Πολιτική Αγωγή υπ' Αρ.: 283/2016 · Επαρχιακό Δικαστήριο Αμμοχώστου

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

ELECTRICITY AUTHORITY OF CYPRUS ν. PETROLINA COMPANY LTD. (1971) 1 CLR 19

MARGARITA IKOSI ν. ANDREAS KARAYIANNIS AND OTHERS (1971) 1 CLR 189

ELEFTHERIA ADAMOU ν. CONSTANTIS CHRISTOFI (1974) 1 CLR 100

ISMINI E. LIASIDOU AND ANOTHER ν. KYRIACOS N. PAPA-DEMETRIOU ETC. (1975) 1 CLR 122

KARYDAS TAXI CO. LTD. ν. ANDREAS KOMODIKIS (1975) 1 CLR 321

"CONSTANTINIDES MAKRIYIORGHOU & ANOTHER" ν. MAKRIYIORGHOU & ANOTHER (1978) 1 CLR 585

PAPASTRATIS ν. PETRIDES (1979) 1 CLR 231

ODYSSEOS ν. PIERIS ESTATES AND OTHERS (1982) 1 CLR 557

PHILLIPPOU LTD ν. JOESPHY HOYLE & SON (1982) 1 CLR 625

JONITEXO LTD. ν. ADIDAS (1984) 1 CLR 263

VENIERA NAVIGATION ν. SERTINA SHIPPING (1985) 1 CLR 742

PITRI BROTHERS ν. SHIAMPTANIS (1989) 1 CLR 255

Χ'' Κυπρή κ.ά. ν. Sanifix Ltd κ.ά. (1993) 1 ΑΑΔ 447

Γρηγορίου κ.ά. ν. Χριστοφόρου κ.ά. (1995) 1 ΑΑΔ 248

Κυτάλα κ.ά. ν. Χρύσανθου κ.ά. (1996) 1 ΑΑΔ 253

Demstar Ltd ν. Zim Israel Navig. Co Ltd κ.ά. (1996) 1 ΑΑΔ 597

George Charalambous Ltd ν. Kalos Kafes Ltd και Άλλου (1997) 1 ΑΑΔ 199

Fereos Ltd (1997) 1 ΑΑΔ 959

Kουππάρης Mιχαήλ Iωάννου ν. Oργανισμού Γεωργικής Aσφάλισης (1997) 1 ΑΑΔ 1780

Σολομωνίδης Mιχάλης (1999) 1 ΑΑΔ 2126

Ahmad Zein κ.α. ν. Παράσχος Κ. Καμπανέλλας Λτδ (2000) 1 ΑΑΔ 606

Γεώργιος Λάμπρου κ.α. ν. Ελένη Κεφάλα κ.α. (2000) 1 ΑΑΔ 1516

Mιχαηλίδης Ντίνος ν. Χρήστου Πουργουρίδη (2000) 1 ΑΑΔ 328

Κίτση Παναγιώτης ν. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας για λογαριασμό του Υπουργού Εσωτερικών ως κηδεμόνα των Τ/Κ περιουσιών (2001) 1 ΑΑΔ 1077

Υπουργός Εσωτερικών της Κυπριακής Δημοκρατίας ως Κηδεμόνας των Τουρκοκυπριακών Περιουσιών ν. Θεοδόση Μυλωνά (2002) 1 ΑΑΔ 120

C.T. Tobacco Limited ν. Εταιρείας Εκδόσεις Αρκτίνος Λτδ και Άλλων (2003) 1 ΑΑΔ 853

Reckendorfer Wolfgang ν. Daphnee France Marie Reckendorfer (2004) 1 ΑΑΔ 1132

Lumiere T.V. Public Company Ltd (2006) 1 ΑΑΔ 757

Orams David Charles και Άλλη ν. Μελέτη Αποστολίδη (2006) 1 ΑΑΔ 1402

Argo Travel Ltd ν. R.M.D. Touristic Ltd (2008) 1 ΑΑΔ 97

Τσιερκέζου Κατερίνα ν. Dragon Tourist Enterprises Ltd (2009) 1 ΑΑΔ 734

Aνδρέου Aντώνης ν. Colossos Signs Ltd (2009) 1 ΑΑΔ 1040

Starport Nominees Ltd και Άλλη (Aρ. 1) (2010) 1 ΑΑΔ 1271

Eθνική Tράπεζα της Eλλάδος (Kύπρου) Λτδ, Nέστωρας Kυριακίδης (2011) 1 ΑΑΔ 816

Antenna Productions Ltd ν. Paris Aristides Cine - TV Productions Ltd και Άλλου (2011) 1 ΑΑΔ 1769

Avila Management Services Limited και άλλος ν. Frantisek Stepanek και άλλων (2012) 1 ΑΑΔ 1403

Mindoras Estates Ltd ν. Απόστολου Ποταμού και άλλης (2012) 1 ΑΑΔ 1729

P & MA. Restaurant Ltd και Άλλοι ν. Eric John Wakeham (2013) 1 ΑΑΔ 464

PELOPIDAS SEVASTIDES AND THE ELECTRICITY AUTHORITY OF CYPRUS (1963) 2 CLR 497

FREESHOPS LTD. ν. REPUBLIC (1987) 3 CLR 2081

Δημοκρατία ν. ΑΤΗΚ (1993) 3 ΑΑΔ 295

Γεωργίου Δημήτρης Δρ. ν. Aρχής Hλεκτρισμού Kύπρου. (1995) 3 ΑΑΔ 424

Παγκύπρια Oργάνωση Πολυτέκνων διά του γραμματέα τηςΓεώργιου Mίντη και Άλλη ν. Συμβουλίου YδατοπρομήθειαςΛευκωσίας (2007) 3 ΑΑΔ 456

Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας στους οποίους κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας Δ.39

Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας Δ.48

Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας Δ.98

Αγγλική νομολογία που περιλαμβάνεται στο bailii.org στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

[1961] EWCA Civ 7

[2005] 2 ILRM 358

[2007] IEHC 386

[1983] IESC 2

[1975] 1 All ER 504

Κυπριακή νομοθεσία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Ν. 14/1960 - Ο περί Δικαστηρίων Νόμος του 1960

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:EDAMM:2016:A34

ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ

ΕΝΩΠΙΟΝ: ΜΙΧΑΛΗ Γ. ΛΟΪΖΟΥ, Ε. Δ.

Πολιτική Αγωγή υπ’ Αρ.: 283/2016

Μεταξύ:

LA LENIA JEWELLERY LTD

Ενάγουσας

/ Αιτήτριας

- και –

ΑΡΧΗ ΗΛΕΚΤΡΙΣΜΟΥ ΚΥΠΡΟΥ

Εναγομένης

/ Καθ' ης η Αίτηση

Ημερομηνία: 10/06/2016

Αίτηση Για Ενδιάμεσο/α Διάταγμα/τα ημερομηνίας 05/04/2016

ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ:

Για την Αιτήτρια / Ενάγουσα: Χ. Γκούντρας για την Αργυρού & Δημοσθένους Δ. Ε. Π. Ε.

Για την Καθ' ης η Αίτηση / Εναγομένη: κ. Θ. Α. Δημητρίου για την Ιωαννίδης Δημητρίου Δ. Ε. Π. Ε.

ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ

[Α]. ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ

1. Με την υπό κρίση Αίτηση, η Ενάγουσα (στο εξής καλούμενη «η Αιτήτρια»), αξιώνει εναντίον της Εναγομένης (στο εξής καλούμενη «η Καθ' ης η Αίτηση»), την έκδοση των ακόλουθων ενδιάμεσων διαταγμάτων:

«Α. Διάταγμα του Δικαστηρίου το οποίο να διατάπει τους εναγόμενους όπως ενεργοποιήσουν εκ νέου τον λογαριασμό ηλεκτρικού ρεύματος υπ' αρ. 25563519625 ο οποίος είχε ανοιχτεί επ' ονόματι των εναγόντων και αφορά το υποστατικό με διακριτικό αρ. 955 132 0000, ευρισκόμενο εις την οδό Πρωταρά αρ. 41, Ακ. Πελαγίας Χατζηκυριάκου, Κατάστημα 1, Τ. Τ. 5296, Παραλίμνι.

Β. Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να διατάπει τους εναγόμενους όπως επανασυνδέσουν στους ενάγοντες το ηλεκτρικό ρεύμα στον μετρητή με αρ. 570985 ο οποίος βρίσκεται εγκατεστημένος επί του υποστατικού με διακριτικό αρ. 955 132 0000, ευρισκόμενο εις την οδό Πρωταρά αρ. 41, Ακ. Πελαγίας Χατζηκυριάκου, Κατάστημα 1, Τ. Τ. 5296, Παραλίμνι.

Διαζευκτικά:

Γ. Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να διατάττει τους εναγόμενους όπως παράσχουν εκ νέου ενέργεια στον μετρητή με αρ. 570985 ο οποίος βρίσκεται εγκατεστημένος επί του υποστατικού με διακριτικό αρ. 955 132 0000, ευρισκόμενο εις την οδό Πρωταρά αρ. 41, Ακ. Πελαγίας Χατζηκυριάκου, Κατάστημα 1, Τ. Τ. 5296, Παραλίμνι».

[Β]. Η ΑΙΤΗΣΗ ΚΑΙ Η ΕΝΟΡΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΠΟΥ ΤΗΝ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΕΙ

2. Η Αίτηση βασίζεται:

«επί του Νόμου 14/1960 άρθρα 32, 42, 42(α) και 43 επί του Κεφ. 149, στα άρθρα 4 και 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6, επί των Θεσμών της Πολιτικής Δικονομίας Δ.48, Θ. Θ. 1, 2, 3, 4, 7, 8 και 9, επί του Περί Πολιτικής Δικονομίας (Τροποποιητικό) (Αρ. 3) Διαδικαστικό Κανονισμό του 1999, στον περί Ηλεκτρισμού Νόμο ΚεΦ. 170, στους περί Αρχής Ηλεκτρισμού Κύπρου Γενικών Όρων Παροχής Ηλεκτρικής Ενέργειας του 1991, στις Αρχές του Κοινοδικαίου, επί των Αρχών της Επιείκειας, στα Άρθρα 23, 25 και 28 του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας, επί της πρακτικής και των συμφυών εξουσιών του Δικαστηρίου ως επίσης και επί των γενικών αρχών του Νόμου και της Νομολογίας».

3. Η Αίτηση, υποστηρίζεται από την ένορκο δήλωση του κ. Γιώργου Κωνσταντίνου, ημερομηνίας 05/04/2016, που είναι, ως δηλώνει, διευθυντής της Αιτήτριας εταιρείας. Τα ουσιαστικότερα σημεία της μαρτυρίας του εν λόγω ενόρκως δηλούντος, είναι τα εξής:

«4. Η συγγενική εταιρεία των εναγόντων, επ' ονόματι Lalenia Shops Limited με αρ. εννραφήτ ΗΕ 118713, κατά ή περί τις 10/04/2001 σύναψε με την κα. Πελαγίτσα Ζ. Χατζηκυριάκου συμφωνία ενοικίασης αφορώσι τέσσερα καταστήματα τα οποία βρίσκονται επί του τεμαχίου αρ. 896, Φ/Σχ. 42/08, στην οδό Πρωταρά αρ. 41, Τ.Τ. 5296, στο Παραλίμνι, ιδιοκτησίας της.

Παρουσιάζω στο Δικαστήριο Συμφωνία Ενοικίασης ημερ. 10/04/2001 σημειούμενη ως «Τεκμήριο 2».

5. Η συμφωνία ενοικίασης ημερ. 10/04/2001 μεταξύ της συγγενικής εταιρείας των εναγόντων Lalenia Shops Limited και της ιδιοκτήτριας των ακινήτων καθόριζε την περίοδο ενοικίασης για δέκα έτη αρχομένης από την 01/01/2001 και λήγουσα την 31/12/2010.

6. Αποτέλεσε ρητό όρο της εν λόγω συμφωνίας όπως ο ενοικιαστής, ήτοι η εταιρεία Lalenia Shops Limited, έχει δικαίωμα να ασκεί στα καταστήματα απεριόριστα πάσα νόμιμη επιχείρηση ή απασχόληση.

7. Επί της εν λόγω συμφωνίας ουδεμία πρόνοια υπήρχε με την οποία να απαγορεύεται η υπενοικίαση των υποστατικών σε τρίτα πρόσωπα και προς τούτω η ενοικιάστρια των υποστατικών Lalenia Shops Lίmited υπέγραψε συμφωνία παραχώρησης άδειας χρήσης των καταστημάτων με την εταιρεία La lenia Jewellery Lίmited, ενάγοντες στην παρούσα, έναντι συμφωνηθέντος ανταλλάγματος.

Παρουσιάζω στο Δικαστήριο Συμφωνία Παραχώρησης Άδειας Χρήσης σημειούμενη ως «Τεκμήριο 3».

8. Ως εκ τούτου οι ενάγοντες έλαβαν κατοχή των εν λόγω υποστατικών προς το σκοπό έναρξης των εμπορικών τους δραστηριοτήτων και υπέβαλλαν σχετική αίτηση στους εναγομένους προς το σκοπό παροχής ηλεκτρικής ενέργειας.

9. Οι εναγόμενοι αποδέχτηκαν το αίτημα των εναγόντων αφού είχαν ικανοποιηθεί βάσει της προσκομισθείσας συμφωνίας ενοικιάσεως ημερ. 10/04/2001 μεταξύ της συγγενικής εταιρείας των εναγόντων και της ιδιοκτήτριας των υποστατικών, ότι οι ενάγοντες κατέχουν τα εν λόγω υποστατικά νομίμως ως αυτό απαιτείται βάσει της νομοθεσίας και των κανονισμών που διέπουν την Αρχή και προς τούτω εγκατέστησαν επί των υποστατικών μετρητές ξεκινώντας να παράσχουν ηλεκτρική ενέργεια στους ενάγοντες.

10. Συγκεκριμένα, οι εναγόμενοι στα πλαίσια αίτησης των εναγόντων δια παροχή ηλεκτρικής ενέργειας προέβηκαν σε άνοιγμα λογαριασμού επ' ονόματι τους και παράλληλα εγκατέστησαν επί του Καταστήματος υπ αρ. 1, ως αυτό διακρίνεται αριθμητικά από τους μετέπειτα εκδοθέντες λογαριασμούς της Αρχής, τον μετρητή ηλεκτρικού ρεύματος με αρ. 570985.

11. Συμφώνως των ανωτέρω, οι εναγόμενοι από το έτος 2001 και έκτοτε άρχισαν να παράσχουν προς τους ενάγοντες αδιάλειπτα ηλεκτρικό ρεύμα στον μετρητή της Αρχής υπ' αρ. 570985 και οι λογαριασμοί που εκδίδοντο ανά διμηνία επ' ονόματι των εναγόντων να εξυπηρετούνται κανονικά παρά το γεγονός ότι η ενεργώς ενάσκηση των εμπορικών δραστηριοτήτων των εναγόντων περιορίζεται μέχρι και σήμερα μόνο κατά τους καλοκαιρινούς μήνες, ήτοι από τον μήνα Απρίλιο μέχρι και τον μήνα Οκτώβριο κάθε έτους, ενώ κατά τους χειμερινούς μήνες δεν ασκούν οποιαδήποτε εργασία και είναι κλειστοί ως επιχείρηση.

12. Κατά συνέπεια της ενάσκησης των εμπορικών δραστηριοτήτων των εναγόντων τους τελευταίους καλοκαιρινούς μήνες τους έτους 2015, ήτοι την περίοδο 10/2015 - 11/2015 έγινε χρήση ηλεκτρικής ενέργειας επί του καταστήματος υπ' αρ. 1 η οποία τιμολογήθηκε από τους εναγομένους μετά το πέρας της σεζόν και χρεώθηκε στον λογαριασμό των εναγόντων με αρ. 25563519625 και η οποία ανήρχετο σε ποσό ύψους €826,44σ.

Παρουσιάζω στο Δικαστήριο λογαριασμό ηλεκτρικού ρεύματος για την περίοδο από 25/01/2016 μέχρι και 23/02/2016 σημειούμενο ως «Τεκμήριο 4».

13. Οι ενάγοντες δεν προέβηκαν εγκαίρως στην πληρωμή του ως ανωτέρω οφειλόμενου χρεωστικού υπολοίπου κατανάλωσης ηλεκτρικού ρεύματος αφορώσι το κατάστημα υπ' αρ. 1, με αποτέλεσμα οι εναγόμενοι να αποστείλουν στις 22/12/2015 επιστολή «υπενθύμισης για παράλειψη εξόφλησης λογαριασμού» η οποία παραλείφθηκε στις 12/01/2016 και με την οποία καλούσαν τους ενάγοντες όπως εντός επτά (7) ημερών από τις 22/12/2015 μεταβούν στο πλησιέστερο Κέντρο Εξυπηρέτησης Πελατών της ΑΗΚ ώστε να τακτοποιήσουν τον λογαριασμό τους. Επί της εν λόγω επιστολής γινόταν περαιτέρω αναφορά πως σε περίπτωση μη τακτοποίησης της οφειλής θα προέβαιναν σε διακοπή της παροχής ηλεκτρικής ενέργειας ενώ δε τους ενημέρωναν πως εάν κάτι τέτοιο συμβεί, τα έξοδα διακοπής/επανασύνδεσης θα ανέλθουν στο ποσό των €50,OOσ πλέον Φ.Π.Α. πλέον το οφειλόμενο προς την Αρχή ποσό.

Παρουσιάζω στο Δικαστήριο επιστολή των εναγομένων ημερ. 22/12/2015 σημειούμενη ως «Τεκμήριο 5».

14. Η διορία την οποία οι εναγόμενοι είχαν καθορίσει με την επιστολή υπενθύμισης ημερ. 22/12/2015 παρήλθε πριν την παραλαβή της από τους ενάγοντες με αποτέλεσμα οι εναγόμενοι να προβούν στην διακοπή της παροχής ηλεκτρικής ενέργειας επί του υποστατικού. Ως αποτέλεσμα και χωρίς άλλη ενημέρωση, οι εναγόμενοι εξέδωσαν επ' ονόματι των εναγόντων τελικό λογαριασμό πληρωμής αφορώσι περίοδο κατανάλωσης από 25/01/2016 μέχρι και 23/02/2016, εις τον οποίο ως εμφαίνεται αποκόπηκε το ποσό των €200,OOσ που είχαν καταθέσει αρχικά οι ενάγοντες κατά την σύναψη της συμφωνίας μεταξύ των μερών ως προκαταβολή για το άνοιγμα του λογαριασμού στο συγκεκριμένο κατάστημα και ως εκ τούτου να παραμείνει οφειλόμενο υπόλοιπο το ποσό των €631,94σ.

15. Οι ενάγοντες εξασφάλισαν τον ως ανωτέρω λογαριασμό ηλεκτρικής κατανάλωσης, μετά που μετέβησαν στις 26/02/2016 σε Κατάστημα Εξυπηρέτησης Πελατών της ΑΗΚ όπου προέβηκαν στην άμεση τακτοποίηση του οφειλόμενου υπολοίπου και προς τούτω αιτήθηκαν την επανασύνδεση της παροχής του ηλεκτρικού ρεύματος στο κατάστημα υπ' αρ. 1.

Παρουσιάζω στο Δικαστήριο απόδειξη πληρωμής ημερ. 26/02/2016 σημειούμενη ως «Τεκμήριο 6».

16. Κατά την υποβολή προφορικού αιτήματος επανασύνδεσης από μέρους των εναγόντων προς τους εναγομένους, οι εναγόμενοι αρνήθηκαν την επανασύνδεση της παροχής του ηλεκτρικού ρεύματος επί του συγκεκριμένου υποστατικού απαιτώντας όπως οι εναγόμενοι προσκομίσουν σε ισχύ ενοικιαστήριο έγγραφο το οποίο να δεικνύει ότι νομίμως κατέχουν το ακίνητο.

17. Οι ενάγοντες διαμαρτυρήθηκαν έντονα για την εν λόγω απόφαση της Αρχής τονίζοντας στους εναγόμενους και/ή στους υπεύθυνους λειτουργούς αυτών ότι και σε προγενέστερο χρόνο είχε συμβεί όμοιο περιστατικό και συγκεκριμένα κατά ή περί τις 28/08/2012 και 26/02/2013 όπου οι εναγόμενοι αμέσως μετά την πληρωμή του οφειλόμενου υπολοίπου και των σχετικών τελών από τους ενάγοντες, προέβηκαν στην άμεση επανασύνδεση της παροχής ρεύματος επί του υποστατικού χωρίς να τους ζητηθεί να αποδείξουν εκ νέου τη νόμιμη κατοχή του ακινήτου και ως εκ τούτου την εν λόγω απόφαση των εναγομένων οι ενάγοντες την θεώρησαν παντελώς αυθαίρετη και αναιτιολόγητη.

18. Ενόψει της πιο πάνω απόφασης των εναγομένων να μην προβούν στην επανασύνδεση του ηλεκτρικού ρεύματος επί του καταστήματος, οι ενάγοντες αναγκάστηκαν να απευθυνθούν στην συγγενική προς αυτούς εταιρεία Lalenia Shops Lίmited, καλώντας την να επιλύσει άμεσα το πρόβλημα που είχε δημιουργηθεί καθότι η μη παροχή ηλεκτρικού ρεύματος επί του υποστατικού θα καθίστατο ανυπέρβλητο εμπόδιο για τους ενάγοντες ώστε εκείνοι να ασκήσουν τις επαγγελματικές τους δραστηριότητες επί του ακινήτου κατά την επερχόμενη καλοκαιρινή σεζόν η οποία ήταν προ των πυλών με αποτέλεσμα καταστροφικό για τους ίδιους.

19. Ενόψει του επείγοντος του ζητήματος, η συγγενική εταιρεία των εναγόντων για να μην απολέσει περαιτέρω χρόνο υπέβαλε αίτημα προς τους εναγομένους για την παροχή ηλεκτρικής ενέργειας προς την ίδια την Lalenia Shops Lίmited, θεωρώντας εύλογα ότι η νόμιμη κατοχή του επίδικου υποστατικού από μέρους της ήταν οφθαλμοφανής και ευκόλως αντιληπτή και αποδείξιμη βάσει της συμφωνίας ημερ. 10/04/2001 και των σχετικών νομοθεσιών που διέπουν ακίνητα τα οποία υπάγονται στον περί Ενοικιοστασίου Νόμο, όπως δηλαδή το συγκεκριμένο υποστατικό το οποίο ανεγέρθη το 1992.

20. Μάλιστα προς το σκοπό επιβεβαίωσης των ανωτέρω η συγγενική εταιρεία των εναγόντων κατά την υποβολή του αιτήματος της προς παροχή ηλεκτρικού ρεύματος στο όνομα της, έκανε αναφορά σε διαδικασία η οποία εκκρεμεί ενώπιον του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων Αμμοχώστου αφορώσι διαφορά που έχει προκύψει μεταξύ της εταιρείας Lalenia Shops Lίmited και της ιδιοκτήτριας εις την οποία γίνεται εμφανής παραδοχή από μέρους της Αιτήτριας (στην εκεί διαδικασία) ότι τα υποστατικά κατέχονται υπό καθεστώς θέσμιου ενοικιαστή, συμπεριλαμβανομένου και του καταστήματος υπ' αρ. 1, για το οποίο οι εναγόμενοι αρνούνται την επανασύνδεση του ηλεκτρικού ρεύματος.

Παρουσιάζω στο Δικαστήριο αίτηση υπ' αρ. Ε16/2013 Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων Αμμοχώστου ως επίσης και απάντηση επί της εν λόγω αιτήσεως σημειούμενη ως «Δέσμη Τεκμηρίων 7».

21. Σε συνέχεια της ανωτέρω προσπάθειας της συγγενικής εταιρείας των εναγόντων για να λάβει η ίδια ηλεκτρικό ρεύμα ως ενδιάμεση λύση στο πρόβλημα που αντιμετώπιζαν οι ενάγοντες ένεκα της άρνησης των εναγομένων να τους επανασυνδέσουν το ηλεκτρικό ρεύμα, απεστάλη από μέρους των δικηγόρων της Lalenia Shops Ltd εις τις 29/02/2016 επιστολή προς τους εναγομένους με την οποία τους καλούσαν εκ νέου όπως παράσχουν ενέργεια στο υποστατικό της εταιρείας Lalenia Shops Ltd, η οποία το κατέχει ως θέσμιος ενοικιαστής, ενώ δε επισύναπταν προς απόδειξη των εν λόγω ισχυρισμών τους τόσο τη συμφωνία ενοικιάσεως ημερ. 10/04/2001 ως επίσης και την αίτηση ενοικιοστασίου Ε.Δ. Αμμοχώστου υπ' αρ. Ε16/2013.

Παρουσιάζω στο Δικαστήριο αντίγραφο της επιστολής ημερ. 29/02/2016 σημειούμενη ως «Τεκμήριο 8».

22. Οι εναγόμενοι παρά το γεγονός της επιβεβαίωσης της κατάστασης κατοχής του εν λόγω υποστατικού από μέρους της συγγενικής προς τους ενάγοντες εταιρείας, με απαντητική επιστολή τους ημερ. 03/03/2016 επικαλέστηκαν εκ νέου την ανάγκη να παρασχεθεί έγκυρο ενοικιαστήριο έγγραφο, διευκρινίζοντας ότι η διακοπή επήλθε λόγω απλήρωτου λογαριασμού και όχι κάποιας άλλης αιτίας, αδιαφορώντας για την χειροπιαστή απόδειξη βάσει συναφών εγγράφων ότι η συγγενική εταιρεία των εναγόντων είναι θέσμιος ενοικιαστής του ακινήτου και προτρέποντας μάλιστα την εν λόγω συγγενική εταιρεία των εναγόντων όπως εξασφαλίσει διάταγμα Δικαστηρίου το οποίο να την διατάσσει ρητά όπως προβεί στην παροχή ρεύματος επί του εν λόγω υποστατικού σε περίπτωση απουσίας κατοχής τέτοιου εγγράφου.

Παρουσιάζω στο Δικαστήριο επιστολή των εναγομένων ημερ. 03/03/2016 σημειούμενη ως «Τεκμήριο 9».

23. Εις απάντηση της ανωτέρω επιστολής των εναγομένων, οι δικηγόροι των εναγόντων απέστειλαν επιστολή ημερ. 11/03/2016 με την οποία παράθεταν εκ νέου όλες τις απαιτούμενες εξηγήσεις που να δεικνύουν το νόμιμο της κατοχής των επίδικων ακινήτων από μέρους της συγγενικής προς τους ενάγοντες εταιρείας, συμπεριλαμβανομένου και του καταστήματος υπ' αρ. 1 για το οποίο οι εναγόμενοι αρνούνται να επανασυνδέσουν το ηλεκτρικό ρεύμα προς όφελος των εναγόντων και τους καλούσαν όπως παράσχουν εκ νέου ρεύμα στο υποστατικό. Επιπρόσθετα, στην εν λόγω επιστολή οι δικηγόροι των εναγόντων έκαναν λόγο για μη νομότυπο και/ή μη έγκυρο τερματισμό της συμφωνίας από μέρους των εναγομένων αναφέροντας επί τούτου ότι η επιστολή ημερ. 22/12/2015 ουδέποτε αποτέλεσε και εν πάση περιπτώσει μέχρι σήμερον αποτελεί τερματισμό της συμφωνίας μεταξύ των μερών και ως εκ τούτου ενόψει ύπαρξης έγκυρης και ενεργής ακόμα συμφωνίας μεταξύ των εναγόντων και των εναγομένων, με την πληρωμή κάθε οφειλόμενου ποσού από μέρους των εναγόντων, οι εναγόμενοι οφείλουν να επανασυνδέσουν την παροχή ηλεκτρικής ενέργειας επί του υποστατικού.

Παρουσιάζω στο Δικαστήριο επιστολή των εναγόντων ημερ. 11/03/2016 σημειούμενη ως «Τεκμήριο 10».

24. Οι ενάγοντες μάλιστα, σε μία συνεχή προσπάθεια επίλυσης της διαφοράς που είχε προκύψει με τους ενάγοντες αιτήθηκαν κατ' ιδίαν συνάντηση με αρμόδιο πρόσωπο των εναγομένων και προς τούτω παραπέμφθηκαν στην νομική σύμβουλο τους κα. Ντορίνα Παπαδοπούλου με την οποία εν τέλει συναντήθηκαν στις 28/03/2016 και στην οποία συνάντηση της επεξήγησαν οι ενάγοντες όλα τα δεδομένα που περιβάλλουν την κατοχή του ακινήτου και πως το κατέχουν νομίμως ως υπενοικιαστές στα πλαίσια συμφωνίας που έχουν συνάψει με την συγγενική προς αυτούς εταιρεία Lalenia Shops Limited, η οποία με τη σειρά της είχε υπογράψει συμφωνία ενοικίασης ημερ. 10/04/2001 με την ιδιοκτήτρια των ακινήτων και η οποία συμφωνία αν και έληξε στις 31/12/2010, η εταιρεία Lalenia Shops Limited συνέχισε να διατηρεί την κατοχή των υποστατικών καθιστώντας την ως εκ τούτου αυτομάτως θέσμιο ενοικιαστή.

25. Παρά την όποια προσπάθεια των εναγόντων κατά την εν λόγω ως ανωτέρω συνάντηση να επεξηγήσουν για ακόμα μία φορά στους εναγομένους ότι η απόφαση της Αρχής καθίσταται άδικη και λανθασμένη με συνέπεια την καταστροφή της επιχείρησης τους και ότι θα πρέπει να επανασυνδέσουν το ηλεκτρικό ρεύμα στο υποστατικό, εντούτοις οι εναγόμενοι εξέφρασαν την ίδια ακριβώς θέση που είχαν αρχικώς διαβιβάσει προς τους ενάγοντες με την επιστολή τους ημερ. 03/03/2016.

26. Κατά συνέπεια των ανωτέρω και παρά το γεγονός ότι οι εναγόμενοι έλαβαν για ακόμα μία φορά όλες τις απαιτούμενες από μέρους των εναγόντων επεξήγησες ώστε να αιτιολογηθεί η νόμιμη κατοχή του ακινήτου και προς τούτω να επανασυνδεθεί το ηλεκτρικό ρεύμα επί του καταστήματος υπ' αρ. 1, κατά παράβαση του άρθρου 45(2) του Κεφ. 170 το οποίο πάρα ταύτα ορίζει ρητά ότι μετά την διακοπή του ηλεκτρικού ρεύματος, εάν ο καταναλωτής προβεί στην πληρωμή του συνόλου του οφειλομένου ποσού, η Αρχή οφείλει να επανασυνδέσει την παροχή, εκείνοι παρέμειναν στην ίδια θέση τους αρνούμενοι την επανασύνδεση.

27. Ενόψει όλων των πιο πάνω γεγονότων, αποτελεί κατ' αρχάς θέση των εναγόντων ότι οι εναγόμενοι ουδέποτε τερμάτισαν νομότυπα και/ή έγκυρα τη συμφωνία που είχαν συνάψει με τους ενάγοντες και πως η συμφωνία μεταξύ των μερών συνεχίζει να υφίσταται και να παραμένει ενεργή μέχρι και σήμερον.

28. Οι ενάγοντες σε συνέχεια των ανωτέρω αναφέρουν ότι η επιστολή των εναγομένων ημερ. 22/12/2015 σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί τερματισμό της συμφωνίας μεταξύ των μερών αλλά αποτελεί ως ρητώς αναφέρεται εις το σώμα αυτής «Υπενθύμιση για παράλειψη εξόφλησης λογαριασμού» δίδοντας μάλιστα το δικαίωμα επανασύνδεσης σε περίπτωση διακοπής αφού καταβληθεί συγκεκριμένο τέλος πλέον το οφειλόμενο υπόλοιπο. Αξιοσημείωτο δε αποτελεί η επισήμανση επί της εν λόγω επιστολής πως σε περίπτωση που ήδη έχει τακτοποιηθεί το όποιο οφειλόμενο υπόλοιπο, το περιεχόμενο της θα πρέπει να αγνοηθεί.

29. Σημειώνεται ότι εκτός της πιο πάνω επιστολής υπενθύμισης ημερ. 22/12/2015, οι εναγόμενοι ουδέποτε απέστειλαν οιαδήποτε περαιτέρω επιστολή τερματισμού ως συμβατικά όφειλαν προς το σκοπό τερματισμού της συμφωνίας μεταξύ των μερών, αλλά εντούτοις προέβηκαν και στην έκδοση επιπρόσθετου τελικού λογαριασμού με διαφοροποιημένο ποσό οφειλής από αυτό της επιστολής ημερ. 22/12/2015 εις τον οποίο επέβαλλαν και περαιτέρω πάγια τέλη, ως εκ τούτου θεωρώντας τους ενάγοντες καταναλωτές τους και τον εν λόγω λογαριασμό ως ενεργό για την χρονική περίοδο μεταξύ 25/01/2016 μέχρι και 23/02/2016, δίδοντας μάλιστα δικαίωμα πληρωμής του κατά τον συνήθη τρόπο μέχρι την 15/03/2016, ασχέτως εάν η ηλεκτρική ενέργεια επί του υποστατικού είχε προσωρινά διακοπεί. Σε καμία περίπτωση οι εναγόμενοι δεν έδωσαν οποιαδήποτε μορφή προειδοποίησες με θέτοντας προθεσμία για τον τερματισμό της συμφωνίας ούτε οι ενάγοντες δύνατο να γνωρίζουν από την ημέρα της προσωρινής διακοπής ποια διαδικασία θα ενεργοποιείτο εφόσον οι εναγόμενοι στην επιστολή τους ημερ. 22/12/2015 ρητά αναφέρουν ότι δίδεται δικαίωμα επανασύνδεσης, πράγμα το οποίο είχαν κάνει και στο παρελθόν. Η πληρωμή ως εκ τούτου του εν λόγω οφειλομένου ποσού εις τις 26/02/2016 δεν κατέστησε τον λογαριασμό των εναγομένων τερματισθέντα και συναφώς παρέμεινε ενεργώς.

30. Δια ταύτα οι ενάγοντες ισχυρίζονται πως η διακοπή της παροχής ηλεκτρικής ενέργειας προς κάποιον καταναλωτή της Αρχής όπως στην προκείμενη περίπτωση των ιδίων, σε καμία περίσταση δεν αποτελεί ταυτόχρονα και τερματισμό της συμφωνίας μεταξύ των μερών όταν μάλιστα οι ίδιοι οι εναγόμενοι δια μέσου της επιστολής τους ημερ. 22/12/2015 δίδουν το δικαίωμα επανασύνδεσης της παροχής με την καταβολή ενός επιπρόσθετου τέλους πλέον των καθυστερημένων οφειλών, ενώ δε από την άλλη τονίζουν πως σε περίπτωση που ήδη το υπόλοιπο έχει τακτοποιηθεί, το περιεχόμενο της επιστολής θα πρέπει να αγνοηθεί από τον παραλήπτη καταναλωτή, ήτοι τους ενάγοντες.

31. Ως εκ τούτου, οι ενάγοντες θεωρούν ότι η συμφωνία μεταξύ των μερών ουδέποτε τερματίσθηκε και παραμένει μέχρι σήμερον σε ισχύ.

32. Οι ενάγοντες ισχυρίζονται κατά δεύτερον ότι η άρνηση των εναγομένων για επανασύνδεση της παροχής ηλεκτρικής ενέργειας επί του καταστήματος υπ' αρ. 1, επικαλούμενοι τόσο τις πρόνοιες του άρθρου 45(2) του Κεφ. 170 όσο και την πολιτική της Αρχής, ότι δηλαδή για ικανοποίηση τέτοιας φύσεως αιτήματος απαιτείται η προσκόμιση έγκυρου ενοικιαστηρίου εγγράφου, είναι παντελώς αναιτιολόγητη υπό τας περιστάσεις.

33. Η πιο πάνω θέση των εναγόντων εδράζεται στο γεγονότος ότι οι εναγόμενοι αντιμετωπίζουν τους ενάγοντες δυσανάλογα, άνισα και επιλεκτικά κατά το δοκούν καθότι ενώ κατά το παρελθόν και συγκεκριμένα στις 28/08/2012 και στις 26/02/2013, όταν διεκόπη ξανά η παροχή ηλεκτρική ενέργειας επί του εν λόγω υποστατικού και αφού οι ενάγοντες προέβηκαν στην εξόφληση κάθε οφειλομένου προς την Αρχή υπολοίπου, εκείνοι με την σειρά τους προέβηκαν αυθημερόν στην άμεση επανασύνδεση της παροχής ηλεκτρικού ρεύματος, ως εκ τούτου αναγνωρίζοντας τους τότε ως νόμιμους κατόχους του εν λόγω υποστατικού, στην προκείμενη περίπτωση και χωρίς να έχει επέλθει ουδεμία αλλαγή στο «status quo» της κατοχής του υποστατικού, γεγονός το οποίο απέδειξαν ως ανάφερα ανωτέρω με την προσκόμιση των απαιτούμενων στοιχείων, οι εναγόμενοι εμμένουν στην άρνηση τους νια επανασύνδεση απαιτώντας αυτή τη φορά αναιτιολόγητα την προσκόμιση έγκυρου ενοικιαστηρίου εγγράφου ή διάταγμα δικαστηρίου.

Παρουσιάζω στο Δικαστήριο Κατάσταση Λογαριασμού των εναγομένων επ' ονόματι των εναγόντων με συνημμένη απόδειξη πληρωμής ημερ. 05/03/2013 σημειούμενη ως «Τεκμήριο 11».

34. Τονίζω και επισημαίνω ότι την προαναφερόμενη ημερ. 26/02/2013, όταν είχε διακοπεί ξανά η παροχή ηλεκτρικού ρεύματος επί του καταστήματος υπ' αρ. 1, η προσκομισθείσα προς την Αρχή συμφωνία ενοικίασης ημερ. 10/04/2001 μεταξύ της συγγενικής με τους ενάγοντες εταιρείας και της ιδιοκτήτριας του υποστατικού, βάσει της οποίας οι ενάγοντες είχαν καταστεί πελάτες των εναγομένων, ήταν ήδη ληγμένη από τις 31/12/2010 και πάρα ταύτα οι εναγόμενοι ουδέποτε αρνήθηκαν στους ενάγοντες την επανασύνδεση του ηλεκτρικού ρεύματος, αλλά τήρησαν με ευλάβεια τις πρόνοιες του Άρθρου 45(2) του Κεφ. 170 και των Γενικών Όρων και Κανονισμών της Αρχής.

35. Περαιτέρω, αποτελεί σαφή θέση των εναγόντων ότι αυτή η δυσανάλογη, άνιση, αντιδεοντολογική και αντισυμβατική συμπεριφορά των εναγομένων είναι έκδηλη καθότι από την μία μεν κατά το παρελθόν αναγνώριζαν τους ενάγοντες ως καταναλωτές και νόμιμους κατόχους του καταστήματος 1 βάσει συμφωνίας ημερ. 10/04/2001 μεταξύ της συγγενικής προς αυτούς εταιρείας με την ιδιοκτήτρια των υποστατικών, από την άλλη δε αρνούνται τη σήμερον ημέρα την επανασύνδεση του ηλεκτρικού ρεύματος επί ιδίου καταστήματος, θεωρώντας την ίδια ακριβώς συμφωνία ημερ. 10/04/2001 ως άκυρη, γεγονός το οποίο διαφεύγει εκτός των πλαισίων πάσας λογικής.

36. Καθίσταται ως εκ τούτου πλήρως αντιληπτό πως η εν λόγω συμπεριφορά των εναγομένων, δηλαδή αναιτιολόγητα να επιμένουν στην μη επανασύνδεση του ηλεκτρικού ρεύματος επί του συγκεκριμένου υποστατικού που κατέχουν οι ενάγοντες νομίμως, θα προκαλέσει στους ενάγοντες τεράστια και ανυπολόγιστη ζημία καθότι οι ενάγοντες από την απαρχή των εμπορικών τους δραστηριοτήτων στην περιοχή του Πρωταρά, ξεκινούσαν τις εργασίες τους από τον μήνα Απρίλιο που ουσιαστικά αποτελεί έναρξη της καλοκαιρινής σεζόν κατ' εκείνους και ως εκ τούτου τα προαπαιτούμενα που θέτουν οι εναγόμενοι οδηγούν σε καταστροφική καθυστέρησης εναντίον των εναγόντων.

37. Η άρνηση των εναγομένων να επανασυνδέσουν το ηλεκτρικό ρεύμα στους ενάγοντες ουσιαστικά αφαιρεί το δικαίωμα των εναγόντων να ασκήσουν ελεύθερα και απεριόριστα άνευ προσκόμματος την εργασία τους επί του εν λόγω υποστατικού και την οποία τονίζω ότι θα έπρεπε να έχουν ήδη ξεκινήσει να ασκούν εδώ και πέντε (5) μέρες, εντούτοις όμως εμποδίζονται από την μη ύπαρξη ηλεκτρικού ρεύματος επί του ακινήτου στο κέντρο του τουριστικού Πρωταρά.

38. Δια όλα τα ανωτέρω, επισημαίνεται με τον πλέον έντονο τρόπο ότι η συνέχιση της κατάστασης αυτής μέρα με τη μέρα επιβαρύνει στον έσχατο βαθμό την οικονομική κατάσταση των εναγόντων καθότι οι ενάγοντες αδυνατούν να ασκήσουν την εργασία τους, να προσπορισθούν από τις πωλήσεις των προϊόντων τους και να αποπληρώσουν τους προμηθευτές τους, με ορατό συνεπαγόμενο αποτέλεσμα η διατήρηση του εν λόγω «stαtus quo» να οδηγεί εν κατακλείδι τους ενάγοντες σε οριστικό κλείσιμο της επιχείρησης και ως εκ τούτου οιαδήποτε θεραπεία παρά του Σεβαστού Δικαστηρίου εκ των υστέρων να καθίσταται άνευ αντικειμένου και ουσίας.

39. Συνεπώς όλα τα προαναφερθέντα καθιστούν επιβεβλημένη την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων ώστε να διαφυλαχθούν τα νόμιμα δικαιώματα των εναγόντων, οι οποίοι εν τη απουσία του βασικού αγαθού της ενέργειας αδυνατούν να ασκήσουν τις δραστηριότητες τους, θα αναγκαστούν να παραμείνουν κατά την καλοκαιρινή σεζόν, που υπό κανονικάς συνθήκας θα έπρεπε να εργάζονται ήδη, κλειστοί και ως εκ τούτου η ζημία την οποία θα υποστούν θα είναι ανυπολόγιστη και δυσβάστακτη, πάντα με ορατό τον κίνδυνο να δημιουργηθούν σοβαρές επιπτώσεις στην περαιτέρω λειτουργία τους, ακόμα και να οδηγηθούν στο οριστικό κλείσιμο της επιχείρησης.

40. Περιπλέον, κατά το χρονικό στάδιο αυτό σημειώνεται ότι οιαδήποτε απόπειρα εξεύρεσης κάποιας άλλης στέγης προς το σκοπό άσκησης των εμπορικών τους δραστηριοτήτων, για τους ενάγοντες θα ήτο ομοίως καταστροφική καθότι αυτή απαιτεί ουσιώδη χρόνο, προγραμματισμό και έξοδα τα οποία οι ενάγοντες ακόμα και αν ήθελε υποστούν, θα ήτο αδύνατο να υλοποιηθούν έμπρακτα πριν από το τέλος της καλοκαιρινής περιόδου.

41. Από την άλλη τυχόν έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων, ουδεμία ζημία θα επιφέρει στους εναγομένους οι οποίοι απλά θα συνεχίσουν να παράσχουν ηλεκτρική ενέργεια στους ενάγοντες και βάσει της κατανάλωσης του μετρητή να εκδίδουν σχετικούς λογαριασμούς επ' ονόματι των εναγόντων, διατηρώντας πάντα οι εναγόμενοι το δικαίωμα να διακόψουν την παροχή εάν τυχόν οι ενάγοντες δεν συμμορφώνονται με τις υποχρεώσεις τους προς την Αρχή.».

4. Το πραγματικό υπόβαθρο της υπό κρίση Αίτησης, συμπληρώνεται από τα όσα αναφέρονται στην ένορκη δήλωση του εν λόγω ενόρκως δηλούντος, κ. Γιώργου Κωνσταντίνου, ημερομηνίας 07/04/2016, η οποία καταχωρήθηκε συμπληρωματικά, κατόπιν άδειας του Δικαστηρίου. Τα ουσιαστικότερα σημεία της μαρτυρίας του εν λόγω ενόρκως δηλούντος, είναι τα εξής:

«4. Ως εκ τούτου επιπροσθέτως αναφέρω ότι οι ενάγοντες βάσει της συμφωνίας άδειας παραχώρησης χρήσης ημερ. 10/04/2001, την οποία είχαν συνάψει με την συγγενική προς αυτούς εταιρεία Lalenia Shops Limited, είχαν ομοίως υποβάλλει και δεύτερο αίτημα προς τους εναγομένους για το άνοιγμα λογαριασμού και την παροχή ηλεκτρικής ενέργειας επ' ονόματι τους αφορώσι το κατάστημα υπ' αρ. 2, το οποίο βρίσκεται επί του ιδίου ακινήτου, ιδιοκτησίας της κας Πελαγίας Χατζηκύριακου.

5. Κατά την υποβολή μάλιστα του ανωτέρω αιτήματος των εναγόντων, οι εναγόμενοι βασιζόμενοι στην ίδια ακριβώς συμφωνία ενοικιάσεως ημερ. 10/04/2001 που τους είχαν προμηθεύσει οι ενάγοντες για την ηλεκτροδότηση του καταστήματος υπ' αρ. 1 και η οποία σημειώνω εκ νέου ότι είχε συναφθεί μεταξύ της συγγενικής προς τους ενάγοντες εταιρείας Lalenia Shops Lίmited με την ιδιοκτήτρια των υποστατικών, ικανοποιήθηκαν πλήρως ότι οι ενάγοντες κατέχουν και το εν λόγω υποστατικό νομίμως, ήτοι το κατάστημα υπ' αρ. 2, και ως εκ τούτου προχώρησαν και στην προκείμενη περίπτωση στο άνοιγμα δεύτερου λογαριασμού επ' ονόματι των εναγόντων, εγκατέστησαν μετρητή με αρ. 427341 επί του καταστήματος υπ' αρ. 2 και ξεκίνησαν να προμηθεύουν τους ενάγοντες με ηλεκτρικό ρεύμα, τιμολογώντας τους για την όποια κατανάλωση και εκδίδοντας επ' ονόματι τους σχετικούς λογαριασμούς.

Παρουσιάζω στο Δικαστήριο αντίνραφο λογαριασμού της Αρχής Ηλεκτρισμού Κύπρου για την περίοδο από 25/01/2016 μέχρι και 23/03/2016 ως «Τεκμήριο Α».

6. Συναφώς προς περαιτέρω υποστήριξη της θέσης των εναγόντων ως αυτή εκτέθηκε εις την αρχική ένορκο μου δήλωση ημερ. 04/04/2016, ότι δηλαδή οι εναγόμενοι αντιμετωπίζουν τους ενάγοντες δυσανάλογα, άνισα και επιλεκτικά, αναφέρω ότι οι εναγόμενοι αν και από την μία πλευρά συνεχίζουν να παρέχουν στους ενάγοντες ηλεκτρική ενέργεια εις το κατάστημα υπ' αρ. 2 αναγνωρίζοντας τους ως νόμιμους κατόχους αυτού βάσει της συμφωνίας ενοικιάσεως ημερ. 10/04/2001, από την άλλη αρνούνται να επανασυνδέσουν το ηλεκτρικό ρεύμα και να παράσχουν ενέργεια επί του υποστατικού υπ' αρ. 1 επικαλούμενοι την ανυπαρξία έγκυρου ενοικιαστηρίου συμβολαίου με την ιδιοκτήτρια του ακινήτου.

7. Συνεπώς, η δυσανάλογη, άνιση, αντιδεοντολογική και αντισυμβατική στάση των εναγομένων είναι έκδηλη καθότι από τη μία μεν αναγνωρίζουν τους ενάγοντες ως καταναλωτές και νόμιμους κατόχους του καταστήματος υπ' αρ. 2 βάσει συμφωνίας ενοικιάσεως ημερ. 10/04/2001 μεταξύ της συγγενικής προς αυτούς εταιρείας και της ιδιοκτήτριας, από την άλλη δε αρνούνται την επανασύνδεση του ηλεκτρικού ρεύματος επί του καταστήματος υπ' αρ. 1 θεωρώντας την ίδια

ακριβώς συμφωνία ημερ. 10/04/2001 ως άκυρη, γεγονός το οποίο καθίσταται εκ διαμέτρου αντίθετο, πλήττοντας ανεπανόρθωτα τα συμφέροντα των εναγόντων.».

[Γ]. Η ΕΝΣΤΑΣΗ ΚΑΙ Η ΕΝΟΡΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΠΟΥ ΤΗΝ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΕΙ

5. Η Καθ' ης η Αίτηση, καταχώρισε ένσταση στην υπό εξέταση Αίτηση, εγείροντας αριθμό λόγων για τους οποίους η Αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί από το Δικαστήριο.

6. Αυτοί, έχουν ως εξής:

«(α) Η αίτηση είναι κατά νόµο και/ή ουσία αβάσιµη.

(β) Η αίτηση δεν πληροί της προϋποθέσεις για την έκδοση των αιτούµενων διαταγµάτων µε βάση τις πρόνοιες του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόµου, Ν.14/1060.

(γ) Οι Αιτητές έχουν αποκρύψει ουσιώδη και βαρύνουσας σηµασίας γεγονότα, πληροφορίες, παράνοµες και αντισυµβατικές πράξεις στις οποίες προέβησαν καθώς και δικαστικές διαδικασίες από το σεβαστό Δικαστήριο και παρουσιάζουν µια κατάσταση πραγµάτων που ουδεµία σχέση έχει µε την πραγµατική επιχειρώντας να παραπλανήσουν το σεβαστό Δικαστήριο µε σκοπό να επιτύχουν την έκδοση των αιτούµενων διαταγµάτων.

(δ) Οι Αιτητές δεν έχουν συµβατική σχέση µε την Καθ'ής η Αίτηση σε ότι αφορά το επίδικο υποστατικό και συνεπώς η άρνηση της Καθ'ής η Αίτηση να συνάψει εκ νέου σύµβαση παροχής ηλεκτρικής ενέργειας µε τους Αιτητές αποτελεί εκτελεστή διοικητική πράξη, η εξέταση της οποίας εκφεύγει της δικαιοδοσίας του σεβαστού Δικαστηρίου.

(ε) Οι Αιτητές, αντίθετα µε το όσα υποστηρίζουν περί δήθεν διατήρησης του status quo ante µε την έκδοση των αιτούµενων διαταγµάτων, επιχειρούν να µεταβάλουν το status quo ante αφού το επίδικο υποστατικό δεν ηλεκτροδοτείται από τις 25.1.2016, δηλαδή για περίοδο τριών µηνών. Συνεπώς, η έκδοση των αιτούµενων διαταγµάτων και η συνεπαγόµενη ηλεκτροδότηση του υποστατικού θα συνιστούσε ολική ανατροπή του status quo ante και όχι διατήρηση του.

(στ) Το ισοζύγιο της δικαιοσύνης (baIance of justice) γέρνει υπέρ της µη έκδοσης των αιτούµενων διαταγµάτων.

(ζ) Η έκδοση των αιτούµενων διαταγµάτων θα δηµιουργήσει µια πρωτάκουστη και παράλογη νοµική αλλά και πραγµατική κατάσταση πραγµάτων η οποία θα προκαλέσει µια εξαιρετικά επικίνδυνη αταξία και απρόβλεπτο χάος στις συµβατικές σχέσεις της Καθ'ής η Αίτηση µε το ευρύ κοινό.».

7. Η Ένσταση, βασίζεται:

«στα άρθρα 4, 5 και 9 του περί Πολιτικής Δικονοµίας Νόµου, Κεφ. 6, άρθρα 31 και 32 του περί Δικαστηρίων Νόµου, Ν.14/1960(όπως έχει τροποποιηθεί µέχρι σήµερα), στους Περί Πολιτικής Δικονοµίας Διαδικαστικούς Κανονισµούς, Δ.48, 0.1-5, 7, 8, 9 και 10, στον περί Ηλεκτρισµού Νόµο, Κεφ.170, στον περί Αναπτύξεως Ηλεκτρισµού Νόµο, Κεφ.171, στον περί Ρύθµισης της Αγοράς Ηλεκτρισµού Νόµο, Ν.122(1)/2003, στους Περί Αναπτύξεως Ηλεκτρισµού Κανονισµούς του 1954, στους Όρους Παροχής Ηλεκτρικής Ενέργειας, στον περί Αστικών Αδικηµάτων Νόµο, Κεφ. 148, στον Περί Συµβάσεων Νόµο, Κεφ. 149, στην νοµολογία των Κυπριακών Δικαστηρίων, στο κοινοδίκαιο, στις αρχές της επιείκειας καθώς και στις συµφυείς εξουσίες και πρακτική του σεβαστού Δικαστηρίου».

8. Η Ένσταση, υποστηρίζεται από την ένορκο δήλωση του κ. Αναστάσιου Κόκκινου, ημερομηνίας 22/04/2016, που είναι, ως δηλώνει, στην υπηρεσία της Καθ' ης η Αίτηση.

9. Τα ουσιαστικότερα σημεία της μαρτυρίας του εν λόγω ενόρκως δηλούντα είναι τα εξής:

«5. Στην παράγραφο 2 της ένορκης δήλωσης του Γιώργου Κωνσταντίνου οι Αιτητές αναφέρουν ρητά ότι είναι εταιρεία που δραστηριοποιείται εντός των καταστηµάτων στην οδό Πρωταρά 41. Δηλαδή εντός των τριών καταστηµάτων στην οδό Πρωταρά 41, Ακίνητα Πελαγίας Χ"Κυρίακου, 5296 στο Παραλίµνι της επαρχίας Αµµοχώστου. Τα καταστήµατα είναι συνολικά τρία (καταστήµατα ένα, δύο και τρία) και η επίδικη αίτηση αφορά το κατάστηµα ένα (εφεξής «το υποστατικό»).

6. Στην παράγραφο 12 της ένορκης δήλωσης του Γιώργου Κωνσταντίνου οι Αιτητές αναφέρουν ρητά ότι κατανάλωναν ηλεκτρική ενέργεια στο υποστατικό µέχρι και την διακοπή

του ηλεκτρισµού.

7. Στις παραγράφους 37 έως 39 της ένορκης δήλωσης του Γιώργου Κωνσταντίνου οι Αιτητές αναφέρουν ρητά ότι η άρνηση της Καθ'ής η Αίτηση να τους παρέχει ηλεκτρική ενέργεια αφαιρεί από τους Αιτητές το δικαίωµα να ασκήσουν ελεύθερα την εργασία τους εντός του επίδικου υποστατικού και ότι ως συνέπεια της µη παροχής ηλεκτρικής ενέργειας θα οδηγηθούν σε δήθεν οριστικό κλείσιµο της επιχείρησης τους.

8. Ως διακρίνεται από την ένορκη δήλωση του Γιώργου Κωνσταντίνου γίνονται εντός αυτής συνεχώς ισχυρισµοί ότι οι Αιτητές είναι κάτοχοι των υποστατικών, ότι εκτελούν εργασία και δραστηριοποιούνται εντός αυτών και ότι η µη παροχή ηλεκτρικού ρεύµατος θα επιφέρει στους Αιτητές ανεπανόρθωτη ζηµία. Αυτό είναι άλλωστε το όλο πνεύµα της ένορκης δήλωσης του Γιώργου Κωνσταντίνου και η βάση πάνω στην οποία οι Αιτητές αιτούνται τα επίδικα διατάγµατα.

9. Είµαι αναγκασµένος να αρνηθώ όλους τους ως άνω αναφερόµενους ισχυρισµούς της ένορκης δήλωση του Γιώργου Κωνσταντίνου αφού ουδόλως ανταποκρίνονται στην αλήθεια και στην πραγµατική κατάσταση πραγµάτων.

10. Σύµφωνα µε πληροφορίες, έγγραφα και δικόγραφα που κατέχει η Καθ'ής η Αίτηση, τα όσα αναφέρουν οι Αιτητές σε σχέση µε δήθεν κατοχή του υποστατικού και την πιθανότητα πρόκλησης ανεπανόρθωτης ζηµίας σε αυτούς και την αδυναµία απονοµής της δικαιοσύνης σε µεταγενέστερο στάδιο εάν δεν εκδοθούν τα αιτούµενα διατάγµατα ουδόλως ανταποκρίνονται µε την αλήθεια και αποτελούν ψέµα.

11. Σε συνοµιλίες που είχε η Καθ'ής η Αίτηση µε τους δικηγόρους της ιδιοκτήτριας των ακινήτων κ. Πελαγίας Χ"Κυρίακου, το δικηγορικό γραφείο Φιόνα Νικολάου και Ζέτα Νικολάου Δ.Ε.Π.Ε από την Λεµεσό, περιήλθαν στην κατοχή της Καθ'ής η Αίτηση τεκµηριωµένες αποδείξεις και δικόγραφα που µαρτυρούν ως προς το ότι οι Αιτητές δεν είναι κάτοχοι των επίδικων ακινήτων συµπεριλαµβανοµένου και του υποστατικού.

12. Καταρχήν, πρέπει να αναφερθεί στο σεβαστό Δικαστήριο ότι το ιδιοκτησιακό καθεστώς και η κατοχή του υποστατικού, όπως και των καταστηµάτων δύο και τρία, αποτελεί αντικείμενο πολυάριθµων πολιτικών αλλά και ποινικών υποθέσεων οι οποίες είναι κατά το παρόν στάδιο ενώπιον των Κυπριακών Δικαστηρίων.

13. Στην αγωγή 850/2014 ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Αµµοχώστου, η ιδιοκτήτρια των ακινήτων, κ. Πελαγία Χ"Κυριάκου, ενάγει τους Αιτητές στην επίδικη αίτηση και τους διευθυντές των Αιτητών για παράνοµη επέµβαση, µεταξύ άλλων βάσεων αγωγής, στα εν λόγω υποστατικά.

Επισυνάπτεται και σηµειώνεται ως Τεκµήριο 1 επί της παρούσας αντίγραφο του κλητηρίου εντάλµατος και της έκθεσης απαίτησης στην αγωγή 85012014.

14. Όπως µπορεί να διαβάσει και το ίδιο το σεβαστό Δικαστήριο, οι Αιτητές, στα πλαίσια της δικογραφηµένης έκθεσης υπεράσπισης τους στην αγωγή 850/2014 αρνούνται την οποιαδήποτε κατοχή των υποστατικών, συμπεριλαμβανομένου και του υποστατικού κατάστηµα ένα, το οποίο είναι και το επίδικο για τους σκοπούς της παρούσας αίτησης. Όλη η γραµµή υπεράσπισης των Αιτητών στην εν λόγω αγωγή είναι βασισµένη στο ότι δεν κατέχουν τα επίδικα υποστατικά. Ενδεικτικό της παραδοχής των Αιτητών ως προς το ότι δεν κατέχουν τα επίδικα υποστατικά είναι τα ακόλουθα αποσπάσµατα από τις παραγράφους 22, 23, 25, 26 και 34 της έκθεσης υπεράσπισης των Αιτητών στην αγωγή 850/2014 που

αναγράφουν ως ακολούθως:

"22. Οι εναγόµενοι αρνούνται και τους ισχυρισμούς της ενάγουσας οι οποίοι εκτίθενται στη 2η παράγραφο της Έκθεσης Απαίτησης της. Οι εναγόµενοι αρνούνται ότι η 1η εναγόµενη εταιρεία εµφανίζεται µε οποιοδήποτε τρόπο είτε προς την ενάγουσα είτε άλλως πως. Η 1η εναγόµενη ουδεµία σχέση έχει µε την ενάγουσα ή τα ανωτέρω αναφερόµενα καταστήµατα και δεν διεξάγει οποιαδήποτε εµπορική δραστηριότητα ή επιχείρηση οποιουδήποτε τύπου ή χονδρικού ή λιανικού εµπορίου εντός αυτών, ως επίσης αδικαιολόγητα ηγέρθηκε εναντίον της η υπό τον ως άνω αριθµό και τίτλο αγωγή, αφού ουδεµία σχέση έχει µε τα επίδικα καταστήµατα ή την ενάγουσα και δεν κατέχει και ούτε χρησιµοποιεί ή εκµεταλλεύεται µε οποιοδήποτε τρόπο την επίδικη ακίνητη ιδιοκτησία.

23. Περαιτέρω, ούτε οι εναγόμενοι 2 και 3 έχουν οποιαδήποτε σχέση με την ενάγουσα και τα ανωτέρω αναφερόμενα καταστήματα ή υποστατικά, και αδικαιολόγητα ηγέρθηκε εναντίον τους η υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή. Οι εναγόμενοι αρνούνται τον ισχυρισμό της ενάγουσας ότι δήθεν οι εναγόμενοι 2 και 3 είναι μέτοχοι ή αξιωματούχοι ή διευθυντές της 1ης εναγομένης, ως επίσης αρνούνται ότι δήθεν οι εναγόμενοι 2 και 3 είναι πρόσωπα υπεύθυνα ή εμπλεκόμενα στη κατ' ισχυρισμό διεξαγωγή της επιχείρησης της 1ης εναγομένης, είτε εντός των αναφερόμενων καταστημάτων είτε οπουδήποτε αλλού και δεν εκπροσωπούν ούτε δεσμεύουν, νομικά ή πραγματικά ή συμβατικά ή άλλως πως την 1η εναγομένη εταιρεία. Επίσης, ούτε η 1η εναγομένη αλλά ούτε και οι εναγόμενοι 2 και 3 φέρουν οποιαδήποτε ευθύνη έναντι της ενάγουσας υπό οποιαδήποτε ιδιότητα και οι εναγόμενοι 1, 2 και 3 ουδέν ποσό και καμία ευθύνη δεν υπέχουν έναντι της αιτήτριας.

Αντιθέτως, οι εναγόµενοι 1, 2 και 3 ουδεµία σχέση έχουν µε την αιτήτρια και τα αναφερόµενα καταστήµατα.

25. Θέσµιος ενοικιαστής και νόµιµος κάτοχος των αναφερόµενων καταστηµάτων και της επίδικης ακίνητης ιδιοκτησίας είναι η εταιρεία La Lenia Shops Ltd, η οποία νόµιµα κατέχει και εκµεταλλεύεται τα εν λόγω υποστατικά, καταβάλλει τα ενοίκια προς την ενάγουσα και κανένα ενοίκιο ή ποσό δεν της οφείλει. Η αιτήτρια αποτάθηκε στο Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων Αµµοχώστου στα πλαίσια της αίτησης Ε16/2013 και αναγνωρίζει ότι η εταιρεία La Lenia Shops Ltd είναι θέσµlος ενοικιαστής και κάτοχος των επίδικων υποστατικών, τα οποία κατέχει, ενοικιάζει και χρησιμοποιεί µέχρι σήµερα. Ως εκ τούτου η ενάγουσα εµποδίζεται από του να ισχυρίζεται ότι είναι κάτοχος των επίδικων καταστηµάτων ή/και ότι δήθεν έχει ή διατηρεί δικαίωµα κατοχής ή νοµής ή κάρπωσης ή εκµετάλλευσης των επίδικων καταστηµάτων, αφού κανένα τέτοιο δικαίωµα δεν έχει.

26. Οι εναγόμενοι αρνούνται τους ισχυρισμούς της ενάγουσας οι οποίοι εκτίθενται στην 4η παράγραφο της Εκθεσης Απαίτησης της. Περαιτέρω, οι εναγόμενοι αρνούνται ότι ενεργούν σε συμπαιγνία μεταξύ τους ή ότι η 1η εναγόμενη ενεργεί σε συμπαιγνία ή υπό την κάλυψη των εναγόμενων 2 και 3 ή οποιουδήποτε από αυτούς, αφού ουδεµία συµπαιγνία δεν υφίσταται και οι εναγόµενοι 1, 2 και 3 καµία σχέση δεν έχουν µε τα επίδικα υποστατικά και την ενάγουσα. Επίσης, οι εναγόµενοι αρνούνται ότι οι εναγόµενοι 1, 2 και 3 ή οποιοσδηποτε από αυτούς εµφανίζονται δήθεν ως πρόσωπα τα οποία νοµιµοποιούνται ή εξουσιοδοτούνται από τρίτα πρόσωπα ή την εταιρεία La Lenia Shops Ltd ή οποιοδήποτε άλλο νοµικό ή φυσικό πρόσωπο να κατέχουν ή χρησιµοποιούν τα επίδικα καταστήµατα µε οποιοδήποτε τρόπο, είτε χωρίς δικαίωµα ή εξουσία είτε παράνοµα ή άλλως πως, αφού οι εναγόµενοι µε αυτό τον τρόπο, οι ισχυρισµοί της ενάγουσας είναι αναληθείς και αβάσιµοι, και οι εναγόµενοι ουδεµία σχέση έχουν µε τη χρήση ή κατοχή ή εκµετάλλευση των επιδίκων καταστηµάτων ή τα ίδια τα επίδικα καταστήµατα ή την ενάγουσα.

34. Θέσµιος ενοικιαστής και νόµιµος κάτοχος των επίδικων καταστηµάτων είναι η La Lenia Shops Ltd, η οποία αναγνωρίζεται ως τέτοια από την ίδια την ενάγουσα στην αίτηση ενοικιοστασίου Ε16/2013 Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων Αµµοχώστου, και ως εκ τούτου η ενάγουσα εµποδίζεται (estopped) ή/και εµποδίζεται ως εκ της συµπεριφοράς της (estoppel by conduct) από του να εγείρει την υπό τον ως άνω αριθµό και τίτλο αγωγή εναντίον των εναγοµένων ή/και εµποδίζεται από του να ισχυρίζεται ότι δήθεν οι εναγόµενοι επεµβαίνουν παράνοµα ή ότι κατέχουν µε οποιοδήποτε τρόπο ή χρησιµοποιούν ή εκµεταλλεύονται τα επίδικα καταστήµατα και οι εν λόγω ισχυρισµοί της ενάγουσας είναι αναληθείς, αβάσιµοι και ανυπόστατοι.".

Επισυνάπτεται και σημειώνεται ως Τεκμήριο 2 επί της παρούσας, αντίγραφα της έκθεσης υπεράσπισης των Αιτητών στην Αγωγή 850/2014.

15. Τα όσα παραδέχονται, δικογραφούν και προωθούν οι Αιτητές στα πλαίσια της έκθεσης υπεράσπισης τους στην αγωγή 850/2014 έρχονται σε πλήρη αντίθεση με τον ισχυρισμό δήθεν θέσµιας ενοικίασης/άδειας χρήσης και κατοχής του υποστατικού που ισχυρίζονται ότι έχουν στα πλαίσια της επίδικης αίτησης. Πρέπει να σημειωθεί ότι τα δικόγραφα στην αγωγή 850/2014 έχουν κλείσει και ότι η αγωγή οδηγείτε προς εκδίκαση.

Επισυνάπτεται και σημειώνεται ως Τεκμήριο 3 επί της παρούσας αντίγραφο της απάντησης στην υπεράσπιση της ιδιοκτήτριας των ακινήτων στην αγωγή 850/2014.

16. Η Καθ'ής η Αίτηση, θέλοντας να επιβεβαιώσει τη µη κατοχή του υποστατικού από τους Αιτητές, µου έδωσε οδηγίες όπως µεταβώ στα ακίνητα για να προβώ σε έρευνα στις 19.4.2016 κατά η ώρα 15.00 µµ. Από την έρευνα µου στα υποστατικά αντιλήφθηκα ότι όντως οι Αιτητές δεν κατέχουν το υποστατικό αφού στο εν λόγω υποστατικό υπάρχει επιγραφή που αναγράφει «LC Collection». Για να είµαι σε θέση να αποδείξω τον ισχυρισµό αυτό στο σεβαστό Δικαστήριο έβγαλα φωτογραφίες όλων των καταστηµάτων µε το κινητό τηλέφωνο µου.

Επισυνάπτεται και σηµειώνεται ως Τεκµήριο 4 επί της παρούσας δέσµη φωτογραφιών των υποστατικών αλλά και τοπογραφικό σχεδιάγραµµα που επεξηγεί τις φωτογραφίες.

17. Η πρώτη φωτογραφία είναι το υποστατικό, η δεύτερη το κατάστηµα 2, και η τρίτη το κατάστηµα 3. Όπως είναι εµφανές, το υποστατικό φέρει επιγραφή «LC Collection». Αυτό το γεγονός επιβεβαίωσε σε εµάς το αληθές του ισχυρισµού των Αιτητών στα πλαίσια της υπεράσπισης τους στην αγωγή 850/2014 αλλά και συνάµα το µη αληθές του ισχυρισµού που προβάλλουν στα πλαίσια της επίδικης αίτησης, ότι δηλαδή είναι δήθεν κάτοχοι το υποστατικού.

18. Επιπρόσθετα στα πιο πάνω, η Καθ'ής η Αίτηση κατέχει και περαιτέρω τεκµηρίωση που της δόθηκε από τους δικηγόρους της ιδιοκτήτριας για το ότι οι Αιτητές δεν είναι οι κάτοχοι του υποστατικού.

Επισυνάπτεται και σηµειώνεται ως Τεκµήριο 5 επί της παρούσας αντίγραφο του κατηγορητηρίου στην ποινική υπόθεση 3281/2014 ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Αµµοχώστου.

19. Από το ποινικό κατηγορητήριο στην ποινική υπόθεση 3281/2014, την οποία κινεί ο Δήµος Παραλιµνίου, είναι εύκολα αντιληπτό ότι κατηγορούµενοι είναι η εταιρεία LΑ LΕΝΙΑ SHOPS LIMITED αλλά και η εταιρεία L.C LEATHER ΑΝD FUR LTD η οποία φαίνεται να κατέχει το υποστατικό κατά το παρόν στάδιο. Οι Αιτητές δεν αναφέρονται καθόλου στο εν λόγω ποινικό κατηγορητήριο αλλά η εταιρεία L.C LEATHER ΑΝD FUR LTD προφανώς ενάγεται επειδή είναι ο κάτοχος του υποστατικού, πράγμα που μαρτυρείται και από το φωτογραφικό υλικό που παραθέτω ανωτέρω αλλά και από τις παραδοχές των Αιτητών εντός της έκθεσης υπεράσπισης τους στην αγωγή 850/2014. Επιπρόσθετα, βάσει έρευνας στην οποία προβήκαμε, διαπιστώσαμε ότι η εταιρεία L.C LEATHER ΑΝD FUR LTD όντως είναι εγγεγραμμένη στο μητρώο του τμήματος Εφόρου Εταιρειών και Επίσημου Παραλήπτη.

Επισυνάπτεται και σημειώνεται ως Τεκµήριο 6 επί της παρούσας έντυπο ηλεκτρονικής έρευνας στο µητρώο του τµήµατος Εφόρου Εταιρειών και Επίσηµου Παραλήπτη σε σχέση

µε την εταιρεία L.C LEATHER ΑΝD FUR LTD από το οποίο διαφαίνεται ότι οι διευθυντές της είναι μεταξύ των κατηγορουμένων στην ποινική υπόθεση 3281/2014.

Επισυνάπτεται και σημειώνεται ως Τεκµήριο 7 επί της παρούσας έντυπο ηλεκτρονικής έρευνας στο µητρώο του τµήµατος Εφόρου Εταιρειών και Επίσηµου Παραλήπτη σε σχέση

µε την εταιρεία LΑ LΕΝΙΑ SHOPS LIMITED.

Επισυνάπτεται και σηµειώνεται ως Τεκµήριο 8 επί της παρούσας έντυπο ηλεκτρονικής έρευνας στο µητρώο του τµήµατος Εφόρου Εταιρειών και Επίσηµου Παραλήπτη σε σχέση

µε τους Αιτητές.

20. Είναι άξιο απορίας πως, από την µία, οι Αιτητές, στα πλαίσια της αγωγής 850/2014 και µε υπεράσπιση που καταχώρησαν στις 25.9.2015, παραδέχονται ότι δεν έχουν την οποιαδήποτε συµβατική σχέση µε την ιδιοκτήτρια των υποστατικών και ότι δεν έχουν την κατοχή των εν λόγω ακινήτων, συµπεριλαµβανοµένων και του υποστατικού, και, από την άλλη, προωθούν την παρούσα αγωγή αλλά και την επίδικη αίτηση στην βάση του ότι ως δήθεν κάτοχοι του υποστατικού θα πάθουν ανεπανόρθωτη ζηµία εάν δεν εκδοθούν τα αιτούµενα διατάγµατα.

21. Πρόσθετα, και όπως αναφέρω ανωτέρω, παρά το ότι στην παράγραφο 2 της ένορκης δήλωσης του Γιώργου Κωνσταντίνου οι Αιτητές αναφέρουν ρητά ότι είναι εταιρεία που δραστηριοποιείται εντός των καταστηµάτων στην οδό Πρωταρά 41 υπάρχει και περαιτέρω τεκµηρίωση ότι οι Αιτητές όχι µόνο δεν κατέχουν ή δραστηριοποιούνται εντός του υποστατικού αλλά ούτε και εντός των καταστηµάτων δύο και τρία.

22. Εκτός από την ποινική υπόθεση 3281/2014, ο Δήµος Παραλιµνίου έχει κινήσει τις ποινικές 3278/2014, 3279/2014 και 3280/2014 εναντίον της εταιρείας LΑ LΕΝΙΑ SHOPS LIMITED και άλλων εταιρειών που από ότι φαίνεται η εταιρεία LΑ LΕΝΙΑ SHOPS LIMITED υπενοικίασε τα καταστήµατα δύο και τρία αλλά και το παράνοµο κατάστηµα που ανέγειρε στα αριστερά του υποστατικού. Φυσικά το ιδιοκτησιακό καθεστώς τον καταστηµάτων δύο, τρία αλλά και της παράνοµης οικοδοµής στα αριστερά του υποστατικού δεν είναι επίδικα θέµατα σε ότι αφορά την παρούσα αγωγή, αλλά η ύπαρξη των ποινικών υποθέσεων 3278/2014, 3279/2014 και 3280/2014 δίδει επίρρωση στον ισχυρισµό ότι οι Αιτητές δεν έχουν κατοχή των ακινήτων συµπεριλαµβανοµένου και του υποστατικού. Αντιθέτως, η πραγµατική κατάσταση πραγµάτων είναι ότι η εταιρεία LΑ LΕΝΙΑ SHOPS LIMITED έχει υπενοικιάσει τα ακίνητα σε άλλες εταιρείες που δεν έχουν καµία σχέση µε την Αιτήτρια. Σε σχέση µε το υποστατικό, αυτό προφανώς έχει υπενοικιαστεί στην εταιρεία L.C LEATHER AND FUR LTD και όλα τα στοιχεία στα οποία παραθέτω ανωτέρω, κατά την ταπεινή µου άποψη, αποδεικνύουν το εν λόγω ισχυρισµό.

Επισυνάπτεται και σηµειώνεται ως Τεκµήριο 9 επί της παρούσας δέσµη δικογράφων που αποτελείται από αντίγραφα των κατηγορητηρίων στις ποινικές υποθέσεις 3278/2014, 3279/2014 και 3280/2014.

23. Βάσει νομικής συμβουλής που έχω λάβει το να έχουν κατοχή οι Αιτητές είναι προαπαιτούμενο για να πληρούν τις προϋποθέσεις για την έκδοση των επίδικων διαταγμάτων για δύο βαρύνουσας σημασίας λόγους. Ο πρώτος λόγος είναι ότι χωρίς κατοχή του επίδικου υποστατικού δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις που θέτει το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν. 14/1960. Πρωτίστως, δεν πληρείται η πρώτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν. 14/1960, δηλαδή το να υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση. Οι ίδιοι οι Αιτητές, μέσω των παραδοχών τους στην έκθεση υπεράσπισης στην αγωγή 850/2014 ότι δεν κατέχουν το υποστατικό και ότι δεν εκτελούν καµία εργασία ή δραστηριότητα εκεί, εµµέσως πλην σαφώς παραδέχονται ότι δεν προκύπτει καµία ζηµία για αυτούς. Φυσικά δεν είναι µόνο οι δικές τους παραδοχές που αποδεικνύουν ότι δεν είναι κάτοχοι του υποστατικού, αλλά και η πληθώρα των επιπρόσθετων στοιχείων που αναφέρω ανωτέρω. Συνεπώς όλη η βάση πάνω στην οποία θα µπορούσαν να αιτηθούν αποζηµιώσεις οι Αιτητές στα πλαίσια της παρούσας αγωγής καταρρίπτεται.

24. Κατά δεύτερο, οι Αιτητές δεν πληρούν ούτε και την δεύτερη προϋπόθεση που θέτει το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόµου Ν. 14/1960, αφού, χωρίς την κατοχή του επίδικου υποστατικού, δεν έχουν ορατή πιθανότητα επιτυχίας στην αγωγή τους και δεν έχουν αγώγιµο δικαίωµα εναντίον της Καθ'ής η Αίτηση αφού δεν έχουν υποστεί και δεν θα υποστούν την οποιαδήποτε ζηµία από την άρνηση σύναψης σύµβασης παροχής ηλεκτρικής ενέργειας.

25. Κατά τρίτο, οι Αιτητές δεν πληρούν ούτε και την τρίτη προϋπόθεση που θέτει το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόµου Ν. 14/1960, δηλαδή αδυναµία απονοµής δικαιοσύνης σε

µεταγενέστερο στάδιο και πρόκληση ανεπανόρθωτης ζηµίας, αφού, χωρίς την κατοχή του επίδικου υποστατικού, δεν µπορούν να ισχυρίζονται ότι θα υποστούν ζηµία, πόσο µάλλον ανεπανόρθωτη ζηµία, από την µη εκτέλεση των οποιοδήποτε εργασιών τις οποίες προφανώς δεν εκτελούν στο επίδικο υποστατικό.

26. Βάσει νοµικής συµβουλής που έχω λάβει, ο δεύτερος λόγος που σχετίζεται µε το θέµα της κατοχής είναι το ότι, για να παρασχεθεί νόµιµα ηλεκτρική ενέργεια στον οποιοδήποτε προτιθέµενο καταναλωτή, αυτός πρέπει να είναι κάτοχος του υποστατικού. Για να επεξηγήσω το σχετικό ισχυρισµό, αναφέρω ότι όλες οι συµβάσεις παροχής ηλεκτρικής ενέργειας που συνάπτει η Καθ'ής η Αίτηση µε τους καταναλωτές της, είναι τυποποιηµένες και βασίζονται στους Γενικούς Όρους Παροχής Ηλεκτρικής Ενέργειας του 1991. Αυτό το γεγονός αποδεικνύεται από την ρητή αναφορά των Όρων Παροχής Ηλεκτρικής Ενέργειας στο ίδιο το έγγραφο της σύµβασης παροχής ηλεκτρικής ενέργειας που υπογράφουν όλοι οι προτιθέµενοι καταναλωτές.

27. Οι όροι 1 και 18(ι) των Γενικών Όρων Παροχής Ηλεκτρικής Ενέργειας αναγράφουν ρητά ως ακολούθως».

1. Πας καταναλωτής όστις επιθυµεί όπως η Αρχή παράσχη ηλεκτρικόν ρεύµα εις υποστατικά του δέον πρωτίστως να εξασφαλίσει την διαβεβαίωσιν εκ µέρους της Αρχής ότι αυτή είναι εις θέσιν να παράσχη το απαιτούµενον ηλεκτρικόν ρεύµα προτού αναθέση εις αρµόδιον αδειούχον πρόσωπον, την εκτέλεσιν της εις τα υποστατικά του ηλεκτρικής εγκαταστάσεως.

18. (i) Ο καταναλωτής οφείλει να δώση εις την Αρχήν τουλάχιστον 24 ωρών γραπτήν προειδοποίησιν περί της προθέσεως του να εκκενώση τα υποστατικά του και εν περιπτώσει παραλείψεως ο καταναλωτής θα θεωρείται υπόλογος εις την Αρχήν δι' όλους τους λογαριασµούς τους οφειλόµενους μέχρι της επομένης συνήθους χρονικής περιόδου κατά την οποίαν γίνεται η εξακρίβωσης της καταναλωθείσης ενέργειας επί των υποστατικών ή μέχρι της ημέρας της παροχής ρεύματος εις το νέον ένοικον των υποστατικών, οποιονδήποτε εκ των δύο ήθελε συµβή πρώτον.

28. Συνεπώς είναι εµφανές από τους πιο πάνω όρους ότι δεν µπορεί κάποιος να παρουσιάζεται ως κάτοχος του υποστατικού, ως πράττουν στην παρούσα περίπτωση οι Αιτητές, ενώ δεν είναι, µε σκοπό να καταφέρει την παροχή ηλεκτρικής ενέργειας σε κάποιο τρίτο, σε αυτή την περίπτωση την εταιρεία L.C LEATHER AND FUR LTD.

29. Ο όρος 18(i) αναφέρει ρητά ότι όταν ένας καταναλωτής εγκαταλείψει το υποστατικό στο οποίο του παρέχεται ηλεκτρική ενέργεια, τότε πρέπει να δώσει 24ωρη γραπτή ειδοποίηση προς την Καθ'ής η Αίτηση έτσι ώστε η Καθ'ής η Αίτηση να τερµατίσει την σύµβαση παροχής ηλεκτρικής ενέργειας µαζί του για να δικαιούται ο καινούργιος κάτοχος του υποστατικού να αιτηθεί σύµβαση παροχής ηλεκτρικής ενέργειας και να καταστεί καταναλωτής της Καθ'ής η Αίτηση.

30. Το τι έχουν πράξει οι Αιτητές στην παρούσα περίπτωση είναι απλό και έχει ως ακολούθως. Παρόλο που δεν είναι κάτοχοι του υποστατικού αφού το υπενοικίασαν στην εταιρεία L.C LEATHER AND FUR LTD, εντούτοις, ουδέποτε ενηµέρωσαν την Καθ'ής η Αίτηση για την εγκατάλειψη του υποστατικού ως όφειλαν, µε αποτέλεσµα να χρησιµοποιούν την σύµβαση παροχής ηλεκτρικής ενέργειας που είχαν (και που πλέον έχει τερµατιστεί) για να παρέχουν ρεύµα σε τρίτους που δεν είναι καταναλωτές της Καθ'ής η Αίτηση, κατά ρητή παράβαση των Γενικών Όρων Παροχής Ηλεκτρικής Ενέργειας του 1991.

31. Στις παραγράφους 27 και 28 της ένορκης δήλωσης Γιώργου Κωνσταντίνου οι Αιτητές προωθούν τον ισχυρισµό ότι η σύµβαση παροχής ηλεκτρικής ενέργειας σε σχέση µε το υποστατικό ουδέποτε τερµατίστηκε και ότι, εάν τερµατίστηκε, τερµατίστηκε παράνοµα. Είναι η θέσης της Καθ'ής η Αίτηση ότι η εν λόγω σύµβαση τερµατίστηκε καθ' όλα νόµιµα λόγω µη πληρωµής, ότι οι Αlτητές στο παρόν στάδιο δεν έχουν την οποιαδήποτε συµβατική σχέση µε την Καθ'ής η Αίτηση σε σχέση µε το επίδικο υποστατικό και ότι η Καθ'ής η Αίτηση αρνείται την σύναψη σύµβασης παροχής ηλεκτρικής ενέργειας µε τους Αιτητές.

32. Κατωτέρω θα γίνει εκτενής αναφορά στη σηµασία του νόµιµου τερµατισµού και στην σηµασία της άρνησης σύναψης σύµβασης ηλεκτρικής ενέργειας εκ µέρους της Καθ'ής η Αίτηση, όµως, σε αυτό το σηµείο θέλω να αναφερθώ στην βαρύνουσα σηµασία που έχει η µη κατοχή του υποστατικού από τους Αιτητές στις πιθανότητες έκδοσης των αιτούµενων διαταγµάτων. Ακόµα και εάν το σεβαστό Δικαστήριο, παρά τα σθεναρά στοιχεία που τίθενται ενώπιον του, θεωρήσει ότι δεν έχει τερµατιστεί η σύµβαση παροχής ενέργειας, ευσεβάστως υποβάλλω ότι, η έκδοση των αιτούµενων διαταγµάτων θα συνιστά συνέχιση της παράβασης του όρου 18(i) των Όρων Παροχής Ηλεκτρικής Ενέργειας, αφού οι Αιτητές θα συνεχίσουν να χρησιµοποιούν την σύµβαση που ισχυρίζονται δήθεν ότι δεν τερµατίστηκε για να παρέχουν ρεύµα σε τρίτο πρόσωπο και συγκεκριµένα την εταιρεία L.C LEATHER AND FUR LTD. Με το να αιτούνται την έκδοση των επίδικων διαταγµάτων οι Αιτητές στην ουσία καλούν το σεβαστό Δικαστήριο να προσδώσει τον µανδύα νοµιµότητας και να επιτρέψει την συνέχιση της παράβασης του όρου 18(i) των Γενικών Όρων Παροχής Ηλεκτρικής Ενέργειας µε το να καταναλώνει ηλεκτρισµό ένα πρόσωπο το οποίο δεν είναι καταναλωτής της Καθ'ής η Αίτηση. Συνεπώς ακόµα και αυτή η θέση των Αιτητών δεν θα πρέπει να γίνει αποδεκτή από το σεβαστό Δικαστήριο αφού στην ουσία θα αποτελεί ρητή παράβαση των Γενικών Όρων Παροχής Ηλεκτρικής Ενέργειας του 1991.

33. Προχωρώντας στο νομικό ζήτημα της μη ύπαρξης συμβιβαστικής σχέσης μεταξύ των Αιτητών και της Καθ' ης η Αίτηση σε σχέση με το υποστατικό, βάσει νομικής συμβουλής που έχω λάβει, η άρνηση παροχής ηλεκτρικής ενέργειας ελλείψει συµβατικής σχέσης µεταξύ της Καθ'ής η Αίτηση και προτιθέµενων καταναλωτών της αποτελεί εκτελεστή διοικητική πράξη την οποία το εκδικάζον σεβαστό Δικαστήριο δεν κέκτηται δικαιοδοσίας να εκδικάσει καθότι εµπίπτει στον αναθεωρητικό έλεγχο του Διοικητικού Δικαστηρίου.

34. Για να αποδείξω στο σεβαστό Δικαστήριο ότι η σύµβαση παροχής ηλεκτρικής ενέργειας έχει όντως τερµατιστεί και ότι η άρνηση της Καθ'ής η Αίτηση να συνάψει καινούργια σύµβαση είναι εκτελεστή διοικητική πράξη, θα ανατρέξω τόσο στην διαδικασία της Καθ'ής η Αίτηση σε σχέση µε τερµατισµούς συµβάσεων αλλά και στο ιστορικό της συµβατικής σχέσης των Αιτητών µε την Καθ'ής η Αίτηση, το οποίο αποδεικνύει ότι οι Αιτητές γνωρίζουν ότι η σύµβαση τους έχει τερµατιστεί και ότι όλες οι αναφορές περί δήθεν συνέχισης της σύµβασης γίνονται απλά για να αποπροσανατολίσουν το σεβαστό Δικαστήριο και να εκφύγουν του αναθεωρητικού ελέγχου του Διοικητικού Δικαστηρίου.

35. Η διαδικασία τερµατισµού σύµβασης λόγω µη πληρωµής την οποία ακολουθεί η Καθ'ής η Αίτηση και η οποία είναι τυποποιηµένη εντός του συστήµατος CC & Billing και περιέχει περιπτώσεις αυτοµατισµού έχει ως εξής:

1. Εκδίδεται λογαριασµός (όχι τελικός) από το σύστηµα (CC&Billing) ο οποίος αναγράφει την τελευταία ηµεροµηνία πληρωµής 15-21 ηµέρες περίπου.

2. Εάν δεν πληρωθεί το οφειλόµενο ποσό, λήγει ο λογαριασµός και µετά από 6 ηµερολογιακές ηµέρες εκδίδεται γραπτή ειδοποίηση από το σύστηµα, η οποία ταχυδροµείται από την ΑΗΚ και αναφέρει στον πελάτη ότι εάν δεν πληρώσει το οφειλόµενο ποσό, µέσα σε 7 εργάσιµες ηµέρες, θα διακοπεί η παροχή.

3. Εφόσον δεν γίνει η πληρωµή του οφειλόµενου ποσού, εκδίδεται από το σύστηµα εντολή διακοπής. Η εντολή διακοπής αναφέρεται στη γεωγραφική ζώνη στην οποία ανήκει το υποστατικό (υπάρχουν 38 ζώνες ανά Περιφέρεια).

4. Αρµόδιος υπάλληλος επισκέπτεται το υποστατικό και, εάν υπάρχει η δυνατότητα, εισπράττει το οφειλόµενο ποσό. Εάν εισπράξει, δεν γίνεται διακοπή και δεν τερµατίζεται η Συµφωνία Παροχής Ηλεκτρικής Ενέργειας.

5. Εάν δεν εισπράξει το οφειλόµενο ποσό, ο υπάλληλος προβαίνει στη διακοπή της παροχής.

6. Εάν µετά τη διακοπή της παροχής ο πελάτης µεταβεί στο Κέντρο Εξυπηρέτησης Πελατών της ΑΗΚ και πληρώσει το οφειλόµενο ποσό, περιλαµβανοµένων εξόδων διακοπής και επανασύνδεσης, εντός 3 βδοµάδων, και πάλι συνεχίζει να ισχύει η ίδια Συµφωνία Παροχής Ηλεκτρικής Ενέργειας.

7. Σε αντίθετη περίπτωση, εκδίδεται τελικός λογαριασμός που σηματοδοτεί και τον τερματισμό της Συµφωνίας Παροχής Ηλεκτρικής Ενέργειας και κλείνει η μερίδα (Person) στο σύστημα χρέωσης της ΑΗΚ.

8. Άρα, εάν ο πελάτης επιθυµεί επανασύνδεση, θα πρέπει να προσκοµίσει όλα τα απαραίτητα έγγραφα, να καταβάλει την προκαταβολή και να υπογράψει νέα Συµφωνία Παροχής Ηλεκτρικής Ενέργειας.

36. Βάσει νοµικής συµβουλής που έχω λάβει, ευσεβάστως ισχυρίζοµαι ότι η σύµβαση ηµεροµηνίας 5.3.2013 είχε τερµατιστεί καθόλα νοµίµως στην βάσει του όρου 19 των Γενικών Όρων Παροχής Ηλεκτρικής Ενέργειας του 1991 και του άρθρου 45(2) του περί Ηλεκτρισµού Νόµου, Κεφ. 170, για τον λόγο της µη πληρωµής. Διευκρινιστικά αναφέρω ότι στην περίπτωση του υποστατικού, η διακοπή της παροχής έγινε στις 25.1.2016 και ο λογαριασµός έκλεισε στις 23.2.2016, δηλαδή µετά την παρέλευση του πιο πάνω χρονικού περιθωρίου που επιτρέπει το σύστηµα της Καθ'ής η Αίτηση.

37. Η προηγούµενη συµβατική σχέση µεταξύ Αιτητών και Καθ'ής η Αίτηση έχει ως εξής:

1. Οι Αlτητές έγιναν για πρώτη φορά καταναλωτές της Καθ'ής η Αίτηση µε την σύναψη της σύµβασης παροχής ηλεκτρικής ενέργειας ηµεροµηνίας 11.7.2002 και οι Αιτητές έλαβαν τον αριθµό λογαριασµού 316 623 500 303.

Επισυνάπτεται και σηµειώνεται ως Τεκµήριο 10 επί της παρούσας αντίγραφο της σύµβασης παροχής ηλεκτρικής ενέργειας ηµεροµηνίας 11.7.2002.

2. Μετέπειτα δηµιουργήθηκε το σύστηµα CC & Billing της Καθ'ής η Αίτηση και άλλαξε ο αριθµός λογαριασµού των Αιτητών σε 665 742 000 03.

3. Η σύµβαση αυτή τερµατίστηκε λόγω µη πληρωµής στις 28.2.2012 µε την έκδοση του τελικού λογαριασµού ηµεροµηνίας 28.2.2012.

Επισυνάπτεται και σηµειώνεται ως Τεκµήριο 11 επί της παρούσας αντίγραφο της κατάστασης λογαριασµού της σύµβασης παροχής ηλεκτρικής ενέργειας που αναγράφει πάνω την ηµεροµηνία τερµατισµού καθώς και αντίγραφο του τελικού λογαριασµού ηµεροµηνίας 28.2.2012 που σηµατοδότησε και τον τερµατισµό της εν λόγω σύµβασης.

4. Αποδεχόµενοι τον τερµατισµό της σύµβασης, οι Αιτητές αιτήθηκαν εκ νέου την σύναψη νέας σύµβασης παροχής ηλεκτρικής ενέργειας. Η Καθ'ής η Αίτηση, αποδεχόµενη την τότε αίτηση των Αιτητών, σύναψε µαζί τους την σύµβαση παροχής ηλεκτρικής ενέργειας ηµεροµηνίας 10.4.2012 και οι Αιτητές έλαβαν τον αριθµό λογαριασµού 826 587 282 72.

Επισυνάπτεται και σηµειώνεται ως Τεκµήριο 12 επί της παρούσας αντίγραφο της σύµβασης παροχής ηλεκτρικής ενέργειας ηµεροµηνίας 10.4.2012.

5. Η σύμβαση αυτή τερματίστηκε λόγω μη πληρωμής στις 14.01.2013 με την έκδοση του τελικού λογαριασμού ημερομηνίας 14.01.2013.

Επισυνάπτεται και σημειώνεται ως Τεκμήριο 13 επί της παρούσας αντίγραφο της κατάστασης λογαριασμού της σύμβασης παροχής ηλεκτρικής ενέργειας που αναγράφει πάνω την ημερομηνία τερματισμού καθώς και αντίγραφο του τελικού λογαριασμού ημερομηνίας 14.1.2013 που σηματοδότησε και τον τερματισμό την εν λόγω σύμβασης.

6. Αποδεχόµενοι τον τερµατισµό της σύµβασης οι Αιτητές αιτήθηκαν εκ νέου την σύναψη νέας σύµβασης παροχής ηλεκτρικής ενέργειας. Η Καθ'ής η Αίτηση, αποδεχόµενη την τότε αίτηση των Αιτητών, σύναψε µαζί τους την σύµβαση παροχής ηλεκτρικής ενέργειας ηµεροµηνίας 5.3.2013 και οι Αιτητές έλαβαν τον αριθµό λογαριασµού 255 635 196 25.

Αυτή είναι και η επίδικη σύµβαση για την οποία οι Αιτητές κάνουν λόγο ότι δήθεν δεν τερµατίστηκε.

Επισυνάπτεται και σηµειώνεται ως Τεκµήριο 14 επί της παρούσας αντίγραφο της σύµβασης παροχής ηλεκτρικής ενέργειας ηµεροµηνίας 5.3.2013.

7. Όπως έγινε και µε τις δύο προηγούµενες συµβάσεις σε σχέση µε το υποστατικό, η σύµβαση ηµεροµηνίας 5.3.2013 τερµατίστηκε λόγω µη πληρωµής στις 23.2.2016.

Επισυνάπτεται και σηµειώνεται ως Τεκµήριο 15 επί της παρούσας αντίγραφο της κατάστασης λογαριασµού της σύµβασης παροχής ηλεκτρικής ενέργειας ηµεροµηνίας 5.3.2013 που αναγράφει πάνω την ηµεροµηνία τερµατισµού καθώς και αντίγραφο του τελικού λογαριασµού ηµεροµηνίας 23.2.2016 που σηµατοδότησε και τον τερµατισµό της εν λόγω σύµβασης.

Επισυνάπτεται και σηµειώνεται ως Τεκµήριο 16 επί της παρούσας αντίγραφο της κατάστασης των µέχρι τώρα συµβάσεων που αφορούν το υποστατικό του συστήµατος CC & Billing της Καθ'ής η Αίτηση. Επί της κατάστασης αυτής αναγράφονται µε σαφήνεια οι ηµεροµηνίας σύναψης και τερµατισµού των τριών ως άνω αναφερόµενων συµβάσεων.

38. Από το πιο πάνω συµβατικό ιστορικό και από το τεκµήρια τα οποία παραθέτω σε σχέση µε τις εν λόγω συµβάσεις, βάσει νοµικής συµβουλής που έχω λάβει, εξάγεται το λογικό συµπέρασµα ότι οι Αιτητές σε όλη τους την προηγούµενη συµβατική σχέση µε την Καθ'ής η Αίτηση αποδέχονταν ότι µε την έκδοση του τελικού λογαριασµού τερµατιζόταν η σχετική σύµβαση, εξού και ο λόγος που όποτε εκδίδεται τελικός λογαριασµός ακολουθεί νέα σύµβαση στην σχέση των Αιτητών µε την Καθ'ής η Αίτηση µέχρι τώρα.

39. Ενεργώντας επί του τερµατισµού µε αυτό τον τρόπο (conduct) αιτούνταν την σύναψη νέας σύµβασης σε όλες τις προηγούµενες περιπτώσεις εκτός από την επίδικη. Παρά το ότι οι Αιτητές ισχυρίζονται ότι η σύµβαση ηµεροµηνίας δεν τερµατίστηκε ή δεν τερµατίστηκε νοµότυπα δεν δίνουν τις οποιεσδήποτε εξηγήσεις ως προς το γιατί θεωρούν ότι δεν τερµατίστηκε νοµότυπα. Με άλλα λόγια, δεν εξηγούν καθόλου γιατί η επίδικη περίπτωση είναι διαφορετική από τις προηγούµενες και γιατί η επίδικη σύµβαση θα πρέπει να θεωρείται ότι συνεχίζει.

40. Επιπρόσθετα οι Αιτητές ισχυρίζονται στην παράγραφο 29 της ένορκης δήλωσης του Γιώργου Κωνσταντίνου ότι ουδέποτε έλαβαν την οποιαδήποτε επιστολή που να τερµατίζει την σύµβαση παροχής ηλεκτρικής ενέργειας ηµεροµηνίας 5.3.2013. Προφανώς δεν έλαβαν την οποιαδήποτε επιστολή τερµατισµού επειδή ο τερµατισµός γίνεται µε την έκδοση του τελικού λογαριασµού και όχι µε επιστολή, όπως δηλαδή έγινε και στις προηγούμενες περιπτώσεις τις οποίες αποδέχθηκαν ως νόμιμους τερματισμούς οι Αιτητές.

41. Οι Αιτητές, στην παράγραφο 29 της ένορκης δήλωσης του Γιώργου Κωνσταντίνου εγείρουν και το θέµα του ότι, αφού εξόφλησαν το οφειλόµενο ποσό στις 26.2.2016, προφανώς µετά που έλαβαν το τελικό λογαριασµό ηµεροµηνίας 23.2.2016, σηµαίνει ότι η σύµβαση δεν τερµατίστηκε. Βάσει νοµικής συµβουλής που έχω λάβει, αρνούµαι τον εν λόγω ισχυρισµό. Η πληρωµή του ποσού στις 26.2.2016 δεν συνεπάγεται µε αναβίωση της σύµβασης παροχής ηλεκτρικής ενέργειας ηµεροµηνίας 5.3.2013 αλλά ούτε και µε συνέχιση της. Το ότι οι Αιτητές κατέβαλαν το ποσό που όφειλαν απλά σηµαίνει ότι η Καθ'ής η Αίτηση δεν θα εκκινήσει νοµικά µέτρα εναντίον τους για να το εισπράξει. Η κατάσταση µη ύπαρξης συµβατικής σχέσης, όµως, παραµένει αναλλοίωτη.

42. Επιπρόσθετα, ακόµα και να µην υπήρχε το υπόβαθρο της προηγούµενης συµπεριφοράς (conduct) των µερών σε σχέση µε τον τερµατισµό της σύµβασης παροχής ηλεκτρικής ενέργειας ηµεροµηνίας 5.3.2013, ο ίδιος ο τελικός λογαριασµός ηµεροµηνίας 23.2.2016 αναγράφει περίοπτα στο κάτω µέρος «Τελικός Λογαριασµός» και επιπλέον επιστρέφει την προκαταβολή ύψους €200 που κατέβαλαν οι Αιτητές µε την σύναψη της σύµβασης. Συνεπώς, εάν ένας λογαριασµός είναι τελικός, σηµαίνει ότι δεν θα ακολουθήσουν άλλοι και εξάγεται το συµπέρασµα ότι η σύµβαση έχει τερµατιστεί. Επιπλέον, η επιστροφή της προκαταβολής (εγγύησης) ύψους €200 επίσης συντείνει στο να υποδείξει ότι η σύµβαση έχει τερµατιστεί. Δεν θα ήταν άλλωστε λογικό να επιστραφεί η προκαταβολή, που σκοπό έχει να κρατείται ως εγγύηση κατά την διάρκεια της σύµβασης, ενώ η σύµβαση να συνεχίζει. Τελικώς, βάσει νοµικής συµβουλής που έχω λάβει, οι Αιτητές εµποδίζονται διά συµπεριφοράς (estopped by conduct) από το να ισχυρίζονται ότι η σύµβαση παροχής ηλεκτρικής ενέργειας ηµεροµηνίας 5.3.2013 δεν έχει τερµατιστεί.

43. Προχωρώντας, πρέπει επίσης να γίνει αναφορά και στην συµπληρωµατική ένορκη δήλωση του Γιώργου Κωνσταντίνου, στην οποία οι Αιτητές ισχυρίζονταν ότι, επειδή η Καθ'ής η Αίτηση σύναψε σύµβαση παροχής ηλεκτρικής ενέργειας σε σχέση µε το κατάστηµα 2 εν έτος 2014, θα πρέπει να εκδοθούν τα αιτούµενα διατάγµατα. Σε σχέση µε το κατάστηµα 2 το συµβατικό ιστορικό έχει ως εξής:

1. Οι Αιτητές έγιναν για πρώτη φορά καταναλωτές της Καθ'ής η Αίτηση µε την σύναψη της σύµβασης παροχής ηλεκτρικής ενέργειας ηµεροµηνίας 18.2.1998 και οι Αιτητές πήραν τον αριθµό λογαριασµού 316 623 350 0191.

Επισυνάπτεται και σηµειώνεται ως Τεκµήριο 17 επί της παρούσας αντίγραφο της σύµβασης παροχής ηλεκτρικής ενέργειας ηµεροµηνίας 18.2.1998.

2. Μετέπειτα δηµιουργήθηκε το σύστηµα CC & Billing της Καθ'ής η Αίτηση και άλλαξε ο αριθµός λογαριασµού των Αιτητών σε 634 24200002.

3. Η σύµβαση αυτή τερµατίστηκε λόγω µη πληρωµής στις 28.1.2014 µε την έκδοση του τελικού λογαριασμού ημερομηνίας 28.1.2014.

Επισυνάπτεται και σηµειώνεται ως Τεκµήριο 18 επί της παρούσας αντίγραφο της κατάστασης λογαριασμού της σύμβασης παροχής ηλεκτρικής ενέργειας που αναγράφει πάνω την ημερομηνία τερματισμού καθώς και αντίγραφο του τελικού λογαριασμού ημερομηνίας 28.1.2014 που σηματοδότησε και τον τερματισμό της εν λόγω σύμβασης.

4. Αποδεχόµενοι τον τερµατισµό της σύµβασης, οι Αιτητές αιτήθηκαν εκ νέου την σύναψη νέας σύµβασης παροχής ηλεκτρικής ενέργειας. Η Καθ'ής η Αίτηση, αποδεχόµενη την τότε αίτηση των Αιτητών, σύναψε µαζί τους την σύµβαση παροχής ηλεκτρικής ενέργειας ηµεροµηνίας 14.3.2014 και οι Αιτητές έλαβαν τον αριθµό λογαριασµού 962 878 958 31.

Επισυνάπτεται και σηµειώνεται ως Τεκµήριο 19 επί της παρούσας αντίγραφο της σύµβασης παροχής ηλεκτρικής ενέργειας ηµεροµηνίας 14.3.2014, καθώς και κατάσταση λογαριασµού της εν λόγω σύµβασης παροχής ηλεκτρικής ενέργειας.

Επισυνάπτεται και σηµειώνεται ως Τεκµήριο 20 επί της παρούσας αντίγραφο της κατάστασης των µέχρι τώρα συµβάσεων που αφορούν το κατάστηµα 2 του συστήµατος CC & Billing της Καθ' ής η Αίτηση.

44. Βάσει νοµικής συµβουλής που έχω λάβει ευσεβάστως εισηγούµαι ότι η συµβατική κατάσταση σε ότι αφορά το κατάστηµα 2 δεν αποτελεί επίδικο γεγονός, και ούτε θα πρέπει να αποτελέσει αντικείµενο εξέτασης από το σεβαστό Δικαστήριο. Η αναφορά των Αιτητών κάθε άλλο παρά ενισχύει την θέση τους καθότι ακόµη και στην περίπτωση που ληφθεί υπόψη από το σεβαστό Δικαστήριο, έντιµα αναφέρω ότι η Καθ'ής η Αίτηση έδρασε και έκδωσε την εκτελεστή διοικητική πράξη έγκρισης της αίτησης παροχής ηλεκτρικής ενέργειας στο κατάστηµα 2 µε βάση τα γεγονότα και τα δεδοµένα που είχε ενώπιον της κατά τον ουσιώδη χρόνο εξέτασης της αίτησης των Αιτητών.

45. Τα γεγονότα διαφοροποιήθηκαν άρδην, όταν η ιδιοκτήτρια των ακινήτων πρόβαλε τις αντιρρήσεις της στην Καθ'ής η Αίτηση σε σχέση µε την παροχή στο επίδικο υποστατικό. Συνεπώς, κατά την απόρριψη της νέας αίτησης παροχής ηλεκτρικής ενέργειας σε σχέση µε το υποστατικό, δηλαδή µετά τον τερµατισµό της σύµβασης παροχής ηλεκτρικής ενέργειας ηµεροµηνίας 5.3.2013, η Καθ'ής η Αίτηση ενάσκησε την διακριτική ευχέρεια που της παρέχεται ως διοικητικό όργανο, η οποία σε κάθε περίπτωση ήταν εντός των ορίων της και εύλογη, και κατέληξε στην απόρριψη της. Περαιτέρω, παρόλο που ο τρόπος που ενάσκησε την διοικητική της εξουσία η Καθ'ής η Αίτηση αποτελεί θέµα διοικητικού δικαίου, θεωρώ πρέπον να αναφερθεί ότι µε τα όσα έχουν τεθεί ενώπιον του σεβαστού Δικαστηρίου σε σχέση µε την µη κατοχή του υποστατικού από τους Αιτητές φαίνεται ότι η Καθ'ής η Αίτηση ορθά έπραξε και αρνήθηκε την σύναψη νέας σύµβασης παροχής ηλεκτρικής ενέργειας.

Επισυνάπτεται και σηµειώνεται ως Τεκµήριο 21 επί της παρούσας η επιστολή των δικηγόρων της ιδιοκτήτριας των ακινήτων ηµεροµηνίας 31.12.2014, που αποδεικνύει ότι τα γεγονότα σε ότι αφορά τα επίδικα ακίνητα ήρθαν εις γνώση της Καθ'ής η Αίτηση µετά από την σύναψη της σύµβασης παροχής ηλεκτρικής ενέργειας ηµεροµηνίας 14.3.2014.

46. Από τα όσα έχουν έρθει πλέον στην επιφάνεια σε σχέση µε την µη κατοχή των ακινήτων από τους Αιτητές, είναι φανερό ότι οι Αιτητές ξεγέλασαν την Καθ'ής η Αίτηση κατά την σύναψη της σύμβασης παροχής ηλεκτρικής ενέργειας ημερομηνίας 14.3.2014, παρουσιάζοντας τον ευατό τους ως κατόχους ενώ δεν ήταν. Επιπλέον, αφού δεν είναι κάτοχοι του καταστήματος 2, συνεπώς παραβαίνουν τον όρο 18 των Γενικών Όρων Παροχής Ηλεκτρικής Ενέργειας αφού διατηρούν σύμβαση χωρίς να είναι κάτοχοι του υποστατικού. Συνεπώς, είναι η θέση της Καθ'ής η Αίτηση ότι οι Αιτητές κωλύονται από το να επικαλούνται την παραβατική τους συμπεριφορά τους ως κάτι που θα έπρεπε να ενεργήσει υπέρ της έκδοσης των αιτούμενων διαταγμάτων.

47. Επίσης αναφέρω ότι βάσει των δικογράφων και των στοιχείων που ήρθαν στην επιφάνεια η Καθ'ής η Αίτηση θα επανεξετάσει την συµβατική της σχέση µε τους Αιτητές σε σχέση µε το κατάστηµα 2 αφού, όπως οι ίδιοι παραδέχονται στα πλαίσια της αγωγής 850/2014 και από ότι δείχνουν όλα τα στοιχεία που παραθέτω ανωτέρω, συμπεριλαμβανομένων των ποινικών υποθέσεων που εγείρει ο Δήµος Παραλιµνίου (η ποινική υπόθεση 3281/2014 είναι αυτή που αφορά το κατάστηµα 2) δεν είναι κάτοχοι του εν λόγω υποστατικού. Η Καθ'ής η Αίτηση έχει ήδη ζητήσει νοµική γνωµάτευση επί του θέµατος από τους νοµικούς της συµβούλους.

48. Βάσει νοµικής συµβουλής που έχω λάβει, το ότι η άρνηση σύναψης σύµβασης παροχής ηλεκτρικής ενέργειας είναι εκτελεστή διοικητική πράξη ενδυναµώνει τον ισχυρισµό ότι οι Αιτητές δεν πληρούν την πρώτη και δεύτερη προϋπόθεση του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόµου, Ν.14/1960, αφού το σεβαστό Δικαστήριο δεν κέκτηται δικαιοδοσίας να εξετάσει το κατά πόσο ορθά ή λανθασµένα η Καθ'ής η Αίτηση αρνείται την σύναψη σύµβασης παροχής ηλεκτρικής ενέργειας. Η εξέταση του εν λόγω ζητήµατος υπάγεται στην δικαιοδοσία του Διοικητικού Δικαστηρίου. Συνεπώς οι Αιτητές όχι µόνο δεν έχουν σοβαρό ζήτηµα προς εκδίκαση ενώπιον του σεβαστού Δικαστηρίου αφού το ζήτηµα προς εκδίκαση είναι αρµοδιότητας του Διοικητικού Δικαστηρίου και επιπλέον δεν έχουν ορατή πιθανότητα επιτυχίας καθότι ενάγουν το αποτέλεσµα µιας εκτελεστής διοικητικής πράξης ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου αντί να επιχειρούν να την ακυρώσουν ενώπιον του Διοικητικού Δικαστηρίου και, εάν και εφόσον ακυρωθεί, να αιτηθούν από το Επαρχιακό Δικαστήριο αποζηµιώσεις.

49. Επιπρόσθετα, βάσει νοµικής συµβουλής που έχω λάβει, η επίδικη αίτηση, αντίθετα µε τα όσα αναφέρουν οι Αιτητές, έκδηλα επιχειρεί να ανατρέψει το status quo ante και όχι να το διατηρήσει αφού η παροχή ηλεκτρικού ρεύµατος έχει διακοπεί από τις 25.1.2016, δηλαδή εδώ και τρείς µήνες. Συνεπώς δεν µπορεί να γίνεται λόγος για δήθεν διατήρηση του status quo ante όταν τα αιτούµενα διατάγµατα επιχειρούν την ολική ανατροπή του µε την παροχή ηλεκτρικής ενέργειας σε ένα υποστατικό που δεν ηλεκτροδοτείται εδώ και τρείς µήνες.

50. Βάσει νοµικής συµβουλής που έχω λάβει, αναφέρω ότι η έκδοση των αιτούµενων διαταγµάτων δεν είναι ούτε προς το συµφέρον της δικαιοσύνης αλλά και ούτε προκαλεί το ισοζύγιο της δικαιοσύνης (balance of justice) να γύρει υπέρ τον Αιτητών αφού η έκδοση των αιτούµενων διαταγµάτων θα συνεπάγεται µε εξαναγκασµό της Καθ'ής η Αίτηση σε καταστρατήγηση των νοµοθεσιών που διέπουν την λειτουργία της και θα προσδώσει νοµιµότητα σε έκδηλη παράβαση των Γενικών Όρων Παροχής Ηλεκτρικής Ενέργειας αφού θα εξαναγκάσει την Καθ'ής η Αίτηση να παρέχει ενέργεια σε ένα πρόσωπο που δεν είναι κάτοχος του υποστατικού αλλά απλά παρουσιάζει τον εαυτό του ως κάτοχο στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας, ενώ σε άλλες δικαστικές διαδικασίες αρνείται κατοχή, απλά και µόνο για να καταφέρει µε δόλιο τρόπο να παρέχει ηλεκτρική ενέργεια σε κάποιο τρίτο πρόσωπο.

Τελικώς, η Καθ'ής η Αίτηση θεωρεί την επίδικη αίτηση ως θέµα ύψιστης δηµόσιας πολιτικής (public policy) αφού η τυχόν έκδοση των αιτούµενων διαταγµάτων θα συνεπάγεται µε εξαναγκασµό της Καθ'ής η Αίτηση σε παροχή ηλεκτρικής ενέργειας σε πρόσωπο που α) δεν έχει συµβατική σχέση µε την Καθ'ής η Αίτηση και β) δεν είναι κάτοχος του υποστατικού στο οποίο παρέχεται η ηλεκτρική ενέργεια.

Αυτή η κατάσταση θα είναι μια πρωτόγνωρη και παράλογη κατάσταση πραγμάτων η οποία εάν επιτραπεί θα δημιουργήσει ένα εξαιρετικά επικίνδυνο νομικό αλλά και συμβατικό προηγούμενο που αδιαμφισβήτητα θα επιφέρει μία απρόβλεπτη, χαώδη και άτακτη κατάσταση στις συμβατικές σχέσεις της Καθ'ής η Αίτηση με το ευρύ κοινό.».

[Δ]. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ

10. Το Άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου, Νόμος 14/1960, δίδει εξουσία στο Δικαστήριο, όταν κρίνει δίκαιο, να εκδίδει παρεμπίπτοντα διατάγματα, όταν ικανοποιούνται και συνυπάρχουν [[i]] οι ακόλουθες προϋποθέσεις [[ii]]:

(α) Ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση,

(β) Πιθανότητα ο αιτών διάδικός να δικαιούται θεραπείας, και

(γ) Αν δεν εκδοθεί το αιτούμενο Διάταγμα, θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο.

11. Στο τελικό στάδιο, το Δικαστήριο, πρέπει, πρόσθετα, να σταθμίσει κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα [[iii]].

12. Γνώμονας, σε κάθε περίπτωση, είναι για το Δικαστήριο, η αποτίμησης του ποια κατάληξης του (μεταξύ της έκδοσης ή μη του αιτούμενου ενδιάμεσου διατάγματος), ενέχει τον λιγότερο κίνδυνο αδικίας στους εμπλεκόμενους διάδικους (Βλ. Campus Oil Ltd a. .o v Minister for Industry and Energy & Ors [1983] IESC 2).

[Ε]. ΕΞΕΤΑΣΗ ΤΗΣ ΑΙΤΗΣΗΣ

13. Κατά το στάδιο εκδίκασης της υπό κρίση Αίτησης, οι συνήγοροι των διαδίκων, υιοθέτησαν το περιεχόμενο γραπτών αγορεύσεων που παρέδωσαν στο Δικαστήριο, υποστηρίζοντας τις θέσεις και εισηγήσεις τους. Τους δόθηκε δε και η ευκαιρία, κάποιες (ως επέλεξαν) από τις θέσεις τους, να τις αναπτύξουν και προφορικά. Με σεβασμό σε αυτές, για χάρη οικονομίας του λόγου και μόνο, θα αποφευχθεί εδώ η καταγραφή των προσεγγίσεών τους. Στα εξεταζόμενα στη συνέχεια θέματα και στην έκταση που αυτό είναι αναγκαίο υπό τις περιστάσεις, θα παρατίθενται οι ανάλογες προσεγγίσεις τους.

14. Σε ότι αφορά το πραγματικό υπόβαθρο, πέραν των ενόρκων δηλώσεων που καταχωρήθηκαν προς υποστήριξη της Αίτησης και της Ένστασης αντίστοιχα, δεν καταχωρήθηκε από πλευράς των διαδίκων οποιαδήποτε ένορκη δήλωση συμπλήρωσης γεγονότων (με εξαίρεση την ένορκο δήλωση του κ. Γιώργου Κωνσταντίνου ημερομηνίας 07/04/2016, η οποία καταχωρήθηκε συμπληρωματικά της ένορκης του δήλωσης ημερομηνίας 05/04/2016, κατόπιν άδειας που είχε εξασφαλιστεί από το Δικαστήριο, πριν η αίτηση καταστεί δια κλήσεως με την απόφαση του Δικαστηρίου ημερομηνίας 07/04/2016 [[iv]]), ούτε και αιτήθηκε οποιοσδήποτε την αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων σε σχέση με τους ισχυρισμούς τους, ως έχουν προαναφερθεί.

15. Με αυτά ως δεδομένα, προχωρώ στην εξέταση του υποβληθέντος αιτήματος.

Σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση

16. Ως έχει νομολογηθεί, η προϋπόθεση της ύπαρξης σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, η οποία πρέπει να πληρείται για να μπορεί να εκδοθεί από το Δικαστήριο ενδιάμεσο διάταγμα, ικανοποιείται, εάν ο αιτητής αποδείξει, ότι, κάτι τέτοιο προκύπτει βάσιμα από το δικόγραφο του. Στην προκείμενη περίπτωση, ο Αιτητής, είναι η ενάγουσα και ως εκ τούτου, εξέτασης χρήζει το δικόγραφο της απαίτησης της.

17. Η Αιτήτρια, για αυτή την Αγωγή της, εξέδωσε, σε ότι αφορά την Καθ' ης η Αίτηση, Εναγομένη, κλητήριο ένταλμα γενικώς οπισθογραφημένο, με τις απαιτήσεις της. Με αυτό, αξιώνει από την Καθ' ης η Αίτηση, τις ακόλουθες θεραπείες:

«Α. Διάταγμα του Δικαστηρίου το οποίο να διατάττει τους εναγομένους όπως ενεργοποιήσουν εκ νέου τον λογαριασμό ηλεκτρικού ρεύματος υπ' αρ. 25563519625 ο οποίος είχε ανοιχτεί επ' ονόματι των εναγόντων και αφορά το υποστατικό με διακριτικό αρ. 955 132 0000, εβρισκόμενο εκ την οδό Πρωταρά αρ. 41, Ακ. Πελαγίας Χατζηκυριάκου, Κατάστημα 1, Τ.Τ. 5296, Παραλίμνι.

Β. Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να διατάττει τους εναγόμενους όπως επανασυνδέσουν στους ενάγοντες το ηλεκτρικό ρεύμα στον μετρητή με αρ. 570985 ο οποίος βρίσκεται εγκατεστημένος επί του υποστατικού με διακριτικό αρ. 955 132 0000, ευρισκόμενο εις την οδό Πρωταρά αρ. 41, Ακ. Πελαγίας Χατζηκυριάκου, Κατάστημα 1, Τ.Τ. 5296, Παραλίμνι.

Γ. Διαζευκτικά και/ή περαιτέρω Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να διατάττει τους εναγομένους όπως παράσχουν εκ νέου ενέργεια στον μετρητή με αρ. 570985 ο οποίος βρίσκεται εγκατεστημένος επί του υποστατικού με διακριτικό αρ. 955 1320000, ευρισκόμενο εις την οδό Πρωταρά αρ. 41, Ακ. Πελαγίας Χατζηκυριάκου, Κατάστημα 1, Τ.Τ. 5296, Παραλίμνι.

Δ. Γενικές αποζημιώσεις για την απώλεια εισοδήματος που υφίστανται οι ενάγοντες καθ' όλη την περίοδο που οι εναγόμενοι αρνούνται την εκ νέου ενεργοποίηση του αριθμού λογαριασμού υπ' αρ. 25563519625 και την επανασύνδεση και/ή παροχή ηλεκτρικής ενέργειας του υποστατικού με διακριτικό αρ. 955 132 0000, εβρισκόμενο εις την οδό Πρωταρά αρ. 41, Ακ. Πελαγίας Χατζηκυριάκου, Κατάστημα 1, Τ.Τ. 5296, Παραλίμνι.

Ε. Οποιαδήποτε άλλη θεραπεία το σεβαστό δικαστήριο ήθελε κρίνει πρέπουσα και/ή ορθή υπό τας περιστάσεις.

ΣΤ. Νόμιμο Τόκο.

Ζ. Τέλη και έξοδα της παρούσας αγωγής πλέον Φ.Π.Α.».

18. Έχοντας εξετάσει τα όσα το γενικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα της Αγωγής της Αιτήτριας καταγράφει, διαπιστώνω, κατ' αρχήν, ότι, αυτό, περιορίζεται απλά σε αναφορά στις θεραπείες που επιδιώκονται, χωρίς προσδιορισμό σε αιτία ή βάση αγωγής [[v]]. Το γεγονός όμως της απαίτησης της Αιτήτριας στις εν λόγω θεραπείες, αντικειμενικά κρινόμενο, με αναφορά στη διατυπωθείσα από την Αιτήτρια θέση της στο δικόγραφο της ως προς το δικαίωμα της στις συγκεκριμένες θεραπείες, ικανοποιεί την ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση [[vi]].

Πιθανότητα ο αιτών διάδικός να δικαιούται θεραπείας

19. Με την διαπίστωση αυτή ως δεδομένη, προχωρώ στην εξέταση της δεύτερης προϋπόθεσης που πρέπει να πληρείται ώστε να δικαιολογείται η έκδοσης ενδιάμεσου διατάγματος. Η δεύτερη αυτή προϋπόθεση, ως έχει προαναφερθεί, είναι ο αιτητής να έχει συζητήσιμη υπόθεση επί της βάσης που το δικόγραφο του αποκαλύπτει, ή εν πάση περιπτώσει, ο αιτητής να έχει, στον απαιτούμενο βαθμό, αποδείξει, πιθανότητα να επιτύχει, τελικώς, στις αιτούμενες θεραπείες [[vii]].

20. Ως έχει, επίσης, νομολογηθεί, προς διαπίστωση του κατά πόσο πληρείται η εν λόγω προϋπόθεση, το Δικαστήριο εξετάζει, αν, από την μαρτυρία που έχει παρουσιαστεί προς υποστήριξη της αιτήσεως από πλευράς αιτητή, έχει αποδειχθεί ότι αυτός έχει, έναντι του καθ' ου η αίτηση, κάποια πιθανότητα επιτυχίας στην βάση της απαίτησης που το δικόγραφο του αποκαλύπτει, ή στις θεραπείες που με αυτό αξιώνει, η οποία είναι πέραν από απλώς πιθανή, που μπορεί όμως να υπολείπεται του ισοζυγίου των πιθανοτήτων [[viii]].

21. Σε αιτήσεις του είδους, η διαπίστωση των γεγονότων επί των οποίων η υπόθεση ενός αιτητή στηρίζεται, γίνεται μεν, λαμβανομένου υπόψη του μαρτυρικού υλικού που τίθεται με την μορφή των ενόρκων δηλώσεων, όπως προβλέπεται με τη Δ.39 των Θ. Π. Δ., δεδομένης όμως της υποχρέωσης του Δικαστηρίου να αποφύγει να προχωρήσει σε αξιολόγηση της προσαχθείσας, με τον πιο πάνω τρόπο, μαρτυρίας, γιατί το δικαστικό αυτό έργο θα διεξαχθεί όταν εξετάζεται η ουσία της αγωγής. Το πιο πάνω εγχείρημα, γίνεται, μόνο για να διαπιστωθεί εάν υπάρχει το αναγκαίο υλικό για τη διαπίστωση ύπαρξης των τριών πιο πάνω προϋποθέσεων του Άρθρου 32 του Νόμου 14/1960 [[ix]].

22. Στην προκείμενη περίπτωση, η Αιτήτρια, σε γενικές γραμμές, ισχυρίζεται, ότι, έλαβε κατοχή και συνεχίζει μέχρι και σήμερα να κατέχει νόμιμα το Κατάστημα, δυνάμει υπενοικίασης του από την θέσμια ενοικιαστή του, La Lenia Shops Ltd. Από το εν λόγω Κατάστημα, η Αιτήτρια, ισχυρίζεται ότι διεξάγει τις εμπορικές τις δραστηριότητες.

Με την ανάληψη της κατοχής του Καταστήματος, ισχυρίζεται περαιτέρω η Αιτήτρια, υπέβαλε προς την Καθ' ης η Αίτηση αίτημα για να της παράσχει προς αυτό ηλεκτρική ενέργεια. Αίτημα το οποίο η Καθ' ης η Αίτηση το ενέκρινε, αφού ικανοποιήθηκε ότι πληρούνταν όλα τα προαπαιτούμενα βάσει της νομοθεσίας και των κανονισμών που την διέπουν.

Συνακόλουθα, τούτου, η Καθ' ης η Αίτηση εγκατέστησε μετρητή ηλεκτρικού ρεύματος στο Κατάστημα, άνοιξε σχετικό λογαριασμό στο όνομα της Αιτήτριας, και από το έτος 2001 και εντεύθεν, παρείχε στο Κατάστημα, για την Αιτήτρια, ηλεκτρικό ρεύμα. Η εμπορική δραστηριότητα της από το Κατάστημα, είναι, ισχυρίζεται η Αιτήτρια, περιοδική και συγκεκριμένα, διεξάγεται μόνο κατά την περίοδο του καλοκαιριού (ήτοι από Απρίλιο έως Οκτώβριο έκαστου έτους).

Λόγω κάποιας κατανάλωσης ηλεκτρικού ρεύματος κατά την περίοδο Οκτωβρίου - Νοεμβρίου του έτους 2015, η Αιτήτρια, όφειλε στην Καθ' ης η Αίτηση το σχετικό κόστος, την πληρωμή του οποίου καθυστέρησε. Ένεκα της μη έγκαιρης εξόφλησης του εν λόγω ποσού, η Καθ' ης η Αίτηση, την 22/12/2015, απέστειλε στην Αιτήτρια υπενθύμιση εξόφλησης του σχετικού λογαριασμού, την οποία η Αιτήτρια παρέλαβε την 12/01/2016.

Ειδοποιείτο η Αιτήτρια με αυτήν, ότι είχε προθεσμία επτά ημερών να εξοφλήσει το υπόλοιπο του λογαριασμού της, σε αντίθετη δε περίπτωση η Καθ' ης η Αίτηση θα της διέκοπτε την παροχή ηλεκτρικής ενέργειας στο Κατάστημα, επισημαίνοντας της παράλληλα και το κόστος που θα είχε τυχόν επανασύνδεσης της, σε μια τέτοια περίπτωση.

Η προθεσμία αυτή των επτά ημερών, ισχυρίζεται η Αιτήτρια, παρήλθε, προτού αυτή παραλάβει την προαναφερόμενη υπενθύμιση της Καθ' ης η Αίτηση, εξόφλησης του σχετικού λογαριασμού, ημερομηνίας 22/12/2015, με αποτέλεσμα να μην εξοφλήσει το υπόλοιπο του λογαριασμού της εντός της εν λόγω ταχθείσας από την Καθ' ης η Αίτηση προθεσμίας, και η Καθ' ης η Αίτηση να της διακόψει την παροχή ηλεκτρικού ρεύματος στο Κατάστημα.

Εν συνεχεία, ακολούθησε, από πλευράς της Καθ' ης η Αίτηση, η έκδοσης τελικού λογαριασμού πληρωμής για την τελευταία, ως είχε, περίοδο κατανάλωσης ηλεκτρικού ρεύματος στο Κατάστημα, συμψηφίζοντας, προς μερική εξόφληση του υπόλοιπου του λογαριασμού της Αιτήτριας, το ποσό που η Αιτήτρια της είχε καταβάλει ως προκαταβολή κατά την σύναψη της μεταξύ τους σύμβασης.

Το εναπομείναν υπόλοιπο, η Αιτήτρια, το εξόφλησε προς την Καθ' ης η Αίτηση, την 26/02/2016, οπόταν και αιτήθηκε από αυτήν την επανασύνδεση της παροχής ηλεκτρικής ενέργειας με το Κατάστημα. Έκτοτε, η Καθ' ης η Αίτηση της αρνείται την επανασύνδεση, επικαλούμενη ότι δεν έχει ικανοποιηθεί για το νόμιμο της κατοχής του Καταστήματος από την Αιτήτρια.

Η Αιτήτρια ισχυρίζεται, ότι, ο τερματισμός της σύμβασης που η Καθ' ης η Αίτηση ισχυρίστηκε, ώστε εν συνεχεία να απαιτήσει να ικανοποιηθεί για το νόμιμο της κατοχής του Καταστήματος από πλευράς της, είναι παράνομος, και συνεπώς, η Καθ' ης η Αίτηση οφείλει, από την στιγμή που η Αιτήτρια της έχει εξοφλήσει το υπόλοιπο του λογαριασμού της, να της επανασυνδέσει την παροχή ηλεκτρικής ενέργειας στο Κατάστημα, δυνάμει των προνοιών του Άρθρου 45(2) του Κεφ. 170.

23. Η Καθ' ης η Αίτηση, αρνείται τους προαναφερόμενους ισχυρισμούς της Αιτήτριας, ισχυριζόμενη σε γενικές γραμμές τα εξής. Η Καθ' ης η Αίτηση, κατόπιν επικοινωνίας που είχε με τους δικηγόρους της ιδιοκτήτριας του Καταστήματος, έχει πληροφορηθεί και έχει προς τούτο στην κατοχή της, τεκμηριωμένες αποδείξεις, ότι, η Αιτήτρια, δεν είναι η κάτοχος του υποστατικού.

Προς τεκμηρίωση αυτού της του ισχυρισμού, η Καθ' ης η Αίτηση αναφέρθηκε στην Αγωγή του Ε. Δ. Αμμοχώστου υπ' αρ. 1840/15 που εκκρεμεί μεταξύ της ιδιοκτήτριας του Καταστήματος και της Αιτήτριας (μεταξύ και άλλων προσώπων) για παράνομη επέμβαση σε αυτό, στην οποία η Αιτήτρια ισχυρίζεται, ότι, δεν κατέχει το Κατάστημα, και ότι αυτό κατέχεται από την εταιρία La Lenia Shops Ltd (ως θέσμιος ενοικιαστής).

Το δικόγραφο της έκθεσης υπεράσπισης της Αιτήτριας στην εν λόγω αγωγή, η Καθ' ης η Αίτηση το παρουσίασε στο Δικαστήριο ως τεκμήριο. Η Καθ' ης η Αίτηση, δια του αντιπροσώπου της κ. Αναστάσιου Κόκκινου, που είναι το πρόσωπο που ορκίστηκε στην δήλωση που καταχωρήθηκε προς υποστήριξη της ένστασης της, την 19/04/2016, ερεύνησε το ζήτημα της κατοχής του Καταστήματος και επί τόπου, και διαπίστωσε, ότι, αυτό, εξωτερικά, φέρει την επιγραφή LC Collection.

Γεγονός, που, διασταυρούμενο με τις υπόλοιπες πληροφορίες που κατέχει, την οδηγεί στο συμπέρασμα, ότι, όντως, κάτοχος του Καταστήματος δεν είναι η Αιτήτρια. Από ποινικές υποθέσεις που εκκρεμούν στο Δικαστήριο (από το έτος 2014) με παραπονούμενο κατήγορο τον Δήμο Παραλιμνίου, φαίνεται να τεκμηριώνεται ότι κάτοχος του Καταστήματος είναι κάποιο άλλο νομικό πρόσωπο, πιθανότερο η LC Leather and Fur Ltd.

Η Καθ' ης η Αίτηση, για να παράσχει ηλεκτρική ενέργεια σε κάποιο υποστατικό, το πρόσωπο που υποβάλλει το σχετικό αίτημα, πρέπει να κατέχει το υποστατικό. Παραπέμπει, προς τεκμηρίωση της θέσης της, στους Γενικούς Όρους Παροχής Ηλεκτρικής Ενέργειας του 1991 (και συγκεκριμένα στις πρόνοιες των όρων 1 και 18(i)).

Εν προκειμένω, ισχυρίζεται περαιτέρω η Καθ' ης η Αίτηση, η Αιτήτρια, στο παρόν στάδιο, δεν έχει καμία συμβατική σχέση μαζί της και ότι, για τον λόγο που έχει προαναφερθεί, - ότι δηλαδή η Αιτήτρια δεν κατέχει το Κατάστημα -, δεν μπορεί να προσέλθει με την Αιτήτρια σε σύμβαση για να παράσχει στο Κατάστημα ηλεκτρική ενέργεια.

Η δε άρνηση της αυτή, εισηγείται, αποτελεί διοικητική πράξη, η νομιμότητα της οποίας μπορεί να προσβληθεί, μόνον ενώπιον του καθ' ύλην αρμόδιου Δικαστηρίου, που δεν είναι αυτό το Δικαστήριο. Προς περαιτέρω ενίσχυση των ισχυρισμών της, η Καθ' ης η Αίτηση προέβη σε εκτενή ανάλυση του τρόπου (πρακτικής) με τον οποίο γενικά καταρτίζονται οι συμβάσεις της με τους καταναλωτές, πως αυτοί τιμολογούνται μέσω του ηλεκτρονικού προγράμματος / συστήματος «CC&Billing» και πως και υπό ποιες περιστάσεις, αν δεν εξοφληθεί ο λογαριασμός, διακόπτεται η παροχή της ηλεκτρικής ενέργειας με την έκδοση τελικού λογαριασμού, τερματίζεται η σχετική σύμβαση και κλείνει ο λογαριασμός (μερίδα καταναλωτή) στο εν λόγω σύστημα της.

Σε μια τέτοια περίπτωση, αναφέρει, ο καταναλωτής, για να του παρασχεθεί εκ νέου ηλεκτρική ενέργεια σε υποστατικό του, μπορεί μόνο να προσέλθει σε νέα συμφωνία με την Καθ' ης η Αίτηση κατόπιν σχετικού αιτήματος. Στην προκείμενη περίπτωση, ισχυρίζεται η Καθ' ης η Αίτηση, η σύμβαση της με την Αιτήτρια, ημερομηνίας 05/03/2013, τερματίστηκε καθόλα νόμιμα, βάσει του όρου 19 των Γενικών Όρων Παροχής Ηλεκτρικής Ενέργειας του 1991 και του Άρθρου 45(2) του Κεφ. 170, επειδή, η Αιτήτρια, είχε παραλείψει να εξοφλήσει, ως όφειλε, το υπόλοιπο του λογαριασμού της.

Μάλιστα, σε σχέση με τον εν λόγω ισχυρισμό της και για να καταδείξει το κανονικό του τερματισμού της σύμβασης της με την Αιτήτρια δια της εκδόσεως του τελικού λογαριασμού, η Καθ' ης η Αίτηση προέβηκε σε μία χρονική αναδρομή των συμβατικών σχέσεων που είχε με την Αιτήτρια κατά καιρούς, υποστηρίζοντας, ότι, η συμβατική τους σχέση είχε τρείς φορές στο παρελθόν τερματιστεί και επαναπροσδιοριστεί, κατά τον τρόπο που ισχυρίζεται.

Συνεπώς, προσθέτει, το γεγονός ότι, η Αιτήτρια, εξόφλησε τον τελικό λογαριασμό που η Καθ' ης η Αίτηση της εξέδωσε, δεν σημαίνει αναβίωση της συμβατικής τους σχέσης.

24. Οι προαναφερόμενοι, εκατέρωθεν των διαδίκων, ισχυρισμοί, εγείρουν σειρά νομικών ζητημάτων, που, έστω και υπό την περιορισμένη σκοπιά που η φύση αυτής της ενδιάμεσης διαδικασίας επιτρέπει, επιβάλλουν την εξέταση τους (Βλ. AIB PLC a. o. v Diamond a. o. [2011] IEHC 505). Συνεπώς, πριν προχωρήσω με την εξέταση του κατά πόσο, από τα προαναφερόμενα γεγονότα, ικανοποιείται η προαναφερόμενη δεύτερη προϋπόθεση που θέτει το Άρθρο 32 του Νόμου 14/1960 ύπαρξης ορατής πιθανότητας επιτυχίας της Αιτήτριας σε αυτή της την Αγωγή, θεωρώ αναγκαίο να αναφερθώ στο νομικό πλαίσιο που καθορίζει την λειτουργία της Καθ' ης η Αίτηση.

Αρχή Ηλεκτρισµού Κύπρου

25. Ο σκοπός της Καθ' ης η Αίτηση ως οργανισμός δημοσίου δικαίου, οι εξουσίες της, η φύση των αποφάσεων της, ο εμπορικός της χαρακτήρας και οι σχέσεις μεταξύ της και των καταναλωτών, έτυχαν εκτενής ανάλυσης από το Ανώτατο Δικαστήριο (ολομέλεια), στην απόφαση του στην υπόθεση Δημήτρης Γεωργίου ν Αρχής Ηλεκτρισμού Κύπρου (1995) 3 Α.Α.Δ. 424. Παραθέτω την ακόλουθη περικοπή από την απόφαση της πλειοψηφίας του Εφετείου, καθότι, η ανάλυσης των ζητημάτων που έγινε στην εν λόγω υπόθεση από το Ανώτατο Δικαστήριο, θα υποβοηθήσει να γίνει καλύτερα αντιληπτό το σκεπτικό μου που ακολουθεί:

«Η Αρχή Ηλεκτρισμού Κύπρου αποτελεί οργανισμό δημόσιου δικαίου που εγκαθιδρύθηκε και ενεργεί με βάση τις πρόνοιες του περί Αναπτύξεως Ηλεκτρισμού Νόμου, Κεφ. 171. Σκοπός της Αρχής είναι η παραγωγή και προμήθεια ηλεκτρικής ενέργειας σε ολόκληρη την Κύπρο. Η Αρχή κέκτηται εξουσίας, σύμφωνα με το άρθρο 44 του Κεφ. 171, να εκδίδει με την έγκριση του Υπουργικού Συμβουλίου Κανονισμούς με τους οποίους καθορίζονται οι όροι παροχής ή διακοπής ηλεκτρικής ενέργειας και η διατίμηση για την κατανάλωσή της [[1]].

Ο εμπορικός χαρακτήρας της Αρχής Ηλεκτρισμού επισημάνθηκε στην υπόθεση Ε.Α.C. v. Petrolina Company Ltd (1971) 1 C.L.R. 19, όπου αποφασίστηκε ότι οι πρόνοιες του άρθρου 23 του περί Αναπτύξεως Ηλεκτρισμού Νόμου, Κεφ. 171, δεν είναι αρκετές για να οδηγήσουν στο συμπέρασμα ότι η Αρχή Ηλεκτρισμού δεν είναι εμπορική επιχείρηση (βλ. επίσης Δημοκρατία ν. Αρχής Τηλεπικοινωνιών Κύπρου, (1993) 3 A.A.Δ. 295 και Ηarrison (Watfoud) Ltd v. Griffiths 40 T.C. 281, 304).

Έχοντας υπόψη τις πιο πάνω νομικές αρχές θα προσπαθήσουμε στη συνέχεια να προσδιορίσουμε τη φύση της πράξης της διακοπής της παροχής ηλεκτρικού ρεύματος στα υποστατικά του εφεσείοντος. Οι σχέσεις μεταξύ της Αρχής και των καταναλωτών ρυθμίζονται με συμβάσεις που οι όροι τους περιγράφονται στους Κανονισμούς και στους Γενικούς Όρους Παροχής και που λίγο πολύ είναι αμετάβλητοι. Ο νόμος επιβάλλει στην Αρχή την υποχρέωση να παρέχει ηλεκτρικό ρεύμα στο κοινό. Η υποχρέωση αυτή της Αρχής διέπεται και ρυθμίζεται από ωρισμένες αρχές (βλ. άρθρο 15 του περί Αναπτύξεως Ηλεκτρισμού Νόμου, Κεφ. 171). Η παροχή εξαρτάται από διάφορους όρους που ο καταναλωτής υποχρεούται να τηρεί, όπως για παράδειγμα να προστατεύει τους μετρητές και βέβαια να εξοφλεί έγκαιρα τους λογαριασμούς του. Υποχρεούται επίσης να μην διατηρεί ελαττωματικές εγκαταστάσεις και να μην προβαίνει σε κακή χρήση του ηλεκτρισμού.

Διοικητική πράξη είναι κάθε νομική, μονομερής πράξη αρμόδιου διοικητικού οργάνου, που ενεργεί σαν τέτοιο και η οποία μπορεί να παράξει έννομα αποτελέσματα (βλ. Μ. Στασινόπουλου, Δίκαιον των Διοικητικών Πράξεων, σελ. 49). Στην παρούσα περίπτωση η Αρχή κατά τη διακοπή της παροχής δεν ενήργησε σαν διοικητικό όργανο, αλλά στην προσπάθειά της να διασφαλίσει τα συμβατικά της δικαιώματα. Η διακοπή που επήλθε μετά την άρνηση του εφεσείοντος να εξοφλήσει την οφειλή του, δεν απέβλεπε στην πραγμάτωση των σκοπών της Αρχής που τέθηκαν από το νόμο που την καθίδρυσε, αλλά στη διαχείρηση της περιουσίας της και στη διαφύλαξη των συμβατικών της δικαιωμάτων.

Από την άλλη, η συγκεκριμένη απόφαση δεν σκοπούσε πρωταρχικά στην προώθηση δημόσιου σκοπού, ούτε επηρεάζει οποιοδήποτε μέρος του κοινού. Αντίθετα, απευθύνεται προς ένα συγκεκριμένο καταναλωτή ο οποίος παρέβη τις συμβατικές του υποχρεώσεις. Βέβαια υπό κάποια έννοια, κάθε απόφαση της διοίκησης ενδιαφέρει το κοινό, αλλά ο βαθμός ενδιαφέροντος ποικίλει ανάλογα με την έκταση στην οποία η σχετική απόφαση δυνατόν να το επηρεάσει. Στη συγκεκριμένη περίπτωση η μεμονωμένη πράξη της Αρχής εκτός από τον εφεσείοντα δεν επηρεάζει οποιονδήποτε άλλο. Αναντίλεκτα το κοινό ή κάποια μερίδα του, λόγω του εθνικά ευαίσθητου χαρακτήρα των κινήτρων του εφεσείοντος, επιδεικνύει ενδιαφέρον για τη συγκεκριμένη απόφαση της Αρχής, η απόφαση όμως αυτή καθ' εαυτή δεν επηρεάζει το κοινό, παρά μόνο παρεμπιπτόντως. Το θέμα ουσιαστικά έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον μόνο για την Αρχή αφ' ενός, ως μέσο εξαναγκασμού προς είσπραξη των οφειλομένων και για τον εφεσείοντα αφ' ετέρου, ως συμβαλλόμενο και επηρεαζόμενο καταναλωτή.

Η εξουσία της Αρχής να διακόπτει την παροχή ηλεκτρικού ρεύματος δεν στηρίζεται στο imperium της, oύτε αποτελεί δημόσια εξουσία. Αποτελεί εξουσία που της παρέχεται και πηγάζει από τη σύμβαση που υπέγραψε με το συγκεκριμένο καταναλωτή. Ο Κανονισμός 19 που ενσωματώνεται στη σχετική συμφωνία δημιουργεί μονομερές συμβατικό δικαίωμα, το οποίο η Αρχή μπορεί να ασκήσει χωρίς επηρεασμό των οποιωνδήποτε άλλων θεραπειών που διαθέτει προς είσπραξη του οφειλόμενου ποσού. Το ότι η σχέση διέπεται από το ιδιωτικό δίκαιο γίνεται φανερό και από το γεγονός ότι η Αρχή είναι υποχρεωμένη προς είσπραξη των οφειλομένων να προσφύγει στα κοινά Δικαστήρια, αφού αντίθετα με τις διοικητικές πράξεις, για εφαρμογή των δικαιωμάτων της απαιτείται εκείνο που στο Ηπειρωτικό Ιδιωτικό Δίκαιο καλείται τίτλος εκτελεστός, ήτοι η ύπαρξη δικαστικής απόφασης. Με άλλα λόγια η Αρχή, παρά την ισχυρή πράγματι πίεση που εξασκεί με τη διακοπή της παροχής, δεν μπορεί σε τελική ανάλυση να εισπράξει τα οφειλόμενα σ' αυτήν ποσά, παρά μόνο αν εξασφαλίσει δικαστική απόφαση. Η διακοπή παροχής από μόνη της δεν καταλήγει σε εξασφάλιση των συμβατικών της δικαιωμάτων.

Με βάση τα πιο πάνω καταλήγουμε ότι ο πρωταρχικός σκοπός της πράξης της Αρχής δεν ήταν η προώθηση δημόσιου σκοπού, αλλά ο διακανονισμός και η προστασία των δικαιωμάτων της σύμφωνα με τους κανόνες του ιδιωτικού δικαίου. Αν το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάσιζε ότι η απόφαση της Αρχής υπόκειται σε αναθεωρητικό έλεγχο, αναπόφευκτα θα καταλήγαμε στην εξέταση των δικαιωμάτων και υποχρεώσεων των μερών όπως αναφύονται από τη συμβατική τους σχέση, εξέταση που εξ ίσου αναπόφευκτα θα κατέληγε σε απόφαση του Δικαστηρίου επί των εκ του ιδιωτικού δικαίου εκπηγαζόντων δικαιωμάτων τους, έργο σαφώς εκτός της δικαιοδοσίας του παρόντος Δικαστηρίου (βλ. Τhe Freeshops Ltd v. The Republic (1987) 3 C.L.R. 2081, 2085).».

(η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου)

26. Στην προκείμενη περίπτωση, η Καθ' ης η Αίτηση, εισηγείται ότι, η Αιτήτρια, δεν έχει καταδείξει, στον απαιτούμενο βαθμό, πιθανότητα να δικαιούται σε θεραπεία σε αυτή την Αγωγή, καθότι, το παρόν Δικαστήριο, είναι καθ' ύλην αναρμόδιο να εκδικάσει την εγειρόμενη από αυτήν διαφορά. Πρόκειται, εισηγείται, για διαφορά, την επίλυση της οποίας, καθ' ύλην αρμόδιο Δικαστήριο να επιλύσει, είναι το Διοικητικό Δικαστήριο.

Ως προκύπτει από το σκεπτικό του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Δημήτρης Γεωργίου ανωτέρω, αποφασιστικής σημασίας παράγοντας, ως προς το κατά πόσο κάποια πράξη της Καθ' ης η Αίτηση θα κριθεί ότι εμπίπτει εντός της σφαίρας του δημόσιου ή του ιδιωτικού δικαίου, είναι, το κατά πόσο, ο πρωταρχικός σκοπός της πράξης της Καθ' ης η Αίτηση, είναι η προώθησης κάποιου δημόσιου σκοπού, ή ο διακανονισμός και η προστασία των δικαιωμάτων της σύμφωνα με τους κανόνες του ιδιωτικού δικαίου.

Στην εν λόγω υπόθεση, η διακοπή της παροχής ηλεκτρικής ενέργειας, λόγω μη εξόφλησης του λογαριασμού κατανάλωσης, δυνάμει των Γενικών Όρων Παροχής Ηλεκτρικής Ενέργειας (που ίσχυαν κατά τον ουσιώδη χρόνο), που προσδιόριζαν την συμβατική σχέση της Καθ' ης η Αίτηση με τον εφεσείοντα, εκρίθη ότι ήταν πράξη που ενέπιπτε εντός της σφαίρας του ιδιωτικού δικαίου, καθότι αφορούσε δικαιώματα και υποχρεώσεις των μερών που αναφύονταν από τη (συγκεκριμένη) συμβατική τους σχέση, που δεν επηρέαζε τα συμφέροντα ή/και δικαιώματα οποιοιδήποτε άλλου προσώπου / καταναλωτή, παρά μόνο αυτά του εφεσείοντα.

27. Η περίπτωση όμως που εδώ εξετάζεται, είναι η πράξη της Καθ' ης η Αίτηση να αρνηθεί να χορηγήσει ηλεκτρική ενέργεια στην Αιτήτρια, που, ως προκύπτει από την νομολογία, εμπίπτει (ως προκύπτει στην βάση του ιδίου σκεπτικού), στην σφαίρα του δημόσιου δικαίου και όχι του ιδιωτικού δικαίου. Το ζήτημα αυτό, ακριβώς, εξετάστηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση Pelopidas Sevastides v The Electricity Authority of Cyprus (1963) 2 Α.Α.Δ. 497, όπου ελέχθησαν τα εξής σχετικά:

«In determining whether or not a decision, act or omission of a public corporation, such as the Respondent, is "a decision, an act or omission of any organ, authority or person, exercising any executive or administrative authority ", in the sense of paragraph 1 of Article 146 of the Constitution, due regard must be had not only to its nature and character but also, primarily, to the powers vested in, and duties imposed on, such public corporation and its functions generally, as well as to the particular nature of the decision, act or omission concerned.

The general functions of the respondent are specifically set out in section 12 of the Electricity Development Law, CAP 171, which is the legislation under which the respondent is established, and the said section 12 imposes the following duties on the respondent, namely, to- …

Furthermore, section 15 of the Electricity Law, Cap. 170, which, by virtue of the provisions of sub-section (3) of section 12 of Cap. 171, is made applicable to the respondent, provides that a person shall, on application, be entitled to a supply of electricity on the same terms on which any other person in the same area is entitled in similar circumstances to a corresponding supply of electricity and thus introduces an obligation on the respondent to give equal treatment to all applicants for the supply of electricity.

The nature of the duties and functions of the respondent, particularly when considered in conjunction with the power of the respondent to make regulations and its duty to give equal treatment to all persons, are, in the opinion of the Court, such as to bring the duty of securing the supply of electricity, with which the Court is concerned in this Case, within the realm of public law, even if the respondent is, to a certain extent, a commercial undertaking.

………………………………………………………………………………………

Any decision, act or omission of the respondent, therefore, which, inter alia, amounts to a failure on its part to perform its aforesaid duty, being within the realm of public law, would be "a decision, an act or omission of any organ, authority or person, exercising any executive or administrative authority", in the sense of paragraph 1 of Article 146.

It follows, therefore, that the omission or refusal on the part of the respondent, as alleged in this Case, to supply electricity to the applicant concerns the performance of a public law duty of the respondent and can, therefore, be made the subject of a recourse under Article 146 of the Constitution.».

(η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου)

28. Το σκεπτικό των δύο προαναφερόμενων αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου, αναλύθηκε και πιο πρόσφατα από το ίδιο δικαστικό σώμα, στην υπόθεση Παγκύπρια Οργάνωση Πολυτέκνων ν Συμβούλιο Υδατοπρομήθειας Λευκωσίας (2007) 3 Α.Α.Δ. 456, και υιοθετήθηκε χωρίς αποκλίσεις, παρά κάποιων επισημάνσεων. Παραθέτω αυτούσια την σχετική περικοπή:

«Στην προκειμένη περίπτωση, η Γεωργίου ν. ΑΗΚ δεν μπορεί να είναι καθοριστική. Εκεί επρόκειτο σαφώς περί συμβατικού δικαιώματος για διακοπή της υπηρεσίας το οποίο δεν συναρτάτο προς τη νομιμότητα κανονιστικών διατάξεων, νομιμότητα που να ήταν το ίδιο το αντικείμενο της προσφυγής. Ομοίως βεβαίως και κατ' επίφαση η Pitsillos v.

Republic, όπου ουδόλως φαίνεται ο λόγος της άρνησης πληρωμής του λογαριασμού ώστε να μπορούσε να συσχετισθεί προς οποιεσδήποτε κανονιστικές διατάξεις. Σε τέτοιες περιπτώσεις η φύση της διαφοράς βαρύνει λοιπόν προς την πλευρά της επιχειρηματικής πτυχής του χαρακτήρα του Οργανισμού. Η παρεμβολή όμως άλλων στοιχείων στη διαφορά τα οποία ανάγονται στη δημόσια πτυχή του χαρακτήρα του Οργανισμού ως έκφραση του δημόσιου ενδιαφέροντος διαφοροποιεί τα πράγματα.

Τέτοιο στοιχείο ήταν στη Sevastides v. EAC η υποχρέωση της ΑΗΚ να παρέχει ηλεκτρικό ρεύμα προς όλους ως εκ των καθηκόντων, των εξουσιών και των δραστηριοτήτων της. Πιο κοντά στην περίπτωση μας, φρονούμε ότι αυτό που έκλινε την πλάστιγγα υπέρ του χαρακτηρισμού της προσβαλλόμενης απόφασης ως δημοσίου δικαίου στη Συμβούλιο Υδατοπρομήθειας Λάρνακας ν.

Esso Cyprus Inc. (όπως και στην Κanika Hotels Ltd ν. Συμβουλίου Αποχετεύσεων Λεμεσού-Αμαθούντας) ήταν το ότι στο επίκεντρο της προσφυγής ήταν η νομιμότητα του υπολογισμού των τελών με αναφορά στους κανονισμούς που καθόριζαν τα τέλη, εφ' όσον η ίδια η ύπαρξη κανονισμών συνιστά έκφραση του δημόσιου ενδιαφέροντος. Στην Γεωργίου ν.

ΑHΚ μάλιστα υπάρχουν δύο σημαντικές σχετικές αναφορές. Στη σελίδα 439:

«Η ισχύουσα κατά καιρούς διατίμηση, κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις, μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο προσφυγής, αφού καθορίζεται μονομερώς από την Αρχή και είναι δεσμευτική για τους καταναλωτές. Όμως στην παρούσα περίπτωση, εκτός του ότι δεν αμφισβητείται η νομιμότητα της πράξης της Αρχής που επέβαλε την ισχύουσα διατίμηση, .»

Και στη σελίδα 441:

"Καταλήγοντας πιστεύουμε ότι θα πρέπει για να κατατάξουμε μία συγκεκριμένη πράξη στο πεδίο του δημοσίου ή του ιδιωτικού δικαίου να εξετάσουμε την ουσία της πράξης, εγχείρημα που προϋποθέτει αναγνώριση και εντοπισμό των ουσιαστικών αιτιών που προκάλεσαν την πράξη του οργάνου. Στην παρούσα υπόθεση πιστεύουμε ότι η συγκεκριμένη απόφαση δεν έχει ληφθεί σε αναφορά με οποιανδήποτε διοικητική πολιτική ή άσκηση διακριτικής ευχέρειας, αλλά σύμφωνα με υφιστάμενες αρχές του ιδιωτικού δικαίου και συνεπώς το Ανώτατο Δικαστήριο στερείται δικαιοδοσίας για εκδίκαση της."

Στην ίδια την Γεωργίου ν. ΑΗΚ λοιπόν ήταν αντιληπτό ότι, αν στην προσφυγή υπεισέρχετο θέμα νομιμότητας της ίδιας της χρέωσης, τα πράγματα ενδεχομένως να ήσαν διαφορετικά. Στην περίπτωση μας με την προσφυγή αμφισβητήθηκε η νομιμότητα της χρέωσης και μάλιστα όχι μόνο με αναφορά στα πραγματικά στοιχεία αλλά ιδιαίτερα στην όλη συνταγματικότητα του κανονισμού δυνάμει του οποίου έγινε. Ο κανονισμός εκείνος, εκφράζοντας το δημόσιο ενδιαφέρον στην ανάλογη δραστηριότητα του εφεσίβλητου, χαρακτηρίζει και τη σχετική απόφαση ως εντασσόμενη στη δημόσια και όχι στην επιχειρηματική δραστηριότητα του. Είναι λοιπόν εκτελεστή διοικητική πράξη η προσβληθείσα απόφαση.».

(η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου)

Συμβατική Σχέση Και Τερματισμός

29. Είναι, συνεπώς, σημαντικό να εξεταστεί, πριν οτιδήποτε άλλου, κατά πόσο η Αιτήτρια, έχει, στον απαιτούμενο βαθμό, αποδείξει τον ισχυρισμό της, ότι, η μεταξύ της και της Καθ' ης η Αίτηση συμβατική σχέση, εξακολουθεί να βρίσκεται σε ισχύ.

30. Σύμφωνα με το Άρθρο 45(2) του περί Ηλεκτρισμού Νόμου, Κεφ. 170 (στο εξής καλούμενος «το Κεφ. 170»):

«Αν οποιοσδήποτε Δήμος, εταιρεία ή πρόσωπο αμελεί να πληρώνει οποιοδήποτε από τα τέλη ή άλλα ποσά που περιγράφονται στο άρθρο 48(1), οι ανάδοχοι δύνανται να αποκόψουν τέτοια παροχή, και για το σκοπό αυτό δύνανται να αφαιρέσουν ή διακόψουν οποιαδήποτε ηλεκτρική γραμμή ή άλλο έργο διαμέσου του οποίου δυνατό να παρέχεται ηλεκτρισμός, και δύνανται, μέχρις ότου τέτοιο τέλος ή άλλο ποσό, αποπληρωθεί μαζί με οποιεσδήποτε δαπάνες που έγιναν από τους αναδόχους κατά την αφαίρεση ή διακοπή, την αποκοπή και επανασύνδεση τέτοιας παροχής ηλεκτρισμού, αλλά όχι αργότερα, να διακόψουν την παροχή ηλεκτρισμού σε τέτοιο Δήμο, εταιρεία ή πρόσωπο.».

(η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου)

31. Σημειώνονται εδώ και οι πρόνοιες του Άρθρου 48(1) του Κεφ. 170, κατά το οποίο:

«Αν οποιοσδήποτε Δημός, εταιρεία ή πρόσωπο, που του προμηθεύεται ηλεκτρισμός από τους αναδόχους ή που του προμηθεύεται οποιοσδήποτε μετρητής ηλεκτρισμού, σύστημα κατανάλωσης ηλεκτρισμού, καλώδιο ή συσκευή οποιασδήποτε φύσεως άμεσα από τους αναδόχους ή από τρίτο πρόσωπο σε διευθέτηση με τους αναδόχους, αμελεί να πληρώσει στους αναδόχους το ενοίκιο, τέλος, τόκο, δαπάνη, έξοδα ή οποιοδήποτε άλλο ποσό, το οποίο οφείλεται με οποιοδήποτε τρόπο ή για οποιοδήποτε λόγο ή τέλη ή άλλα χρήματα που οφείλονται στους αναδόχους σε σχέση με αυτά ή οποιαδήποτε χρήματα που οφείλονται στους αναδόχους σε σχέση με πιστώσεις ή οικονομικές διευκολύνσεις που χορηγήθηκαν από τους αναδόχους για την απόκτηση ή ενοικίαση οποιουδήποτε τέτοιου μετρητή, συστήματος καλωδίου ή συσκευής όπως προαναφέρθηκε ή οποιεσδήποτε δαπάνες που προέκυψαν νόμιμα κατά την αποκοπή του ηλεκτρισμού από τα υποστατικά τέτοιου προσώπου, ή τα τέλη που οφείλονται για τη σύνδεση των γραμμών παροχής με τους κύριους αγωγούς διανομής, ή οποιοδήποτε άλλο ποσό που οφείλεται σε σχέση με την παροχή ενέργειας συμπεριλαμβανομένης, αλλά μη εξαιρουμένης και ισχυριζόμενης επέμβασης σε μετρητή ή άλλο εξοπλισμό ή δυνάμει βλάβης σε μετρητή και/ή λανθασμένης προηγούμενης χρέωσης, οι ανάδοχοι δύνανται να ανακτήσουν το ποσό που οφείλεται με τον τρόπο αυτό ως αστικό χρέος μετά τόκων, δαπανών, τελών και εξόδων.».

(η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου)

32. Στην προκείμενη περίπτωση, αποτελεί κοινό τόπο το γεγονός ότι, λόγω παράλειψης της Αιτήτριας να εξοφλήσει το υπόλοιπο του λογαριασμού της που απέρρεε από την κατανάλωση ηλεκτρικής ενέργειας που η Καθ' ης η Αίτηση της παρείχε στο Κατάστημα, η Καθ' ης η Αίτηση νόμιμα της διέκοψε την παροχή της ηλεκτρικής ενέργειας στο εν λόγω υποστατικό δυνάμει των προνοιών του Άρθρου 45(2) του Κεφ. 170. Το ζήτημα που εγείρεται, είναι, κατά πόσο η μεταξύ των διαδίκων συμβατική σχέση τερματίστηκε, ως ισχυρίζεται η Καθ' ης η Αίτηση, ή/και, εάν, εν πάση περιπτώσει, υπήρχε η υποχρέωσης από πλευράς της Καθ' ης η Αίτησης, κατόπιν εξόφλησης του εν λόγω ποσού, όπως είναι παραδεκτό ότι έγινε, να της παράσχει εκ νέου ηλεκτρική ενέργεια, δυνάμει των προνοιών του ιδίου Άρθρου 45(2) του Κεφ. 170, στην βάση της ίδιας Σύμβασης.

33. Παράβαση σύμβασης, ενέχει, σύμφωνα με το δίκαιο των συμβάσεων, σειρά συνεπειών. Μπορεί να δίδει το δικαίωμα στο αναίτιο μέρος να επιδιώξει, μέσω του Δικαστηρίου, διαταγή για ειδική εκτέλεση της σύμβασης ή/και να επιβεβαιώσει («affirm») την σύμβαση και να απαιτήσει αποζημιώσεις, εάν, από την παράβαση, έχει υποστεί ζημιά, ή να τερματίσει την σύμβαση και να απατήσει αποζημιώσεις, εάν, και πάλι, από την παράβαση της έχει υποστεί ζημιά.

34. Αποτελεί αρχή του δικαίου των συμβάσεων, ότι, ο τερματισμός μίας σύμβασης, επιφέρει την απαλλαγή των μερών από τις μελλοντικές τους, βάσει αυτής, υποχρεώσεις, και καταδεικνύει, συνήθως, την πρόθεση του αναίτιου μέρους να απαιτήσει αποζημιώσεις για τυχόν απώλεια του λόγω της παράβασης της σύμβασης από τον αντισυμβαλλόμενο του (Βλ. Photo Productions v Securicor [1980] AC 827).

35. Τι τύπου παραβιάσεις της σύμβασης δίδουν, ως έχει προαναφερθεί, το δικαίωμα θεώρησης της σύμβασης ως παραβιασθείσας και δίδουσες το δικαίωμα τερματισμού της (ως ζήτημα επιλογής, έναντι αυτού της επιβεβαίωσης της σύμβασης και αξίωσης τυχόν αποζημιώσεων ένεκα της παράβασης), είναι ζήτημα που εναπόκειται στα μέρη, σε κάθε σύμβαση, να καθορίσουν ρητά.

Σε κάθε όμως περίπτωση, το ζήτημα της κατηγοριοποίησης των όρων μίας σύμβασης, κατά τον τρόπο που έχει προαναφερθεί, μπορεί να εξαρτηθεί από την ορθή ερμηνεία της σύμβασης στο σύνολο της - ως προς την σχετική πρόθεση των μερών κατά την σύναψη της - (Βλ. Bettini v Gye [1876] 1 QBD 183 και Shuler AG v Wickman Tools Sales Ltd [1974] AC 235), ή ακόμη, και από την επίδραση που η παράβασης της σύμβασης πραγματικά έχει, όταν από ερμηνεία των προνοιών της συνολικά, δεν μπορεί να εξακριβωθεί η εξ υπαρχής εν προκειμένω πρόθεσης των μερών ως προς το προαναφερόμενο ζητούμενο (Βλ.

Hong Kong Fir Shipping Co v Kawasaki Kisen Kaisha [1962] 2 QB 26). Είναι όμως και σύνηθες, το ζήτημα του τι συνιστά παραβίαση της σύμβασης που δίδει δικαίωμα τερματισμού της, να καθορίζεται και από νόμο (όπως είναι π. χ. ο περί Πώλησης Αγαθών Νόμος του 1994, Νόμος 10(I)/1994, ο οποίος προβαίνει σε διαχωρισμό μεταξύ όρων ουσιωδών και εγγυητικών διαβεβαιώσεων, παραβίασης των οποίων ενέχει διαφορετικά έννομα, σε σχέση με την συμβατική σχέση των μερών, αποτελέσματα.

Και συγκεκριμένα, μόνον η παραβίασης ουσιώδους όρου της σύμβασης, δίδει το δικαίωμα σε τερματισμό της).

36. Σε ότι αφορά όλες τις περιπτώσεις όπου, ως έχει προαναφερθεί, παρέχεται το δικαίωμα τερματισμού μιας σύμβασης και το αναίτιο μέρος επιλέγει τον τερματισμό της, η απόφασης του αυτή, κανονικά, είναι αποτελεσματική, εάν γνωστοποιηθεί στον αντισυμβαλλόμενο. Ο δε τερματισμός, σε κάθε περίπτωση, θα πρέπει να είναι ξεκάθαρος («clear and unequivocal»).

Εν προκειμένω, στην υπόθεση Vitol SA v Norelf Ltd, The Santa Clara [1996] AC 800, η Δικαστική Επιτροπή της Βουλής των Λόρδων του Ηνωμένου Βασιλείου (ως ήταν τότε η επωνυμία της), ανέφερε ότι, η πράξη της γνωστοποίησης του τερματισμού της σύμβασης, μπορεί να προσλάβει κάθε δυνατό τύπο. Ανατρέποντας σε ότι αφορά το συγκεκριμένο ζήτημα το Αγγλικό Εφετείο [[2]], η Δικαστική Επιτροπή της Βουλής των Λόρδων του Ηνωμένου Βασιλείου, αποφάσισε ότι, ο τερματισμός μίας σύμβασης, δεν είναι απαραίτητο να είναι καθοδηγούμενος από ρητή τοποθέτηση του αναίτιου μέρους που επιλέγει τον τερματισμό της ως προς αυτό («does not have to be couched in the language of acceptance [of the repudiation]»).

Είναι αρκετό, ελέχθη, η γνωστοποίησης από πλευράς του αναίτιου μέρους, ή ακόμη και η διαγωγή του αναίτιου μέρους, να μεταφέρει ξεκάθαρα στο υπαίτιο για την παράβαση της σύμβασης μέρος, ότι, αυτός - το θιγόμενο, δηλαδή, μέρος -, θεωρεί ότι η σύμβαση έχει τερματιστεί. Μάλιστα, ως ετέθη το ζήτημα από τον Λόρδο Steyn στην εν λόγω υπόθεση, το θέμα που η Δικαστική Επιτροπή της Βουλής των Λόρδων είχε κληθεί να αποφασίσει, ήταν, κατά πόσο, «non-performance of an obligation is ever as a matter of law capable of constituting acceptance [of the repudiation as opposed to affirmation]», στο οποίο και απεφάνθη, καταφατικά, καταλήγοντας, ότι, το κατά πόσο, σε κάθε περίπτωση, υπάρχει τερματισμός λόγω παράβασης σύμβασης («repudiatory breach»), «all depends on the particular contractual relationship and the particular circumstances of the case».

Εκρίθη, επί αυτής της βάσης, στην εν λόγω υπόθεση, ότι, η αδράνεια του αναίτιου μέρους, σε ότι αφορούσε την εκπλήρωση των υποχρεώσεων που η σύμβασης έθετε σε αυτό, αποτελούσε διαγωγή, δια της οποίας, είχε γνωστοποιηθεί στο υπαίτιο για την παράβαση της σύμβασης μέρος, ότι, η σύμβασης τους είχε τερματιστεί.

Τα Γεγονότα

37. Οι Γενικοί Όροι Παροχής Ηλεκτρικής Ενέργειας που περιέχονται στον Πρώτο Πίνακα των περί Αναπτύξεως Ηλεκτρισμού Κανονισμών του 1954 μέχρι 2008 (στο εξής καλούμενοι «οι Γενικοί Όροι» και «οι Κανονισμοί» αντίστοιχα), αποτελούν μέρος της σύμβασης με βάση την οποία η Καθ' ης η Αίτηση παρείχε ηλεκτρική ενέργεια στην Αιτήτρια [[3]].

Δέστε, σχετικά, το Τεκμήριο 14 στην ένορκη δήλωση του κ. Αναστάσιου Κόκκινου, που καταχωρήθηκε προς υποστήριξη της Ένστασης της Καθ' ης η Αίτηση ημερομηνίας 22/04/2016, ήτοι την Συμφωνία Παροχής Ηλεκτρικής Ενέργειας ημερομηνίας 05/03/2013 (στο εξής καλούμενη «η Σύμβαση»), στην οποία, στο προοίμιο, αναφέρεται, ότι, «Η Συμφωνία Παροχής Ηλεκτρικής Ενέργειας Διέπεται από τις πρόνοιες και διατάξεις των Περί Ηλεκτρισμού Βασικών Νόμων (Ο Περί Ηλεκτρισμού Νόμος, Κεφ. 170, και ο Περί Αναπτύξεων Ηλεκτρισμού Νόμος, Κεφ. 171), του Περί Ρύθμισης της Αγοράς Ηλεκτρισμού Νόμος του 2003, ως επίσης και οποιονδήποτε άλλων σχετικών τροποιητικών Νόμων και Κανονισμών που εκδίδονται από καιρό σε καιρό σύμφωνα με τους προαναφερόμενους Νόμους, του ισχύοντες Κανόνες Μεταφοράς και Διανομής και τους Γενικούς Όρους Παροχής Ηλεκτρικής Ενέργειας» (η έμφαση είναι δική μου).

Καθώς επίσης και την δήλωση που υπέγραψε η Αιτήτρια, προσερχόμενη στην Συμφωνία, ότι, «Συμφωνώ με συμμορφωθώ με την υφιστάμενη Νομοθεσία και κανονισμούς που διέπουν την παροχή ηλεκτρικής ενέργειας για την ηλεκτροδότιση των υποστατικών μου στη πιο πάνω διεύθυνση.».

38. Ως έχει νομολογηθεί, η εγκυρότητα και αποτελεσματικότητα του τερματισμού μίας συμφωνίας, δεν μπορεί, παρά να διέρχεται από το τι η ίδια η συμφωνία, - σχετικά ως προς το ζήτημα του τερματισμού -, προνοεί (Βλ. Mindoras Estates Ltd v Αποστόλου Ποταμού κ. α. (2012) 1 Α.Α.Δ. 1729). Στην προκείμενη περίπτωση, εξέτασης της Σύμβασης και των Γενικών Όρων, δεν αποκαλύπτει πρόνοια δια της οποίας, το ζήτημα του τερματισμού της Σύμβασης των διαδίκων, να έχει ρυθμιστεί ειδικά και δη σε ότι αφορά τον τρόπο που αυτός θα εγένετο ώστε να είναι έγκυρος και αποτελεσματικός (Βλ. Αντεννα Productions Ltd v Paris Aristides Cine - TV Productions Ltd κ. α. (2011) 1 Α.Α.Δ. 1769), παρά τις γενικές, σε ότι αφορά το ζήτημα αυτό, πρόνοιες στο Άρθρο 17Α(3) του περί Αναπτύξεως Ηλεκτρισμού Νόμου, Κεφ. 171 [[x]]. Σχετικές, σε κάποιο βαθμό, βρίσκω και τις πρόνοιες του Άρθρου 42Α του Κεφ. 171 [[xi]] και του Άρθρου 93(1)(ν) του περί Ρύθμισης της Αγοράς Ηλεκτρισμού Νόμου του 2003, Νόμος 122(I)/2003 [[xii]], στα οποία παραπέμπω για μία πιο ολοκληρωμένη εικόνα.

39. Παράλληλα, διαπιστώνεται, ότι, στην Σύμβαση και δη στους Γενικούς Όρους, δε καθορίζεται ρητά, ποιες παραβιάσεις των προνοιών της θα έδιδαν το δικαίωμα στο αναίτιο μέρος να την τερματίσει. Αυτές όμως οι διαπιστώσεις, στην προκείμενη περίπτωση, δεν είναι ασύνδετες με το γεγονός, ότι, ο περί Αναπτύξεως Ηλεκτρισμού Νόμος, Κεφ. 171, επιβάλλει στην Καθ' ης η Αίτηση την υποχρέωση / καθήκον, να παρέχει ηλεκτρικό ρεύμα στο κοινό (Βλ.

Άρθρο 12(1)(α) του Κεφ. 171 [[xiii]] και την υπόθεση Δημήτρης Γεωργίου ανωτέρω). Σύμφωνα δε και με το Άρθρο 12(4) του Κεφ. 171, η Καθ' ης η Αίτηση, για τους σκοπούς που αφορούν την επιτέλεση του προαναφερόμενου καθήκοντος της, «υπόκειται στις ίδιες υπoχρεώσεις και εκτελεί τα ίδια καθήκovτα τα oπoία επιβάλλovται από τov περί Ηλεκτρισμoύ Νόμo και τον περί Ρύθμισης της Αγοράς Ηλεκτρισμού Νόμο του 2003 και απoλαμβάvει όλα τα δικαιώματα και ασκεί όλες τις εξoυσίες πoυ χoρηγoύvται από αυτόv σε κάτοχο άδειας».

Εν προκειμένω, αξιοσημείωτες, είναι οι πρόνοιες του περί Ρύθμισης της Αγοράς Ηλεκτρισμού Νόμου του 2003, Νόμος 122(I)/2003, ο οποίος, μεταξύ άλλων, «θεσπίζει υποχρεώσεις καθολικής υπηρεσίας και δικαιώµατα των καταναλωτών ηλεκτρικής ενέργειας…» [Βλ. Άρθρα 3(1), 91(1)[(α) και (β)], 93(1) του Νόμου 122(I)/2003]. Από τις προαναφερόμενες νομοθετικές πρόνοιες, εξάγεται, όχι απλά η προαναφερόμενη υποχρέωση της Καθ' ης η Αίτηση καθολικής υπηρεσίας παροχής ηλεκτρικής ενέργειας προς τον καταναλωτή, αλλά και το δικαίωμα του καταναλωτή, σε σχετική, με την Καθ' ης η Αίτηση, σύμβαση, για την εξασφάλιση παροχής ηλεκτρικής ενέργειας, «σε λογικές, εύκολα και άμεσα συγκρίσιμες και διαφανείς τιμές που δεν εισάγουν διακρίσεις», «υπό όρους, προϋποθέσεις και τιμολόγια που καθορίζονται σύμφωνα με τη μεθοδολογία που επιβάλλει η ΡΑΕΚ» «η οποία αντικατοπτρίζει τα έξοδα, που συμπεριλαμβάνουν εύλογο κέρδος», και η οποία σύμβαση «τηρεί τις κείμενες διατάξεις εμπορίας και εξισορρόπησης» (Βλ.

τα αναφερόμενα του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση The Electricity Authority of Cyprus v Nicolaos Kaizer (V20) 1 A. A. Δ.98, τα οποία, κατ' αναλογίαν εφαρμόζονται και στις περιστάσεις της υπό κρίση υπόθεσης).

40. Συνεπώς, η Καθ' ης η Αίτηση, σε κάθε περίπτωση που συνάπτει σύμβαση με καταναλωτή, το πράττει επενεργούντος των προαναφερόμενων νομοθετημάτων (στα οποία άλλωστε η ίδια η Σύμβασης παραπέμπει), από τα οποία, προκύπτει δικαίωμα του καταναλωτή σε παροχή ηλεκτρικής ενέργειας για αόριστη χρονική περίοδο (Βλ.

Nelli G. Rologi a. o. v The Water Board of Nicosia (1986) 3 A. A. D. 1905). Η Σύμβαση, στην οποία τα μέρη είχαν προσέλθει, ήταν ρυθμιστική της παροχής ηλεκτρικής ενέργειας προς την Αιτήτρια, καθότι, - και τούτο είναι παραδεκτό μεταξύ των διαδίκων -, η Αιτήτρια, ως καταναλωτής, είχε αποταθεί προς την Καθ' ης η Αίτηση με σχετική απαίτηση, και η τελευταία, είχε κρίνει, κατά τον ουσιώδη χρόνο, ότι, η Αιτήτρια, συμμορφωνόταν με τις σχετικές πρόνοιες των προαναφερόμενων νομοθετημάτων που την καθιστούσαν δικαιούχο σε παροχή πρόσωπο.

Δηλαδή, με τις πρόνοιες του Άρθρου 46 του Κεφ. 170, βάσει του οποίου, η Καθ' ης η Αίτηση, «δεν υποχρεώνεται να παρέχει ενέργεια σε οποιαδήποτε υποστατικά εκτός αν είναι εύλογα ικανοποιημένη ότι οι ηλεκτρικές γραμμές, εξαρτήματα, και συσκευές σε αυτά είναι λειτουργήσιμα και σε καλή κατάσταση και δεν ενδέχεται να προκαλέσουν κίνδυνο ή να επηρεάσουν επιβλαβώς τη χρήση ενέργειας από την Καθ' ης η Αίτηση ή από άλλα πρόσωπα» (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου).

Αυτή είναι, πρέπει να σημειωθεί, και η μοναδική πρόνοια και περίπτωση στον Νόμο (Κεφ. 170) που εντοπίζω, βάσει της οποίας η Καθ' ης η Αίτηση δύναται να αρνηθεί την παροχή ηλεκτρικής ενέργειας σε καταναλωτή και σύναψης σχετικής προς τούτο σύμβασης, δεδομένης πάντοτε της συμμόρφωσης του τελευταίου με τις διατάξεις των Άρθρων 45, 47 και 58 του Κεφ. 170.

41. Ας σημειωθεί εδώ παρενθετικά και το εξής. Παρά το γεγονός ότι, το σκεπτικό του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Δημήτρης Γεωργίου ανωτέρω, έχει δημιουργήσει δεσμευτικό προηγούμενο ως προς το ότι, ο περιορισμός του δικαιώματος διαπραγμάτευσης από τον καταναλωτή των Γενικών Όρων παροχής, δεν μεταβάλλει το γεγονός ότι η μεταξύ του και της Καθ' ης η Αίτηση σχέση είναι συμβατική [[xiv]], σημειώνεται εδώ και η αντίθετη άποψη, ως αυτή έχει εκφραστεί (μεταγενέστερα, πρέπει να σημειωθεί της προαναφερόμενης απόφασης του Εφετείου) στην υπόθεση Norweb plc v Dixon [1995] 1 WLR 636 (CA) από το Αγγλικό Εφετείο. Το ζήτημα ετέθη ως εξής:

«The issue in this case is: which side of the line does the relationship between a tariff customer and a public electricity supplier fall? In my judgment, the legal compulsion as to both the creation of the relationship and the fixing of its terms is inconsistent with the existence of a contract. As regards the creation of the relationship, the supplier is obliged by section 16(1) of the Act of 1989 to supply if requested to do so. The exceptions from the duty to supply provided in section 17 are very limited in scope. Mrs. Cover submits that section 17(2)(c) gives the supplier what she calls a “discretion” not to supply. That is not so. A supplier is excused from supplying if (the burden being on him) it is not reasonable in all the circumstances for him to be required to do so. What is reasonable is a question of fact to be established objectively. Discretion does not come into play. Thus, save in certain narrowly defined circumstances, if a consumer requests the supply of electricity, the supplier is obliged to supply. As for the terms of the supply, Mrs. Cover submits that there is scope for what she calls “bargaining”. I cannot agree. The tariff is fixed by the supplier: section 18. The supplier can require the consumer to defray any expenses reasonably incurred in supplying any electric line or plant (section 19), and to give reasonable security: section 20(1). The supplier can also impose additional terms of supply: section 21. The consumer has no bargaining power in relation to these matters. It seems to me that the principal terms are imposed on the consumer by the supplier not as a result of any bargaining, but by the supplier exercising the power conferred on it by the Act of 1989. . . . It must follow that there was no contract between the appellants and the respondent, nor was the debt claimed under a contract. That is because, in the absence of any fi ndings to support a special agreement, the relationship between the appellants and the respondent (both actual and claimed) could only be that of public electricity supplier/tariff customer. For the reasons already given, in my view such a relationship is not founded in contract.».

(η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου)

Δέστε εν προκειμένω και τα αναφερόμενα στο σύγγραμμα Anson's Law of Contract, 29η έκδοση, στη σελίδα 6, υπό την θεματική ενότητα «Compulsory transactions».

42. Οι πρόνοιες των προαναφερόμενων νομοθετημάτων, στις οποίες προβαίνω σε ειδική αναφορά αμέσως μετά, καθιστούν συζητήσιμο ότι, η πρόθεσης του νομοθέτη ήταν, η Καθ' ης η Αίτηση, - που έχει το μονοπώλιο, ή, το σχεδόν μονοπώλιο, στην παροχή αυτής της ομολογουμένως αναγκαίας υπηρεσίας κοινής ωφελείας -, να συνάπτει συμβάσεις με καταναλωτές για την παροχή προς αυτούς ηλεκτρικής ενέργειας, υπό όρους που δεν θα έδιδαν το δικαίωμα στην Καθ' ης η Αίτηση να τις τερματίζει, αλλά που θα της έδιδαν την ευχέρεια επιβολής της εφαρμογής τους δια της ευχέρειας διακοπής της παροχής της ηλεκτρικής ενέργειας (υπό συγκεκριμένες περιστάσεις και για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα). Κατά τρόπο, θα έλεγα, ως αντισταθμιστικό μεταξύ του, (α) μονοπωλίου ή του σχεδόν μονοπωλίου της Καθ' ης η Αίτηση στην παροχή της εν λόγω υπηρεσίας, (β) της προαναφερόμενης υποχρέωσης της Καθ' ης η Αίτηση να παρέχει ηλεκτρική ενέργεια σε όποιο καταναλωτή το απαιτήσει και (γ) της ανάγκης κάλυψης των εξόδων της Καθ' ης η Αίτησης και ενός λογικού κέρδους βάσει και των αποφάσεων της Ρυθμιστικής Αρχής Ενέργειας, ώστε να διασφαλίζεται η συνέχισης και αποδοτικότητα της λειτουργίας της (Βλ. στο σύγγραμμα Chitty on Contracts (2013), 31η έκδοση, τόμος 1, στην παράγραφο 13-029).

43. Εν προκειμένω, παραπομπή γίνεται στα Άρθρα 25, 45, 46, 47, 48 και 61 του περί Ηλεκτρισμού Νόμου, Κεφ.170). Ενδεικτικότερες τούτου, είναι οι πρόνοιες του Άρθρου 45 του Κεφ. 170, το οποίο προνοεί:

«(1) Αν καταναλωτής χρησιμοποιεί οποιοδήποτε μετρητή, τυπολαμπτήρα, ηλεκτρική γραμμή, ηλεκτρικό εξοπλισμό ή συσκευή που καταναλώνει ενέργεια ή χρησιμοποιεί την ενέργεια που παρέχεται σε αυτόν από τους αναδόχους με τέτοιο τρόπο ώστε να παρεμβαίνει δόλια, αδικαιολόγητα ή αντικανονικά στην ικανοποιητική παροχή ενέργειας σε οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο, ή με σκοπό την αλλοίωση της ένδειξης του μετρητή ή παρεμβαίνει εντός του μηχανισμού του μετρητή ή χρησιμοποιεί οποιαδήποτε μέσα για παρέμβαση στο μηχανισμό του μετρητή ή αν προβαίνει σε οποιαδήποτε αλλαγή στην εγκατάσταση του χωρίς την προηγούμενη έγκριση των αναδόχων, ή αν παραλείπει να παράσχει εύλογες διευκολύνσεις για δοκιμή ή επιθεώρηση, ή ανακαλυφθεί διαρροή στα υποστατικά του, ή αν οι ηλεκτρικές γραμμές, εξαρτήματα και συσκευές δεν βρεθούν σε καλή λειτουργία και κατάσταση ή πιθανόν να επηρεάζουν επιβλαβώς τη χρήση ενέργειας από τους αναδόχους ή από άλλα πρόσωπα, ή αν επεμβαίνει στις κύριες ασφάλειες, μετρητές ή άλλες συσκευές ή σφραγίδες των αναδόχων, ή αν πωλεί ή διαθέτει εμπορικά ηλεκτρική ενέργεια χωρίς τη συγκατάθεση των αναδόχων, οι ανάδοχοι δύνανται αν θεωρούν κατάλληλο να διακόψουν την παροχή ενέργειας στα υποστατικά αυτά για τόσο χρονικό διάστημα όσο ο ιδιοκτήτης ή κάτοχος παραλείπει σε σχέση με οποιοδήποτε από τα προαναφερόμενα.

(2) Αν οποιοσδήποτε Δήμος, εταιρεία ή πρόσωπο αμελεί να πληρώνει οποιοδήποτε από τα τέλη ή άλλα ποσά που περιγράφονται στο άρθρο 48(1), οι ανάδοχοι δύνανται να αποκόψουν τέτοια παροχή, και για το σκοπό αυτό δύνανται να αφαιρέσουν ή διακόψουν οποιαδήποτε ηλεκτρική γραμμή ή άλλο έργο διαμέσου του οποίου δυνατό να παρέχεται ηλεκτρισμός, και δύνανται, μέχρις ότου τέτοιο τέλος ή άλλο ποσό, αποπληρωθεί μαζί με οποιεσδήποτε δαπάνες που έγιναν από τους αναδόχους κατά την αφαίρεση ή διακοπή, την αποκοπή και επανασύνδεση τέτοιας παροχής ηλεκτρισμού, αλλά όχι αργότερα, να διακόψουν την παροχή ηλεκτρισμού σε τέτοιο Δήμο, εταιρεία ή πρόσωπο.».

(η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου)

44. Ως προκύπτει από το εν λόγω Άρθρο 45 του Κεφ. 170, ακόμη και στην περίπτωση όπου ο καταναλωτής διαπράττει αδίκημα βάσει των προνοιών του ιδίου του Κεφ. 170 (Βλ. ειδικότερα το Άρθρο 60), η Καθ' ης η Αίτηση «δύνανται αν θεωρεί κατάλληλο να διακόψει την παροχή ενέργειας στα υποστατικά αυτά για τόσο χρονικό διάστημα όσο ο ιδιοκτήτης ή κάτοχος παραλείπει» να συμμορφωθεί με τις διατάξεις της νομοθεσίας.

Σε ότι δε αφορά την παράλειψη του καταναλωτή να καταβάλει στην Καθ' ης η Αίτηση οποιοδήποτε από τα τέλη ή άλλα ποσά που περιγράφονται στο Άρθρο 48(1) του Κεφ. 170, η Καθ' ης η Αίτηση «δύναται, μέχρις ότου τέτοιο τέλος ή άλλο ποσό, αποπληρωθεί μαζί με οποιεσδήποτε δαπάνες που έγιναν από [την Καθ' ης η Αίτηση] κατά την αφαίρεση ή διακοπή, την αποκοπή και επανασύνδεση τέτοιας παροχής ηλεκτρισμού, αλλά όχι αργότερα, να διακόψει την παροχή ηλεκτρισμού σε τέτοιο … πρόσωπο.».

Παρόμοια ρύθμισης, γίνεται και από τον Όρο 19 των Γενικών Όρων, ο οποίος προνοεί τα εξής: «Πάντες οι λογαριασμοί της Αρχής δια ποσά οφειλόµενα δι' ηλεκτριπήν ενέργειαν ή δι' οιονδήποτε άλλον ποσόν σχετιζόµενον µε την παροχήν ηλεκτρικής ενεργείας ή µε ενοίκιον, υπηοεσίαν η άλλο σχετικόν ζήτηµα ή πράγµα, δέον να πληρώνωνται εντός 15 ηµερών από της παραδόσεώς των ή καθοιονδήποτε άλλον χρόνον όστις ήθελεν αποφασισθή υπό της Αρχής.

Η Αρχή δικαιούται όπως επί του ποσού εκάστου των ως είρηται λογαριασµών, από της ημερομηνίας εκπνοής της προθεσμίας δια πληοωµήν αυτών, επιβάλλη και εισπράττη τόκον ίσον προς το εκάστοτε νομικώς επιτρεπόμενον ανώτατον όριον επιτοκίου. Εις πείπτωσιν µη πληρωµής η Αοχή θα έχει το δικαίωµα να διακόψη την παροχήν ηλεκτρικού ρεύµατος εις τον Καταναλωτήν ή να αρνηθή την παροχήν ρεύµατος αναλόγως της περιπτώσεως.

Το δικαίωµα επιβολής τόκου ως και το δικαίωµα διακοπής της παροχής ή αρνήσεως παροχής ρεύµατος δεν θα επηοεάζη οιονδήποτε άλλο δικαίωµα ή θεραπείαν της Αρχής εν σχέσει προς την αξίωσιν ή είσπραξιν του οφειλόμενου ποσού. Το δικαίωµα της Αρχής να διακόψη ή αρνηθή την παροχήν ρεύματος θα ισχύη όχι µόνον δια τα περί ων ο λόγος υποστατικά αλλά και δι' όλα τα άλλα η οιαδήποτε υποστατικά - εις οποιοδήποτε μέρος της Κύπρου και αν ευρίσκωνται ταύτα - εν σχεσει προς τα οποία το εν λόγω πρόσωπον είναι ή δύναται να γίνη καταναλωτής, ασχέτως εάν πάντες οι λογαριασµοί και τα άλλα ποσά τα οφειλόµενα δια την παροχήν ρεύµατος εις όλα ή οιαδήποτε τοιαύτα υποστατικά δυνατόν να έχουν πληρωθή.

Το ρεύµα δεν θα συνδεθή ή επανασυνδεθή, αναλόγως της περιπτώσεως, µέχρις ότου εξοφληθούν πάντες οι εις την Αρχήν οφειλόµενοι λογαριασµοί αναφορικώς προς τα ανωτέρω.

Οσάκις παροχή ρεύµατος διακοπή εξ υπαιτιότητος του καταναλωτού (π.χ. δια µη πληρωµήν λογαριασµού) οφείλει ούτος να πληρώση ποσόν £2.00 προτού αύτη επανασυνδεθή. Ποσόν εκ £3.00 θα καταβάλλεται ωσαύτως υπό του καταναλωτού, επιπροσθέτως οιωνδήποτε άλλων χρεώσεων και εις περίπτωσιν επανασυνδέσεως παροχής υποστατικού αποσυνδεθέντος δι' οιονδήποτε άλλον λόγον ή εις περίπτωσιν αλλαγής του καταναλωτού. ...».

45. Στην προκείμενη περίπτωση, τα όσα η Αιτήτρια έφερε στο προσκήνιο, δικαιολογούν, στον απαραίτητο βαθμό και για τους σκοπούς της υπό κρίση διαδικασίας, πιθανότητα επιτυχίας της σε αυτή της την Αγωγή εναντίον της Καθ' ης η Αίτηση επί της βάσης της παράβασης σύμβασης. Και τούτο, δεδομένου, ότι, ο βασικός ισχυρισμός της Αιτήτριας, ως προς το ότι έχει εξοφλήσει στην Καθ' ης η Αίτηση πάσα προς αυτήν οφειλή της και έχει αιτηθεί την επανασύνδεση της ηλεκτρικής ενέργειας στο Κατάστημα και η τελευταία αρνείται να το πράξει, δεν έχει αμφισβητηθεί από πλευράς της Καθ' ης η Αίτηση. Αν και, επίσημα, ο επακριβής προσδιορισμός της σχέσης των διαδίκων, ή εν πάση περιπτώσει η ερμηνεία της ισχυριζόμενης σύμβασης, μπορεί να δοθεί μόνο κατά τη δίκη, μου φαίνεται ότι οι προοπτικές επιτυχίας της Αιτήτριας σε αυτήν την πτυχή της υπόθεσης της περί παράβασης της Σύμβασης από πλευράς της Καθ' ης η Αίτηση, ή και αν ετίθετο σε κάθε περίπτωση ζήτημα τερματισμού της και αν αυτός ήταν ή όχι κανονικός / αποτελεσματικός, είναι ορατές. Δεδομένης δε αυτής της κατάληξης μου, αποφασίζω ότι, στο παρόν στάδιο, δεν έχω δεδομένα που θα δικαιολογούσαν να μην αναλάβω δικαιοδοσία εκδίκασης αυτής της Αγωγής, έχοντας υπόψη και τον δικαστικό λόγο του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Δημήτρης Γεωργίου ανωτέρω.

46. Η Αιτήτρια δεν το υποστήριξε και συνεπώς η εξέτασης μου δεν θα επεκταθεί ως προς το κατά πόσο, από τα γεγονότα αυτής της υπόθεσης, εκ πρώτης όψεως στοιχειοθετείται και η διάπραξης από πλευράς της Καθ' ης η Αίτηση έναντι της Αιτήτριας, του αστικού αδικήματος της παράβασης θέσμιου καθήκοντος (Βλ. Μιχαήλ Ιωάννου Κουππαρή ν Οργανισμού Γεωργικής Ασφάλισης (1997) 1 Α.Α.Δ. 1780 και Lonhro Ltd a. o. v Shell Petroleum Co Ltd a. o (1981) 1 AllER 456).

Κατοχή

47. Η Καθ' ης η Αίτηση, προβάλλει, ως βασικό ισχυρισμό της για το δικαιολογημένο της άρνησης της να επανασυνδέσει και παράσχει στο Κατάστημα, για την Αιτήτρια, ηλεκτρική ενέργεια, ότι, η Αιτήτρια, δεν είναι κάτοχος του Καταστήματος. Αποτελεί, ήταν η εν προκειμένω εισήγησης του συνηγόρου της Καθ' ης η Αίτηση, υψίστης σημασίας παράγοντα για την Καθ' ης η Αίτηση για την εκτέλεση των νομίμων υποχρεώσεων της, να γνωρίζει ποιος είναι ο πραγματικός κάτοχος του κάθε υποστατικού στο οποίο παράσχει ηλεκτρική ενέργεια. Είναι, σε κάθε περίπτωση, επεσήμανε και ζήτημα τάξης για την Καθ' ης η Αίτηση να γνωρίζει τον κάτοχο του κάθε υποστατικού στο οποίο προμηθεύει ηλεκτρική ενέργεια.

48. Στα προαναφερόμενα, σχετικά με την υπό κρίση διαδικασία νομοθετήματα, γίνεται αναφορά στον όρο «καταναλωτής», με παραπομπή στην ερμηνεία που δίδεται στον όρο αυτό από το Άρθρο 2 του περί Ρύθμισης της Αγοράς Ηλεκτρισμού Νόμου του 2003, Νόμος 122(I)/2003. Το εν λόγω Άρθρο 2 του Νόμου 122(Ι)/2003, ερμηνεύει τον όρο «πελάτης ή καταναλωτής» να σημαίνει, «τον πελάτη χονδρικής ή τον τελικό πελάτη ηλεκτρικής ενεργείας».

Οι δε όροι «πελάτης χονδρικής» και «τελικός πελάτης ηλεκτρικής ενέργειας», ερμηνεύονται αντίστοιχα να σημαίνουν «φυσικό ή νοµικό πρόσωπο που αγοράζει ηλεκτρική ενέργεια µε σκοπό τη µεταπώλησή της εντός ή εκτός του συστήµατος όπου είναι εγκατεστηµένο» και «πελάτη που αγοράζει ηλεκτρική ενέργεια για δική του χρήση».

Η προαναφερόμενη ερμηνεία του όρου «καταναλωτής» (στην υπό εξέταση περίπτωση ενδιαφέρει ο πελάτης της Καθ' ης η Αίτηση που αγοράζει ενέργεια για δική του χρήση) σε συνδυασμό με τα αναφερόμενα στο Άρθρο 91(1)(α) του Νόμου 122(Ι)/2003, που αναφέρεται στο δικαίωμα του καταναλωτή να απολαμβάνει της καθολικής υπηρεσίας προμήθειας ηλεκτρικής ενέργειας «εντός του εδάφους του», καθώς επίσης και σε συνδυασμό με τα αναφερόμενα στο Άρθρο 47(1) του περί Ηλεκτρισμού Νόμου, Κεφ. 170, σε σχέση με «ιδιοκτήτη ή κάτοχο» υποστατικού για το οποίο υπάρχει αίτημα για παροχή ηλεκτρικής ενέργειας, είναι συζητήσιμο ότι, κατά την δίκη, μπορεί να οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι, ο καταναλωτής, είναι για σκοπούς των προαναφερόμενων νομοθετημάτων, το πρόσωπο που αγοράζει ηλεκτρική ενέργεια για δική του χρήση και σε σχέση με υποστατικό που αυτός κατέχει.

Αυτό, άλλωστε, είναι συζητήσιμο ότι μπορεί να εξαχθεί και από τους Γενικούς Όρους, όπου, το ζήτημα της κατοχής, φαίνεται να αποτελεί ουσιαστικής σημασίας παράγοντα για να προσδοθεί στην Σύμβαση των μερών αποδοτικότητα. Σχετικοί εν προκειμένω είναι οι Όροι 1, 10(3), 17 και 18 των Γενικών Όρων [[xv]].

49. Στην αγγλική υπόθεση Woodcock a. a. v South Western Electricity Board [1975] 1 W.L.R. 983, το High Court, ερμηνεύοντας το, ως είχε τότε, Άρθρο 27(1) του Παραρτήματος στον Electric Lighting (Clauses) Act 1899 [[4]], και δη, τι ερμηνεία έπρεπε να δοθεί στον εκεί αναφερόμενο όρο «occupier», απεφάνθη ότι, κάτοχος δεν μπορεί να είναι πρόσωπο του οποίου η αρχική είσοδος στο υποστατικό ήταν παράνομη και επεμβατική. Αποφασίζοντας τελικώς επί των γεγονότων της εν λόγω υπόθεσης, το High Court, είχε αποφανθεί, ότι, η εναγόμενη στην εν λόγω υπόθεση, που ήταν η αρχή ηλεκτροδότησης της περιοχής της πόλης του Bristol, ορθά απέδωσε την προαναφερόμενη ερμηνεία στο εν λόγω άρθρο του νόμου και διέκοψε, και εν συνεχεία αρνήθηκε την παροχή ηλεκτρικής ενέργειας σε δύο κατοικίες, των οποίων οι ενάγοντες είχαν αναλάβει κατοχή παράνομα και χωρίς την γνώση ή την συγκατάθεση των ιδιοκτητών τους. Δίδοντας την απόφαση του, το Δικαστήριο, είχε ξεκαθαρίσει ότι, στο σκεπτικό του, δεν ήταν η περίπτωση ενός ενοικιαστή ο οποίος ανέλαβε νόμιμα την κατοχή ενός υποστατικού και ο οποίος εξακολουθούσε να βρίσκεται σε κατοχή του, παρά το γεγονός ότι η συμβατική περίοδος ενοικίασης του είχε λήξει.

50. Ως νομικός όρος, η «κατοχή», μπορεί να είναι δύο ειδών. Πραγματική κατοχή (possession in fact), ή νόμιμη κατοχή (possession in law). Η πραγματική κατοχή, δεν ενέχει την ίδια νομική προστασία, όσο ενέχει η νομική κατοχή. Αν και, πραγματική κατοχή, αποτελεί εκ πρώτης όψεως απόδειξη, νομικής κατοχής, αυτή μπορεί να αμφισβητηθεί, καθότι, η ύπαρξη νομικής κατοχής, απαιτεί κάτι περισσότερο. Ο διαχωρισμός των δύο, έγκειται στην διαφορετικότητα της νοητικής κατάστασης που έκαστη προϋποθέτει. Ως αναφέρθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση Margarita Ikosi v Andreas Karayiannis and Others (1971) 1 C.L.R. 189, για να υπάρχει νομική κατοχή, «there must be a manifest intent not merely to exclude the world at large from interfering with the thing in question, but to do so on one's own account and in one's own name» [[xvi]], χωρίς μάλιστα να προϋποτίθεται ζήτημα φυσικής κατοχής του [[xvii]]. Το κατά πόσο υπάρχει αυτή η πρόθεση, ή όχι, είναι γενικά ζήτημα γεγονότων της κάθε περίπτωσης [[xviii]].

51. Συνεπώς, η απόδειξη ιδιοκτησίας, αποτελεί εκ πρώτης όψεως απόδειξη κατοχής ακίνητης ιδιοκτησίας. Πρόσωπο δε, που ισχυρίζεται δικαίωμα κατοχής έναντι του νομίμου ιδιοκτήτη της ακίνητης ιδιοκτησίας, πρέπει να αποδείξει ότι, ο νόμιμος ιδιοκτήτης του έχει αποστερηθεί της κατοχής του. Είτε δυνάμει εχθρικής κατοχής, - όπου τούτο είναι νομίμως εφικτό με βάση την κείμενη νομοθεσία μας -, είτε δυνάμει αδειοδότησης από τον ίδιο τον ιδιοκτήτη ή πρόσωπο που αντλεί τέτοιο δικαίωμα από αυτόν.

Περαιτέρω, πρέπει να αποδείξει και ότι η κατοχή του, της συγκεκριμένης ακίνητης ιδιοκτησίας, είναι αποκλειστική. Δηλαδή, πρέπει να αποδειχθεί πρόσθεση του προσώπου που ισχυρίζεται ότι βρίσκεται σε κατοχή, να αποκλείσει γενικά τον υπόλοιπο κόσμο, ακόμη και τον νόμιμο ιδιοκτήτη (αν αυτός δεν βρίσκεται ο ίδιος σε κατοχή του), για όσο είναι λογικά εφικτό και για όσο οι διαδικασίες του νόμου το επιτρέπουν.

Σε σχέση με αυτό, διευκρινίζεται (και ως έχει προαναφερθεί με αναφορά στην υπόθεση Woodcock a. a. ανωτέρω), ότι, ένας παράνομος επεμβασίας, ο οποίος εισέρχεται και εκδιώκει το πρόσωπο που βρίσκεται σε πραγματική κατοχή της ακίνητης ιδιοκτησίας, κατά νόμο, δεν θεωρείται ότι έχει αποκτήσει κατοχή, τέτοια, που να του δίδει δικαίωμα να βασιστεί στο αστικό αδίκημα της παράνομης επέμβασης, ώστε να αποκλείσει το αποβαλλόμενο από την κατοχή της ακίνητης ιδιοκτησίας πρόσωπο, από του να επιδιώξει επανάκτηση της κατοχής της.

Εκτός εάν, λόγω καθυστέρησης (παράλογης) στην λήψη διαβημάτων για επανάκτηση κατοχής, το εν λόγω πρόσωπο θεωρείται ότι έχει υπαχθεί στην νέα κατάσταση πραγμάτων, έχει εκχωρήσει το δικαίωμα κατοχής και ως εκ τούτου, κωλύεται να αξιώσει επανάκτηση της. Συνεπώς, ταυτόχρονη (και όχι αποκλειστική) κατοχή ακίνητης ιδιοκτησίας, υπό την έννοια ότι, εκτός της πραγματικής κατοχής από άλλα πρόσωπα, υπάρχει και πρόθεση κατοχής και από άλλα πρόσωπα, επίσης, δεν δίδει αυτόνομο αγώγιμο δικαίωμα για παράνομη επέμβαση.

52. Στο σύγγραμμα των Clerk & Lindsell on Torts, 20η έκδοση, στην σελίδα 1232 και παράγραφο 19-19, με παραπομπή στην απόφαση της Δικαστικής Βουλής των Λόρδων στην υπόθεση Sweet v Mountford (1985) A.C. 809, αναφέρεται ότι, η πρόθεση των μερών να δοθεί αποκλειστική κατοχή στον χρήστη, γενικά, προκύπτει από τους όρους της μεταξύ τους συμφωνίας. Το ερώτημα που πάντοτε τίθεται, δεν είναι κατά πόσο τα μέρη, ή ο οποιοσδήποτε εξ αυτών, σκόπευαν να δώσουν, ή αντίστοιχα, να πάρουν, αποκλειστική κατοχή, αλλά αν το αποτέλεσμα της συναλλαγής τους, ήταν, στην πραγματικότητα, η χορήγηση αποκλειστικής κατοχής. Εν προκειμένω, σημειώνεται, ότι, όπου το δικαίωμα πρόσβασης σε ακίνητη ιδιοκτησία διατηρείται και τούτο γνήσια ([5]), σε μια τέτοια περίπτωση, δεν υπάρχει αποκλειστικό δικαίωμα κατοχής της.

53. Από τα προαναφερόμενα, έστω και γενικά, προκύπτει ότι, το ζήτημα της κατοχής που τίθεται εδώ προς εξέταση από πλευράς της Καθ' ης η Αίτηση, - που δεν θα μπορούσε να μην τεθεί υπό το πρίσμα των όσων αρχών ισχύουν εν προκειμένω σε σχέση με το αστικό αδίκημα της παράνομης επέμβασης -, δεν είναι ένα τόσο απλό ζήτημα που μπορεί να αποφασιστεί (υιοθετηθεί ή απορριφθεί) χωρίς δίκη. Είναι δε συζητήσιμο κατά πόσο, στην βάση των γεγονότων αυτής της υπόθεσης, αν, η Καθ' ης η Αίτηση, μπορεί η ίδια να αποφασίσει (εν όψει καταγγελίας / πληροφόρησης που έλαβε προς τούτο από την ιδιοκτήτρια του Καταστήματος) το ζήτημα της κατοχής του Καταστήματος. Και τούτο, ειδικότερα, δεδομένου, ότι, το ζήτημα που άπτεται του δικαιώματος της Αιτήτριας ή και της La Lenia Shops Ltd και κατ' επέκταση της Αιτήτριας (αν τέτοια αποδειχθεί να είναι η περίπτωση) σε κατοχή του Καταστήματος έναντι του νομίμου ιδιοκτήτη του, βρίσκεται, ως είναι παραδεκτό από τους διαδίκους, ενώπιον αρμόδιων Δικαστηρίων για να αποφασιστεί.

54. Συνεπώς, θεωρώ ότι, σε αυτό το στάδιο και για σκοπούς της υπό κρίση διαδικασίας, αρκεί η προαναφερόμενη διαπίστωσης για να ικανοποιηθεί το Δικαστήριο από το σύνολο των ενώπιον του δεδομένων, ακόμη και με βάση τα όσα η Καθ' ης η Αίτηση έφερε στο προσκήνιο, ότι υπάρχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας της Αιτήτριας σε αυτή της την Αγωγή.

Δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη στον αιτητή σε μεταγενέστερο στάδιο

55. Στρέφομαι τώρα στην τρίτη προϋπόθεση που πρέπει να πληρείται για να δικαιολογείται η έκδοσης ενός ενδιάμεσου διατάγματος. Ως προς το κατά πόσο, χωρίς την έκδοση του, θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη στην Αιτήτρια σε μεταγενέστερο στάδιο που θα αποφασιστεί τελικώς η υπόθεση της, στην περίπτωση όπου αυτή επιτύχει στις αξιώσεις της εναντίον της Καθ' ης η Αίτηση.

56. Ως έχει νομολογηθεί η επάρκεια των αποζημιώσεων (είτε αφορά ζημιά την οποία ο καθ' ου η αίτηση πιθανόν να κληθεί να πληρώσει, είτε ζημιά την οποία ο αιτητής πιθανόν κληθεί να καλύψει από την εγγύηση που παρείχε για την έκδοση του διατάγματος), είναι παράγοντας άμεσα συνδεδεμένος με τον κίνδυνο αδικίας. Εάν οι αποζημιώσεις αποτελούν πράγματι επαρκή θεραπεία για τον αιτητή, τότε, εάν ο αιτητής επιτύχει στην απαίτηση του, το κατάλληλο ποσό θα του αποδοθεί από το Δικαστήριο και θα έχει με αυτό τον τρόπο επαρκώς αποζημιωθεί. Η μοναδική αδικία θα είναι ότι ο αιτητής αποστερείται από τα χρήματα αυτά στο διάστημα που μεσολαβεί μέχρι την δίκη και την σχετική απόφανση του Δικαστηρίου, αλλά αυτό είναι συνήθως θεραπεύσιμο με διαταγή του Δικαστηρίου για επιδίκαση τόκου. Παρομοίως, εάν ο καθ' ου η αίτηση μπορεί επαρκώς να αποζημιωθεί από την επίπτωση της υποβολής του υπό ενός ενδιάμεσου διατάγματος Δικαστηρίου από αποζημιώσεις στην βάση της εγγύησης που ο αιτητής θα αναλάβει ως όρο για την έκδοση του διατάγματος, ο κίνδυνος της αδικίας είναι επίσης χαμηλός και δεν δικαιολογεί την έκδοση του διατάγματος.

57. Εντούτοις, ως αναγνωρίστηκε στην υπόθεση Papastratis v Pieridis (1979) 1 C.L.R. 231 και υιοθετήθηκε και σε μεταγενέστερες αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου, «η έννοια του δύσκολου ή αδύνατου της πλήρους απονομής της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο περιλαμβάνει και άλλα μεταβλητά κριτήρια εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά. Ο χρηματικός παράγοντας της αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη» [[xix]].

58. Στην προκείμενη περίπτωση βρίσκω, ότι, η προϋπόθεσης αυτή πληρείται. Διαπιστώνεται, κατ' αρχήν, ότι, η απαίτηση της Αιτήτριας για διαφυγόν κέρδος (αιτούμενη θεραπεία υπό το στοιχείο Δ. του κλητήριου εντάλματος), ως διαγιγνώσκεται σε αυτό το προκαταρκτικό στάδιο της διαδικασίας, αν και επιδέχεται την θεραπεία της χρηματικής αποζημίωσης (βλ.

E Philippou Ltd v josephy Hoyle & Son Ltd., (1982) 1 C.L.R. 625, Veniera Navigation Co. Ltd v Sertina Shipping Co. Ltd (1985)1 Α.Α.Δ. 742, Ανδρέας Χατζηκυπρή κ. α. ν Sanifix Agencies Ltd κ. α. (1993) 1 Α.Α.Δ. 447, George Charalambous Ltd v Kalos Kafes Ltd κ. α. (1997) 1 Α.Α.Δ. 199 και Argo Travel Ltd v P.M.D. Touristic Ltd (2008) 1 Α.Α.Δ. 97), ο ακριβής υπολογισμός της θα είναι εξαιρετικά δύσκολος και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να λεχθεί ότι θα μπορεί απόλυτα να δικαιώσει την Αιτήτρια αν αυτή επιτύχει στην Αγωγή της (βλ.

P & MA. Restaurant Ltd κ. α. ν Eric John Wakeham, Πολιτική Έφεση Αρ. 286/10, απόφαση ημερομηνίας 22/02/2013). Και τούτο, δεδομένων των ζητημάτων που επίσης υπεισέρχονται προς εξέταση ως προς το ζήτημα αυτό, όπως είναι, (α) η επαύξησης της ζημιάς και της αποζημίωσης που τυχόν να δικαιούται η Αιτήτρια με το πέρας του χρόνου, (β) το πώς συμπλέκεται στην όλη υπόθεση το καθήκον της Αιτήτριας να μετριάσει την ζημιά της και ποιες επιλογές έχει για να δράσει προς αυτή την κατεύθυνση δεδομένης και της φύσης της εργασίας της (ήτοι του εμπορίου από κατάστημα στον εμπορικό δρόμο του Πρωταρά, στον οποίο οι επιλογές μετακίνησης σε άλλο κατάστημα, εύκολα, άμεσα και με ανάλογο κόστος είναι περιορισμένες), (γ) η ζημιά που τυχόν να υποστεί η Αιτήτρια στην εμπορική της εύνοια λόγω της μη λειτουργίας του καταστήματος της, (δ) η γενική αναστάτωση στην επιχειρηματική της δραστηριότητα και (δ) η πιθανότητα η μη λειτουργία της επιχείρησης της Αιτήτριας από το εν λόγω Κατάστημα να την οδηγήσει σε οικονομική κατάρρευση χωρίς δυνατότητα επαναφοράς, ακόμη και εάν λάβει με το πέρας της δίκης και μετά από απόφαση του Δικαστηρίου από την Καθ' ης η Αίτηση, αποζημιώσεις.

59. Παράλληλα, δεν διαπιστώνεται η Καθ' ης η Αίτηση να είναι πιθανόν να υποστεί, σε περίπτωση αδικαιολόγητης έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος, οποιαδήποτε ζημιά, ή εν πάση περιπτώσει, ζημιά που δεν θα δύναται να καλυφθεί από την εγγύηση που η Αιτήτρια θα κληθεί από το Δικαστήριο να παράσχει για να ενεργοποιηθεί το διάταγμα. Δεδομένων, επίσης, και των προνοιών του Άρθρου 47 του Κεφ. 170, που παρέχει στην Καθ' ης η Αίτηση επιπρόσθετη ασφάλεια σε ότι αφορά την πληρωμή χρημάτων τα οποία δυνατόν να καταστούν οφειλόμενα εις αυτήν από την Αιτήτρια από την παροχή ηλεκτρικής ενέργειας συνεπεία του διατάγματος. Εξουσία που της παρέχεται από την εν λόγω νομοθεσία και η οποία δεν δύναται επηρεαστεί από το αιτούμενο διάταγμα. Η οποία όμως, - και ίσως είναι περιττό να αναφερθεί, αλλά θεωρώ ότι πρέπει να αναφερθεί -, αναμένεται ότι θα ασκηθεί λογικά, χωρίς την εισαγωγή διακρίσεων, δεδομένης και αυτής της δικαστικής διαφοράς.

Το ισοζύγιο της ευχέρειας

60. Στην περίπτωση όπου, τόσο ο ενάγοντας, όσο και ο εναγόμενος, έχουν αποδείξει ότι έχουν συζητήσιμη υπόθεση σε ότι αφορά την απαίτηση και την υπεράσπιση τους αντίστοιχα, και οπού κανένας τους δεν θα μπορούσε επαρκώς να αποζημιωθεί σε περίπτωση ζημιάς του λόγω της έκδοσης ή μη του αιτούμενου διατάγματος, το Δικαστήριο στρέφεται να εξετάσει προς τα πού κλίνει το ισοζύγιο της ευχέρειας. Στην προκείμενη περίπτωση, δεδομένης της κατάληξης μου ανωτέρω ως προς το αντίθετο, περιττεύει η εξέτασης αυτού του κριτηρίου. Για σκοπούς όμως πληρότητας σε περίπτωση που η ορθότητα της απόφασης του Δικαστηρίου αμφισβητηθεί κατ' έφεση, αναφέρω για αυτό το ζήτημα τα εξής.

61. Ως έχει νομολογηθεί, το ισοζύγιο της ευχέρειας, υποδηλώνει το ενδιαφέρον του Δικαστηρίου να ισοζυγίσει τον κίνδυνο αδικίας η οποία θα προκύψει αν διαφανεί ότι η απόφασή του που εκδόθηκε στο ενδιάμεσο πριν την δίκη στάδιο ήταν εσφαλμένη, υπό την έννοια ότι έχει χορηγήσει διάταγμα σε διάδικο ο οποίος αποτυγχάνει να αποδείξει τα δικαιώματα του κατά τη δίκη ή, διαζευκτικά, με το να παραλείψει να χορηγήσει διάταγμα σε διάδικο που τελικώς επιτυγχάνει. Συνεπώς, αποτελεί θεμελιώδη αρχή, ότι, το Δικαστήριο, πρέπει να υιοθετήσει εκείνη την πορεία η οποία φαίνεται να ενέχει τους λιγότερους κινδύνους αδικίας, εάν ήθελε φανεί ότι η απόφαση του ήταν λανθασμένη [[xx]]. Εν προκειμένω, το High Court Αγγλίας στην υπόθεση AIB PLC a. o. v Diamond a. o. [2011] IEHC 505, έθεσε το ζήτημα ως εξής:

«Where both plaintiff and defendant have established arguable cases for respectively the claim and the defence and where neither could be adequately compensated in damages, the court turns to the balance of convenience. In substance, the court has to assess how serious the consequences for the respective parties would be in the event that an injunction is granted which ultimately, again with the benefit of hindsight after a trial, should not have been granted or is refused where ultimately, with the benefit of hindsight after a trial, it is determined that it should have been granted. In both cases the parties will, on the hypothesis that leads to a consideration of the balance of convenience, be at risk of suffering consequences for which damages would not be an adequate remedy. There will, therefore, either way, be irremediable consequences of either the granting or refusal of the interlocutory order sought. The court has to form a view as to which of those consequences, on balance, would be the lesser.».

(η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου)

62. Ένας από τους παράγοντες που επηρεάζουν το ζήτημα του ισοζυγίου της ευχέρειας, είναι η διατήρηση του status quo ή, ορθότερα, όπως είναι ο πλήρης όρος, του status quo ante bellum. Της κατάστασης, δηλαδή, πραγμάτων, η οποία υφίστατο αμέσως πριν από την πράξη που αποτελεί την αιτία της διαφοράς (πολέμου) / casus belli). Στην προκείμενη περίπτωση, η κατάστασης πραγμάτων πριν την ενέργεια της Καθ' ης η Αίτηση να αρνηθεί την παροχή ηλεκτρικής ενέργειας στο Κατάστημα για την Αιτήτρια, ήταν η τροφοδότησης του Καταστήματος με ηλεκτρική ενέργεια (νοουμένου ότι η Αιτήτρια συμμορφωνόταν με τις πρόνοιες της σχετικής νομοθεσίας, εκτενής ανάλυση στην οποία έχει ήδη γίνει).

Δεν μπορώ να αποδεχθώ, δεδομένης αυτής της ιδιότυπης ρύθμισης που η νομοθεσία ορίζει για την παροχή ηλεκτρικής ενέργειας από την Καθ' ης η Αίτηση προς τους καταναλωτές της, ότι, η ενδιάμεση διακοπή της ηλεκτρικής ενέργειας από την Καθ' ης η Αίτηση προς το Κατάστημα, που παρουσιάζεται από την παράλειψη της Αιτήτριας εξόφλησης του λογαριασμού της μετά και την σχετική προς τούτο ειδοποίηση της Καθ' ης η Αίτηση, μέχρι και την εξόφληση του (και την άρνηση της Καθ' ης η Αίτηση να συνεχίσει την παροχή της ηλεκτρικής ενέργειας στο Κατάστημα), ήταν μια παγιωμένη, σταθερή κατάσταση πραγμάτων, που θα μπορούσε να αποτελέσει γνώμονα καθορισμού των νομικών δικαιωμάτων των διαδίκων για σκοπούς της υπό κρίση Αίτησης (ήτοι, της έκδοσης ενδιάμεσου διατάγματος δυνάμει των προνοιών του Άρθρου 32 του Νόμου 14/1960).

Από τα γεγονότα, βρίσκω, ότι, οι ενέργειες της Αιτήτριας προς αποκατάσταση στο Κατάστημα της ηλεκτρικής ενέργειας από την Καθ' ης η Αίτηση, δεν ήταν σε τέτοιο βαθμό καθυστερημένες, που θα δικαιολογούσαν εύρημα περί αποδοχής της αλλαγής της κατάστασης πραγμάτων ένεκα της διακοπής της παροχής της ηλεκτρικής ενέργειας από την Καθ' ης η Αίτηση.

Και τούτο, δεδομένου, ότι, η εμπορική δραστηριότητα στην περιοχή του Πρωταρά, πλείστων των επιχειρήσεων, είναι προσαρμοσμένη κατά τους μήνες από Απρίλιο μέχρι Οκτώβριο κάθε έτους, και συνεπώς είναι λογικό και αναμενόμενο ότι, η αδράνεια που επέδειξε για κάποια περίοδο η Αιτήτρια, μέχρι και τον Φεβρουάριο που κινήθηκε αποκαταστατικά του όλου ζητήματος, δεν σήμαινε αποδοχή της διακοπής της παροχής της ηλεκτρικής ενέργειας από πλευράς της Καθ' ης η Αίτηση.

Εν προκειμένω, στην υπόθεση Garden Cottage Foods Ltd v Milk Marketing Board [1984] AC 130, HL, η Δικαστική Επιτροπής της Βουλής των Λόρδων (σήμερα Ανώτατο Δικαστήριο), απεφάσισε ότι, υφιστάμενη κατάστασης πραγμάτων (status quo), αποτελεί η κατάσταση πραγμάτων ή σχέσης, αμέσως πριν την αιτία στην οποία βασίζεται η Αγωγή, αγνοώντας ελάχιστες χρονικές περιόδους, εκτός και εάν καταδειχθεί ότι ο αιτητής είναι ένοχος αδικαιολόγητης καθυστέρησης.

Στην οποία περίπτωση, υφιστάμενη κατάστασης πραγμάτων (status quo) θεωρείται η ισχύουσα αμέσως πριν την αίτηση για το ενδιάμεσο διάταγμα.

63. Επαναλαμβάνω σε κάθε περίπτωση, ότι, με την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων (ή άλλων, ως θα κριθεί από το Δικαστήριο), επιτυγχάνεται η διατήρησης μιας κατάστασης πραγμάτων, που, αφενός διασφαλίζει τα νόμιμα δικαιώματα της Αιτήτριας (κατά ουσιαστικό τρόπο και βαθμό [[xxi]]), αποκλείει τον δυσμενή (ίσως και τον καταστροφικό) επηρεασμό της Αιτήτριας (βλ. τα όσα στην παράγραφο 57 αναφέρονται και την υπόθεση Potters-Ballotini Ltd v Weston-Baker [1977] RPC 202, CA) και αφετέρου, δεν επηρεάζει ουσιαστικά και δυσμενώς την Καθ' ης η Αίτηση στην περίπτωση που οι απαιτήσεις της Αιτήτριας αυτής της Αγωγής εναντίον της απορριφθούν (βλ. Fellowes and Son v Fisher [1976] QB 122, CA). Και τούτο δεδομένου, ότι, η Καθ' ης η Αίτηση, ως προανέφερα, δυνάμει και των προνοιών της σχετικής νομοθεσίας, πέραν της εγγύησης που θα τεθεί στο Δικαστήριο στην Αιτήτρια ως όρος έκδοσης του διατάγματος, θα παράσχει στην Αιτήτρια ηλεκτρική ενέργεια υπό τους όρους (εκτενής αναφορά στους οποίους έχει ήδη γίνει) που η σχετική νομοθεσία ορίζει και θα συνεχίσει να το πράττει, νοουμένου ότι η Αιτήτρια συμμορφώνεται με αυτούς.

64. Ένας άλλος παράγοντας που επηρεάζει το ζήτημα του ισοζυγίου της ευχέρειας, είναι φύση του αιτούμενου διατάγματος ή και ο τύπος του (ειδικότερα ως προς το πόσο εύκολα μπορεί η εφαρμογή του να ελεγχθεί αποτελεσματικά από το Δικαστήριο). Έχει νομολογηθεί και αποτελεί πλέον αρχή δικαίου, ότι, σε υποθέσεις που αφορούν προστακτικά διατάγματα, το Δικαστήριο, συνήθως ([6]), απαιτεί ένα υψηλότερο επίπεδο πιθανότητας σε ότι αφορά την επιτυχία του αιτούντος το διάταγμα αιτητή, στην υπόθεση του.

Στην υπόθεση AIB PLC a. o. ανωτέρω, το αγγλικό High Court, εν προκειμένω, αναφέρει, ότι, τα Δικαστήρια, όταν πρέπει να αποφασίσουν επί της χορήγησης ενός ενδιάμεσου προστακτικού διατάγματος, «will normally require a higher level of likelihood that the plaintiff has a good case before granting an interlocutory injunction». Υποδεικνύοντας, ότι, αυτό δικαιολογείται από το γεγονός, ότι, εκδίδοντας ένα τέτοιο διάταγμα, το Δικαστήριο αποστασιοποιείται από τον συνήθη κανόνα που το θέλει να επεμβαίνει στις κατάλληλες περιπτώσεις δια απαγορευτικού διατάγματος για να διατηρηθεί η υφιστάμενη κατάστασης πραγμάτων, με το να επιβάλει σε κάποιο πρόσωπο την υποχρέωση να ενεργήσει κατά συγκεκριμένο τρόπο, που, εκ των υστέρων, με το πέρας της δίκης, μπορεί να καταδειχθεί ότι δεν ήταν δικαιολογημένο.

Ο κίνδυνος της αδικίας, είναι, σε μια τέτοια περίπτωση, σαφώς υψηλότερος. Προκειμένου να ελαχιστοποιηθεί αυτός ο αυξημένος κίνδυνος αδικίας, το Δικαστήριο απαιτεί υψηλότερο επίπεδο πιθανότητας ο ενάγοντας να επιτύχει στην απαίτηση του.

65. Στο ίδιο μήκος κύματος, ως προς το υπό συζήτηση θέμα, είναι και το σκεπτικό του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Κατερίνα Τσιερκέζου ν Dragon Tourist Enterprises Ltd (2009) 1 Α.Α.Δ. 734 στην οποία το ζήτημα αυτό αποφασίστηκε ως εξής:

«Τη διάσταση αυτή παρέλειψε να εντοπίσει το πρωτόδικο Δικαστήριο, το οποίο εξέδωσε στην ουσία ένα προστακτικό διάταγμα το οποίο με βάση διαχρονική νομολογία σπάνια εκδίδεται και αυτό μόνο όταν από την απαίτηση φανερώνεται μια ασυνήθιστα δυνατή και καθαρή περίπτωση. (Shepherd Homes v. Sandham [1971] Ch. 340 και David Bean: Injunctions, 8η Έκδοση, σελ. 35-37, παρ. 3.33-3.37). Περαιτέρω είναι φανερό ότι με την έκδοση του επίδικου διατάγματος το πρωτόδικο Δικαστήριο στην πράξη εκδίκασε και την ουσία της αγωγής, κάτι το οποίο είναι άκρως ανεπιθύμητο και αντίθετο με την ανάγκη έκδοσης προσωρινού και μόνο μέτρου.».

(η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου)

66. Εκτός της υπόθεσης Shepherd Homes v Sandham [1971] Ch 340, 351 στην οποία παραπομπή γίνεται από το Εφετείο στην υπόθεση Τσιερκέζου ανωτέρω και της υπόθεσης AIB PLC a. o. ανωτέρω, σχετικές είναι εν προκειμένω και οι αποφάσεις στις υποθέσεις Locabail International Finance Ltd v Agroeport [1986] 1 WLR 657, Evans v IRFB Services (Ireland) Ltd [2005] IEHC 107, Bergin v Galway Clinic Doughiska Ltd [2008] 2 IR 205 και Re Starport Nominees Ltd κ. α. (Αρ. 1) (2010) 1 Α.Α.Δ. 1271.

67. Με τις προαναφερόμενες αρχές κατά νου, προχωρώ να εξετάσω, κατά πόσο, η Αιτήτρια, έχει παρουσιάσει στο Δικαστήριο τέτοια μαρτυρία που ικανοποιεί αυτό το υψηλότερο επίπεδο πιθανότητας να επιτύχει στην Αγωγή της. Θεωρώ, ότι, τα όσα έχω προαναφέρει σχετικά με τους σκοπούς της Καθ' ης η Αίτηση ως οργανισμού δημοσίου δικαίου, τις εξουσίες και υποχρεώσεις της και τα όσα εκ πρώτης όψεως προκύπτουν που αφορούν την συμβατική της σχέση με την Αιτήτρια, δικαιολογούν η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου να ασκηθεί υπέρ της έκδοσης αυτού του προστακτικού διατάγματος. Δεδομένου ότι, η Καθ' ης η Αίτηση, δεν θα κληθεί να ενεργήσει κατά τρόπο δυσανάλογο (είτε από απόψεως εργασίας, χρόνου, ή κόστους), από αυτόν που συνήθως ενεργεί σε ότι αφορά την περίπτωση του οποιουδήποτε άλλου καταναλωτή βάσει της σχετικής νομοθεσίας.

[Ζ]. ΚΑΤΑΛΗΞΗ

68. Κατ’ ακολουθία όλων των πιο πάνω, η υπό κρίση Αίτηση επιτυγχάνει και ως εκ τούτου, το Δικαστήριο αποφασίζει και διατάζει, τα εξής:

Α. Εκδίδεται, διάταγμα, υπό τον όρο ότι η Αιτήτρια / Ενάγουσα θα υπογράψει εγγύηση ύψους €5.000 για την κάλυψη τυχόν ζημιών που θα ήθελαν προκύψει από την έκδοση του χωρίς εύλογη αιτία, δια του οποίου η Καθ' ης η Αίτηση / Εναγομένη, διατάζεται όπως, αμέσως από της επίδοσης του δηλωτικού της απόφασης αυτής και διατάγματος του Δικαστηρίου, επανασυνδέσει και παράσχει στην Αιτήτρια / Ενάγουσα ηλεκτρική ενέργεια στο υποστατικό με διακριτικό αρ. 955 132 0000 που βρίσκεται στην οδό Πρωταρά αρ. 41, Ακίνητα Πελαγίας Χατζηκυριάκου, Κατάστημα 1, Τ. Τ. 5296, στο Παραλίμνι της Επαρχίας Αμμοχώστου, τηρουμένων των προνοιών των Περί Ηλεκτρισμού Βασικών Νόμων (Περί Ηλεκτρισμού Νόμος, Κεφ. 170, Περί Αναπτύξεων Ηλεκτρισμού Νόμος, Κεφ. 171 και Περί Ρύθμισης της Αγοράς Ηλεκτρισμού Νόμος του 2003, Νόμος 122(I)/2003) και των Γενικών Όρων Παροχής Ηλεκτρικής Ενέργειας, μέχρι την εκδίκαση και τελική αποπεράτωση αυτής της Αγωγής ή άλλης νεότερης σχετικής διαταγής του Δικαστηρίου.

69. Τα έξοδα της διαδικασίας εκδίκασης της Αίτησης αυτής, επιδικάζονται υπέρ της Αιτήτριας / Ενάγουσας και εναντίον της Καθ' ης η Αίτηση / Εναγομένης, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, τα οποία θα είναι πληρωτέα μετά την εκδίκαση και τελική αποπεράτωση αυτής της Αγωγής [[xxii]].

(Υπ.) __________________________

ΜΙΧΑΛΗΣ Γ. ΛΟΪΖΟΥ, Ε. Δ.

Πιστό αντίγραφο

Πρωτοκολλητής

[1] Σημειώνονται, εδώ, οι τροποποιήσεις που έγιναν στον περί Αναπτύξεως Ηλεκτρισμού Νόμο, Κεφ. 171, μετά την ανακοίνωση της απόφασης του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Δημήτρης Γεωργίου ανωτέρω, και ειδικότερα αυτής που επέφερε ο περί Αναπτύξεως Ηλεκτρισμού (Τροποποιητικός) (Αρ. 2) Νόμος του 2004 στο Άρθρο 44 αυτού. Καθ' ως επίσης, σημειώνεται, και η έκτοτε τροποποίησης των περί Αναπτύξεως Ηλεκτρισμού Κανονισμών του 1954, ειδικότερα από τους περί Αναπτύξεως Ηλεκτρισμού (Τροποποιητικούς) (Αρ. 2) Κανονισμούς του 2004. Εξέτασης του ιστορικού των τροποποιήσεων, δεν αποκαλύπτει οτιδήποτε που θα μπορούσε να διαφοροποιήσει κατά τον οποιονδήποτε τρόπο τα όσα έχουν αναφερθεί από το Ανώτατο Δικαστήριο στην εν λόγω υπόθεση.

[2] Στην απόφαση του οποίου είχε αναφερθεί το εξής: «A choice, however resolute, which gains no expression outside the bosom of the chooser cannot be clear and unequivocal in the sense that the law requires. Silence and inaction, being in the generality of cases equally consistent with an affirmation of the contract, cannot constitute an acceptance of a repudiation.». Βλ. Vitol SA v Norelf Ltd, The Santa Clara [1996] QB 108, 116.

[3] Σχετικά, ως προς το ζήτημα αυτό, είναι και τα αναφερόμενα του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Δημήτρης Γεωργίου ανωτέρω), όπου το ζήτημα του τρόπου με τον οποίο προσέρχεται η Καθ' ης η Αίτηση σε συμβάσεις με τους καταναλωτές, η διαπραγματευσιμότητα και η δεσμευτικότητα των Γενικών Όρων στις σχετικές συμβάσεις, έτυχαν εκτενούς ανάλυσης.

[4] Το οποίο προνοούσε, ότι, «The Undertakers [i e the Electricity Authority] shall, upon being required to do so by the owner or occupier of any premises … give and continue to give a supply of energy for those premises … ».

[5] - ώστε να διαφυλαχθεί κατάχρηση από όρους εικονικού περιεχομένου, ή διευθετήσεις εικονικές, που αποκλείουν το αποκλειστικό δικαίωμα κατοχής -

[6] Είναι στην διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου (Βλ. Campus Oil Ltd a. ο. v Minister for Industry and Energy & Ors [1983] IEHC 4).

[i] Δέστε σχετικά την υπόθεση Παραστράτης ν Γλάυκος Πετρίδης (1979) 1 C. L. R. 231.

[ii] Οι εν λόγω προϋποθέσεις, έχουν εξεταστεί κατ’ επανάληψη από το Ανώτατο Δικαστήριο. Ενδεικτικά, παραπέμπω στις ακόλουθες Karydas Taxi Co. v Komodikis (1975) 1 CLR 321, Papastratis v Pierides (1979) 1 CLR 231, Odysseos v Pieris Estates and others (1982) 1 CLR 557, Jonitexo Ltd v Adidas (1984) 1 CLR 263 και Γρηγορίου ν Χριστοφόρου (1995) 1 Α.Α.Δ. 248.

[iii] Στην υπόθεση Κυπριακός Οργανισμός Τουρισμού ν Θεωρή (1989) 1 Α. Α. Δ. 255 το Ανώτατο Δικαστήριο, στην σελίδα 258, αναφέρει τα εξής σχετικά:

«Προσωρινά διατάγματα εκδίδονται με βάση το άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 όταν το Δικαστήριο κρίνει πως η παροχή τέτοιας θεραπείας είναι δίκαιη και ευχερής. Το άρθρο αυτό του Νόμου έχει εξετασθεί επανειλημμένα από το Ανώτατο Δικαστήριο σε σειρά υποθέσεων. Στην πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου, Odysseos ν Pieris Estates and Others (1982) 1 C.L.R. 557, καθορίζονται συνοπτικά μεν αλλά πολύ περιεκτικά και με σαφήνεια, οι αρχές που διέπουν την έκδοση συντηρητικών διαταγμάτων και εκείνες που ρυθμίζουν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Οι τρεις βασικές προϋποθέσεις είναι:

1. H ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση,

2. Η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας, και

3. Η πιθανότητα να υποστεί ο ενάγων ανεπανόρθωτη ζημιά

Το θέμα όμως δεν τελειώνει εδώ. Όπως υποδεικνύεται στην Odysseοs, στο τελικό στάδιο το Δικαστήριο πρέπει πρόσθετα να σταθμίσει κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει τέτοιο διάταγμα. (Βλέπε επίσης την υπόθεση Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου ν Πασχάλη Χ’ Βασίλη (1989) 1 Α.Α.Δ. (Ε) 152). Πρέπει να τονίσουμε πως τα Δικαστήρια εκδίδουν τέτοια διατάγματα με φειδώ».

(η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου)

[iv] Βλ. σχετικά, τα αναφερόμενα του Ανωτάτου Δικαστηρίου στις υποθέσεις Demstar Limited v Zim Israel Navigation Co Ltd κ.ά. (1996) 1(Α) Α.Α.Δ. 597, Ahmad Zein κ. α. v Παράσχου Κ. Καμπανελλά Λτδ (2000) 1(Α) Α.Α.Δ. 606 και Νέστωρας Κυριακίδης ν Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος (Κύπρου Λτδ) (2011) 1 Α.Α.Δ. 816.

[v] Βλ. σχετικά, τα αναφερόμενα του Ανωτάτου Δικαστηρίου στις υποθέσεις Re Fereos Ltd (1997) 1 A.A.Δ. 959, Re Lumiere T.V. Public Company Ltd (2006) 1 A.A.Δ. 757 και Avila Management Services Ltd κ. α. ν Frantisek Stepanek κ. α. (2012) 1 Α.Α.Δ. 1403.

[vi] Βλ. τα αναφερόμενα του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Hellenic Bank Public Company Ltd v Alpha Panareti Public Ltd, Πολιτική Έφεση υπ' αρ. 145/2011, απόφαση ημερομηνίας 13/06/2013.

[vii] Βλ. τα αναφερόμενα του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Wolfgang Reckendorfer v Daphnee France Marie Reckendorfer (2004) 1 Α.Α.Δ. 1132:

«Είναι γνωστές οι αρχές που διέπουν το ασφαλιστικό μέτρο, την έκδοση δηλαδή ενδιάμεσου προσωρινού διατάγματος, που σκοπό έχει να διασφαλίσει την εκτέλεση της τελικής απόφασης. Το πρωταρχικό κριτήριο, στην έκδοση τέτοιου διατάγματος, είναι η πιθανολόγηση επιτυχίας της αγωγής. Στο ενδεχόμενο τελικό αποτέλεσμα περιλαμβάνεται βεβαίως, και προσμετρά, και ο βαθμός επιτυχίας σε ό,τι αφορά τις αιτούμενες θεραπείες, το ύψος π.χ. του ποσού που απαιτείται, και αυτού που στο στάδιο της εξέτασης του προσωρινού διατάγματος πιθανολογείται πως θα αποδοθεί στην τελική απόφαση.».

Σχετικές είναι και οι αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου στις υποθέσεις Ανδρέας Σάββα Κυτάλα κ. α. ν Άννας Χρυσάνθου κ. α. (1996) 1 Α.Α.Δ. 253 και Re Μιχάλη Σολομωνίδη (1999) 1 Α.Α.Δ. 2126.

[viii] Στην υπόθεση Ανδρέας Σάββα Κυτάλα κ. α. ν Άννας Χρυσάνθου κ. α. (1996) 1 Α.Α.Δ. 253, το Ανώτατο Δικαστήριο ανέφερε τα εξής σχετικά:

«Με αυτή τη διευκρίνιση προχωρούμε να εξετάσουμε το κατά πόσο οι εφεσείοντες, με ό,τι είχαν παρουσιάσει, θα έπρεπε να επιτύχουν. Αρχίζουμε με το Άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 1960. Η διακρίβωση πιθανότητας επιτυχίας, που αποτελεί προϋπόθεση, γίνεται στη βάση της προσαχθείσας μαρτυρίας: βλ Odysseos ν. Pieris Estates Ltd and Others (1982) 1 C.L.R. 557. Διευκρινίζουμε ότι η μαρτυρία πρέπει να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα από τα οποία να καταδεικνύεται η ύπαρξη πιθανότητας. Το Εφετείο στην υπόθεση Constantinides v. Makriyiorghou (1978) 1 C.L.R. 585, παρέθεσε επιδοκιμαστικά το εξής απόσπασμα από την απόφαση του δικαστή Slade J., στην Re Lord Cable (deceased) Garatt and Others v. Waters and Others [1976] 3 All E.R. 417 (σελ. 430) στην οποία εξηγείται ότι, ακόμα και μετά την απόφαση στην American Cyanamid v. Ethicon [1975] 1 All E.R. 504, η προοπτική επιτυχίας δεν μπορεί παρά να εξετάζεται στη βάση μαρτυρίας:-

"Nevertheless, in my judgment it is still necessary for any plaintiff who is seeking interlocutory relief to adduce sufficiently precise factual evidence to satisfy the Court that he has a real prospect of succeeding in his claim for a permanent injunction at the trial. If the facts adduced by him in support of his motion do not by themselves suffice to satisfy the Court as to this, he cannot in my judgment expect it to assist him by inventing hypotheses of fact on which he might have a real prospect of success. For example, if he wishes the Court to grant him relief on the basis that another person has at all material times held certain assets as nominee for a third party, he must adduce sufficient factual evidence to show both the grounds on which such claim is made and that he has a real prospect of establishing that such assets are so held. Likewise, if he wishes the Court to grant him relief on the basis that certain trustees have in the past been acting in breach of trust, he must adduce factual evidence sufficient to show not only what acts or omissions are relied on but also that he has a real prospect of establishing that they constituted a breach of trust under the relevant system of law."

Στην προκείμενη περίπτωση η γενικότητα του περιεχομένου της ένορκης δήλωσης των εφεσειόντων μοιάζει με ισχυρισμό που εκφράζει θέση και μάλιστα υπό τύπο κατάληξης. Ως εκ τούτου στερείται αξίας από άποψης αποδεικτικού υλικού εφόσον δεν εκτίθενται γεγονότα με την αναγκαία λεπτομέρεια που να παρέχει έρεισμα το οποίο να δικαιολογεί τη θέση. Η κατάληξη πρωτόδικα ότι δεν καταδείχθηκε πιθανότητα επιτυχίας ήταν απόλυτα ορθή. Το προσωρινό διάταγμα δεν εδικαιολογείτο με βάση το Άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 1960.».

(η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου)

[ix] Βλ. τις αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου στις υποθέσεις C.T. Tobacco Ltd v Εκδόσεις Αρκτίνος Λτδ κ.α. (2003) 1(Β) Α.Α.Δ. 853 και Αντώνης Ανδρέου ν Colossos Signs Ltd (2009) 1 Α.Α.Δ. 1040.

[x] Το εν λόγω Άρθρο 17Α του Κεφ. 171 προνοεί:

«(1) Οι συμβάσεις πoυ συvάπτovται από τηv Αρχή περιβάλλovται τov ακόλoυθo τύπo:

(α) Όλες oι συμβάσεις πoυ συvάπτovται από τηv Αρχή, εκτός από τo πληρεξoύσιo έγγραφo, γίvovται είτε γραπτώς και φέρoυv τηv κoιvή σφραγίδα της Αρχής, είτε γραπτώς και υπoγράφovται από πρόσωπo με πλήρη δικαιoπρακτική ικαvότητα τo oπoίo είvαι κατάλληλα εξoυσιoδoτημέvo vα υπoγράφει εκ μέρoυς και για λoγαριασμό της Αρχής.

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

(γ) Όλες oι συμβάσειςπoυ συvάπτovται από τηv Αρχή oι oπoίες αφoρoύv τις καθημεριvές δραστηριότητες της Αρχής ή είvαι συvαφείς με αυτές, γίvovται γραπτώς ή πρoφoρικώς από τo Γεvικό Διευθυvτή ή από πρόσωπo πoυ εξoυσιoδoτήθηκε για τo σκoπό αυτό από τηv Αρχή.

(3) Σύμβαση πoυ συvάφθηκε σύμφωvα με τo άρθρo αυτό τρoπoπoιείται ή λύεται με τέτoιo τρόπo και συvάπτεται δυvάμει τoυ άρθρoυ αυτoύ.

(4) Στo άρθρo αυτό o όρoς "συμβάσεις" περιλαμβάvει συμφωvίες, γραμμάτια (bonds), γραμμάτια σε διαταγή, oμoλoγίες (debentures), τίτλoυς (stock), τίτλoυς oμoλoγιώv (debenture stock) και κάθε είδoυς άλλα έγγραφα ή χρεώγραφα».

(η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου)

[xi] Το εν λόγω Άρθρο 42Α του Κεφ. 171 προνοεί:

«(1) Κάθε ειδoπoίηση ή αvακoίvωση η oπoία απαιτείται ή για τηv oπoία υπάρχει εξoυσιoδότηση όπως δoθεί, παραδoθεί ή επιδoθεί από τηv Αρχή δυvάμει τωv διατάξεωv τoυ Νόμoυ αυτoύ ή δυvάμει oπoιωvδήπoτε καvovισμώv ή διαταγμάτωv πoυ εκδόθηκαv δυvάμει αυτoύ, δύvαται vα δoθεί, παραδoθεί ή επιδoθεί ταχυδρoμικώς με επιστoλή πoυ απευθύvεται στov τελευταίo γvωστό τόπo διαμovής τoυ πρoσώπoυ για τo oπoίo πρooρίζεται η ειδoπoίηση ή αvακoίvωση:

Noείται ότι, όταv αυτό είvαι πρακτικά δυvατό, η ειδoπoίηση ή αvακoίvωση δίvεται ή γίvεται με συστημέvη επιστoλή:

Νoείται περαιτέρω ότι όταv τo πρόσωπo στo oπoίo απαιτείται vα δoθεί, παραδoθεί ή επιδoθεί η ειδoπoίηση ή αvακoίvωση-

………………………………………………………………………………………

(γ) είvαι εταιρεία, η πιo πάvω ειδoπoίηση ή αvακoίvωση αφήvεται ή απoστέλλεται ταχυδρoμικώς στo εγγεγραμμέvo γραφείo της εταιρείας.

…….…..………………………………………………………………………………………………………………………………………………

(3) Ως ημερoμηvία ταχυδρόμησης της επιστoλής θεωρείται η ημερoμηvία κατά τηv oπoία δόθηκε, παραδόθηκε ή επιδόθηκε η ειδoπoίηση ή η αvακoίvωση, και πιστoπoιητικό πoυ εκδίδεται από τo πρόσωπo πoυ ταχυδρόμησε τηv επιστoλή αυτή και τo oπoίo αvαφέρει τηv ημερoμηvία κατά τηv oπoία αυτή ταχυδρoμήθηκε, θεωρείται ως εκ πρώτης όψεως απόδειξη ότι η επιστoλή ταχυδρoμήθηκε.

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………….».

(η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου)

[xii] Το εν λόγω Άρθρο 93(1)(α)(ν) του Νόμου 122(I)/2003 προνοεί:

«93.-(1) Η ΡΑΕΚ λαμβάνει τα κατάλληλα μέτρα με στόχο την προστασία των καταναλωτών, τα οποία δυνατόν να περιλαμβάνουν τα ακόλουθα:

(α) Οι πελάτες έχουν το δικαίωμα να συνάπτουν σύμβαση με τον φορέα παροχής υπηρεσιών ηλεκτρικής ενεργείας, στην οποία καθορίζονται:

…………………………………………………………………………………………………………….

(v) η διάρκεια της σύμβασης, οι όροι ανανέωσης και λήξης της παροχής υπηρεσιών και της σύμβασης, η ύπαρξη τυχόν δικαιώματος λύσης της σύμβασης και κατά πόσον επιτρέπεται η υπαναχώρηση από τη σύμβαση χωρίς επιβάρυνση·».

(η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου)

[xiii] Το εν λόγω Άρθρο 12(1)(α) του Κεφ. 171, προνοεί:

«12.-(1) Τηρoυμέvωv τωv διατάξεωv τoυ Νόμoυ αυτoύ και του περί Ρύθμισης της Αγοράς Ηλεκτρισμού Νόμου του 2003 απoτελεί καθήκov της Αρχής- (α) Να παράγει, μεταφέρει, διανέμει και προμηθεύει ηλεκτρισμό·».

(η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου)

[xiv] Το ζήτημα είχε τεθεί ως εξής από το Εφετείο:

«Ένα θέμα που επίσης μας απασχόλησε σοβαρά ήταν και το κατά πόσο, επειδή η σύμβαση παροχής ηλεκτρικού ρεύματος καταρτίζεται απλά με την αποδοχή από τον καταναλωτή των Γενικών Όρων Παροχής, χωρίς να παρέχεται σ' αυτόν οποιαδήποτε δυνατότητα διαπραγμάτευσης, επηρεάζεται η συμβατική σχέση μεταξύ του καταναλωτή και της Αρχής.

Άνκαι στον όρο 23 των Γενικών Όρων Παροχής αναφέρεται ότι οι όροι παροχής μπορούν σε ειδικές περιπτώσεις να τροποποιηθούν κατόπιν συμφωνίας μεταξύ της Αρχής και του καταναλωτή, είναι γεγονός ότι στον καταναλωτή δεν παρέχονται πολλές δυνατότητες διαπραγμάτευσης των όρων της σύμβασης. Ήδη από τα μέσα του περασμένου αιώνα διάφοροι κοινωνικοί παράγοντες, όπως η ασφάλεια των συναλλαγών και η εξομάλυνση των κοινωνικών και οικονομικών αντιθέσεων, επέβαλαν την ανάγκη εισαγωγής διάφορων περιορισμών της αρχής της ελευθερίας των συμβάσεων.

Σε ποικίλες περιπτώσεις η κατάρτιση διάφορων συμβάσεων δεν επαφίεται στην ελεύθερη βούληση των ενδιαφερομένων, αλλά στον ένα από αυτούς επιβάλλεται καθορισμένο περιεχόμενο. Τέτοιες συμβάσεις είναι η σύμβαση μεταφοράς με σιδηρόδρομο ή αεροπλάνο, η σύμβαση με το ταχυδρομείο για διαβίβαση επιστολής, η σύμβαση με τηλεφωνική εταιρεία ή εταιρεία φωτισμού, ύδρευσης κ.λ.π.

Το νεώτερο δίκαιο αναγνωρίζει επίσης ποικίλες μορφές συμβάσεων που καταρτίζονται εκτός πάσης ελευθερίας των συναλλασσομένων, απλώς διά προσχωρήσεως σε ωρισμένο τύπο σύμβασης εκ των προτέρων διατυπωμένης. Τέτοιες "συμβάσεις προσχωρήσεως" (contrat d'adhesion) περιλαμβάνουν γενικούς συμβατικούς όρους και είναι συχνές επί μεγάλων οικονομικών επιχειρήσεων, ως λ.χ.

ασφαλιστικών εταιρειών ή άλλων μονοπωλιακών οργανισμών. Πιο πρόσφατα παραδείγματα συμβάσεων που οι όροι τους δεν επιδέχονται τροποποιήσεις ή διαπραγμάτευση της αντιπαροχής, είναι οι συμβάσεις πώλησης αγροτικών συνήθως προϊόντων όπου η τιμή στην οποία οι συναλλασσόμενοι είναι υποχρεωμένοι να πωλούν τα προϊόντα τους είναι καθορισμένη, όπως π.χ.

η σύμβαση πώλησης σταφυλιών σε οινοβιομηχανίες ή η επιβολή διατίμησης σε διάφορα αγαθά.

Κατά τον Π. Ζέπο, Ενοχικόν Δίκαιον, Μέρος Γενικόν, στη σελ. 62:

"Διά των περιορισμών τούτων πάντων το σύγχρονον δίκαιον διαρκώς στενεύει την έκτασιν της ισχύος του δόγματος της ελευθερίας των συναλλαγών. Το δε αποτέλεσμα τούτο έχει σπουδαίαν σημασίαν έτι και δι' αυτήν την ουσίαν της συμβάσεως, ήτις εις το σύγχρονον δίκαιον απομακρύνεται της ρωμαϊκής αυτής εννοίας, ως κατ' αρέσκειαν και κατΈλευθέραν βούλησιν των ενδιαφερομένων επερχομένης συμφωνίας (Ulp. Dig. 2.14.1.), και πλουτίζεται με νέας κοινωνικάς λειτουργίας και υποβάλλεται εις τον διαρκή έλεγχον του κοινωνικού της προορισμού."

Είναι λοιπόν προφανές ότι ο περιορισμός της ελευθερίας της βούλησης, αναπόφευκτος πολλές φορές κάτω από τις ανάγκες της σύγχρονης ζωής, δεν αποτελεί κώλυμα για τον χαρακτηρισμό πράξης ως σύμβασης. Έτσι και στην παρούσα περίπτωση, ο περιορισμός του δικαιώματος διαπραγμάτευσης από τον καταναλωτή των όρων παροχής δεν μεταβάλλει τη συμβατική μεταξύ τους σχέση.».

(η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου)

[xv] Εξέτασης των Γενικών Όρων, αποκαλύπτει τις ακόλουθες, σχετικές με το ζήτημα, ρήτρες, από τις οποίες διέπεται η υπό αναφορά Σύμβασης:

(α) Σύμφωνα με τον Όρο 1, «Πας καταναλωτής όστις επιθυµεί όπως η Αρχή παράσχη ηλεκτρικόν ρεύµα εις υποστατικά του δέον πρωτίστως να εξασφαλίση την διαβεβαίωσιν εκ µέρους της Αρχής ότι αύτη είναι εις θέσιν να παράσχη το απαιτούµενον ηλεκτρικόν ρεύµα προτού αναθέση εις αρµόδιον αδειούχον πρόσωπον, την εκτέλεσιν τής εις τα υποστατικά του ηλεκτρικής εγκαταστάσεως.».

(β) Σύμφωνα με τον Όρο 10(3), «Ο καταναλωτής δεν θα δικαιούται να μεταπωλήση ή να εκχωρήση την υπό της Αρχής παρεχομένην ηλεκτρικήν ενέργειαν ή μέρος αυτής ούτε και να χρησιμοποιήση ή να επιτρέψει η να ανεχθή να χρησιμοποηθή εκτός των υποστατικών του ηλεκτρική ενέργεια δι' οιονδήποτε σκοπόν.».

(γ) Σύμφωνα με τον Όρο 17 «Ο καταναλωτής θα επιτρέπη εις τους αξιωματούχους και τους υπαλλήλους της Αρχής να εισέρχωνται εις τα υποστατικά του καθ' οιονδήποτε εύλογον χρόνον διά να επιθεωρήσουν, ελέγξουν, επιδιορθώσουν ή αντικαταστήσουν τας συσκευάς και τον ηλεκτρικόν εξοπλισµόν της Αρχής, δια να καταγράψουν την ένδειξιν των µετρητών και δια να επιθεωρήσουν και δοκιµάσουν την εγκατάστασιν και τας ηλεκτρικάς συσκευάς του καταναλωτού. Οσάκις καταναλωτής προτίθεται να κλείση τα υποστατικά του διά περίοδον µεγαλυτέραν των τριών µηνών οφείλει να ειδοποιήση προς τούτο την Αρχήν.».

(δ) Σύμφωνα με τον Όρο 18, «(ί) Ο καταναλωτής οφείλει να δώση εις την Αρχήν τουλάχιστον 24 ωρών γραπτήν προειδοποίησιν περί της προθέσεως του να εκκενωση τα υποστατικά του και εν περιπτώσει παραλείψεως ο καταναλωτής θα θεωρείται υπόλογος εις την Αρχήν δι' όλους τους λογαριαοµούς τους οφειλοµένους µέχρι της εποµένης συνήθους χρσνικής περιόδου κατά την οποίαν γίνεται η εξακρίβωσις της καταναλωθείσης ενεργείας επί των υποστατικών ή µέχρι της ηµέρας της παροχής ρεύµατος εις τον νέον ένοικων των υποστατικών, οποιανδήποτε εκ των δύο ήθελε συµβή πρώτον».

(η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου)

[xvi] Σε ελεύθερη μετάφραση:

«πρέπει να υπάρχει εμφανής πρόθεση, όχι μόνο αποκλεισμού του κόσμου γενικά από το να παρεμβαίνει με το υπό εξέταση πράγμα, αλλά αποκλεισμός, σε σχέση με αυτό, για ίδιο όφελος και στο όνομα κάποιου».

[xvii] Δέστε σχετικά, την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στις υποθέσεις, Παναγιώτη Κίτση ν Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας για λογαριασμό του Υπουργού Εσωτερικών ως κηδεμόνα των Τουρκοκυπριακών Περιουσιών (2001) 1 Α.Α.Δ. 1077 και Υπουργός Εσωτερικών της Κυπριακής Δημοκρατίας ως Κηδεμόνας Τουρκοκυπριακών Περιουσιών v Θεοδόση Μυλωνά (2002) 1 Α.Α.Δ. 120.

Σε ότι αφορά το ζήτημα της δικαιοπρακτικής ικανότητας προσώπου που βρίσκεται σε πραγματική κατοχή, να εγείρει αγωγή βασιζόμενο στο αστικό αδίκημα της παράνομης επέμβασης, το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση Adamou v Christofi (1974) 1 C.L.R. 100 – το σκεπτικό της οποίας υιοθετήθηκε και σε μεταγενέστερες αποφάσεις του, όπως π. χ. στην Ismini Liasidou a. a. v Kyriacos N. Papademetriou as proxy agent of Christakis E. Ioannou (1975) 1 C.L.R. 122 και Γεώργιος Λάμπρου κ. α. ν Ελένης Κεφάλα (2000) 1 (Γ) Α.Α.Δ. 1516 – ανέφερε τα εξής:

«There is no doubt that the plaintiff was in possession of the land in question and has planted the olive trees himself, and clearly in our view the defendant had no right at all to collect the olives and was all along a mere trespasser. It has been said in a number of cases that trespass to land consists in any unjustifiable intrusion by one person upon land in the possession of another. Trespass, therefore, is actionable at the suit of the person in possession of land, in spite of the fact that he is neither the owner nor does he derive title from the owner. Once, therefore, the plaintiff was in occupation or physical control of the land in question and because he has planted those trees, he is holding the land as a de facto possessor and it is too late for the defendant—who never had any title to the land—or indeed she never genuinely believed the land to be hers, to allege that the plaintiff had no right of action against her because the Government is the owner of that land.

In our view, the slightest amount of possession would be sufficient to enable the plaintiff to bring an action against the defendant. In Bristow v. Cormican, [1878] 3 App. Cas. 641, Lord Hatherley said at p. 657:—

“There can be no doubt whatever that some possession is sufficient, against a person invading that possession without himself having any title whatsoever, as a mere stranger, that is to say, it is sufficient as against a wrongdoer. The slightest amount of possession would be sufficient to entitle the person who is so in possession or claims under those who have been or are in such possession, to recover as against a mere trespasser.”

See also Wuta-Ofei v. Danquah [1961] l W.L.R. 1238, where the dictum of Lord Hatherley in Bristow v. Cormican (supra) was followed and applied.

There is no doubt that a de facto possession gives a right to retain the possession and undisputed enjoyment as against all wrong-doers, except the lawful owner, because he who has such a possession may, just as may the lawful owner, use a reasonable degree of force in the defence of the land which he possesses. He may sue in trespass anyone who disturbs his possession, and in such an action it is no answer for the defendant to show that such title and right to possession is in another person. In our view, jus tertii is no defence to the action, unless the defendant can show when trespassing that he acted under the authority of the true owner or of some person having such a right. Therefore, we find ourselves unable to follow the argument of counsel on behalf of the appellant, because in our opinion, the principle of jus tertii applies equally to a case of land and not only to torts as contended by counsel. We would reiterate that in a case of trespass the defendant has to plead and prove that he had a right to possession of the land at the time of the alleged trespass, or that he acted under the authority of some person having such right. That this is so finds also ample justification in our Civil Wrongs Law Cap. 148, and s. 43 is in these terms:— …

It appears that the protection which the law gives to bear possession seems to be nothing more than an extension of the protection that it accords to the person. Possession, as we said earlier in this judgment, implies to some extent personal presence, and the inviolability of the person extends to those sorts of disturbances by which the person might at some time be interfered with. In other words, the explanation of the protection of possession is to be found in the paramount necessity of preventing breaches of the peace.».

(η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου)

Σχετική, εν προκειμένω, είναι και απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση David Charles Orams κ. α. ν Μελέτη Αποστολίδη (2006) 1 Α.Α.Δ. 1402. Σε αυτήν, μεταξύ άλλων, αναφέρονται και τα ακόλουθα:

«Άλλο ζήτημα με το οποίο θεωρούμε σκόπιμο να ασχοληθούμε είναι εκείνο της κατοχής της προαναφερόμενης περιουσίας από τον εφεσίβλητο. Η αγωγή του εφεσίβλητου εναντίον των εφεσειόντων ήταν για παράνομη επέμβαση και η παράνομη επέμβαση σε ακίνητη ιδιοκτησία είναι, ουσιαστικά, αδίκημα εναντίον της κατοχής και όχι της κυριότητας του ακινήτου. Ο ιδιοκτήτης που δεν έχει κατοχή δεν μπορεί να ενάγει σε σχέση με παράνομη επέμβαση στην ιδιοκτησία του, με εξαίρεση την περίπτωση όπου υπάρχει πρόκληση ζημιάς στην περιουσία ή όπου η επέμβαση έχει μόνιμο χαρακτήρα (Δέστε: Λάμπρου κ.ά. ν. Κεφάλα κ.ά. (2000) 1 Α.Α.Δ. 1516). Στην προκείμενη περίπτωση είναι προφανές ότι η επέμβαση των εφεσειόντων στην περιουσία του εφεσιβλήτου έχει μόνιμο χαρακτήρα και επομένως, κατ' εξαίρεση, ο εφεσίβλητος έχει καλό αγώγιμο δικαίωμα εναντίον των εφεσειόντων παρά το ότι δεν έχει κατοχή της περιουσίας του (ένεκα της συνεχιζόμενης παράνομης Τουρκικής κατοχής και της, κατά συνέπεια, παρεμπόδισής του να το πράξει).».

[xviii] Δέστε σχετικά, την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση, Margarita Ikosi v Andreas Karayiannis and Others (1971) 1 C.L.R. 189.

[xix] Αρχή, που πρόσφατα επιδοκιμάστηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο και στην υπόθεση P & MA Restaurant Ltd κ. α. ν Eric John Wakeham, Πολιτική Έφεση Αρ. 286/10, ημερομηνίας 22/02/2013.

[xx] Δέστε σχετικά την υπόθεση Bacardi & Co Ltd v. Vinco Ltd (1996) 1(B) A.A.Δ. 788. Βλέπε επίσης την υπόθεση AIB PLC a. o. v Diamond a. o. [2011] IEHC 505 (του High Court Αγγλίας).

[xxi] Δέστε σχετικά τα αναφερόμενα του Λόρδου Denning, MR, στην απόφαση του στην υπόθεση Customs and Excise Commissioners v Anchor Foods Ltd [1999] 1 WLR 1139.

[xxii] Βλ. C.T. Tobacco Ltd v Εταιρείας Εκδόσεις Αρκτινος Λτδ κ. α. (2003) 1 Α.Α.Δ. 853 και Ντίνου Μιχαηλίδη ν Χρήστου Πουργουρίδη (2000) 1 Α.Α.Δ. 328.

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο