής για το ακίνητο με αριθμό τεμαχίου 352, Φ/Σχ 51/20, από τώρα και στο εξής «το τεμάχιο 352», σημειώθηκε από το Δικαστήριο ως Τεκμήριο 59 και το πιστοποιητικό εγγραφής για το ακίνητο με αριθμό τεμαχίου 9, Φ/Σχ 51/6010V01, από τώρα και στο εξής «το τεμάχιο 9», ως Τεκμήριο 60. Το Τεκμήριο 59 αφορά στο ακίνητο στο οποίο στεγάζονται τα γραφεία του Ενάγοντα, ενώ το Τεκμήριο 60 αφορά στο ακίνητο το οποίο βρίσκεται στην οδό Ευαγόρα Παλληκαρίδη 17 στην Γεροσκήπου. Σύμφωνα με τα πιο πάνω τεκμήρια εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης και των δύο τεμαχίων είναι ο Ενάγων.

Ο Ενάγων κατέθεσε, επίσης, χωροταξικό σχέδιο το οποίο ετοιμάσθηκε από την αρχιτέκτονα Άβα Χρυσάνθου, ΜΕ 7, και το οποίο αφορά στο τεμάχιο 352. Το εν λόγω έγγραφο σημειώθηκε από το Δικαστήριο ως Τεκμήριο 61. Κατά τον χρόνο της κατάσχεσης από τον Εναγόμενο τα αυτοκίνητα του Ενάγοντα βρίσκονταν στους χώρους στάθμευσης που στο Τεκμήριο 61 υποδηλώνονται με τα γράμματα Ρ7, Ρ8, Ρ9, Ρ10, Ρ11 και Ρ12. Σημειώνεται ότι η Υπεράσπιση αμφισβήτησε την αυθεντικότητα του Τεκμηρίου 61. Αντεξεταζόμενος υπέδειξε ότι κατά τον χρόνο της κατάσχεσης κάποια άλλα αυτοκίνητά του – τα οποία δεν κατασχέθηκαν υπό του Εναγόμενου - βρίσκονταν σε τεμάχιο συγγενικού του προσώπου που συνόρευε με το τεμάχιο 352, ενώ τα υπόλοιπα βρίσκονταν στο τεμάχιο 9 στην οδό Ευαγόρα Παλληκαρίδη 17 στην Γεροσκήπου. Αντεξεταζόμενος υπέδειξε, επίσης, ότι όλα τα πιο πάνω αυτοκίνητα πριν την μετακίνηση τους προς στις θέσεις που βρίσκονταν κατά τον χρόνο που έδρασε ο Εναγόμενος βρίσκονταν στους χώρους στάθμευσης στην πρόσοψη των γραφείων από όπου διεξήγαγε την επιχείρησή του.

Ο χώρος από τον οποίο ο Εναγόμενος πήρε τα αυτοκίνητα στην οδό Ευαγόρα Παλληκαρίδη 17 ήταν περιφραγμένος με «τούλι» και πάνω υπήρχε πινακίδα με την επιγραφή «απαγορεύεται η είσοδος – ιδιωτική περιουσία». Από την Αστυνομία πληροφορήθηκε ότι η περίφραξη είχε παραβιασθεί από τον Εναγόμενο. Μάλιστα, η Αστυνομία του απέστειλε και επιστολή με την οποία τον πληροφορούσε ότι μπορούσε να κινήσει αγωγή αν επιθυμούσε. Ο Ενάγων θέλει πίσω τα αυτοκίνητά του γιατί είναι η περιουσία του.

Ο Ενάγων κατέθεσε φωτογραφίες από την οδό Ευαγόρα Παλληκαρίδη οι οποίες σημειώθηκαν από το Δικαστήριο αρχικά ως Τεκμήρια για Αναγνώριση 1 και 2 και στην συνέχεια ως κανονικά τεκμήρια. Ως Τεκμήριο 66 (πρώην Τεκμήριο 1 για Αναγνώριση) κατατέθηκε φωτογραφία η οποία σύμφωνα με τον Ενάγοντα απεικονίζει ένα πράσινο δίκτυ με μια ταμπέλα με την επιγραφή «απαγορεύεται η είσοδος – ιδιωτική περιουσία». Το δίκτυ αυτό είχε τοποθετηθεί χρόνια πριν. Υποστήριξε ότι στην εν λόγω φωτογραφία φαίνεται το σπίτι του και ότι κατά τον χρόνο που βγήκε η φωτογραφία εντός του τεμαχίου βρίσκονταν τα αυτοκίνητά του πριν κατασχεθούν από τον Εναγόμενο τα οποία ένεκα του δικτύου δεν φαίνονται στην φωτογραφία. Σε μεταγενέστερο στάδιο υποστήριξε ότι το δίκτυ τοποθετήθηκε όταν τα αυτοκίνητά του μεταφέρθηκαν στην οδό Ευαγόρα Παλληκαρίδη για να μην φαίνονται. Το οίκημα που φαίνεται στο βάθος της φωτογραφίας είναι οικογενειακή διατηρητέα οικοδομή. Ως Τεκμήριο 67 (πρώην Τεκμήριο 2 για Αναγνώριση) κατατέθηκε φωτογραφία η οποία σύμφωνα με τον Ενάγοντα απεικονίζει την περίφραξη ξηλωμένη. Ο λόγος που το Τεκμήριο 67 παρουσιάζει αυτή την εικόνα είναι γιατί ο Εναγόμενος για να κατασχέσει τα αυτοκίνητα παραβίασε την περίφραξη και αφαίρεσε 6 σιδερένιους πασσάλους.

Όλα τα υπό αυτού κατατεθέντα τιμολόγια πληρώθηκαν και ξοφλήθηκαν υπό του ιδίου. Μετά την κατάσχεση των αυτοκινήτων του δεν μπορούσε να ζητήσει διενέργεια έλεγχου καταλληλότητας. Ούτε και μπορούσε να ζητήσει την έκδοση αδειών κυκλοφορίας. Αν ο Εναγόμενος δεν προέβαινε στην κατάσχεση των αυτοκινήτων του ο Ενάγων θα έκανε διαβήματα για έκδοση αδειών κυκλοφορίας και για επανεγγραφή τους καθότι τα αυτοκίνητα είχαν διαγραφεί.

Ο λόγος που μείωσε το ποσό που αξιώνει για το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής ΑΑΖ 032 σε Ευρώ 1.708,00 σεντ ήταν γιατί λόγω της ηλικίας του και της κατάστασης του τόση ήταν η αξία του κατά τον χρόνο που το κατάσχεσε ο Εναγόμενος. Συγκεκριμένα το εν λόγω αυτοκίνητο το αγόρασε καινούργιο από την αντιπροσωπεία της Fairways στην τιμή των Λ.Κ.5.700,00 σεντ. Εκδόθηκε και σχετικό τιμολόγιο. Στο Τεκμήριο 1 αναφέρεται ότι εκδόθηκε απόδειξη αγοράς με αριθμό 25117, προφανώς, με την αγορά του εν λόγω αυτοκινήτου. Η εν λόγω απόδειξη ή τιμολόγιο δεν παρουσιάσθηκε από τον Ενάγοντα.

Ο Ενάγων στα πλαίσια της μακρύχρονης εργασίας του έχει αποκτήσει πείρα στην εκτίμηση της αξίας αυτοκινήτων. Αφού η δουλειά του είναι να αγοράζει και να πουλεί αυτοκίνητα. Για τον σκοπό αυτό, επίσης, παρακολούθησε και σεμινάρια στην Γαλλία και Γερμανία για αυτοκίνητα και τράκτορ. Χαρακτήρισε δε τον εαυτό του ως εμπειρογνώμονα στον τομέα αυτό.

Στα πλαίσια της κυρίως εξέτασης του ο Ενάγων κατέθεσε ακόμα πιστά αντίγραφα τριών συνταγμένων αποφάσεων του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας και συγκεκριμένα στις αγωγές με αριθμούς 5710/02, 39/02 και 10875/02 με ημερομηνίες 27.3.03, 25.2.02 και 21.1.03 αντίστοιχα. Τα αντίγραφα σημειώθηκαν από το Δικαστήριο ως Τεκμήρια 63, 64 και 65 αντίστοιχα. Αυτά αφορούν στα οχήματα με αριθμούς εγγραφής YL 533, EKN 335 και EHP 658 αντίστοιχα.

Επίσης, στα πλαίσια της κυρίως εξέτασης του Ενάγοντα κατατέθηκαν από κοινού αριθμός Ειδοποιήσεων με ημερομηνίες 21.2.09 και 26.1.09 καθώς και τρεις επιστολές με ημερομηνίες 10.3.09, 4.5.10 και 8.3.12. Τα εν λόγω έγγραφα κατατέθηκαν υπό μορφή δέσμης εγγράφων η οποία σημειώθηκε από το Δικαστήριο ως Τεκμήριο 62. Έγιναν από κοινού παραδεκτά γεγονότα τα ακόλουθα:

όλες οι Ειδοποιήσεις και οι τρεις επιστολές υπογράφηκαν από τα πρόσωπα από τα οποία φέρονται ότι υπογράφονται και απεστάλησαν στα πρόσωπα που φέρονται ως οι παραλήπτες

οι Ειδοποιήσεις που απευθύνονται προς τον Ενάγοντα παραλήφθηκαν από τον Ενάγοντα

οι τρεις επιστολές παραλήφθηκαν από τον Εναγόμενο και την κυρία Αρίστη Κορακίδου, δικηγόρου του Εναγόμενου, καθώς και από τα πρόσωπα τα οποία φέρονται ως πρόσωπα στα οποία κοινοποιήθηκαν.

Αναφορικά με το δεύτερο παραδεκτό γεγονός σημειώνεται ότι οι Ειδοποιήσεις αφορούν στα οχήματα με αριθμούς εγγραφής ΑΑΖ 032, ΕΑΖ 126, SP 256, WJ 627 και EAN 873. Οι υπόλοιπες Ειδοποιήσεις αφορούν στα υπόλοιπα επίδικα οχήματα με αριθμούς εγγραφής RA 626, DAJ 558, EKN 335, EYA 187, EHP 658, YL 533 και SY 639 και απευθύνονται σε πρόσωπα άλλα από τον Ενάγοντα.

Ο Ενάγων δεν μου έκανε καθόλου καλή εντύπωση ως μάρτυρας. Δεν μου ενέπνευσε την πεποίθηση ότι ήταν ειλικρινής και από την μαρτυρία του διεφάνη ότι κατέφυγε σε πολλές και σοβαρές αναλήθειες οι οποίες κλονίζουν ουσιωδώς την αξιοπιστία του ώστε να δημιουργούν ρήγμα στην μαρτυρία του.

Κατ’ αρχή, δεν με έπεισε ότι ο Εναγόμενος κατάσχεσε αυτοκίνητα από τον χώρο των καταστημάτων από τα οποία διεξάγει την επιχείρησή του και δη τα αυτοκίνητα που αναφέρονται στην παράγραφο 5 του Τεκμηρίου 1. Επί του προκειμένου αποδεκτή είναι η μαρτυρία του ΜΥ 4 σύμφωνα με την οποία η κατάσχεση οχημάτων έγινε από το τεμάχιο με αριθμό 9 το οποίο βρίσκεται στην οδό Ευαγόρα Παλληκαρίδη 17 στην Γεροσκήπου, ιδιοκτησίας του Ενάγοντα, καθώς και από τα τεμάχια 323-324 τα οποία σύμφωνα με τον ΜΥ 4 βρίσκονται σε απόσταση ενός περίπου χιλιομέτρου από τα γραφεία του Ενάγοντα, ως ο ΜΥ 4 ενδεικτικά υπέδειξε, και είναι ιδιοκτησίας τρίτου προσώπου. Και όχι από το τεμάχιο 352. Ο ΜΥ 4 ήταν, επίσης, της θέσης ότι τα αυτοκίνητα που κατάσχεσε από τα τεμάχια 323-324 δεν ήταν εγγεγραμμένα επ’ ονόματι του Ενάγοντα, αλλά επ’ ονόματι τρίτων προσώπων εκτός από ένα και συγκεκριμένα αυτό με αριθμούς εγγραφής ΕΑΝ 873. Μη αποδεκτός είναι, κατά συνέπεια, ο διά ζώσης ισχυρισμός του Ενάγοντα ότι κατά τον χρόνο της κατάσχεσης από τον Εναγόμενο τα αυτοκίνητά του που αναφέρονται στην παραγραφο 5 του Τεκμηρίου 1 βρίσκονταν στον χώρο όπου στεγάζονται τα γραφεία του και όπως ειδικότερα διά ζώσης υπέδειξε στους χώρους στάθμευσης που στο Τεκμήριο 61 υποδηλώνονται με τα γράμματα Ρ7, Ρ8, Ρ9, Ρ10, Ρ11 και Ρ12.

Στο σημείο αυτό αξίζει να σημειωθεί η σοβαρή διάσταση που παρατηρείται επί του προκειμένου ανάμεσα στην μαρτυρία του Ενάγοντα και τις δικογραφημένες του θέσεις. Στην παράγραφο 3 της Έκθεσης Απαίτησης αναφέρεται ότι τα επτά αυτοκίνητα που στην εν λόγω παράγραφο αναφέρονται και που είναι τα αυτοκίνητα με αριθμούς εγγραφής EKN 335, ΕΥΑ 187, EHP 658, YL 533, SY 639, ENN 247 και EAN 873, μετακινήθηκαν από τον χώρο όπου βρίσκονται τα γραφεία του Ενάγοντα σε «παραπλήσιο οικόπεδο». Στην μαρτυρία του όμως – τόσο στο Τεκμήριο 1 όσο και διά ζώσης – άλλα υπέδειξε ο Ενάγων. Συγκεκριμένα στο Τεκμήριο 1 – παράγραφος 5 – ο Ενάγων υπέδειξε ότι τα εν λόγω αυτοκίνητα τα μετακίνησε από τον χώρο που βρίσκονταν εντός του τεμαχίου 352 σε άλλο σημείο του ιδίου τεμαχίου. Με άλλα λόγια ενώ στην Έκθεση Απαίτησης δικογραφείται ότι τα 7 πιο πάνω αναφερόμενα επίδικα αυτοκίνητα που κατασχέθηκαν κατά τον χρόνο της κατάσχεσης βρίσκονταν σε παραπλήσιο οικόπεδο και όχι στο τεμάχιο 352 ο Ενάγων τόσο διά ζώσης όσο και στο Τεκμήριο 1 ανέφερε ότι αυτά κατά τον χρόνο της κατάσχεσης βρίσκονταν εντός του τεμαχίου 352 και ότι από το τεμάχιο 352 κατασχέθηκαν. Κρίνω πως η εν λόγω διάσταση ανάμεσα στις δικογραφημένες θέσεις του Ενάγοντα και την μαρτυρία του είναι σοβαρή, κλονίζει ουσιωδώς την μαρτυρία του Ενάγοντα και είναι ενδεικτική της εν γένει αναξιοπιστίας του αναφορικά με το υπό συζήτηση ζήτημα.

Ο Ενάγων δεν με έπεισε, ακόμα, ότι στο τεμάχιο 9 ανήγειρε περίφραξη με πράσινο δίχτυ τον Ιανουάριο του 2009 και δη αμέσως μετά την μετακίνηση των αυτοκινήτων του στο εν λόγω τεμάχιο για να μην φαίνονται τα αυτοκίνητα από τον δημόσιο δρόμο ως ισχυρίσθηκε. Στο σημείο αυτό θα πρέπει να σημειωθεί το εξής το οποίο είναι ενδεικτικό της εν γένει αναξιοπιστίας του Ενάγοντα αλλά και του ΜΕ 4.

Ο Ενάγων ισχυρίσθηκε αντεξεταζόμενος ότι την περίφραξη την ανήγειρε τον Ιανουάριο του 2009. Ο ΜΕ 4, όμως, που είναι το πρόσωπο που σύμφωνα με τον ίδιο ανήγειρε την περίφραξη κατόπιν εντολών του Ενάγοντα ισχυρίσθηκε στα πλαίσια της μαρτυρίας του ότι η περίφραξη ανηγέρθη από την εταιρεία του τον Φεβρουάριο του 2009 και συγκεκριμένα 2 με 3 μέρες πριν τις 24.2.09, ημερομηνία έκδοσης της απόδειξης – Τεκμήριο 91.

Παρατηρείται, δηλαδή, ότι μεταξύ των δύο μαρτύρων υπάρχει αντίφαση αναφορικά με τον χρόνο ανέγερσης της περίφραξης το οποίο για την αξιοπιστία των δύο μαρτύρων κρίνω πως αναδύεται ως σημαντικό ζήτημα. Δέχομαι ότι κατά τον χρόνο της κατάσχεσης υπήρχε περίφραξη στο τεμάχιο 9 στην πλευρά που συνορεύει με την οδό Γαβριήλ Χατζηνοβίου.

Στην κατάσταση που φαίνεται στην φωτογραφία Τεκμήριο 67, η οποία και επέτρεπε στον Εναγόμενο να εισέλθει ανεμπόδιστα εντός του εν λογω τεμαχίου και να κατάσχει τα αυτοκίνητα όπως ακριβώς υποστήριξε με την μαρτυρία του ο ΜΥ 4. Και όχι με τον τρόπο που ισχυρίσθηκε ο Ενάγων και συγκεκριμένα ότι για να κατάσχει ο Εναγόμενος τα αυτοκίνητα έριξε την περίφραξη και προκάλεσε όλες τις ζημίες που ισχυρίσθηκε ότι προκάλεσε.

Είναι εμφανές ότι ούτε ο Ενάγων αλλά ούτε ο ΜΕ 4 είπαν την αλήθεια αναφορικά με το υπό συζήτηση ζήτημα και συγκεκριμένα ότι η περίφραξη ανηγέρθη από την εταιρεία του ΜΕ 4 κατόπιν εντολών του Ενάγοντα.

Παρατηρείται, επίσης, η εξής σοβαρή αντίφαση στην μαρτυρία του Ενάγοντα. Συγκεκριμένα ενώ αρχικά ο Ενάγων αντεξεταζόμενος υποστήριξε ότι την αποκατάσταση της περίφραξης μετά την υπό αυτού ισχυριζόμενη καταστροφή της από τον Εναγόμενο την έκανε ο Γαβριήλ Λουκά, ΜΕ 4 και ότι για την εργασία αυτή πλήρωσε στον ΜΕ 4 το ποσό των Ευρώ 300,00 σεντ, ισχυρισμούς τους οποίους υποστήριξε και ο ΜΕ 4 με την μαρτυρία του, σε μεταγενέστερο στάδιο της αντεξέτασής του υποστήριξε ότι την αποκατάσταση της περίφραξης την ανέθεσε σε κάποιο εργολάβο ονόματι Ανδρέα Όθωνος!

Στο σημείο αυτό σημειώνεται ότι η Υπεράσπιση αμφισβήτησε την αυθεντικότητα του Τεκμηρίου 93 το οποίο φέρεται ως απόδειξη είσπραξης εκδοθείσα για το ποσό των Λ.Κ.300,00 σεντ από την εταιρεία του ΜΕ 4, ήτοι την Γ. Λ. Εργοδομική Λτδ. Σύμφωνα με τον ΜΕ 4 η εν λόγω εταιρεία του κατόπιν οδηγιών και εντολών του Ενάγοντα αποκατάστησε την περίφραξη μετά την υπό αυτού ισχυριζόμενη καταστροφή της από τον Εναγόμενο στην προσπάθειά του να κατάσχει τα αυτοκίνητα του Ενάγοντα από το τεμάχιο 9.

Ήταν η θέση της Υπεράσπισης ότι το εν λόγω τεκμήριο δεν εκδόθηκε από την Γ. Λ. Εργοδομική Λτδ και δεν υπογράφηκε από τον Γαβριήλ Λουκά, ΜΕ 4. Η Υπεράσπιση βάσισε την πιο πάνω θέση της εν μέρει στο περιεχόμενο του Τεκμηρίου 93. Ο Ενάγων αρνήθηκε την θέση της Υπεράσπισης υποστηρίζοντας απλά ότι υπάρχει λάθος στο περιεχόμενο του τεκμηρίου αυτού.

Ως υπέδειξε είναι από λάθος που γράφτηκε ότι ο ίδιος έλαβε από την Γ. Λ. Εργοδομική Λτδ το ποσό των Ευρώ 300,00 σεντ. Οι πιο πάνω ισχυρισμοί του Ενάγοντα είναι τόσο παράδοξοι που δεν μπορούν να πείσουν. Πώς μπορεί να γίνει πιστευτό ότι πρόσωπο που προσφέρει υπηρεσίες και δικαιούται σε πληρωμή βεβαιώνει υπογράφοντας ότι από αυτόν εισέπραξε τρίτος, στην προκειμένη περίπτωση, ο Ενάγων, και όχι ο ίδιος;

Η θέση της Υπεράσπισης περί μη αυθεντικότητας του εν λόγω τεκμηρίου κρίνεται, λοιπόν, βάσιμη. Υπό το φως των πιο πάνω δεν δέχομαι ότι το Τεκμήριο 93 εκδόθηκε από την Γ. Λ. Εργοδομική Λτδ ή ότι υπογράφηκε από τον διευθυντή της, ΜΕ 4. Κατά συνέπεια, δεν δέχομαι ότι αυτό αντανακλά την αλήθεια. Σχετικά και πλέον ενδεικτικά είναι και τα όσα υποδεικνύονται στα πλαίσια της αξιολόγησης της μαρτυρίας του ΜΕ 4 και τα οποία δεν κρίνω σκόπιμο να επαναλάβω.

Δεν μου διαφεύγει ότι ο Ενάγων κατά την δικάσιμο της 27.5.14 δήλωσε ρητά ότι δεν διεκδικεί το ποσό των Ευρώ 300,00 σεντ. Ο σχολιασμός, όμως, αναφορικά με το Τεκμήριο 93 έγινε καθότι ρίχνει περαιτέρω φως στην εν γένει αναξιοπιστία του Ενάγοντα.

Αποδεκτός, επίσης, είναι ο ισχυρισμός του ΜΥ 4 ότι μια γειτόνισσα ονόματι Μάρω Καλού της οποίας η οικία βρίσκεται απέναντι από την περίφραξη επί της οδού Γαβριήλ Χατζηνοβίου – κάτι που είναι αποδεκτό από τον Ενάγοντα - είπε στον ΜΥ 4 ότι αυτή ήταν που προέβη στην ανέγερση της περίφραξης για να μην είναι ορατή από την οικία της η ακαλαισθησία που προκαλούσαν στην περιοχή τα αυτοκίνητα που βρίσκονταν εντός του τεμαχίου 9.

Ως προς την αλήθεια του, όμως, ο ισχυρισμός αυτός δεν είναι αποδεκτός αφ’ ης στιγμής συνιστά εξ’ ακοής μαρτυρία. Όσο εύλογο και αν είναι το προαναφερόμενο πρόσωπο να επηρεαζόταν από την ακαλαισθησία αφού η κατοικία της βρισκόταν ακριβώς απέναντι από το τεμάχιο 9 στην απουσία επαρκούς μαρτυρίας που να επιβεβαιώνει το ασφαλές της αποδοχής της αυτή δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή.

Έκπληξη, όμως, προκαλεί ο εξής παράδοξος ισχυρισμός του Ενάγοντα. Όταν κατά την αντεξέταση του υποβλήθηκε ότι το δίχτυ στο τεμάχιο 9 στην πλευρά της οδού Γαβριήλ Χατζηνοβίου το τοποθέτησε η Μάρω Καλού απάντησε ότι δεν γνώριζε αν η εν λόγω κυρία τοποθέτησε άλλο δίχτυ πάνω από το δίχτυ που είχε τοποθετήσει ο ίδιος.

Εύλογα δημιουργείται το ερώτημα γιατί ο Ενάγων να διερωτάται αν κάτι τέτοιο έγινε αφ’ ης στιγμής το τεμάχιο ήταν δικό του και, επομένως, ήταν σε θέση να γνωρίζει καλύτερα από οποιονδήποτε άλλο αν η Καλού ή οποιοσδήποτε άλλος έπραξε κάτι τέτοιο. Αν και θα πρέπει να πω ότι η τοποθέτηση δεύτερου διχτύου πάνω από το ήδη υφιστάμενο δεν φαντάζει κάτι το φυσιολογικό.

Υπό το φως των πιο πάνω δεν θεωρώ ότι ο Ενάγων εννοούσε την υπό συζήτηση δήλωσή του. Όπως, όμως, και να’ χει δεν θεωρώ ότι η πιο πάνω δήλωση του Ενάγοντα ισοδυναμεί με παραδοχή από μέρους του ότι το δίχτυ που φαίνεται στις φωτογραφίες Τεκμήρια 66 και 67 τοποθετήθηκε από την Μάρω Καλού. Αυτό, όμως, δεν μεταβάλλει το συμπέρασμά μου που αμέσως πιο κάτω καταγράφεται.

Υπό το φως όλων των πιο πάνω δεν δέχομαι ότι η περίφραξη με την τοποθέτηση του πράσινου δικτύου στο τεμάχιο 9 στην πλευρά του που συνορεύει με την οδό Γαβριήλ Χατζηνοβίου ανηγέρθη από τον Ενάγοντα. Ακολουθεί ότι αυτή ανηγέρθη από τρίτο πρόσωπο.

Ο Ενάγων δεν με έπεισε, ακόμα, ότι για να προβεί στην κατάσχεση των αυτοκινήτων του ο Εναγόμενος παραβίασε την εν λόγω περίφραξη στο τεμάχιο 9 και ότι η εικόνα που παρουσιάζει η φωτογραφία Τεκμήριο 67 είναι απότοκο αυτής της παραβίασης. Αναφορικά με το τελευταίο ο Ενάγων ισχυρίσθηκε ειδικότερα ότι υπάλληλοι του Εναγόμενου, ήτοι ο ΜΥ 4 και κάποιος άλλος με το όνομα Γεώργιος Παχνιώτης, εισήλθαν εντός του τεμαχίου 9 με τράκτορ, ξερίζωσαν 3 δέντρα και 6 πασσάλους της περίφραξης, προκάλεσαν μεγάλη ζημιά στην αυλή της διώροφης διατηρητέας κατοικίας που βρίσκεται εντός του εν λόγω τεμαχίου και κατέστρεψαν μια αρχαία δεξαμενή! Επί του προκειμένου αποδεκτή είναι η μαρτυρία του ΜΥ 4 σύμφωνα με την οποία καμία περίφραξη δεν παραβίασε ο εν λόγω μάρτυρας για να προβεί στην κατάσχεση των αυτοκινήτων αφού και η εικόνα που παρουσιάζει η φωτογραφία Τεκμήριο 67 με την περίφραξη, η οποία ως είναι κοινά αποδεκτό άπτεται της οδού Γαβριήλ Χατζηνοβίου, πεσμένη κατά το μεγαλύτερο μέρος της ήδη υφίστατο σύμφωνα με τον ΜΥ 4 όταν ο ΜΥ 4 μετέβη στο τεμάχιο 9 για να προβεί στην κατάσχεση. Και η οποία, ως και ανωτέρω αναφέρθηκε, επέτρεπε στον Εναγόμενο να εισέλθει ανεμπόδιστα εντός του τεμαχίου 9 με σκοπό να προβεί στην κατάσχεση σύμφωνα και πάλι με την μαρτυρία του ΜΥ 4.

Ο Ενάγων δεν με έπεισε ακόμη ότι η κατάσχεση των αυτοκινήτων από το τεμάχιο 9 έλαβε χώρα στις 17.5.09 όπως υπέδειξε αντεξεταζόμενος. Στην παράγραφο 9 της γραπτής του δήλωσης – Τεκμήριο 1 – ο Ενάγων αναφέρει ότι διαπίστωσε την απουσία των αυτοκινήτων από το τεμάχιο 9 στις 17.5.09. Αυτό, όμως, δεν αποτελεί απόδειξη ότι και η κατάσχεση των αυτοκινήτων έγινε την ίδια ημέρα. Επί του προκειμένου αποδεκτή είναι η μαρτυρία του ΜΥ 4 ο οποίος είναι το πρόσωπο που προέβη στην κατάσχεση και ο καλύτερος, επομένως, σε θέση να πει πότε αυτή έλαβε χώρα. Σύμφωνα με τον ΜΥ 4 η κατάσχεση των αυτοκινήτων από το τεμάχιο 9 έλαβε χώρα στις 16.5.09 ως υποδείχθηκε στον Ενάγοντα και από την Υπεράσπιση, κάτι το οποίο αποδέχομαι.

Επίσης, δεν με έπεισε ότι η κατάσχεση των αυτοκινήτων που αναφέρει στην παράγραφο 5 της γραπτής του δήλωσης – Τεκμήριο 1 – πλην του αυτοκινήτου με αριθμούς εγγραφής ΕΝΝ 247 έλαβε χώρα στις 10.5.09. Στην παράγραφο 8 της γραπτής του δήλωσης – Τεκμήριο 1 – ο Ενάγων αναφέρει ότι διαπίστωσε την απουσία των εν λόγω αυτοκινήτων στις 10.5.09. Αυτό, όμως, και πάλι δεν αποτελεί απόδειξη ότι και η κατάσχεση των αυτοκινήτων έγινε την ίδια ημέρα. Χώρια που τα εν λόγω αυτοκίνητα δεν κατασχέθηκαν από το τεμάχιο 325 ως ήταν η πάγια θέση του Ενάγοντα αλλά από τα τεμάχια 323 και 324 ως ήταν η πάγια θέση του ΜΥ 4. Επί του προκειμένου αποδεκτή είναι και πάλι η μαρτυρία του ΜΥ 4 σύμφωνα με την οποία η κατάσχεση των εν λόγω αυτοκινήτων έλαβε χώρα στις 9.5.09 ως υποδείχθηκε στον Ενάγοντα και από την Υπεράσπιση.

Η Υπεράσπιση αμφισβήτησε την αυθεντικότητα και την γνησιότητα πληθώρας τεκμηρίων.

Αναφορικά με το Τεκμήριο 40 ο Ενάγων υποστήριξε αντεξεταζόμενος ότι η διαγραφή της λέξης «MOTORS» έγινε από την υπάλληλο του «Τρίκκη» και ότι η μονογραφή που φαίνεται πάνω από την εν λόγω διαγραφή είναι της ίδιας υπαλλήλου. Η εν λόγω υπάλληλος είναι, επίσης, σύμφωνα με τον Ενάγοντα το πρόσωπο που διόρθωσε την μάρκα του αυτοκινήτου επί του Τεκμηρίου 40 με διορθωτικό υγρό αντικαθιστώντας την με την λέξη «Mitsubishi» και που ανέγραψε την διεύθυνση του Ενάγοντα καθώς και τους αριθμούς εγγραφής του αυτοκινήτου. Το εν λόγω τεκμήριο αφορά σε έξοδα για αλλαγή ανεμοθώρακα αυτοκινήτου ύψους Λ.Κ.120,00 σεντ.

Δεν μου διαφεύγει ότι αναφορικά με το ισχυριζόμενο αυτό έξοδο δεν υπάρχει η παραμικρή δικογράφηση στην Έκθεση Απαίτησης. Ούτε και δικογραφείται αξίωση για την ανάκτησή του. Υπό το φως των πιο πάνω η επί του προκειμένου δοθείσα μαρτυρία δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη ως μαρτυρία που δόθηκε αναφορικά με ζήτημα εκτός δικογράφων. Θα πρέπει, επίσης, να σημειωθεί ότι ως και πιο κάτω θα διαφανεί το εν λόγω ποσό δεν είναι ανακτήσιμο σε περίπτωση παράνομης κατακράτησης αντικειμένου επί της οποίας βασίζεται η αξίωση του Ενάγοντα (Βλ. Σύγγραμμα «Κεφάλαιο 148 – Αστικά Αδικήματα», Αρτέμη & Ερωτοκρίτου, Τόμος 1, σελίδα 124). Τα όσα, όμως, κατωτέρω υποδεικνύονται είναι ενδεικτικά της εν γένει ποιότητας της μαρτυρίας του Ενάγοντα.

Κατατέθηκε από την Υπεράσπιση και σημειώθηκε από το Δικαστήριο ως Τεκμήριο 3 για Αναγνώριση το αρχικά εκδοθέν τιμολόγιο, κάτι το οποίο επιβεβαιώνεται από το μπλοκ αποδείξεων της εταιρείας Γ. Τρίκκης & Υιοί Λτδ το οποίο κατατέθηκε από την ΜΥ 1 και σημειώθηκε από το Δικαστήριο ως Τεκμήριο 122. Το Τεκμήριο 3 για Αναγνώριση είναι πανομοιότυπο με το τελευταίο τιμολόγιο του Τεκμηρίου 122 το οποίο φέρει αριθμό 10950.

Με αφορμή ότι το αντίστοιχο τιμολόγιο που αποκαλύφθηκε στα πλαίσια ειδοποίησης προσαγωγής εγγράφων η οποία έγινε στα πλαίσια της αγωγής από την πρώην δικηγόρο του Ενάγοντα είναι πανομοιότυπο τόσο με το Τεκμήριο 3 για Αναγνώριση όσο και με το Τεκμήριο 122 η ευπαίδευτη συνήγορος της Υπεράσπισης υπέβαλε στον Ενάγοντα ότι το Τεκμήριο 40 είναι παραποιημένο και ότι οι προσθήκες που φαίνονται σε αυτό και που δεν φαίνονται στο Τεκμήριο 3 για Αναγνώριση, στο Τεκμήριο 122 και στο τιμολόγιο που αποκαλύφθηκε στα πλαίσια της αγωγής δεν έγιναν από τον εκδότη του τιμολογίου, αλλά από τον ίδιο τον Ενάγοντα.

Ο Ενάγων αρνήθηκε την υποβολή και επέμεινε στην δική του εκδοχή. Οι ισχυρισμοί του Ενάγοντα ουδόλως πείθουν. Έρχονται σε καταφανή αντίθεση με την μαρτυρία της ΜΥ 1. Τους απορρίπτω, λοιπόν, ως αναληθείς. Ενδεικτικά είναι τα όσα καταγράφονται στην παράθεση της μαρτυρίας της ΜΥ 1 καθώς και αυτά που αναλυτικά υποδεικνύονται στα πλαίσια της αξιολόγησής της και που δεν κρίνω σκόπιμο να επαναλάβω.

Στο σημείο, όμως, αυτό αξίζει να σημειωθεί το εξής το οποίο κατά την κρίση μου κλονίζει ουσιωδώς την εκδοχή του Ενάγοντα. Η εκδοχή του Ενάγοντα διαφέρει άρδην από τις θέσεις που υποβλήθηκαν στην ΜΥ 1 από τον ευπαίδευτο συνήγορό του. Συγκεκριμένα υποβλήθηκε στην ΜΥ 1 ότι επί του Τεκμηρίου 40 την λέξη «MOTORS» την διέγραψε ο Ενάγων και όχι η υπάλληλος της εταιρείας Γ.

Τρίκκης & Υιοί Λτδ, ως ο Ενάγων υπέδειξε, καθώς και ότι ο Ενάγων ήταν το πρόσωπο που πρόσθεσε μπροστά από το όνομα «FAKONTIS» στην θέση του ονόματος πελάτη το γράμμα D. Υπεβλήθη, επίσης, από τον συνήγορο του Ενάγοντα στην ΜΥ 1 ότι ο Ενάγων ήταν αυτός που πρόσθεσε επί του Τεκμηρίου 40 την διεύθυνση του Ενάγοντα και αριθμούς εγγραφής του αυτοκινήτου και όχι η υπάλληλος της εταιρείας Γ.

Τρίκκης & Υιοί Λτδ, ως ο Ενάγων και πάλι υπέδειξε.

Υπό το φως όλων των πιο πάνω δεν δέχομαι ότι το Τεκμήριο 40 είναι αυθεντικό έγγραφο. Κατά συνέπεια, και αν ακόμα δεν απέκλεια την επί του προκειμένου δοθείσα μαρτυρία δεν θα δεχόμουν ότι ο Ενάγων αναφορικά με το αυτοκίνητο μάρκας Mitsubishi με αριθμούς εγγραφής ΕΗΡ 658 υπέστη έξοδα ύψους Λ.Κ.120,00 σεντ ως αναγράφεται επί του Τεκμηρίου 40.

Η Υπεράσπιση αμφισβήτησε την αυθεντικότητα του Τεκμηρίου 42. Θέση της Υπεράσπισης ήταν ότι το εν λόγω τεκμήριο δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα και ότι ό,τι σε αυτό αναγράφεται προστέθηκε από τον Ενάγοντα. Ο Ενάγων αρνήθηκε την υποβολή. Εις απάντηση υποστήριξε ότι το εν λόγω τεκμήριο είναι το πρωτότυπο το οποίο έλαβε από την δημοπρασία και ότι τίποτα δεν ανέγραψε ο ίδιος επ’ αυτού. Σε αυτό υπάρχει μόνο η υπογραφή του. Το Τεκμήριο 41 είναι πρωτότυπη επιστολή του Οργανισμού Χρηματοδοτήσεως Παγκυπριακή Λτδ προς το Τμήμα Οδικών Μεταφορών. Σε αυτό αναφέρεται ότι το αυτοκίνητο μάρκας Mitsubishi με αριθμούς εγγραφής ΕΗΡ 658 πωλήθηκε στον Ενάγοντα στις 4.11.03 σε δημόσιο πλειστηριασμό σύμφωνα με την απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας που εκδόθηκε στις 21.1.03 στα πλαίσια της αγωγής με αριθμό 10857/12. Ζητείται δε όπως το Τμήμα Οδικών Μεταφορών διευθετήσει την μεταβίβαση του οχήματος στον τελευταίο πλειοδότη. Αποδέχομαι το Τεκμήριο 41 ως γνήσιο έγγραφο. Σημειώνεται ότι και η αυθεντικότητα του εν λόγω εγγράφου δεν αμφισβητήθηκε από την Υπεράσπιση. Κατά συνέπεια δέχομαι τον ισχυρισμό του Ενάγοντα ότι το Τεκμήριο 42 αντανακλά το γεγονός της πώλησης του εν λόγω αυτοκινήτου σε αυτόν. Συνακόλουθα δέχομαι ότι ο Ενάγων ήταν ο αγοραστής του εν λόγω αυτοκινήτου.

Ως προς την αναγραφείσα, όμως, τιμή πώλησης το Τεκμήριο 42 είναι εξ’ ακοής μαρτυρία και ενόψει της κακής εντύπωσης που μου έκανε ο Ενάγων δεν κρίνω ασφαλές να την δεχθώ ως αληθινή. Σημειώνεται ότι η πλευρά του Ενάγοντα δεν κάλεσε ως μάρτυρα το πρόσωπο που διενήργησε την πώληση κατά την δημοπρασία για να αποδείξει την τιμή στην οποία πωλήθηκε το εν λόγω αυτοκίνητο και ότι αυτό πωλήθηκε στην τιμή των Λ.Κ.850,00 σεντ. Αλλά ούτε και τους επ’ αυτού φερόμενους ως μάρτυρες. Και χωρίς γι’ αυτό να προβάλει οποιαδήποτε δικαιολογία. Υπό το φως όλων των πιο πάνω δεν κρίνω ασφαλές να δεχθώ την τιμή πώλησης που αναγράφεται επί του Τεκμηρίου 42 ως την αληθινή τιμή πώλησης.

Αναφορικά με το Τεκμήριο 39 η Υπεράσπιση υπέβαλε στον Ενάγοντα ότι αυτό δεν είναι αληθινό έγγραφο και ότι δεν υπογράφηκε από τον φερόμενο ως εκδότη του και συγκεκριμένα τον Άντρο Παναγιώτου. Το εν λόγω τεκμήριο αφορά στο αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής ΕΗΡ 658 και σε αυτό αναγράφεται το ποσό των Λ.Κ.30,00 σεντ. Φέρεται να εκδόθηκε για την μεταφορά του πιο πάνω αυτοκινήτου από την Μοσφιλωτή στην Γεροσκήπου. Ενόψει της κακής εντύπωσης που μου έκανε ο Ενάγων δεν κρίνω ασφαλές να δεχθώ ότι το εν λόγω τεκμήριο υπογράφηκε από τον φερόμενο ως λαβόντα Άντρο Παναγιώτου. Η πλευρά του Ενάγοντα δεν κάλεσε ως μάρτυρα τον ειρημένο Άντρο Παναγιώτου για να επιβεβαιώσει ότι αυτός όντως μετέφερε από την Μοσφιλωτή στην Γεροσκήπου το εν λόγω αυτοκίνητο, ότι αυτός εξέδωσε την απόδειξη είσπραξης – Τεκμήριο 39 - και ότι για την εν λόγω μεταφορά χρέωσε τον Ενάγοντα με το ποσό των Λ.Κ.30,00 σεντ. Θα πρέπει, επίσης, να σημειωθεί ότι ως και πιο κάτω θα διαφανεί το εν λόγω ποσό δεν είναι ανακτήσιμο σε περίπτωση παράνομης κατακράτησης αντικειμένου επί της οποίας βασίζεται η αξίωση του Ενάγοντα (Βλ. Σύγγραμμα «Κεφάλαιο 148 – Αστικά Αδικήματα», Αρτέμη & Ερωτοκρίτου, Τόμος 1, σελίδα 124).

.

Επίσης, με αφορμή ότι στο Τεκμήριο 14 άλλα αναγράφονται από αυτά που αναγράφονται στο αντίστοιχο τιμολόγιο το οποίο αποκαλύφθηκε στα πλαίσια της ειδοποίησης προσαγωγής εγγράφων από την πρώην δικηγόρο του Ενάγοντα στα πλαίσια της αγωγής η ευπαίδευτη συνήγορος της Υπεράσπισης υπέβαλε στον Ενάγοντα ότι και το Τεκμήριο 40 παραποιήθηκε μετά την έκδοσή του. Ο Ενάγων αρνήθηκε την υποβολή προβάλοντας και την δικαιολογία ότι ο ίδιος προσωπικά κανένα τιμολόγιο δεν έδωσε στην συνήγορο Υπεράσπισης και ότι ό,τι έλαβε η κυρία Κορακίδου το έλαβε από την πρώην δικηγόρο του. Το εν λόγω τεκμήριο αφορά στο αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής RA 626.

Δεν μου διαφεύγει και πάλι ότι αναφορικά με το ισχυριζόμενο αυτό έξοδο δεν υπάρχει η παραμικρή δικογράφηση στην Έκθεση Απαίτησης. Ούτε και δικογραφείται αξίωση για την ανάκτησή του. Υπό το φως των πιο πάνω η επί του προκειμένου δοθείσα μαρτυρία δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη ως μαρτυρία που δόθηκε αναφορικά με ζήτημα εκτός δικογράφων. Θα πρέπει, επίσης, να σημειωθεί ότι ως και πιο κάτω θα διαφανεί το εν λόγω ποσό δεν είναι ανακτήσιμο σε περίπτωση παράνομης κατακράτησης αντικειμένου επί της οποίας βασίζεται η αξίωση του Ενάγοντα (Βλ. Σύγγραμμα «Κεφάλαιο 148 – Αστικά Αδικήματα», Αρτέμη & Ερωτοκρίτου, Τόμος 1, σελίδα 124). Τα όσα, όμως, κατωτέρω υποδεικνύονται είναι ενδεικτικά της εν γένει ποιότητας της μαρτυρίας του Ενάγοντα.

Οι ισχυρισμοί που ο Ενάγων πρόβαλε προς δικαιολόγηση της διάστασης κρίνονται φαιδροί. Καθότι και η πρώην δικηγόρος του Ενάγοντα από τον τελευταίο, προδήλως, παρέλαβε ό,τι αποκάλυψε. Τους απορρίπτω δε ως αναληθείς. Η θέση της Υπεράσπισης κρίνω, επομένως, ότι έχει έρεισμα. Προκύπτει έκδηλα ότι πριν από την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας το Τεκμήριο 14 παραποιήθηκε με την προσθήκη σε αυτού χρέωσης για αγορά εξαρτήματος από τον Παύλο Πιστέντη, τον φερόμενο ως εκδότη, ύψους Λ.Κ.31,00 σεντ. Κάτι το οποίο δεν αναγράφεται στο αντίστοιχο τιμολόγιο που αποκαλύφθηκε στα πλαίσια της προαναφερόμενης ειδοποίησης προσαγωγής εγγράφων. Στο τελευταίο τιμολόγιο αναφέρεται μόνο χρέωση για «εργατικά δυνάμου» ύψους Λ.Κ.20,00 σεντ. Σημειώνεται ότι σύμφωνα και με την Υπεράσπιση ο φερόμενος ως εκδότης του Τεκμηρίου 14, Παύλος Πιστέντης, έχει αποβιώσει.

Υπό το φως των πιο πάνω δεν θα δεχόμουν ως αληθινή την χρέωση των Λ.Κ.31,00 σεντ. Αυτό, όμως, κατά την κρίση μου εύλογα δημιουργεί δυσπιστία και για το αληθές της χρέωσης των Λ.Κ.20,00 σεντ. Καθότι αφ’ ης στιγμής το Τεκμήριο 14 παραποιήθηκε για να προστεθεί χρέωση Λ.Κ.31,00 σεντ ποια η βεβαιότητα ότι και το ποσό των Λ.Κ.20,00 σεντ, επίσης, δεν παραποιήθηκε, αυτή την φορά, μετά την παράδοσή του και πριν την αποκάλυψή του από την πρώην δικηγόρο του Ενάγοντα; Σε αυτό συνηγορεί και το ότι ο αριθμός «2» στο ποσό των Λ.Κ.20,00 σεντ δεν είναι γραμμένος με καθαρότητα. Τουναντίον, είναι γραμμένος με τέτοιο τρόπο ώστε να δίνει αμέσως την εντύπωση πως άλλος ήταν ο αρχικά γραμμένος αριθμός. Υπό το φως όλων των πιο πάνω δεν θα δεχόμουν ότι για το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής RA 626 ο Ενάγων υπέστη έξοδα ύψους Λ.Κ.51,00 σεντ. Παραπέμπω, επίσης, στα όσα υποδεικνύονται στα πλαίσια της αξιολόγησής του ΜΕ 6 και που δεν κρίνω σκόπιμο να επαναλάβω.

Αναφορικά με το Τεκμήριο 15 υποβλήθηκε στον Ενάγοντα ότι αυτό δεν αφορά στο αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής RA 626 και ότι η αναγραφή επ’ αυτού των αριθμών εγγραφής του εν λόγω αυτοκινήτου έγινε εκ των υστέρων από τον Ενάγοντα. Ο Ενάγων παραδέχθηκε ότι αυτός ήταν που ανέγραψε επί του Τεκμηρίου 15 τους αριθμούς εγγραφής RA 626. Υποστήριξε, επίσης, ότι το ραδιατέρ που αναφέρεται στο εν λόγω τεκμήριο το αγόρασε ο ίδιος από τον φερόμενο επί του τεκμηρίου ως πωλητή και εκδότη του πλην όμως η τοποθέτησή του επί του αυτοκινήτου έγινε από τον ίδιο – τον Ενάγοντα. Με αφορμή την πιο πάνω δήλωση του Ενάγοντα η Υπεράσπιση υπέβαλε σε αυτόν ότι ουδέποτε αγόρασε ραδιατέρ για το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής RA 626. Ο Ενάγων αρνήθηκε την υποβολή αντιτείνοντας ότι αγόρασε το ραδιατέρ.

Ενόψει του ότι το ζήτημα εκφεύγει των δικογράφων αφού ελλείπει σχετική δικογράφηση η μαρτυρία που δόθηκε αναφορικά με αυτό δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη. Θα πρέπει, επίσης, να σημειωθεί ότι το εν λόγω ποσό δεν είναι ανακτήσιμο σε περίπτωση παράνομης κατακράτησης αντικειμένου επί της οποίας βασίζεται η αξίωση του Ενάγοντα.

Τα όσα, όμως, ο Ενάγων υποστήριξε είναι ενδεικτικά της ποιότητας της μαρτυρίας του. Σημειώνονται τα ακόλουθα. Επί του Τεκμηρίου 15 αναγράφεται «αλλαγή ραδιατέρ και τοποθέτηση». Στην βάση, όμως, των ισχυρισμών του Ενάγοντα ότι το μόνο που αγόρασε από τον φερόμενο ως πωλητή και εκδότη του Τεκμηρίου 15 ήταν το ραδιατέρ και ότι η τοποθέτησή του στο αυτοκίνητο έγινε από τον ίδιο – τον Ενάγοντα - συνάγεται ότι το εν λόγω τεκμήριο εκδόθηκε γι’ άλλο αυτοκίνητο και όχι για το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής RA 626.

Αφού στο εν λόγω τιμολόγιο αναφέρεται ότι όχι μόνο έγινε αλλαγή ραδιατέρ αλλά και τοποθέτησή του από τον φερόμενο επί του τεκμηρίου ως πωλητή και εκδότη του. Υπό το φως των πιο πάνω σε συνδυασμό και με την δήλωση του Ενάγοντα ότι τους αριθμούς εγγραφής του αυτοκινήτου ανέγραψε επί του Τεκμηρίου 15 ο ίδιος δεν θα μπορούσα να δεχθώ ότι το Τεκμήριο 15 αφορά στο αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής RA 626 και, κατά συνέπεια, ότι ο Ενάγων υπέστη έξοδα ύψους Ευρώ Λ.Κ.85,10 σεντ για το εν λόγω αυτοκίνητο που είναι το ποσό που αναγράφεται επί του εν λόγω τεκμηρίου.

Στην σελίδα 2 της γραπτής του δήλωσης – Τεκμήριο 1 - ο Ενάγων αναφορικά με το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής RA 626 αξιώνει, επίσης, το ποσό των Ευρώ 6,79 σεντ για αλλαγή λαδιού. Ούτε αυτό το έξοδο είναι δικογραφημένο. Οπότε ισχύουν τα ίδια. Σημειώνεται συν τοις άλλοις ότι καμία απόδειξη δεν παρουσίασε ο Ενάγων που να καταδεικνύει την ισχυριζόμενη αγορά. Η μαρτυρία του ιδίου δεν θα ήταν επαρκής στην περίπτωση που η μαρτυρία του δεν αποκλειόταν. Συνακόλουθα δεν θα δεχόμουν ότι για το εν λόγω αυτοκίνητο ο Ενάγων υπέστη έξοδα ύψους Ευρώ 6,79 σεντ για αλλαγή λαδιού.

Η Υπεράσπιση αμφισβήτησε το Τεκμήριο 13 υπό την έννοια ότι σε αυτό δεν αναγράφεται η πραγματική τιμή στην οποία αγοράσθηκε το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής RA 626 από τον Ενάγοντα σε δημόσιο πλειστηριασμό. Η Υπεράσπιση ήταν, όμως, ως διεφάνη από την ακροαματική διαδικασία, της θέσης ότι το Τεκμήριο 13 είναι έγγραφο εκδοθέν υπό της εταιρείας που διεξήγαγε τον δημόσιο πλειστηριασμό, ήτοι της Auction Yard Ltd. Είναι αποδεκτό, επίσης, από την Υπεράσπιση ότι η σφραγίδα που φέρει το εν λόγω τεκμήριο είναι η σφραγίδα της εν λόγω εταιρείας. Υπό το φως των πιο πάνω κρίνω ότι δεν δικαιολογείται η Υπεράσπιση να αμφισβητεί το ποσό που αναγράφεται επί του Τεκμηρίου 13. Δέχομαι, λοιπόν, ότι το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής RA 626 αγοράσθηκε από τον Ενάγοντα – κάτι το οποίο, επίσης, είναι αποδεκτό από την Υπεράσπιση – στην τιμή των Λ.Κ.310,00 σεντ.

Σχετικό με το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής RA 626 είναι και το Τεκμήριο 11, το οποίο, επίσης, υπεβλήθη στον Ενάγοντα ότι δεν είναι αληθές. Ο Ενάγων υποστήριξε ότι το Τεκμήριο 11 το έλαβε συμπληρωμένο από «τον δημόσιο πλειστηριασμό» μαζί με την απόδειξη με αριθμό 787 ημερομηνίας 7.10.03 – Τεκμήριο 13. Επί του Τεκμηρίου 11 υπάρχει η σφραγίδα της πωλήτριας εταιρείας και υπογραφή εκ μέρους της.

Με την παραλαβή του Τεκμηρίου 11 ο Ενάγων έθεσε την υπογραφή του στην θέση του αγοραστή παρουσία της πιστοποιούσας υπαλλήλου, Χριστίνας Παύλου, η οποία πιστοποίησε την υπογραφή του θέτοντας επ’ αυτού την δική της υπογραφή και σφραγίδα αφού προηγουμένως της επιδείχθηκε από τον Ενάγοντα το τιμολόγιο του πλειστηριασμού.

Σημειώνεται το εξής επιλήψιμο αναφορικά με την ισχυριζόμενη πιστοποίηση. Επί του Τεκμηρίου 11 υπάρχουν μόνο η σφραγίδα της υπό του Ενάγοντα ισχυριζόμενης πιστοποιούσας υπαλλήλου καθώς και μια υπογραφή. Και καθόλου ένδειξη του τι ακριβώς πιστοποιήθηκε. Συναφώς δεν υπάρχει οποιοδήποτε κείμενο επί του Τεκμηρίου 11 που να λέει ρητά ότι πιστοποιήθηκε η υπογραφή του Ενάγοντα ως ο Ενάγων υπέδειξε ότι είχε γίνει.

Όπως, όμως, και να’ χει κρίνω ασφαλές να δεχθώ τους ισχυρισμούς του Ενάγοντα αφ’ ης στιγμής δέχθηκα ότι το εν λόγω αυτοκίνητο αγοράσθηκε από τον ίδιο μέσω του δημόσιου πλειστηριασμού. Συνακόλουθα δέχομαι την αυθεντικότητα του Τεκμηρίου 11 και, κατ’ επέκταση, δέχομαι ότι μέσω του εν λόγω τεκμηρίου η πωλήτρια εταιρεία ζήτησε όπως το εν λόγω αυτοκίνητο μεταβιβασθεί στον Ενάγοντα ως απόλυτος ιδιοκτήτης.

Υπεβλήθη, επίσης, από την Υπεράσπιση ότι κατά τον ουσιώδη χρόνο το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής RA 626 δεν ήταν εγγεγραμμένο επ’ ονόματι του, αλλά επ’ ονόματι της εταιρείας S E Motor (Nicosia) Ltd. Ο Ενάγων στην ουσία δεν αρνήθηκε την υποβολή. Ό,τι μόνο ανέφερε ήταν ότι το Τεκμήριο 11 το έλαβε συμπληρωμένο από «τον δημόσιο πλειστηριασμό» μαζί με την απόδειξη με αριθμό 787 ημερομηνίας 7.10.03 – Τεκμήριο 13. Το ότι αποδέχθηκα ότι ο Ενάγων αγόρασε το εν λόγω αυτοκίνητο δεν σημαίνει ότι έγινε και μεταβίβαση της κυριότητάς του στον Ενάγοντα. Πέραν τούτου ο Ενάγων εκτός από το Τεκμήριο 11 τίποτα άλλο δεν παρουσίασε προς αυτή την κατεύθυνση. Το δε πιστοποιητικό εγγραφής που παρουσίασε - Τεκμήριο 12 – αναφέρει ως ιδιοκτήτες τόσο την εταιρεία S E Motor (Nicosia) Ltd όσο και την Cyprus Popular Bank Finance Ltd δυνάμει ενοικιαγοράς. Σύμφωνα, επίσης, με το Τεκμήριο 71 το οποίο είναι έγγραφο του Τμήματος Οδικών Μεταφορών του Υπουργείου Συγκοινωνιών και Έργων και το οποίο κατατέθηκε από τον ΜΕ 2 εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης του εν λόγω αυτοκινήτου είναι η πιο πάνω αναφερόμενη εταιρεία. Συνακόλουθα και υπό το φως όλων των πιο πάνω δεν δέχομαι ότι κατά τον Μάιο του 2009 εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης του εν λόγω αυτοκινήτου ήταν ο Ενάγων.

Αναφορικά με το Τεκμήριο 23 το οποίο αφορά στο αυτοκίνητο μάρκας Nissan με αριθμούς εγγραφής SP 256 ήταν η θέση της Υπεράσπισης ότι ο φερόμενος ως υπογράψας αυτό στην θέση του λαβόντα στην πραγματικότητα δεν το υπέγραψε. Η περί του αντιθέτου μαρτυρία του Ενάγοντα σύμφωνα με την οποία το Τεκμήριο 23 υπεγράφη από τον ΜΥ 3 και ότι ο ΜΥ 3 πληρώθηκε από τον Ενάγοντα για το τίμημα με επιταγές δεν είναι αποδεκτή. Ενδεικτική είναι η μαρτυρία του ΜΥ 3 στην βάση της οποίας η υπό της Υπεράσπισης πιο πάνω προβληθείσα θέση αναδύεται βάσιμη. Καθώς και τα όσα παρατίθενται στα πλαίσια της αξιολόγησης της μαρτυρίας του ΜΥ 3 τα οποία δεν θεωρώ σκόπιμο να επαναλάβω. Συνακόλουθα δεν δέχομαι ότι το Τεκμήριο 23 υπεγράφη από τον φερόμενο σε αυτόν ως λαβόντα και, κατ’ επέκταση, ότι το εν λόγω τεκμήριο είναι αυθεντικό. Κατ’ επέκταση δεν δέχομαι ότι το εν λόγω αυτοκίνητο αγοράσθηκε από τον Ενάγοντα στην τιμή των Λ.Κ.2.500,00 σεντ που αναγράφεται επί του εν λόγω τεκμηρίου. Παρεπιμπτόντως σημειώνεται ότι ο Ενάγων για το εν λόγω αυτοκίνητο δεν ζητά την επιδίκαση ποσού Ευρώ 4.271,50 σεντ που είναι το ισόποσο σε Ευρώ των Λ.Κ.2.500,00 σεντ. Στο Τεκμήριο 1 ο Ενάγων δηλώνει ότι περιορίζει την αξίωσή του για το εν λόγω αυτοκίνητο στο ποσό των Ευρώ 3.626,00 σεντ.

Η Υπεράσπιση αμφισβήτησε την αυθεντικότητα και την γνησιότητα του Τεκμηρίου 29. Το Τεκμήριο 29 αφορά στο αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής WJ 627. Φέρεται ως απόδειξης είσπραξης για το ποσό των Λ.Κ.1.415,00 σεντ. Αναφορικά με το εν λόγω τεκμήριο παρατηρείται το εξής παράδοξο. Ενώ στην θέση του λαβόντα αναγράφεται το όνομα Κυριάκος Ευθυμίου στην θέση του προσώπου που εισέπραξε το ποσό που σε αυτό αναφέρεται αναγράφεται το όνομα του Ενάγοντα.

Εγείρεται εύλογα το ερώτημα γιατί σε μια απόδειξη είσπραξης όπως είναι το Τεκμήριο 29 να αναγράφεται ότι το τίμημα εισπράχθηκε ουσιαστικά από δύο πρόσωπα και δη τόσο από τον πωλητή όσο και από τον αγοραστή. Η παραδοξότητα ξενίζει σε βαθμό που να μην μπορεί να γίνει πιστευτός ο ισχυρισμός του Ενάγοντα ότι το Τεκμήριο 29 είναι ένα γνήσιο και αληθινό έγγραφο με δεδομένη συν τοις άλλοις και την κακή εντύπωση που αυτός μου έκανε ως μάρτυρας.

Σημειώνεται ότι η πλευρά του Ενάγοντα δεν κάλεσε τον φερόμενο ως λαβόντα Κυριάκο Ευθυμίου να μαρτυρήσει και επιβεβαιώσει την θέση του Ενάγοντα ότι το Τεκμήριο 29 είναι απόδειξη εκδοθείσα από τον Κυριάκο Ευθυμίου, ότι το ποσό των Λ.Κ.1.415,00 είναι η πραγματική τιμή πώλησης, ότι το εν λόγω αυτοκίνητο ο Ενάγων το απέκτησε στην πιο πάνω τιμή και ότι εκ παραδρομής αναγράφηκε ότι το εν λόγω ποσό εισπράχθηκε από τον Ενάγοντα.

Και χωρίς να προβάλει οποιαδήποτε δικαιολογία γι’ αυτό. Προκύπτει ότι η θέση της Υπεράσπισης έχει έρεισμα και αναφορικά με το τεκμήριο αυτό. Υπό το φως των πιο πάνω δεν δέχομαι ότι το Τεκμήριο 29 είναι γνήσιο και αυθεντικό. Κατά συνέπεια δεν δέχομαι ότι ο Ενάγων κατέβαλε το ποσό των Λ.Κ.1.415,00 σεντ που αναγράφεται στο εν λόγω τεκμήριο για την αγορά του αυτοκινήτου με αριθμούς εγγραφής WJ 627.

Αναφορικά με το Τεκμήριο 6 υπεβλήθη στον Ενάγοντα από την Υπεράσπιση ότι αυτό δεν υπογράφηκε από τον φερόμενο ως εκδότη του και συγκεκριμένα τον Δημήτρη Σταύρου και ότι ουδέποτε έγιναν εργασίες μπογιατίσματος στο εν λόγω αυτοκίνητο και/ή εργασίες ύψους Ευρώ 850,00 σεντ και δη στις 14.2.08. Ο Ενάγων αρνήθηκε τις υποβολές. Θέση του ήταν ότι στο εν λόγω αυτοκίνητο έγιναν οι εργασίες μπογιατίσματος που αναφέρονται στο εν λόγω τεκμήριο, ότι ο Δημήτρης Σταύρου είναι το πρόσωπο που εξέδωσε το Τεκμήριο 6 και ότι ο Ενάγων κατέβαλε στον Δημήτρη Σταύρου το ποσό των Ευρώ 850,00 σεντ που αναγράφεται στο Τεκμήριο 6.

Δεν μου διαφεύγει ότι αναφορικά με το ισχυριζόμενο αυτό έξοδο δεν υπάρχει η παραμικρή δικογράφηση στην Έκθεση Απαίτησης. Ούτε και δικογραφείται αξίωση για την ανάκτησή του. Υπό το φως των πιο πάνω η επί του προκειμένου δοθείσα μαρτυρία δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη ως μαρτυρία που δόθηκε αναφορικά με ζήτημα εκτός δικογράφων. Θα πρέπει, επίσης, να σημειωθεί ότι ως και πιο κάτω θα διαφανεί το εν λόγω ποσό δεν είναι ανακτήσιμο σε περίπτωση παράνομης κατακράτησης αντικειμένου επί της οποίας βασίζεται η αξίωση του Ενάγοντα (Βλ. Σύγγραμμα «Κεφάλαιο 148 – Αστικά Αδικήματα», Αρτέμη & Ερωτοκρίτου, Τόμος 1, σελίδα 124). Αναφέρονται, όμως, τα ακόλουθα. Και αν ακόμα δεν απέκλεια την επί του προκειμένου δοθείσα μαρτυρία αφ’ ης στιγμής η αυθεντικότητα του Τεκμηρίου 6 αμφισβητήθηκε από την Υπεράσπιση και η εντύπωση που μου δημιουργήθηκε για τον Ενάγοντα ως μάρτυρα είναι κακή οι θέσεις του Ενάγοντα δεν θα γίνονταν αποδεκτές αφού συν τοις άλλοις η πλευρά του Ενάγοντα δεν κάλεσε και χωρίς να προβάλει οποιαδήποτε δικαιολογία γι’ αυτό ως μάρτυρα τον Δημήτρη Σταύρου για να επιβεβαιώσει ότι έγιναν υπό του ιδίου εργασίες μπογιατίσματος στο αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής ΕΑΖ 126, ότι για τις εργασίες αυτές ο Ενάγων χρεώθηκε με το ποσό των Ευρώ 850,00 σεντ, ότι αυτός ήταν που υπέγραψε και εξέδωσε το Τεκμήριο 6 και ότι εισέπραξε από τον Ενάγοντα το προαναφερόμενο ποσό.

Αναφορικά με το εν λόγω αυτοκίνητο σημειώνονται τα ακόλουθα. Στο Τεκμήριο 1 ο Ενάγων αξιώνει το ποσό των Λ.Κ.705,00 σεντ (Ευρώ 1.204,56 σεντ) ως η τιμή αγοράς του δυνάμει απόδειξης, ως αναφέρει, με αριθμό 104753. Μόνο που καμία τέτοια απόδειξη δεν παρουσίασε ο Ενάγων στο Δικαστήριο. Αλλά και να την παρουσίαζε φρονώ πως δεν θα γινόταν αποδεκτό από το Δικαστήριο ότι η τιμή αγοράς του αυτοκινήτου αντιπροσωπεύει και την σημερινή του αξία. Σχετικά είναι τα όσα πιο κάτω αναφέρονται σε σχέση με το ζήτημα αυτό. Υπό το φως των πιο πάνω δεν δέχομαι ότι η σημερινή αξία του αυτοκινήτου με αριθμούς εγγραφής ΕΑΖ 126 είναι Λ.Κ.705,00 σεντ.

Για το εν λόγω αυτοκίνητο ο Ενάγων αξιώνει, επίσης, Ευρώ 8,44 σεντ μεταβιβαστικά. Καμία μαρτυρία δεν παρουσίασε, όμως, που να τεκμηριώνει τον εν λόγω ισχυρισμό του. Απλός ισχυρισμός από μέρους του δεν αποτελεί επαρκή απόδειξη. Συνακόλουθα δεν δέχομαι ότι για την μεταβίβαση του εν λόγω οχήματος επ’ ονόματί του ο Ενάγων κατέβαλε το πιο πάνω ποσό ως μεταβιβαστικά.

Αναφορικά με το Τεκμήριο 30 υποβλήθηκε στον Ενάγοντα ότι οι αριθμοί εγγραφής DAJ 558 παραποιήθηκαν. Ο Ενάγων αρνήθηκε την υποβολή. Υπεβλήθη, επίσης, ότι το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής DAJ 558 δεν ήταν εγγεγραμμένο επ’ ονόματι του Ενάγοντα κατά τον Μάιο του 2009, αλλά επ’ ονόματι του Μηνά Ζακχαίου. Αρχικά ο Ενάγων απάντησε ότι δεν ήταν σε θέση να γνωρίζει.

Στην συνέχεια επικαλέσθηκε την απόδειξη με αριθμό 2283 – Τεκμήριο 31 – για να υποστηρίξει ότι το εν λόγω αυτοκίνητο πωλήθηκε από τον Μηνά Ζακχαίο στον ίδιο στις 12.5.03. Η Υπεράσπιση αμφισβήτησε την γνησιότητα του Τεκμηρίου 31. Ο Ενάγων αντέτεινε ότι το Τεκμήριο 31 είναι γνήσιο έγγραφο. Στο Τεκμήριο 30 παρατηρείται το εξής επιλήψιμο.

Στο μέρος όπου αναγράφονται οι αριθμοί εγγραφής DAJ 558 υπάρχει διορθωτικό υγρό. Πράγμα που υποδηλώνει ότι αρχικά κάτι άλλο αναγραφόταν. Και που καθιστά εύλογα βάσιμη την θέση της Υπεράσπισης ότι οι αριθμοί εγγραφής του αυτοκινήτου που αφορά το συγκεκριμένο έγγραφο παραποιήθηκαν για να μετατραπούν σε DAJ 558.

Συναφώς ελλείπει η μαρτυρία της πιστοποιούσας υπαλλήλου Χριστίνας Παύλου η οποία θα μπορούσε να βεβαιώσει ποιου αυτοκινήτου οι αριθμοί εγγραφής αναγράφονταν επί του Τεκμηρίου 30 κατά τον χρόνο της φερόμενης πιστοποίησης. Η πλευρά του Ενάγοντα δεν την κάλεσε ως μάρτυρα. Χωρίς να προβάλει οποιαδήποτε δικαιολογία γι’ αυτό.

Από την άλλη, σημειώνεται ότι στο εν λόγω τεκμήριο αναγράφεται το όνομα της Χριστίνας Παύλου, πάνω από αυτό υπάρχει μια υπογραφή και πιο αριστερά μια σφραγίδα εντός της οποίας αναγράφονται οι λέξεις «ΠΙΣΤΟΠΟΙΩΝ ΥΠΑΛΛΗΛΟΣ». Δεν υπάρχει, όμως, η παραμικρή ένδειξη υπό μορφή κειμένου τι είναι αυτό που η φερόμενη ως πιστοποιούσα υπαλλήλος πιστοποίησε ή ποιου ή ποιων τις υπογραφές πιστοποίησε.

Υπό το φως όλων των πιο πάνω και ενόψει της κακής εντύπωσης που μου έκανε ο Ενάγων δεν δέχομαι ότι το Τεκμήριο 30 είναι αυθεντικό έγγραφο.

Το Τεκμήριο 31 είναι σύμφωνα με τον Ενάγοντα το τιμολόγιο που εκδόθηκε για την αγορά του αυτοκινήτου με αριθμούς εγγραφής DAJ 558 με πωλητή τον Μηνά Ζακχαίο, ΜΕ 6. Το όνομα του ΜΕ 6 αναγράφεται χειρόγραφα στο πάνω μέρος αριστερά του τεκμηρίου. Σε αυτό δεν υπάρχει υπογραφή πωλητή παρά μόνο υπογραφή αγοραστή.

Καμία εξήγηση δεν δόθηκε, όμως, από τον Ενάγοντα γιατί το εν λόγω τεκμήριο δεν υπεγράφη και από τον πωλητή. Στην απουσία υπογραφής από μέρους του πωλητή και ενόψει της κακής εντύπωσης που μου έκανε ο Ενάγων ως μάρτυρας του οποίου η αξιοπιστία κλονίσθηκε σε βαθμό που να δημιουργείται ρήγμα σε αυτή ενόψει των όσων ανωτέρω υποδείχθηκαν αλλά και των όσων κατωτέρω υποδεικνύνται δεν μπορώ να δεχθώ ότι το Τεκμήριο 31 είναι αυθεντικό και γνήσιο έγγραφο πώλησης του εν λόγω αυτοκινήτου.

Συνακόλουθα δεν δέχομαι ότι ο ΜΕ 6 πώλησε στον Ενάγοντα και ότι ο Ενάγων αγόρασε από τον ΜΕ 6 το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής DAJ 558 και στην τιμή των Λ.Κ.500,00 σεντ. Αλλά και αν ακόμα δεχόμουν ότι η πώληση πραγματοποιήθηκε δεν σημαίνει ότι έλαβε χώρα και η μεταβίβαση της κυριότητας του εν λόγω αυτοκινήτου από τον ΜΕ 6 προς τον Ενάγοντα.

Ό,τι ο Ενάγων παρουσίασε είναι το Τεκμήριο 30 που και γι’ αυτό δεν αποδέχθηκα ότι είναι γνήσιο έγγραφο. Αλλά και αν ακόμα δεχόμουν ότι το Τεκμήριο 30 είναι ένα γνήσιο και αυθεντικό έγγραφο η δήλωση μεταβίβασης δεν αποτελεί απόδειξη της μεταβίβασης αυτής καθ’ εαυτής της κυριότητας ενός οχήματος. Σημειώνεται, επίσης, ότι σύμφωνα με το Τεκμήριο 74 το οποίο κατατέθηκε από τον ΜΕ 2 εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης του εν λόγω οχήματος είναι ο Μηνάς Ζακχαίος και όχι ο Ενάγων.

Συνακόλουθα δεν δέχομαι ότι κατά τον ουσιώδη χρόνο το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής DAJ 558 ήταν εγγεγραμμένο επ’ ονόματι του Ενάγοντα.

Αναφορικά με το Τεκμήριο 32 υποβλήθηκε στον Ενάγοντα ότι αυτό δεν είναι γνήσιο έγγραφο καθότι σε αυτό έγινε εκ των υστέρων προσθήκη του αριθμού 440 ο οποίος δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Ο Ενάγων αρνήθηκε την υποβολή αντιτείνοντας ότι το εν λόγω τεκμήριο είναι γνήσιο. Υπέδειξε ότι το εν λόγω έγγραφο είναι της δημοπρασίας, φέρει την υπογραφή του αγοραστή, Μηνά Ζακχαίου, ενώ το ποσό των 440 αναγράφεται δύο φορές επί του τεκμηρίου. Υπεβλήθη, επίσης, από την Υπεράσπιση ότι κατά τον ουσιώδη χρόνο, ήτοι τον Μάιο του 2009, το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής ΕΚΝ 335 που αφορά το Τεκμήριο 32 δεν ήταν εγγεγραμμένο επ’ ονόματι του Ενάγοντα, αλλά επ’ ονόματι της Λίζας Καθητζιώτου Κυριακίδου. Ο Ενάγων υποστήριξε ότι δυνάμει απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας το εν λόγω αυτοκίνητο πουλήθηκε στην δημοπρασία από την Λαϊκή Τράπεζα και ότι αυτός το αγόρασε στις 7.10.03.

Αναφορικά με το Τεκμήριο 32 σημειώνονται τα ακόλουθα. Το ίδιο έγγραφο – με αριθμό 0829 - κατατέθηκε στα πλαίσια της αντεξέτασής του και από τον ΜΕ 2 του οποίου η μαρτυρία πηγάζει από τους φακέλους των επίδικων αυτοκινήτων τους οποίους ο ΜΕ 2 ως αρμόδιος υπάλληλος του Τμήματος Οδικών Μεταφορών είχε στην κατοχή του καθώς και από το Ηλεκτρονικό Αρχείο του Τμήματος στο οποίο ως εκ της ιδιότητας του ο ΜΕ 2 είχε πρόσβαση.

Σημειώνεται ότι κατά την αντεξέτασή του και ερωτηθείς ειδικά από την ευπαίδευτη συνήγορο του Εναγόμενου ο ΜΕ 2 υποστήριξε ότι τα στοιχεία τα οποία υπάρχουν στους φακέλους και το Ηλεκτρονικό Αρχείο του Τμήματος αντανακλούν την πραγματικότητα, ισχυρισμός ο οποίος δεν αμφισβητήθηκε από την Υπεράσπιση.

Σημειώνεται ότι γενικά η μαρτυρία του ΜΕ 2 δεν αμφισβητήθηκε από την Υπεράσπιση. Αναφορικά με το εν λόγω αυτοκίνητο ο μάρτυρας εκτός από το ήδη προαναφερόμενο έγγραφο κατέθεσε επιστολή της Λαϊκής Χρηματοδοτήσεις ημερομηνίας 4.12.03 η οποία απευθύνεται στον Έφορο Μηχανοκίνητων Οχημάτων και φωτονατίγραφο της απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας ημερομηνίας 25.2.02 η οποία εκδόθηκε στα πλαίσια της αγωγής με αριθμό 39/02.

Τα πιο πάνω έγγραφα κατατέθηκαν υπό μορφή δέσμης εγγράφων η οποία σημειώθηκε από το Δικαστήριο ως Τεκμήριο 82. Με την επιστολή ημερομηνίας 4.12.03 ζητείται όπως ο Έφορος Μηχανοκίνητων Οχημάτων ενημερώσει κατάληλλα τον φάκελο του, προδήλως, για το ότι το εν λόγω αυτοκίνητο πωλήθηκε σε δημόσιο πλειστηριασμό στον Ενάγοντα ο οποίος στην εν λόγω επιστολή χαρακτηρίζεται ως αγοραστής.

Υπό το φως όλων των πιο πάνω κρίνω ασφαλές να δεχθώ και δέχομαι ότι το Τεκμήριο 32 αντανακλά το γεγονός της πώλησης του εν λόγω αυτοκινήτου προς τον Ενάγοντα και, επομένως, δέχομαι ότι ο Ενάγων αγόρασε το εν λόγω αυτοκίνητο σε δημόσιο πλειστηριασμό στις 7.10.03. Αυτό, όμως, που προκύπτει από μια σύγκριση των Τεκμηρίων 32 και 82 είναι ότι η πραγματική τιμή πώλησης η οποία αναγράφεται στο έγγραφο με αριθμό 0892 του Τεκμηρίου 82 είναι διαφορετική από αυτήν που αναγράφεται στο αντίστοιχο έγγραφο του Τεκμηρίου 32. Στο πρώτο αναγράφονται ως τιμή ανοίγματος και τιμή πώλησης τα ποσά των Λ.Κ.100,00 σεντ και Λ.Κ.110,00 σεντ αντίστοιχα, ενώ στο τελευταίο έγγραφο αναγράφονται ως τιμή ανοίγματος και τιμή πώλησης τα ποσά των Λ.Κ.100,00 σεντ και Λ.Κ.440,00 σεντ αντίστοιχα. Μάλιστα, στο τελευταίο έγγραφο το ποσό των Λ.Κ.440,00 σεντ φαίνεται όπου αυτό απαντά παραποιημένο. Είναι πρόδηλο ότι η τιμή πώλησης στο Τεκμήριο 32 παραποιήθηκε. Επομένως και υπό το φως όλων των πιο πάνω δεν δέχομαι ότι το Τεκμήριο 32 αντανακλά την πραγματική τιμή πώλησης ή ότι το εν λόγω αυτοκίνητο αγοράσθηκε από τον Ενάγοντα στην τιμή των Λ.Κ.440,00 σεντ. Δέχομαι ότι αυτό αγοράσθηκε από τον Ενάγοντα στην τιμή των Λ.Κ.110,00 σεντ.

Επίσης, αν και δέχομαι ότι το εν λόγω αυτοκίνητο αγοράσθηκε από τον Ενάγοντα δεν δέχομαι ότι έγινε μεταβίβαση της κυριότητάς του σε αυτόν. Σημειώνεται ότι και ο ίδιος ο Ενάγων δεν υποστήριξε με θετικότητα ότι αυτός ήταν ο εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης του εν λόγω αυτοκινήτου κατά τον Μάιο του 2009. Επίσης, σύμφωνα με το Τεκμήριο 75 το οποίο κατατέθηκε από τον ΜΕ 2 εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης του εν λόγω αυτοκινήτου είναι η Λίζα Κυριακίδου. Συνακόλουθα και υπό το φως όλων των πιο πάνω δεν δέχομαι ότι κατά τον Μάιο του 2009 εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης του αυτοκινήτου με αριθμούς εγγραφής ΕΚΝ 335 ήταν ο Ενάγων.

Αναφορικά με το Τεκμήριο 33 υποβλήθηκε από την Υπεράσπιση ότι αυτό ουδεμία σχέση έχει με το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής ΕΚΝ 335. Πρόκειται για το τιμολόγιο με αριθμό 27883 με φερόμενη ως εκδότρια την εταιρεία N & C Fakondis Bros Petroleum Ltd και με προϊόν πώλησης λάδι, προδήλως, μηχανέλαιο. Ο Ενάγων υποστήριξε ότι το μηχανέλαιο αγοράσθηκε από την προαναφερόμενη εταιρεία η οποία ανήκει σε συγγενικό του πρόσωπο. Το μηχανέλαιο αγοράσθηκε από την συγκεκριμένη εταιρεία κατόπιν παράκλησης επίδοξου αγοραστή. Εξ’ όσων δε θυμάται το Τεκμήριο 33 υπογράφηκε από τον υιό του Χρίστου Φακοντή, τον Νίκο Φακοντή.

Δεν μου διαφεύγει ότι αναφορικά με το ισχυριζόμενο αυτό έξοδο δεν υπάρχει η παραμικρή δικογράφηση στην Έκθεση Απαίτησης. Ούτε και δικογραφείται αξίωση για την ανάκτησή του. Υπό το φως των πιο πάνω η επί του προκειμένου δοθείσα μαρτυρία δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη ως μαρτυρία που δόθηκε αναφορικά με ζήτημα εκτός δικογράφων. Θα πρέπει, επίσης, να σημειωθεί ότι ως και πιο κάτω θα διαφανεί το εν λόγω ποσό δεν είναι ανακτήσιμο σε περίπτωση παράνομης κατακράτησης αντικειμένου επί της οποίας βασίζεται η αξίωση του Ενάγοντα (Βλ. Σύγγραμμα «Κεφάλαιο 148 – Αστικά Αδικήματα», Αρτέμη & Ερωτοκρίτου, Τόμος 1, σελίδα 124). Και αν ακόμα δεν απέκλεια την μαρτυρία που δόθηκε επί του προκειμένου ζητήματος οι ισχυρισμοί του Ενάγοντα δεν θα γίνονταν αποδεκτοί. Για τους εξής λόγους. Επί του συγκεκριμένου τεκμηρίου δεν αναφέρονται οποιαδήποτε στοιχεία του αυτοκινήτου για το οποίο αγοράσθηκε το μηχανέλαιο. Υπό το φως τούτου και της κακής εντύπωσης που μου δημιούργησε ο Ενάγων ως μάρτυρας δεν θα δεχόμουν ως αληθή τον ισχυρισμό του Ενάγοντα ότι το ποσό των Ευρώ 17,22 σεντ που αναγράφεται επί του εν λόγω τεκμηρίου πληρώθηκε για αγορά μηχανέλαιου για το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής ΕΚΝ 335.

Η Υπεράσπιση αμφισβήτησε την αυθεντικότητα των Τεκμηρίων 34 και 36. Το Τεκμήριο 34 είναι έγγραφο από τον δημόσιο πλειστηριασμό με αριθμό 1981 και αφορά στο αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής ΕΥΑ 187. Σε αυτό αναφέρεται ως τιμή ανοίγματος το ποσό των Λ.Κ.300,00 σεντ και ως τιμή πώλησης το ποσό των Λ.Κ.471,50 σεντ (Λ.Κ.410,00 σεντ πλέον Λ.Κ.61,50 σεντ ΦΠΑ). Σύμφωνα με τον Ενάγοντα το ποσό των Λ.Κ.410,00 σεντ πλέον Λ.Κ.61,50 σεντ ΦΠΑ είναι η τιμή πώλησης του εν λόγω αυτοκινήτου στον ίδιο. Η Υπεράσπιση αμφισβήτησε ότι το εν λόγω ποσό είναι το αληθινό ποσό. Ο Ενάγων αρνήθηκε την υποβολή και επικαλέσθηκε το τιμολόγιο που φέρεται ως εκδοθέν από την Auction Yard Ltd ημερομηνίας 11.1.05 – Τεκμήριο 36 – αναφορικά με το ίδιο αυτοκίνητο για το ίδιο ποσό. Θέση της Υπεράσπισης ήταν ότι το ποσό των Λ.Κ.471,50 σεντ που σε αυτό αναγράφεται δεν είναι το αληθινό και ότι το εν λόγω τεκμήριο αποτελεί και αυτό εκ των υστέρων κατασκεύασμα.

Το Τεκμήριο 37 είναι επιστολή της Λαϊκής Χρηματοδοτήσεις προς τον Έφορο Μηχανοκίνητων Οχημάτων. Σε αυτό αναφέρεται ότι το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής ΕYA 187 πωλήθηκε στον Ενάγοντα στις 7.12.04 σε δημόσιο πλειστηριασμό σύμφωνα με την απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας που εκδόθηκε στα πλαίσια της αγωγής με αριθμό 1328/99. Ζητείται δε όπως ο Έφορος Μηχανοκίνητων Οχημάτων μεταβιβάσει την κυριότητα του στον Ενάγοντα ο οποίος ήταν ο τελευταίος πλειοδότης. Αποδέχομαι το Τεκμήριο 37 ως φωτοαντίγραφο γνήσιου εγγράφου. Σημειώνεται ότι και η αυθεντικότητά του δεν αμφισβητήθηκε από την Υπεράσπιση.

Κατά συνέπεια δέχομαι τον ισχυρισμό του Ενάγοντα ότι το Τεκμήριο 34 αντανακλά το γεγονός της πώλησης του εν λόγω αυτοκινήτου σε αυτόν. Συνακόλουθα δέχομαι ότι ο Ενάγων ήταν ο αγοραστής του εν λόγω αυτοκινήτου. Κρίνω, επίσης, ασφαλές να δεχθώ και την τιμή πώλησης που αναγράφεται στο Τεκμήριο 34 καθώς και στο Τεκμήριο 36. Αυτή φαίνεται αναγραμμένη και στο αντίστοιχο έγγραφο του πλειστηριασμού το οποίο κατατέθηκε από τον ΜΕ 2 και αποτελεί μέρος του Τεκμηρίου 87.

Η Υπεράσπιση αμφισβήτησε την αυθεντικότητα του Τεκμηρίου 38. Υποβλήθηκε στον Ενάγοντα ότι το όνομα του Ενάγοντα όπως και οι αριθμοί εγγραφής του οχήματος προστέθηκαν από τον ίδιο. Ο Ενάγων παραδέχθηκε ότι αυτός ήταν που ανέγραψε το όνομά του επί του λόγω τεκμηρίου. Υποστήριξε, επίσης, ότι το εν λόγω τιμολόγιο πληρώθηκε με προσωπική του επιταγή και όχι σε μετρητά.

Δεν μου διαφεύγει ότι αναφορικά με το ισχυριζόμενο αυτό έξοδο δεν υπάρχει η παραμικρή δικογράφηση στην Έκθεση Απαίτησης. Ούτε και δικογραφείται αξίωση για την ανάκτησή του. Υπό το φως των πιο πάνω η επί του προκειμένου δοθείσα μαρτυρία δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη ως μαρτυρία που δόθηκε αναφορικά με ζήτημα εκτός δικογράφων. Θα πρέπει, επίσης, να σημειωθεί ότι ως και πιο κάτω θα διαφανεί το εν λόγω ποσό δεν είναι ανακτήσιμο σε περίπτωση παράνομης κατακράτησης αντικειμένου επί της οποίας βασίζεται η αξίωση του Ενάγοντα (Βλ. Σύγγραμμα «Κεφάλαιο 148 – Αστικά Αδικήματα», Αρτέμη & Ερωτοκρίτου, Τόμος 1, σελίδα 124). Τα όσα, όμως, κατωτέρω υποδεικνύονται είναι ενδεικτικά της εν γένει ποιότητας της μαρτυρίας του Ενάγοντα. Ενόψει της κακής εντύπωσης που μου έκανε ο Ενάγων δεν θα δεχόμουν τα όσα αυτός υποστήριξε αναφορικά με το Τεκμήριο 38 στο οποίο συν τοις άλλοις οι αριθμοί εγγραφής προστέθηκαν χειρόγραφα, προφανώς, από τον ίδιο τον Ενάγοντα – κάτι το οποίο ο Ενάγων δεν αρνήθηκε – και όχι μόνο. Κάτω από αυτούς υπάρχει διορθωτικό υγρό που σημαίνει ότι αρχικά κάτι άλλο είχε αναγραφεί. Υπό το φως όλων των πιο πάνω δεν θα θεωρούσα ασφαλές να δεχθώ ότι το Τεκμήριο 38 αφορά στο αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής ΕΥΑ 187. Συνακόλουθα δεν θα δεχόμουν ότι ο Ενάγων υπέστη έξοδα ύψους Λ.Κ.105,57 σεντ για το εν λόγω αυτοκίνητο.

Αναφορικά με το Τεκμήριο 43 υποβλήθηκε στον Ενάγοντα ότι ο Ενάγων έκανε σε αυτό προσθήκες οι οποίες δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Ο Ενάγων αντέτεινε ότι το εν λόγω τεκμήριο είναι το πρωτότυπο, ότι το όνομα του σε αυτό το έγραψε ο δημοπράτης και ότι αυτός μόνο έθεσε την υπογραφή του. Υπεβλήθη, επίσης, από την Υπεράσπιση ότι το ποσό που αρχικά αναγράφονταν δίπλα από την λέξη «ΑΝΟΙΓΜΑ» ήταν 100 και ότι αυτό μετατράπηκε σε 300 με την αλλαγή του πρώτου αριθμού από «1» σε «3». Ο Ενάγων επανέλαβε ότι το Τεκμήριο 43 είναι το πρωτότυπο και επιπρόσθετα ανέφερε ότι τι έκανε ο δημοπράτης ο ίδιος δεν ήταν σε θέση να γνωρίζει.

Πράγματι τα σημεία που επισήμανε η Υπεράσπιση αποτελούν ατασθαλίες σε βαθμό που εύλογα δημιουργούν αμφιβολίες για την αλήθεια τόσο της τιμής ανοίγματος όσο και της τιμής πώλησης. Είναι πλέον από ευδιάκριτο ότι η αρχική τιμή ανοίγματος η οποία είναι γραμμένη με μαύρο μελάνι ήταν Λ.Κ.100,00 σεντ. Και ότι ο αριθμός «1» διορθώθηκε με μπλε μελάνι σε «3» ώστε να φαίνεται ως τιμή ανοίγματος ο αριθμός 300. Είναι, επίσης, ευδιάκριτο ότι και η τιμή πώλησης – Λ.Κ.450,00 σεντ – φαίνεται «διορθωμένη» και ότι κάτω από αυτή κάτι άλλο ήταν γραμμένο.

Οι πιο πάνω διαπιστώσεις του Δικαστηρίου επιβεβαιώνονται από την μαρτυρία του ΜΕ 2 καθώς και από το Τεκμήριο 83. Το εν λόγω τεκμήριο αποτελείται από επιστολή της Λαϊκής Χρηματοδοτήσεις ημερομηνίας 19.2.04 η οποία απευθύνεται στον Έφορο Μηχανοκίνητων Οχημάτων, το αντίστοιχο έγγραφο πλειστηριασμού με αριθμό 1100 και φωτονατίγραφο της απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας η οποία εκδόθηκε στα πλαίσια της αγωγής με αριθμό 5710/02. Με την επιστολή ημερομηνίας 19.2.04 ζητείται όπως ο Έφορος Μηχανοκίνητων Οχημάτων ενημερώσει κατάληλλα τον φάκελο του, προδήλως, για το ότι το εν λόγω αυτοκίνητο πωλήθηκε σε δημόσιο πλειστηριασμό στον Ενάγοντα ο οποίος στην εν λόγω επιστολή χαρακτηρίζεται ως αγοραστής. Τα πιο πάνω έγγραφα κατατέθηκαν από τον ΜΕ 2 υπό μορφή δέσμης εγγράφων η οποία σημειώθηκε από το Δικαστήριο ως Τεκμήριο 83.

Υπό το φως όλων των πιο πάνω κρίνω ασφαλές να δεχθώ και δέχομαι ότι το Τεκμήριο 43 αντανακλά το γεγονός της πώλησης του εν λόγω αυτοκινήτου προς τον Ενάγοντα και, επομένως, δέχομαι ότι ο Ενάγων αγόρασε το εν λόγω αυτοκίνητο σε δημόσιο πλειστηριασμό στις 13.1.04. Σε αυτό συνηγορεί και το Τεκμήριο 44 το οποίο είναι επιστολή της Λαϊκής Χρηματοδοτήσεις προς τον Έφορο Μηχανοκίνητων Οχημάτων. Σε αυτό αναφέρεται ότι το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής YL 533 πωλήθηκε στον Ενάγοντα στις 13.1.04 σε δημόσιο πλειστηριασμό σύμφωνα με την απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας που εκδόθηκε στα πλαίσια της αγωγής με αριθμό 5710/02. Ζητείται δε όπως ο Έφορος Μηχανοκίνητων Οχημάτων μεταβιβάσει την κυριότητα του στον Ενάγοντα ο οποίος ήταν ο τελευταίος πλειοδότης. Αποδέχομαι το Τεκμήριο 44 ως φωτονατίγραφο γνήσιου εγγράφου. Σημειώνεται ότι και η αυθεντικότητά του δεν αμφισβητήθηκε από την Υπεράσπιση.

Αυτό, όμως, που προκύπτει από μια σύγκριση των Τεκμηρίων 43 και 83 είναι ότι η πραγματική τιμή πώλησης η οποία αναγράφεται στο έγγραφο με αριθμό 1100 του Τεκμηρίου 83 είναι διαφορετική από αυτήν που αναγράφεται στο αντίστοιχο έγγραφο του Τεκμηρίου 43. Στο πρώτο αναγράφονται ως τιμή ανοίγματος και τιμή πώλησης τα ποσά των Λ.Κ.100,00 σεντ και Λ.Κ.150,00 σεντ αντίστοιχα, ενώ στο τελευταίο έγγραφο αναγράφονται ως τιμή ανοίγματος και τιμή πώλησης τα ποσά των Λ.Κ.300,00 σεντ και Λ.Κ.450,00 σεντ αντίστοιχα. Μάλιστα, στο τελευταίο έγγραφο τα δύο ποσά φαίνονται ως και ανωτέρω υποδείχθηκε παραποιημένα. Είναι πρόδηλο ότι τόσο η τιμή ανοίγματος όσο και η τιμή πώλησης στο Τεκμήριο 43 παραποιήθηκαν. Επομένως και υπό το φως όλων των πιο πάνω δεν δέχομαι ότι το Τεκμήριο 43 αντανακλά την πραγματική τιμή πώλησης ή ότι το εν λόγω αυτοκίνητο αγοράσθηκε από τον Ενάγοντα στην τιμή των Λ.Κ.450,00 σεντ. Δέχομαι ότι αυτό αγοράσθηκε από τον Ενάγοντα στην τιμή των Λ.Κ.150,00 σεντ ως αναγράφεται στο Τεκμήριο 83.

Αναφορικά με το Τεκμήριο 45 η Υπεράσπιση υπέβαλε στον Ενάγοντα ότι δεν είναι αληθινό έγγραφο και ότι δεν υπογράφηκε από τον φερόμενο ως εκδότη του και συγκεκριμένα τον Άντρο Παναγιώτου. Το εν λόγω τεκμήριο αφορά στο αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής YL 533 και σε αυτό αναγράφεται το ποσό των Λ.Κ.50,00 σεντ. Φέρεται να εκδόθηκε για την μεταφορά του πιο πάνω αυτοκινήτου από την Μοσφιλωτή στην Γεροσκήπου.

Δεν μου διαφεύγει ότι αναφορικά με το ισχυριζόμενο αυτό έξοδο δεν υπάρχει η παραμικρή δικογράφηση στην Έκθεση Απαίτησης. Ούτε και δικογραφείται αξίωση για την ανάκτησή του. Υπό το φως των πιο πάνω η επί του προκειμένου δοθείσα μαρτυρία δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη ως μαρτυρία που δόθηκε αναφορικά με ζήτημα εκτός δικογράφων. Θα πρέπει, επίσης, να σημειωθεί ότι ως και πιο κάτω θα διαφανεί το εν λόγω ποσό δεν είναι ανακτήσιμο σε περίπτωση παράνομης κατακράτησης αντικειμένου επί της οποίας βασίζεται η αξίωση του Ενάγοντα (Βλ. Σύγγραμμα «Κεφάλαιο 148 – Αστικά Αδικήματα», Αρτέμη & Ερωτοκρίτου, Τόμος 1, σελίδα 124). Και αν ακόμα, όμως, δεν απέκλεια την επί του προκειμένου δοθείσα μαρτυρία οι ισχυρισμοί του Ενάγοντα δεν θα γίνονταν αποδεκτοί. Ενόψει της κακής εντύπωσης που μου έκανε ο Ενάγων δεν θα είχα κανένα ενδοιασμό να μην δεχθώ ότι το εν λόγω τεκμήριο υπογράφηκε από τον φερόμενο ως λαβόντα Άντρο Παναγιώτου. Σημειώνεται, επίσης, ότι η πλευρά του Ενάγοντα δεν κάλεσε ως μάρτυρα τον ειρημένο Άντρο Παναγιώτου για να επιβεβαιώσει ότι όντως μετέφερε από την Μοσφιλωτή στην Γεροσκήπου το εν λόγω αυτοκίνητο, ότι αυτός εξέδωσε την απόδειξη είσπραξης – Τεκμήριο 45 - και ότι για την εν λόγω μεταφορά χρέωσε τον Ενάγοντα με το ποσό των Λ.Κ.50,00 σεντ. Και δεν πρόβαλε οποιασδήποτε δικαιολογία που δεν έπραξε τούτο.

Αναφορικά με το Τεκμήριο 48 υποβλήθηκε στον Ενάγοντα ότι το εν λόγω τεκμήριο δεν υπεγράφη από τον φερόμενο ως πωλητή, ήτοι τον Guektor Popov. Ο Ενάγων αντέτεινε ότι το Τεκμήριο 48 είναι το πρωτότυπο και ότι τον εν λόγω Guektor Popov τον σύστησε και τον έφερε στο γραφείο του Ενάγοντα ο Μηνάς Ζακχαίος και ότι ο Guektor Popov υπέγραψε το εν λόγω τεκμήριο στην παρουσία του Μηνά Ζακχαίου. Υπεβλήθη, επίσης, από την Υπεράσπιση ότι το ποσό των Λ.Κ.600,00 σεντ που αναγράφεται ως ποσό τιμήματος για το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής SY 639 δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Ο Ενάγων αρνήθηκε την υποβολή.

Η άσχημη εντύπωση που μου έκανε ο Ενάγων δεν μου αφήνει περιθώρια να δεχθώ το αληθές και το γνήσιο του Τεκμηρίου 48. Σημειώνεται ότι η πλευρά του Ενάγοντα δεν κάλεσε ως μάρτυρα τον Guektor Popov για να αποδείξει, αφενός, ότι το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής SY 639 πουλήθηκε από τον ίδιο στον Ενάγοντα, αφετέρου, ότι αυτό πουλήθηκε στην τιμή των Λ.Κ.600,00 σεντ που αναγράφεται στο Τεκμήριο 48. Στο σημείο αυτό σημειώνεται ο ισχυρισμός του ΜΥ 4 στην παράγραφο 18 της γραπτής του δήλωσης – Τεκμήριο 126 – σύμφωνα με τον οποίο ο ΜΥ 4 εντόπισε τον προαναφερόμενο Guektor Popov. Η πλευρά, όμως, του Ενάγοντα καμία δικαιολογία δεν πρόβαλε για το ότι δεν κάλεσε το πιο πάνω πρόσωπο ως μάρτυρα.

Αναφορικά με το Τεκμήριο 46 υποδεικνύονται τα εξής. Η υπογραφή στην θέση του πωλητή επί του Τεκμηρίου 48 είναι ολωσδιόλου διαφορετική από αυτή που φαίνεται στην θέση του πωλητή επί του Τεκμηρίου 46. Η διαπίστωσή μου αυτή προκύπτει ως ένα εύλογο συμπέρασμα από την σύγκριση των δύο υπογραφών. Λέγοντας το αυτό δεν μετατρέπομαι σε εμπειρογνώμονα καθότι δεν καταλήγω σε εύρημα ότι οι δύο αυτές υπογραφές τέθηκαν από διαφορετικό πρόσωπο και, επομένως, από διαφορετικό χέρι. Μη καλώντας, όμως, η πλευρά του Ενάγοντα τον Guektor Popov απέτυχε να δώσει εξήγηση για την πιο πάνω εύλογη παρατήρηση, την οποία όφειλε, κατά την κρίση μου, να δώσει. Ούτε και κλήθηκε από την πλευρά του Ενάγοντα η φερόμενη ως πιστοποιούσα υπάλληλος Χριστίνα Παύλου για να βεβαιώσει ποιου ή ποιων την υπογραφή πιστοποίησε. Και αν όντως ο Guektor Popov υπέγραψε το Τεκμήριο 46 στην παρουσία της. Υπό το φως όλων των πιο πάνω δεν δέχομαι ότι και το Τεκμήριο 46 είναι ένα αυθεντικό και γνήσιο έγγραφο.

Αναφορικά με το Τεκμήριο 56 υποβλήθηκε στον Ενάγοντα ότι αυτό δεν είναι αληθές και ότι το αυτοκίνητο ουδέποτε μπογιατίσθηκε και στην τιμή που αναγράφεται. Ο Ενάγων αντέτεινε ότι το Τεκμήριο 56 είναι το πρωτότυπο και ότι ό,τι σε αυτό αναγράφεται είναι αληθές.

Δεν μου διαφεύγει ότι αναφορικά με το ισχυριζόμενο αυτό έξοδο δεν υπάρχει η παραμικρή δικογράφηση στην Έκθεση Απαίτησης. Ούτε και δικογραφείται αξίωση για την ανάκτησή του. Υπό το φως των πιο πάνω η επί του προκειμένου δοθείσα μαρτυρία δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη ως μαρτυρία που δόθηκε αναφορικά με ζήτημα εκτός δικογράφων. Θα πρέπει, επίσης, να σημειωθεί ότι ως και πιο κάτω θα διαφανεί το εν λόγω ποσό δεν είναι ανακτήσιμο σε περίπτωση παράνομης κατακράτησης αντικειμένου επί της οποίας βασίζεται η αξίωση του Ενάγοντα (Βλ. Σύγγραμμα «Κεφάλαιο 148 – Αστικά Αδικήματα», Αρτέμη & Ερωτοκρίτου, Τόμος 1, σελίδα 124). Και αν ακόμα, όμως, δεν απέκλεια την μαρτυρία που δόθηκε επί του προκειμένου οι ισχυρισμοί του Ενάγοντα δεν θα γίνονταν αποδεκτοί. Η άσχημη εντύπωση που μου έκανε ο Ενάγων δεν θα μου άφηνε περιθώρια να δεχθώ το αληθές του Τεκμηρίου 56. Σημειώνεται ότι η πλευρά του Ενάγοντα δεν κάλεσε ως μάρτυρα τον φερόμενο ως εκδότη του Τεκμηρίου 56, Δημήτρη Σταύρου, για να επιβεβαιώσει τους ισχυρισμούς του Ενάγοντα, ήτοι, αφενός, ότι αυτός προέβη σε εργασίες μπογιατίσματος επί του αυτοκινήτου με αριθμούς εγγραφής ΕΑΝ 873, αφετέρου, ότι ο Ενάγων χρεώθηκε γι’ αυτές τις εργασίες με το ποσό των Λ.Κ.590,00 σεντ που αναγράφεται επί του εν λόγω τεκμηρίου. Και χωρίς να προβάλει οποιαδήποτε δικαιολογία γιατί δεν έπραξε έτσι.

Η Υπεράσπιση αμφισβήτησε την αυθεντικότητα του Τεκμηρίου 58 υποβάλοντας στον Ενάγοντα ότι αυτό δεν υπεγράφη από τον Μηνά Ζακχαίο. Υπεβλήθη, επίσης, από την Υπεράσπιση ότι η τιμή πώλησης που αναγράφεται στο εν λόγω τεκμήριο δεν είναι η πραγματική. Το ότι ο Ενάγων είναι ο ιδιοκτήτης του εν λόγω αυτοκινήτου είναι παραδεκτό αφού είναι παραδεκτό μέσω της Έκθεσης Υπεράσπισης ότι ο Ενάγων είναι ο εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης του, κάτι το οποίο καταμαρτυρείται και από το Τεκμήριο 81 το οποίο κατατέθηκε από τον ΜΕ 2. Δέχομαι, επίσης, ότι προηγούμενος ιδιοκτήτης του εν λόγω αυτοκινήτου ήταν ο Μηνάς Ζακχαίου και ότι ο Ενάγων από τον Μηνά Ζακχαίο αγόρασε το εν λόγω αυτοκίνητο. Σχετική επί του προκειμένου είναι η μαρτυρία του ΜΕ 2 και το Τεκμήριο 85 το οποίο κατατέθηκε από τον ΜΕ 2. Για τους λόγους, όμως, που υποδεικνύονται στα πλαίσια της αξιολόγησης του ΜΕ 6 δεν δέχομαι ότι ο Ενάγων αγόρασε το εν λόγω αυτοκίνητο στην τιμή που αναγράφεται επί του Τεκμηρίου 58 ή ότι το Τεκμήριο 58 είναι ένα αληθινό ή γνήσιο έγγραφο.

Στο Τεκμήριο 1 ο Ενάγων αξιώνει, επίσης, για το εν λόγω αυτοκίνητο το ποσό των Ευρώ 3,30 σεντ ως χαρτόσημα. Κατ’ αρχή δεν είναι αντιληπτό για ποιο σκοπό πληρώθηκαν χαρτόσημα ως ο Ενάγων ισχυρίζεται. Αφού κανένα ισχυρισμό δεν πρόβαλε επί τούτου. Κατά δεύτερο, ούτε το κονδύλι αυτό είναι δικογραφημένο. Και αν ακόμα, όμως, δικογραφείτο κρίνω ότι ο απλός ισχυρισμός του Ενάγοντα δεν θα αποτελούσε επαρκή απόδειξη. Συνακόλουθα δεν δέχομαι το εν λόγω ποσό.

Αναφορικά με το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής ΑΑΖ 032 σημειώνονται τα ακόλουθα. Στο Τεκμήριο 1 ο Ενάγων αναφέρει ότι το εν λόγω αυτοκίνητο το αγόρασε καινούργιο στην τιμή των Λ.Κ.5.700,00 σεντ. Αξιώνει, όμως, Ευρώ 1.708,00 σεντ καθότι σύμφωνα με τον ίδιο αυτή ήταν η αξία του αυτοκινήτου κατά τον επίδικο χρόνο. Με μόνη την δήλωση ότι η αξία του εν λόγω αυτοκινήτου κατά τον επίδικο χρόνο ήταν η υπό του Ενάγοντα δηλωθείσα τιαύτη και χωρίς άλλη τεκμηρίωση ή μαρτυρία που να αποδεικνύει το βάσιμο και αληθές της αδυνατώ να δεχθώ τον ισχυρισμό του Ενάγοντα. Δέχομαι ότι ο Ενάγων είναι εμπειρογνώμονας αναφορικά με τις αξίες των αυτοκινήτων. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι ό,τι επί του προκειμένου πει είναι και αποδεκτό. Ο Ενάγων όφειλε να αιτιολογήσει την αλήθεια και το βάσιμο της γνώμης του ώστε το Δικαστήριο να ικανοποιηθεί ως προς αυτήν. Αυτός περιορίσθηκε σε μια στεγνή και απλή δήλωση η οποία από μόνη της είναι αδύναμη να ικανοποιήσει ως προς την αλήθεια της. Επίσης η κακή εντύπωση που σχημάτισα γι’ αυτόν ως μάρτυρα αποτελεί επιπρόσθετο λόγο για να μην δεχθώ αυτή του την μαρτυρία.

Αναφορικά με το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής ΕΝΝ 247 δεν δέχομαι τον ισχυρισμό του Ενάγοντα ότι και αυτό περιλαμβάνεται στα υπό του Εναγόμενου κατασχεθέντα αυτοκίνητα. Ο ΜΥ 4 με την μαρτυρία του υποστήριξε ότι δεν κατάσχεσε το εν λόγω αυτοκίνητο από οπουδήποτε, είτε από το τεμάχιο 352, είτε από τα τεμάχια 323 και 324.

Από την μαρτυρία του Ενάγοντα η Υπεράσπιση αμφισβήτησε, επίσης, τα ακόλουθα:

τις αξίες των αυτοκινήτων όπως αυτές αναφέρονται στην γραπτή δήλωση του Ενάγοντα – Τεκμήριο 1. Ο Ενάγων αρνήθηκε την υποβολή και αντέτεινε ότι αυτές ανταποκρίνονται πλήρως στην πραγματικότητα. Επίσης, θέση της Υπεράσπισης ήταν ότι τα επίδικα αυτοκίνητα πλην του αυτοκινήτου με αριθμούς εγγραφής ΕΝΝ 247 που δεν κατάσχεσε ο Εναγόμενος ήταν πολύ παλιά, ηλικίας από 11 μέχρι 30 ετών, και τον Μάιο του 2009 δεν είχαν αξία. Ειδικότερα το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής ΑΑΖ 032 κατασκευάσθηκε το 1990 και το 2009 ήταν 19 ετών. Ο Ενάγων δέχθηκε ότι το εν λόγω αυτοκίνητο κατασκευάσθηκε το 1990. Αντέτεινε, όμως, ότι αυτό όπως και τα υπόλοιπα είχαν μεγάλη αξία τον Μάιο του 2009. Αυτή που αναγράφεται στην γραπτή του δήλωση - Τεκμήριο 1 – στην οποία ο ίδιος τα αγόρασε. Σε περίπτωση δε πώλησης τους η τιμή θα ήταν η τριπλάσια

το Τεκμήριο 61 δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Ο Ενάγων αρνήθηκε την υποβολή και αντέτεινε ότι αυτά που είναι λανθασμένα είναι τα σχέδια του Κτηματολογίου και όχι το Τεκμήριο 61.

Αναφορικά με το πρώτο σημειώνονται τα ακόλουθα. Δέχομαι ότι ο Ενάγων ως εκ του επαγγέλματός του και της πολύχρονης και μακράς ενασχόλησης του με τις πωλήσεις και αγορές αυτοκινήτων είναι σε θέση να εκτιμά τις αξίες των αυτοκινήτων. Δεν δέχομαι, όμως, τον ισχυρισμό του ότι οι αξίες των επίδικων αυτοκινήτων κατά τον χρόνο της κατάσχεσης τους από τον Εναγόμενο είναι αυτές που ο Ενάγων αναφέρει στην γραπτή του δήλωση – Τεκμήριο 1. Σύμφωνα με τον Ενάγοντα οι αξίες των επίδικων αυτοκινήτων κατά τον χρόνο της κατάσχεσης τους από τον Εναγόμενο ήταν οι τιμές στις οποίες ως ισχυρίσθηκε τα αγόρασε. Μόνο που οι αγορές των αυτοκινήτων που δέχθηκα ότι αγόρασε έλαβαν χώρα κάποια χρόνια πριν το επίδικο συμβάν σύμφωνα και με όσα υπό μορφή έγγραφης μαρτυρίας ο Ενάγων παρουσίασε. Μαρτυρία, όμως, που να καταδεικνύει την αξία των επίδικων αυτοκινήτων κατά τον χρόνο της κατάσχεσης, που εν πάση περιπτπώσει δεν είναι το ζητούμενο, ελλείπει. Ό,τι δε ο Ενάγων υποστήριξε ήταν μια παραδοξότητα. Και συγκεκριμένα ότι κατά τον χρόνο της κατάσχεσής τους από τον Εναγόμενο τα επίδικα αυτοκίνητα είχαν αξία τριπλάσια της τιμής στην οποία τα αγόρασε! Κάτι το οποίο μπορεί να χαρακτηρισθεί και ως φαιδρό.

Επισημαίνονται, επίσης, τα ακόλουθα. Ο Ενάγων ισχυρίσθηκε ως είναι και οι δικογραφημένες του θέσεις ότι είναι ο δικαιούχος όλων των επίδικων αυτοκινήτων. Κάτι το οποίο δεν δέχθηκα. Τουναντίον, μόνο 5 αυτοκίνητα δέχθηκα ότι αγόρασε από εκείνα των οποίων σύμφωνα με την Έκθεση Υπεράσπισης κατά τον επίδικο χρόνο εγγεγραμμένοι ιδιοκτήτες ήταν άλλοι. Και συγκεκριμένα τα αυτοκίνητα με αριθμούς εγγραφής EHP 658, RA626, EKN 335, EYA 187 και YL 533. Αναφορικά με τα αυτοκίνητα με αριθμούς εγγραφής DAJ 558 και SY 639 δεν δέχθηκα ότι κατά τον ουσιώδη χρόνο ήταν ο ιδιοκτήτης τους. Πράγμα που σημαίνει ότι αναφορικά με αυτά τα δύο αυτοκίνητα δεν δικαιούται να αξιώνει αποζημιώσεις. Κατά συνέπεια η αξίωση του για επιδίκαση αποζημιώσεων για τα αυτοκίνητα με αριθμούς εγγραφής DAJ 558 και SY 639 εκπίπτει και για τον λόγο αυτό.

Όπως, όμως, και να’ χει και αν ακόμα η κατάληξή μου ότι δεν είναι ο ιδιοκτήτης των δύο αυτοκινήτων που αναφέρονται στην αμέσως προηγούμενη παράγραφο είναι εσφαλμένη η αξίωση του Ενάγοντα για επιδίκαση αποζημιώσεων για τα αυτοκίνητα αυτά δεν μπορεί να πετύχει για τον λόγο ότι ο Ενάγων δεν απέδειξε την σημερινή τους αξία. Για τον ίδιο, επίσης, λόγο δεν μπορεί να πετύχει η αξίωσή και για τα υπόλοιπα αυτοκίνητα. Και συγκεκριμένα για τα αυτοκίνητα για τα οποία είναι παραδεκτό μέσω της Έκθεσης Υπεράσπισης ότι ήταν ο εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης αλλά και γι’ αυτά που δεν δέχθηκα ότι ήταν ο εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης αλλά δέχθηκα ότι τα αγόρασε. Καθότι και γι’ αυτά απέτυχε να αποδείξει την σημερινή τους αξία που είναι το ζητούμενο σύμφωνα με Νομολογία που παρατίθεται σε κατοπινό στάδιο της απόφασης.

Κρίνω ότι συντρέχει επιπρόσθετος λόγος για την αποτυχία της αξίωσης του Ενάγοντα υπό παράγραφο (ΣΤ) του Παρακλητικού της Έκθεσης Απαίτησης. Με την εν λόγω παράγραφο ο Ενάγων αξιώνει, μεταξύ άλλων, για την αξία των επίδικων αυτοκινήτων το ποσό των Ευρώ 23.309,54 σεντ. Χωρίς να εξειδικεύσει πόσα αξιώνει για κάθε αυτοκίνητο. Η αξία των αυτοκινήτων αποτελεί ειδική ζημία. Η απόδειξη ειδικών ζημιών κινείται μέσα σε αυστηρά πλαίσια. Είναι καθιερωμένη αρχή ότι οι ειδικές αποζημιώσεις πρέπει να καταγράφονται στις έγγραφες προτάσεις με λεπτομέρεια και να αποδεικνύονται με αυστηρότητα. Η Νομολογία επιβάλλει σε διάδικο την υποχρέωση να αποδεικνύει την ζημία του με θετική μαρτυρία (Βλ. Ελισάβετ Ηρακλέους ν. Ρένου Πίτρου (1994) 1 ΑΑΔ 239, Ανδρέας Σπύρου ν. Άριστου Χ΄΄ Χαραλάμπους (1989) 1Ε ΑΑΔ 298, Λαζούρας ν. Σκυλλουριώτου (1992) 1 ΑΑΔ 168, Θεμιστοκλέους ν. Παρασκευά (1992) 1 ΑΑΔ 498, Aloupou and Another v. Hadjigeorghiou and Another (1984) 1 CLR 475 και Mc Gregor on Damages, 15η έκδοση, παράγραφος 23, σελ. 15). Ο Ενάγων δεν κατέγραψε στην Έκθεση Απαίτησής του την αξία κάθε αυτοκινήτου. Απέστη, επομένως, από το νομολογημένο καθήκον να καταγράψει τις ειδικές ζημιές με λεπτομέρεια στις έγγραφές του προτάσεις. Σύμφωνα με την Νομολογία που πιο πάνω παρατέθηκε η εν λόγω αποτυχία αποτελεί επιπρόσθετο λόγο αποτυχίας της υπό συζήτηση αξίωσής του.

Αναφορικά με το δεύτερο σημειώνεται ότι ο ισχυρισμός του Ενάγοντα δεν είναι αποδεκτός. Σχετικά είναι τα όσα υποδεικνύονται στα πλαίσια της αξιολόγησης των ΜΕ 7 και ΜΥ 5.

Ο Ενάγων με την παράγραφο (Ε) του Παρακλητικού της Έκθεσης Απαίτησης αξιώνει αποζημιώσεις ύψους Ευρώ 3.800,00 σεντ «για απώλεια κερδών από την πώληση των αυτοκινήτων με αριθμούς εγγραφής WJ 627, EAZ 126, SP 256, EYA 187 σε τρίτα πρόσωπα-πελάτες της επιχείρησης του Ενάγοντα και/ή από παράβαση της σύμβασης με τρίτα πρόσωπα και/ή ζημίες που προέκυψαν και/ή ήθελε προκύψει από την στέρηση της δυνατότητας από τον Ενάγοντα να τιμήσει συμβάσεις πώλησης».

Καμία, όμως, μαρτυρία δεν παρουσιάσθηκε από τον Ενάγοντα προς την κατεύθυνση ότι είχε συνάψει συμβάσεις για την πώληση των πιο πάνω αναφερόμενων αυτοκινήτων και, κατ’ επέκταση, ότι ένεκα της κατάσχεσης στερήθηκε της δυνατότητας να τιμήσει συμβάσεις πώλησης με «τρίτα πρόσωπα-πελάτες της επιχείρησης του» αναφορικά με τα πιο πάνω αυτοκίνητα.

Ούτε και παρουσίασε οποιαδήποτε μαρτυρία που να τείνει να καταδείξει ότι από την ισχυριζόμενη μη πώληση ή την ισχυριζόμενη «στέρηση της δυνατότητας να τιμήσει συμβάσεις πώλησης» υπέστη ζημία του ύψους που ισχυρίζεται. Καμία μαρτυρία δεν παρουσιάσθηκε από την πλευρά του Ενάγοντα που να τείνει να καταδείξει το ύψος της αξιώμενης ζημίας.

Επομένως και αν ακόμα ο Ενάγων απεδείκνυε την υποθεσή του η πιο πάνω αξίωση του για τον πιο πάνω λόγο θα ήταν έτσι κι’ αλλιώς καταδικασμένη σε αποτυχία. Σημειώνεται ότι το συνολικό ποσό της αξίας των τεσσάρων πιο πάνω αυτοκινήτων όπως η αξία του καθενός από αυτά εκτίθεται στην γραπτή του δήλωση – Τεκμήριο 1 – και η οποία είναι Ευρώ 8.053,17 σεντ, δεν συνάδει με το αξιούμενο ποσό των Ευρώ 3.800,00 σεντ.

Με τις παραγράφους (Η) και (Θ) ο Ενάγων αξιώνει αποζημιώσεις λόγω «του δυσμενούς επηρεασμού της εμπορικής εύνοιας της επιχείρησης του Ενάγοντα» καθώς και αποζημιώσεις λόγω των «ζημιών που υπέστησαν τα εν λόγω οχήματα κατά την διάρκεια της κράτησης του από τον Εναγόμενο ως θα εκτιμηθούν από εκτιμητή» αντίστοιχα. Καμία μαρτυρία δεν παρουσίασε, όμως, η πλευρά του Ενάγοντα που να τείνει να καταδείξει ότι επηρεάσθηκε δυσμενώς η εμπορική εύνοια της επιχείρησής του. Ο Ενάγων δεν πρόβαλε καν οποιοδήποτε ισχυρισμό προς αυτή την κατεύθυνση. Ούτε και παρουσίασε οποιαδήποτε μαρτυρία που να τείνει να καταδείξει το ύψος της αξιώμενης αυτής ζημίας. Επίσης, καμία μαρτυρία δεν παρουσίασε η πλευρά του Ενάγοντα προς την κατεύθυνση ότι τα κατασχεθέντα αυτοκίνητα υπέστηκαν οποιαδήποτε ζημία «κατά την διάρκεια της κράτησης του από τον Εναγόμενο». Μοιραία οι πιο πάνω αξιώσεις του Ενάγοντα είναι καταδικασμένες σε αποτυχία.

Από την μαρτυρία του Ενάγοντα δέχομαι τα ακόλουθα:

ότι ο Ενάγων διεξάγει την επιχείρησή του από τα γραφεία του τα οποία βρίσκονται στην οδό Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄, 88 στην Γεροσκήπου

ότι για την κατάσχεση των αυτοκινήτων του και την μεταφορά τους από τον Εναγόμενο στην τοποθεσία Μαλαθαράς η οποία ανήκει στα δημοτικά όρια του Εναγόμενου πληροφορήθηκε από την Αστυνομία στα πλαίσια καταγγελίας που είχε κάνει για κλοπή

ότι το Τεκμήριο 59 είναι το πιστοποιητικό εγγραφής για το ακίνητο με αριθμό τεμαχίου 352, Φ/Σχ 51/20 από όπου ο Ενάγων διεξάγει την επιχείρησή του και ότι το Τεκμήριο 60 είναι το πιστοποιητικό εγγραφής για το ακίνητο με αριθμό τεμαχίου 9, Φ/Σχ 51/6010V01 το οποίο βρίσκεται στην οδό Ευαγόρα Παλληκαρίδη 17 στην Γεροσκήπου και από το οποίο έγινε κατάσχεση οχημάτων του

η κατάσχεση έλαβε χώρα στην απουσία του Ενάγοντα

τα Τεκμήρια 63, 64 και 65 είναι οι συνταγμένες αποφάσεις που εκδόθηκαν από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας στις πολιτικές αγωγές με αριθμούς 5710/02, 39/02 και 10875/02 με ημερομηνίες 27.3.03, 25.2.02 και 21.1.03 αντίστοιχα.

Δέχομαι, επίσης, ότι οι Ειδοποιήσεις του Τεκμηρίου 62 που απευθύνονται προς τον Ενάγοντα παραλήφθηκαν από τον Ενάγοντα. Αποδεκτός είναι και ο ισχυρισμός του Ενάγοντα ότι πριν την κατάσχεση των αυτοκινήτων του δεν είχαν επικολληθεί πάνω σε αυτά ειδοποιήσεις. Την αλήθεια του ισχυρισμού αυτού επιβεβαίωσε ο ΜΥ 4 με την μαρτυρία του. Δέχομαι, επίσης, ότι τα αυτοκίνητα με αριθμούς εγγραφής ΕΑΝ 873, ΕΑΖ 126, SP 256, ΑΑΖ 032 και WJ 627 κατά τον χρόνο της κατάσχεσής τους από τον Εναγόμενο, ήταν εγγεγραμμένα επ’ ονόματί του. Από την μαρτυρία του Ενάγοντα δέχομαι, επίσης, ό,τι συνάδει με άλλη μαρτυρία που αποδέχθηκα. Η υπόλοιπη του μαρτυρία δεν είναι αποδεκτή.

Δεύτερος μάρτυρας για τον Ενάγοντα κατέθεσε ο Αλέξης Ονουφρίου. Ο εν λόγω μάρτυρας εργάζεται στο Τμήμα Οδικών Μεταφορών στην Πάφο από τις 2.1.01. Είναι τεχνικός στις επιθεωρήσεις οχημάτων και εξεταστής για σκοπούς έκδοσης αδειών οδήγησης. Στα πλαίσια της μαρτυρίας του ο μάρτυρας κατέθεσε διάφορα έγγραφα τα οποία σημειώθηκαν από το Δικαστήριο ως τεκμήρια. Αναφορά στα κατά την κρίση μου ουσιώδη σημεία από την μαρτυρία του μάρτυρα έχει ήδη γίνει στα πλαίσια της αξιολόγησης του Ενάγοντα. Για τον πιο πάνω λόγο η παράθεση της μαρτυρίας του μάρτυρα δεν κρίνεται σκόπιμη. Σημειώνεται ότι ο μάρτυρας ήταν σαφής και θετικός στην μαρτυρία του και μου έδωσε την εντύπωση ότι ήταν καλός γνώστης των θεμάτων για τα οποία κατέθεσε. Η μαρτυρία του δεν αμφισβητήθηκε από την Υπεράσπιση και η αντεξέταση ήταν διευκρινιστής φύσεως. Κρίνω ασφαλές να δεχθώ και δέχομαι την μαρτυρία του στην ολότητά της.

Τρίτος μάρτυρας κατέθεσε ο Αστ 2411, Κυριάκος Τιττώνης, ο οποίος υπηρετεί στην Τροχαία Πάφου. Κατά την 1.11.11 ήταν τοποθετημένος στο Τμήμα Ανιχνεύσεως Εγκλημάτων (ΤΑΕ) Πάφου. Κατά την 1.11.11 ο μάρτυρας έλαβε γραπτή κατάθεση από τον τροχονόμο του Δήμου Γεροσκήπου Χρίστο Άσπρου, ΜΥ 4, το πρωτότυπο της οποίας κατέθεσε ως τεκμήριο. Το εν λόγω έγγραφο σημειώθηκε από το Δικαστήριο ως Τεκμήριο 88. Κατέθεσε, επίσης, ως τεκμήριο το πρωτότυπο της δικής του γραπτής κατάθεσης ημερομηνίας 1.11.11 η οποία σημειώθηκε από το Δικαστήριο ως Τεκμήριο 89. Τα πιο πάνω έγγραφα κατατέθηκαν από τον ανακριτικό φάκελο της Αστυνομίας με αριθμό Σ. 673/13 τον οποίο ο μάρτυρας είχε στην κατοχή του.

Στο Τεκμήριο 88 αναφέρεται, μεταξύ άλλων, ότι ο ΜΥ 4 προέβη στην περισυλλογή οχημάτων που βρίσκονταν εγκαταλελειμμένα εντός των ορίων του Δήμου Γεροσκήπου. Ακολούθως τα εν λόγω οχήματα τοποθετήθηκαν σε ανοικτό περιφραγμένο χώρο στην Γεροσκήπου όπου και φυλάγονταν μέχρι να ολοκληρωθεί η διαδικασία εκποίηση τους. Την 1.11.11 και κατόπιν ειδοποίησης από συνάδελφό του διαπίστωσε ότι είχαν κλαπεί συνολικά 22 αυτοκίνητα από εκείνα που φυλάγονταν στον προαναφερόμενο χώρο για σκοπούς εκποίησης με αποτέλεσμα να παραμείνουν μόνο δύο. Προκύπτει από το Τεκμήριο 88 ότι κλάπηκαν όλα τα επίδικα οχήματα εκτός από τα αυτοκίνητα με αριθμούς εγγραφής WJ 627 και ΕΝΝ 247.

Στην γραπτή του κατάθεση - Τεκμήριο 89 - ο μάρτυρας αναφέρει, μεταξύ άλλων, ότι η συνολική αξία των κλαπέντων οχημάτων ανέρχεται στο ποσό των Ευρώ 330,00 σεντ. Σύμφωνα με την διά ζώσης μαρτυρία του μάρτυρα η εν λόγω δήλωση βασίζεται στην γραπτή κατάθεση του ΜΥ 4 - Τεκμήριο 88 – στην οποία αναφέρεται ότι η αξία κάθε οχήματος είναι Ευρώ 15,00 σεντ και ότι το ποσό αυτό είναι η τιμή πώλησης οχημάτων για σκοπούς καταστροφής σε εγκεκριμένες εταιρείες εκποίησης/καταστροφής οχημάτων. Επομένως, το ποσό των Ευρώ 330,00 σεντ δεν ήταν η «αγοραία αξία» των οχημάτων ως έθεσε το σημείο τούτο και η πλευρά του Ενάγοντα.

Στα πλαίσια της αντεξέτασής του ο μάρτυρας διευκρίνισε ότι η μόνη εμπλοκή του στην υπόθεση ήταν η λήψη γραπτής κατάθεσης από τον ΜΥ 4. Ο μάρτυρας κατέθεσε, επίσης, χωρίς ένσταση από την πλευρά του Ενάγοντα ολόκληρο τον ανακριτικό φάκελο της Αστυνομίας με αριθμό Σ. 673/13 ο οποίος σημειώθηκε από το Δικαστήριο ως Τεκμήριο 90. Από τον φάκελο προκύπτει ότι η υπόθεση της κλοπής παρέμεινε ανεξιχνίαστη και ως τέτοια ταξινομήθηκε.

Η μαρτυρία του μάρτυρα ήταν τυπική αφού αυτή περιορίσθηκε σε περιγραφή των ενεργειών στις οποίες ο μάρτυρας προέβη στα πλαίσια διερεύνησης της υπόθεσης της κλοπής και δεν αμφισβητήθηκε από την Υπεράσπιση. Δέχομαι, επομένως, ότι το Τεκμήριο 88 είναι η γραπτή κατάθεση που ο μάρτυρας έλαβε από τον ΜΥ 4, ότι το Τεκμήριο 89 είναι η γραπτή κατάθεση του μάρτυρα και ότι το Τεκμήριο 90 είναι ο ανακριτικός φάκελος της Αστυνομίας ο οποίος σχηματίσθηκε στα πλαίσια διερεύνησης της κλοπής με αριθμό Σ. 673/13.

Αναφορικά με το Τεκμήριο 88, αυτό, είναι αποδεκτό ως προς την αλήθεια του περιεχομένου του. Τα όσα σε αυτό καταγράφονται υποστηρίζονται από την μαρτυρία του ίδιου του ΜΥ 4.

Αναφορικά με το Τεκμήριο 89 σημειώνονται τα ακόλουθα. Πρώτο, στο εν λόγω τεκμήριο δεν γίνεται αναφορά σε κλοπή του αυτοκινήτου με αριθμούς εγγραφής DAB 298 από τον προαναφερόμενο περιφραγμένο χώρο. Σημειώνεται ότι το εν λόγω αυτοκίνητο δεν είναι ένα εκ των επίδικων αυτοκινήτων. Προδήλως πρόκειται περί παράλειψης του μάρτυρα να υποδείξει στην γραπτή του κατάθεση – Τεκμήριο 89 – ως κλοπιμαίο και το εν λόγω αυτοκίνητο αφού ο ΜΥ 4 στην δική του γραπτή κατάθεση – Τεκμήριο 88 – και στην οποία ο μάρτυρας στηρίχθηκε για να συντάξει την δική του γραπτή κατάθεση – Τεκμήριο 89 - κάνει αναφορά στην κλοπή του πιο πάνω αυτοκινήτου.

Αποδεκτή επί του προκειμένου είναι η μαρτυρία του ΜΥ 4 ο οποίος ως εκ της γραπτής του κατάθεσης – Τεκμήριο 88 - αλλά και ως εκ της διά ζώσης μαρτυρίας του προκύπτει είχε προσωπική γνώση αναφορικά με το ποια αυτοκίνητα βρίσκονταν κατά τον χρόνο της κλοπής τοποθετημένα στον περιφραγμένο χώρο φύλαξης του Εναγόμενου αφού αυτός ήταν το πρόσωπο που είχε προβεί στην περισυλλογή τους και την εκεί τοποθέτησή τους και ήταν, επίσης, το μοναδικό πρόσωπο που είχε τα κλειδιά της κλειδωνιάς του κάγκελου του εν λόγω χώρου σύμφωνα τόσο με την γραπτή του κατάθεση – Τεκμήριο 88 – όσο και με την διά ζώσης μαρτυρία του.

Το ότι πρόκειται περί παράλειψης ή παραδρομής του μάρτυρα προκύπτει και από το γεγονός ότι στην γραπτή του κατάθεση – Τεκμήριο 89 – ο μάρτυρας αναφέρει ότι η συνολική αξία των κλαπέντων οχημάτων ανέρχεται στο ποσό των Ευρώ 330,00 σεντ. Προδήλως, ο αριθμός 330 είναι το γινόμενο του αριθμού 15 και του αριθμού 22 που σύμφωνα με την γραπτή κατάθεση του ΜΥ 4 – Τεκμήριο 88 – είναι ο συνολικός αριθμός των κλαπέντων αυτοκινήτων και όχι 21 όπως προκύπτει από την γραπτή κατάθεση του μάρτυρα – Τεκμήριο 88.

Δεύτερο αναφορικά με την δήλωση του μάρτυρα που περιλαμβάνεται στο Τεκμήριο 89 σε σχέση με την αξία των κλαπέντων οχημάτων σημειώνονται τα ακόλουθα. Η πιο πάνω δήλωση αφορά σε ζήτημα που ως ευκρινώς διεφάνη από την μαρτυρία του μάρτυρα δεν εμπίπτει στην σφαίρα της προσωπικής του γνώσης αφού συν τοις άλλοις καθ’ ομολογία του μάρτυρα αυτή βασίζεται στην γραπτή κατάθεση του ΜΥ 4 – Τεκμήριο 88.

Είναι, επομένως, εξ’ ακοής μαρτυρία. Από την μαρτυρία δε του ΜΥ 4, τόσο την γραπτή του κατάθεση – Τεκμήριο 88 – όσο και την διά ζώσης μαρτυρία του, διεφάνη ότι μιλώντας ο εν λόγω μάρτυρας για την αξία των οχημάτων στο Τεκμήριο 88 δεν μιλούσε για την αξία αυτή καθ’ αυτή των οχημάτων, ήτοι την αξία πώλησης τους κατά τον χρόνο της κλοπής, αλλά την τιμή στην οποία συνήθως τα οχήματα που κατάσχει ο Εναγόμενος πωλούνται σε συγκεκριμένες εταιρείες από τον Εναγόμενο στην βάση προσφορών για σκοπούς καταστροφής τους.

Στο Τεκμήριο 88 αναφέρεται, επίσης, ότι λίγο καιρό προηγουμένως 70 αυτοκίνητα που είχαν κατασχεθεί από τον Εναγόμενο και πωλήθηκαν για σκοπούς καταστροφής πουλήθηκαν στην ίδια τιμή των Ευρώ 15,00 σεντ. Σημειώνεται ότι και ο μάρτυρας διά ζώσης διασαφήνισε ότι μιλώντας στην γραπτή του κατάθεση – Τεκμήριο 89 – για την «συνολική αξία των κλοπιμαίων» αυτή την αξία είχε κατά νου βασιζόμενος στην γραπτή κατάθεση του ΜΥ 4 – Τεκμήριο 88.

Επομένως, και υπό το φως όλων των πιο πάνω, ήτοι της μαρτυρίας του ΜΥ 4 αλλά και της διασαφήνισης που έγινε από τον μάρτυρα διά ζώσης, η υπό συζήτηση δήλωση του μάρτυρα η οποία περιλαμβάνεται στην γραπτή του κατάθεση – Τεκμήριο 89 - δεν μπορεί να εκληφθεί ως ακριβής. Κατά συνέπεια, δεν είναι αποδεκτό ότι το ποσό των Ευρώ 330,00 σεντ αντιπροσωπεύει την αξία αυτή καθ’ αυτή των κλαπέντων οχημάτων κατά τον χρόνο της κλοπής, που είναι ό,τι ευκρινώς εκ πρώτης όψεως συνάγεται από την γραπτή κατάθεση του μάρτυρα.

Είναι, όμως, αποδεκτό από την μαρτυρία του μάρτυρα ότι αυτοκίνητα που πωλούνται από τον Εναγόμενο σε εγκεκριμένες εταιρείες για σκοπούς καταστροφής οχημάτων συνήθως πωλούνται στην τιμή των Ευρώ 15,00 σεντ και, επομένως, είναι αποδεκτός ο ισχυρισμός του μάρτυρα ότι η συνολική αξία των 22 κλαπέντων αυτοκινήτων με την έννοια της πιο πάνω αξίας ανέρχεται στο ποσό των Ευρώ 330,00 σεντ.

Επί του προκειμένου η διά ζώσης μαρτυρία του μάρτυρα συνάδει με την μαρτυρία του ΜΥ 4. Σύμφωνα τόσο με την γραπτή κατάθεση του ΜΥ 4 – Τεκμήριο 88 – όσο και με την διά ζώσης μαρτυρία του αυτοκίνητα που κατάσχονται από τον Εναγόμενο συνήθως πωλούνται σε εγκεκριμένες εταιρείες καταστροφής οχημάτων για σκοπούς καταστροφής στην τιμή των Ευρώ 15,00 σεντ όπως πωλήθηκαν και λίγο πριν την 1.11.11 για σκοπούς καταστροφής και 70 άλλα αυτοκίνητα που και πάλι είχαν κατασχεθεί από τον Εναγόμενο ως εγκαταλειμένα.

Εκτός από τα σημεία εκείνα από την μαρτυρία του μάρτυρα που δεν αποδέχομαι και που πιο πάνω επισημάνθηκαν η υπόλοιπη μαρτυρία του μάρτυρα είναι αποδεκτή.

Τέταρτος μάρτυρας κατέθεσε ο Γαβριήλ Λούκα. Ο μάρτυρας είναι κάτοικος Γεροσκήπου και συγχωριανός του Ενάγοντα. Εργαζόταν ως καλουψιής, αλλά από το έτος 2010 έπαψε να εργάζεται. Περί το έτος 2009 και κατόπιν παράκλησης του Ενάγοντα ο μάρτυρας προέβη σε κατασκευή και εφαρμογή περίφραξης του χώρου όπου, μεταξύ άλλων, ο Ενάγων σύμφωνα με τον μάρτυρα φύλαγε τα αυτοκίνητα που πωλούσε και ο οποίος βρίσκεται στην οδό Γαβριήλ Χατζηνοβίου στην Γεροσκήπου. Για την περίφραξη χρησιμοποιήθηκαν μεταλλικοί στύλλοι, τέλι, καγκέλι και πράσινο πανί. Για την εκτέλεση της πιο πάνω εργασίας ο μάρτυρας χρέωσε τον Ενάγοντα με το ποσό των Ευρώ 500,00 σεντ – υλικά και κόπο – ποσό το οποίο ο Ενάγων του κατέβαλε. Η εργασία ολοκληρώθηκε 2 με 3 μέρες πριν την ημερομηνία έκδοσης από τον μάρτυρα σχετικής απόδειξης για το προαναφερόμενο ποσό. Ο μάρτυρας κατέθεσε φωτοαντίγραφο της εν λόγω απόδειξης ημερομηνίας 24.2.09 και με αριθμό 027595 χωρίς ένσταση από την Υπεράσπιση η οποία σημειώθηκε από το Δικαστήριο ως Τεκμήριο 91. Υποστήριξε ότι το πρωτότυπο της εν λόγω απόδειξης το είχε καταθέσει στα πλαίσια άλλης πολιτικής διαδικασίας ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου με διάδικους τα ίδια πρόσωπα όπως στην παρούσα υπόθεση. Η Υπεράσπιση επιφύλαξε το δικαίωμα της να αντεξετάσει επί του περιεχομένου του Τεκμηρίου 91.

Εντός του χώρου που περίφραξε στην οδό Γαβριήλ Χατζηνοβίου υπήρχαν περίπου 12 αυτοκίνητα. Δύο από αυτά ήταν και τα αυτοκίνητα με αριθμούς εγγραφής RA 626 και AAZ32 τα οποία φαίνονται στο πάνω μέρος φωτοαντιγράφου φωτογραφίας το οποίο κατατέθηκε από τον μάρτυρα. Το φωτοαντίγραφο της εν λόγω φωτογραφίας σημειώθηκε από το Δικαστήριο ως Τεκμήριο 94. Εντός του ιδίου χώρου υπήρχαν, επίσης, το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής WJ 627 που ήταν τύπου jeep και ομοίαζε με μάρκας Subaru και ένα διπλοκάμπινο μάρκας Nissan του οποίου οι αριθμοί εγγραφής κατέληγαν στον αριθμό 256. Κατά την αντεξέταση υπέδειξε ότι τα πιο πάνω αυτοκίνητα αργότερα μεταφέρθηκαν στον περιφραγμένο χώρο του Εναγόμενου. Επίσης, κατά την αντεξέταση υπέδειξε ότι την πάνω φωτογραφία του Τεκμηρίου 94 την έβγαλε ο ίδιος εντός του μηνός Μαρτίου, προδήλως, εννοούσε του έτους 2009.

Ο μάρτυρας, επίσης, φωτογράφησε την περίφραξη που έκανε. Όταν του επιδείχθηκε η φωτογραφία – Τεκμήριο 66 – υποστήριξε ότι αυτή απεικονίζει την περίφραξη που έκανε στις 24.2.09 την οποία και αναγνώρισε και για την εκτέλεση και εφαρμογή της οποίας εκδόθηκε ως ήταν η θέση του το Τεκμήριο 91. Κατά την αντεξέταση υποστήριξε ότι την εν λόγω φωτογραφία την έβγαλε ο ίδιος περί τον Μάρτιο ή Απρίλιο ή Μάιο του 2009. Αναγνώρισε και την φωτογραφία – Τεκμήριο 67 – ως φωτογραφία την οποία, επίσης, έβγαλε ο ίδιος. Σε σχέση με την εν λόγω φωτογραφία υποστήριξε ότι αυτή απεικονίζει την περίφραξη όπως την «χάλασε» ο Εναγόμενος αφότου εισήλθε εντός του περιφραγμένου χώρου του Εναγόμενου και έκλεψε τα οχήματα που βρίσκονταν εντός αυτού.

Κατόπιν τούτου ξανάφτιαξε την περίφραξη. Ο μάρτυρας κατέθεσε φωτογραφία την οποία έβγαλε ο ίδιος και η οποία απεικονίζει σύμφωνα με τον μάρτυρα την νέα περίφραξη που έκανε. Η εν λόγω φωτογραφία σημειώθηκε από το Δικαστήριο ως Τεκμήριο 92. Την εν λόγω φωτογραφία την έβγαλε αφότου τα αυτοκίνητα είχαν κλαπεί και αφότου έκανε την νέα περίφραξη. Εντός του χώρου που περιέφραξε εκ νέου δεν υπήρχε οποιοδήποτε αυτοκίνητο. Για την εκτέλεση της πιο πάνω εργασίας ο μάρτυρας χρέωσε τον Ενάγοντα με το ποσό των Ευρώ 300,00 σεντ, ποσό το οποίο ο Ενάγων του κατέβαλε. Εξέδωσε και σχετική απόδειξη. Ο μάρτυρας κατέθεσε την εν λόγω απόδειξη ημερομηνίας 15.7.09 και με αριθμό 0414 χωρίς ένσταση από την Υπεράσπιση η οποία σημειώθηκε από το Δικαστήριο ως Τεκμήριο 93. Η εκτέλεση της εργασίας έλαβε χώρα 2 με 3 μέρες πριν την ημερομηνία έκδοσης της απόδειξης – Τεκμήριο 93.

Υποστήριξε, επίσης, ότι επισκέφθηκε τον χώρο όπου ο Εναγόμενος τοποθέτησε και φύλασσε τα αυτοκίνητα του Ενάγοντα που κατάσχεσε. Ο μάρτυρας κατέθεσε, επίσης, άλλες δύο φωτογραφίες τις οποίες έβγαλε ο ίδιος και αναφορικά με τις οποίες υποστήριξε ότι απεικονίζουν τον περιφραγμένο χώρο όπου ο Εναγόμενος φύλασσε τα κατασχεθέντα αυτοκίνητα του Ενάγοντα στην Γεροσκήπου. Οι εν λόγω φωτογραφίες σημειώθηκαν από το Δικαστήριο ως Τεκμήρια 95 και 96. Η φωτογραφία Τεκμήριο 95 απεικονίζει το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής ΕΝΝ 247 στον περιφραγμένο χώρο του Εναγόμενου.

Κατά την αντεξέταση η ευπαίδευτη συνήγορος Υπεράσπισης αμφισβήτησε την μαρτυρία του μάρτυρα. Υπέβαλε δε σε αυτόν τις ακόλουθες θέσεις:

δεν έκανε οποιαδήποτε περίφραξη στο τεμάχιο με αριθμό 9 στην οδό Χατζηνοβίου ούτε τον Φεβρουάριο του 2009, ούτε τον Ιούλιο του 2009

η περίφραξη στο τεμάχιο 9 έγινε από την κυρία Μάρω Καλού κατόπιν ανάθεσης από την εν λόγω κυρία της εργολαβίας στον Πανίκο Παπαλλά. Το δε κάγκελο έγινε από τον Πανίκο Λοϊζου

δεν ήταν αυτός που συμπλήρωσε και εξέδωσε τα Τεκμήρια 91 και 93

οι υπογραφές που φέρουν τα Τεκμήρια 91 και 93 δεν είναι δικές του υπογραφές

το Τεκμήριο 91 δεν είναι δικό του διπλότυπο

οι υπογραφές επί των Τεκμηρίων 91 και 93 διαφέρουν μεταξύ τους

δεν είναι αυτός που έβγαλε την φωτογραφία – Τεκμήριο 92

δεν είναι αυτός που έβγαλε την φωτογραφία στο άνω μέρος του Τεκμηρίου 94, αλλά ο τροχονόμος του Εναγόμενου, Χρίστος Άσπρου, ΜΥ 4

δεν είναι αυτός που έβγαλε την φωτογραφία – Τεκμήριο 95

ουδέποτε επισκέφθηκε τον περιφραγμένο χώρο του Εναγόμενου και μάλιστα στην παρουσία αστυνομικού

δεν είναι αυτός που έβγαλε την φωτογραφία – Τεκμήριο 96 – αλλά κάποιος Νικόδημος Φακοντής

δεν είναι αυτός που έβγαλε τις φωτογραφίες – Τεκμήρια 66 και 67.

το Τεκμήριο 95 δεν απεικονίζει τον περιφραγμένο χώρο του Εναγόμενου στον οποίο μεταφέρθηκαν τα επίδικα αυτοκίνητα, αλλά τα τεμάχια 323 και 324 εντός των ορίων του Δήμου Γεροσκήπου.

Ο μάρτυρας αρνήθηκε όλες τις υποβολές της Υπεράσπισης.

Ο μάρτυρας δεν μου ενέπνευσε την πεποίθηση ότι ήταν μάρτυρας της αλήθειας. Ευθύς εξ’ αρχής θα πρέπει να επισημανθεί ότι από την μαρτυρία του διεφάνη ένα προσωπικό ενδιαφέρον για την υπόθεση του Ενάγοντα το οποίο κατά την κρίση μου δεν δικαιολογείται και μάλλον ως παράδοξο και συνάμα περίεργο μπορεί να χαρακτηρισθεί.

Με δεδομένο και μόνο ότι ο Ενάγων απλά τον προσέλαβε για να προβεί στην ανέγερση της περίφραξης και σε μετέπειτα στάδιο στην αποκατάστασή της σύμφωνα πάντα με τους δικούς του ισχυρισμούς οι έντονες δηλώσεις του μάρτυρα περί επέμβασης του Εναγόμενου στο τεμάχιο του Ενάγοντα το οποίο βρίσκεται στην οδό Ευαγόρα Παλληκαρίδη, καταστροφής της περίφραξης από τον Εναγόμενο και κλοπής των οχημάτων από τον Εναγόμενο φαντάζουν παράδοξες και κατά την κρίση μου υποδηλώνουν εκ πρώτης όψεως μεροληψία από μέρους του μάρτυρα και υπέρ του Ενάγοντα αφού συν τοις άλλοις ο μάρτυρας δεν είχε προσωπική γνώση των πιο πάνω γεγονότων και, επομένως, δεν ήταν σε θέση να εκφέρει θέση αναφορικά με όσα υποστήριξε και που πιο πάνω αναφέρθηκαν ως γεγονότα τα οποία έλαβαν χώρα.

Πράγμα το οποίο εγείρει προβληματισμούς για την εν γένει αξιοπιστία του οι οποίοι ενισχύονται από τον περαιτέρω ισχυρισμό του ότι τις φωτογραφίες 66, 67, 92, 94 και 95 τις έβγαλε ο ίδιος με σκοπό, όπως υπέδειξε, να καταδείξει τι αυτές απεικονίζουν. Ο τελευταίος ισχυρισμός του είναι, επίσης, περίεργος. Και αυτός υποδηλώνει προσωπικό συμφέρον στην υπόθεση, κάτι το οποίο ο μάρτυρας ως εκ της μαρτυρίας του συνάγεται δεν είχε.

Διερωτάται, λοιπόν, κανείς προς τι όλες οι πιο πάνω ενέργειες και συγκεκριμένα προς τι το ενδιαφέρον να καταδείξει ο μάρτυρας τι απεικονίζουν οι πιο πάνω φωτογραφίες. Ή προς τι η ανάγκη να γνωρίζει τι υπήρχε κατά τον χρόνο που έκανε την περίφραξη και δη σε χρόνο που τα οχήματα δεν είχαν ακόμα κατασχεθεί από τον Εναγόμενο εξ’ ου και σύμφωνα με την μαρτυρία του έβγαλε την φωτογραφία Τεκμήριο 94.

Σημειώνεται, επίσης, ότι ούτε καν υποστήριξε ότι τις εν λόγω φωτογραφίες τις έβγαλε καθ’ υπόδειξη του Ενάγοντα. Κρίνω ότι τα σημεία που πιο πάνω επισημάνθηκαν εγείρουν σοβαρούς προβληματισμούς για την εν γένει αξιοπιστία του. Η οποία φρονώ ότι αποκαλύφθηκε και από άλλα σημεία της μαρτυρίας του.

Χτυπητή είναι η πτυχή της μαρτυρίας του μάρτυρα αναφορικά με τις αποδείξεις πληρωμής – Τεκμήρια 91 και 93. Κατ’ αρχή, ενώ η απόδειξη Τεκμήριο 93 παρουσιάζει το όνομα της εταιρείας του και, μάλιστα, σε τυποποιημένη μορφή, η απόδειξη Τεκμήριο 91 δεν παρουσιάζει καν το εν λόγω όνομα. Ως το πρόσωπο που προσέφερε υπηρεσίες και που έλαβε το ποσό που αναγράφεται στο Τεκμήριο 91 παρουσιάζεται το όνομα του ιδίου προσωπικά και, μάλιστα, γραμμένο ιδιοχείρως στο πάνω μέρος αριστερά.

Επίσης, οι δύο αποδείξεις τεκμήρια έχουν εντελώς διαφορετική όψη. Ο μάρτυρας, όμως, δεν έδωσε οποιαδήποτε εξήγηση για τις δύο σημαντικές αυτές διαφορές που παρουσιάζουν τα δύο αυτά τεκμήρια. Επίσης, ενώ με την μαρτυρία του υποστήριξε ότι και οι δύο αποδείξεις υπογράφηκαν από τον ίδιο οι υπογραφές που φαίνονται σε αυτές κάτω από την επιγραφή «Ο Λαβών – Received by» είναι εξόφθαλμα διαφορετικές, κάτι το οποίο προκύπτει αβίαστα από την όψη των δύο εγγράφων ως εύλογη διαπίστωση.

Με την πιο πάνω δε διαπίστωση μου δεν μετατρέπομαι σε εμπειρογνώμονα καθότι δεν προβαίνω σε εύρημα ότι οι δύο αυτές υπογραφές τέθηκαν από διαφορετικό χέρι και, κατ’ επέκταση, από δύο διαφορετικά πρόσωπα. Κατά την κρίση μου ο μάρτυρας όφειλε να δώσει μια εξήγηση για το φαινόμενο αυτό την οποία, όμως, δεν έδωσε.

Σημειώνεται, πάντως, ότι δεν υποστήριξε ότι έχει δύο ή και περισσότερες υπογραφές ή ότι κάποτε υπογράφει με την μια και κάποτε με την άλλη. Είναι έπειτα και το άλλο το οποίο κατά την κρίση μου είναι πολύ σημαντικό. Στο Τεκμήριο 93 αναγράφεται ότι ο Ενάγων έλαβε από την Εργοληπτική Εταιρεία Γ. Λ. Εργοδομική Λτδ το ποσό των Ευρώ 300,00 σεντ.

Κάτι το εντελώς παράδοξο αφ’ ης στιγμής σύμφωνα με τον μάρτυρα ο δικαιούχος προς πληρωμή είναι η εταιρεία του μάρτυρα και ο Ενάγων ο οφειλέτης. Επίσης, στην θέση του λαβόντα υπογράφει ο μάρτυρας σύμφωνα πάντα με τους δικούς του ισχυρισμούς. Παρατηρείται, δηλαδή, επίσης, το εξής παράδοξο από το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 93.

Ότι ο Ενάγων και ο μάρτυρας εισέπραξαν και οι δύο. Επίσης, πώς μπορεί το Τεκμήριο 93 να είναι απόδειξη πληρωμής εκδοθείσα από την εταιρεία την στιγμή που στο σώμα της εν λόγω απόδειξης αναγράφεται ότι πρόσωπο άλλο από την εταιρεία έλαβε από την εν λόγω εταιρεία και όχι η εταιρεία από άλλο πρόσωπο;

Στο σημείο αυτό αξίζει, επίσης, να σημειωθεί ότι η μορφή που έχει το Τεκμήριο 91 είναι πανομοιότυπη με την μορφή που έχουν και άλλες αποδείξεις είσπραξης οι οποίες σύμφωνα με τον Ενάγοντα εκδόθηκαν υπό του ιδίου και που ως συνάγεται από την μαρτυρία του είναι αποδείξεις της δικής του εταιρείας. Αξιοσημείωτο είναι, επίσης, το γεγονός ότι ο μάρτυρας ενώ μπόρεσε να διαβάσει όταν του ζητήθηκε από την ευπαίδευτη συνήγορο Υπεράσπισης το μεγαλύτερο μέρος του Τεκμηρίου 91, τις λέξεις στην τελευταία γραμμή, οι οποίες θα πρέπει να λεχθεί ότι είναι και οι πιο δυσανάγνωστες, δεν ήταν σε θέση να τις διαβάσει παρά το ότι ως ήταν η θέση του το Τεκμήριο 91 το είχε συμπληρώσει ο ίδιος. Μάλιστα, ισχυρίσθηκε ότι χρειαζόταν γυαλιά οράσεως για να τις διαβάσει την στιγμή που όλο το υπόλοιπο του Τεκμηρίου 91 το οποίο δεν είναι γραμμένο με μικρότερα γράμματα το είχε διαβάσει χωρίς την βοήθεια γυαλιών, πράγμα που και σε συνδυασμό με την εν γένει εντύπωση που μου έκανε ως μάρτυρας, τείνει να καταρρίψει τον ισχυρισμό του ότι αυτός ήταν που συμπλήρωσε το Τεκμήριο 91.

Είναι έπειτα και το άλλο. Ο μάρτυρας ισχυρίσθηκε ότι το σημείο του Ευρώ (€) που υπάρχει πριν τον αριθμό 300 επί του Τεκμηρίου 93 ο ίδιος το έκανε. Ενώ, όμως, από το Τεκμήριο 93 είναι έκδηλο ότι στο εν λόγω σημείο προηγουμένως υπήρχε το σημείο της Κυπριακής Λίρας (£) ο μάρτυρας δεν δέχθηκε κάτι τέτοιο, ούτε κατά την αντεξέτασή του, αλλά ούτε και κατά την επανεξέτασή του. Επίσης, ενώ πριν από την λέξη «Ευρώ» υπάρχει διορθωτικό υγρό κατά την αντεξέταση του αρνήθηκε ότι στην πιο πάνω θέση υπάρχει κάτι τέτοιο. Την ίδια θέση υποστήριξε και κατά την επανεξέταση προσθέτοντας το παράδοξο ότι «μπορεί το χέρι μου να είχε τίποτε με την πέννα που έγραφα τζιαι άγγιξα έτσι και βγήκε απλώς η δαχτυλιά». Ο λόγος που ο μάρτυρας δεν δέχθηκε τα πιο πάνω είναι προφανής και δεν είναι άλλος από το ότι δεν ήταν αυτός που συμπλήρωσε το Τεκμήριο 93. Ακριβώς δε επειδή δεν ήταν αυτός που συμπλήρωσε το Τεκμήριο 93 δεν μπορούσε να είναι και βέβαιος και για τις λεπτομέρειές του. Γι’ αυτό και δεν ήταν σε θέση να μαρτυρήσει για τις έκδηλες λεπτομέρειες που πιο πάνω επισημάνθηκαν.

Υπό το φως όλων των πιο πάνω δεν έχω πεισθεί ότι οι αποδείξεις – Τεκμήρια 91 και 93 – είναι αυθεντικά έγγραφα ή ότι εκδόθηκαν από τον μάρτυρα. Υπό το φως τούτου αλλά και της γενικότερα άσχημης εντύπωσης που μου έκανε ο μάρτυρας καταρρίπτεται και ο ισχυρισμός του ότι εκτέλεσε εργασίες για τον Ενάγοντα ως ήταν η πάγια θέση του καθώς και ότι τα Τεκμήρια 91 και 93 εκδόθηκαν για τις υπό αυτού αναφερθείσες εκτελεσθείσες εργασίες.

Συνακόλουθα δεν δέχομαι ότι ο μάρτυρας εκτέλεσε τις εργασίες που με την μαρτυρία του υπέδειξε ότι εκτέλεσε για λογαριασμό του Ενάγοντα, ότι γι’ αυτές χρέωσε τον Ενάγοντα με τα ποσά των Ευρώ 500,00 σεντ και Ευρώ 300,00 σεντ και ότι ο Ενάγων του κατέβαλε τα πιο πάνω ποσά. Το ότι ο μάρτυρας έδωσε λεπτομέρειες αναφορικά με την κατασκευή της περίφραξης, αν και όχι και πολλές – το μόνο που ανέφερε ήταν ότι για την περίφραξη χρησιμοποιήθηκαν στύλλοι, τέλι, κάγκελο και πανί, ότι στερέωσε τους μεταλλικούς στύλλους με κουγκρί, ότι «τράβηξε» το τέλι πάνω στους στύλλους και ότι έβαλε πάνω και ένα καγκέλι σιδερένιο - δεν αποτελεί σημείο το οποίο είναι ικανό να μεταβάλει την διαπίστωσή μου περί αναλήθειας των ισχυρισμών του ότι εκτέλεσε τις εργασίες που με την μαρτυρία του υπέδειξε ότι εκτέλεσε για λογαριασμό του Ενάγοντα.

Θα πρέπει να υπομνησθεί ότι ο μάρτυρας ήταν ως ανωτέρω αναφέρθηκε - και τούτο είναι αποδεκτό - καλουψιής στο επάγγελμα οπότε και η κατασκευή μιας περίφραξης είναι κάτι που εμπίπτει στην σφαίρα της ειδικότητας του και, επομένως, εύκολα ο μάρτυρας θα μπορούσε να πει όσα λίγα επί του προκειμένου είπε με δεδομένο συν τοις άλλοις ότι η περίφραξη δεν είναι ένα πολύπλοκο κατασκεύασμα και με δεδομένο, επίσης, ότι προτού καταθέσει ενόρκως ο μάρτυρας ως διεφάνη από την μαρτυρία του είχε υπόψη του τις φωτογραφίες της περίφραξης - Τεκμήρια 66 και 67.

Επισημαίνεται, επίσης, ότι ενώ κατά την κυρίως εξέτασή του υποστήριξε ότι την δεύτερη περίφραξη την έκανε 2 με 3 μέρες πριν την έκδοση της απόδειξης πληρωμής – Τεκμήριο 93 – η οποία φέρει ημερομηνία 15.7.09 σε κάποιο σημείο της αντεξέτασής του υποστήριξε ότι την περίφραξη που απεικονίζεται στην φωτογραφία Τεκμήριο 92, και που είναι η δεύτερη περίφραξη σύμφωνα με την μαρτυρία του, την έκανε στις 22 ή 23 του μηνός Φεβρουαρίου του 2009 που ήταν η εκδοχή που πρόβαλε κατά την κυρίως εξέτασή του για τον χρόνο κατασκευής της πρώτης περίφραξης. Επίσης, ενώ σύμφωνα με την κυρίως εξέτασή του η δεύτερη περίφραξη κατασκευάσθηκε εντός του μηνός Ιουλίου του 2009 αντεξεταζόμενος υποστήριξε ότι την φωτογραφία – Τεκμήριο 92 – η οποία σύμφωνα με τον ίδιο απεικονίζει την δεύτερη περίφραξη την έβγαλε στις 27 ή 28 του μηνός Φεβρουαρίου του 2009. Ο μάρτυρας μπέρδεψε τις ημερομηνίες. Και αυτό όχι από γνήσιο λάθος, αλλά γιατί δεν έλεγε την αλήθεια.

Ενδεικτικός, επίσης, της εν γένει αναξιοπιστίας του είναι ο ισχυρισμός που πρόβαλε αντεξεταζόμενος ότι η περίφραξη που φαίνεται στην φωτογραφία Τεκμήριο 66 και η περίφραξη που φαίνεται στην φωτογραφία Τεκμήριο 92 είναι η ίδια και η αυτή και ότι οι δύο αυτές φωτογραφίες είναι οι ίδιες μόνο που λήφθηκαν από διαφορετική γωνία. Υποστήριξε, επίσης, ότι η πινακίδα που φαίνεται σε αυτές βρίσκεται στην ίδια ακριβώς θέση επί του πράσινου δικτύου και στις δύο φωτογραφίες. Το τελευταίο έκδηλα δεν ισχύει από μια απλή σύγκριση των δύο φωτογραφιών. Συγκεκριμένα στο Τεκμήριο 66 η πινακίδα φαίνεται να βρίσκεται στο πάνω μέρος του πράσινου δικτύου, ενώ στο Τεκμήριο 92 στο μέσο. Αναφορικά δε με το πρώτο που είναι και το κυριότερο επισημαίνεται η διαφορετική εκδοχή που ο μάρτυρας πρόβαλε κατά την κυρίως εξέτασή του. Και συγεκριμένα ότι το Τεκμήριο 66 απεικονίζει την πρώτη περίφραξη, ενώ το Τεκμήριο 92 την δεύτερη η οποία έγινε μετά την καταστροφή της πρώτης. Συνάγεται από τα πιο πάνω ότι ο μάρτυρας ούτε την πρώτη περίφραξη έκανε, ούτε την δεύτερη.

Υπό το φως όλων των πιο πάνω δεν δέχομαι ακόμα ότι γνώριζε ποια αυτοκίνητα βρίσκονταν εντός του τεμαχίου 9 πριν την κατάσχεσή τους από τον Εναγόμενο. Ούτε και δέχομαι ότι από το τεμάχιο 9 έβγαλε φωτογραφίες των αυτοκινήτων του Εναγόμενου. Κατά συνέπεια δεν δέχομαι ότι έβγαλε την πάνω φωτογραφία του Τεκμηρίου 94. Χώρια που ο ισχυρισμός του ότι αυτός ήταν που έβγαλε την πάνω φωτογραφία του Τεκμηρίου 94 αναιρείται από την μαρτυρία του ΜΥ 4 σύμφωνα με την οποία την εν λόγω φωτογραφία την έβγαλε ο ίδιος ο ΜΥ 4. Ούτε και δέχομαι ότι έβγαλε τις φωτογραφίες Τεκμήρια 66, 67 και 92. Χώρια που ο ισχυρισμός του ότι αυτός ήταν που έβγαλε τις φωτογραφίες Τεκμήρια 66 και 67 αναιρείται από την μαρτυρία του ιδίου του Ενάγοντα σύμφωνα με την οποία τις εν λόγω φωτογραφίες τις έβγαλε ο υιός του Νικόδημος, κάτι το οποίο αποδέχομαι από την μαρτυρία του Ενάγοντα.

Υπό το φως της άσχημης εντύπωσης που μου έκανε δεν δέχομαι ότι ο μάρτυρας επισκέφθηκε τον περιφραγμένο χώρο του Εναγόμενου μαζί με τον Ενάγοντα. Ο ισχυρισμός του αυτός κλονίζεται επίσης από το ότι ως κατά την αντεξέταση του υποστήριξε ο Λοχίας της Αστυνομίας βρέθηκε στο μέρος κατόπιν κλήσης του Ενάγοντα, σε αντίθεση με την μαρτυρία του ΜΕ 5 ότι στο μέρος ο τελευταίος είχε μεταβεί μαζί με τον Ενάγοντα. Υπό το φως των πιο πάνω και ενόψει της όλης άσχημης εντύπωσης που αποκόμισα για τον μάρτυρα δεν δέχομαι ότι ο μάρτυρας έβγαλε και φωτογραφίες από τον χώρο αυτό. Συγκεκριμένα δεν δέχομαι ότι έβγαλε την φωτογραφία Τεκμήριο 96. Αναφορικά με την φωτογραφία Τεκμήριο 95 αξίζει να υπομνησθεί ότι όπως και στα πλαίσια της αξιολόγησης της μαρτυρίας του ΜΕ 5 υποδεικνύεται η φωτογραφία Τεκμήριο 95 δεν απεικονίζει, ως ο μάρτυρας υποστήριξε, τον περιφραγμένο χώρο αποθήκευσης των υπό του Εναγόμενου κατασχεθέντων αυτοκινήτων αφού σύμφωνα με τον ΜΥ 4 ο εν λόγω μάρτυρας ουδέποτε κατάσχεσε το εν λόγω αυτοκίνητο και ουδέποτε το μετέφερε στον περιφραγμένο χώρο του Εναγόμενου στην περιοχή Μαλαθαράς. Διαπίστωση που σε συνδυασμό με όλα τα πιο πάνω κλονίζει τον εν γένει ισχυρισμό του μάρτυρα ότι την εν λόγω φωτογραφία την έβγαλε ο ίδιος.

Υπό το φως όλων των πιο πάνω κρίνω ότι ο μάρτυρας δεν ήταν μάρτυρας της αλήθειας και ως εκ τούτου δεν αποδέχομαι την μαρτυρία του την οποία και απορρίπτω. Το μόνο που δέχομαι από την μαρτυρία του είναι ότι ήταν καλουψιής στο επάγγελμα.

Πέμπτος μάρτυρας κατέθεσε ο Νικόλας Χριστοδουλίδης. Ο μάρτυρας αφυπηρέτησε από την Αστυνομική Δύναμη Κύπρου περί το τέλος του 2013 με τον βαθμό του Λοχία. Το έτος 2009 εργαζόταν ως υπεύθυνος στο Γραφείο Ενταλμάτων Σύλληψης. Αρχές του Σεπτέμβρη του 2009 κατόπιν οδηγιών του Υπευθύνου του Κεντρικού Αστυνομικού Σταθμού Πάφου, Υπαστυνόμου Χριστάκη Κωνσταντίνου, μετέβη στον περιφραγμένο χώρο του Εναγόμενου ο οποίος βρίσκεται στην Βιοτεχνική Περιοχή Γεροσκήπου μετά απο καταγγελία του Ενάγοντα ότι ο Εναγόμενος πήρε κάποια αυτοκίνητα του Ενάγοντα και τα μετέφερε στον εν λόγω χώρο. Ο μάρτυρας επισκέφθηκε τον χώρο μαζί με τον Ενάγοντα ο οποίος υπέδειξε στον μάρτυρα κάποια αυτοκίνητα που ως ισχυρίσθηκε ήταν δικά του. Συγκεκριμένα ο Ενάγων υπέδειξε στον μάρτυρα 1 γεωργικό ελκυστήρα με αριθμούς εγγραφής ΝΥ 860, 1 jeep μάρκας Suzuki με αριθμούς εγγραφής WJ 626, 1 αυτοκίνητο μάρκας Mazda, χρώματος άσπρου, με αριθμούς εγγραφής ΕΝΝ 247, 1 αυτοκίνητο μάρκας Dacia και κάποια εξαρτήματα που ήταν μέσα στις κάσιες των αυτοκινήτων του. Κατά την αντεξέταση υποστήριξε ότι το αυτοκίνητο μάρκας Dacia ήταν μονοκάμπινο, pick up, φορτηγό, χρώματος γαλάζιου.

Όταν επιδείχθηκε στον μάρτυρα το Τεκμήριο 95 ο μάρτυρας υποστήριξε ότι αυτό απεικονίζει το αυτοκίνητο μάρκας Mazda για το οποίο είχε κάνει λόγο. Υποστήριξε, επίσης, ότι η εν λόγω φωτογραφία λήφθηκε από τον προαναφερόμενο περιφραγμένο χώρο του Εναγόμενου. Όταν του επιδείχθηκε το Τεκμήριο 96 υποστήριξε ότι το πρόσωπο που σε αυτό απεικονίζεται είναι ο ίδιος. Υποστήριξε, επίσης, ότι στον ίδιο χώρο βρισκόταν και ο Γαβριήλ Λουκά, ΜΕ 4, ο οποίος έλαβε φωτογραφίες των οχημάτων που βρίσκονταν εντός του περιφραγμένου χώρου.

Αντεξεταζόμενος ο μάρτυρας υποστήριξε, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα. Η καταγγελία έγινε από τον Ενάγοντα αρχές του Σεπτεμβρίου του 2009 και την ίδια ημέρα που έλαβε χώρα η επίσκεψη στον περιφραγμένο χώρο του Εναγόμενου από τον μάρτυρα. Η Υπεράσπιση κατέθεσε κόλλα χαρτιού στην οποία απεικονίζονται δύο ψηφιακές φωτογραφίες και η οποία σημειώθηκε από το Δικαστήριο ως Τεκμήριο 98. Στην κάτω φωτογραφία απεικονίζεται ένα μονοκάμπινο αυτοκίνητο το οποίο ο μάρτυρας αναγνώρισε ως το υπό αυτού προαναφερθέν μονοκάμπινο, pick up, φορτηγό, μάρκας Ντάτσια, χρώματος γαλάζιου. Προδήλως το Τεκμήριο 98 είναι το ίδιο με το Τεκμήριο 94 μόνο που το πρώτο είναι έγχρωμο και πολύ πιο ευδιάκριτο ενώ το πρώτο είναι μαυρόασπρο και δυσδιάκριτο.

Υποβλήθηκαν στον μάρτυρα οι ακόλουθες θέσεις:

μαζί του στον περιφραγμένο χώρο του Εναγόμενου κατά την ημέρα της επίσκεψης βρίσκονταν ο Ενάγων, και ο υιός του Ενάγοντα ονόματι Νικόδημος Φακοντής. Ο Γαβριήλ Λουκά δεν παρευρίσκετο. Ο μάρτυρας αντέτεινε ότι τους μόνους που είδε στο μέρος ήταν τον Ενάγοντα και τον Γαβριήλ Λουκά. Εν πάση περιπτώσει δεν γνωρίζει τον Νικόδημο Φακοντή

την φωτογραφία – Τεκμήριο 96 – δεν την έβγαλε ο Γαβριήλ Λουκά αλλά ο Νικόδημος Φακοντής. Ο μάρτυρας υποστήριξε ότι δεν είχε δει στο μέρος τον Νικόδημο Φακοντή

η φωτογραφία – Τεκμήριο 95 – απεικονίζει το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής ΕΝΝ 247 όχι στον περιφραγμένο χώρο του Εναγόμενου στην τοποθεσία Μαλαθαράς, Γεροσκήπου, αλλά στα τεμάχια 323 και 324 στην Γεροσκήπου. Το εν λόγω αυτοκίνητο ουδέποτε βρέθηκε εντός του περιφραγμένου χώρου του Εναγόμενου στην τοποθεσία Μαλαθαράς, Γεροσκήπου. Ο μάρτυρας αρνήθηκε την υποβολή και αντέτεινε ότι το είδε στον περιφραγμένο χώρο του Εναγόμενου.

Ο μάρτυρας δεν μου έκανε καλή εντύπωση. Κατ’ αρχή η θέση του ότι η επίσκεψη στον περιφραγμένο χώρο του Εναγόμενου έλαβε χώρα τον Σεπτέμβριο του 2009 δεν συνάδει με τις δικογραφημένες θέσεις του Ενάγοντα σύμφωνα με τις οποίες η εν λόγω επίσκεψη έλαβε χώρα στις 15.6.09, ούτε και με την μαρτυρία του ΜΥ 4. Συνεπώς δεν είναι αποδεκτό ότι η εν λόγω επίσκεψη έλαβε χώρα κατά τον υπό του μάρτυρα υποδειχθέντα χρόνο.

Προκύπτει εν πρώτοις από τα πιο πάνω ότι ο μάρτυρας δεν είχε διάθεση να είναι ακριβής στην μαρτυρία του. Κάτι το οποίο επιβεβαιώνεται και από το εξής. Κατά την επανεξέτασή του μετέβαλε την θέση του αναφορικά με το αυτοκίνητο μάρκας Ντάτσια. Συγκεκριμένα όταν ο ευπαίδευτος συνήγορος του Ενάγοντα του υπέδειξε ότι στην φωτογραφία στο κάτω μέρος του Τεκμηρίου 98 φαίνονται κτήρια ο μάρτυρας υποστήριξε ότι το αυτοκίνητο που φαίνεται στο κάτω μέρος του Τεκμηρίου 98 δεν είναι το ίδιο με εκείνο που είχε δει στον περιφραγμένο χώρο του Εναγόμενου αλλά παρόμοιο.

Αφού στον εν λόγω χώρο δεν υπήρχαν κτίσματα και ούτε τα κτίσματα που φαίνονται στην εν λόγω φωτογραφία. Δέχομαι ότι το αυτοκίνητο που απεικονίζεται στο κάτω μέρος της φωτογραφίας Τεκμήριο 98 κατά τον χρόνο που λήφθηκε η εν λόγω φωτογραφία δεν βρισκόταν στον περιφραγμένο χώρο του Εναγόμενου. Όμως η αρχική θέση του μάρτυρα καθώς και η μεταστροφή του από την μια θέση στην άλλη και, πρωτίστως, η γρήγορη και χωρίς αναστολή τιαύτη είναι κατά την κρίση μου ενδεικτική της επιπολαιότητας που διέπει γενικά την μαρτυρία του.

Παρόμοιο κρούσμα απαντά και στον ισχυρισμό του μάρτυρα ότι η φωτογραφία Τεκμήριο 95 απεικονίζει το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής ΕΝΝ 247 στον περιφραγμένο χώρο του Εναγόμενου στην τοποθεσία Μαλαθαράς. Κάτι το οποίο δεν δέχομαι αφού η ανακρίβεια του ισχυρισμού αυτού προκύπτει έκδηλα από την ίδια την φωτογραφία η οποία απεικονίζει ένα ανοικτό χώρο χωρίς περίφραξη σε αντίθεση με την φωτογραφία Τεκμήριο 96 στην οποία φαίνεται ένας εντελώς διαφορετικός χώρος με τέλινη περίφραξη. Όπως, όμως, και να’ χει και αν ακόμα η πιο πάνω διαπίστωσή μου δεν δικαιολογείται από την θεώρηση και μόνο της φωτογραφίας υπό το φως των όσων ενωρίτερα έχουν υποδειχθεί αναφορικά με την έλλειψη σοβαρότητας που διέπει γενικά την μαρτυρία του μάρτυρα αλλά και τα όσα κατωτέρω υποδεικνύονται σε σχέση με το προκείμενο ο υπό συζήτηση ισχυρισμός του μάρτυρα δεν είναι αποδεκτός.

Ο μάρτυρας υπέδειξε ότι τα 4 αυτοκίνητα που ανέφερε στην μαρτυρία του ως υποδειχθέντα σε αυτόν από τον Ενάγοντα κατά την επίσκεψη τα είχε σημειώσει γραπτώς όταν πήγε στην οικία του. Τις σημειώσεις αυτές, ήτοι τους αριθμούς εγγραφής των 4 οχημάτων, τις διατηρούσε μέχρι και σήμερα και τις συμβουλεύθηκε όταν κλήθηκε να δώσει μαρτυρία από την πλευρά του Ενάγοντα.

Τις κατέγραψε δε στο πίσω μέρος του έντυπου κλήσης μάρτυρα (Έντυπο J. 94G), προδήλως, αφότου του επιδόθηκε η μαρτυρική κλήση και πριν προσέλθει στο Δικαστήριο να δώσει μαρτυρία. Το προαναφερόμενο έντυπο κλήσης μάρτυρα μαζί με το «κλητήριο μάρτυρος» κατατέθηκε από τον μάρτυρα στα πλαίσια της αντεξέτασής του ως δέσμη εγγράφων η οποία σημειώθηκε από το Δικαστήριο ως Τεκμήριο 97.

Κατ’ αρχή δεν δέχομαι ότι ο μάρτυρας κατέγραψε τους αριθμούς εγγραφής των αυτοκινήτων μετά την επίσκεψή του στον περιφραγμένο χώρο του Εναγόμενου και όταν πήγε στην οικία του. Δεν θεωρώ ότι χωρίς προηγούμενη σημείωση επί τόπου και δη στον περιφραγμένο χώρο του Εναγόμενου θα μπορούσε ο μάρτυρας να θυμηθεί τους αριθμούς εγγραφής τεσσάρων αυτοκινήτων μετά πάροδο χρόνου και όταν πια είχε φθάσει στην οικία του.

Αλλά και αν ακόμα δεχόμουν ότι ο μάρτυρας είχε μνήμη και επομένως κατέγραψε για πρώτη φορά τους αριθμούς εγγραφής των 4 αυτοκινήτων όταν πλέον είχε φθάσει στην οικία του δεν μπορώ να δεχθώ ότι εξακολουθούσε να τους φυλάσσει στην οικία του για 5 ολόκληρα χρόνια! Προς τι είναι το ερώτημα το οποίο εύλογα εγείρεται.

Φρονώ πως μόνο αν είχε προσωπικό συμφέρον στην υπόθεση ο μάρτυρας θα έκανε κάτι τέτοιο, κάτι το οποίο η μαρτυρία του δεν κατέδειξε ότι είχε. Επομένως, μόνο σε ένα συμπέρασμα μπορώ εύλογα κατά την κρίση μου να καταλήξω. Ότι η δήλωση του μάρτυρα για τους αριθμούς εγγραφής των 4 αυτοκινήτων ήταν καθ’ υπόδειξη του Ενάγοντα.

Το ότι ο Ενάγων κατά την επίσκεψη στον περιφραγμένο χώρο του Εναγόμενου θα υπέδειξε κάποια από τα αυτοκίνητά του στον μάρτυρα, αυτό, είναι αναμενόμενο και το δέχομαι. Δεν έχω, όμως, πεισθεί ότι είναι τα συγκεκριμένα τέσσερα αυτοκίνητα που ο Ενάγων είχε υποδείξει στον μάρτυρα. Δεν παραγνωρίζω ότι ο μάρτυρας είδε την φωτογραφία Τεκμήριο 95 και ακολούθως μαρτύρησε για το αυτοκίνητο μάρκας Mazda με αριθμούς εγγραφής ΕΝΝ 247.

Και πάλι, όμως, δεν μπορώ να δεχθώ ότι 5 και πλέον έτη μετά μέσα από μια φωτογραφία ο μάρτυρας θυμήθηκε ότι το εν λόγω αυτοκίνητο του το είχε υποδείξει ο Ενάγων στον περιφραγμένο χώρο του Εναγόμενου. Η αναφορά του στο εν λόγω αυτοκίνητο προέκυπτε, προδήλως, από τις σημειώσεις του και μόνο οι οποίες ως και ενωρίτερα υποδείχθηκε ήταν καθοδηγούμενες από τον Ενάγοντα.

Σημειώνεται ότι για τον λόγο που ενωρίτερα υπέδειξα δεν δέχθηκα ότι το εν λόγω αυτοκίνητο βρισκόταν στον περιφραγμένο χώρο του Εναγόμενου κατά τον χρόνο που λήφθηκε η φωτογραφία Τεκμήριο 95. Συντρέχει, όμως, και πιο απτός λόγος για την μη αποδοχή της μαρτυρίας του μάρτυρα αναφορικά με το ζήτημα τούτο. Σύμφωνα με τον ΜΥ 4 το εν λόγω αυτοκίνητο ουδέποτε κατασχέθηκε από τον Εναγόμενο και ουδέποτε μεταφέρθηκε από τον Εναγόμενο στον περιφραγμένο χώρο του Εναγόμενου.

Οπότε και ήταν αδύνατο ο Ενάγων να το είχε υποδείξει στον μάρτυρα.

Επομένως, ο μάρτυρας όχι μόνο δεν ήταν ακριβής στην μαρτυρία του αλλά ούτε και ειλικρινής. Κάτι το οποίο προκύπτει και από το εξής. Η υπό του μάρτυρα ισχυριζόμενη παρουσία του ΜΕ 4 στον περιφραγμένο χώρο του Εναγόμενου στόχευε στο να ενισχύσει την θέση του Γαβριήλ Λουκά, ΜΕ 4, περί εμπλοκής του τελευταίου στην υπόθεση του Ενάγοντα καθ’ υπόδειξη, προδήλως, του Ενάγοντα και, έτσι, κατ’ επέκταση, να ενισχύσει την εν γένει εκδοχή του Ενάγοντα και δη τους ισχυρισμούς του περί εφαρμογής του πράσινου δικτύου στον χώρο της αυλής του στην οδό Ευαγόρα Παλληκαρίδη από τον ΜΕ 4 και της δήθεν μετέπειτα αποκατάστασης του, επίσης, από τον ΜΕ 4. Σημειώνεται, πάντως, ότι ο Ενάγων στην μαρτυρία του δεν υποστήριξε ότι παρών κατά την επίσκεψή του στον περιφραγμένο χώρο του Εναγόμενου ήταν και ο ΜΕ 4. Το μόνο πρόσωπο για το οποίο ο Ενάγων έκανε αναφορά στην μαρτυρία του ήταν ο υιός του Νικόδημος Φακοντής.

Υπό το φως όλων των πιο πάνω κρίνω ότι ο μάρτυρας δεν ήταν μάρτυρας της αλήθειας. Δεν δέχομαι την μαρτυρία του και, μεταξύ άλλων, δεν δέχομαι ότι την φωτογραφία Τεκμήριο 96 την έβγαλε ο ΜΕ 4. Το μόνο που δέχομαι από την μαρτυρία του μάρτυρα είναι ότι κατόπιν οδηγιών του Υπευθύνου του Κεντρικού Αστυνομικού Σταθμού Πάφου, Υπαστυνόμου Χριστάκη Κωνσταντίνου, ο μάρτυρας μετέβη μαζί με τον Ενάγοντα στον περιφραγμένο χώρο όπου ο Εναγόμενος είχε τοποθετήσει τα υπό αυτού κατασχεθέντα αυτοκίνητα.

Έκτος μάρτυρας για τον Ενάγοντα κατέθεσε ο Μηνάς Ζακχαίος. Ο εν λόγω μάρτυρας κατέθεσε αφού προηγουμένως υιοθέτησε το περιεχόμενο της γραπτή του δήλωση σύμφωνα με την δυνατότητα που παρέχεται προς αυτή την κατεύθυνση από το Κεφ. 9 όπως τροποποιήθηκε. Η εν λόγω δήλωση σημειώθηκε από το Δικαστήριο ως Τεκμήριο 99. Στην συνέχεια και στα πλαίσια της κυρίως εξέτασης του ο μάρτυρας κατέθεσε προφορικά και εν τέλει αντεξετάστηκε από την ευπαίδευτη συνήγορο του Εναγόμενου.

Στο Τεκμήριο 99 ο μάρτυρας αναφέρει, μεταξύ άλλων, ότι ασχολείται με την αγορά και πώληση αυτοκινήτων και άλλων μηχανοκίνητων οχημάτων στην επαρχία Λεμεσού. Με τον Ενάγοντα και την εταιρεία Επιχειρήσεις Δ. Ν. Φακοντής Λτδ συνεργάσθηκε τα έτη 2001 μέχρι 2005 στα γραφεία που βρίσκονται στην οδό Μακαρίου Γ΄, 88 στην Γεροσκήπου. Ήταν υπεύθυνος για την ετοιμασία των εγγράφων προς εγγραφή των οχημάτων, για την υποβολή τους σε τεχνικό έλεγχο (ΜΟΤ) και για την μεταβίβασή τους. Επίσης, σε περίπτωση που τα οχήματα είχαν προβλήματα τα έπαιρνε σε ηλεκτρολόγο. Τοποθετούσε, επίσης, πάνω στα αυτοκίνητα που βρίσκονταν στα γραφεία του Ενάγοντα στην οδό Μακαρίου Γ΄, 88 στην Γεροσκήπου πινακίδες με τις τιμές για σκοπούς πώλησης.

Κατά την ανάγνωση του Τεκμηρίου 99 ο μάρτυρας διασαφήνισε ότι η ορθή ημερομηνία στη δεύτερη γραμμή της παραγράφου 5 είναι η 2.5.03. Στα πλαίσια δε της κυρίως εξέτασης του διασαφήνισε ότι στην παράγραφο 3 του Τεκμηρίου 99 η αναφορά σε τιμολόγιο με αριθμό 075466 είναι λανθασμένη και ότι ο ορθός αριθμός του τιμολογίου είναι ο αριθμός 075366 όπως ακριβώς αναγράφεται στο Τεκμήριο 14 το οποίο και επιδείχθηκε στον μάρτυρα.

Στα πλαίσια της κυρίως εξέτασης του ο μάρτυρας κατέθεσε την φωτογραφία που αναφέρεται στην παράγραφο 2 του Τεκμηρίου 99 η οποία σημειώθηκε από το Δικαστήριο ως Τεκμήριο 100. Ερωτηθείς τι απεικονίζει το Τεκμήριο 100 ο μάρτυρας ανέφερε ότι απεικονίζει τα γραφεία του Ενάγοντα τα οποία βρίσκονται στην οδό Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ, 88 στη Γεροσκήπου. Πρόκειται για τον χώρο στον οποίο ο μάρτυρας εργαζόταν τα έτη 2001 μέχρι 2005. Ανέφερε ότι στο Τεκμήριο 100 φαίνεται, μεταξύ άλλων, η ταμπέλα αναφορά στην οποία ο μάρτυρας κάνει στην παράγραφο 2 του Τεκμηρίου 99, στην οποία φαίνονται αναγραμμένα τόσο ο αριθμός τηλεφώνου του Ενάγοντα (99 466437) όσο και ο αριθμός τηλεφώνου του ιδίου (99 666693). Πρόκειται, όπως εξηγεί στην προαναφερόμενη παράγραφο, για την διαφημιστική ταμπέλα της επιχείρησης που βρίσκεται πάνω από την είσοδο των γραφείων του Ενάγοντα στην οδό Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ, 88 στην Γεροσκήπου.

Υποστήριξε ότι το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής RA 626 για το οποίο εκδόθηκε το Τεκμήριο 14 το αγόρασε ο ίδιος από δημοπρασία και στην συνέχεια το πούλησε στον Ενάγοντα. Το αυτοκίνητο αντιμετώπιζε πρόβλημα με τον δύναμό του, γι’ αυτό και ο μάρτυρας το πήρε στον Πιστέντη τον ηλεκτρολόγο ο οποίος τοποθέτησε πάνω στο αυτοκίνητο νέο δύναμο τον οποίο ο Πιστέντης είχε αγοράσει από κάποιο με το όνομα Πάνος Εγγλέζος ο οποίος πουλά εξαρτήματα. Ο Πιστέντης εν τέλει χρέωσε τον Ενάγοντα με το ποσό των Λ.Κ.31,00 σεντ για την αγορά του δυνάμου και με το ποσό των Λ.Κ.20,00 σεντ για εργατικά. Διασαφήνισε ότι αρχικά ο Πιστέντης ανέγραψε επί του Τεκμηρίου 14 μόνο το ποσό των Λ.Κ.20,00 σεντ για εργατικά. Στην συνέχεια ο μάρτυρας επισκέφθηκε εκ νέου τον Πιστέντη οπότε ο Πιστέντης διόρθωσε το Τεκμήριο 14 αναγράφοντας επ’ αυτού και το κόστος για τον δύναμο.

Βλέποντας το Τεκμήριο 58 ο μάρτυρας υποστήριξε ότι είναι το τιμολόγιο που αναφέρεται στην παράγραφο 4 του Τεκμηρίου 99 ημερομηνίας 9.12.03 αναφορικά με το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής EAN 873. Το εν λόγω τεκμήριο εκδόθηκε από τον μάρτυρα προς τον Ενάγοντα και σε αυτό ο μάρτυρας αναγνώρισε την υπογραφή του στην θέση του εκδότη. Ο μάρτυρας αναγνώρισε, επίσης, και το Τεκμήριο 81 ως το αντίγραφο του τίτλου μεταβίβασης η οποία σύμφωνα με το Τεκμήριο 81 έλαβε χώρα την ίδια ημέρα, ήτοι στις 9.12.03.

Βλέποντας το Τεκμήριο 31 ο μάρτυρας υποστήριξε ότι είναι το τιμολόγιο που αναφέρεται στην παράγραφο 5 του Τεκμηρίου 99 ημερομηνίας 12.5.03 με αριθμό 2283 αναφορικά με το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής DAJ 558. Ερωτηθείς ποιος άλλαξε την ημερομηνία δίπλα από την λέξη «paid» επί του Τεκμηρίου 31 ώστε αντί να φαίνεται η ημερομηνία 1.5.03 που αρχικά αναγραφόταν να φαίνεται η ημερομηνία 12.5.03 ανέφερε ότι ο ίδιος ήταν που προέβη στην πιο πάνω διόρθωση. Το εν λόγω τεκμήριο εκδόθηκε από τον μάρτυρα προς τον Ενάγοντα.

Βλέποντας το Τεκμήριο 50 ο μάρτυρας υποστήριξε ότι είναι το τιμολόγιο που αναφέρεται στην παράγραφο 7 του Τεκμηρίου 99 ημερομηνίας 30.5.03 με αριθμό 2286 αναφορικά με το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής ΕΝΝ 247. Ο ίδιος έκανε την διόρθωση στην ημερομηνία του εν λόγω τιμολογίου ώστε αντί η 3.5.03 να φαίνεται ως ημερομηνία έκδοσης η 30.5.03. Η ημερομηνία 3.5.03 τέθηκε από τον μάρτυρα εκ παραδρομής. Το εν λόγω τεκμήριο εκδόθηκε από τον μάρτυρα προς τον Ενάγοντα.

Βλέποντας το Τεκμήριο 40 ο μάρτυρας υποστήριξε ότι είναι το τιμολόγιο που αναφέρεται στην παράγραφο 8 του Τεκμηρίου 99 ημερομηνίας 21.6.07 με αριθμό 10950 αναφορικά με το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής ΕΗΡ 658 και το οποίο αφορά στην τοποθέτηση ανεμοθώρακα μπροστά. Στο Τεκμήριο 99 ο μάρτυρας ανέφερε ότι επισκέφθηκε ο ίδιος προσωπικά τα γραφεία της εταιρείας Γ.

Τρίκκης & Υιοί Λτδ για την τοποθέτηση του ανεμοθώρακα στο προαναφερόμενο αυτοκίνητο και παρέλαβε ο ίδιος προσωπικά το Τεκμήριο 40 που είναι το πρωτότυπο. Η υπάλληλος της εταιρείας είχε γράψει σε αυτό το όνομα D. FAKONTIS MOTORS. Όταν το πήρε στον Ενάγοντα ο Ενάγων διαπίστωσε λάθος και συγκεκριμένα στο όνομα. Για να εκδώσει δε επιταγή ο Ενάγων για την εξόφληση του τιμολογίου έπρεπε να διορθωθεί το όνομα ώστε το εν λόγω τιμολόγιο να εκδοθεί επ’ ονόματί του προσωπικά.

Έπρεπε, επίσης, στο τιμολόγιο να προστεθεί η διεύθυνσή του και τα στοιχεία του οχήματος στο οποίο τοποθετήθηκε ο ανεμοθώρακας. Έτσι, ο μάρτυρας επέστρεψε στα γραφεία του Τρίκκη και παρέδωσε στην υπάλληλο την επιταγή με αριθμό 065-02155382 για εξόφληση του τιμολογίου. Η υπάλληλος διόρθωσε το όνομα επί του Τεκμηρίου 40 και ανέγραψε πάνω σε αυτό τα στοιχεία της επιταγής, τους αριθμούς εγγραφής του οχήματος, ήτοι ΕΗΡ 658, καθώς και την διεύθυνση του γραφείου του Ενάγοντα.

Η υπάλληλος, επίσης, έθεσε σφραγίδα επί του Τεκμηρίου 40 στην οποία έθεσε την υπογραφή της. Διά ζώσης ο μάρτυρας υποστήριξε ότι παρέλαβε το Τεκμήριο 40 για λογαριασμό του Ενάγοντα. Η σφραγίδα που φαίνεται στο Τεκμήριο 40 τοποθετήθηκε από την υπάλληλο στην παρουσία του μάρτυρα η οποία, επίσης, υπέγραψε το Τεκμήριο 40.

Το Τεκμήριο 40 πληρώθηκε με την επιταγή λεπτομέρειες της οποίας αναγράφονται επ’ αυτού. Αντίγραφο της εν λόγω επιταγής κατατέθηκε από τον μάρτυρα και σημειώθηκε από το Δικαστήριο ως Τεκμήριο 101. Το Τεκμήριο 101 υπογράφηκε από τον Ενάγοντα και παραδόθηκε στον Τρίκκη από τον μάρτυρα.

Το Τεκμήριο 46 είναι το έγγραφο μεταβίβασης ιδιοκτησίας αναφορικά με το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής SY 639 που ο μάρτυρας αγόρασε από τον Guektor Popov για λογαριασμό του Ενάγοντα. Το Τεκμήριο 48 είναι το τιμολόγιο που εκδόθηκε για την αγορά του εν λόγω αυτοκινήτου και το Τεκμήριο 47 το πιστοποιητικό εγγραφής.

Το Τεκμήριο 16 είναι το πιστοποιητικό εγγραφής του αυτοκινήτου με αριθμούς εγγραφής SP 256 το οποίο πωλήθηκε στον Ενάγοντα από το πρόσωπο που αναφέρεται στην παράγραφο 13 του Τεκμηρίου 99, ήτοι τον Khalil Ibrahim Sasa. Ο μάρτυρας κατέθεσε φωτοαντίγραφο επιταγής ημερομηνίας 31.1.05 με αριθμό 065-02084363 για το ποσό των Ευρώ 500,00 σεντ η οποία σημειώθηκε από το Δικαστήριο ως Τεκμήριο 102. Το εν λόγω τεκμήριο εκδόθηκε από τον Ενάγοντα για την αγορά του προαναφερόμενου αυτοκινήτου με δικαιούχο τον πωλητή του εν λόγω αυτοκινήτου. Το Τεκμήριο 102 έγινε πιστό αντίγραφο από την τραπεζικό υπάλληλο της ΣΠΕ Γεροσκήπου. Ο μάρτυρας αναγνώρισε την υπογραφή του εκδότη του Τεκμηρίου 102. Αυτή ανήκει στον Ενάγοντα. Γνωρίζει πολύ καλά την υπογραφή του Ενάγοντα αφού κατά την διάρκεια της συνεργασίας του με τον Ενάγοντα είδε τον τελευταίο να υπογράφει πάρα πολλές φορές. Το εν λόγω αυτοκίνητο αγοράσθηκε στην τιμή των Λ.Κ.2.500,00 σεντ. Για την αγορά του πληρώθηκαν και μετρητά. Στην παράγραφο 13 του Τεκμηρίου 99 αναφέρεται ότι για την αγορά του αυτοκινήτου εκδόθηκαν επιταγές από τον Ενάγοντα και το υπόλοιπο πληρώθηκε σε μετρητά.

Αντεξεταζόμενος ο μάρτυρας ανέφερε, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα:

αρνήθηκε υποβολή ότι ο Εναγόμενος απέστειλε και ότι ο μάρτυρας έλαβε την έκτη επιστολή του Τεκμηρίου 62 ημερομηνίας 21.2.09 η οποία αφορούσε στο αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής DAJ 558 στην διεύθυνση κατοικίας του στη Λεμεσό, ήτοι στην οδό Ιωάννου Κομνηνού, 4, στην οποία ως ο μάρτυρας υποστήριξε, κατοικεί από το έτος 1995

την φωτογραφία – Τεκμήριο 100 – την έβγαλε ο μάρτυρας όταν εργαζόταν για τον Ενάγοντα, ήτοι την περίοδο 2000-2005

κατά το έτος 2007 ο μάρτυρας δεν εργαζόταν στον Ενάγοντα

το μόνο αυτοκίνητο που ο μάρτυρας πώλησε στον Ενάγοντα και ήταν δικό του ήταν ένα μάρκας Daewoo. Τα υπόλοιπα τα αγόρασε από πλειστηριασμούς και στην συνέχεια τα πώλησε στον Ενάγοντα

Υποβλήθηκαν, μεταξύ άλλων, οι ακόλουθες θέσεις στον μάρτυρα από την Υπεράσπιση:

την φωτογραφία – Τεκμήριο 100 – δεν την έβγαλε ο μάρτυρας και στην εν λόγω φωτογραφία δεν αναγράφεται ο αριθμός του τηλεφώνου του μάρτυρα. Ο μάρτυρας αρνήθηκε την υποβολή και επέμεινε στην εκδοχή του

η φωτογραφία – Τεκμήριο 100 – δεν απεικονίζει την κατάσταση στην οποία βρίσκονταν τα γραφεία του Ενάγοντα κατά την περίοδο 2001-2005. Ο μάρτυρας αρνήθηκε την υποβολή και επέμεινε στην εκδοχή του

τα όσα ο μάρτυρας ανέφερε για το Τεκμήριο 40, τόσο διά ζώσης όσο και στην παράγραφο 8 του Τεκμηρίου 99, δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα αφ’ ης στιγμής καθ’ ομολογία του ίδιου του μάρτυρα ο τελευταίος δεν εργαζόταν για τον Ενάγοντα μετά το έτος 2005

τα όσα ο μάρτυρας ανέφερε για το Τεκμήριο 14, τόσο διά ζώσης όσο και στην παράγραφο 3 του Τεκμηρίου 99, δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Ο μάρτυρας αρνήθηκε την υποβολή και επέμεινε στην εκδοχή του

οι διορθώσεις επί του Τεκμηρίου 14 δεν έγιναν κατά τον χρόνο που υπέδειξε ο μάρτυρας στην μαρτυρία του, αλλά μετά την καταχώρηση της παρούσης αγωγής. Ο μάρτυρας αρνήθηκε την υποβολή και επέμεινε στην εκδοχή του

ο ισχυρισμός του στην παράγραφο 13 του Τεκμηρίου 99 ότι ήταν παρών κατά την έκδοση του Τεκμηρίου 23 είναι αναληθής. Επίσης, ουδέποτε ο Khalil Ibrahim Sasa υπέγραψε το Τεκμήριο 23 και, μάλιστα, στην παρουσία του. Ο μάρτυρας αρνήθηκε την υποβολή και επέμεινε στην εκδοχή του

ουδέποτε έλαβε ο Khalil Ibrahim Sasa Ευρώ 2.500,00 σεντ από τον Ενάγοντα για το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής SP 256. Ο μάρτυρας αρνήθηκε την υποβολή και επέμεινε στην εκδοχή του

δεν ήταν παρών κατά την υπογραφή του Τεκμηρίου 48 και το Τεκμήριο 48 δεν υπογράφηκε από τον Guektor Popov υπό την ιδιότητα του πωλητή. Ο μάρτυρας αρνήθηκε τις υποβολές και αντέτεινε ότι και παρών ήταν κατά την υπογραφή του Τεκμηρίου 48 και ότι το Τεκμήριο 48 υπογράφηκε από τον Guektor Popov υπό την ιδιότητα του πωλητή

ο μάρτυρας δεν εργαζόταν στον Ενάγοντα τα έτη 2000-2005. Ο μάρτυρας αρνήθηκε την υποβολή και επέμεινε στην εκδοχή του

δεν έλαβε το Τεκμήριο 101 καθότι το έτος 2007 δεν είχε συνεργασία με τον Ενάγοντα σύμφωνα με δική του δήλωση

τίποτα από όσα αναγράφονται στο Τεκμήριο 99 δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Ο μάρτυρας αρνήθηκε την υποβολή και αντέτεινε ότι το Τεκμήριο 99 αντανακλά την αλήθεια.

Κατά την επανεξέταση ο μάρτυρας υποστήριξε ότι το Τεκμήριο 31 αφορά αγορά αυτοκινήτου που πώλησε ο μάρτυρας στον Ενάγοντα και το οποίο εξέδωσε ο Ενάγων στην παρουσία του μάρτυρα και όχι ο μάρτυρας ο ίδιος καθότι ο γραφικός χαρακτήρας του μάρτυρα δεν είναι καλός. Επίσης στην θέση του αγοραστή φαίνεται η υποφραφή του Ενάγοντα.

Επίσης, στα πλαίσια της επανεξέτασής του ο μάρτυρας κατέθεσε φωτογραφία η οποία σημειώθηκε από το Δικαστήριο ως Τεκμήριο 105. Της κατάθεσης της φωτογραφίας προηγήθηκε ένσταση από την Υπεράσπιση. Το Δικαστήριο επέτρεψε την κατάθεση της φωτογραφίας και ταυτόχρονα έδωσε το δικαίωμα στην Υπεράσπιση να αντεξετάσει τον μάρτυρα σε σχέση με αυτήν. Ο μάρτυρας υποστήριξε ότι την εν λόγω φωτογραφία την έβγαλε ο ίδιος το έτος 2003 και ότι αυτή απεικονίζει τα γραφεία του Ενάγοντα όπως και η φωτογραφία – Τεκμήριο 100. Επίσης, σε αυτήν φαίνονται ευδιάκριτα τα γράμματα πάνω στην ταμπέλα. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι δεν θυμόταν πότε έβγαλε την φωτογραφία – Τεκμήριο 105. Πριν την κατάθεσή της η φωτογραφία βρισκόταν στα γραφεία του Ενάγοντα. Η Υπεράσπιση υπέβαλε στον μάρτυρα ότι η φωτογραφία – Τεκμήριο 105 δεν τραβήχθηκε από τον μάρτυρα. Ο μάρτυρας αρνήθηκε την υποβολή και επέμεινε στην εκδοχή του.

Ο μάρτυρας δεν μου έκανε καθόλου καλή εντύπωση ως μάρτυρας. Κρίνω δε ότι η μαρτυρία του κλονίσθηκε σε βαθμό που δημιουργείται ρήγμα σε αυτήν. Ενδεικτικά είναι τα όσα κατωτέρω αναφέρονται.

Η θέση του μάρτυρα αναφορικά με την εμπλοκή του στην έκδοση του Τεκμηρίου 40 ουδόλως πείθει. Το εν λόγω τιμολόγιο εκδόθηκε στις 21.6.07 ενώ εν γένει θέση του μάρτυρα την οποία ο μάρτυρας προώθησε τόσο κατά την κυρίως εξέτασή του όσο και κατά την αντεξέταση του ήταν ότι αυτός εργαζόταν στον Ενάγοντα την περίοδο από 2001 μέχρι 2005.

Κατά την αντεξέταση υποστήριξε, επίσης, ρητά ότι το έτος 2007 δεν εργαζόταν για τον Ενάγοντα. Εγείρεται εύλογα το ερώτημα πώς αφού το 2005 έπαυσε να εργάζεται για τον Ενάγοντα ο μάρτυρας είχε προβεί σε ενέργειες αναφορικά με την έκδοση του Τεκμηρίου 40 το έτος 2007. Αντεξεταζόμενος επί του προκειμένου ό,τι ο μάρτυρας υποστήριξε ήταν ότι ερχόταν στην Πάφο για δουλειές του Ενάγοντα και το έτος 2007.

Ο ισχυρισμός αυτός του μάρτυρα δεν με πείθει. Φρονώ πως αν ήταν αληθής ο μάρτυρας θα τον πρόβαλε ευθύς εξ’ αρχής τόσο στην γραπτή του δήλωση – Τεκμήριο 99 - όσο και διά ζώσης τόσο κατά την κυρίως εξέτασή του όσο και κατά την αντεξέταση. Σημειώνεται δε ότι πριν του τεθεί η πιο πάνω υποβολή από την Υπεράσπιση και αντεξεταζόμενος αναφορικά με την απασχόληση του στον Ενάγοντα επαναλάμβανε συνεχώς την ίδια θέση, ήτοι ότι απασχολείτο στον Ενάγοντα τα έτη 2001-2005.

Σε κανένα σημείο πριν την εν λόγω υποβολή ο μάρτυρας δεν υποστήριξε ό,τι τώρα είναι υπό συζήτηση. Υπό το φως των πιο πάνω δεν δέχομαι ότι ο μάρτυρας έκανε εργασίες για τον Ενάγοντα και το έτος 2007, ούτε και ό,τι υποστήριξε αναφορικά με την εμπλοκή του στην έκδοση του Τεκμηρίου 40. Στο σημείο αυτό κρίνω σκόπιμο να επισημάνω ότι η μαρτυρία του αναφορικά με την εμπλοκή του στην συναλλαγή για την οποία εκδόθηκε το Τεκμήριο 40 και την έκδοσή του αντιβαίνει της μαρτυρίας της ΜΥ 1 η οποία με την μαρτυρία της ευθαρσώς υποστήριξε ότι το μόνο πρόσωπο με το οποίο συναλλάχθηκε για την έκδοση του Τεκμηρίου 40 ήταν όπως πολύ καλά θυμόταν, ως ενδεικτικά υπέδειξε, ο Ενάγων και μόνο ο Ενάγων και ότι τον μάρτυρα η ΜΥ 1 δεν τον γνώριζε καθόλου.

Συνεπώς τα όσα ο μάρτυρας ισχυρίσθηκε για την εμπλοκή του στις εργασίες που έγιναν στο αυτοκίνητο για το οποίο εκδόθηκε το Τεκμήριο 40 δεν είναι αποδεκτά.

Ο μάρτυρας ισχυρίσθηκε, επίσης, ότι το πρόσωπο που διόρθωσε το όνομα του προσώπου στο οποίο εκδόθηκε το Τεκμήριο 40 ήταν η υπάλληλος της εταιρείας του Τρίκκη. Μόνο που η εν λόγω υπάλληλος – ΜΥ 1 – αρνήθηκε σθεναρά ότι εκείνη ήταν που διέγραψε την λέξη «MOTORS» από το όνομα πελάτη. Σημειώνεται ότι η θέση του μάρτυρα επί του τελευταίου σημείου αντιβαίνει και της θέσης που τέθηκε στην ΜΥ 1 από την πλευρά του Ενάγοντα. Συγκεκριμένα η πλευρά του Ενάγοντα υπέβαλε στην ΜΥ 1 ότι το πρόσωπο που διέγραψε την λέξη «MOTORS» από το όνομα στο Τεκμήριο 40 ήταν ο Ενάγων. Και όχι η ΜΥ 1 ως ο μάρτυρας ισχυρίσθηκε.

Υπό το φως όλων των πιο πάνω η μαρτυρία του μάρτυρα αναφορικά με το Τεκμήριο 40 δεν είναι αποδεκτή. Συναφώς δεν δέχομαι ότι ο μάρτυρας επισκέφθηκε ο ίδιος προσωπικά τα γραφεία της εταιρείας Γ. Τρίκκης & Υιοί Λτδ για την τοποθέτηση του ανεμοθώρακα στο αυτοκίνητο για το οποίο εκδόθηκε το Τεκμήριο 40, ότι ο ίδιος παρέλαβε προσωπικά το Τεκμήριο 40, ότι η υπάλληλος της εταιρείας είχε αρχικά γράψει σε αυτό το όνομα D.

FAKONTIS MOTORS και ότι η ίδια υπάλληλος σε μεταγενέστερο στάδιο και στην παρουσία του μάρτυρα διόρθωσε το όνομα διαγράφοντας την λέξη MOTORS. Σύμφωνα, επίσης, με την ΜΥ 1 ως όνομα πελάτη αυτή ανέγραψε FAKONTIS MOTORS και όχι D. FAKONTIS MOTORS ως ο μάρτυρας υπέδειξε. Δεν δέχομαι, επίσης, ότι στην συνέχεια και μετά από υπόδειξη του Ενάγοντα ο μάρτυρας επέστρεψε στα γραφεία της εταιρείας Γ.

Τρίκκης & Υιοί Λτδ και ότι τότε η εν λόγω υπάλληλος διόρθωσε επί του Τεκμηρίου 40 το όνομα του πελάτη και ότι η ίδια υπάλληλος ανέγραψε πάνω στο Τεκμήριο 40 τους αριθμούς εγγραφής ΕΗΡ 658 καθώς και την διεύθυνση του γραφείου του Ενάγοντα. Δέχομαι ότι το πρόσωπο που ανέγραψε επί του Τεκμηρίου 40 τα στοιχεία της επιταγής ήταν η ΜΥ 1, ότι η ΜΥ 1 έθεσε επί του Τεκμηρίου 40 την σφραγίδα της εγγύησης και ότι εντός αυτής έθεσε την υπογραφή της.

Δεν δέχομαι, όμως, η ΜΥ 1 ότι έπραξε τα πιο πάνω στην παρουσία του μάρτυρα. Μη αποδεκτός είναι και ο ισχυρισμός του μάρτυρα ότι αυτός παρέδωσε στην υπάλληλο την επιταγή με αριθμό 065-02155382 προς εξόφληση του τιμολογίου. Δέχομαι, όμως, ότι το Τεκμήριο 40 ξοφλήθηκε. Αυτό κατέθεσε και η ΜΥ 1.

Οι ισχυρισμοί του μάρτυρα αναφορικά με την εμπλοκή του στην έκδοση του Τεκμηρίου 40 τους οποίους απέρριψα κλονίζουν την αξιοπιστία του ουσιωδώς. Δεν είναι, όμως, και οι μοναδικοί που έχουν αυτή την επίδραση. Τέτοιοι είναι και οι ισχυρισμοί του μάρτυρα αναφορικά με το Τεκμήριο 14.

Αναφορικά με το Τεκμήριο 14 σημειώνονται τα ακόλουθα. Κατ’ αρχή, οι ισχυρισμοί του μάρτυρα αναφορικά με το Τεκμήριο 14 είναι τόσο παράδοξοι ώστε να μην μπορούν να γίνουν πιστευτοί. Το παράδοξο έγκειται στο ότι ο πωλητής παρέλειψε εξ’ αρχής να συμπεριλάβει μέσα στο τιμολόγιο – Τεκμήριο 14 – το κόστος του δύναμου και συμπερίλαβε μόνο τα εργατικά.

Η έκπαγλη, όμως, όπως έτσι μόνο μπορεί να χαρακτηρισθεί, αναλήθεια του μάρτυρα επί του υπό συζήτηση θέματος καταμαρτυρείται από το αντίστοιχο τιμολόγιο που αποκαλύφθηκε από την πλευρά του Ενάγοντα στα πλαίσια ειδοποίησης προσαγωγής εγγράφων. Στο οποίο, όπως φαίνεται, χρεώθηκαν μόνο τα «εργατικά δυνάμου» με το ποσό των Λ.Κ.20,00 σεντ και καθόλου κόστος για τον δύναμο.

Είναι έκδηλο ότι σε χρόνο μεταγενέστερο της έκδοσής του το εν λόγω έγγραφο παραποιήθηκε, ως υποδείχθηκε και στα πλαίσια της αξιολόγησης του Ενάγοντα, με την προσθήκη επιπλέον ποσού για το κόστος του δύναμου. Η θέση της Υπεράσπισης περί παραποίησης κρίνεται, επομένως, λογική και εύλογη υπό το φως των δοσμένων περιστάσεων ως και πάλι υποδείχθηκε στα πλαίσια της αξιολόγησης του Ενάγοντα.

Υπό το φως όλων των πιο πάνω όχι μόνο δεν δέχομαι ως αληθή τα όσα ο μάρτυρας ισχυρίσθηκε αναφορικά με την εκ των υστέρων από τον πωλητή προσθήκη, αλλά και ούτε τα όσα υπέδειξε αναφορικά με την εμπλοκή και ανάμειξη του ιδίου στην έκδοση του Τεκμηρίου 14. Υπό το φως της άσχημης εντύπωσης που μου έκανε εύλογα κατά την κρίση μου δεν δέχομαι και ό,τι άλλο ο μάρτυρας υποστήριξε στα πλαίσια της μαρτυρίας του αναφορικά με το εν λόγω τεκμήριο.

Εντελώς αναληθείς κρίνονται και οι ισχυρισμοί του μάρτυρα αναφορικά με το Τεκμήριο 23 και, μεταξύ άλλων, ότι ήταν παρών κατά την έκδοση του Τεκμηρίου 23, ότι ο Khalil Ibrahim Sasa υπέγραψε το Τεκμήριο 23 και, μάλιστα, στην παρουσία του και ότι ο Khalil Ibrahim Sasa εισέπραξε το ποσό των Ευρώ 2.500,00 σεντ από τον Ενάγοντα για την πώληση του αυτοκινήτου του με αριθμούς εγγραφής SP 256.

Ο Khalil Ibrahim Sasa ο οποίος κατέθεσε ως ΜΥ 3 κατέθεσε, μεταξύ άλλων, τα εξής: (α) ότι η δοσοληψία για την πώληση του αυτοκινήτου του με αριθμούς εγγραφής SP 256 έγινε με κάποιον Ιορδανό με το όνομα Saed στα γραφεία του Ενάγοντα και όχι με τον Ενάγοντα, (β) ότι το Τεκμήριο 23 σε καμία περίπτωση δεν το υπέγραψε ο ίδιος, (γ) ότι η υπογραφή που φαίνεται στο Τεκμήριο 23 στην θέση του λαβόντα δεν ήταν δική του, (δ) ότι για την πώληση του εν λόγω αυτοκινήτου δεν έλαβε από τον Ενάγοντα το ποσό των Ευρώ 2.500,00 σεντ που αναγράφεται επί του Τεκμηρίου 23.

Η τιμή πώλησης του αυτοκινήτου ήταν Λ.Κ.850,00 σεντ. Έλαβε δε από τον Saed το ποσό των Λ.Κ.450,00 σεντ σε μετρητά ενώ το υπόλοιπο το έλαβε από τον Saed σε είδος και συγκεκριμένα σκαλωσιές αντίστοιχης αξίας καθότι ο Saed δεν είχε άλλα χρήματα να του δώσει. Και, τέλος, ότι ουδέν ποσό έλαβε από τον Ενάγοντα για την πώληση του αυτοκινήτου.

Προκύπτει από τα πιο πάνω ότι και το Τεκμήριο 23 είναι παραποιημένο ως υποδείχθηκε και στα πλαίσια της αξιολόγησης του Ενάγοντα. Αυτό παρουσιάζει τον ΜΥ 3 ως πωλητή και ως το πρόσωπο που το εξέδωσε και ως αγοραστή τον Ενάγοντα. Αναφέρει, επίσης, αναληθή τιμή ως τιμή πώλησης. Επίσης, δεν δέχομαι ότι το πιο πάνω αυτοκίνητο πληρώθηκε με επιταγές και μετρητά και ότι η επιταγή Τεκμήριο 102 ήταν μια από αυτές τις επιταγές.

Τέλος, δεν δέχομαι ό,τι άλλο ο μάρτυρας υποστήριξε αναφορικά με το εν λόγω τεκμήριο.

Όλα τα πιο πάνω κρίνω πως είναι καταλυτικής σημασίας για την εν γένει αξιοπιστία του μάρτυρα και, γενικότερα, για την αλήθεια της μαρτυρίας του. Κρίνω δε πως δημιουργούν ρήγμα στην μαρτυρία του με αποτέλεσμα ο μάρτυρας να μην μπορεί να γίνει γενικότερα πιστευτός. Στο πλέγμα της πιο πάνω διαπίστωσης φρονώ πως εμπίπτει και ο ισχυρισμός του μάρτυρα ότι τις φωτογραφίες – Τεκμήρια 100 και 105 - τις έβγαλε ο ίδιος.

Αναφορικά με το θέμα αυτό υποδεικνύονται και τα ακόλουθα. Οι εν λόγω φωτογραφίες απεικονίζουν σύμφωνα με τον μάρτυρα τα γραφεία του Ενάγοντα και λήφθηκαν από τον μάρτυρα κατά την χρονική περίοδο που ο μάρτυρας εργαζόταν ως ισχυρίσθηκε στον Ενάγοντα. Πριν την κατάθεσή τους στο Δικαστήριο αυτές βρίσκονταν σύμφωνα με τον μάρτυρα στα γραφεία του Ενάγοντα.

Διερωτάται κανείς γιατί ο μάρτυρας να βγάλει τις εν λόγω φωτογραφίες αφ’ ης στιγμής αυτές απεικονίζουν τα γραφεία του Ενάγοντα και όχι οποιαδήποτε επιχείρηση δική του μάρτυρα. Πάντως ο μάρτυρας δεν υπέδειξε ότι τις φωτογραφίες αυτές τις έβγαλε καθ’ υπόδειξη του Ενάγοντα. Επίσης, δεν ανέφερε καν τον λόγο που τις έβγαλε.

Παρατηρείται, δηλαδή, το ίδιο φαινόμενο που παρατηρήθηκε και με τον ΜΕ 4 ο οποίος και εκείνος ισχυρίσθηκε ότι έβγαλε φωτογραφίες για θέματα που όπως στα πλαίσια της αξιολόγησης της μαρτυρίας του υποδείχθηκε δεν αφορούσαν τον ίδιο, αλλά τον Ενάγοντα. Κατά την κρίση μου το εύλογα αναπόδραστο συμπέρασμα στο οποίο μπορεί κάποιος να καταλήξει είναι ότι οι ισχυρισμοί του μάρτυρα για λήψη των πιο πάνω φωτογραφιών είναι αποτέλεσμα ενορχήστρωσης του μάρτυρα και του Ενάγοντα.

Συνακόλουθα δεν δέχομαι ότι ο μάρτυρας έβγαλε τις φωτογραφίες τεκμήρια 100 και 105.

Δέχομαι, όμως, ότι οι εν λόγω φωτογραφίες βγήκαν κατά την περίοδο που ο μάρτυρας εργαζόταν για τον Ενάγοντα. Αυτό είναι ένα λογικό συμπέρασμα το οποίο εύλογα αναδύεται από τις εν λόγω φωτογραφίες και δη την φωτογραφία Τεκμήριο 105 στην οποία φαίνεται αναγραμμένος πάνω στην ταμπέλα της επιχείρησης του Ενάγοντα ο αριθμός του κινητού τηλεφώνου του μάρτυρα. Αποδεκτό, λοιπόν, είναι το περιεχόμενο της δεύτερης παραγράφου του Τεκμηρίου 99. Επομένως, δέχομαι, επίσης, ότι για κάποια περίοδο ο μάρτυρας εργάσθηκε για τον Ενάγοντα. Δέχομαι, επίσης, ότι κατά το έτος 2007 ο μάρτυρας δεν εργαζόταν στον Ενάγοντα.

Ενόψει, όμως, της άσχημης εντύπωσης που ο μάρτυρας μου έκανε ως μάρτυρας και έχοντας κατά νου ότι η αξιοπιστία του κλονίσθηκε σε βαθμό που δημιουργείται ρήγμα στην μαρτυρία του εκτός από τα σημεία από την μαρτυρία του που δεν δέχθηκα και πιο πάνω υποδείχθηκαν για τους λόγους που πιο πάνω, επίσης, επεξηγήθηκαν δεν δέχομαι και οτιδήποτε άλλο από το Τεκμήριο 99 ή από την διά ζώσης μαρτυρία του. Μεταξύ άλλων δεν δέχομαι ότι ο μάρτυρας εργάσθηκε για τον Ενάγοντα την περίοδο που ο μάρτυρας προσιόρισε. Από την μαρτυρία του κρίνω ασφαλές να δεχθώ μόνο μέρος από αυτήν της οποίας η αποδοχή κρίνεται ασφαλής υπό το φως άλλης μαρτυρίας που αποδέχθηκα. Δέχομαι, λοιπόν, από την παράγραφο 4 του Τεκμηρίου 99 ότι το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής ΕΑΝ 873 πωλήθηκε στον Ενάγοντα από τον μάρτυρα. Αναφορικά δε με το περιεχόμενο της τελευταίας παραγράφου του Τεκμηρίου 99 αυτό απορρίπτεται ως άσχετη μαρτυρία.

Όγδοος και τελευταίος μάρτυρας για τον Ενάγοντα κατέθεσε ο Αυγουστίνος Π΄΄Ιωάννου. Ο μάρτυρας εργάζεται στο Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου ως δικαστικός επιδότης από τον Σεπτέμβριο του 2009. Η μαρτυρία του εν λόγω μάρτυρα δεν είναι σχετική με τα επίδικα θέματα. Για τον λόγο αυτό δεν κρίνω σκόπιμο και να την παραθέσω. Την απορρίπτω δε ως άσχετη μαρτυρία.

Πρώτος μάρτυρας για την Υπεράσπιση κατέθεσε η Ασπασία Γιάγκου. Η μάρτυρας εργάζεται στην εταιρεία Γ. Τρίκκης & Υιοί Λτδ από το έτος 2004. Είναι γραμματέας και ανάμεσα στα καθήκοντά της είναι η έκδοση τιμολογίων. Η μάρτυρας κατέθεσε το μπλοκ τιμολογίων της εταιρείας στην οποία εργάζεται από το οποίο εκδόθηκε το τιμολόγιο με αριθμό 10950. Το μπλοκ σημειώθηκε από το Δικαστήριο ως Τεκμήριο 122. Σύμφωνα με την μάρτυρα το τιμολόγιο με αριθμό 10950 που αποτελεί μέρος του Τεκμηρίου 122 το συμπλήρωσε η ίδια και η υπογραφή στην θέση του εκδότη είναι η δική της υπογραφή. Αυτό και το Τεκμήριο 3 για Αναγνώριση είναι ακριβώς τα ίδια. Σε αντίθεση με το Τεκμήριο 40 το οποίο, εντούτοις, φέρει τον ίδιο αριθμό.

Εντοπίσθηκαν από την μάρτυρα οι ακόλουθες διαφορές ανάμεσα στα Τεκμήρια 122 και 3 για Αναγνώριση, από την μια, και στο Τεκμήριο 40, από την άλλη:

στο Τεκμήριο 40 υπάρχει μονογραφή δίπλα από το όνομα του πελάτη και συγκεκριμένα δίπλα από τις λέξεις «D. FAKONTIS», κάτι το οποίο δεν υπάρχει στα δύο άλλα τεκμήρια. Η εν λόγω μονογραφή δεν είναι η μονογραφή της μάρτυρος και η μάρτυρας δεν γνωρίζει σε ποιον ανήκει η μονογραφή

στο Τεκμήριο 40 αναγράφονται αριθμοί εγγραφής αυτοκινήτου και συγκεκριμένα ΕΗΡ 658, κάτι το οποίο δεν υπάρχει στα δύο άλλα τεκμήρια εφόσον το αυτοκίνητο για το οποίο εκδόθηκε το συγκεκριμένο τιμολόγιο δεν είχε αριθμούς εγγραφής. Η μάρτυρας δεν γνωρίζει ποιος έγραψε τους αριθμούς εγγραφής αυτοκινήτου επί του Τεκμηρίου 40

στο Τεκμήριο 40 το όνομα «FAKONTIS» που φαίνεται στην θέση του ονόματος πελάτη το έγραψε η ίδια, όχι, όμως, και το γράμμα D που αναγράφεται πριν από το εν λογω όνομα

στο Τεκμήριο 40 η λέξη «MOTORS» φαίνεται διαγραμμένη, κάτι το οποίο δεν συμβαίνει στα δύο άλλα τεκμήρια. Η μάρτυρας δεν γνωρίζει ποιος διέγραψε την εν λόγω λέξη

στο Τεκμήριο 40 αναγράφεται διεύθυνση πελάτη και συγκεκριμένα η οδός «Μακαρίου Γ΄ 88 Γεροσκήπου», κάτι το οποίο δεν αναγράφεται στα δύο άλλα τεκμήρια. Η μάρτυρας δεν γνωρίζει ποιος έγραψε την εν λόγω διεύθυνση στο Τεκμήριο 40

στο Τεκμήριο 40 υπό τον τίτλο «περιγραφή» αναγράφεται η μάρκα Mitsubishi, κάτι το οποίο δεν αναγράφεται στα δύο άλλα τεκμήρια. Τουναντίον στα δύο άλλα τεκμήρια αναγράφεται η μάρκα Mazda. Η μάρτυρας δεν γνωρίζει ποιος έγραψε στο Τεκμήριο 40 την λέξη Mitsubishi

στο Τεκμήριο 40 υπό τον τίτλο «περιγραφή» αναγράφεται η λέξη «Επιταγή», κάτι το οποίο δεν αναγράφεται στα δύο άλλα τεκμήρια. Η μάρτυρας δεν γνωρίζει ποιος ανέγραψε στο Τεκμήριο 40 την λέξη «Επιταγή»

στο κάτω μέρος του Τεκμηρίου 40 αναγράφεται με μολύβι το ποσό των «€205.03», κάτι το οποίο δεν αναγράφεται στα δύο άλλα τεκμήρια. Η μάρτυρας δεν γνωρίζει ποιος ανέγραψε στο Τεκμήριο 40 το εν λόγω ποσό.

Τα τιμολόγια εκδίδονται εις διπλούν. Το ένα παραδίδεται στον πελάτη και το δεύτερο φυλάσσεται στο Αρχείο. Η εταιρεία κρατεί τα κίτρινα όπως είναι αυτά του Τεκμηρίου 122.

Την τελευταία φορά που η μάρτυρας είδε τον Ενάγοντα ήταν πριν 3 μήνες όταν ο Ενάγων πέρασε από τα γραφεία της εταιρείας. Ο Ενάγων διαμαρτυρόταν φωνάζοντας που η μάρτυρας θα ερχόταν στο Δικαστήριο για να δώσει μαρτυρία για το συγκεκριμένο τιμολόγιο οπότε η μάρτυρας του ζήτησε να βγει έξω από το κατάστημα.

Αντεξεταζόμενη η μάρτυρας ανέφερε, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα:

τις λέξεις «ΣΠΕ ΓΕΡΟΣΚΗΠΟΥ – 065 – 02155382» που αναγράφονται κάτω από την λέξη «Επιταγή» στο Τεκμήριο 40 τις έγραψε η ίδια. Η ίδια, επίσης, τοποθέτησε την μπλε σφραγίδα με τίτλο «ΕΓΓΥΗΣΗ ΕΦ’ ΟΡΟΥ ΖΩΗΣ» επί του Τεκμηρίου 40

στο Τεκμήριο 40 έγινε πλαστογραφία αφού η λέξη «MOTORS» διαγράφηκε και πάνω από την διαγραφή τοποθετήθηκε η μονογραφή της από τρίτο πρόσωπο, μάλλον, από τον Ενάγοντα

δίπλα από την συντομογραφία «Αρ. Αυτ.» που σημαίνει αριθμός αυτοκινήτου σύμφωνα με την μάρτυρα η μάρτυρας έβαλε στο αρχικό τιμολόγιο μια παύλα γιατί το αυτοκίνητο δεν έφερε αριθμούς εγγραφής

το ποσό των Λ.Κ.120,00 σεντ που αναγράφεται στο τιμολόγιο με αριθμό 10950 πληρώθηκε από τον Ενάγοντα με την επιταγή – Τεκμήριο 101

το Τεκμήριο 40 είναι το πρωτότυπο

ο Ενάγων ήταν τακτικός και καλός πελάτης της εταιρείας

τα γραφεία της εταιρείας στην οποία η μάρτυρας εργαζόταν κατά την 21.6.07 βρίσκονταν στην οδό Μακαρίου 107 στην Γεροσκήπου

Υποβλήθηκαν στην μάρτυρα οι ακόλουθες θέσεις:

το πρόσωπο που μετέφερε το αυτοκίνητο στα γραφεία της εταιρείας όπου εργαζόταν η μάρτυρας για αλλαγή και τοποθέτηση νέου ανεμοθώρακα για την οποία εκδόθηκε το τιμολόγιο με αριθμό 10950 δεν ήταν ο Ενάγων, αλλά ο Μηνάς Ζακχαίος, ο οποίος έπαιρνε τακτικά στην εταιρεία αυτοκίνητα εκ μέρους και για λογαριασμό του Ενάγοντα. Η μάρτυρας αρνήθηκε την υποβολή και υποστήριξε ότι αν και παρήλθαν πολλά χρόνια θυμόταν πολύ καλά ότι το πρόσωπο που μετέφερε το αυτοκίνητο στα γραφεία της εταιρείας ήταν ο Ενάγων ο οποίος και την πλήρωσε και στην συνέχεια παρέλαβε το αυτοκίνητο. Δεν γνωρίζει κανένα με τον όνομα Μηνάς Ζακχαίος. Υποστήριξε, επίσης, ότι το τιμολόγιο με αριθμό 10950 ήταν το τελευταίο τιμολόγιο που εκδόθηκε για την εταιρεία του Ενάγοντα

τα πραγματικά γεγονότα έχουν ως εξής: λανθασμένα η μάρτυρας έγραψε επί του Τεκμηρίου 40 ως όνομα πελάτη την εταιρεία «FAKONTIS MOTORS» αφού τέτοια εταιρεία δεν υπήρχε. Όταν ο Μηνάς Ζακχαίος παρέδωσε το Τεκμήριο 40 στον Ενάγοντα ο Ενάγων αντιλήφθηκε το λάθος, διέγραψε από μόνος του την λέξη «MOTORS» και πρόσθεσε το γράμμα D μπροστά από το όνομα «FAKONTIS», ώστε ως πελάτης στο τιμολόγιο να φαίνεται ο Δημητράκης Φακοντής. Πρόσθεσε, επίσης, την διεύθυνσή του και τους αριθμούς εγγραφής του αυτοκινήτου. Όταν ο Μηνάς Ζακχαίος επέστρεψε στα γραφεία της εταιρείας με το διορθωμένο τιμολόγιο ο ίδιος έγραψε επί του Τεκμηρίου 40 την λέξη «Επιταγή», η δε μάρτυρας έθεσε την υπογραφή της πάνω από την διαγραμμένη λέξη «MOTORS» και έγραψε τις λέξεις «ΣΠΕ ΓΕΡΟΣΚΗΠΟΥ – 065 – 02155382», που, όπως η ίδια παραδέχθηκε, η ίδια έγραψε, και, τέλος, έθεσε την σφραγίδα που φαίνεται στο Τεκμήριο 40 την οποία δεν είχε βάλει αρχικά. Γι’ αυτό και στα Τεκμήρια 122 και 3 για Αναγνώριση που είναι το διπλότυπο και φωτοαντίγραφο του διπλότυπου αντίστοιχα δεν φαίνονται αυτά που φαίνονται στο Τεκμήριο 40. Η μάρτυρας αρνήθηκε την υποβολή και επέμεινε ότι η μονογραφή πάνω από την διαγραμμένη λέξη «MOTORS» δεν είναι δική της. Η υπογραφή της φαίνεται στην θέση του εκδότη και στο κάτω μέρος της σφραγίδας εγγύησης

το αυτοκίνητο είχε αριθμούς εγγραφής, πράγμα που η μάρτυρας παρέλειψε να σημειώσει επί του τιμολογίου. Η μάρτυρας αρνήθηκε την υποβολή και επέμεινε στην θέση της. Θέση της, επίσης, ήταν ότι δεν ήταν παράλειψή της που δεν σημείωσε επί του τιμολογίου 10950 – Τεκμήριο 122 και Τεκμήριο 3 για Αναγνώριση – την διεύθυνση του Ενάγοντα καθότι δεν συνηθίζεται να αναγράφεται επί των τιμολογίων η διεύθυνση του πελάτη. Κάτι το οποίο, άλλωστε, παρατηρείται σε όλα τα τιμολόγια του Τεκμηρίου 122. Επίσης ουδέποτε δέχθηκε παρατήρηση από τον εργοδότη της γι’ αυτό το πράγμα.

Η μάρτυρας μου έκανε καλή εντύπωση ως μάρτυρας της αλήθειας. Μέσα από την συμπεριφορά της στο εδώλιο του μάρτυρα μου ενέπνευσε την πεποίθηση ότι ήταν ειλικρινής και ότι κατέθεσε την αλήθεια στο Δικαστήριο. Ήταν σαφής και σταθερή στην μαρτυρία της η οποία παρέμεινε ακλόνητη κατά την αντεξέταση. Η πλευρά του Ενάγοντα επικαλέσθηκε τον χρόνο που παρήλθε για να κλονίσει την αλήθεια του ισχυρισμού της ότι στον χώρο εργασίας της το αυτοκίνητο το έφερε ο Ενάγων και όχι ο Μηνάς Ζακχαίος, ΜΕ 6.

Μέσα, όμως, από την μαρτυρία της η μάρτυρας με έπεισε για την αλήθεια και αυτού της του ισχυρισμού. Η μάρτυρας ήταν σαφής και θετική ότι δεν γνωρίζει κανένα με το όνομα Μηνάς Ζακχαίος. Με έπεισε, επίσης, ότι η μονογραφή πάνω από την διαγραφή δεν είναι η δική της μονογραφή. Επίσης, αντεξεταζόμενη και ερωτηθείσα ευθέως η μάρτυρας υποστήριξε εν τέλει ότι από της έκδοσης του Τεκμηρίου 40 κανένα άλλο τιμολόγιο δεν εκδόθηκε για τον Ενάγοντα.

Η μαρτυρία αυτή κρίνω ότι έχει την σημασία της καθότι αν όντως το Τεκμήριο 40 είναι η τελευταία συναλλαγή του Ενάγοντα με την εταιρεία ενδυναμώνει την αλήθεια της εν γένει εκδοχή της μάρτυρος ότι συναλλάχθηκε μόνο με τον Ενάγοντα και όχι με τον Μηνά Ζακχαίο. Ένα πρόσωπο έχει καλύτερη μνήμη για ένα γεγονός που έλαβε χώρα τελευταίο μετά από συνεχόμενα παρόμοια περιστατικά παρά για ένα γεγονός που μεσολάβησε μέσα σε μια αλυσίδα παρόμοιων περιστατικών.

Η πλευρά της Ενάγουσας ζήτησε από την μάρτυρα να παρουσιάσει όλα τα τιμολόγια της εταιρείας από το 2007 μέχρι και σήμερα προς διάψευση του ισχυρισμού της μάρτυρος. Η μάρτυρας δήλωσε την αδυναμία της να πράξει τούτο αναφέροντας ότι αυτά βρίσκονται στο Αρχείο της εταιρείας που βρίσκεται στην Λεμεσό. Η συνήγορος Υπεράσπισης δήλωσε ότι δεν προτίθεται να παρουσιάσει άλλα τιμολόγια.

Από την άλλη, η πλευρά του Ενάγοντα υπέβαλε στην μάρτυρα ότι από το έτος 2007 και μέχρι σήμερα εκδόθηκαν αρκετά τιμολόγια στο όνομα του Ενάγοντα. Χωρίς, όμως, να είναι σε θέση να υποδείξει ή να παρουσιάσει ούτε ένα για να αντικρούσει την εκδοχή της μάρτυρος την οποία κατά τα άλλα αμφισβητούσε.

Η μαρτυρία της μάρτυρος είναι αποδεκτή στην ολότητά της. Δέχομαι, επομένως, μεταξύ άλλων, από την μαρτυρία της μάρτυρος τα ακόλουθα. Στις 21.6.07 η μάρτυρας εξέδωσε το τιμολόγιο με αριθμό 10950 όπως αυτό φαίνεται στο διπλότυπο του Τεκμηρίου 122. Ανέγραψε επ’ αυτού ως όνομα πελάτη το όνομα «FAKONTIS MOTORS», όχι, όμως, και την διεύθυνση του πελάτη. Επίσης, δεν ανέγραψε αριθμούς εγγραφής καθότι το όχημα δεν έφερε αριθμούς εγγραφής. Γι’ αυτό και στην θέση των αριθμών εγγραφής επί του τιμολογίου έβαλε παύλα. Την λέξη «MOTORS» την διέγραψε ο Ενάγων. Επίσης, ο Ενάγων πρόσθεσε πριν το όνομα «FAKONTIS» στην θέση του ονόματος πελάτη το γράμμα «D». Ο Ενάγων, πρόσθεσε, επίσης, επί του Τεκμηρίου 40 αριθμούς εγγραφής αυτοκινήτου. Την μονογραφή της μάρτυρος πάνω από την διαγραμμένη λέξη «MOTORS» επί του Τεκμηρίου 40 δεν την έθεσε η μάρτυρας, αλλά τρίτο πρόσωπο.

Το εν λόγω τιμολόγιο εκδόθηκε για αλλαγή και τοποθέτηση νέου ανεμοθώρακα σε αυτοκίνητο μάρκας Mazda. Είναι σημαντικό στο στάδιο αυτό να σημειωθεί ότι η πλευρά του Ενάγοντα δεν πρόβαλε οποιαδήποτε θέση αναφορικά με την διόρθωση που φαίνεται με διορθωτικό υλικό επί του Τεκμηρίου 40 ως προς την μάρκα του αυτοκινήτου που αφορά το εν λόγω τιμολόγιο.

Καμία θέση δεν προβλήθηκε από την πλευρά του Ενάγοντα προς την κατεύθυνση ότι το εν λόγω τιμολόγιο αφορούσε σε αυτοκίνητο μάρκας Mitsubishi, όπως αναγράφεται διορθωμένο με διορθωτικό υγρό επί του Τεκμηρίου 40, και όχι σε αυτοκίνητο μάρκας Mazda όπως αναγράφεται χωρίς οποιαδήποτε αλλοίωση στο διπλότυπο του Τεκμηρίου 122.

Επίσης, καμία θέση δεν υποβλήθηκε προς την μάρτυρα του τύπου ότι το διπλότυπο του Τεκμηρίου 122 εκδόθηκε λανθασμένα για αυτοκίνητο μάρκας Mazda και ότι πριν την παράδοση του πρωτότυπου – Τεκμήριο 40 - στον Ενάγοντα ή αντιπρόσωπό του, ως ήταν η θέση της πλευράς του Ενάγοντα, η μάρκα του αυτοκινήτου διορθώθηκε από την μάρτυρα επί του Τεκμηρίου 40 χωρίς, όμως, να γίνει ανάλογη διόρθωση στο διπλότυπο του Τεκμηρίου 122.

Ενώ η πλευρά του Ενάγοντα είχε θέση για όλα για το σημαντικότατο αυτό σημείο δεν είχε θέση. Το σημείο αυτό θεωρώ ότι εξανεμίζει το όλο βάσιμο της εκδοχής της. Ακόμα και στην βάση των θέσεων της πλευράς του Ενάγοντα το Τεκμήριο 40 δεν περιήλθε καθ’ οιονδήποτε χρόνο από της παράδοσής του στην κατοχή της μάρτυρος.

Επομένως, μόνο ο Ενάγων θα μπορούσε να παραποιήσει την μάρκα του αυτοκινήτου ή τρίτο πρόσωπο καθ’ υπόδειξή του. Προκύπτει, επίσης, ως εύλογο συμπέρασμα ότι η αλλαγή της μάρκας του αυτοκινήτου στο Τεκμήριο 40 έγινε σε χρόνο πριν την κατάθεση του Ενάγοντα στο Δικαστήριο είτε από τον ίδιο τον Ενάγοντα είτε από τρίτο πρόσωπο καθ’ υπόδειξη του Ενάγοντα, ώστε ο Ενάγων να καταδείξει ότι για το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής ΕΗΡ 658 μάρκας Mitsubishi υπέστη έξοδα Λ.Κ.120,00 σεντ.

Δεν δέχομαι, όμως, ότι το τιμολόγιο με αριθμό 10950 εκδόθηκε για το αυτοκίνητο μάρκας Mitsubishi με αριθμούς εγγραφής ΕΗΡ 658. Εκδόθηκε για αυτοκίνητο μάρκας Mazda το οποίο δεν έφερε αριθμούς εγγραφής. Δεν μου διαφεύγει ότι ενώ η μάρτυρας αρχικά εξέδωσε το τιμολόγιο 10950 όπως αυτό φαίνεται στο διπλότυπο του Τεκμηρίου 122 σε μεταγενέστερο στάδιο έθεσε επί του Τεκμηρίου 40 την σφραγίδα με τίτλο «ΕΓΓΥΗΣΗ ΕΦ’ ΟΡΟΥ ΖΩΗΣ», εντός της εν λόγω σφραγίδας έθεσε την υπογραφή της και στο σώμα του τιμολογίου κατέγραψε τις λέξεις «ΣΠΕ ΓΕΡΟΣΚΗΠΟΥ – 065 – 02155382».

Το συμπέρασμα αυτό εξάγεται από το ότι στο διπλότυπο του Τεκμηρίου 122 τα πιο πάνω δεν φαίνονται. Επίσης, το πότε έλαβαν χώρα τα πιο πάνω δεν διασαφηνίσθηκε από την μαρτυρία. Ενόψει, όμως, των όσων ανωτέρω αναφέρθηκαν, αυτά, δεν κρίνονται ικανά να μεταβάλουν το συμπέρασμά μου περί παραποίησης της μάρκας του αυτοκινήτου και περί πλαστογραφίας της μονογραφής της μάρτυρος.

Δέχομαι, επίσης, ότι το πρόσωπο με το οποίο συναλλάχθηκε η μάρτυρας για την τοποθέτηση του ανεμοθώρακα δεν ήταν ο Μηνάς Ζακχαίος, ΜΕ 6, αλλά ο Ενάγων. Και ότι ο Μηνάς Ζακχαίος ουδεμία ανάμειξη είχε στην συναλλαγή και ότι ουδόλως μεσολάβησε στην τοποθέτηση ανεμοθώρακα επί του αυτοκινήτου για το οποίο εκδόθηκε το τιμολόγιο με αριθμό 10950.

Συναφώς δεν δέχομαι ότι ο εν λόγω μάρτυρας ανέγραψε επί του Τεκμηρίου 40 την λέξη «Επιταγή» στην παρουσία του μάρτυρα και υπό τις συνθήκες που τέθηκαν στην μάρτυρα από την πλευρά του Ενάγοντα. Ούτε και τα όσα η πλευρά του Ενάγοντα υπέβαλε στην μάρτυρα ως γεγονότα τα οποία έλαβαν χώρα είναι αποδεκτά. Άλλωστε, αυτά παρέμειναν στην σφαίρα των υποβολών αφού ούτε η μαρτυρία του Ενάγοντα αλλά ούτε και η μαρτυρία του ΜΕ 6 προωθούν τις υπό της πλευράς του Ενάγοντα υποβληθείσες θέσεις.

Ως και στα πλαίσια της αξιολόγησης της μαρτυρίας του Ενάγοντα επισημάνθηκε οι θέσεις που υποβλήθηκαν από την πλευρά του Ενάγοντα στην μάρτυρα ουδόλως βρίσκουν έρεισμα στην μαρτυρία του Ενάγοντα. Απορρίπτω, επίσης, τις θέσεις της Υπεράσπισης ότι η αναγραφή επί του Τεκμηρίου 40 της διεύθυνσης του Ενάγοντα και των αριθμών εγγραφής καθώς και η διαγραφή της λέξης «MOTORS» έγιναν εν γνώσει της μάρτυρος και ότι η μάρτυρας ήταν που μονόγραψε πάνω από την διαγραμμένη λέξη «MOTORS».

Από την μαρτυρία της μάρτυρος προκύπτει με ενάργεια ότι οι πιο πάνω προσθήκες, η πλαστογραφία της υπογραφής της και η αλλαγή στην μάρκα του αυτοκινήτου έγιναν εν αγνοία της. Τέλος, δέχομαι ότι το τιμολόγιο με αριθμό 10950 πληρώθηκε από τον Ενάγοντα με την επιταγή Τεκμήριο 101.

Υπό το φως όλων των πιο πάνω προκύπτει ότι το τιμολόγιο με αριθμό 10950 παραποιήθηκε. Προκύπτει, επίσης, ότι αυτό εκδόθηκε για το αυτοκίνητο που αναγράφεται στο τιμολόγιο του Τεκμηρίου 122 μάρκας Mazda και το οποίο δεν έφερε αριθμούς εγγραφής και όχι για το αυτοκίνητο που αναγράφεται επί του Τεκμηρίου 40 μάρκας Mitsubishi και με αριθμούς εγγραφής ΕΗΡ 658. Συνακόλουθα δεν δέχομαι ότι ο Ενάγων υπέστη έξοδα ύψους Λ.Κ.120,00 σεντ αναφορικά με το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής ΕΗΡ 658 μάρκας Mitsubishi.

Τρίτος μάρτυρας για την Υπεράσπιση κατέθεσε ο Χαλίλ Ιμπραχήμ Σάσα. Ο μάρτυρας κατάγεται από την Παλαιστίνη και ζει στην Κύπρο τα τελευταία 12 χρόνια. Κατά το έτος 2005 πώλησε το αυτοκίνητο του με αριθμούς εγγραφής SP 256 μάρκας Nissan σε κάποιο Άραβα με το όνομα Saed από την Ιορδανία. Η πώληση έγινε σε ένα γραφείο αυτοκινήτων στην Γεροσκήπου. Η τιμή πώλησης ήταν Λ.Κ.850,00 σεντ. Εξερχόμενος από το εν λόγω γραφείο ο Saed του έδωσε μια επιταγή για το ποσό των Λ.Κ. 500,00 σεντ την οποία ο μάρτυρας δεν δέχθηκε. Κατόπιν τούτου ο Saed εξαργύρωσε την επιταγή και έδωσε στον μάρτυρα σε μετρητά το ποσό των Λ.Κ.450,00 σεντ και υποσχέθηκε να του δώσει το υπόλοιπο ποσό των Λ.Κ.400,00 σεντ σε μια εβδομάδα. Όταν επιδείχθηκε στον μάρτυρα το Τεκμήριο 23 ο μάρτυρας υποστήριξε ότι η υπογραφή που φαίνεται στο Τεκμήριο 23 δεν είναι η δική του υπογραφή. Θέση του ήταν ότι ουδέποτε υπέγραψε το Τεκμήριο 23. Η υπογραφή του είναι αυτή που φαίνεται στο κάτω μέρος του Τεκμηρίου 102 πρώτη από τα αριστερά πάνω από τις λέξεις «ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ». Η διπλανή υπογραφή ανήκει στον Saed.

Αντεξεταζόμενος ο μάρτυρας αρνήθηκε υποβολή ότι το αυτοκίνητό του με αριθμούς εγγραφής SP 256 το πούλησε στον Ενάγοντα αφού συν τοις άλλοις τον Ενάγοντα δεν τον γνώριζε και είναι από τον Saed που πληρώθηκε το τίμημα. Θέση του ήταν ότι ουδέν ποσό έλαβε από τον Ενάγοντα για την πώληση του αυτοκινήτου και αρνήθηκε υποβολή ότι ο Ενάγων τον πλήρωσε για την αγορά του αυτοκινήτου με τρεις επιταγές και σε μετρητά.

Συγκεκριμένα υποβλήθηκε στον μάρτυρα ότι πληρώθηκε από τον Ενάγοντα με 3 επιταγές συνολικού ύψους Λ.Κ.1.500,00 σεντ καθώς και Λ.Κ.1.000,00 σεντ σε μετρητά. Η μια εκ των επιταγών ήταν το Τεκμήριο 102. Οι άλλες δύο ήταν, επίσης, επιταγές της ΣΠΕ Γεροσκήπους με αριθμούς 065-020-84361 και 065-020-84362 και με ημερομηνίες 3.2.05 και 8.2.05 αντίστοιχα.

Υποβλήθηκε, επίσης, στον μάρτυρα ότι μια και μόνο μεταβίβαση έλαβε χώρα και συγκεκριμένα από τον μάρτυρα στον Ενάγοντα και όχι δύο, ήτοι πρώτα από τον μάρτυρα προς τον Saed και, ακολούθως, από τον Saed προς τον Ενάγοντα. Πιστοποιητικό εγγραφής επ’ ονόματι του Saed ουδέποτε εκδόθηκε. Θέση του μάρτυρα είναι ότι το εν λόγω αυτοκίνητο το πούλησε στον Saed και δεν γνωρίζει αν τελικά αυτό μεταβιβάσθηκε στον Ενάγοντα.

Αγνοεί δε την ύπαρξη του Τεκμηρίου 16. Επίσης, καμία επιταγή δεν έλαβε από οποιονδήποτε για την πληρωμή του τιμήματος. Μάλιστα, επειδή ο Saed δεν είχε χρήματα για να του καταβάλει το υπόλοιπο συμφώνησε και πήρε από τον Saed σκαλωσιές αξίας Λ.Κ.400,00 σεντ εις αντάλλαγμα του υπολοίπου. Επειδή δε ακριβώς ο μάρτυρας δεν πώλησε το αυτοκίνητο στον Ενάγοντα ο μάρτυρας δεν ζήτησε να ξοφληθεί από τον Ενάγοντα.

Γι’ αυτό και δεν υπήρχε λόγος να κινηθεί δικαστικά εναντίον του Ενάγοντα.

Ο Saed μιλούσε Ελληνικά και ήταν φίλος με τον Ενάγοντα. Την ημέρα της πώλησης ο μάρτυρας περνούσε τυχαία έξω από το γραφείο του Ενάγοντα οπότε και είδε τον Saed να συνομιλεί με τον Ενάγοντα εντός του γραφείου. Σταμάτησε εκεί και συμφώνησε με τον Saed να του πωλήσει το αυτοκίνητό του. Αρνήθηκε ότι πήγε στο γραφείο του Ενάγοντα για να πωλήσει το αυτοκίνητο στον Ενάγοντα παίρνοντας μαζί του και τον Saed ως διερμηνέα ως του υποβλήθηκε από την πλευρά του Ενάγοντα.

Στο γραφείο όπου έγινε η πώληση ο μάρτυρας παρέδωσε στον Saed την άδεια οδήγησής του για να γίνει η μεταβίβαση. Υπέγραψε, επίσης, έγγραφο μεταβίβασης που του παρουσίασαν στο γραφείο αλλά η δοσοληψία έγινε με τον Saed. Τι έγραψαν ή τι έκαναν από κει και πέρα ο Saed και ο Ενάγων δεν γνωρίζει. Ερωτηθείς αν γνώριζε τι αναγράφονταν στο έντυπο μεταβίβασης ή αν ρώτησε τον Saed σε ποιο πρόσωπο μεταβίβαζε το αυτοκίνητο με το εν λόγω έγγραφο ο μάρτυρας απάντησε ότι ο ίδιος ήταν στον Saed που είχε πωλήσει το αυτοκίνητο και δεν ήταν «δουλειά του» σε ποιον θα το μεταβίβαζε κατόπιν ο Saed.

Δεν θεώρησε ορθό να κινηθεί δικαστικά εναντίον του Saed, αφενός, γιατί ήταν συνάδελφοι και δούλευαν μαζί στις οικοδομές, αφετέρου, γιατί και ο ίδιος χρειαζόταν τις σκαλωσιές. Αρνήθηκε ότι πώλησε το προαναφερόμενο αυτοκίνητο στον Ενάγοντα έναντι του ποσού των Λ.Κ.2.500,00 σεντ, που αναγράφεται επί του Τεκμηρίου 23, ή ότι έλαβε το προαναφερόμενο ποσό από τον Ενάγοντα και υπέδειξε ότι τίποτα από όσα αναγράφονται στο Τεκμήριο 23 δεν τα έγραψε ο ίδιος αφού συν τοις άλλοις είναι αγράμματος και δεν γνωρίζει ούτε να διαβάζει, ούτε να γράφει είτε Αγγλικά, είτε Αραβικά, είτε Ελληνικά.

Ο μάρτυρας μου έκανε πολύ καλή εντύπωση ως μάρτυρας της αλήθειας. Μέσα από την συμπεριφορά του στο εδώλιο του μάρτυρα, τον τρόπο και το ύφος με το οποίο κατέθεσε μου ενέπνευσε την πεποίθηση ότι ήταν ειλικρινής και μάρτυρας της αλήθειας. Ήταν αυθόρμητος και δεν υπολόγιζε τις απαντήσεις του. Ήταν, επίσης, θετικός και σταθερός στην μαρτυρία του και δεν κλονίσθηκε παρά την σφοδρή αντεξέταση στην οποία υπεβλήθη. Η μαρτυρία του είναι αποδεκτή στην ολότητά της.

Δέχομαι, επομένως, μεταξύ άλλων, ότι η συμφωνία για την πώληση του αυτοκινήτου του μάρκας Nissan με αριθμούς εγγραφής SP 256 δεν έγινε με τον Ενάγοντα, αλλά με το πρόσωπο που ο μάρτυρας υπέδειξε, ήτοι τον Saed από την Ιορδανία, ότι η συμφωνηθείσα τιμή πώλησης ήταν Λ.Κ.850,00 σεντ, ότι ο μάρτυρας ουδέν ποσό έλαβε από τον Ενάγοντα για την πώληση του αυτοκινήτου του και δη το ποσό των Ευρώ 2.500,00 σεντ είτε με επιταγές, είτε σε μετρητά και ότι για την πώληση του αυτοκινήτου του ο μάρτυρας πληρώθηκε από τον προαναφερόμενο Saed εν μέρει σε μετρητά και εν μέρει σε είδος ως υπέδειξε στην μαρτυρία του. Επίσης, δέχομαι ότι η υπογραφή που φαίνεται επί του Τεκμηρίου 23 στην θέση του λαβόντα δεν είναι η υπογραφή του μάρτυρα και ότι τα όσα αναγράφονται στο Τεκμήριο 23 και δη ότι η αγορά του αυτοκινήτου του έγινε από τον Ενάγοντα δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Συναφώς προκύπτει από την μαρτυρία του μάρτυρα ότι το Τεκμήριο 23 είναι πλαστογραφημένο έγγραφο, κάτι το οποίο αποτελεί και διαπίστωσή μου.

Θέση της πλευράς του Ενάγοντα ήταν ότι το έγγραφο μεταβίβασης που ζητήθηκε από τον μάρτυρα να υπογράψει και που εν τέλει ο μάρτυρας υπέγραψε σύμφωνα και με τον ίδιο παρουσίαζε ως αγοραστή τον Ενάγοντα, εξ’ ου και πιστοποιητικό εγγραφής επ’ ονόματι του Saed ουδέποτε εκδόθηκε. Στο Τεκμήριο 16 αναφέρεται ως ημερομηνία μεταβίβασης η 2.2.05, ήτοι αρχές του έτους 2005, πράγμα που τείνει να συνηγορεί με την θέση της πλευράς του Ενάγοντα ότι η μεταβίβαση έγινε απ’ ευθείας από τον μάρτυρα προς τον Ενάγοντα χωρίς να μεσολαβήσει μεταβίβαση από τον μάρτυρα στον Saed και στην συνέχεια μεταβίβαση από τον Saed προς τον Ενάγοντα σε συνδυασμό και με την μαρτυρία του μάρτυρα ότι η πώληση έγινε εντός του 2005.

Οπότε δεν αποκλείεται ενόψει της μαρτυρίας του μάρτυρα ότι όντως υπέγραψε έντυπο μεταβίβασης στα γραφεία του Ενάγοντα το έντυπο αυτό να παρουσίαζε ως αγοραστή τον Ενάγοντα και όχι τον Saed αφ’ ης στιγμής ο μάρτυρας όντας αγράμματος και μη γνωρίζοντας να γράφει ή να διαβάζει Ελληνικά δεν ήταν και σε θέση να αντιληφθεί κάτι τέτοιο.

Αφού και ερωτηθείς αν γνώριζε τι αναγράφονταν στο έντυπο μεταβίβασης που υπέγραψε ή αν ρώτησε τον Saed σε ποιο πρόσωπο μεταβίβαζε το αυτοκίνητο με το εν λόγω έγγραφο ο μάρτυρας δεν έδωσε σαφή απάντηση. Ό,τι απάντησε ήταν επανάληψη αυτού που μόνο γνώριζε και που αντανακλούσε την πραγματικότητα. Ότι, δηλαδή, ο ίδιος ήταν στον Saed που είχε πωλήσει το αυτοκίνητο προσθέτοντας ότι δεν ήταν «δουλειά του» σε ποιον θα το μεταβίβαζε κατόπιν ο Saed.

Αν, όμως, έγινε κάτι τέτοιο σημαίνει ότι ο μάρτυρας είχε εξαπατηθεί τόσο από τον Saed όσο και από τον Ενάγοντα αφού ο μάρτυρας πώλησε στον Saed και όχι στον Ενάγοντα.

Συνοψίζοντας δέχομαι ότι ο μάρτυρας πώλησε το αυτοκίνητό του στον Saed για το ποσό των Λ.Κ.850,00 σεντ. Πληρώθηκε από τον Saed το ποσό των Λ.Κ.450,00 σεντ σε μετρητά και το υπόλοιπο ποσό των Λ.Κ.400,00 σεντ σε είδος. Ο Ενάγων, όμως, στο έντυπο μεταβίβασης, προδήλως, παρουσίασε ως αγοραστή τον εαυτό του, κάτι που είναι και πάγια θέση της πλευράς του Ενάγοντα, με αποτέλεσμα το εκδοθέν πιστοποιητικό εγγραφής – Τεκμήριο 16 – να παρουσιάζει ως εγγεγραμμένο ιδιοκτήτη τον ίδιο. Ακολούθως κατήρτισε είτε ο ίδιος προσωπικά, είτε κάποιο άλλο τρίτο πρόσωπο με τις υποδείξεις του το πλαστό Τεκμήριο 23 στο οποίο αναγράφεται ότι το εν λόγω αυτοκίνητο πωλήθηκε από τον μάρτυρα στον Ενάγοντα στην τιμή των Λ.Κ.2.500,00 σεντ.

Τέταρτος μάρτυρας για την Υπεράσπιση κατέθεσε ο Χρίστος Άσπρου. Ο εν λόγω μάρτυρας κατέθεσε αφού προηγουμένως υιοθέτησε το περιεχόμενο της γραπτή του δήλωση σύμφωνα με την δυνατότητα που παρέχεται προς αυτή την κατεύθυνση από το Κεφ. 9 όπως τροποποιήθηκε. Η εν λόγω δήλωση σημειώθηκε από το Δικαστήριο ως Τεκμήριο 126. Στην συνέχεια και στα πλαίσια της κυρίως εξέτασης του ο μάρτυρας κατέθεσε προφορικά και εν τέλει αντεξετάστηκε από τον ευπαίδευτο συνήγορο του Ενάγοντα.

Στο Τεκμήριο 126 ο μάρτυρας αναφέρει, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα. Είναι τροχονόμος και βρίσκεται στην υπηρεσία του Εναγόμενου από τις 8.1.2001. Έχει αναγνώσει την Έκθεση Απαίτησης και έχει λάβει γνώση των εγγράφων που κατατέθηκαν ως τεκμήρια στην υπόθεση. Απορρίπτει όλους τους ισχυρισμούς οι οποίοι εκτίθενται στην Έκθεση Απαίτησης καθώς και αυτούς που εκτίθενται στην γραπτή δήλωση του Ενάγοντα – Τεκμήριο 1. Έχει προσωπική εμπλοκή στην υπόθεση εξ’ ου και γνωρίζει προσωπικά τα γεγονότα που την περιβάλλουν αφού συν τοις άλλοις αυτός ήταν που ετοίμασε και απέστειλε ταχυδρομικώς τις επιστολές – Τεκμήριο 62 – ετοίμασε τις δημοσιεύσεις στις εφημερίδες Φιλελεύθερος, Φωνή, Επιλογές τον Φεβρουάριο του 2009 και μαζί με τον Γεώργιο Παχνιώτη παρέλαβε τα αυτοκίνητα από τα τεμάχια 323, 324 και 9 τα οποία βρίσκονται στην Γεροσκήπου.

Τα αυτοκίνητα με αριθμούς εγγραφής SP 256, ΕΑΖ 126, AAZ 032 και WJ 627 είναι εγγεγραμμένα επ’ ονόματι του Ενάγοντα. Αυτά βρίσκονταν εγκατελειμένα στο τεμάχιο 9 στην οδό Ευαγόρα Παλληκαρίδη στην Γεροσκήπου, για περισσότερο από 3 εβδομάδες. Με επιστολές του ημερομηνίας 21.2.09 – Τεκμήριο 62 – τις οποίες απέστειλε ταχυδρομικώς στον Ενάγοντα ο Εναγόμενος κάλεσε τον Ενάγοντα όπως εντός 4 εβδομάδων μετακινήσει τα πιο πάνω αναφερόμενα αυτοκίνητα καθότι αυτά βρίσκονταν εγκατελειμένα εντός του πιο πάνω τεμαχίου για περισσότερο από 3 εβδομάδες, ενέργεια στην οποία ο Ενάγων παρέλειψε να προβεί.

Τα αυτοκίνητα με αριθμούς εγγραφής εγγραφής SY 639, YL 533, EHP 658, EYA 187 και EKN 335 είναι εγγεγραμμένα επ’ ονόματι των Guektor Popov, Χριστόδουλο Νικολάου, Ιωάννη Φραγκεσκίδη, L & T Nicolaou Ltd και Λίζα Κυριακίδου αντίστοιχα. Το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής εγγραφής ΕΑΝ 873 είναι εγγεγραμμένο επ’ ονόματι του Ενάγοντα. Τα πιο πάνω αυτοκίνητα βρίσκονταν εγκατελειμένα στα τεμάχια 323 και 324 στην οδό Αρχιεπισκόπου Μακαρίου στην Γεροσκήπου για περισσότερο από 3 εβδομάδες. Με επιστολές του ημερομηνίας 26.1.09 – Τεκμήριο 62 - τις οποίες απέστειλε ταχυδρομικώς στα πιο πάνω αναφερόμενα πρόσωπα ο Εναγόμενος κάλεσε τα εν λόγω πρόσωπα περιλαμβανομένου και του Ενάγοντα όπως εντός 4 εβδομάδων μετακινήσουν τα πιο πάνω αναφερόμενα αυτοκίνητα καθότι αυτά βρίσκονταν εγκατελειμένα εντός των πιο πάνω τεμαχίων για περισσότερο από 3 εβδομάδες, ενέργεια στην οποία οι εν λόγω ιδιοκτήτες περιλαμβανομένου και του Ενάγοντα παρέλειψαν να προβούν. Τα τεμάχια 323 και 324 ήταν ανοικτά τεμάχια. Τα αυτοκίνητα που βρίσκονταν εντός αυτών ήταν εγκατελειμμένα και προκαλούσαν οχληρία με αποτέλεσμα η ιδιοκτήτρια τους να κάνει παράπονο στον Εναγόμενο.

Τα αυτοκίνητα με αριθμούς εγγραφής εγγραφής RA 626 και DAJ 558 είναι εγγεγραμμένα επ’ ονόματι των S E Motors Ltd και Μηνά Ζακχαίο αντίστοιχα. Τα πιο πάνω αυτοκίνητα βρίσκονταν εγκατελειμένα στο τεμάχιο 9 στην οδό Ευαγόρα Παλληκαρίδη στην Γεροσκήπου ιδιοκτησίας του Ενάγοντα για περισσότερο από 3 εβδομάδες. Με επιστολές του ημερομηνίας 21.2.09 – Τεκμήριο 62 - τις οποίες απέστειλε ταχυδρομικώς στα πιο πάνω αναφερόμενα πρόσωπα ο Εναγόμενος κάλεσε τα εν λόγω πρόσωπα όπως εντός 4 εβδομάδων μετακινήσουν τα πιο πάνω αναφερόμενα αυτοκίνητα καθότι αυτά βρίσκονταν εγκατελειμένα εντός του πιο πάνω τεμαχίου για περισσότερο από 3 εβδομάδες, ενέργεια στην οποία οι εν λόγω ιδιοκτήτες παρέλειψαν να προβούν. Το τεμάχιο 9 ήταν, επίσης, ανοικτό τεμάχιο.

Παρελθούσης απράκτου της προθεσμίας που έτασσαν οι επιστολές – Τεκμήριο 62 – και οι δημοσιεύσεις τα αυτοκίνητα με αριθμούς εγγραφής SY 639, YL 533, EHP 658, EYA 187, EKN 335 και ΕΑΝ 873 μεταφέρθηκαν στις 9.5.09 σε περιφραγμένο χώρο του Εναγόμενου στην περιοχή Μαλαθαράς, Γεροσκήπου, στον οποίο πρόσβαση είχε μόνο ο Εναγόμενος και οι εξουσιοδοτημένοι αντιπρόσωποί του. Στον ίδιο χώρο μεταφέρθηκαν στις 16.5.09 τα αυτοκίνητα με αριθμούς εγγραφής SP 256, ΕΑΖ 126, AAZ 032, WJ 627, RA 626 και DAJ 558. Ο εν λόγω χώρος κλειδωνόταν. Τα πιο πάνω αυτοκίνητα ήταν σε άθλια κατάσταση, παλαιά σε ηλικία, καταστραμμένα και μηδενικής αξίας. Το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής ΕΝΝ 247 ουδέποτε το παρέλαβε ο Εναγόμενος.

Στα πλαίσια της κυρίως εξέτασής του ο μάρτυρας κατέθεσε, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα έγγραφα ως τεκμήρια:

φωτοαντίγραφο δημοσίευσης στην Εφημερίδα «Επιλογές», φύλλο ημερομηνίας 28.2.09, φωτοαντίγραφο δημοσίευσης στην Εφημερίδα «Η Φωνή», φύλλο ημερομηνίας 28.2.09, φωτοαντίγραφο δημοσίευσης στην Εφημερίδα «Φιλελεύθερος», φύλλο ημερομηνίας 27.2.09. Σύμφωνα με το Τεκμήριο 126 οι εν λόγω δημοσιεύσεις έγιναν δυνάμει του άρθρου 92Α του Περί Δήμων Νόμου, Ν. 111/1985, όπως τροποποιήθηκε. Τα εν λόγω έγγραφα κατατέθηκαν ως δέσμη εγγράφων η οποία σημειώθηκε από το Δικαστήριο ως Τεκμήριο 127

16 φωτογραφίες οι οποίες κατατέθηκαν ως δέσμη εγγράφων η οποία σημειώθηκε από το Δικαστήριο ως Τεκμήριο 128. Σημειώνεται ότι οι έντεκα από αυτές είναι τυπωμένες σε φωτογραφικό χαρτί και δεν είναι ψηφιακές, ενώ οι υπόλοιπες σε κανονικό χαρτί. Σε κάθε φωτογραφία η οποία είναι τυπωμένη σε φωτογραφικό χαρτί δόθηκε από το Δικαστήριο αριθμός από το 1 έως το 11. Στα φύλλα χαρτιού στα οποία αποτυπώνονται πότε δύο και πότε μια φωτογραφία ψηφιακή δόθηκαν οι αριθμοί 12 έως 16. Σύμφωνα με την παράγραφο 11 του Τεκμηρίου 126 οι εν λόγω φωτογραφίες απεικονίζουν τα αυτοκίνητα και τον χώρο στον οποίο βρίσκονταν πριν αυτά παραληφθούν από τον Εναγόμενο

το τοπογραφικό σχέδιο που αναφέρεται στην παράγραφο 11 του Τεκμηρίου 126 και το οποίο σημειώθηκε από το Δικαστήριο ως Τεκμήριο 129.

Οι φωτογραφίες 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 10 και 11 απεικονίζουν τα τεμάχια 323 και 324 στην οδό Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ στην Γεροσκήπου. Οι φωτογραφίες 9, 12, 13, 14, 15 και 16 απεικονίζουν το τεμάχιο του Ενάγοντα στην οδό Ευαγόρα Παλληκαρίδη στην Γεροσκήπου.

Ο μάρτυρας υπέδειξε, επίσης, τα ακόλουθα:

Η φωτογραφία 1 απεικονίζει το όχημα με αριθμούς εγγραφής ΥL 533 μάρκας Ford

η φωτογραφία 2 απεικονίζει το όχημα με αριθμούς εγγραφής SY 639, μάρκας Toyota, χρώματος μπλε και το όχημα με αριθμούς εγγραφής ΕΚΝ 335, μάρκας Daihatsu, χρώματος άσπρου

Η φωτογραφία 3 απεικονίζει το όχημα με αριθμούς εγγραφής ΥL 533 μάρκας Ford

Η φωτογραφία 4 απεικονίζει το όχημα με αριθμούς εγγραφής ΕΥΑ 187

Η φωτογραφία 7 απεικονίζει το όχημα με αριθμούς εγγραφής ΕΑΝ 873, μάρκας Toyota

η φωτογραφία 9 απεικονίζει τα οχήματα με αριθμούς εγγραφής ΕΑΖ 126, RΑ 626, ΑΑΖ 32. Το τελευταίο είναι μάρκας Mitsubishi Lancer

Αναφορικά με το τεμάχιο 352 στο οποίο βρίσκονται τα γραφεία/καταστήματα του Ενάγοντα ο μάρτυρας υποστήριξε τα ακόλουθα. Κατά τον επίδικο χρόνο στα αριστερά των καταστημάτων υπήρχε μια κατασκευή παράνομη την οποία χρησιμοποιούσε άτομο που επιδιόρθωνε ελαστικά. Εκεί υπήρχαν μαζεμένα διάφορα ελαστικά και παλιά τρακτέρ. Στην πίσω πλευρά υπήρχε container. Δεξιά των καταστημάτων υπήρχε μια κατασκευή σαν γκαράζ εντός του οποίου υπήρχαν παλιοαυτοκίνητα και παλιοεξαρτήματα αυτοκινήτων και προς το τέρμα του το τεμάχιο ήταν κλειστό. Στο μπροστινό μέρος υπήρχαν 2-3 αυτοκίνητα του Ενάγοντα. Στο πίσω μέρος το τεμάχιο 352 συνορεύει με άλλο τεμάχιο το οποίο ανήκει σε τρίτο πρόσωπο και συγκεκριμένα σε κάποιο Νεόφυτο Φακοντή ο οποίος υπέβαλε γραπτώς παράπονα στον Εναγόμενο για την ακαταστασία που επικρατούσε στον χώρο με την παρουσία των τρακτέρ, παλιοαυτοκινήτων και παλιοσιδέρων. Μεταξύ των δύο τεμαχίων υπάρχει υψομετρική διαφορά της τάξης των 2 περίπου μέτρων. Σε ψηλότερο σημείο βρίσκεται το τεμάχιο 352 του Ενάγοντα. Ο χώρος στο πίσω μέρος του τεμαχίου 352 είναι ελάχιστος. Από τον δημόσιο δρόμο δεν μπορούσε να εισέλθει κάποιος παράπλευρα του τεμαχίου 352 είτε από τα δεξιά, είτε από τα αριστερά με αυτοκίνητο και να φθάσει στο πίσω μέρος του τεμαχίου 352.

Κατά τον ουσιώδη χρόνο το τεμάχιο 9 ήταν «μια σκέτη ακαταστασία». Εντός αυτού υπήρχαν εγκαταλειμένα αυτοκίνητα, άγρια χόρτα και πολλά άχρηστα αντικείμενα. Γι’ αυτό και η γειτόνισσα με το όνομα Μάρω Καλού η οποία κατοικεί απέναντι από το εν λόγω τεμάχιο φρόντισε να το περιφράξει με πράσινο δίχτυ για να μην αντικρίζει την ακαλαισθησία και να μην ενοχλείται από την οχληρία. Η ίδια ανέθεσε την τοποθέτηση των πάσσαλων και του διχτύου στον Πανίκο Παπαλλά και την τοποθέτηση καγκελιού στον Πανίκο Λοίζου. Για τα πιο πάνω ο μάρτυρας ενημερώθηκε τόσο από την ίδια την Μάρω Καλού όσο και από τον Πανίκο Λοϊζου.

Αντεξεταζόμενος ο μάρτυρας ανέφερε, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα. Ο ίδιος αποφάσισε και έκρινε αφού προηγουμένως τα είδε ότι τα επίδικα αυτοκίνητα ήταν εγκαταλελειμμένα εντός της εννοίας του όρου όπως αυτός προσδιορίζεται στο άρθρο 92Α του Περί Δήμων Νόμου, όπως τροποποιήθηκε. Τα επίδικα αυτοκίνητα δεν βρίσκονταν σε πλήρως περιφραγμένο ή έγκλειστο χώρο, ούτε στο υποστατικό όπου ο Ενάγων διεξήγαγε την επιχείρησή του και σε καθορισμένους αδειούχους χώρους. Σε μια τέτοια περίπτωση δεν θα ασκούσε τις εξουσίες που του παρέχονται από το άρθρο 92Α του Περί Δήμων Νόμου, όπως τροποποιήθηκε.

Αναφορικά με τις φωτογραφίες του Τεκμηρίου 128 ο μάρτυρας ανέφερε, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα. Την φωτογραφία 11 ο μάρτυρας την έβγαλε τον Νοέμβριο του 2008 και τα αυτοκίνητα τα κατάσχεσε τον Μάϊο του 2009. Στην εν λόγω φωτογραφία φαίνονται αυτοκίνητα που άλλα ανήκουν στον Ενάγοντα και άλλα σε τρίτα πρόσωπα. Ο μάρτυρας υπέδειξε ότι στην εν λόγω φωτογραφία φαίνονται τα ακόλουθα αυτοκίνητα τα οποία ανήκουν σε τρίτα πρόσωπα:

το κόκκινο αυτοκίνητο που φαίνεται πίσω από άλλο κόκκινο αυτοκίνητο είναι μάρκας Seat και έχει αριθμούς εγγραφής ΕΥΑ 187. Ανήκει στην εταιρεία L & T Nicolaou Ltd. Οι αριθμοί εγγραφής του φαίνονται στην φωτογραφία 4. Στην φωτογραφία 4 φαίνεται καθαρά η οδός Μάρκου Δράκου και στην φωτογραφία 11 η οδός Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄

το άσπρο αυτοκίνητο που φαίνεται στα δεξιά, στο βάθος της φωτογραφίας, είναι μάρκας Mitsubishi, έχει αριθμούς εγγραφής ΕΗΡ 658 και ανήκει στον Ιωάννη Φραγκεσκίδη, από την Λευκωσία

το άσπρο αυτοκίνητο που φαίνεται πίσω από το ΕΥΑ 187 ανήκει στον Χριστόδουλο Νικολάου από το Παλιομέτοχο, είναι μάρκας Ford και έχει αριθμούς εγγραφής YL 533. Σημειώνεται ότι η Υπεράσπιση αμφισβήτησε ότι το εν λόγω αυτοκίνητο φέρει τους πιο πάνω αριθμούς εγγραφής. Έψεξε, μάλιστα, τον μάρτυρα που οι φωτογραφίες του Τεκμηρίου 128 τις οποίες έβγαλε ο μάρτυρας δεν απεικονίζουν τους αριθμούς εγγραφής των αυτοκινήτων.

Διερωτήθηκε, επίσης, πώς είναι δυνατόν ο μάρτυρας να θυμάται τους αριθμούς εγγραφής των αυτοκινήτων που φαίνονται στις φωτογραφίες του Τεκμηρίου 128 ύστερα από τόσα χρόνια και να τους υποδεικνύει στο Δικαστήριο. Ο μάρτυρας απάντησε ότι ένεκα της εκκρεμοδικίας ασχολείται με αυτήν την υπόθεση εδώ και αρκετό καιρό εξ’ ου και η μνήμη του για το ποιοι αριθμοί εγγραφής αντιστοιχούν σε ποια αυτοκίνητα.

Ειδικότερα υπέδειξε ότι έχει χρόνια που έρχεται στο Δικαστήριο για την παρούσα υπόθεση και ότι και κάθε φορά που είναι ορισμένη η υπόθεση ενώπιον του Δικαστηρίου βλέπει τις φωτογραφίες και συμβουλεύται τα διάφορα έγγραφα που έχει στην κατοχή του. Έτσι γνωρίζει πολύ καλά τα αυτοκίνητα που κατάσχεσε και που αφορούν στην παρούσα υπόθεση καθώς και τους αριθμούς εγγραφής τους.

Επίσης, τους αριθμούς εγγραφής όπως τους αποτύπωσε πριν την κατάσχεση και κατά την κατάσχεση τους κατέγραψε στις Ειδοποιήσεις - Τεκμήριο 62. Δεν είχε ιδιαίτερο λόγο που δεν έπραξε ως του καταλογίσθηκε από την πλευρά του Ενάγοντα. Ήταν σκοπιμότερο σύμφωνα με τον ίδιο να καταδείξει τα αυτοκίνητα και την κατάσταση στην οποία βρίσκονταν και δη τις ζημιές που αυτά έφεραν παρά τους αριθμούς εγγραφής τους για να αποφύγει κατηγορίες εκ των ιδιοκτητών του τύπου ότι οι εν λόγω ζημιές είχαν προκληθεί από τον Εναγόμενο.

Υπέδειξε, επίσης, ότι στην φωτογραφία 2 φαίνονται τα ακόλουθα αυτοκίνητα τα οποία, επίσης, ανήκουν σε τρίτα πρόσωπα:

το αυτοκίνητο χρώματος γκριζογαλάζιου, μάρκας Toyota με αριθμούς εγγραφής SY 639 το οποίο ανήκει στον Guektor Popov με διεύθυνση την Μεσόγη

το αυτοκίνητο χρώματος άσπρου το οποίο ανήκει στην Λίζα Κυριακίδου από τον Στρόβολο και έχει αριθμούς εγγραφής ΕΚΝ 335

Οι φωτογραφίες 13-15 του Τεκμηρίου 128 απεικονίζουν αυτοκίνητα που κατάσχεσε από το τεμάχιο 9, ιδιοκτησίας του Ενάγοντα, το οποίο βρίσκεται στην οδό Ευαγόρα Παλληκαρίδη. Στην φωτογραφία 13 φαίνεται το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής DAJ 558, στην φωτογραφία 14 τα αυτοκίνητα με αριθμούς εγγραφής EHZ 856 και SP 256 και στην φωτογραφία 15 τα αυτοκίνητα με αριθμούς εγγραφής EAZ 126 και BAM 696. Τα εν λόγω αυτοκίνητα ήταν παλιοαυτοκίνητα και σε κακή κατάσταση και προκαλούσαν ακαλαισθησία. Μαζί με τα χόρτα που υπήρχαν εντός του τεμαχίου δημιουργείτο μια χαώδης κατάσταση. Ενδεικτικές είναι οι φωτογραφίες 14-16 του Τεκμηρίου 128. Εισήλθε εντός του τεμαχίου 9 από την οδό Γαβριήλ Χ΄΄Ζηνοβίου η οποία είναι παράλληλη οδός με την οδό Ευαγόρα Παλληκαρίδη.

Αρνήθηκε υποβολή από την πλευρά του Εναγοντα ότι στο τεμάχιο 9 στην πλευρά του που άπτεται της οδού Ευαγόρα Παλληκαρίδη υπήρχε πέτρινος τοίχος ύψους 1½ μέτρου. Αντέτεινε ότι αν υπήρχε τοίχος – κάτι για το οποίο δεν είναι βέβαιος - ο τοίχος αυτός, που δεν πρέπει να ήταν τοίχος, αλλά πέτρες, ήταν οπωσδήποτε μικρότερου ύψους, της τάξης των 30 εκατοστών, τον οποίο και χαρακτήρισε ως τοιχαράκι. Σήμερα υπάρχει ψηλότερος τοίχος ενόψει του ότι ο Ενάγων πριν 2 με 3 χρόνια ξεκίνησε κάποια κατασκευή. Για την πλευρά του τεμαχίου 9 άλλη από εκείνη που άπτεται της οδού Ευαγόρα Παλληκαρίδη και άλλη από εκείνη που άπτεται της οδού Γαβριήλ Χατζηνοβίου και άλλη από εκείνη στην οποία υπάρχει ο τοίχος ο οποίος φαίνεται στο βάθος της φωτογραφίας Τεκμήριο 67 ο μάρτυρας δεν θυμόταν αν υπήρχε τοίχος ή περίφραξη. Έτσι, με δεδομένο ότι η περίφραξη με το δίχτυ στην οδό Γαβριήλ Χατζηνοβίου κατά τον κρίσιμο χρόνο ήταν στην κατάσταση που φαίνεται στην φωτογραφία Τεκμήριο 67 και για τον λόγο αυτό τα αυτοκίνητα ήταν ορατά από την πλευρά της οδού Γαβριήλ Χατζηνοβίου και με δεδομένο ότι δεν υπήρχε τοίχος περίφραξης ή τοίχος αρκετά ψηλός από την πλευρά της οδού Ευαγόρα Παλληκαρίδη ώστε τα αυτοκίνητα να μην φαίνονται από την πλευρά της οδού Ευαγόρα Παλληκαρίδη το τεμάχιο 9 δεν μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως κλειστό αλλά ως ανοικτό.

Η πλευρά του Ενάγοντα έψεξε τον μάρτυρα που δεν έβγαλε φωτογραφίες του τεμαχίου 9 για να αποδείξει ως ήταν η θέση του ότι αυτό ήταν ένα ανοικτό τεμάχιο. Σε μεταγενέστερο στάδιο της αντεξέτασης η πλευρά του Ενάγοντα υπέβαλε στον μάρτυρα ότι το τεμάχιο 9 ήταν περιφραγμένο με πέτρες στις 3 του πλευρές ύψους πέραν του 1½ μέτρου, ενώ στην τέταρτη του πλευρά υπήρχε η περίφραξη με τους μεταλικούς πάσσαλους και το δίχτυ. Ο μάρτυρας αρνήθηκε την υποβολή υποστηρίζοντας ότι το τεμάχιο 9 δεν ήταν περιφραγμένο, αλλά ανοικτό. Προς επίρρωση του ισχυρισμού του αυτού ο μάρτυρας υπέδειξε την πάνω φωτογραφία του φύλλου φωτογραφιών με αριθμό 14 του Τεκμηρίου 128 υποδεικνύοντας ότι η εν λόγω φωτογραφία καταμαρτυρεί περίτρανα ότι το τεμάχιο 9 ήταν ανοικτό κατά τον κρίσιμο χρόνο. Σημειώνεται ότι σύμφωνα με τον μάρτυρα τα 3 αυτοκίνητα που φαίνονται στην πάνω φωτογραφία δεν υπήρχαν κατά τον χρόνο της εισόδου και της κατάσχεσης.

Τα τεμάχια 323-324 απείχαν από τον χώρο επιχείρησης του Ενάγοντα απόσταση περί το ένα χιλιόμετρο και όχι 100 μέτρα ως υποδείχθηκε από την πλευρά του Ενάγοντα.

Υπεύθυνος για τον χώρο εντός του οποίου μεταφέρθηκαν και τοποθετήθηκαν τα κατασχεθέντα αυτοκίνητα ήταν ο Εναγόμενος. Ο εν λόγω χώρος ήταν περιφραγμένος με περίφραξη και είχε είσοδο η οποία κλείδωνε με κλειδωνιά και η είσοδος ήταν πάντα κλειδωμένη. Τα κλειδιά της εισόδου τα είχε ο Εναγόμενος. Ο χώρος δεν φυλασσόταν από φρουρό και δεν υπήρχαν κάμερες ασφαλείας. Υπήρχε, όμως, αναρτημένη επιγραφή η οποία έλεγε ότι απαγορεύονταν η είσοδος σε μη εξουσιοδοτημένα πρόσωπα ή σε πρόσωπα που δεν είχαν εργασία. Η τελευταία φορά που ο μάρτυρας είδε τα κατασχεθέντα οχήματα ήταν τον Αύγουστο του 2011. Από τότε και μέχρι την 1.11.11 δεν είχε επισκεφθεί ξανά τον χώρο. Προέβη δε σε καταγγελία για την κλοπή, μεταξύ άλλων, των αυτοκινήτων του Ενάγοντα στην Αστυνομία την 1.11.11, ήτοι την ίδια ημέρα κατά την οποία ενημερώθηκε από συνάδελφό του ότι από τον εν λόγω χώρο έλειπαν αυτοκίνητα. Τα αυτοκίνητα του Ενάγοντα λογικά πρέπει να κλάπηκαν μεταξύ Αυγούστου 2011 και 1.11.11.

Η αξία των αυτοκινήτων κοστολογίσθηκε στο ποσό των Ευρώ 15,00 σεντ. Το εν λόγω ποσό είναι το ποσό που συνήθως λαμβάνει ο Εναγόμενος από συγκεκριμένες αδειούχες εταιρείες που αγοράζουν τα αυτοκίνητα για να τα καταστρέψουν στην συνέχεια μετά από προσφορές που βγάζει ο Εναγόμενος. Ο μάρτυρας δέχθηκε ότι δεν έχει γνώσεις για την εκτίμηση της αξίας αυτοκινήτων.

Τις επιστολές – Τεκμήριο 62 – τις ετοίμασε ο ίδιος και τις υπέγραψε ο Δημοτικός Γραμματέας. Επίσης, ο ίδιος τις έστειλε με απλό ταχυδρομείο. Υπέδειξε, επίσης, ότι η δημοσίευση στις εφημερίδες θεωρείται νόμιμη ειδοποίηση. Υπέδειξε, ακόμη, ότι ο Ενάγων παρέλαβε τις επιστολές – Τεκμήριο 62 – κάτι το οποίο ο Ενάγων παραδέχθηκε στον μάρτυρα. Δέχθηκε ότι οι εφημερίδες Φωνή και Επιλογές είναι τοπικές εφημερίδες και εβδομαδιαίες. Και όχι καθημερινές. Όμως, σύμφωνα με τον μάρτυρα η δημοσίευση στην εφημερίδα Φιλελεύθερος, η οποία είναι παγκύπριας κυκλοφορίας – ως είναι αποδεκτό και από την πλευρά του Ενάγοντα - ήταν αρκετή. Υποστήριξε, επίσης, ότι οι Επιλογές κυκλοφορούσε και εκτός Πάφου, αν και δέχθηκε ότι η εν λόγω εφημερίδα δεν ήταν παγκύπριας κυκλοφορίας.

Δέχθηκε ότι πριν κατάσχει τα αυτοκίνητα δεν είχε επικολλήσει πάνω σε αυτά και σε περίοπτη θέση αυτοκόλλητη γνωστοποίηση ότι είχαν χαρακτηρισθεί ως εγκαταλελειμμένα. Ο λόγος είναι γιατί η δημοσίευση στην Επίσημη Εφημερίδα θεωρείται νόμιμη δημοσίευση. Εξάλλου ο Ενάγων είχε ενημερώσει τον μάρτυρα μια εβδομάδα μετά ότι είχε παραλάβει τις επιστολές – Τεκμήριο 62 - και, επομένως, είχε ενημερωθεί για τις ενέργειες του μάρτυρα. Δέχθηκε, επίσης, ότι δεν είχε ακινητοποιήσει τα αυτοκίνητα.

Υποβλήθηκαν στον μάρτυρα οι ακόλουθες θέσεις από την πλευρά του Ενάγοντα:

τα αυτοκίνητα που κατάσχεσε ο μάρτυρας δεν ήταν εγκαταλειμμένα εντός της έννοιας της Νομοθεσίας γι’ αυτό και ο μάρτυρας δεν εφάρμοσε ορθά την σχετική Νομοθεσία. Ο μάρτυρας αντέτεινε ότι τα αυτοκίνητα που κατάσχεσε ήταν εγκαταλειμμένα εντός της έννοιας της Νομοθεσίας και επέμεινε στην θέση του ότι ορθά εφάρμοσε την Νομοθεσία σύμφωνα με την οποία όταν ένα αυτοκίνητο είναι ακινητοποιημένο και εγκαταλειμένο σε ανοικτό δημόσιο ή ιδιωτικό χώρο για περίοδο πέραν των 3 εβδομάδων και ο ιδιοκτήτης του δεν συμμορφώνεται με τις προβλεπόμενες από τον Νόμο ειδοποιήσεις, τότε, ο Δήμος έχει την εξουσία να το μετακινήσει. Επίσης, στην προκειμένη περίπτωση οι χώροι από τους οποίους κατασχέθηκαν τα αυτοκίνητα δεν ήταν περιφραγμένοι ή έγκλειστοι. Ούτε και κατασχέθηκαν τα αυτοκίνητα από τα γραφεία του Ενάγοντα από όπου πωλούσε αυτοκίνητα ή από καθορισμένους αδειούχους χώρους στάθμευσης. Σε μια τέτοια περίπτωση δεν θα προέβαινε σε κατάσχεση

στην βάση του εγγράφου με τίτλο «Σχέδια Υπηρεσίας» που ο μάρτυρας κατέθεσε στα πλαίσια της αντεξέτασής του – Τεκμήριο 131 - ο μάρτυρας δεν ήταν εξουσιοδοτημένος να αποφασίσει και δεν ενέπιπτε εντός των καθηκόντων του να αποφασίσει αν τα αυτοκίνητα του Ενάγοντα ήταν εγκαταλειμμένα, πόσο μάλλον, να εισέλθει εντός της περιουσίας του Ενάγοντα και να κατάσχει οχήματά του χωρίς δικαστικό ένταλμα.

Ο μάρτυρας αρνήθηκε την υποβολή και προς επίρρωση του ισχυρισμού του ότι είχε την εξουσία να εισέλθει στα δύο τεμάχια και να κατάσχει τα αυτοκίνητα επικαλέσθηκε τις παραγράφους (2) και 1(β),(δ) του Τεκμηρίου 131 υπό τον τίτλο «Καθήκοντα και Ευθύνες». Υποστήριξε, επίσης, ότι το καθήκον να ασχολείται με εγκαταλειμένα αυτοκίνητα του το ανέθεσε ο Δημοτικός Γραμματέας του Εναγόμενου.

Η πλευρά του Ενάγοντα αμφισβήτησε την νομιμοποίηση του Δημοτικού Γραμματέα να αναθέτει ευθύνες και καθήκοντα στον μάρτυρα. Σύμφωνα με την πλευρά του Ενάγοντα το όργανο που νομιμοποιείται να λαμβάνει αποφάσεις για τον Εναγόμενο είναι το Δημοτικό Συμβούλιο και ο Δημοτικός Γραμματέας τις εφαρμόζει. Ουδέποτε το Δημοτικό Συμβούλιο αποφάσισε νομίμως να δώσει στον Δημοτικό Γραμματέα την εξουσία να αναθέτει στον μάρτυρα οποιαδήποτε καθήκοντα.

Υπεβλήθη, επίσης, στον μάρτυρα ότι ο Δημοτικός Γραμματέας δεν είχε το δικαίωμα να αναθέσει στον μάρτυρα καθήκοντα τα οποία εκφεύγουν του Σχεδίου Υπηρεσίας του. Υπεβλήθη, επίσης, ότι ούτε η παράγραφος (2), ούτε και η παράγραφος 1 υποπαράγραφοι (β) και (δ) του Τεκμηρίου 131 δίνουν την εξουσία στον μάρτυρα να κατάσχει αυτοκίνητα.

Εν τέλει υπεβλήθη στον μάρτυρα ότι ο μάρτυρας δεν είχε την εξουσία να προβεί στην κατάσχεση των αυτοκινήτων. Ο μάρτυρας επέμεινε ότι εφάρμοσε τις οδηγίες του Δημοτικού Γραμματέα ο οποίος είναι και ο προϊστάμενός του και ότι είχε την εξουσία και την αρμοδιότητα να κατάσχει τα επίδικα αυτοκίνητα

τα επίδικα αυτοκίνητα που ο μάρτυρας κατάσχεσε από την οδό Αρχιεπισκόπου Μακαρίου κατά τον χρόνο της κατάσχεσης βρίσκονταν σε χώρο δικό του Ενάγοντα από τον οποίο ο Ενάγων πωλούσε αυτοκίνητα και από τον οποίο διεξήγαγε την επιχείρηση πώλησης αυτοκινήτων για 50 χρόνια. Και δεν ήταν ανάγκη ο χώρος αυτός να είναι περιφραγμένος ή τα αυτοκίνητα να σταθμεύουν σε αδειούχους χώρους.

Ο μάρτυρας αρνήθηκε την υποβολή και αντέτεινε ότι τα αυτοκίνητα που κατάσχεσε από την Αρχιεπισκόπου Μακαρίου δεν τα κατάσχεσε από το τεμάχιο 352 αλλά από τα τεμάχια 323-324 όπου και βρίσκονταν τα οποία δεν ανήκουν στον Ενάγοντα, αλλά ήταν ιδιοκτησίας τρίτου προσώπου, ονόματι Άντρη Δημητρίου ως από την έρευνά του προέκυψε.

Ο μάρτυρας ως παραπονούμενος είχε ρωτήσει την εν λόγω ιδιοκτήτρια αν είχε δώσει την έγκρισή της για την τοποθέτηση των αυτοκινήτων εντός των τεμαχίων της και αυτή του απάντησε αρνητικά. Η εν λόγω ιδιοκτήτρια πληροφόρησε δε τον μάρτυρα ότι προτίθετο να αποστείλει επιστολές στον Εναγόμενο με τις οποίες να διαμαρτύρεται για την κατάσταση που επικρατούσε στα τεμάχιά της με την εκεί παρουσία των εν λόγω αυτοκινήτων.

Δεν υπήρχε θέμα λάθους αναφορικά με το ιδιοκτησιακό καθεστώς των τεμαχίων 323-324 καθότι τα εν λόγω τεμάχια δεν συνορεύουν καν με το τεμάχιο 352 του Ενάγοντα. Συγκεκριμένα δίπλα από το τεμάχιο 352 στο οποίο στεγάζονται τα γραφεία του Ενάγοντα υπάρχει επί της Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ άλλο τεμάχιο ιδιοκτησίας του Νεόφυτου Φακοντή και δίπλα από αυτό άλλο τρίτο τεμάχιο.

Παρεμβαίνει δημόσιος δρόμος και συγκεκριμένα η οδός Μάρκου Δράκου η οποία είναι πάροδος της Λεωφόρου Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄. Τα τεμάχια 323-324 βρίσκονται μετά την οδό Μάρκου Δράκου με κατεύθυνση τα πιο πάνω αναφερόμενα τεμάχια με την σειρά που αναφέρθηκαν και άπτονται και αυτής της οδού. Επομένως, δεν υπήρχε οποιοσδήποτε λόγος να χρησιμοποιήσει τις υπηρεσίες τοπογράφου, ως του υποβλήθηκε από την πλευρά του Ενάγοντα, για να αποκλείσει το ενδεχόμενο τα τεμάχια 323-324 να ανήκουν στον Ενάγοντα.

Υποστήριξε, επίσης, ότι αυτό καταδεικνύεται, άλλωστε, και από τις φωτογραφίες τις οποίες έβγαλε ο ίδιος πριν την μετακίνηση των αυτοκινήτων και που είναι κατατεθειμένες ως τεκμήρια στην υπόθεση. Προς επίρρωση του ισχυρισμού του ο μάρτυρας υπέδειξε τις φωτογραφίες 1, 10 και 11 από το Τεκμήριο 128. Υπέδειξε ότι το άσπρο αυτοκίνητο που φαίνεται στην φωτογραφία 1 βρίσκεται εντός ενός εκ των δύο πιο πάνω τεμαχίων.

Υπέδειξε, επίσης, τον δρόμο για τον οποίο έκανε αναφορά μετά από τον οποίο ως και πάλι υπέδειξε βρίσκονται τα τεμάχια 323 και 324. Πρόκειται για τον δρόμο που εφάπτεται των εν λόγω τεμαχίων ως φαίνεται από την φωτογραφία 1 του Τεκμηρίου 128. Ο δρόμος αυτός είναι η οδός Μάρκου Δράκου η οποία είναι πάροδος της Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄.

Υπέδειξε, επίσης, τα οχήματα που φαίνονται στο βάθος της φωτογραφίας 1 τα οποία δεν σχετίζονται εν πάση περιπτώσει με την παρούσα υπόθεση. Αυτά βρίσκονται εντός τεμαχίου επί της Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄. Δίπλα από το τεμάχιο αυτό είναι το προαναφερόμενο τεμάχιο του Νεόφυτου Φακοντή και δίπλα από αυτό το τεμάχιο 352 του Ενάγοντα.

Η φωτογραφία 11 είναι ακόμα πιο ενδεικτική. Υπέδειξε ότι το άσπρο αυτοκίνητο που φαίνεται στην αριστερή πλευρά της εν λόγω φωτογραφίας είναι το άσπρο αυτοκίνητο που φαίνεται στην φωτογραφία 1. Στην δε φωτογραφία 10 φαίνονται από μακρύτερη απόσταση οι οδοί Μάρκου Δράκου και Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄. Σε καμία εκ των φωτογραφιών 1, 10 και 11 δεν φαίνονται τα καταστήματα/γραφεία του Ενάγοντα

ο μάρτυρας δεν έβγαλε φωτογραφίες των αυτοκινήτων και τον Μάιο του 2009 που προέβη στην κατάσχεσή τους από την Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ με σκοπό να παραπλανήσει το Δικαστήριο. Ο μάρτυρας αρνήθηκε την υποβολή

τα αυτοκίνητα που ο μάρτυρας κατάσχεσε από την οδό Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ τα κατάσχεσε από το τεμάχιο 352 το οποίο είναι ιδιοκτησίας του Ενάγοντα και από το οποίο ο Ενάγων διεξήγαγε την επιχείρησή του και όχι από τα τεμάχια 323-324. Γι’ αυτό και φρόντισε στις σχετικές φωτογραφίες του Τεκμηρίου 128 να μην φαίνονται οι αριθμοί εγγραφής των εν λόγω οχημάτων σε αντίθεση με τα άλλα αυτοκίνητα που κατάσχεσε από την οδό Ευαγόρα Παλληκαρίδη στις οποίες δεικνύονται πλέον ευδιάκριτα οι αριθμοί εγγραφής τους. Ο μάρτυρας αρνήθηκε την υποβολή και επέμεινε στην εκδοχή του. Θέση, επίσης, της πλευράς του Ενάγοντα ήταν ότι κανένα από τα αυτοκίνητα που φαίνονται στις φωτογραφίες που απεικονίζουν τα τεμάχια 323-324 δεν ήταν ιδιοκτησίας του Ενάγοντα, κάτι το οποίο ο μάρτυρας δέχθηκε

κατά το έτος 2009 η κατάσταση του χώρου της επιχείρησης του Ενάγοντα ήταν αυτή που καταδεικνύεται στην φωτογραφία - Τεκμήριο 100 – η οποία λήφθηκε το έτος 2009. Ο μάρτυρας αρνήθηκε την υποβολή και αντέτεινε ότι κατά τον εν λόγω χρόνο η κατάσταση του χώρου της επιχείρησης του Ενάγοντα ήταν εντελώς διαφορετική από αυτή που καταδεικνύεται στο Τεκμήριο 100.

Ο μάρτυρας υπέδειξε συγκεκριμένα ότι η εν λόγω φωτογραφία πρέπει να λήφθηκε πριν από πολλά χρόνια και χαρακτηριστικά ανέφερε ότι αυτή πρέπει να λήφθηκε όταν ο μάρτυρας ήταν ακόμα αγέννητος ή όταν ήταν ακόμα μαθητής. Προς επίρρωση του ισχυρισμού του υπέδειξε αυτά που αναφέρθηκαν και ενωρίτερα και συγκεκριμένα ότι από το έτος 2009 υπάρχει δίπλα από τα καταστήματα του Ενάγοντα, στα αριστερά όπως κάποιος βλέπει την φωτογραφία, παράνομη κατασκευή και συγκεκριμένα γκαράζ κλειστό με τσίγκους στο οποίο στεγάζεται κάποιος λαστιχάρης, κάτι το οποίο δεν φαίνεται στην φωτογραφία Τεκμήριο 100, αλλά ούτε και στην φωτογραφία Τεκμήριο 105, και ο οποίος πληρώνει φόρους στον Εναγόμενο.

Ο λαστιχάρης αυτός εξακολουθεί να διεξάγει την επιχείρησή του από εκεί μέχρι σήμερα. Το υποστατικό αυτό στεγάζεται πλησίον του κίτρινου σταθμευμένου αυτοκινήτου στις φωτογραφίες Τεκμήρια 100 και 105. Σε υποβολή ότι η φωτογραφία – Τεκμήριο 100 – λήφθηκε το έτος 2009 ο μάρτυρας αντέτεινε ότι αυτή θα πρέπει να έχει ληφθεί πριν από 20 και πλέον έτη.

Ο μάρτυρας χαρακτήρισε, επίσης, τον χώρο της επιχείρησης του Ενάγοντα ως ένα «χάλι» και υποστήριξε ότι εξακολουθεί έτσι να είναι μέχρι και σήμερα. Ειδικότερα υποστήριξε ότι κατά τον κρίσιμο χρόνο τα καταστήματα του Ενάγοντα έδιναν την εικόνα της εγκατάλειψης

την ημέρα που έγινε η κατάσχεση υπήρχαν καθόλο το μήκος της πλευράς του τεμαχίου 9 στην οδό Γαβριήλ Χ΄΄Ζηνοβίου στύλλοι μεταλλικοί με πράσινο προστατευτικό δίκτυ και ταμπέλα πάνω στο δίκτυ με την επιγραφή «Απαγορεύεται η είσοδος ιδιωτική περιουσία». Η κατάσταση ήταν ως καταμαρτυρείται στις φωτογραφίες – Τεκμήρια 66 και 92. Ο μάρτυρας αρνήθηκε την υποβολή και αντέτεινε ότι η κατάσταση που αντίκρισε πριν την κατάσχεση ήταν αυτή που καταδεικνύεται στην φωτογραφία – Τεκμήριο 67 – αν και δεν απέκλεισε οι φωτογραφίες – Τεκμήρια 66 και 67 - να μην διαφέρουν η μια από την άλλη αφού η φωτογραφία – Τεκμήριο 66 – βγήκε από πολύ κοντινή απόσταση με υπάρχον το ενδεχόμενο να μην αποτυπώνεται σε αυτή η πραγματική κατάσταση όπως αυτή αποτυπώνεται στην φωτογραφία – Τεκμήριο 67. Υποστήριξε, επίσης, ότι το δίκτυ το τοποθέτησε γείτονας που ζούσε απέναντι για να μην αντικρίζει την ακαλαισθησία που προκαλούσαν τα αυτοκίνητα τα οποία βρίσκονταν εντός του τεμαχίου 9. Ο μάρτυρας πληροφορήθηκε το τελευταίο από την συγκεκριμένη γείτονα η οποία, επίσης, τον πληροφόρησε ότι πλήρωσε για την τοποθέτηση του δικτύου. Το δίκτυ δεν το τοποθέτησε ο Ενάγων μέσω του Γαβριήλ Λουκά ως υποδείχθηκε στον μάρτυρα από την πλευρά του Ενάγοντα

ο μάρτυρας έριξε το τέλι και το δίκτυ για να μπορέσει να εισέλθει εντός του τεμαχίου 9. Ο μάρτυρας αρνήθηκε την υποβολή και επέμεινε στην εκδοχή του

τα αυτοκίνητα του Ενάγοντα που ο μάρτυρας κατάσχεσε, άλλα, βρίσκονταν στον χώρο διεξαγωγής της επιχείρησής του πώλησης μεταχειρισμένων αυτοκινήτων και άλλα στην οδό Ευαγόρα Παλληκαρίδη σε περιφραγμένο από τις 3 πλευρές χώρο με πέτρινο τοίχο ύψους πέραν του 1½ μέτρου και στην τέταρτη πλευρά με στύλλους μεταλικούς και πράσινο δίκτυ. Δεν είχαν αφεθεί στην τύχη τους και, επομένως, δεν ήταν εγκαταλελειμμένα. Ο μάρτυρας αρνήθηκε την υποβολή και αντέτεινε ότι τα αυτοκίνητα του Ενάγοντα που κατάσχεσε από την ανοικτή περίφραξη στην οδό Ευαγόρα Παλληκαρίδη είχαν αφεθεί στην τύχη τους και, επομένως, ήταν εγκαταλελειμμένα εντός της έννοιας της σχετικής Νομοθεσίας. Όπως και τα αυτοκίνητα που κατάσχεσε από τα τεμάχια 323-324.

τα αυτοκίνητα που κατέσχεσε και που ανήκουν στον Ενάγοντα δεν ήταν σε κακή κατάσταση. Ήταν σε λειτουργήσιμη κατάσταση. Απλά ήταν σκονισμένα από τον αέρα. Ο μάρτυρας αρνήθηκε την υποβολή και επέμεινε στην εκδοχή του

η φύλαξη του χώρου εντός του οποίου είχαν τοποθετηθεί τα κατασχεθέντα αυτοκίνητα ήταν ελλιπής. Ο μάρτυρας αρνήθηκε την υποβολή και αντέτεινε ότι τα ληφθέντα από τον Εναγόμενο μέτρα για την ασφαλή φύλαξη των αυτοκινήτων ήταν επαρκή

τα αυτοκίνητα του Ενάγοντα σύμφωνα με την μαρτυρία του ΜΕ 8 είχαν κλαπεί πριν τον Αύγουστο του 2011 και συγκεκριμένα πριν ή κατά τον Φεβρουάριο του 2011. Ο μάρτυρας αρνήθηκε την υποβολή. Αντέτεινε ότι τα αυτοκίνητα του Ενάγοντα λογικά πρέπει να κλάπηκαν μεταξύ Αυγούστου 2011 και 1.11.11 αφού τον Αύγουστο ήταν η τελευταία φορά που τα είχε δει.

Κατά την επανεξέτασή του ο μάρτυρας ανέφερε ότι ο δρόμος που φαίνεται στην φωτογραφία – Τεκμήριο 67 – μπροστά από το πράσινο δίκτυ είναι η οδός Γαβριήλ Χ΄΄Ζηνοβίου.

Ο μάρτυρας μου έκανε πολύ καλή εντύπωση ως μάρτυρας της αλήθειας. Μέσα από την συμπεριφορά του στο εδώλιο του μάρτυρα και το περιεχόμενο της μαρτυρίας του μου ενέπνευσε την πεποίθηση ότι ήταν ειλικρινής και μάρτυρας της αλήθειας. Ήταν θετικός και συνεπής στην μαρτυρία του και η μαρτυρία του δεν κλονίσθηκε παρά την μακρά και σφοδρή αντεξέταση στην οποία υπεβλήθη. Η μαρτυρία του ως προς τα ουσιώδη γεγονότα της υπόθεσης πηγάζει μέσα από την προσωπική του γνώση και την υπό αυτού διαλαλείσα προσωπική εμπλοκή του στην υπόθεση, κάτι το οποίο διεφάνη μέσα από την μαρτυρία του σύμφωνα με την οποία, μεταξύ άλλων, αυτός ήταν που μετακίνησε τα επίδικα αυτοκίνητα και είχε προσωπική άποψη της επί τόπου κατάστασης, ήτοι του χώρου εντός του οποίου αυτά βρίσκονταν κατά τον ουσιώδη χρόνο.

Η πλευρά του Ενάγοντα αμφισβήτησε την εξουσία του μάρτυρα, πρώτο, να αποφασίσει αν τα επίδικα αυτοκίνητα ήταν εγκαταλελειμένα εντός της έννοιας του Νόμου και, δεύτερο, να προβεί στην κατάσχεσή τους. Οι θέσεις της πλευράς του Ενάγοντα καταγράφηκαν και δεν θα τις επαναλάβω. Ευθύς εξ’ αρχής, όμως, σημειώνω την δικογραφημένη στις παραγράφους 5 και 6 της Έκθεσης Απαίτησης θέση του Ενάγοντα σύμφωνα με την οποία το πρόσωπο που κατάσχεσε τα επίδικα αυτοκίνητα ήταν πρόσωπο/υπάλληλος εξουσιοδοτημένο από τον Εναγόμενο και/ή εντεταλμένο πρόσωπο του Εναγόμενου για να προβεί στην μεταφορά των επίδικων αυτοκινήτων στον περιφραγμένο χώρο του Εναγόμενου και, επομένως, στην κατάσχεσή τους.

Η πιο πάνω δικογραφημένη θέση του Ενάγοντα η οποία στην ουσία μεταδίδει το νόημα ότι ο μάρτυρας ήταν πρόσωπο που είχε την εξουσία και την αρμοδιότητα να μετακινήσει ή κατάσχει τα επίδικα αυτοκίνητα κατά την κρίση μου εξανεμίζει το βάσιμο των θέσεων της πλευράς του Ενάγοντα, το σημαντικότερο δε καθιστά το εν λόγω ζήτημα μη επίδικο ζήτημα στην διαδικασία.

Αν δε τα επίδικα αυτοκίνητα ήταν εγκαταλελειμένα εντός της έννοιας του Νόμου, αυτό, θα αποφασισθεί από το Δικαστήριο και δεν αποτελεί ζήτημα που θα πρέπει να απασχολήσει το Δικαστήριο στην απόφασή του το αν ο μάρτυρας είχε ή όχι την εξουσία ή την αρμοδιότητα να αποφασίσει αν τα εν λόγω αυτοκίνητα ήταν εγκατελειμένα και επομένως αν αυτά θα έπρεπε να μετακινηθούν ή όχι.

Σημειώνεται, επίσης, ότι τέτοιο ζήτημα δεν εγείρεται εξειδικευμένα στην Απάντηση οπότε και για τον επιπρόσθετο τούτο λόγο δεν τίθεται προς εξέταση.

Αναφορικά με την γραπτή δήλωση του μάρτυρα - Τεκμήριο 126 – σημειώνονται τα ακόλουθα. Οι ισχυρισμοί που εκτίθενται σε αυτήν είναι αποδεκτοί. Δέχομαι, μεταξύ άλλων, ότι τα αυτοκίνητα που αναφέρονται στις παραγράφους 5-7 του Τεκμηρίου 126 βρίσκονταν σταθμευμένα εντός των τεμαχίων που στις εν λόγω παραγράφους υποδεικνύονται για περίοδο πέραν των 3 εβδομάδων χωρίς αυτά να μετακινηθούν και ότι αυτά δεν είχαν μετακινηθεί από τους ιδιοκτήτες τους περιλαμβανομένου του Ενάγοντα εντός της προθεσμίας των 4 εβδομάδων που έτασσαν οι επιστολές – Τεκμήριο 62 – αλλά και ούτε σε οποιοδήποτε στάδιο μετά και μέχρι την μετακίνησή τους από τον μάρτυρα στις 9.5.09 και στις 16.5.09.

Περί του αντιθέτου θέση δεν υποδείχθηκε, άλλωστε, από την πλευρά του Ενάγοντα. Δέχομαι, επίσης, ότι ο μάρτυρας απέστειλε ταχυδρομικώς τις επιστολές του Τεκμηρίου 62 στα πρόσωπα προς τα οποία αυτές απευθύνονται καθώς και ότι οι επιστολές του Τεκμηρίου 62 οι οποίες απευθύνονται προς τον Ενάγοντα παραλήφθηκαν από τον Ενάγοντα, κάτι το οποίο, άλλωστε, δηλώθηκε από κοινού ως παραδεκτό γεγονός.

Δέχομαι, επίσης, ότι έγιναν οι δημοσιεύσεις στις εφημερίδες που ο μάρτυρας αναφέρει στο Τεκμήριο 126, κάτι το οποίο αποδείχθηκε με το Τεκμήριο 127. Σημειώνεται ότι ούτε ο εν γένει ισχυρισμός του μάρτυρα επί του προκειμένου αμφισβητήθηκε από την πλευρά του Ενάγοντα, αλλά ούτε και το ίδιο το Τεκμήριο 127. Δέχομαι, επίσης, τον ισχυρισμό του μάρτυρα ότι η ιδιοκτήτρια των τεμαχίων 323 και 324 ήταν δυσαρεστημένη με την κατάσταση που είχε δημιουργηθεί εντός των τεμαχίων της με την εκεί παρατεταμένη στάθμευση των αυτοκινήτων.

Αντεξεταζόμενος δε ο μάρτυρας υπέδειξε ότι για να εξακριβώσει αν η εν λόγω ιδιοκτήτρια είχε δώσει την έγκρισή της για την στάθμευση εντός των τεμαχίων της των αυτοκινήτων τα οποία ο μάρτυρας κατάσχεσε από αυτά επικοινώνησε μαζί της οπότε και αυτή του απάντησε ότι τέτοια άδεια δεν είχε δώσει και ότι ήταν διατεθειμένη να υποβάλει γραπτό παράπονο στον Εναγόμενο με το οποίο να διαμαρτύρεται για την κατάσταση που επικρατούσε στα τεμάχιά της με την εκεί παρουσία των εν λόγω αυτοκινήτων και την ως εκ της κατάστασης αυτής δημιουργηθείσα οχληρία.

Δέχομαι, επίσης, τα όσα ο μάρτυρας υπέδειξε τόσο στο Τεκμήριο 126 όσο και διά ζώσης αναφορικά με την Μάρω Καλού. Δέχομαι, δηλαδή, ότι η Μάρω Καλού ανέφερε στον μάρτυρα ότι η ίδια ανέθεσε σε τρίτο πρόσωπο την ανέγερση στο τεμάχιο 9 περίφραξης στην πλευρά του που συνορεύει με την οδό Γαβριήλ Χατζηνοβίου με πάσσαλους και δίχτυ και σε άλλο πρόσωπο την τοποθέτηση καγκελιού.

Όπως, όμως, αναφέρθηκε και στα πλαίσια της αξιολόγησης της μαρτυρίας του Ενάγοντα ο ισχυρισμός αυτός είναι αποδεκτός μόνο ως προς το ότι έγινε η πιο πάνω αναφορά από την Μάρω Καλού προς τον μάρτυρα και όχι ως προς το αληθές του περιεχομένου της.

Αποδεκτοί είναι και οι ακόλουθοι ισχυρισμοί του μάρτυρα:

ότι ο Khabil Ibrahim Sasa, ΜΥ 3, υπέδειξε στον μάρτυρα ότι η υπογραφή που φαίνεται στην θέση του λαβόντα επί του Τεκμηρίου 23 δεν είναι δική του. Καταθέτοντας ο ΜΥ 3 πρόβαλε τον ίδιο ισχυρισμό ο οποίος έγινε αποδεκτός από το Δικαστήριο

ό,τι ο μάρτυρας ανέφερε σε σχέση με το Τεκμήριο 40 και συγκεκριμένα ότι αρχικά στο εν λόγω τιμολόγιο αναγράφονταν ως πελάτης η Fakontis Motors, δεν αναγραφόταν η διεύθυνση του πελάτη και στην θέση του αντικειμένου αναγραφόταν αυτοκίνητο μάρκας Mazda και όχι Mitsubishi που αναγράφεται σβησμένο με διορθωτικό υγρό επί του Τεκμηρίου 40. Καταθέτοντας η ΜΥ 1 πρόβαλε τους ίδιους ισχυρισμούς οι οποίοι έγιναν αποδεκτοί από το Δικαστήριο

ότι ο Guektor Popov ουδέποτε υπέγραψε το τιμολόγιο – Τεκμήριο 48 – και ότι η υπογραφή που φαίνεται στο εν λόγω τεκμήριο δεν είναι δική του. Δεν μου διαφεύγει ότι ο ισχυρισμός αυτός του μάρτυρα συνιστά εξ’ ακοής μαρτυρία. Είναι, όμως, αποδεκτός καθότι συνάδει με το συμπέρασμά μου το οποίο και διατύπωσα στα πλαίσια της αξιολόγησης της μαρτυρίας του Ενάγοντα ότι το εν λόγω τεκμήριο δεν είναι αυθεντικό και γνήσιο έγγραφο. Σημειώνεται ότι με την εν λόγω διαπίστωσή μου συνηγορεί και το ότι ο ισχυρισμός αυτός του μάρτυρα δεν αμφισβητήθηκε από την πλευρά του Ενάγοντα

ότι κατά τον χρόνο σύνταξης των επιστολών – Τεκμήριο 62 - που αφορούν τα κάτωθι αυτοκίνητα, 21.2.09, τα εν λόγω αυτοκίνητα ήταν εγγεγραμμένα επ’ ονόματι του Ενάγοντα: SP 256, ΕΑΖ 126, AAZ 032, WJ 627 και ΕΑΝ 873. Αυτό είναι παραδεκτό μέσω της Έκθεσης Υπεράσπισης γεγονός. Σχετικά είναι και τα Τεκμήρια 72, 70, 86, 73 και 81 αντίστοιχα τα οποία κατατέθηκαν από τον ΜΕ 2

ότι κατά τον χρόνο σύνταξης των επιστολών – Τεκμήριο 62 - που αφορούν τα κάτωθι αυτοκίνητα, 26.1.09, τα εν λόγω αυτοκίνητα ήταν εγγεγραμμένα επ’ ονόματι τρίτων προσώπων. Συγκεκριμμένα τα αυτοκίνητα με αριθμούς εγγραφής εγγραφής SY 639, YL 533, EHP 658, EYA 187 και EKN 335 ήταν εγγεγραμμένα επ’ ονόματι των Guektor Popov, Χριστόδουλο Νικολάου, Ιωάννη Φραγκεσκίδη, L & T Nicolaou Ltd και Λίζα Κυριακίδου αντίστοιχα. Σχετικά είναι τα Τεκμήρια 79, 78, 77, 76 και 75 αντίστοιχα τα οποία κατατέθηκαν από τον ΜΕ 2

ότι κατά τον χρόνο σύνταξης των επιστολών – Τεκμήριο 62 - που αφορούν τα κάτωθι αυτοκίνητα, 21.2.09, τα εν λόγω αυτοκίνητα ήταν εγγεγραμμένα επ’ ονόματι τρίτων προσώπων. Συγκεκριμμένα τα αυτοκίνητα με αριθμούς εγγραφής εγγραφής RA 626 και DAJ 558 ήταν εγγεγραμμένα επ’ ονόματι των S E Motors Ltd και Μηνά Ζακχαίο αντίστοιχα. Σχετικά είναι τα Τεκμήρια 71 και 74 αντίστοιχα τα οποία κατατέθηκαν από τον ΜΕ 2.

Σημειώνεται ότι η πλευρά του Ενάγοντα έθεσε στον μάρτυρα ότι τα αυτοκίνητα που ο μάρτυρας περισυνέλλεξε και μετέφερε στον περιφραγμένο χώρο του Εναγόμενου ήταν όχι μόνο ιδιοκτησίας του Ενάγοντα, αλλά και εγγεγραμμένα επ’ ονόματί του. Η θέση αυτή δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή. Με την μαρτυρία του ΜΕ 2 η ίδια η πλευρά του Ενάγοντα κατέδειξε ότι τα αυτοκίνητα με αριθμούς εγγραφής SY 639, YL 533, EHP 658, EYA 187, EKN 335, RA 626 και DAJ 558 ήταν εγγεγραμμένα επ’ ονόματι τρίτων προσώπων και συγκεκριμένα των προσώπων που ανωτέρω υποδείχθηκαν σύμφωνα και με τα Τεκμήρια 71 και 74-79 τα οποία κατατέθηκαν από τον ΜΕ 2.

Αποδεκτός είναι και ο ισχυρισμός του μάρτυρα ότι δεν κατάσχεσε οποιαδήποτε αυτοκίνητα από τα γραφεία του Ενάγοντα, αλλά από δύο άλλους χώρους τους οποίους ο μάρτυρας υπέδειξε επανειλημμένα στην μαρτυρία του. Και συγκεκριμένα από τα τεμάχια 323 και 324, ιδιοκτησίας προσώπου άλλου από τον Ενάγοντα, καθώς και από το τεμάχιο 9, ιδιοκτησίας του Ενάγοντα.

Ο μάρτυρας υπέδειξε, μάλιστα, και ποια αυτοκίνητα κατάσχεσε από ποιο τεμάχιο. Η προσπάθεια της πλευράς του Ενάγοντα να πείσει ότι τα αυτοκίνητα που αναφέρονται στην παράγραφο 3 της Έκθεσης Απαίτησης κατασχέθηκαν από τα γραφεία του Ενάγοντα απέτυχε. Ήδη στα πλαίσια της αξιολόγησης της μαρτυρίας του Ενάγοντα υποδείχθηκε ότι ο Ενάγων δεν με έπεισε γι’ αυτόν του τον ισχυρισμό.

Υπεδείχθη, επίσης, και ο λόγος που ο Ενάγων δεν έγινε πιστευτός επί τούτου και ότι αποδεκτή επί του προκειμένου είναι η μαρτυρία του μάρτυρα ο οποίος συν τοις άλλοις στα πλαίσια της μαρτυρίας του έδωσε και λεπτομέρειες που πείθουν για την αλήθεια του. Συγκεκριμένα ο μάρτυρας υπέδειξε ότι από το μπροστινό μέρος των καταστημάτων του Ενάγοντα δεν υπήρχε πρόσβαση στο πίσω μέρος αυτών διαψεύδοντας, έτσι, την μαρτυρία του Ενάγοντα ο οποίος ισχυριζόταν ότι τα αυτοκίνητά του ο μάρτυρας τα κατάσχεσε από το πίσω μέρος των καταστημάτων του και δη από τους χώρους στάθμευσης που υποδεικνύονται με τα γράμματα Ρ7-Ρ12 επί του Τεκμηρίου 61.

Υπέδειξε ειδικότερα ότι από την μια πλευρά των καταστημάτων του Ενάγοντα ανηγέρθη παράνομο υποστατικό από το οποίο κατά τον ουσιώδη χρόνο διεξήγαγε και εξακολουθεί μέχρι σήμερα να διεξάγει την επιχείρησή του λαστιχάρης και από την άλλη πλευρά υπήρχε μια κατασκευή σαν γκαράζ εντός του οποίου υπήρχαν παλιοαυτοκίνητα και παλιοεξαρτήματα αυτοκινήτων και τα οποία εμπόδιζαν την διέλευση αυτοκινήτων προς το πίσω μέρος του τεμαχίου.

Οι ισχυρισμοί του μάρτυρα επιβεβαιώνονται και από την μαρτυρία της ΜΥ 5 η οποία ήταν προς την ίδια κατεύθυνση και η οποία επιβεβαιώνεται από τις φωτογραφίες που η ίδια έβγαλε και κατέθεσε στο Δικαστήριο και συγκεκριμένα τις φωτογραφίες του Τεκμηρίου 132 στις οποίες φαίνεται πέραν από ευδιάκριτα ότι στο πίσω μέρος των καταστημάτων δεν υπήρχαν καθορισμένοι χώροι στάθμευσης αυτοκινήτων κατά τον ουσιώδη χρόνο και ότι οι χώροι στάθμευσης πίσω από τα καταστήματα του Ενάγοντα όπως αυτοί αποτυπώνονται στο Τεκμήριο 61 ουδόλως ανταποκρίνονται στην επί τόπου κατάσταση.

Τρανότερη δε απόδειξη ότι ο μάρτυρας δεν μετακίνησε αυτοκίνητα από το τεμάχιο 352 αποτελούν οι φωτογραφίες 1-11 του Τεκμηρίου 128 οι οποίες και αποτυπώνουν πού βρίσκονταν τα εν λόγω αυτοκίνητα πριν αυτά μετακινηθούν από τον μάρτυρα. Συναφώς η πλευρά του Ενάγοντα δεν υποστήριξε ότι τα τεμάχια τα οποία απεικονίζονται στις εν λόγω φωτογραφίες είναι το τεμάχιο 352.

Ο μάρτυρας με έπεισε, επίσης, ότι η κατάσταση η οποία υφίστατο κατά τον ουσιώδη χρόνο στο τεμάχιο 9 είναι όπως αυτή αποτυπώνεται στην φωτογραφία 67 και όχι όπως αποτυπώνεται στην φωτογραφία Τεκμήριο 92 και όπως υποβλήθηκε στον μάρτυρα από την πλευρά του Ενάγοντα και συγκεκριμένα ότι κατά τον ουσιώδη χρόνο υπήρχαν καθόλο το μήκος της πλευράς του τεμαχίου 9 που άπτεται της οδού Γαβριήλ Χ΄΄Ζηνοβίου στύλλοι μεταλλικοί με πράσινο προστατευτικό δίκτυ.

Ο μάρτυρας με έπεισε, επίσης, ότι για να εισέλθει εντός του εν λόγω τεμαχίου καμία περίφραξη δεν έριξε ή παραβίασε. Η κατά το μεγαλύτερο μέρος της πεσμένη περίφραξη, όπως αυτή αποτυπώνεται στην φωτογραφία Τεκμήριο 67, επέτρεπε στον μάρτυρα, όπως και ο ίδιος υποστήριξε, την είσοδο εντός του τεμαχίου 9 από την οδό Γαβριήλ Χατζηνοβίου και την κατάσχεση των αυτοκινήτων τα οποία βρίσκονταν εντός αυτού.

Από την εν λόγω φωτογραφία προκύπτει ότι η είσοδος εντός του τεμαχίου ήταν ανεμπόδιστη και καμία περίφραξη δεν χρειαζόταν να παραβιάσει ο μάρτυρας για να εισέλθει εντός αυτού και να κατάσχει τα αυτοκίνητα. Όσο δε αφορά στην φωτογραφία Τεκμήριο 66 θα πρέπει να λεχθεί ότι από αυτή δεν δύνανται να εξαχθούν ασφαλή συμπεράσματα καθότι η εν λόγω φωτογραφία λήφθηκε από πολύ κοντινή απόσταση, κάτι το οποίο επισήμανε και ορθά ο μάρτυρας.

Ένεκα τούτου δεν μπορεί από την εν λόγω φωτογραφία να γίνει αντιληπτό πώς ήταν το μέρος της περίφραξης που απεικονίζεται στην εν λόγω φωτογραφία κατά τον χρόνο της λήψης της και αν αυτή είναι η ίδια με την περίφραξη που απεικονίζεται στην φωτογραφία Τεκμήριο 92. Αν και δεν θα ήταν ακροσφαλές να λεχθεί ότι αυτή παρουσιάζει διαφορές από την περίφραξη του Τεκμηρίου 92 το οποίο απεικονίζει μια περίφραξη «στητή», και «τεντωμένη», σε αντίθεση με το Τεκμήριο 66 η οποία απεικονίζει ένα πράσινο δίχτυ «πλαδαρό» και «χαλαρωμένο».

Ήταν η θέση της πλευράς του Ενάγοντα ότι δεν ήταν δυνατόν ο μάρτυρας ύστερα από τόσα χρόνια να είναι σε θέση να υποδεικνύει μέσα από τις φωτογραφίες τους αριθμούς εγγραφής των αυτοκινήτων που υπέδειξε στο Δικαστήριο αφ’ ης στιγμής αυτοί δεν φαίνονταν στις φωτογραφίες. Στην βάση τούτου η πλευρά του Ενάγοντα αμφισβήτησε την αλήθεια των ισχυρισμών του μάρτυρα ότι οι φωτογραφίες 1-11 του Τεκμηρίου 128 απεικονίζουν τα αυτοκίνητα που αναφέρονται στην παράγραφο 3 της Έκθεσης Απαίτησης.

Και, κατ’ επέκταση, ότι ψευδώς ο μάρτυρας ισχυρίζεται ότι τα εν λόγω αυτοκίνητα τα κατάσχεσε από τα τεμάχια 323 και 324 και όχι από το τεμάχιο 325. Είναι γεγονός ότι στις φωτογραφίες 1-11 του Τεκμηρίου 128 δεν φαίνονται οι αριθμοί εγγραφής όλων των αυτοκινήτων. Ενόψει, όμως, της καλής εντύπωσης που μου έκανε ο μάρτυρας δέχομαι ότι από τον χώρο που απεικονίζεται στις εν λόγω φωτογραφίες και που σύμφωνα με τον μάρτυρα είναι τα τεμάχια 323 και 324, κάτι που επίσης, αποδέχομαι, ο μάρτυρας όντως κατάσχεσε τα αυτοκίνητα που υπέδειξε στην παράγραφο 6 της γραπτής του δήλωσης – Τεκμήριο 126.

Δεν θεωρώ ότι επί σκοπού ο μάρτυρας δεν αποτύπωσε στις φωτογραφίες 1-11 του Τεκμηρίου 128 τους αριθμούς εγγραφής όλων των αυτοκινήτων που κατάσχεσε από τα εν λόγω τεμάχια. Και ότι ο σκοπός που έτσι έπραξε ήταν για να παραπλανήσει το Δικαστήριο και για να μπορεί να ισχυρίζεται, ως αντιλήφθηκα να είναι η θέση της πλευράς του Ενάγοντα, ότι δεν κατάσχεσε αυτοκίνητα από το τεμάχιο 352 αλλά από τα τεμάχια 323 και 324 ως ήταν η πάγια θέση του μάρτυρα.

Για τους λόγους που πιο πάνω υποδείχθηκαν ο μάρτυρας έγινε πιστευτός ότι δεν κατάσχεσε αυτοκίνητα από το τεμάχιο 352. Όπως τόσο ο ίδιος όσο και η ΜΥ 5 υπέδειξαν με την μαρτυρία τους η αλήθεια της οποίας επιβεβαιώνεται από τις φωτογραφίες του Τεκμηρίου 132 δεν ήταν εφικτό να τοποθετηθούν και να σταθμεύσουν αυτοκίνητα στο πίσω μέρος του τεμαχίου 352 και δη στους χώρους που υπέδειξε ο Ενάγων στην δική του μαρτυρία.

Ενόψει δε του ότι η εντύπωση που αποκόμισα για τον μάρτυρα ήταν αυτή του ειλικρινή μάρτυρα δέχομαι, επίσης, ως πειστική την εξήγηση που δόθηκε από τον μάρτυρα γι’ αυτό, αν και θα πρέπει να πω πως αυτό που, πρωτίστως, θα έπρεπε να ενδιαφέρει τον μάρτυρα δεν είναι το αν οι ιδιοκτήτες θα καταλόγιζαν ζημιές στον Εναγόμενο, αλλά να καταδείξει επί των φωτογραφιών τους αριθμούς εγγραφής των αυτοκινήτων.

Δέχομαι, επίσης, ως λογική και, επομένως, πειστική την εξήγηση που ο μάρτυρας έδωσε για το ότι θυμόταν τους αριθμούς εγγραφής των αυτοκινήτων εκείνων που υπέδειξε από τις φωτογραφίες 1-11 του Τεκμηρίου 128 έστω και αν αυτοί δεν φαίνονταν στις εν λόγω φωτογραφίες. Ως υποστήριξε ένεκα της εκκρεμοδικίας είχε πολλές φορές την ευκαιρία να μελετήσει την υπόθεση και να είναι σε θέση να θυμάται από μνήμης αναφορικά με το ποιοι αριθμοί εγγραφής αντιστοιχούν σε ποια αυτοκίνητα.

Υποστήριξε, επίσης, ότι έχει χρόνια που έρχεται στο Δικαστήριο για την παρούσα υπόθεση και ότι κάθε φορά που η υπόθεση είναι ορισμένη ενώπιον του Δικαστηρίου βλέπει τις φωτογραφίες και συμβουλεύται τα διάφορα έγγραφα που έχει στην κατοχή του. Έτσι γνωρίζει πολύ καλά τα αυτοκίνητα που κατάσχεσε και που αφορούν στην παρούσα υπόθεση καθώς και τους αριθμούς εγγραφής τους.

Ο μάρτυρας υποστήριξε, επίσης, ότι τις φωτογραφίες 1-11 του Τεκμηρίου 128 τις έβγαλε τον Νοέμβριο του 2008 και ότι τον Μάιο του 2009 που προέβη στην κατάσχεση των αυτοκινήτων από την Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ και Μάρκου Δράκου δεν έβγαλε φωτογραφίες. Ήταν η θέση της πλευράς του Ενάγοντα ότι ο μάρτυρας έτσι έπραξε με σκοπό να παραπλανήσει το Δικαστήριο. Η θέση της πλευράς του Ενάγοντα δεν είναι αποδεκτή. Ο μάρτυρας δεν έβγαλε φωτογραφίες και τον Μάιο του 2009 γιατί δεν έκρινε σκόπιμο να βγάλει φωτογραφίες. Και αυτό γιατί η κατάσταση που υφίστατο κατά τον Νοέμβριο του 2008 παρέμεινε η ίδια μέχρι και τον Μάιο του 2009 ως ευκρινώς συνάγεται από την μαρτυρία του. Εξ’ ου και το παράπονο της ιδιοκτήτριας των τεμαχίων 323 και 324 για το παρατεταμένο της παρουσίας των αυτοκινήτων εντός των τεμαχίων της. Πάντως δεν υποβλήθηκε από την πλευρά του Ενάγοντα ευθέως η θέση ότι η κατάσταση είχε διαφοροποιηθεί μέχρι το Μάιο του 2009.

Δέχομαι, επίσης, ότι μεταξύ των τεμαχίων 323 και 324, από την μια, και του τεμαχίου 352, από την άλλη, μεσολαβούσε μεγάλη απόσταση και όχι απόσταση 100 μέτρων ως υποδείχθηκε στον μάρτυρα από την πλευρά του Ενάγοντα. Ο μάρτυρας υπέδειξε, επίσης, τα τεμάχια που μεσολαβούν μεταξύ των τεμαχίων 323 και 324, από την μια, και του τεμαχίου 352, από την άλλη χωρίς επί τούτου να αμφισβητηθεί από την πλευρά του Ενάγοντα. Επισημαίνεται ότι τα καταστήματα του Ενάγοντα δεν φαίνονται στην φωτογραφία 11 του Τεκμηρίου 128, η οποία είναι η πλέον ενδεικτική για το υπό συζήτηση ζήτημα, κάτι για το οποίο δεν προβλήθηκε αντίθετη θέση από την πλευρά του Ενάγοντα. Όλα τα πιο πάνω επιβεβαιώνουν την αλήθεια του ισχυρισμού του μάρτυρα ότι η υπό συζήτηση απόσταση ήταν μεγάλη. Επισημαίνω και το εξής. Και αν ακόμα η απόσταση ήταν 100 μέτρα ως υποδείχθηκε από την πλευρά του Ενάγοντα διερωτώμαι ποια ήταν η ανάγκη για χρήση υπηρεσιών τοπογράφου ως υποδείχθηκε από την πλευρά του Ενάγοντα. Αν το τεμάχιο 352 απείχε από τα τεμάχια 323 και 324 απόσταση 100 μέτρων υπήρχε περίπτωση αυτά να συνορεύουν ώστε να υπήρχε ενδεχόμενο λάθους για το ποιο τεμάχιο ανήκει σε ποιον; Φρονώ πως όχι.

Δέχομαι, επίσης, ότι οι φωτογραφίες Τεκμήρια 100 και 105 δεν απεικονίζουν την κατάσταση στην οποία βρίσκονταν τα καταστήματα του Ενάγοντα κατά τον Μάιο του 2009. Ο ισχυρισμός αυτός του μάρτυρα επιβεβαιώνεται περίτρανα από τις φωτογραφίες του Τεκμηρίου 132 που κατέθεσε η ΜΥ 5 και τις οποίες η ίδια η ΜΥ 5 έβγαλε σύμφωνα με την μαρτυρία της τον Μάρτιο του 2009. Συναφώς οι εν λόγω φωτογραφίες καταδεικνύουν ότι στα αριστερά των φωτογραφιών Τεκμήρια 100 και 105 όπως κάποιος βλέπει τις εν λόγω φωτογραφίες τον Μάρτιο του 2009 υπήρχε παράνομα ανεγερθείσα κατασκευή στην οποία στεγάζεται λαστιχάρης, ο οποίος εξακολουθεί να διεξάγει την επιχείρησή του μέχρι και σήμερα. Κάτι το οποίο δεν απεικονίζουν οι φωτογραφίες Τεκμήρια 100 και 105. Η κατάσταση δε που παρουσίαζαν τα καταστήματα του Ενάγοντα τον Μάρτιο του 2009 ήταν όπως καταδεικνύεται από τις φωτογραφίες του Τεκμηρίου 128 άθλια. Όχι, λοιπόν, αδικαιολόγητα ο μάρτυρας τα χαρακτήρισε με τις λέξεις «Ένα χάλι». Και σε καμία περίπτωση δεν ομοιάζουν με την κατάσταση που παρουσιάζουν τα Τεκμήρια 100 και 105.

Λόγος έγινε για το αν το τεμάχιο 9 κατά τον ουσιώδη χρόνο ήταν ανοικτό ή όχι με την πλευρά του Ενάγοντα να ισχυρίζεται ότι αυτό ήταν περιφραγμένο από τις 3 του πλευρές με πέτρινο τοίχο ύψους πέραν του 1½ μέτρου και στην τέταρτη πλευρά με στύλλους μεταλικούς και πράσινο δίκτυ. Αναφορικά με την περίφραξη στην πλευρά της οδού Γαβριήλ Χατζηνοβίου σχετικά είναι τα όσα ανωτέρω υποδείχθηκαν τα οποία δεν θα επαναλάβω. Αρκεί να υπενθυμίσω ότι δεν δέχθηκα ότι η πλευρά του εν λόγω τεμαχίου που άπτεται της οδού Γαβριήλ Χατζηνοβίου ήταν περιφραγμένη και σε τέτοιο βαθμό ώστε από την πλευρά αυτή το τεμάχιο να μπορεί να θεωρείται όχι ανοικτό. Ό,τι δέχθηκα ήταν ότι κατά τον ουσιώδη χρόνο η κατάσταση ήταν ως αποτυπώνεται στην φωτογραφία Τεκμήριο 67.

Αναμφίβολα από την μια πλευρά του τεμαχίου 9 υπήρχε τοίχος, κάτι το οποίο φαίνεται στο βάθος της εν λόγω φωτογραφίας. Δεν δέχομαι, όμως, ότι και στην πλευρά του που συνορεύει με την οδό Ευαγόρα Παλληκαρίδη υπήρχε παρόμοιος τοίχος ή τοίχος πέραν του 1½ μέτρου ως υπέδειξε η πλευρά του Ενάγοντα. Η θέση του μάρτυρα ότι και αν ακόμα στην πλευρά της οδού Ευαγόρα Παλληκαρίδη υπήρχε τοίχος, κάτι για το οποίο ο μάρτυρας δεν ήταν βέβαιος, αυτός θα ήταν πολύ χαμηλός.

Ώστε να μπορεί να λεχθεί ότι από την πλευρά της οδού Ευαγόρα Παλληκαρίδη υπήρχε περίφραξη τέτοια ώστε το εν λόγω τεμάχιο από την πλευρά εκείνη να θεωρείται όχι ανοικτό. Γι’ αυτό και ο μάρτυρας δεν διαπίστωσε την ύπαρξή του. Το ότι ο μάρτυρας δεν πρόσεξε ή δεν παρατήρησε αν υπήρχε αυτός ο χαμηλός τοίχος δεν πλήττει την αξιοπιστία του υπό την έννοια ότι ο μάρτυρας απέκρυψε ότι από την πλευρά της οδού Ευαγόρα Παλληκαρίδη υπήρχε περίφραξη.

Η ουσία και το πνεύμα της μαρτυρίας του μάρτυρα ήταν ότι δεν υπήρχε περίφραξη από την πλευρά της οδού Ευαγόρα Παλληκαρίδη, με την έννοια που εννοούσε η πλευρά του Ενάγοντα την λέξη «περίφραξη», γιατί αν υπήρχε θα την έβλεπε. Και, επομένως, δεν υπήρχε λόγος να παρατηρήσει αν υπήρχε τοιχαράκι καθότι και αν αυτό ακόμα υπήρχε δεν θα μπορούσε να αποτελεί περίφραξη ή περίφραξη τέτοια που να καθιστά το τεμάχιο από την πλευρά της οδού Ευαγόρα Παλληκαρίδη κλειστό.

Σημειώνεται, επίσης, ότι καμία μαρτυρία δεν παρουσιάσθηκε από την πλευρά του Ενάγοντα που να τεκμηριώνει τις θέσεις της πλευράς του. Αναφορικά με την τέταρτη πλευρά του τεμαχίου 9 για το οποίο η πλευρά της Ενάγουσας ήταν, επίσης, της θέσης ότι υπήρχε περίφραξη ύψους 1½ μέτρου ο μάρτυρας δεν ήταν θετικός.

Θέση του ήταν ότι δεν μπορούσε να θυμηθεί αν όντως κάτι τέτοιο υπήρχε ως υπέδειξε. Κατ’ επέκταση επί του προκειμένου δεν μπορώ να προβώ σε εύρημα. Σημειώνεται ότι ούτε και η πλευρά της Ενάγουσας δεν τεκμηρίωσε την θέση αυτή με μαρτυρία ως ανωτέρω υποδείχθηκε. Όπως, όμως, και να’ χει το ότι το τεμάχιο ήταν ανοικτό προκύπτει με ενάργεια από την μαρτυρία του μάρτυρα αλλά και τις φωτογραφίες-τεκμήρια σύμφωνα με τις οποίες από την πλευρά της οδού Γαβριήλ Χατζηνοβίου υφίστατο η κατάσταση όπως αυτή καταμαρτυρείται από την φωτογραφία Τεκμήριο 67 και από την πλευρά της οδού Ευαγόρα Παλληκαρίδη δεν υπήρχε περίφραξη τέτοια ώστε από την πλευρά εκείνη τα αυτοκίνητα να μην φαίνονται.

Τρανή δε απόδειξη ότι το τεμάχιο ήταν ανοικτό αποτελούν εκτός από την φωτογραφία Τεκμήριο 67 η πάνω φωτογραφία στο φύλλο 14 του Τεκμηρίου 128 καθώς και η φωτογραφία στο φύλλο 16 του ιδίου τεκμηρίου! Ανοικτά ήταν και τα τεμάχια 323 και 324 ως οι φωτογραφίες 1-11 του Τεκμηρίου 128 έκδηλα καταδεικνύουν.

Δέχομαι, επίσης, ότι κατά τον ουσιώδη χρόνο τα υπό του μάρτυρα κατασχεθέντα αυτοκίνητα δεν ήταν σε καλή κατάσταση όπως η πλευρά του Ενάγοντα εννοούσε την εν λόγω φράση. Ήταν παλιά σε ηλικία, όπως και ο ίδιος ο μάρτυρας τόνισε στην μαρτυρία του, κάτι το οποίο, άλλωστε, καταμαρτυρείται από την εμφάνισή τους μέσω των φωτογραφιών που κατατέθηκαν ως τεκμήρια και, μάλιστα, κάποια από αυτά έφεραν και ζημιές καθώς και από τα Τεκμήρια 70-81 και 86.

Όσον αφορά στην θέση της πλευράς του Ενάγοντα ότι τα αυτοκίνητα του Ενάγοντα είχαν κλαπεί πριν τον Αύγουστο του 2011 και συγκεκριμένα πριν ή κατά τον Φεβρουάριο του 2011 σημειώνονται τα ακόλουθα. Η πιο πάνω θέση βρίσκει έρεισμα σύμφωνα με την πλευρά του Ενάγοντα στην μαρτυρία του ΜΕ 8. Λανθασμένα όμως. Καθότι ο μάρτυρας δεν υποστήριξε κάτι τέτοιο. Άλλωστε, η μαρτυρία του απερρίφθη ως άσχετη με τα επίδικα θέματα.

Τα μόνα σημεία από την μαρτυρία του μάρτυρα που δεν αποδέχομαι είναι τα εξής:

αντεξεταζόμενος ο μάρτυρας δέχθηκε ότι κανένα από τα αυτοκίνητα που φαίνονται στις φωτογραφίες που απεικονίζουν τα τεμάχια 323-324 δεν ήταν ιδιοκτησίας του Ενάγοντα. Στην γραπτή του δήλωση – Τεκμήριο 126 - υποδείχθηκε από τον μάρτυρα ότι εντός των εν λόγω τεμαχίων βρισκόταν το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής ΕΑΝ 873 το οποίο ήταν ιδιοκτησίας του Ενάγοντα. Είναι πρόδηλο ότι ο μάρτυρας ένεκα της μακράς και σφοδρής αντεξέτασης του ευπαίδευτου συνηγόρου του Ενάγοντα παραγνώρισε την αρχική του θέση. Πάντως, σε ένα σημείο της αντεξέτασής του και αναφερόμενος στην φωτογραφία 11 του Τεκμηρίου 128 ο μάρτυρας υποστήριξε ότι στην εν λόγω φωτογραφία φαίνονται και αυτοκίνητα που ανήκουν στον Ενάγοντα. Υποδεικνύονται τα εξής. Ότι το εν λόγω αυτοκίνητο κατασχέθηκε είναι αποδεκτό από τον Ενάγοντα. Επίσης, δεν αποτελεί θέση του Ενάγοντα ότι αυτό κατασχέθηκε από το τεμάχιο 9. Από τα πιο πάνω προκύπτει ότι αυτό κατά τον ουσιώδη χρόνο κατασχέθηκε από χώρο άλλο από το τεμάχιο 9. Και αφ’ ης στιγμής ο άλλος αυτός χώρος από τον οποίο ο μάρτυρας κατάσχεσε αυτοκίνητα ήταν τα τεμάχια 323 και 324 ακολουθεί ότι το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής ΕΑΝ 873 ο μάρτυρας το κατάσχεσε από τα πιο πάνω αναφερόμενα τεμάχια. Δέχομαι, λοιπόν, τον ισχυρισμό του μάρτυρα ο οποίος εκτίθεται στο Τεκμήριο 126 και απορρίπτω τον πιο πάνω αναφερόμενο υπό αυτού διά ζώσης αντίστοιχο προβληθέντα ισχυρισμό

ότι η φύλαξη του χώρου εντός του οποίου είχαν τοποθετηθεί τα κατασχεθέντα αυτοκίνητα δεν ήταν ελλιπής. Ο ισχυρισμός αυτός του μάρτυρα ο οποίος προέκυψε από ερώτηση στην αντεξέταση και η οποία είχε ως υπόβαθρο την κλοπή των αυτοκινήτων εκφεύγει των δικογραφημένων θέσεων του Ενάγοντα και, επομένως, δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη. Με την Έκθεση Απαίτησής του ο Ενάγων καταλογίζει μεν στον Εναγόμενο παράλειψη εκπλήρωσης του καθήκοντος του ως θεματοφύλακα, οι αποζημιώσεις, όμως, που αξιώνει δεν προκύπτουν από κλοπή. Και αυτό γιατί η κλοπή έλαβε χώρα μετά την καταχώρηση της αγωγής

ότι η φωτογραφία Τεκμήριο 100 λήφθηκε όταν ο μάρτυρας ήταν ακόμα αγέννητος ή όταν ήταν ακόμα μαθητής ή πριν από 20 και πλέον έτη. Ο μάρτυρας δεν είχε προσωπική γνώση για το πότε λήφθηκε η εν λόγω φωτογραφία, οπότε και οι πιο πάνω ισχυρισμοί του αντανακλούν την εικασία του. Δέχομαι, όμως, ότι η εν λόγω φωτογραφία λήφθηκε πριν τον Μάιο του 2009. Σχετική επί του προκειμένου είναι η μαρτυρία του ΜΕ 6.

Εκτός από τα σημεία εκείνα από την μαρτυρία του μάρτυρα που δεν αποδέχθηκα η υπόλοιπη μαρτυρία του είναι αποδεκτή. Αναφορικά με το αν τα επίδικα αυτοκίνητα είναι εγκαταλειμένα εντός της έννοιας του όρου 92Α του Περί Δήμων Νόμου, Ν. 111/1985, όπως τροποποιήθηκε, ζήτημα το οποίο είναι και νομικό, αναφορά θα γίνει στα συμπεράσματά μου.

Πέμπτη και τελευταία μάρτυρας για τον Εναγόμενο κατέθεσε η Χρίστια Πιστέντη. Η μαρτυρία της εν λόγω μάρτυρος, από τώρα και στο εξής «η μάρτυρας», είναι συνυφασμένη με την μαρτυρία της ΜΕ 7. Η ΜΕ 7, από τώρα και στο εξής «η ΜΕ 7», είναι αρχιτέκτονας και διατηρεί δικό της γραφείο στην Πάφο. Αναγνώρισε το Τεκμήριο 61 ως το σχέδιο/χωροταξικό που η ίδια ετοίμασε κατόπιν παράκλησης του Ενάγοντα.

Η μάρτυρας κλήθηκε για να καταθέσει ότι στο πίσω μέρος των καταστημάτων του Ενάγοντα δεν υπήρχαν χώροι στάθμευσης κατά τον ουσιώδη χρόνο ως υπέδειξαν με την μαρτυρία τους τόσο ο Ενάγων όσο και η ΜΕ 7 και ως υποδεικνύεται στο χωροταξικό - Τεκμήριο 61. Καθώς και ότι δεν υπήρχε πρόσβαση σε αυτοκίνητα από το μπροστινό μέρος των καταστημάτων του Ενάγοντα στο πίσω μέρος αυτών. Δεν έχω κανένα ενδοιασμό να δεχθώ όπως και δέχθηκα στην βάση και μόνο της μαρτυρίας του ΜΥ 4 ότι ο ΜΥ 4 δεν μετακίνησε οποιαδήποτε αυτοκίνητα από το τεμάχιο 352. Προβαίνω στην αξιολόγηση των δύο πιο πάνω μαρτύρων για σκοπούς πληρότητας και μόνο. Αναφορικά με την μαρτυρία του ΜΥ 2 θα πρέπει να σημειωθεί ότι αυτή ήταν τεχνικής φύσης και όχι βοηθητική για το Δικαστήριο και για τον λόγο αυτό δεν κρίνω σκόπιμο να την παραθέσω. Η πλέον βοηθητική μαρτυρία ήταν αυτή της μάρτυρος και αυτό γιατί με τις φωτογραφίες που η μάρτυρας κατέθεσε – Τεκμήριο 132 – διαφώτισε το Δικαστήριο αναφορικά με την επί τόπου κατάσταση κατά τον ουσιώδη χρόνο και έδωσε απτή και αντιληπτή εικόνα για το ζητούμενο. Στα σημεία εκείνα που η μαρτυρία του ΜΥ 2 δεν συνάδει με αυτή της μάρτυρος και η οποία πιο κάτω υποδεικνύεται η μαρτυρία του ΜΥ 2 δεν είναι αποδεκτή.

Η μάρτυρας είναι πολιτικός μηχανικός και εργάζεται ως εκτελεστικός μηχανικός στην Τεχνική Υπηρεσία του Εναγόμενου από τον Ιανουάριο του 2006. Επισκέφθηκε το τεμάχιο 352 στις 3.3.09 για να διαπιστώσει την επί τόπου κατάσταση κατόπιν κατηγοριών που ανταλλάγηκαν μεταξύ του Ενάγοντα και του ιδιοκτήτη των τεμαχίων 346 και 347 ιδιοκτησίας του Νεόφυτου Φακοντή. Από την επίσκεψή της η μάρτυρας διαπίστωσε ότι σε κάποια σημεία των καταστημάτων του Ενάγοντα είχαν ανεγερθεί παράνομες κατασκευές οι οποίες παρεμπόδιζαν την διέλευση αυτοκινήτων στο πίσω μέρος των καταστημάτων. Προς επίρρωση του ισχυρισμού της τούτου η μάρτυρας κατέθεσε σημείωμα που φέρει τίτλο «Εσωτερικό Υπόμνημα» το οποίο είχε ετοιμάσει για τον προϊστάμενό της μετά την επίσκεψή της στα πιο πάνω αναφερόμενα τεμάχια στο οποίο επισυνάπτονται 4 κόλλες στην καθεμιά από τις οποίες υπάρχει ψηφιακή φωτογραφία. Οι 4 αυτές φωτογραφίες βγήκαν από την μάρτυρα κατά την ημέρα της προαναφερόμενης επίσκεψής της. Τα πιο πάνω έγγραφα κατατέθηκαν από την μάρτυρα υπό μορφή δέσμης εγγράφων η οποία σημειώθηκε από το Δικαστήριο ως Τεκμήριο 132.

Η μάρτυρας μου έκανε πολύ καλή εντύπωση ως μάρτυρας της αλήθειας. Ήταν θετική και σαφής στην μαρτυρία της, απαντούσε αυθόρμητα και με υπευθυνότητα στις διάφορες ερωτήσεις που της υποβλήθηκαν τόσο κατά την κυρίως εξέταση όσο και κατά την αντεξέταση και δεν κλονίσθηκε παρά την σφοδρή αντεξέταση στην οποία υπεβλήθη από τον ευπαίδευτο συνήγορο του Ενάγοντα. Η μάρτυρας ρωτήθηκε για πολλά θέματα, ιδίως, κατά την αντεξέταση τα οποία κρίνω ότι δεν είναι επίδικα και δεν αφορούν στην ουσία της υπόθεσης. Απλή αναφορά σε κάποια από αυτά γίνεται πιο κάτω. Θα τα αγνοήσω, όμως, ως άσχετη μαρτυρία και θα επικεντρωθώ μόνο στα σημεία εκείνα από την μαρτυρία της τα οποία κρίνω ουσιώδη και είναι αυτά τα οποία πιο κάτω υποδεικνύονται.

Οι φωτογραφίες που επισυνάπτονται στο Τεκμήριο 132 τις οποίες η μάρτυρας εξήγησε με λεπτομέρεια είναι άκρως ενδεικτικές και δέχομαι ότι επιβεβαιώνουν τους ισχυρισμούς της. Στην φωτογραφία με αριθμό 1 φαίνεται η πλαϊνή όψη των καταστημάτων του Ενάγοντα και η παράνομη, όπως υπέδειξε στην μαρτυρία της η μάρτυρας, κατασκευή η οποία εφάπτεται αυτής και στην οποία στεγάζεται λαστιχάρης ως υπέδειξε με την μαρτυρία του και ο ΜΥ 4.

Το ότι η κατασκευή αυτή είναι παράνομη το δέχθηκε και η πλευρά του Ενάγοντα. Ως ορθά υποστήριξε η μάρτυρας η κατασκευή αυτή εμποδίζει την διέλευση αυτοκινήτων από το πλαϊνό αυτό μέρος των καταστημάτων του Ενάγοντα προς το πίσω μέρος τους. Ενδεικτικές είναι και οι φωτογραφίες με αριθμούς 2 και 4. Σημειώνεται ότι επί του σημείου τούτου η μαρτυρία της ΜΕ 7 δεν ήταν διάφορη.

Συγκεκριμένα και η ΜΕ 7 στα πλαίσια της δικής της μαρτυρίας διατύπωσε την θέση ότι από την πλευρά αυτή που υπέδειξε και η μάρτυρας δεν ήταν εφικτό να περάσει αυτοκίνητο για να κατευθυνθεί προς το πίσω μέρος των καταστημάτων του Ενάγοντα. Γι’ αυτό και επί του Τεκμηρίου 61 η ΜΕ 7 ως εξήγησε δεν τοποθέτησε τόξα όπως έπραξε για την αντίθετη πλευρά του κτηρίου τα οποία υποδηλούν σημεία εισόδου ως και πάλι υπέδειξε.

Σημειώνεται, επίσης, ότι το κομμάτι γης που φαίνεται στην φωτογραφία με αριθμό 1 ως συνορεύων με το τεμάχιο 352 είναι άλλο τεμάχιο και όπως καταδεικνύεται με την φωτογραφία με αριθμό 1 η πρόσβαση σε αυτό εμποδίζεται με μεταλικούς πασσάλους οι οποίοι τοποθετήθηκαν για να τοποθετηθεί υπόγειος αγωγός στα πλαίσια εκτέλεσης εργασιών του ΣΑΠΑ.

Η μάρτυρας υπέδειξε ότι τα όρια του τεμαχίου 352 φθάνουν μέχρι το παλιό σε ηλικία υποστατικό – αποθήκη την αποκάλεσε η μάρτυρας – η οποία βρίσκεται μπροστά από το πορτοκαλί κοντέϊνερ. Ενδεικτική είναι η φωτογραφία με αριθμό 2. Ισχυρισμός ο οποίος αμφισβητήθηκε από την πλευρά του Ενάγοντα. Η θέση της πλευράς του Ενάγοντα περί συνοριακής διαφοράς δεν θα με απασχολήσει.

Καθότι και αν ακόμα υπάρχει διαφιλονικούμενη διαφορά στο σύνορο του τεμαχίου 352 με το τεμάχιο που βρίσκεται πίσω από αυτό, ως υπέδειξε η πλευρά του Ενάγοντα, και ότι το σχήμα του τεμαχίου 352 είναι διάφορο από αυτό που υπέδειξε η μάρτυρας με αναφορά στις φωτογραφίες του Τεκμηρίου 132, τούτο, δεν επηρεάζει τις διαπιστώσεις που εύλογα προκύπτουν από τις φωτογραφίες 1, 2 και 4 του Τεκμηρίου 132 αναφορικά με το ζητούμενο και οι οποίες συνάδουν με τις θέσεις της μάρτυρος.

Σημειώνεται ότι σύμφωνα με την πλευρά του Ενάγοντα τα όρια του τεμαχίου 352 είναι όπως υποδεικνύονται στο Τεκμήριο 61. Σύμφωνα δε με την ΜΕ 7 τα όρια του τεμαχίου 352 στην νοτιοανατολική του πλευρά απέχουν από το κτήριο που επί του Τεκμηρίου 61 περιγράφονται με τις λέξεις «ΥΦΙΣΤΑΜΕΝΗ – store» απόσταση 12 με 15 μέτρα.

Η νοτιοανατολική πλευρά του τεμαχίου 352 είναι ο χώρος όπου τοποθετήθηκαν από την ΜΕ 7 επί του Τεκμηρίου 61 οι χώροι στάθμευσης με τα γράμματα Ρ7-Ρ12. Και στην πιο πάνω υποδειχθείσα απόσταση περιλαμβάνονται οι προαναφερόμενοι χώροι στάθμευσης. Σημειώνεται ότι σύμφωνα με την ίδια την ΜΕ 7 επί τόπου δεν φαίνονται χώροι στάθμευσης.

Ο χώρος που καταλαμβάνουν τα Ρ7-Ρ12 είναι κομμάτι γης το οποίο όπως η ΜΕ 7 υπέδειξε θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για χώρους στάθμευσης 6 αυτοκινήτων. Το ίδιο ισχύει σύμφωνα με την ΜΕ 7 και για τους χώρους που υποδεικνύονται ως χώροι στάθμευσης επί του Τεκμηρίου 61 με τα γράμματα Ρ1-Ρ6 στο μπροστινό μέρος των καταστημάτων του Ενάγοντα.

Επανέρχομαι στο ζητούμενο. Το ζητούμενο είναι ότι η πρόσβαση και, κατά συνέπεια, η διέλευση αυτοκινήτων από την πλαϊνή πλευρά των καταστημάτων του Ενάγοντα, στην οποία ανηγέρθη το υποστατικό όπου στεγάζεται ο λαστιχάρης, προς το πίσω μέρος των καταστημάτων εμποδίζεται από το προαναφερόμενο υποστατικό καθώς και από το προαναφερθέν κοντέϊνερ. Επίσης, μετά το κοντέινερ υπάρχει υψομετρική διαφορά της τάξης των 1,20 μέτρων με το τεμάχιο 352 να βρίσκεται ψηλότερα από το τεμάχιο που συνορεύει με το τεμάχιο 352 στο πίσω μέρος του τελευταίου. Πλέον ενδεικτική είναι η φωτογραφία με αριθμό 2. Στην βάση δε των φωτογραφιών του Τεκμηρίου 132 οι οποίες αποτυπώνουν ευδιάκριτα την επί τόπου κατάσταση ακολουθεί ότι το Τεκμήριο 61 δεν αποτυπώνει ορθά την επί τόπου κατάσταση αφ’ ης στιγμής σε αυτό δεν καταδεικνύεται η υψομετρική διαφορά μεταξύ των δύο τεμαχίων, όπως ορθά υπέδειξε και η μάρτυρας, και αφ’ η στιγμής στο μέρος όπου αποτυπώθηκαν επί του Τεκμηρίου 61 οι χώροι στάθμευσης για 6 αυτοκίνητα μεσολαβεί αυτή η υψομετρική διαφορά η οποία εμποδίζει την διέλευση των αυτοκινήτων μέχρι τον χώρο που η ΜΕ 7 αποτύπωσε ως χώρους στάθμευσης Ρ7-Ρ12 επί του Τεκμηρίου 61.

Η μάρτυρας υπέδειξε, επίσης, ότι το σημείο στο οποίο βρίσκεται το κοντέϊνερ δεν ανήκει στο τεμάχιο 352. Όπως ούτε και ο χώρος στον οποίο τοποθετήθηκαν από την ΜΕ 7 οι χώροι στάθμευσης με τα γράμματα Ρ7-Ρ12 επί του Τεκμηρίου 61 και ο οποίος φαίνεται πλέον ευδιάκριτα στην φωτογραφία με αριθμό 7 ως ισχυρίσθηκε η μάρτυρας καθώς και στην φωτογραφία Τεκμήριο 107 που κατέθεσε η ΜΕ 7.

Ως υποδείχθηκε από την ΜΕ 7 ως χώροι στάθμευσης μπορεί να χρησιμοποιηθεί το κομμάτι γης που στην φωτογραφία Τεκμήριο 107 φαίνεται να υπάρχει παρά του άσπρου κοντέϊνερ που φέρει την επιγραφή «ΖΙΜ». Ισχυρισμός ο οποίος και πάλι αμφισβητήθηκε από την πλευρά του Ενάγοντα με την πλευρά του Ενάγοντα να ισχυρίζεται ότι τα σύνορα του τεμαχίου 352 είναι άλλα και ότι σε αυτά συμπεριλαμβάνονται και το κοντέϊνερ και οι χώροι στάθμευσης στάθμευσης όπως αυτοί τοποθετήθηκαν από την ΜΕ 7 με τα γράμματα Ρ7-Ρ12 επί του Τεκμηρίου 61.

Δεν θα με απασχολήσουν τα σύνορα του τεμαχίου 352, ούτε βέβαια και ο καθορισμός τους. Και ούτε οι θέσεις των διαδίκων επί του θέματος τούτου. Το θέμα αυτό δεν εμπίπτει προς εξέταση στα πλαίσια της παρούσας υπόθεσης. Άλλωστε, για τους σκοπούς της παρούσης υπόθεσης δεν έχουν και σημασία. Σημασία έχουν οι διαπιστώσεις του Δικαστηρίου οι οποίες διατυπώθηκαν ανωτέρω.

Και οι οποίες καταδεικνύουν πραγματική αδυναμία εισόδου αυτοκινήτων στο πίσω μέρος των καταστημάτων του Ενάγοντα. Και η οποία αδυναμία καθιστά άνευ σημασίας την ενδεχόμενη ορθότητα των θέσεων του Ενάγοντα αναφορικά με τα σύνορα του τεμαχίου 352 και, κατ’ επέκταση, του Τεκμηρίου 61 αναφορικά και πάλι με τα σύνορα του τεμαχίου 352.

Επίσης, σύμφωνα με την μαρτυρία της μάρτυρος στην άλλη πλαϊνή πλευρά του τεμαχίου 352 ανηγέρθηκε παράνομα ευτελής κατασκευή και συγκεκριμένα μεταλλικό υπόστεγο στο οποίο τοποθετήθηκαν παλιά εξαρτήματα αυτοκινήτων το οποίο και εκείνο εμποδίζει την πρόσβαση και, κατά συνέπεια, την διέλευση αυτοκινήτων προς το πίσω μέρος των καταστημάτων του Ενάγοντα.

Συγκεκριμένα η μάρτυρας υπέδειξε ότι η κατασκευή αυτή δεν ξεκινά από την αρχή του μπροστινού μέρους των καταστημάτων του Ενάγοντα αλλά περίπου από το μισό της πλευράς αυτής – δίοδο την αποκάλεσε σε άλλο σημείο της μαρτυρίας της η μάρτυρας - και καταλήγει στο τέρμα, ήτοι μέχρι το σημείο που τελειώνει η νόμιμα ανεγερθείσα αποθήκη η οποία στην φωτογραφία 2 του Τεκμηρίου 132 φαίνεται μπροστά από το πορτοκαλί κοντέϊνερ ως και πιο πάνω υποδείχθηκε.

Η μάρτυρας ανέφερε ότι δεν αποτύπωσε την πλευρά αυτή σε φωτογραφίες καθότι η εν λόγω πλευρά δεν την ενδιέφερε για τους σκοπούς της επίσκεψής της. Η πλευρά του Ενάγοντα αμφισβήτησε την ανέγερση αυτής της κατασκευής. Ενόψει της καλής εντύπωσης που μου έκανε η μάρτυρας δέχομαι την μαρτυρία της και επί του προκειμένου.

Επίσης, δέχομαι ως πειστική την δικαιολογία που έδωσε η μάρτυρας για το ότι δεν έβγαλε φωτογραφία της υπό συζήτηση πλευράς του κτηρίου. Συναφώς δεν θεωρώ ότι ο λόγος που δεν έπραξε έτσι ήταν γιατί οι ισχυρισμοί της επί του ζητήματος τούτου δεν είναι αληθείς. Σημειώνεται ότι με την μαρτυρία της μάρτυρος επί του προκειμένου συνάδει και η μαρτυρία του ΜΥ 4.

Συνακόλουθα δεν δέχομαι την μαρτυρία της ΜΕ 7 ότι από την πλευρά αυτή μπορούν να διέλθουν αυτοκίνητα καθότι όπως υπέδειξε το πλάτος της πλευράς αυτής είναι 3 μέτρα – η μάρτυρας υποστήριξε ότι αυτό είναι 2,70 μέτρα - το οποίο και χωράει αυτοκίνητα να περάσουν. Όπως διεφάνη μέσα από την μαρτυρία της μάρτυρος το πρόβλημα δεν είναι το πλάτος της πλευράς αλλά, μεταξύ άλλων, η ύπαρξη κατασκευής στην πλευρά αυτή η οποία εμποδίζει την διέλευση αυτοκινήτων προς τον χώρο στον οποίο ως η ΜΕ 7 ισχυρίσθηκε μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως χώροι στάθμευσης, ήτοι οι χώροι που επί τουΤεκμηρίου61 υπέδειξε με τα γράμματα Ρ7-Ρ12.

Σημειώνονται, επίσης, τα εξής. Όταν υποβλήθηκε στην ΜΕ 7 ότι από την πλευρά αυτή δεν μπορούν να διέλθουν αυτοκίνητα ένεκα του υποστατικού που υπάρχει στην πλευρά αυτή η ΜΕ 7 ισχυρίσθηκε ότι κατά τον χρόνο που ετοίμασε το Τεκμήριο 61 τέτοια οικοδομή δεν υπήρχε και ότι δεν ήταν εις γνώση της αν υπάρχει. Επί του σημείου αυτού η ΜΕ 7 δεν μπορεί να γίνει πιστευτή.

Σύμφωνα με την μαρτυρία της ίδιας το Τεκμήριο 61 η ΜΕ 7 το εκπόνησε το 2009 και το κατέθεσε στην Πολεοδομία δύο φορές. Την πρώτη φορά το 2009 για να υποβάλει εκ μέρους του Ενάγοντα άδεια για την περίφραξη ως ισχυρίσθηκε και την δεύτερη για να υποβάλει εκ μέρους του Ενάγοντα αίτηση για συμπληρωματική άδεια ως και πάλι ισχυρίσθηκε.

Κατατέθηκε δε από την ίδια για πρώτη φορά στην Πολεοδομία αναφορικά με το πρώτο αίτημα στις 8.5.09. Δεν μπορεί, επομένως, η ΜΕ 7 να ισχυρίζεται ότι όταν εκπονούσε και κατέθετε το Τεκμήριο 61 δεν υπήρχε τέτοια κατασκευή στην υπό συζήτηση πλευρά του κτηρίου, αφού σύμφωνα με την μάρτυρα η κατασκευή αυτή υπήρχε κατά τον Μάρτιο του 2009 και σύμφωνα με τον ΜΥ 4 αυτή εξακολουθούσε να υπάρχει και κατά τον ουσιώδη χρόνο και δη τον Μάιο του 2009.

Η ανειλικρίνεια της ΜΕ 7 επί του σημείου τούτου φαίνεται και από το εξής. Στο πρώτο σχέδιο που επισυνάπτεται στην αίτηση με αριθμό 466/10 η οποία φέρεται να υποβλήθηκε στις 21.5.10 και η οποία περιλαμβάνεται στο Τεκμήριο 109 το οποίο κατατέθηκε από την ΜΕ 7 κατά την αντεξέτασή της στην υπό συζήτηση πλευρά του κτηρίου αναγράφονται οι λέξεις «car parking (προς κατεδάφιση)».

Ερωτηθείσα η ΜΕ 7 τι σημαίνουν οι πιο πάνω λέξεις η ΜΕ 7 υποστήριξε ότι στο σημείο εκείνο υπήρχε χώρος στάθμευσης ο οποίος κατεδαφίσθηκε. Ερωτηθείσα περαιτέρω γιατί αφού είχε κατεδαφισθεί η κατασκευή αυτή η μάρτυρας έγραψε επί του σχεδίου «προς κατεδάφιση» η ΜΕ 7 απάντησε ότι ο λόγος ήταν γιατί πιθανόν εκεί να υπήρχε χώρος στάθμευσης – τον οποίο η ΜΕ 7 δεν είδε να υπάρχει επί τόπου όταν επισκέφθηκε το μέρος - και μετά να κατεδαφίσθηκε.

Η ΜΕ 7 δεν μπορεί να πείσει ούτε σε σχέση με αυτό της τον ισχυρισμό. Δεν μπορεί να γράφει επί του σχεδίου «προς κατεδάφιση» και να ισχυρίζεται ότι αυτό σημαίνει ότι το υποστατικό, αν υπήρχε, είχε ήδη κατεδαφισθεί. Είναι προφανές ότι κατά τον χρόνο εκπόνησης του σχεδίου το υποστατικό αυτό υπήρχε και η ΜΕ 7 το γνώριζε σε αντίθεση με ό,τι ήταν η εν γένει θέση της επί του προκειμένου και ότι ο λόγος που ανέγραψε επί του σχεδίου «προς κατεδάφιση» ήταν για να καταδείξει στην Πολεοδομία ότι το υποστατικό αυτό που παράνομα είχε ανεγερθεί ως ήταν και η θέση της μάρτυρος επρόκειτο να κατεδαφισθεί ώστε να μην υπάρχει κώλυμα ή κώλυμα και για τον λόγο αυτό για την έκδοση της αιτηθείσας με αριθμό 466/10 άδειας.

Το υποστατικό αυτό προδήλως είναι το υποστατικό στο οποίο αναφέρθηκε και η μάρτυρας στην μαρτυρία της και ο ΜΥ 4 στην δική του μαρτυρία. Μόνο που η ΜΕ 7 το ονόμασε επί του σχεδίου χώρο στάθμευσης (car parking).

Η ΜΕ 7 ισχυρίσθηκε, επίσης, ότι η στάθμευση αυτοκινήτων στο μέρος το οποίο υπέδειξε από την φωτογραφία Τεκμήριο 107 ήταν εφικτή καθότι δεν υπήρχε η υψομετρική διαφορά που υπέδειξε η μάρτυρας στην μαρτυρία της. Ούτε και σε σχέση με αυτόν της τον ισχυρισμό η ΜΕ 7 μπορεί να γίνει πιστευτή. Αφού η υψομετρική διαφορά φαίνεται καθαρά τόσο στην φωτογραφία Τεκμήριο 107 η οποία κατατέθηκε από την ΜΕ 7 στα πλαίσια της αντεξέτασής της όσο και στην φωτογραφία με αριθμό 7 του Τεκμηρίου 132 που κατέθεσε η μάρτυρας. Από την τελευταία δε φωτογραφία φαίνεται πλέον ευδιάκριτα η υψομετρική διαφορά καθώς και ότι είναι εντελώς αδύνατο αυτή να παρακαμφθεί από αυτοκίνητα.

Αποδεκτός δεν μπορεί να γίνει ούτε ο ισχυρισμός της ΜΕ 7 ότι οι φωτογραφίες Τεκμήρια 115 και 116 τα οποία η ΜΕ 7 κατέθεσε κατά την επανεξέταση απεικονίζουν την κατάσταση στην οποία βρίσκονταν τα καταστήματα του Ενάγοντα κατά το έτος 2009. Για τους ίδιους λόγους που υποδείχθηκαν στα πλαίσια της αξιολόγησης του ΜΥ 4. Η παραδοξότητα, όμως, του ισχυρισμού της ΜΕ 7 η οποία είναι ενδεικτική της ανειλικρίνειάς της επί του προκειμένου ζητήματος προκύπτει και από το ότι ενώ η ίδια δέχθηκε ότι στην πλευρά των καταστημάτων του Ενάγοντα παρά του κίτρινου αυτοκινήτου που φαίνεται στην φωτογραφία Τεκμήριο 116 υπήρχε κατά το έτος 2009 κατασκευή την οποία αποτύπωσε επί του Τεκμηρίου 61, το οποίο εκπόνησε τον Μάιο του 2009, με την λέξη «store» στην εν λόγω φωτογραφία τέτοια κατασκευή δεν φαίνεται να υπάρχει. Πώς μπορεί επομένως να ισχυρίζεται ότι η εν λόγω φωτογραφία απεικονίζει την κατάσταση στην οποία βρίσκονταν τα καταστήματα του Ενάγοντα κατά το έτος 2009;

Λόγος έγινε και για τον χώρο που βρίσκεται στο μπροστινό μέρος των καταστημάτων του Ενάγοντα. Με την πλευρά του Ενάγοντα να προβάλει την θέση ότι και εκεί θα μπορούσαν να σταθμεύσουν αυτοκίνητα. Μόνο που η θέση αυτή δεν προωθεί την υπόθεση του Ενάγοντα καθότι ο Ενάγων στην μαρτυρία του δεν ισχυρίσθηκε ότι τα αυτοκίνητα που μετακίνησε ο ΜΥ 4 βρίσκονταν στο μπροστινό μέρος των καταστημάτων του, αλλά στο πίσω μέρος και δη στους χώρους στάθμευσης που επί του Τεκμηρίου 61 αποτυπώνονται με τα γράμματα Ρ7-Ρ12.

Το αστικό αδίκημα της παράνομης κατακράτησης αντικειμένου καθορίζεται από το άρθρο 37 του Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ. 148, όπως τροποποιήθηκε. Αυτό προνοεί τα ακόλουθα:

«(1) Παράνομη κατακράτηση πράγματος συνίσταται στην παράνομη κατακράτηση κινητής ιδιοκτησίας από οποιοδήποτε πρόσωπο που δικαιούται στην άμεση κατοχή της.

(2) Σε αγωγή που εγείρεται για παράνομη κατακράτηση πράγματος το βάρος της απόδειξης ότι η κατακράτηση ήταν νόμιμη φέρει ο εναγόμενος».

Το άρθρο 38 του ίδιου Νόμου προνοεί ως ακολούθως:

«Σε αγωγή που εγείρεται για παράνομη κατακράτηση πράγματος το Δικαστήριο δύναται, αφού λάβει υπόψη τα περιστατικά της υπόθεσης, να διατάξει επιστροφή της κατακρατούμενης ιδιοκτησίας επιπρόσθετα με οποιαδήποτε άλλη θεραπεία που προνοείται από το Νόμο αυτό ή αντί της θεραπείας αυτής».

Το αδίκημα συνίσταται σε παρακράτηση πράγματος και άρνηση επιστροφής του στον ενάγοντα ή παρεμπόδιση του ενάγοντα από ανάληψη κατοχής του. Το βασικό στοιχείο είναι η παράνομη κατακράτηση που καταμαρτυρείται με άρνηση επιστροφής του αντικειμένου όταν αυτή απαιτηθεί. Είναι συνεχιζόμενο αδίκημα και το αγώγιμο δικαίωμα εγείρεται κατά πρώτο την ημέρα άρνησης του εναγόμενου να το επιστρέψει και συνεχίζεται μέχρι την παράδοση του πράγματος ή την έκδοση απόφασης. Το αδίκημα αφορά επέμβαση στο δικαίωμα κατοχής και έτσι δικαίωμα να ενάγει έχει το πρόσωπο που είτε κατέχει το αντικείμενο ή έχει δικαίωμα άμεσης κατοχής του. Κυριότητα του αντικειμένου δεν είναι απαραίτητη προϋπόθεση. Με βάση τις πρόνοιες του εδαφίου (2) το βάρος απόδειξης της νομιμότητας της κράτησης φέρει ο εναγόμενος (Βλ. Σύγγραμμα «Κεφάλαιο 148 – Αστικά Αδικήματα», Αρτέμη & Ερωτοκρίτου, Τόμος 1, σελίδα 123).

Στην υπόθεση General and Finance Facilities Ltd v. Cooks & Cars (Romford) Ltd (1963) 1 WLR 644 λέχθηκε ότι σε αγωγή για παράνομη κατακράτηση πράγματος η απόφαση μπορεί να έχει τρεις μορφές σχετικά με την θεραπεία:

την αξία του αντικειμένου και αποζημιώσεις για την κατακράτησή του

επιστροφή του αντικειμένου ή πληρωμή της αξίας του. Στην περίπτωση αυτή ο εναγόμενος έχει δικαίωμα επιλογής. Είτε θα επιστρέψει το αντικείμενο είτε θα πληρώσει την αξία του

επιστροφή του αντικειμένου και αποζημιώσεις για την κατακράτησή του.

(Βλ. Σύγγραμμα «Κεφάλαιο 148 – Αστικά Αδικήματα», Αρτέμη & Ερωτοκρίτου, Τόμος 1, σελίδα 124).

Ο υπολογισμός της αξίας του αντικειμένου πρέπει να γίνεται με αναφορά στην ημερομηνία της απόφασης και όχι στην ημερομηνία της άρνησης της επιστροφής του (Βλ. Rosenthal v. Alderton & Sons Ltd (1946) 1 KB 374 και Zeytountsian v. A-G (1973) 1 CLR 52 και Σύγγραμμα «Κεφάλαιο 148 – Αστικά Αδικήματα», Αρτέμη & Ερωτοκρίτου, Τόμος 1, σελίδα 124).

Δικαίωμα σε άμεση κατοχή είχε ο Ενάγων στα αυτοκίνητα εκείνα τα οποία δέχθηκα ότι είναι ο εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης και σε εκείνα τα οποία αν και δεν δέχθηκα ότι είναι ο εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης, εντούτοις, δέχθηκα ότι τα αγόρασε. Ο Ενάγων, επίσης, κατέδειξε ότι ο Εναγόμενος πήρε τα εν λόγω αυτοκίνητα και τα μετέφερε σε δικό του χώρο όπου και τα κατακρατεί. Αρνείται δε να τα επιστρέψει στον Ενάγοντα. Το βάρος απόδειξης, πλέον, ότι η κράτηση των πιο πάνω αυτοκινήτων είναι νόμιμη το φέρει ο Εναγόμενος. Με την επιφύλαξη που κατωτέρω σημειώνεται.

Αναφορικά με τα υπόλοιπα αυτοκίνητα και συγκεκριμένα τα αυτοκίνητα με αριθμούς εγγραφής DAJ 558 και SY 639 δεν αποδείχθηκε δικαίωμα από μέρους του Ενάγοντα στην άμεση κατοχή τους. Αφού αυτά δεν αποδέχθηκα ότι ήταν εγγεγραμμένα επ’ ονόματι του Ενάγοντα, αλλά ούτε και ότι τα αγόρασε. Επομένως, γι’ αυτό και μόνο τον λόγο για τα αυτοκίνητα αυτά η αγωγή δεν έχει οποιεσδήποτε πιθανότητες επιτυχίας και θα πρέπει να απορριφθεί.

Αναφορικά με το βάρος απόδειξης που έχει να αποσείσει ο Εναγόμενος σχετικό είναι το άρθρο 92Α του Περί Δήμων Νόμου, Ν. 111/1985, όπως τροποποιήθηκε, από τώρα και στο εξής «ο Νόμος», το οποίο ο Εναγόμενος επικαλείται στην Υπεράσπισή του και το οποίο προνοεί τα ακόλουθα:

«(1) Σε περίπτωση, κατά την οποία μηχανοκίνητο όχημα παραμένει εγκαταλελειμμένο σε δημόσιο δρόμο ή σε ανοικτό δημόσιο ή ιδιωτικό χώρο, για χρονική περίοδο μεγαλύτερη από τρεις εβδομάδες, τότε το συμβούλιο-

(α) επικολλά στο όχημα περίοπτη αυτοκόλλητη γνωστοποίηση, στην οποία τούτο χαρακτηρίζεται ως εγκαταλελειμμένο, και το ακινητοποιεί κατά τέτοιο τρόπο, ώστε να καθίσταται σαφές ότι τούτο έχει περιέλθει στην κατοχή του συμβουλίου·

και

(β) επιδίδει ειδοποίηση, σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 137, στον ιδιοκτήτη του οχήματος ή, όταν το όχημα βρίσκεται σε ιδιωτικό χώρο, και στον εγγεγραμμένο ιδιοκτήτη του ιδιωτικού χώρου, με την οποία τους καλεί να μετακινήσουν το όχημα μέσα σε τέσσερεις εβδομάδες από την ημερομηνία της ειδοποίησης:

Νοείται ότι, σε περίπτωση που δεν καθίσταται δυνατή η επίδοση της εν λόγω ειδοποίησης σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 137, στον ιδιοκτήτη του οχήματος ή στον εγγεγραμμένο ιδιοκτήτη του ιδιωτικού χώρου ή, όταν αυτοί είναι αγνώστου διαμονής, θα θεωρείται ως νόμιμη ειδοποίηση η δημοσίευση της ειδοποίησης σε δύο τουλάχιστον ημερήσιες εφημερίδες παγκύπριας κυκλοφορίας.

(2) Σε περίπτωση που το πρόσωπο, στο οποίο επιδόθηκε η ειδοποίηση, παραλείπει ή αμελεί να μετακινήσει το όχημα μέσα στην περίοδο των τεσσάρων εβδομάδων που καθορίζεται στην παράγραφο (β) του εδαφίου (1), τότε-

(α) εάν το όχημα έχει άδεια κυκλοφορίας σε ισχύ, δυνάμει του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου, καθώς και, όταν τούτο χρειάζεται, πιστοποιητικό καταλληλότητας κατά την έννοια που αποδίδεται στον όρο αυτό δυνάμει του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων (Τεχνικός Έλεγχος και Κέντρα Τεχνικού Ελέγχου) Νόμου, το συμβούλιο έχει εξουσία να το πωλήσει σε δημόσιο πλειστηριασμό ή με τη ζήτηση δημόσιων προσφορών και τυχόν έσοδα, από τη διάθεση του οχήματος, διατίθενται για την κάλυψη των εξόδων του δήμου, ενώ οποιοδήποτε υπόλοιπο κατατίθεται στο δημοτικό ταμείο· ή

(β) εάν το όχημα δεν έχει άδεια κυκλοφορίας σε ισχύ δυνάμει του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου ή έχει τέτοια άδεια, αλλά ο ιδιοκτήτης δεν έχει εξασφαλίσει το αναγκαίο πιστοποιητικό καταλληλότητας από αδειούχο Κέντρο Τεχνικού Ελέγχου Μηχανοκινήτων Οχημάτων, δυνάμει του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων (Τεχνικός Έλεγχος και Κέντρα Τεχνικού Ελέγχου) Νόμου, τούτο, ανεξάρτητα από τις διατάξεις του περί των Οχημάτων στο Τέλος του Κύκλου Ζωής τους Νόμου, θεωρείται ως όχημα στο τέλος του κύκλου ζωής του, περιέρχεται στην κατοχή του συμβουλίου και διατίθεται από το συμβούλιο σύμφωνα με τις πρόνοιες του εν λόγω Νόμου».

Τα επίδικα αυτοκίνητα είναι μηχανοκίνητα οχήματα. Αυτά εντοπίσθηκαν από τον Εναγόμενο, άλλα, εντός των τεμαχίων 323 και 324, και άλλα, εντός του τεμαχίου 9. Τα τεμάχια 323 και 324 είναι ιδιωτικά τεμάχια. Επίσης, δεν χωρεί αμφιβολία ότι αυτά ήταν ανοικτά τεμάχια. Οι φωτογραφίες 1-11 του Τεκμηρίου 128 είναι ενδεικτικές και τίποτα άλλο επί τούτου δεν χρειάζεται να λεχθεί. Σημειώνεται ότι και η πλευρά του Ενάγοντα δεν πρόβαλε διάφορη θέση επί του προκειμένου.

Αναφορικά με το τεμάχιο 9 υποδεικνύονται τα ακόλουθα. Σύμφωνα με την μαρτυρία του ΜΥ 4 στην πλευρά του εν λόγω τεμαχίου που συνορεύει με την οδό Ευαγόρα Παλληκαρίδη δεν υπήρχε περίφραξη ή αν υπήρχε περίφραξη αυτή ήταν τόσο χαμηλή που ο ΜΥ 4 δεν πρόσεξε καν ότι υπήρχε. Ακολουθεί ότι από την πλευρά αυτή τα αυτοκίνητα φαίνονταν από τον δημόσιο δρόμο και ήταν ορατά από το κοινό σύμφωνα και με ό,τι ευκρινώς συνάγεται από την μαρτυρία του ΜΥ 4.

Το ίδιο ισχύει και σε σχέση με την πλευρά του τεμαχίου 9 που συνορεύει με την οδό Γαβριήλ Χατζηνοβίου. Στην πλευρά αυτή όπως φαίνεται από την φωτογραφία Τεκμήριο 67 η υφιστάμενη περίφραξη με το πράσινο δίκτυ ήταν πεσμένη κατά το μεγαλύτερο μέρος της με αποτέλεσμα και από την πλευρά αυτή του τεμαχίου τα αυτοκίνητα να φαίνονται και να είναι ορατά.

Υπό το φως των πιο πάνω ακολουθεί ότι και το τεμάχιο 9 κατά τον ουσιώδη χρόνο ήταν ανοικτό τεμάχιο. Δεν έχει σημασία ότι τα αυτοκίνητα που βρίσκονταν εντός αυτού δεν ήταν ορατά από την πλευρά του τεμαχίου στην οποία ως αποτυπώνεται στην φωτογραφία Τεκμήριο 67 υπήρχε τοίχος ένεκα του τοίχου αυτού αλλά και γιατί η εν λόγω πλευρά συνορεύει με το διπλανό τεμάχιο και εφάπτεται της κατοικίας που βρίσκεται εντός αυτού σύμφωνα με την φωτογραφία Τεκμήριο 92.

Ούτε και έχει σημασία αν στην τέταρτη του πλευρά το τεμάχιο είχε περίφραξη ακόμα και αν η περίφραξη αυτή ήταν τόσο ψηλή ώστε από την πλευρά αυτή τα αυτοκίνητα που βρίσκονταν εντός αυτού να μην φαίνονταν. Σημασία έχει ότι ενόψει του ότι συνέτρεχαν τα πρώτα δύο στοιχεία, ως ορθά υπέδειξε και ο ΜΥ 4, τα αυτοκίνητα που βρίσκονταν εντός αυτού φαίνονταν και ήταν ορατά από το κοινό.

Ένα τεμάχιο δεν χρειάζεται να είναι ανοικτό από όλες του τις πλευρές για να θεωρείται ανοικτό. Είναι ανοικτό για τους σκοπούς του Νόμου νοουμένου ότι τα αυτοκίνητα που βρίσκονται εντός αυτού φαίνονται και είναι ορατά από το κοινό. Ακόμα και αν έχει περίφραξη σε όλες του τις πλευρές ένα τεμάχιο είναι ανοικτό για τους σκοπούς του Νόμου νοουμένου ότι η περίφραξη αυτή δεν εμποδίζει τα αυτοκίνητα να φαίνονται.

Ο Εναγόμενος φέρει, επίσης, το βάρος να αποδείξει ότι τα αυτοκίνητα παραμένουν εγκαταλελειμμένα για χρονική περίοδο μεγαλύτερη από 3 εβδομάδες. Τα αυτοκίνητα που βρίσκονταν σταθμευμένα εντός των τεμαχίων 323 και 324 βρίσκονταν εκεί για χρονική περίοδο μεγαλύτερη των 3 εβδομάδων. Κανείς δεν τα μετακινούσε, στάθμευαν δε εντός των πιο πάνω τεμαχίων τουλάχιστον από τον Νοέμβριο του 2008 που ο ΜΥ 4 τα είχε φωτογραφήσει μέχρι τον Μάιο του 2009 που τα μετακίνησε. Η κατάσταση αυτή η οποία παρέμεινε αμετάβλητη για όλο το πιο πάνω χρονικό διάστημα δείχνει κατά την κρίση μου και, μάλιστα, καθαρά την εικόνα της εγκατάλειψης. Ουσιαστικά τα αυτοκίνητα αφέθηκαν από τον Ενάγοντα και παρέμειναν εντός των πιο πάνω τεμαχίων αφημένα. Στο «Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας» του Γ. Μπαμπινιώτη, Γ΄ έκδοση, σελίδα 542 αναφέρεται ότι «εγκαταλείπω» σημαίνει, μεταξύ άλλων, αφήνω (κάποιον/κάτι) οριστικά και αμετάκλητα, αδιαφορώ για την τύχη του. Αυτή ακριβώς την εικόνα έδιναν και τα αυτοκίνητα. Ότι ο ιδιοκτήτης τους τα εγκατέλειψε εντός των τεμαχίων 323 και 324 οριστικά και αμετάκλητα και ότι αδιαφόρησε για την τύχη τους.

Σημειώνεται, επίσης, ότι για να χαρακτηρισθεί ένα αυτοκίνητο ως εγκαταλελειμμένο δεν χρειάζεται να βρίσκεται σε κακή κατάσταση. Μπορεί να χαρακτηρισθεί και ως εγκαταλελειμμένο ένα αυτοκίνητο το οποίο είναι ολοκαίνουργιο. Ο Νόμος δεν κάνει διαχωρισμό όπως πολύ ορθά υπέδειξε ο ΜΥ 4. Στην περίπτωση, όμως, όπως την παρούσα που τα αυτοκίνητα ήταν και παλαιά σε ηλικία και μάλιστα κάποια από αυτά αρκετά παλαιά και κάποια από αυτά έφεραν και ζημιές η εικόνα της εγκατάλειψης είναι πιο έκδηλη και ένα αυτοκίνητο μπορεί να χαρακτηρισθεί ως εγκαταλελειμμένο πιο εύκολα.

Επίσης, ένα αυτοκίνητο δεν θεωρείται ως μη εγκαταλελειμμένο επειδή ο ιδιοκτήτης του δεν έχει πού αλλού να το φυλάξει. Σε μια τέτοια περίπτωση μπορεί ο ιδιοκτήτης να μην έχει πρόθεση να το αποχωρισθεί και ο ίδιος να θεωρεί ότι δεν το εγκατέλειψε. Σημασία, όμως, έχει η εικόνα που δίδεται και όχι τι έχει στο μυαλό του ο ιδιοκτήτης.

Αν ένα αυτοκίνητο αφήνεται σε δημόσιο δρόμο ή ανοικτό δημόσιο ή ιδιωτικό χώρο για περίοδο πέραν των 3 εβδομάδων χωρίς αυτό να μετακινείται εύλογα δίνει την εικόνα του εγκαταλελειμμένου αυτοκινήτου, την εικόνα ότι ο ιδιοκτήτης του το εγκατέλειψε, ότι το άφησε οριστικά και αμετάκλητα και ότι αδιαφόρησε για την τύχη του, άσχετα αν ο ιδιοκτήτης ο ίδιος θεωρεί ότι δεν το εγκατέλειψε.

Διαφορετικά δεν θα μπορούσε να τεθεί σε εφαρμογή το άρθρο 92Α του Νόμου. Ο Νομοθέτης δεν είχε την πρόθεση να επιφορτίσει το εντεταλμένο όργανο του Δήμου με την υποχρέωση της εξακρίβωσης της πρόθεσης του ιδιοκτήτη. Ένα αυτοκίνητο θεωρείται εγκαταλελειμμένο όταν εύλογα και δικαιολογημένα δίνει στο εντεταλμένο όργανο του Δήμου την εικόνα του εγκαταλελειμμένου.

Αυτή φρονώ πως ήταν η πρόθεση του Νομοθέτη.

Εγκαταλελειμμένα κρίνονται και τα αυτοκίνητα που κατά τον χρόνο της κατάσχεσης βρίσκονταν εντός του τεμαχίου 9. Το ότι εντός των πιο πάνω τεμαχίων υπήρχε οικοδομή δεν μεταβάλλει τα πράγματα. Επρόκειτο περί μιας παλαιάς διατηρητέας, όπως υπέδειξε ο Ενάγων, οικοδομής η οποία ως και πάλι ο Ενάγων υπέδειξε ήταν η πατρική κατοικία και η οποία ανήκει στον ίδιο.

Σχετικό είναι το Τεκμήριο 60. Μαρτυρία αναφορικά με το αν η εν λόγω κατοικία κατοικείτο δεν παρουσιάσθηκε από την πλευρά του Ενάγοντα. Αν και όπως έκδηλα προκύπτει από τις σχετικές κατατεθείσες φωτογραφίες η εν λόγω κατοικία δεν δίνει την εντύπωση ότι κατοικείται. Ο δε Ενάγων κατά τον κρίσιμο χρόνο δεν διέμενε στην εν λόγω κατοικία, αλλά σε κατοικία που βρίσκεται στην οδό Τάκη Σοφοκλέους, 4 στην Πάφο.

Επίσης, η αυλή εντός της οποίας τα αυτοκίνητα βρίσκονταν σταθμευμένα δεν ήταν φροντισμένη. Σε αυτήν υπήρχε άγρια βλάστηση και ξερά χόρτα. Υπό το φως όλων των πιο πάνω εύλογα έδινε και η κατοικία την εικόνα της εγκατάλειψης. Επίσης, τα αυτοκίνητα ήταν σταθμευμένα εκεί για χρονική περίοδο πέραν των τριών εβδομάδων χωρίς να μετακινούνται.

Ήταν, επίσης, παλαιά και σκονισμένα. Κάποια ήταν και σε «κακό χάλι» ένεκα της κατάστασής τους. Υπό το φως όλων των πιο πάνω τα εν λόγω αυτοκίνητα έδιναν την εικόνα ότι ο ιδιοκτήτης τους τα άφησε εντός του τεμαχίου 9 αδιαφορώντας για την τύχη τους. Το ότι ο Ενάγων τα άφησε εκεί γιατί δεν είχε πού αλλού να τα φυλάξει ή με πρόθεση κάποια μέρα να τα μετακινήσει, αυτό, όπως και πιο πάνω υποδείχθηκε είναι άνευς σημασίας.

Σημασία έχει η εικόνα που έδιναν τα αυτοκίνητα. Και η εικόνα που έδιναν ήταν αυτή της εγκατάλειψης.

Σε σχέση με τον Ενάγοντα ο ΜΥ 4 συνέταξε την προβλεπόμενη από το εδάφιο 1(β) του Νόμου ειδοποίηση μόνο για τα οχήματα των οποίων ο Ενάγων είναι ο εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης – Τεκμήριο 62. Στο σημείο αυτό θα πρέπει να λεχθεί ότι το εδάφιο 1(α) προνοεί για επίδοση στον ιδιοκτήτη και όχι στον εγγεγραμμένο ιδιοκτήτη.

Σύμφωνα με την μαρτυρία που αποδέχθηκα ο Ενάγων αγόρασε και αυτοκίνητα τα οποία δεν ενέγραψε επ’ ονόματί του. Ένεκα, όμως, της αγοράς τους θεωρείται ιδιοκτήτης τους. Γι’ αυτά, όμως, τα οχήματα ο Εναγόμενος δεν συνέταξε ειδοποιήσεις οι οποίες να απευθύνονται στον Ενάγοντα. Για τα εν λόγω οχήματα συνέταξε ειδοποιήσεις οι οποίες απευθύνονται στα πρόσωπα εκείνα τα οποία είναι οι εγγεγραμμένοι ιδιοκτήτες τους σύμφωνα με τα στοιχεία του Τμήματος Οδικών Μεταφορών.

Δεν θεωρώ ότι γι’ αυτά τα αυτοκίνητα ο Εναγόμενος είχε υποχρέωση σύμφωνα με τον Νόμο να επιδώσει ειδοποιήσεις στον Ενάγοντα ή και στον Ενάγοντα. Καθότι παρά το ότι το εδάφιο 1 δεν προνοεί για επίδοση στον εγγεγραμμένο ιδιοκτήτη δεν θεωρώ ότι ο Νομοθέτης είχε την πρόθεση όπως η ειδοποίηση επιδίδεται σε πρόσωπο άλλο από αυτόν.

Και αυτό γιατί ο Δήμος δεν μπορεί να είναι ή να θεωρείται ότι είναι σε θέση να γνωρίζει το ιδιοκτησιακό καθεστώς κάθε οχήματος ή ποιο είναι το πρόσωπο που δικαιούται στην εγγραφή του. Η επιφόρτιση ενός τέτοιου καθήκοντος στον Δήμο θα ήταν έργο δυσβάσταχτο. Φρονώ πως πρόθεση του Νομοθέτη ήταν όπως ο Δήμος επιδίδει την ειδοποίηση στον εγγεγραμμένο ιδιοκτήτη που είναι πρόσωπο την ταυτότητα του οποίου ο Δήμος μπορεί να διαπιστώσει με μια απλή έρευνα όπως έπραξε και ο Εναγόμενος στην προκείμενη περίπτωση.

Όμως και αν ακόμη η κρίση μου επί του προκειμένου είναι εσφαλμένη σχετικά είναι τα όσα πιο κάτω καταγράφονται σχετικά με την γνώση του Ενάγοντα και γι’ αυτά τα αυτοκίνητα.

Παρατηρείται, όμως, παράλειψη συμμόρφωσης του Εναγόμενου με τις πρόνοιες του εδάφιο 1(β) του Νόμου. Καθότι ο Εναγόμενος δεν επέδωσε τις ειδοποιήσεις στον Ενάγοντα και δεν τις επέδωσε σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 137 του Νόμου. Τις απέστειλε με απλό ταχυδρομείο. Αυτό, όμως, δεν θεωρώ πως είναι μοιραίο αφ’ ης στιγμής ο σκοπός για τον οποίο υπάρχει η εν λόγω πρόνοια επιτεύχθηκε. Δηλώθηκε ως παραδεκτό γεγονός ότι οι ειδοποιήσεις του Τεκμηρίου 62 παραλήφθηκαν από τον Ενάγοντα. Ο Ενάγων ήταν, επομένως, ενήμερος για την υποχρέωση του να μετακινήσει τα αυτοκίνητά του εντός της προθεσμίας που έτασσαν οι ειδοποιήσεις. Από την επιστολή του δε ημερομηνίας 10.3.09 η οποία αποτελεί μέρος του Τεκμηρίου 62 προκύπτει ότι έλαβε γνώση των ειδοποιήσεων αυτών πριν ή κατά την 10.3.09. Και όχι μόνο για τα οχήματα των οποίων είναι ο εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης αλλά και για τα οχήματα τα οποία δεν είναι ο εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης αλλά αγόρασε σύμφωνα με τα ευρήματά μου καθώς και για όλα τα υπόλοιπα επίδικα αυτοκίνητα. Παρά ταύτα δεν μετακίνησε τα αυτοκίνητα του από το τεμάχιο 9, ούτε και το αυτοκίνητό του από τα τεμάχια 323 και 324 εντός των 4 εβδομάδων που έτασσαν οι ειδοποιήσεις. Αυτά παρέμειναν εκεί μέχρι τον Μάιο του 2009 οπότε και τα μετακίνησε ο Εναγόμενος.

Δεν μου διαφεύγει ότι ο Εναγόμενος πριν την αποστολή των ειδοποιήσεων δεν επικόλλησε πάνω στα αυτοκίνητα που στην συνέχεια μετακίνησε την προβλεπόμενη από το εδάφιο 1(α) του άρθρου 92Α του Νόμου αυτοκόλλητη γνωστοποίηση, ούτε και τα ακινητοποίησε σύμφωνα με το ίδιο εδάφιο. Κατά την κρίση μου η φράση «ώστε να καθίσταται σαφές ότι τούτο έχει περιέλθει στην κατοχή του συμβουλίου» θα μπορούσε και να παραλειφθεί καθότι είναι απλά επεξηγηματική της ενέργειας του Δήμου να ακινητοποιήσει ένα όχημα. Δεν προσθέτει οτιδήποτε καθότι είναι αυτονόητο ποια είναι η σκοπιμότητα της ακινητοποίησης. Ο Νομοθέτης προνόησε για την ακινητοποίηση των οχημάτων, ώστε, αφενός, αυτά να μην μπορούν να μετακινηθούν ώστε να τύχουν του προβλεπόμενου από τον Νόμο χειρισμού, αφετέρου, για να περιέλθουν υπό τον έλεγχο του Δήμου για να μπορέσουν να τύχουν του πιο πάνω χειρισμού. Η λέξη «κατοχή» αυτό ακριβώς είναι που κατά την κρίση μου υποδηλοί. Τον έλεγχο από μέρους του Δήμου. Εξ’ ου και η πρόνοια για ακινητοποίηση με τέτοιο τρόπο «ώστε να καθίσταται σαφές» ότι το όχημα έχει περιέλθει στην κατοχή του Δήμου. Πρόθεση του Νομοθέτη ήταν όπως με την επικόλληση της αυτοκόλλητης γνωστοποίησης και την ακινητοποίηση του οχήματος γνωστοποιηθεί στον ιδιοκτήτη αλλά και στο ευρύ κοινό ότι τα οχήματα έχουν περιέλθει υπό τον έλεγχο του Δήμου.

Υπό το φως των πιο πάνω δεν θεωρώ ότι η επικόλληση αυτοκόλλητης γνωστοποίησης ή η ακινητοποίηση ενός οχήματος είναι καθοριστικές απόδοσης νόμιμων δικαιωμάτων από μέρους του Δήμου και, επομένως, απαραίτητες προϋποθέσεις για την έκδοση από τον Δήμο της προβλεπόμενης από το εδάφιο 1(β) ειδοποίησης και της επίδοσής της.

Εξ’ ου και το εδάφιο 2 δίνει την εξουσία στον Δήμο να διαθέσει το όχημα όταν «το πρόσωπο, στο οποίο επιδόθηκε η ειδοποίηση, παραλείπει ή αμελεί να μετακινήσει το όχημα μέσα στην περίοδο των τεσσάρων εβδομάδων που καθορίζεται στην παράγραφο (β) του εδαφίου (1)». Αν η πρόθεση του Νομοθέτη ήταν όπως η επικόλληση και η ακινητοποίηση ήταν προϋποθέσεις για την επίδοση της ειδοποίησης φρονώ πως ο Νομοθέτης θα προνοούσε στο εδάφιο 2 ότι η εξουσία του Δήμου να διαθέσει το όχημα σύμφωνα με τις πρόνοιες του εν λόγω εδαφίου ήταν τηρουμένων των προνοιών του εδαφίου 1.

Τέτοια πρόνοια, όμως, ο Νομοθέτης δεν προνόησε. Ό,τι δε μόνο προνόησε ως πηγή της εξουσίας του Δήμου να διαθέσει ένα όχημα είναι η μη συμμόρφωση και μόνο του ιδιοκτήτη με τις πρόνοιες της ειδοποίησης. Υπό το φως των πιο πάνω προκύπτει ότι οι πρόνοιες του εδαφίου (1) είναι τυπικής μορφής και η μη συμμόρφωση του Δήμου με αυτές δεν επηρεάζει το έγκυρο της προβλεπόμενης από το εδάφιο 1(β) ειδοποίησης και την επίδοση αυτής.

Χώρια που η μη συμμόρφωση του Εναγόμενου με τις πρόνοιες του εδαφίου (1)(α) δεν παρέβλαψε οποιοδήποτε δικαίωμα του Ενάγοντα.

Υπό το φως των πιο πάνω ο Εναγόμενος είχε δικαίωμα δυνάμει του άρθρου 92Α του Νόμου να μετακινήσει τα αυτοκίνητα από τους χώρους στους οποίους βρίσκονταν για να τα διαθέσει σύμφωνα με τις πρόνοιες του εδαφίου 2 του Νόμου. Ο Εναγόμενος πέτυχε, λοιπόν, να αποδείξει ότι η κράτηση των αυτοκινήτων ήταν νόμιμη. Αυτό προδιαγράφει και την τύχη της αγωγής.

Συνακόλουθα η αγωγή απορρίπτεται με έξοδα υπέρ του Εναγόμενου και εναντίον του Ενάγοντα όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο.

Επειδή έχω διαπιστώσει ότι αριθμός εγγράφων που κατατέθηκαν στα πλαίσια της διαδικασίας έχουν παραποιηθεί κρίνω σκόπιμο όπως τούτο περιέλθει εις γνώση του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας για να εξετάσει το ενδεχόμενο διάπραξης ποινικών αδικημάτων. Γι’ αυτό και δίνω οδηγίες στον Πρωτοκολλητή του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου όπως αποστείλει πιστό αντίγραφο της παρούσης απόφασης στον Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας.

(Υπ.) ………………………………..

Π. Μιχαηλίδης, Ε. Δ.

Πιστό Αντίγραφο

Πρωτοκολλητής

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο