Court dismisses request for further details in credit card debt case due to burden of proof on plaintiff.

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

CHRISTAKIS LOUCAIDES ν. C. D. HAY AND SONS LTD. (1971) 1 CLR 134

NATIONAL SUPPLY CORPORATION OF LIBYAN ARAB REPUBLIC ETC. ν. ACHAIA SHIPPING LTD. (1975) 1 CLR 427

KASSAPI ν. LOUCA (1981) 1 CLR 666

G.I.P. CONSTRUCTIONS ν. NEOPHYTOU AND ANOTHER (1983) 1 CLR 669

Κυπριακές Αερογραμμές Λτδ ν. Libanais (1991) 1 ΑΑΔ 649

Κουρσουμά ν. Κοσμά (1991) 1 ΑΑΔ 973

Σάββα ν. Κυπριακών Αερογραμμών Λτδ (Αρ. 2) (1992) 1 ΑΑΔ 1146

Tζιακούρα Mέμνια ν. Eυστρατίου (άλλως Tάκη) Oικονομίδη (1997) 1 ΑΑΔ 669

Xριστοδούλου Kρις (Xρίστος) ν. Xρ. Mαρνέρος & Σία Λτδ (1997) 1 ΑΑΔ 718

ATHINA LEATHERGOODS LTD ν. Ιωακείμ Χαραλάμπους κ.α. (2000) 1 ΑΑΔ 787

Θεμιστοκλέους Χριστόδουλος Κ. ν. Χρ. Γεωργιάδη Λτδ (2000) 1 ΑΑΔ 157

Τσαγγάρη Ανδρέας Ι. ν. Μακεδονίας Γαβριηλίδου και Άλλων (2003) 1 ΑΑΔ 472

Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας στους οποίους κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας Δ.19

Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας Δ.27

Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας Δ.39

Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας Δ.48

Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας Δ.64

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:EDLEM:2017:A367

ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ

ΕΝΩΠΙΟΝ: Φ. Τιμοθέου, Ε.Δ.

Αρ. Αγωγής: 5223/15

Μεταξύ:

Τράπεζας Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λίμιτεδ

Εναγόντων

και

1. Κώστα Οικονομίδη

2. Linda – Margaret Economides

Εναγομένων

Αίτηση για περαιτέρω και καλύτερες λεπτομέρειες

Ημερομηνία: 31.10.2017

Για Ενάγοντες-Αιτητές: κ. Ηρακλέους για Πατρίκιος Παύλου & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε.

Για Εναγόμενους-Καθ’ ων η αίτηση:κ. Στεφάνου για Α. Αργυρού & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε.

ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ

Οι Ενάγοντες με την υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή αξιώνουν εναντίον των Εναγομένων 1 και 2, αλληλέγγυα και/ή κεχωρισμένα, το ποσό των €13,055.48, πλέον τόκους 12.5% επί ποσού €12,521.26, από 16.10.15 μέχρι εξοφλήσεως, ως συνολικό οφειλόμενο ποσό λογαριασμού συγκεκριμένης τραπεζικής κάρτας των Εναγομένων και/ή ως αποζημιώσεις για παράβαση σύμβασης.

Οι Εναγόμενοι καταχώρησαν στις 7.11.16, Έκθεση Υπεράσπισης και Ανταπαίτηση όπου, μεταξύ άλλων, ισχυρίζονται ότι έχουν καταβάλει «διάφορα χρηματικά ποσά έναντι των πιστωτικών διευκολύνσεων» που τους παρασχέθηκαν, «ενώ στο χρεωστικό υπόλοιπο χρεωνόταν επιτόκιο και/ή δικαιώματα των οποίων ο αληθής συνυπολογισμός μειώνει δραστικά το τελικό συνολικό οφειλόμενο ποσό μετά των τόκων και/ή των δικαιωμάτων» (παράγραφος 17). Υποστηρίζουν δε περαιτέρω και/ή εναλλακτικά ότι θεωρούν τον «τόκο και/ή οποιανδήποτε άλλη επιβάρυνση παράνομη και/ή καταχρηστική καταπατώντας τα νόμιμα κεκτημένα καθώς και τα νομίμως απορρέοντα εκ της νομοθεσίας περί νομισματικών και πιστωτικών κανόνων σε συνάρτηση με τον περί Συμβάσεως Νόμο καθώς και τους γενικούς όρους συναλλαγών όπως αυτοί υφίσταντο βάσει Ευρωπαϊκής οδηγίας όπως ορίζονται σ’ αυτήν στον περί Προστασίας του Καταναλωτή Κοινοτική Οδηγία» (παράγραφος 18).

Στις 14.3.17 οι Ενάγοντες (στο εξής οι Αιτητές) καταχώρησαν την υπό εξέταση αίτηση με την οποία ζητούν:

Α. Διάταγμα που να διατάζει τους Εναγόμενους 1 και 2 όπως δώσουν περισσότερες και καλύτερες λεπτομέρειες της Υπεράσπισης τους όπως φαίνεται πιο κάτω, εντός 7 ημερών από την έκδοση του αιτούμενου Διατάγματος και/ή από οποιαδήποτε άλλη ημερομηνία και/ή εντός χρόνου που ήθελε το Δικαστήριο καθορίσει.

Ως προς τις παραγράφους 17 και 18 της Υπεράσπισης:

Ζητούμενες διευκρινίσεις/λεπτομέρειες (η αρίθμηση είναι του Δικαστηρίου για ευκολότερη κατανόηση των όσων θα ακολουθήσουν):

1. Ποια είναι τα διάφορα χρηματικά ποσά που ισχυρίζονται οι Εναγόμενοι ότι καταβλήθηκαν και τα οποία δεν έχουν αφαιρεθεί, και πότε αυτά τα ποσά καταβλήθηκαν και με ποιο τρόπο;

2. Ποια ποσά έχουν χρεώσει οι Ενάγοντες ως επιτόκιο και/ή δικαιώματα τα οποία δεν εδικαιούντο να χρεώσουν και ποια ποσά υπερέβαιναν τα ποσά που εδικαιούντο να χρεώσουν ως επιτόκιο και/ή δικαιώματα;

3. Ποια είναι τα ποσά τα οποία αμφισβητούν οι Εναγόμενοι;

4. Ποιο ποσό ισχυρίζονται οι Εναγόμενοι ότι είναι το τελικώς συνολικό οφειλόμενο ποσό μετά των τόκων και δικαιωμάτων;

5. Σε τί συνίστανται οι κατ’ ισχυρισμό παράνομες και/ή καταχρηστικές χρεώσεις τόκου και/ή οποιασδήποτε άλλης επιβάρυνσης οι Εναγόμενοι θεωρούν ότι χρεώθηκε με αυτό τον τρόπο;

6. Ποια είναι τα «νόμιμα κεκτημένα» τα οποία οι Εναγόμενοι ισχυρίζονται ότι καταπατώνται και με ποιο τρόπο παραβιάζεται ο περί Συμβάσεων Νόμος, Κεφ.149 και ποιοι όροι των Γενικών όρων των Συναλλαγών παραβιάζονται;

Β. Διάταγμα με το οποίο να διατάσσεται η αυτόματη διαγραφή της Υπεράσπισης και Ανταπαίτησης των Εναγομένων 1 και 2 και/ή του μέρους αυτής που σχετίζεται με τις αιτούμενες περισσότερες και καλύτερες λεπτομέρειες, εάν οι Εναγόμενοι 1 και 2 δεν συμμορφωθούν με το αιτούμενο υπό Α αιτητικό, εντός 7 ημερών από την έκδοση του Διατάγματος και/ή εντός του χρόνου που ήθελε καθορίσει το Δικαστήριο για συμμόρφωση.

Γ. Διαζευκτικά με το πιο πάνω, Διάταγμα και/ή Δήλωση του Δικαστηρίου ότι οι Εναγόμενοι 1 και 2 θα εμποδίζονται και/ή δεν θα έχουν τη δυνατότητα να προσκομίσουν μαρτυρία και/ή να προωθήσουν και/ή να επικαλεστούν κατά την ακροαματική διαδικασία οποιαδήποτε κατ’ ισχυρισμό γεγονότα και/ή οποιουσδήποτε ισχυρισμούς τους που περιέχονται στην Υπεράσπιση και Ανταπαίτησης τους που σχετίζονται με τις αιτούμενες περισσότερες και καλύτερες λεπτομέρειες, εάν δεν συμμορφωθούν με το υπό Α αιτούμενο, εντός 7 ημερών από την έκδοση του Διατάγματος και/ή εντός του χρόνου που ήθελε καθορίσει το Δικαστήριο για συμμόρφωση.

Δ. Οποιοδήποτε άλλο Διάταγμα και/ή θεραπεία και/ή οδηγία ήθελε κρίνει εύλογο και/ή σκόπιμο και/ή δίκαιο να δώσει το Σεβαστό Δικαστήριο υπό τις περιστάσεις.

Η αίτηση στηρίζεται στην Δ.19 Κ.4-7, 9, 13, 16 και 26, στην Δ.27 Κ.3, στην Δ.39 Κ.2, στην Δ.48 Κ.1-4, 8 και 9(i) και στην Δ.64 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών, στο άρθρο 30 του Συντάγματος, στην διακριτική ευχέρεια, στην γενική πρακτική και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Υποστηρίζεται δε από ένορκη δήλωση του Κωνσταντίνου Τσιούλλου, ασκούμενου δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί τους Αιτητές.

Οι Εναγόμενοι (στο εξής οι Καθ’ ων η αίτηση) απάντησαν στην αίτηση καταχωρώντας ένσταση ημερ. 22.6.17. Οι λόγοι της ένστασης είναι βασικά οι ακόλουθοι:

Α. Δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις που θέτουν οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας και η Νομολογία για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος.

Β. Στην Υπεράσπιση των Καθ’ ων η αίτηση περιλαμβάνονται τα ουσιώδη γεγονότα καθώς και όλες οι απαραίτητες λεπτομέρειες ούτως ώστε οι Αιτητές να γνωρίζουν τί πρόκειται να αντιμετωπίσουν κατά την ακρόαση και οι τελευταίοι δεν πρόκειται να καταληφθούν εξ απροόπτου και/ή εξ απήνης ως προς το τί θα προσπαθήσουν να αποδείξουν οι Καθ’ ων η αίτηση και δεν θα αιφνιδιαστούν.

Γ. Με την αίτηση οι Αιτητές ζητούν να τους παρασχεθεί και/ή αποκαλυφθεί η μαρτυρία που θα προσκομίσουν οι Καθ’ ων η αίτηση προς απόδειξη των ισχυρισμών τους, επιδιώκουν στην ουσία «ψάρεμα μαρτυρίας».

Δ. Οι λεπτομέρειες που ζητούν οι Αιτητές αφορούν γεγονότα που γνωρίζουν καλύτερα ή οφείλουν να γνωρίζουν οι ίδιοι, ανήκουν δηλαδή στην σφαίρα γνώσης τους.

Ε. Οι Αιτητές ζητούν λεπτομέρειες για ισχυρισμούς για τους οποίους αυτοί φέρουν το βάρος απόδειξης.

Στ. Η αίτηση γίνεται κακόπιστα και καταχρηστικά αφού οι αιτούμενες λεπτομέρειες δόθηκαν στους Αιτητές μέσω επιστολής των δικηγόρων των Καθ’ ων η αίτηση, ημερ. 26.1.17.

Ζ. Οι Αιτητές ζητούν να τους δοθούν λεπτομέρειες σχετικά με νομικά ζητήματα.

Η ένσταση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του Χριστόφορου Στεφάνου, δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί τους Καθ’ ων η αίτηση.

Στα πλαίσια ακρόασης της αίτησης, οι συνήγοροι των διαδίκων προέβηκαν σε γραπτές αγορεύσεις προς υποστήριξη των εκατέρωθεν θέσεων τους με αναφορά στα δεδομένα της υπόθεσης και με παραπομπή στην σχετική νομολογία.

Νομική πτυχή

Σύμφωνα με την πάγια νομολογία η δικογραφία συνιστά το θεμέλιο της δίκης και αποτελεί το αποκλειστικό μέσο για τον προσδιορισμό των επιδίκων θεμάτων (βλ. Τσαγγάρη ν. Γαβριηλίδου κ.α. (2003) 1 Α.Α.Δ. 472). Τα δικόγραφα θα πρέπει να συντάσσονται σύμφωνα με τις πρόνοιες της Δ.19 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών και ιδιαίτερα σύμφωνα με τον Κ.4, από το κείμενο του οποίου προκύπτει ότι κάθε δικόγραφο θα πρέπει να διατυπώνει σε συνοπτική μορφή όλα τα ουσιώδη γεγονότα πάνω στα οποία ο διάδικος βασίζει την απαίτηση ή την υπεράσπιση του, ανάλογα με την περίπτωση, και όχι τη μαρτυρία με την οποία θ’ αποδειχθούν αυτά τα γεγονότα.

Η λέξη «ουσιώδη» (material) σημαίνει αναγκαία για το σκοπό να διατυπωθεί μια πλήρης αιτία αγωγής. Στην Χριστοδούλου ν. Χρ. Μαρνέρος & Σία Λτδ (1997) 1 Α.Α.Δ. 718 αναφέρθηκαν δε τα ακόλουθα:

«Τα δικόγραφα είναι ουσιώδη στον καθορισμό των επιδίκων θεμάτων και στον καθορισμό της βάσης επί της οποίας θα προχωρήσει η ακρόαση της υπόθεσης. Η σημασία τους τονίστηκε στην υπόθεση Christakis Loucaides v. C.D. Hay and Sons Ltd (1971) 1 C.L.R. 134. Τα δικόγραφα δεν έχουν σκοπό μόνο τη διαφύλαξη της κανονικής διαδικασίας. Σκοπό έχουν να μην καταλαμβάνονται εξ απροόπτου οι διάδικοι στους οποίους θα πρέπει να παρέχεται η δέουσα ευκαιρία να ετοιμάσουν την υπόθεσή τους για ακρόαση. Εκτός αν τα επίδικα θέματα καθοριστούν δεόντως η ακρόαση παραμένει χωρίς οριοθέτηση και οι σκοποί της δικαιοσύνης μπορεί να παρακωλυθούν λόγω της αβεβαιότητας (G.I.P. Constructions Ltd v. Panayiota Neophytou and Others (1983) 1 C.L.R. 669, 680). Σύμφωνα με τη Δ.19 θ.6, μπορεί να διαταχθεί η παροχή περαιτέρω και καλύτερων λεπτομερειών οιουδήποτε θέματος που αναφέρεται σε οιοδήποτε δικόγραφο, με τέτοιους όρους ως προς τα έξοδα ή άλλως, όπως θα θεωρηθεί δίκαιο.

Τα δικόγραφα πρέπει να περιέχουν όλες τις αναγκαίες λεπτομέρειες ώστε η άλλη πλευρά να μπορεί να σχηματίζει σαφή και πλήρη εικόνα για τη φύση και την έκταση της υπόθεσης που πρόκειται να αντιμετωπίσει στην ακρόαση και να μη βρίσκεται προ εκπλήξεως ή να καταλαμβάνεται εξαπίνης. Όταν ο κανόνας αυτός παραβιάζεται ο αντίδικος δικαιούται να αξιώνει και επιτυγχάνει την έκδοση διατάγματος που να διατάσσει τον αντίδικο να παράσχει τις απαιτούμενες κάτω από τις περιστάσεις λεπτομέρειες (Κυπριακές Αερογραμμές Λτδ και Άλλοι ν. Credit Libanais S.A.L. (1991) 1 A.A.Δ. 649, 652).

Στην υπόθεση National Supply Corporation of the Lybyan Arab Republic v. Achaia Shipping Ltd (1975) 1 C.L.R. 427, 432, τονίστηκε η ανάγκη για ακρίβεια στα δικόγραφα ούτως ώστε ο αντίδικος να γνωρίζει με βεβαιότητα την πραγματική διαφορά και να ετοιμαστεί για τη δίκη».

Η Δ.19 Κ.6 στην οποία στηρίζεται η παρούσα αίτηση είναι πανομοιότυπη με την αντίστοιχη διάταξη των παλιών Αγγλικών Θεσμών (Δ.19 Κ.7) και προβλέπει τα εξής:

«A further and better statement of the nature of the claim or defence, or further and better particulars of any matter stated in any pleading, notice, or written proceeding requiring particulars, may in all cases be ordered, upon such terms, as to costs and otherwise, as may be just.»

Σε μετάφραση:

«Περαιτέρω και καλύτερη έκθεση της φύσης της απαίτησης ή υπεράσπισης ή περισσότερες και καλύτερες λεπτομέρειες οιουδήποτε ζητήματος που αναφέρεται σε οιονδήποτε δικόγραφο, ειδοποίηση ή γραπτή διαδικασία που απαιτεί λεπτομέρειες, μπορεί σε όλες τις περιπτώσεις να διαταχθεί, με τέτοιους όρους ως προς τα έξοδα και οτιδήποτε άλλο που θα ήθελε φανεί δίκαιο».

Ως δε λέχθηκε στην Θεμιστοκλέους ν. Χρ. Γεωργιάδη Λτδ (2000) 1 Α.Α.Δ. 157 η πιο πάνω Διαταγή πρέπει να αντικρισθεί υπό το πρίσμα της Δ.19 Κ.4 και από το συνδυασμένο αποτέλεσμα αυτών «ακολουθεί και η αρχή, που εκφράζεται ως βασική αρχή στη νομολογία, ότι περαιτέρω και καλύτερες λεπτομέρειες μπορούν να δοθούν μόνο αναφορικά με τα ουσιώδη γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται το δικόγραφο και όχι αναφορικά με τη μαρτυρία που θα προσκομισθεί προς απόδειξη τους. Δίδονται δε ώστε ο αντίδικος να γνωρίζει ποια υπόθεση μπορεί να αναμένει να παρουσιασθεί στη δίκη και να μην καταληφθεί εξαπίνης. Οι λεπτομέρειες έχουν σκοπό να διευκρινίσουν και εξειδικεύσουν τα ισχυριζόμενα ουσιαστικά γεγονότα, αλλά κατ’ ουδένα λόγο να εκμαιεύσουν ή να αποκαλύψουν την ίδια τη μαρτυρία με την οποία αυτά θα αποδειχθούν».

Προκύπτει λοιπόν από τα πιο πάνω ότι αφετηρία για την έκδοση διατάγµατος για περαιτέρω και καλύτερες λεπτοµέρειες αποτελεί το ουσιώδες γεγονός και συναφώς τέτοιες λεπτομέρειες µπορούν να δοθούν µόνο αναφορικά με τέτοιο γεγονός επί του οποίου στηρίζεται το δικόγραφο και όχι αναφορικά µε τη µαρτυρία που θα προσκοµισθεί προς απόδειξη του. Όπως επίσης αναφέρθηκε στην Σάββα ν. Κυπριακών Αερογραμμών Λτδ (αρ. 2) (1992) 1 Α.Α.Δ. 1146:

«Η παροχή περαιτέρω λεπτομερειών σκοπεί στον εντοπισμό και όπου επιβάλλεται την διευκρίνιση των επίδικων θεμάτων, όπως αυτά στοιχειοθετούνται από τα ουσιώδη γεγονότα που στοιχειοθετούν το αγώγιμο δικαίωμα. Θα συνιστούσε εκτροπή, όπως αναγνωρίζει η νομολογία, η παροχή λεπτομερειών για επουσιώδη θέματα στα οποία γίνεται αναφορά σε δικόγραφα (Re Wells (Deceased) (1962) 1 All.E.R. 812).

............................................................................................................................................

H μαρτυρία δεν αποτελεί αντικείμενο των εγγράφων προτάσεων, ούτε μπορεί να διαταχθούν λεπτομέρειες του περιεχομένου της εφόσον αποκαλύπτεται (Temperton v. Russell (1893) 9 T.L.R. 318).»

Στο Annual Practice 1958 στη σελ. 450 αναφέρεται δε ότι σε κάθε δικόγραφο είναι αναγκαία μια συγκεκριμένη ποσότητα λεπτομερειών για να διασφαλίσει σαφήνεια και να προλάβει εκπλήξεις κατά τη δίκη. Κάθε μέρος πρέπει να δηλώνει την υπόθεση του με ακρίβεια. Σε αντίθετη περίπτωση ο αντίδικος του δεν θα γνωρίζει με βεβαιότητα ποιο είναι ακριβώς το αμφισβητούμενο σημείο και έτσι δεν θα μπορεί να ετοιμάσει κατάλληλα την μαρτυρία που θα παρουσιάσει στη δίκη. Οι λεπτομέρειες που θα παρατίθενται θα είναι ανάλογα με τα γεγονότα κάθε υπόθεσης. Το δικόγραφο πρέπει να περιέχει εκείνα τα γεγονότα τα οποία θα θέτουν την άλλη πλευρά «σε επιφυλακή» και θα της λένε τι θα αντιμετωπίσει όταν η υπόθεση οδηγηθεί σε δίκη. Επίσης θα πρέπει να καταδεικνύουν επαρκώς στον αντίδικο τη φύση της μαρτυρίας που θα απαιτηθεί από αυτόν.

Δεν μπορούν να αποτελέσουν αντικείμενο διαταγής για παροχή λεπτομερειών νομικά σημεία στα δικόγραφα όπως για παράδειγμα νομικές εισηγήσεις. Όταν όμως προβάλλεται ισχυρισμός κάποιου νομικού αποτελέσματος (όπως για παράδειγμα ότι η σύμβαση είναι εξ υπαρχής άκυρη), το οποίο εξαρτάται από την επενέργεια κάποιων γεγονότων, τότε τα γεγονότα που επέφεραν αυτό το αποτέλεσμα πρέπει να δικογραφούνται (βλ. Τζιακούρα ν. Οικονομίδη (1997) 1 Α.Α.Δ. 669).

Περαιτέρω δεν εκδίδεται διάταγμα για λεπτομέρειες αναφορικά με γεγονότα τα οποία ο Αιτητής γνωρίζει καλύτερα από τον αντίδικο του (βλ. Σάββα ανωτέρω και Athina Leathergoods Ltd v. Χαραλάμπους κ.α. (2000) 1Β Α.Α.Δ 787). Ωστόσο ως υποδεικνύεται στην τελευταία απόφαση στο Annual Practice 1960 σελ. 461 αναφέρεται ότι «ο κάθε διάδικος δικαιούται να γνωρίζει το περίγραμμα της υπόθεσης που θα παρουσιάσει ο αντίδικος του εναντίον του και να τον δεσμεύσει οριστικά. Επομένως θα διαταχθεί η παροχή λεπτομερειών όπου το Δικαστήριο ικανοποιείται ότι χωρίς αυτά ο αιτητής δε θα γνωρίζει τί θα προσπαθήσει να αποδείξει εναντίον του ο αντίδικος του στην δίκη». Εν πάση δε περιπτώσει το Δικαστήριο δεν θα διατάξει λεπτομέρειες κάποιου ισχυρισμού του οποίου το βάρος απόδειξης φέρει ο Αιτητής (βλ. Annual Practice 1958 στη σελ. 461 και Κουρσουμά ν. Κοσμά (1991) 1 Α.Α.Δ 973).

Είναι δε θεμελιωμένο ότι ο διάδικος που παραλείπει να υποβάλει αίτηση για λεπτομέρειες θεωρείται ότι έχει παραιτηθεί από αυτές έτσι που να μην μπορεί κατά την δίκη να αποκλείσει την εισαγωγή μαρτυρίας προς υποστήριξη κάποιου γενικού ισχυρισμού (βλ. Κουρσουμά ανωτέρω).

Προκύπτει λοιπόν από τα πιο πάνω ότι η σημασία των περαιτέρω και καλύτερων λεπτομερειών είναι εξίσου μεγάλη με αυτή των εγγράφων προτάσεων καθότι ξεκαθαρίζουν με περισσότερη σαφήνεια τα επίδικα θέματα ούτως ώστε κατά την δίκη να προσκομιστεί η σχετική μαρτυρία και για να γνωρίζει η άλλη πλευρά την υπόθεση την οποία θα αντιμετωπίσει κατά την ακρόαση χωρίς να καταλαμβάνεται εξαπίνης (βλ. National Supply Corp. Of the Libyan Arab Republic v. Achaia Shipping Ltd (1975) 1 CLR 428, Kassapi v. Louca (1981) 1 CLR 666, Κυπριακές Αερογραμμές Λτδ ν. Credit Libanais etc (1991) 1 Α.Α.Δ. 649).

Το Δικαστήριο έχει λοιπόν την διακριτική ευχέρεια να διατάξει την παροχή περισσότερων και καλύτερων λεπτομερειών στις περιπτώσεις εκείνες που κρίνει ότι όπως έχει η έκθεση απαίτησης ή η έκθεση υπεράσπισης, ανάλογα με την περίπτωση, απουσιάζουν τέτοιες λεπτομέρειες, οι οποίες είναι αναγκαίες να υπάρχουν στα δικόγραφα ούτως ώστε να καθορίζουν με περισσότερη σαφήνεια τα επίδικα θέματα. Ως προς το τι αποτελεί αναγκαία λεπτομέρεια αυτό κρίνεται με βάση τα δεδομένα κάθε υπόθεσης. Η δε διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ασκείται δικαστικά.

Εξέταση της αίτησης

Η Δ.19 Κ.7 προβλέπει ότι προτού ένας διάδικος αποταθεί για διάταγμα για λεπτομέρειες «μπορεί να τις ζητήσει» («may apply») με επιστολή. Η χρήση της φράσης αυτής καταδεικνύει σαφώς ότι πρόκειται για δικαίωμα και όχι για υποχρέωση να ζητηθούν τέτοιες λεπτομέρειες με επιστολή πριν την καταχώρηση αίτησης. Τέτοια επιστολή προς την άλλη πλευρά δεν αποτελεί λοιπόν προϋπόθεση για την καταχώρηση αίτησης για λεπτομέρειες. Οι επιπτώσεις από την παράλειψη αποστολής της επιστολής, έχουν σχέση με τα έξοδα της αίτησης και όχι με την εγκυρότητα της (βλ. Halsbury’s Laws of England, 3rd ed., Vol. 30, para. 63 σελ. 31).

Στην παρούσα οι Αιτητές με επιστολή των δικηγόρων τους ημερ. 13.1.17, η οποία επιδόθηκε στις 16.1.17 στους συνηγόρους των Καθ’ ων η αίτηση, ζήτησαν με βάση την Δ.19 Κ.7, μεταξύ άλλων, τις ίδιες λεπτομέρειες που ζητούν με την παρούσα.

Οι συνήγοροι των Καθ’ ων η αίτηση απάντησαν στο πιο πάνω αίτημα με επιστολή τους ημερ. 26.1.17. Σε αυτήν, όσον αφορά τις επίδικες λεπτομέρειες, καταρχάς αναφέρουν ότι είναι ισχυρισμός τους ότι «η μεταβολή του επιτοκίου και/ή το επιτόκιο υπερημερίας και/ή οποιαδήποτε άλλη χρέωση και/ή επιβάρυνση, η οποία επεβλήθη ήταν παράνομη και/ή καταχρηστική καθότι η μονομερής μεταβολή των επιτοκίων και/ή το ύψος των επιτοκίων και/ή το δυσανάλογο επιτόκιο υπερημερίας το οποίο επιβλήθηκε μονομερώς από τους Ενάγοντες και/ή η μονομερής μεταβολή των δικαιωμάτων διαπραγμάτευσης και/ή άλλων δικαιωμάτων, αντίκεινται στο Νόμο και την Οδηγία, διότι διαταράσσουν τη συμβατική ισορροπία σε βάρος των Εναγομένων και/ή αντίκεινται στις αρχές της καλής πίστης και/ή της διαφάνειας και/ή στο δικαίωμα των Εναγομένων να αντιταχθούν στις μεταβολές και/ή χρεώσεις και/ή επιβαρύνσεις αυτές και κατά συνέπεια οποιοσδήποτε συμβατικός όρος που έδιδε τέτοια ικανότητα αυθαίρετης μεταβολής και/ή επιβάρυνσης και/ή χρέωσης καθίσταται παράνομος και/ή καταχρηστικός». Αναφορικά με τα υπόλοιπα σημεία που ζητούνταν λεπτομέρειες, στην ίδια επιστολή οι Καθ’ ων η αίτηση αναφέρουν ουσιαστικά, για τους λόγους που εξηγούν, ότι δεν αποτελούν θέματα για τα οποία όφειλαν ή επιτρέπεται, με βάση τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας και την σχετική νομολογία, να δώσουν τέτοιες λεπτομέρειες.

Πέραν των ανωτέρω για σκοπούς εξέτασης της παρούσας αναφορά θα πρέπει να γίνει και στους εκατέρωθεν σχετικούς δικογραφημένους ισχυρισμούς. Συγκεκριμένα:

Οι Αιτητές στην Έκθεση Απαίτησης τους ισχυρίζονται ότι στις 16.10.15 το υπόλοιπο του λογαριασμού της κάρτας που είχαν οι Καθ’ ων η αίτηση ήταν €13,055.48, πλέον τόκους 12,50% τον χρόνο, πάνω στο ποσό των €12.521,26, από 16.10.15 μέχρι εξοφλήσεως και ότι κανένα ποσό δεν πληρώθηκε έναντι του χρέους (παράγραφος 14).

Απαντώντας στον πιο πάνω ισχυρισμό, στην παράγραφο 16 της Έκθεσης Υπεράσπισης, οι Καθ’ ων η αίτηση αναφέρουν ότι αγνοούν και ως εκ τούτου αρνούνται το περιεχόμενο του. Στην συνέχεια προβάλλουν, στις παραγράφους 17 και 18, τους ισχυρισμούς που αναφέρονται στην αρχή της παρούσας, αναφορικά με τους οποίους ζητούνται οι επίδικες λεπτομέρειες, οι οποίες θα τύχουν εξέτασης με την σειρά που προβάλλονται:

Αναφορικά με τις υπ’ αρ. 1 αιτούμενες λεπτομέρειες, θα πρέπει να λεχθεί ότι ο ισχυρισμός που προβάλλουν οι Καθ’ ων η αίτηση, απαντώντας ουσιαστικά στον ισχυρισμό των Αιτητών ότι «κανένα ποσό δεν πληρώθηκε έναντι του χρέους» είναι ότι έχουν καταβάλει διάφορα χρηματικά ποσά έναντι των πιστωτικών διευκολύνσεων που τους παρασχέθηκαν. Δεν αναφέρουν δηλ. ότι τα ποσά αυτά καταβλήθηκαν έναντι του «χρέους» αλλά «έναντι των πιστωτικών διευκολύνσεων» γεγονός για το οποίο γνωρίζουν βέβαια καλύτερα οι ίδιοι οι Αιτητές, ενώ καμία αναφορά γίνεται ότι τα καταβληθέντα δεν έχουν αφαιρεθεί. Κάτι τέτοιο δεν προκύπτει ούτε και εάν διαβαστεί μαζί η φράση που ακολουθεί δηλ. «ενώ στο χρεωστικό υπόλοιπο τους χρεωνόταν επιτόκιο και/ή δικαιώματα των οποίων ο αληθής συνυπολογισμός μειώνει δραστικά το τελικό συνολικό οφειλόμενο ποσό μετά των τόκων και/ή των δικαιωμάτων», θέμα που δεν χρήζει κατά την κρίση μου περαιτέρω διευκρινίσεων και αφορά την μαρτυρία που θα προσκομισθεί. Ως εκ των άνω κρίνεται ότι οι αιτούμενες υπ’ αρ. 1 λεπτομέρειες δεν αφορούν γεγονότα που τίθενται με τους συγκεκριμένους δικογραφημένους ισχυρισμούς των Καθ’ ων η αίτηση.

Όσον αφορά τις υπ’ αρ. 2 και 3 αιτούμενες λεπτομέρειες, οι οποίες είναι αλληλένδετες, αυτές αφορούν κατά την κρίση μου την μαρτυρία που θα προσκομισθεί κατά την δίκη και όχι τα γεγονότα που δικογραφούνται στις δύο υπό εξέταση παραγράφους της Έκθεσης Υπεράσπισης, ώστε να χρήζουν τέτοιων λεπτομερειών.

Σε σχέση με τις υπ’ αρ. 4 αιτούμενες λεπτομέρειες, θα πρέπει να λεχθεί ότι το βάρος απόδειξης της ύπαρξης του συνολικώς οφειλόμενου ποσού το φέρουν ασφαλώς οι Αιτητές και όχι οι Καθ’ ων η αίτηση. Οι Αιτητές είναι αυτοί που με δεδομένο ότι έχουν την ευθύνη για την τήρηση του συγκεκριμένου λογαριασμού, είναι σε θέση να γνωρίζουν καλύτερα την κίνηση και το υπόλοιπο αυτού. Στην προκειμένη οι Αιτητές ουσιαστικά ζητούν λεπτομέρειες για γεγονότα τα οποία όχι μόνο γνωρίζουν ή όφειλαν να γνωρίζουν καλύτερα οι ίδιοι αλλά αποτελούν και τα γεγονότα επί των οποίων εδράζουν τους δικούς τους ισχυρισμούς για ύπαρξη του χρεωστικού υπολοίπου και του ύψους του, για τους οποίους ισχυρισμούς φέρουν και το βάρος απόδειξης. Δεν επιτρέπεται όμως το Δικαστήριο να διατάξει λεπτομέρειες κάποιου ισχυρισμού του οποίου το βάρος απόδειξης φέρει ο Αιτητής. Πέραν των πιο πάνω το να διαταχθούν οι Καθ’ ων η αίτηση να δώσουν τέτοιες λεπτομέρειες θα ισοδυναμούσε, κατά την κρίση μου, με διαταγή να παραδεχθούν ως οφειλόμενο από αυτούς το αξιούμενο με την αγωγή ποσό ή μέρος αυτού, κάτι επίσης μη επιτρεπτό.

Τέλος όσον αφορά τις υπ’ αρ 5 και 6 αιτούμενες λεπτομέρειες, οι οποίες είναι επίσης αλληλένδετες, λαμβάνοντας υπόψην το περιεχόμενο της επιστολής ημερ. 26.1.17 (βλ. ανωτέρω) κρίνω ότι έχουν δοθεί με την εν λόγω επιστολή, επαρκώς οι αιτούμενες λεπτομέρειες.

Εν κατακλείδι θεωρώ ότι οι Καθ’ ων η αίτηση με τους επίδικους στην παρούσα δικογραφημένους ισχυρισμούς τους καθιστούν επαρκώς σαφές ποιές είναι οι θέσεις τους και το τι θα αντιμετωπίσουν οι Αιτητές στην δίκη ώστε οι τελευταίοι να μην βρεθούν εξαπίνης και να είναι έτοιμοι να παρουσιάσουν την απαιτούμενη, προς απόδειξη των ισχυρισμών τους, μαρτυρία.

Ως εκ των άνω κρίνω ότι δεν δικαιολογείται στην παρούσα η έκδοση διατάγματος παροχής περαιτέρω και καλύτερων λεπτομερειών. Η κατάληξη μου αυτή σφραγίζει μοιραία και την τύχη των υπό (Β) και (Γ) αιτούμενων διαταγμάτων εφόσον αυτά προϋποθέτουν την έκδοση του προαναφερόμενου διατάγματος.

Καταληκτικά η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των Εναγομένων - Καθ’ ων η αίτηση και εναντίον των Εναγόντων - Αιτητών, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή στο τέλος της αγωγής και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, οπόταν και θα είναι πληρωτέα.

(Υπ.) ………………………………..

Φ. Τιμοθέου, Ε.Δ.

Πιστό αντίγραφο

Πρωτοκολλητής

Subject: Civil/Other Actions/Interim

(Αναφορά: Πολιτική Δικονομία – Αίτηση για περαιτέρω και καλύτερες λεπτομέρειες)

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο