Court awards damages for traffic accident but reduces interest due to plaintiff's significant delay in filing the lawsuit.

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

ALOUPOU AND ANOTHER ν. HJIGEORGHIOU AND ANOTHER (1984) 1 CLR 475

Φοινικαρίδης & άλλη ν. Γεωργίου & άλλων (1991) 1 ΑΑΔ 475

Λαζούρας ν. Σκυλλουριώτου (1992) 1 ΑΑΔ 168

Θεμιστοκλέους ν. Παρασκευά (1992) 1 ΑΑΔ 498

Hρακλέους Eλισάβετ ν. Pένου Πίτρου (1994) 1 ΑΑΔ 239

Μαυροπετρή ν. Λουκά (1995) 1 ΑΑΔ 66

Αλεξάνδρου ν. Ιωάννου (1996) 1 ΑΑΔ 1157

Mερακλή Aρετούλλα και Άλλος ν. Aυγερινού Tαλιώτη (1997) 1 ΑΑΔ 1148

Βαρβάρα Χρίστου Μιχαήλ ν. Φίλιος Γ. Συκοπετρίτης Λίμιτεδ (2000) 1 ΑΑΔ 1049

Κούνουνα Χριστοφής και Άλλοι ν. Κώστας Κυριάκου και Υιός Λτδ. και Άλλου (2001) 1 ΑΑΔ 2126

Χρίστου Χάρης ν. Ευγενίας Khoreva (2002) 1 ΑΑΔ 454

Harmsworth June και Άλλες ν. Salamis Glory και Άλλων (2003) 1 ΑΑΔ 1617

Χαραλάμπους Κασιάνα ν. Γιαννάκη Αναστασιάδη (2003) 1 ΑΑΔ 1709

Κωνσταντινίδης Κωνσταντίνος ν. Μηλίτσας Παπαμιλτιάδουςκαι Άλλων (2007) 1 ΑΑΔ 733

L.P. Transbeton Ltd ν. Κώστα Σταύρου και Άλλης (2009) 1 ΑΑΔ 304

Pούμπας Γεώργιος ν. Nάσου Mακρυγιάννη και Άλλης (2011) 1 ΑΑΔ 1129

Γενικός Εισαγγελέας ν. Μανώλη (1995) 2 ΑΑΔ 207

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:EDPAF:2016:A181

ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ

ΕΝΩΠΙΟΝ: Π. Μιχαηλίδη, Ε. Δ.

Αρ. Αγωγής: 2284/10

Μεταξύ:

Παναγιώτα Λάμπρου Χριστοδούλου, από την Πενταλιά

Ενάγουσα

και

Πανορμίτη Μουζουράκη, από την Γεροσκήπου

Εναγόμενου

Ημερομηνία: 29.8.16

Εμφανίσεις:

Για την Ενάγουσα: κ. Χ. Λαπέρτας

Για τον Εναγόμενο: κα Α. Φλουρέντζου και κ. Ε. Φλουρέντζου

Α Π Ο Φ Α Σ Η

Αφορμή για την καταχώρηση της παρούσας αγωγής αποτέλεσε τροχαίο δυστύχημα που επισυνέβη στις 10.7.09 κατά μήκος της Λεωφόρου Μακαρίου Γ΄ στην Γεροσκήπου της επαρχίας Πάφου με ενεχόμενα το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής KVD 683 εντός του οποίου η Ενάγουσα ήταν συνεπιβάτης και το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής ΖΗΗ 6709 το οποίο οδηγείτο από τον Εναγόμενο. Συνεπεία του πιο πάνω δυστυχήματος η Ενάγουσα υπέστη σωματικές βλάβες, πόνους, ταλαιπωρίες, έξοδα και ζημιές για τις οποίες αξιώνει αποζημιώσεις.

Κατά τον ουσιώδη χρόνο η Ενάγουσα ήταν ηλικίας 53 ετών και εργαζόταν στο ξενοδοχείο Phaethon ως καμαριέρα. Ως εκ της πιο πάνω εργασίας της κέρδιζε το ποσό των Ευρώ 1.500,00 σεντ περίπου μηνιαίως. Επίσης, κατά τον ελεύθερο χρόνο της καθώς και κατά τις αργίες απασχολείτο με γεωργικές εργασίες στα κτήματά της στο χωριό Πενταλειά. Από τις πιο πάνω εργασίες κέρδιζε και/ή επωφελείτο με το συνολικό ποσό των Ευρώ 2.000,00 σεντ μηνιαίως. Ένεκα του τραυματισμού της από το επίδικο δυστύχημα η Ενάγουσα για 2½ μήνες περίπου ήταν εντελώς ανίκανη για οποιαδήποτε εργασία και πολύ περισσότερο για χειρονακτική εργασία.

Συγκεκριμένα η Ενάγουσα αξιώνει την επιδίκαση γενικών αποζημιώσεων «για σοβαρές σωματικές βλάβες οι οποίες επέφεραν εις την Ενάγουσα πόνο, οδύνη και ταλαιπωρίες» καθώς και το συνολικό ποσό των Ευρώ 8.663,80 σεντ ως ειδικές αποζημιώσεις. Το ποσό των Ευρώ 8.663,80 σεντ αποτελείται από τα ακόλουθα κονδύλια:

Ευρώ 5.000,00 σεντ ως απώλεια ημερομισθίων και/ή εισοδημάτων για 2 ½ μήνες περίπου

Ευρώ 3.078,37 σεντ ιατρικά έξοδα, ιατρικές εκθέσεις, φάρμακα, αυχενικό κολάρο και αναλύσεις

Ευρώ 85,43 σεντ έξοδα για την Αστυνομική Έκθεση και

Ευρώ 500,00 σεντ για μεταφορικά έξοδα.

Τέλος, αξιώνει νόμιμο τόκο επί των επιδικασθεισόμενων ποσών από τις 10.7.09 μέχρι εξόφλησης πλέον τα έξοδα της αγωγής πλέον ΦΠΑ.

Με την Υπεράσπιση του ο Εναγόμενος αρνείται όλους τους ισχυρισμούς της Ενάγουσας οι οποίοι εκτίθενται στην Έκθεση Απαίτησής της. Παραδέχεται μόνο ότι κατά τον ουσιώδη χρόνο ήταν ο οδηγός και ιδιοκτήτης του αυτοκινήτου με αριθμούς εγγραφής ΖΗΗ 6709 καθώς και ότι το επίδικο δυστύχημα επισυνέβη μεταξύ του αυτοκινήτου που οδηγούσε ο ίδιος και του αυτοκινήτου με αριθμούς εγγραφής KVD 683. Ειδικότερα αρνείται ότι ως εκ του επίδικου δυστυχήματος η Ενάγουσα υπέστη τις σωματικές βλάβες που ισχυρίζεται στην Έκθεση Απαίτησής της καθώς και τις με αυτή αξιώμενες ζημίες. Διαζευκτικά ισχυρίζεται ότι οι υπό της Ενάγουσας ισχυριζόμενες σωματικές βλάβες και ή ζημίες και/ή ειδικές ζημίες είναι υπερβολικές και/ή εξογκωμένες και εν πάση περιπτώσει ουδεμία ευθύνη φέρει ο ίδιος γι’ αυτές.

Η ευθύνη δεν αποτελεί επίδικο ζήτημα αφού στις 23.1.14 δηλώθηκε από κοινού ότι ο Εναγόμενος φέρει πλήρη ευθύνη για την πρόκληση του επίδικου δυστυχήματος.

Για την πλευρά της Ενάγουσας κατέθεσαν ο Τάκης Θεοδοσίου (ΜΕ 1), η Ενάγουσα (ΜΕ 2), ο Γιώργος Θεοδοσίου (ΜΕ 3), ο Μιχάλης Μιχαήλ (ΜΕ 4) και ο Ιωάννης Ιωάννου (ΜΕ 5). Για την πλευρά του Εναγόμενου κατέθεσαν ο Ηλίας Γεωργίου (ΜΥ 1), η Μαρία Λαμπριανού (ΜΥ 2) και ο Δημήτρης Παπαδόπουλος (ΜΥ 3).

Παρακολούθησα με μεγάλη προσοχή όλους τους μάρτυρες ενόσω έδιναν μαρτυρία ενώπιόν μου και είχα την ευκαιρία να παρατηρήσω τόσο τον τρόπο με τον οποίο αυτοί απάντησαν στις διάφορες ερωτήσεις που τους τέθηκαν όσο και την εν γένει συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα.

Κατ’ αρχή, θα πρέπει να λεχθεί ότι η παρούσα υπόθεση ως πολιτική τοιαύτη κρίνεται επί του ισοζυγίου των πιθανοτήτων και ένας μάρτυρας μπορεί να γίνει πιστευτός είτε εξ’ ολοκλήρου είτε μερικώς (Βλ. Αγαπίου ν. Παναγιώτου (1988) 1 ΑΑΔ 263 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Μανώλη (1995) 2 ΑΑΔ 207). Λέχθηκε, επίσης, ότι η επιλεκτική αποδοχή μέρους της μαρτυρίας ενός μάρτυρα δεν είναι επιλήψιμη (Βλ. Χάρης Χρίστου ν. Ευγενία Khoreva (2002) 1 ΑΑΔ 454).

Πρώτος μάρτυρας κατέθεσε ο Τάκης Θεοδοσίου. Ο μάρτυρας είναι ιδιώτης γενικός χειρούργος και εργάζεται στην δική του ιδιόκτητη κλινική με την ονομασία «Ιπποκράτειο», από τώρα και στο εξής «η κλινική». Στα πλαίσια της κυρίως εξέτασής του ο μάρτυρας κατέθεσε γραπτή άδεια ασθενείας αφορώσα στην Ενάγουσα, ιατρικό πιστοποιητικό ημερομηνίας 16.9.09 καθώς και τιμολόγιο που ετοιμάσθηκε από την κλινική για τις υπηρεσίες που προσφέρθηκαν στην Ενάγουσα. Τα εν λόγω έγγραφα σημειώθηκαν από το Δικαστήριο ως Τεκμήρια 1, 2 και 3 αντίστοιχα. Το Τεκμήριο 2 υπογράφεται από τον μάρτυρα. Το ετοίμασε ο ίδιος στην βάση του φακέλου της Ενάγουσας που τηρείται στην κλινική.

Η Ενάγουσα νοσηλεύθηκε στην κλινική μετά την εμπλοκή της σε τροχαίο δυστύχημα και πρακολουθείτο ως εξωτερικός ασθενής μέχρι την πλήρη ανάρρωσή της.

Στην περίπτωση της Ενάγουσας ήταν απόλυτα δικαιολογημένη η χορήγηση άδειας ανάπαυσης και αποχής από την εργασία της για περίοδο 2 μηνών. Το Τεκμήριο 1 ήταν η πρώτη άδεια που δόθηκε διάρκειας ενός μηνός, ήτοι από 21.7.09 μέχρι 21.8.09. Δόθηκε στην Ενάγουσα με την ελπίδα ότι θα γινόταν εντελώς καλά και ότι θα μπορούσε να επιστρέψει στην εργασία της. Όμως, επειδή στην λήξη του μήνα η Ενάγουσα δεν ήταν εντελώς καλά η άδεια παρατάθηκε για ακόμη ένα μήνα μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2009. Σύμφωνα με την τελική εκτίμηση της κατάστασης της υγείας της κατά την λήξη των 2 μηνών η Ενάγουσα μπορούσε να εργάζεται. Της συνεστήθη δε να λαμβάνει παυσίπονο όταν έχει πόνο στον αγκώνα. Όλα τα υπόλοιπα ήταν φυσιολογικά. Συγκεκριμένα στις 16.9.09 έλαβε χώρα κλινική εξέταση κατά την οποία διαπιστώθηκε ότι η Ενάγουσα ήταν αρκετά καλά και βελτιωμένη. Παραπονείτο μόνο για πόνο κατά διαστήματα στον δεξιό αγκώνα.

Όλες οι ιατρικές υπηρεσίες που παρασχέθηκαν στην Ενάγουσα ήταν αναγκαίες. Ο ορθοπεδικός που εξέτασε την Ενάγουσα κατά τον ουσιώδη χρόνο στεγάζονταν στην κλινική και εργαζόταν σε αυτήν με πλήρη απασχόληση. Εξακολουθεί δε να εργάζεται στην κλινική μέχρι και σήμερα και είναι μέτοχος. Ο νευρολόγος και ο νευροχειρούργος που, επίσης, εξέτασαν την Ενάγουσα ήταν και εξακολουθούν να είναι εξωτερικοί συνεργάτες της κλινικής οι οποίοι καλούνται όταν κρίνονται απαραίτητοι για να εξετάσουν, να γνωματεύσουν και να συστήσουν θεραπεία.

Ο μάρτυρας είχε υπό την απόλυτη ευθύνη του την διάγνωση και θεραπεία της Ενάγουσας. Ο ορθοπεδικός, ο νευρολόγος και ο νευροχειρούργος κλήθηκαν από τον ίδιο καθότι υπήρχαν θέματα που ήταν εκτός της ειδικότητάς του.

Κανένα ποσό από το Τεκμήριο 3 δεν πληρώθηκε από την Ενάγουσα μέχρι σήμερα.

Αντεξεταζόμενος ο μάρτυρας ανέφερε, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα. Από την πρώτη ημέρα που επισκέφθηκε την κλινική και εισήχθη σε αυτήν η Ενάγουσα ανέφερε στον μάρτυρα ότι είχε πονοκέφαλο από την ημέρα του επίδικου δυστυχήματος αδιάλειπτα μέχρι τότε. Ανέφερε, επίσης, ότι στην σκηνή είχε κάνει εμετό, ότι μετά την σύγκρουση έχασε τις αισθήσεις της και λιποθύμησε και ότι είχε απώλεια μνήμης. Συγκεκριμένα, δεν θυμόταν πλήρως πώς είχε γίνει το επίδικο δυστύχημα. Το κενό μνήμης εντοπίζεται από το χρονικό σημείο που έγινε το επίδικο δυστύχημα και μετά. Η απώλεια μνήμης είναι οίδημα του εγκεφάλου που προκύπτει απότομα, συνήθως, από κτύπημα. Η ζάλη, ο πονοκέφαλος και η αστάθεια στην βάδιση ήταν τα σημαντικότερα προβλήματα που παρουσίαζε η Ενάγουσα. Πέραν της δικής του κλινικής εξέτασης έλαβε χώρα εξέταση από ειδικό ορθοπεδικό, τον υιό του, ΜΕ 3 καθώς και από νευρολόγο και νευροχειρούργο.

Επίσης, κατά την επίσκεψή της στην κλινική η Ενάγουσα ανέφερε στον μάρτυρα ότι πονούσε τον δεξιό της αγκώνα και ότι ο πόνος αυτός είχε ξεκινήσει μετά το επίδικο δυστύχημα. Οίδημα στην περιοχή του αγκώνα σημαίνει πρήξιμο. Η Ενάγουσα κλινικά παρουσίαζε ένα δεξιό αγκώνα ελαφρώς οιδηματώδη. Πονούσε και δεν μπορούσε να ανοίξει ή να κλείσει τον δεξιό της αγκώνα. Το οίδημα ήταν εμφανές μετά από σύγκριση με τον αριστερό αγκώνα. Ο μάρτυρας απέκλεισε το ενδεχόμενο η Ενάγουσα να κτύπησε τον αγκώνα της στις 10.7.09 και το πρήξιμο να παρουσιάσθηκε στις 14.7.09. Θα εκδηλώνονταν ενωρίτερα και συγκεκριμένα μέσα σε ένα χρονικό διάστημα 4 με 48 ωρών. Ο πόνος, όμως, εκδηλώνεται αμέσως. Η κάκωση του δεξιού αγκώνα ήταν ένα από τα θέματα που αφορούσαν τον ΜΕ 3 και που εξετάσθηκε από τον ΜΕ 3. Το οίδημα και ο πόνος στον αγκώνα ήταν υποδεέστερα τραύματα. Από τα έγγραφα που ο μάρτυρας είχε μπροστά του δεν διαπίστωσε ακτινογραφίες αγκώνα.

Η θλάση του αυχένα ήταν βαριά καθότι 4 μέρες μετά το επίδικο δυστύχημα η Ενάγουσα εξακολουθούσε να έχει αστάθεια στην βάδιση. Οι ακτινογραφίες του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου έδειχναν μερικό ευθειασμό της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης. Οι ακτινογραφίες που έγιναν σε δεύτερο στάδιο, ήτοι μετά την εισαγωγή της Ενάγουσας στην κλινική, έδειχναν πιο έντονο τον ευθειασμό. Σε αυτό μπορεί να συνέβαλε ο τρόπος με τον οποίο βγήκε η ακτινογραφία στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου. Ο ευθειασμός προκαλείται από την σύσπαση των αυχενικών μυών λόγω της απότομης πλήξης η οποία αλλοιώνει την φυσιολογική λόρδωση της σπονδυλικής στήλης. Η Ενάγουσα υπεβλήθη εκ νέου σε ακτινολογικό έλεγχο στον αυχένα για να αποκλεισθεί η ύπαρξη ρωγμώδους κατάγματος το οποίο φαίνεται μετά τις 4 μέρες και το οποίο δεν διεφάνη στις πρώτες ακτινογραφίες και, επομένως, για να αποκλεισθεί το ενδεχόμενο ο ευθειασμός να προκλήθηκε από κάταγμα του αυχένα αφ’ ης στιγμής η Ενάγουσα παρά το ότι φορούσε αυχενικό κολάρο παραπονούνταν για έντονο πόνο. Οι ακτινογραφίες που έγιναν σε δεύτερο στάδιο δεν έδειξαν κάταγμα του αυχένα.

Η αστάθεια στην βάδιση διαπιστώθηκε και από τον ίδιο όταν υπέβαλε την Ενάγουσα στην σχετική δοκιμασία. Συγκεκριμένα η Ενάγουσα είχε αστάθεια και έχανε την ισορροπία της ενώ ήταν όρθια με κλειστά τα μάτια και τεντωμένα τα χέρια καθώς και όταν βάδιζε με κλειστά τα μάτια. Η δοκιμασία αυτή είναι μια από τις απλούστερες εξετάσεις για διαπίστωση κρανιοεγκεφαλικής κάκωσης.

Προς αντιμετώπιση των προβλημάτων της Ενάγουσας τοποθετήθηκε στην Ενάγουσα σκληρό αυχενικό κολάρο ώστε να μην κινείται ο αυχένας και η κατάσταση επιδεινωθεί και χορηγήθηκαν ενδοφλέβιοι ορροί με φάρμακα Dexamed, Methygobal, Nootropil και Diclac. Η ανάπαυση ως εκ της καθήλωσης με το αυχενικό κολάρο και η δράση των φαρμάκων βοηθούν στην αντιμετώπιση και θεραπεία. Το Diclac δόθηκε ως παυσίπονο-αντιφλεγμονώδες προς αντιμετώπιση των πονοκεφάλων οι οποίες επενεργούν στην αστάθεια και οι οποίοι προκαλούνται από τον ερεθισμό των ριζών από τους αυχενικούς σπονδύλους. Δόθηκε για ανακούφιση. Επίσης, βελτιώνει ελαφρώς την οιδηματική εικόνα. Το Methygobal είναι σύμπλεγμα βιταμινών Β. Βοηθά στην επούλωση των νεύρων που έχουν πληγεί ή ερεθιστεί και εμποδίζει την δημιουργία μόνιμης νευροπάθειας. Το Dexamed περιέχει ντεξαμεθαζόνη. Είναι αντιφλεγμονώδες, ανήκει στα κορτικοστεροειδή και είναι άλλης κατηγορίας πέραν του Diclac. Η ντεξαμεθαζόνη είναι πιο αποδοτική όταν υπάρχουν προβλήματα στο κεντρικό νευρικό σύστημα και είναι το φάρμακο που συνιστούν οι νευροχειρούργοι. Τα πιο πάνω φάρμακα είναι νευροτρόπα και βοηθούν στην λειτουργικότητα των νευρικών κυττάρων. Βοηθούν στην βελτίωση της εγκεφαλικής λειτουργίας και του νευρικού συστήματος και, κατ’ επέκταση, στην αντιμετώπιση της αστάθειας.

Με την ακινητοποίηση και τα ίδια φάρμακα αντιμετωπίσθηκε και η κρανιοεγκεφαλική κάκωση. Η θλάση του αυχένα αντιμετωπίσθηκε με το Diclac, την ντεξαμεθαζόνη και το Dexamed. Η θλάση του θώρακα, του στέρνου, της κλείδας και η κάκωση του δεξιού αγκώνα αντιμετωπίσθηκαν με το Diclac. Για το οίδημα του αγκώνα βοηθούσε και το Dexamed. Επίσης, τοποθετήθηκε φάκελος προς ακινητοποίηση του αγκώνα και αποφυγή επιδείνωσης του οιδήματος και του πόνου.

Το Dexamed χορηγήθηκε για προληπτικούς λόγους. Δόθηκε σαν αντιφλεγμονώδες αποιδηματικό του εγκεφάλου. Πάντοτε μετά από οποιαδήποτε πλήξη του εγκεφάλου σε απότομο κτύπημα, ακόμα, και σε φρενάρισμα, υπάρχει οίδημα, εξ’ ου και σαν πρώτη συμπτωματολογία παρουσιάζεται βραχυκαρδία. Η Ενάγουσα είχε βραχυκαρδία όταν επισκέφθηκε την κλινική για πρώτη φορά. Συγκεκριμένα είχε πίεση 110 με 55 και 55 σφυγμούς το λεπτό χωρίς να έχει καρδιολογικό πρόβλημα. Αυτό σημαίνει την ύπαρξη κεντρικής αιτιολογίας πίεσης στον ενδοκράνιο χώρο στον εγκέφαλο. Αυτό είναι κάτι που δεν φαίνεται με τις ακτινογραφίες. Καμία ακτινογραφία δεν απεικονίζει τον εγκέφαλο ή την αιμορραγία ή το οίδημα εγκεφάλου. Εν τέλει η βραχυκαρδία αποδόθηκε σε συμπτωματολογία του κεντρικού νευρικού συστήματος η οποία καταμαρτυρούνταν από την πτώση του αριστερού χεριού.

Το Nootropil χορηγήθηκε υπό μορφή δισκίων. Στην κλινική η Ενάγουσα έλαβε δύο κουτιά Nootropil τα οποία και συνέχισε στο σπίτι. Η δόση ήταν δύο δισκία την ημέρα. Η ντεξαμεθαζόνη δόθηκε σε ενέσιμη μορφή, δύο ενέσεις το 24ωρο. Η Ενάγουσα στις 2½ μέρες που νοσηλεύθηκε στην κλινική έλαβε 5 συνολικά ενέσεις Dexamed. Οι ορροί χορηγήθηκαν για να χορηγηθούν οι ενέσεις Methycobal και Dexamed. Η Ενάγουσα έλαβε 7 ορρούς.

Επίσης, με σύσταση του νευροχειρούργου η Ενάγουσα υπεβλήθη σε μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου εκτός κλινικής όχι για να αποκλεισθεί το οίδημα αλλά για να αποκλεισθεί πιθανή εγκεφαλική αιμορραγία και η οποία απέκλεισε πιθανή εγκεφαλική αιμορραγία.

Στο Τεκμήριο 2 δεν γίνεται αναφορά σε ακτινογραφίες. Αναφορά σε ακτινογραφίες και CT εγκεφάλου γίνεται στο τιμολόγιο – Τεκμήριο 3. Η διάγνωση που φαίνεται στο Τεκμήριο 2 είναι και δική του πρώτη διάγνωση επιβεβαιωμένη από τους δύο άλλους εξειδικευμένους ιατρούς. Διασαφήνισε ότι στο Τεκμήριο 2 κάτω από τον τίτλο «Κλινική εικόνα» κατέγραψε τα δικά του ευρήματα. Το μέρος του Τεκμηρίου 2 κάτω από τον τίτλο «Διάγνωση» συμπληρώθηκε αφού ο μάρτυρας είχε υπόψη του τα ευρήματα των άλλων ιατρών που εξέτασαν την Ενάγουσα. Το Τεκμήριο 2 συντάχθηκε από κοινού με τον ΜΕ 3. Οι άλλοι δύο ιατροί είχαν ετοιμάσει ο καθένας το δικό του πιστοποιητικό.

Κατά την επίσκεψή της στην κλινική η Ενάγουσα προσκόμισε στον μάρτυρα ακτινογραφίες στέρνου, αυχένα και κρανίου οι οποίες έγιναν στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου. Παρά τούτο ο μάρτυρας ήταν υποχρεωμένος να υποβάλει και υπέβαλε την Ενάγουσα εκ νέου σε ακτινολογικό έλεγχο καθώς και σε μαγνητική τομογραφία αφού ο νευρολόγος και ο νευροχειρούργος συνέστησαν την διενέργεια ακτινολογικού ελέγχου και τομογραφίας είτε μαγνητικής είτε αξονικής. Τα προβλήματα της Ενάγουσας δικαιολογούσαν την διενέργεια εκ νέου ακτινολογικής εξέτασης προς αποκλεισμό ενδεχομένων.

Ερωτηθείς τι θεραπεία είχε ακολουθήσει η Ενάγουσα μέσα στους δύο μήνες μέχρι τις 16.9.09 ο μάρτυρας απάντησε ότι είχε ακινητοποιημένο με φάκελο το τραυματισμένο άνω άκρο, έφερε αυχενικό κολάρο για προφύλαξη του τραυματισμένου αυχένα, ήταν σε ηρεμία χωρίς να «ζορίζει» το βιοσκελετικό της σύστημα και λάμβανε φαρμακευτική αγωγή. Τον φάκελο και το κολάρο δεν τα έφερε καθόλη την διάρκεια των δύο μηνών. Εν πάση, όμως, περιπτώσει τα έφερε για αρκετές μέρες.

Η δίμηνη άδεια κρίθηκε αναγκαία τόσο από τον ίδιο όσο και από τους υπόλοιπους ιατρούς που την εξέτασαν. Η δεύτερη άδεια δόθηκε προφορικά κατόπιν επαναξιολόγησης μέχρι τις 16.9.09 που έγινε η τελική αξιολόγηση οπότε και συνεστήθη στην Ενάγουσα να αρχίσει ξανά εργασία καθότι η κλινική της εικόνα ήταν πάρα πολύ καλή και τα ενοχλήματα ελάχιστα. Υπήρχαν μόνο ελαφροί πόνοι κατά διαστήματα στον δεξιό αγκώνα. Η πρώτη άδεια δόθηκε για την περίοδο από 21.7.09 μέχρι 21.8.09. Δεν της δόθηκε άδεια από τις 16.7.09 που εξήλθε της κλινικής γιατί μέχρι τις 20.7.09 συμπεριλαμβανομένης είχε άδεια από το Γενικό Νοσοκομείο Πάφου. Μέχρι τις 16.9.09 η Ενάγουσα εξετάσθηκε στα Εξωτερικά Ιατρεία 5 συνολικά φορές.

Αναφορικά με το χέρι ο μάρτυρας υπέδειξε ότι το δεξί χέρι της Ενάγουσας δεν μπορούσε να μείνει τεντωμένο όπως το αριστερό και «έχανε» σιγά-σιγά στο ύψος. Το πρόβλημα με το δεξί άνω άκρο παρουσιάσθηκε τις πρώτες ημέρες. Συγκεκριμένα στην προσπάθειά της η Ενάγουσα να τεντώσει τα δύο της χέρια μπροστά στο ύψος των ώμων το δεξί της χέρι παρουσίαζε ελαφρά πτώση. Στις 16.9.09, όμως, η συμπτωματολογία αυτή δεν υπήρχε. Ο ορθοπεδικός που την εξέτασε δεν διαπίστωσε να εξακολουθούσε να εμμένει το πιο πάνω πρόβλημα. Μέχρι τις 16.9.09 η Ενάγουσα ήταν ικανή να σιτίζεται και να τρώει μόνη της. Ήταν ανίκανη, όμως, να σηκώνει βάρος ή να κανει χειρονακτική εργασία.

Η Ενάγουσα δεν παραπονούνταν για βουητό στο κεφάλι της ή για πρόβλημα αναπνοής τις βραδινές ώρες.

Μετά τις 16.9.09 δεν εξέτασε ξανά την Ενάγουσα, ούτε και είχε οποιαδήποτε επαφή μαζί της. Γνωρίζοντας δε ότι η Ενάγουσα είχε διορίσει δικηγόρο για τις απαιτήσεις της είχε μόνο επαφή με τον δικηγόρο της.

Στην κλινική η Ενάγουσα δεν κατέβαλε οποιοδήποτε ποσό καθ’ οιονδήποτε χρόνο. Το μόνο που αγόρασε από μόνη της και συγκεκριμένα ο σύζυγός της ήταν αυχενικό κολάρο από φαρμακείο στην τιμή των Ευρώ 48,00 σεντ. Χρεώθηκε δε από την κλινική το ποσό των Ευρώ 40,00 σεντ για το κονδύλι αυτό καθότι τόσα χρεώνει η κλινική για τα αυχενικά κολάρα που προμηθεύει η ίδια στους ασθενείς της.

Το ποσό των Ευρώ 40,00 σεντ είναι η τιμή στην οποία και η ίδια η κλινική αγοράζει τα αυχενικά κολάρα από το φαρμακείο. Άσχετα αν στο ευρύ κοινό το φαρμακείο χρεώνει Ευρώ 48,00 σεντ. Γι’ αυτό και δεν μπορούσε η χρέωση στο Τεκμήριο 3 να είναι μεγαλύτερη από Ευρώ 40,00 σεντ ή να είναι στην τιμή που το κολάρο αγοράσθηκε από τον σύζυγο της Ενάγουσας.

Ο λόγος που υπάρχει χρέωση στο Τεκμήριο 3 για το κονδύλι αυτό είναι για χάρη απλούστευσης των διαδικασιών, ήτοι για να παρουσιασθούν όλα τα έξοδα σε ένα τιμολόγιο, αφ’ ης στιγμής υπάρχει απαίτηση από Ασφαλιστική εταιρεία. Με την πληρωμή του τιμολογίου – Τεκμήριο 3 – το ποσό των Ευρώ 40,00 σεντ θα επιστραφεί στον σύζυγο της Ενάγουσας.

Είναι δε ο σύζυγος της Ενάγουσας που ζήτησε από τον μάρτυρα να συμπεριλάβει το πιο πάνω κονδύλι στο Τεκμήριο 3. Συμφώνησε ότι το κολάρο για το οποίο υπάρχει η χρέωση των Ευρώ 40,00 σεντ στο Τιμολόγιο 3 είναι το κολάρο που είχε αγοράσει ο σύζυγος της Ενάγουσας πριν ακόμα η τελευταία επισκεφθεί την κλινική για πρώτη φορά και τον οποίο η Ενάγουσα φορούσε την ημέρα εκείνη.

Στο Τεκμήριο 3 περιλαμβάνεται και η χρέωση για την τομογραφία που έγινε στο ΙΑΣΗ. Η τομογραφία δεν θα γινόταν αν η κλινική δεν αναλάμβανε την υποχρέωση να ξοφλήσει το ΙΑΣΗ. Το ΙΑΣΗ θα πληρωθεί το ποσό που χρέωσε για τομογραφία όταν πληρωθεί και η κλινική. Το ποσό των Ευρώ 800,00 σεντ για το οποίο υπάρχει χρέωση στο Τεκμήριο 3 περιλαμβάνει το κόστος για την αξονική τομογραφία και για τις ακτινογραφίες που έγιναν στο ΙΑΣΗ και το κόστος για το C – ARM που έγινε στην κλινική.

Υποστήριξε ότι οι χρεώσεις που φαίνονται στο Τεκμήριο 3 είναι οι συνήθεις χρεώσεις, ήτοι αυτές με τις οποίες η κλινική χρεώνει τους ασθενείς της την τελευταία πενταετία. Συγκεκριμένα από τον Ιούλιο του 2009 μέχρι σήμερα οι χρεώσεις είναι οι ίδιες.

Το Τεκμήριο 1 συντάχθηκε από τον ΜΕ 3 καθ’ υπόδειξη του μάρτυρα και υπεγράφη από τον μάρτυρα καθότι ο μάρτυρας ήταν ο θεράπων ιατρός. Το Τεκμήριο 3 συντάχθηκε και υπεγράφη από τον μάρτυρα. Η ημερομηνία 18.1.09 είναι λανθασμένη. Η ορθή ημερομηνία είναι η 18.9.09.

Σύμφωνα με το Τεκμήριο 3 οι δύο διανυκτερεύσεις στην κλινική χρεώθηκαν με το συνολικό ποσό των Ευρώ 320,00 σεντ, ήτοι Ευρώ 160,00 το βράδυ. Το ποσό αυτό περιλαμβάνει την φιλοξενία στην κλινική, την σίτιση και την περιποίηση της Ενάγουσας από το νοσηλευτικό προσωπικό. Και δεν περιλαμβάνει αναλύσεις, ιατρικές εξετάσεις ή οτιδήποτε άλλο.

Η διανυκτέρευση κρίθηκε απαραίτητη αφού συν τοις άλλοις τα φάρμακα και, κατ’ επέκταση, η θεραπεία χορηγήθηκαν με ορρούς και ενέσιμα σκευάσματα. Επίσης, τα δύο βράδυα ήταν το ελάχιστο που μπορούσε να μείνει η Ενάγουσα στην κλινική για σκοπούς διερεύνησης η οποία έγινε σε χρόνο ρεκόρ. Ενδεικτικό τούτου είναι ότι η Ενάγουσα εισήχθη στην κλινική το απόγευμα ότε και έγινε ο βασικός κλινικός έλεγχος καθώς και η κλινική εξέταση από τον ορθοπεδικό και η εξέταση της κινητικότητας του δεξιού αγκώνα και του δεξιού ώμου με το C-ARM και το πρωί της επόμενης ημέρας η Ενάγουσα υπεβλήθη σε ακτινογραφίες κρανίου, αυχένα, στέρνου, κλείδας, μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου και μυογράφημα.

Εξήλθε δε την επόμενη ημέρα, 16.7.09, μετά τις 8:00 μ.μ.. Στις 8:00 μ.μ. της χορηγήθηκε η τελευταία ένεση Diclac ενδομυικά. Στις 16.7.09 η Ενάγουσα έλαβε επιπλέον σε ενέσιμη μορφή πλην όμως ενδοφλέβια, ήτοι μέσα στον ορρό, 2 ενέσεις Methycobal και μια ένεση Dexamed. Η λήψη φαρμάκων σε ενέσιμη μορφή ήταν επιβεβλημένη για σκοπούς ταχείας βελτίωσης.

Σε μεταγενέστερο στάδιο της αντεξέτασης υποστήριξε ότι η μαγνητική τομογραφία και οι ακτινογραφίες έγιναν στις 16.7.09 το πρωί.

Σύμφωνα με το Τεκμήριο 3 οι αναλύσεις αίματος και ορρού αίματος στοίχισαν Ευρώ 130,00 σεντ. Με την ανάλυση του αίματος γίνεται μέτρηση ερυθρών και λευκών αιμοσφαιρίων, αιμοσφαιρίνης και ποσοστιαίας αναλογία λευκών και με την ανάλυση του ορρού αίματος ελέχθηκαν το ποσοστό ζάχαρου στο αίμα, ουρίας, ουρικού οξέως, τριγλυκεριδίων, χοληστερίνης, νάτριου, κάλλιου, χλώριου, κρεατινίνης, χολερυθρίνης, ασβεστίου, αμυλάσης και πρωτεϊνών. Οι αναλύσεις έγιναν στην κλινική από την χημικό Τούλα Παπαξενοφώντος το εργαστήριο της οποίας στεγάζεται στο ισόγειο της κλινικής και η οποία δεν εργοδοτείται από την κλινική. Το πιο πάνω ποσό οφείλεται από την κλινική στην χημικό. Η χημικός δεν εξέδωσε τιμολόγιο.

Σύμφωνα με το Τεκμήριο 3 το ultra sound κοιλίας στοίχισε Ευρώ 60,00 σεντ. Η εξέταση αυτή έγινε από τον μάρτυρα προς αποκλεισμό της πιθανότητας υποκάψιου αιματώματος στον σπλήνα, ή το σηκώτι. Η διενέργεια αυτής της εξέτασης είναι κανόνας σε περιπτώσεις κτυπημάτων και λιποθυμικών επεισοδίων. Στην συγκεκριμένη περίπτωση η Ενάγουσα είχε κτυπηθεί στον θώρακα, τα πλευρά και το κεφάλι και είχε λιποθυμικό επεισόδιο. Το υπερηχογράφημα δεν έδειξε υποκάψιο αιμάτωμα στον σπλήνα ή το σηκώτι. Δεν γνωρίζει αν είχε προηγηθεί υπέρηχος κοιλίας στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου. Ο σύζυγος της Ενάγουσας είχε παραδώσει στον μάρτυρα ένα φάκελο που περιείχε μόνο τις ακτινογραφίες που έγιναν στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου. Στον εν λόγω φάκελο δεν υπήρχε υπερηχογράφημα κοιλίας. Επίσης, οι ακτινογραφίες του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου ήταν κάκιστης ποιότητας και κανένας ιατρός δεν θα μπορούσε να αποκλείσει από αυτές κάτι το παθολογικό. Στο Τεκμήριο 2 δεν γίνεται αναφορά σε υπέρηχο κοιλίας καθότι από την εν λόγω εξέταση δεν προέκυψε εύρημα θετικό. Αναφορά για την εξέταση αυτή γίνεται στο Τεκμήριο 3 στο οποίο φαίνεται η χρέωση.

Με την είσοδο της Ενάγουσας στην κλινική ο ΜΕ 3 της τοποθέτησε μηχανισμό ακινητοποίησης, ήτοι φάκελο, για σκοπούς ακινητοποίησης του αγκώνα και την υπέβαλε σε ακτινολογικό έλεγχο C-ARM για δεξιό αγκώνα και δεξιό ώμο. Με αυτή την εξέταση φαίνεται την ίδια στιγμή αν η άρθρωση του αγκώνα και του ώμου έχει σοβαρό πρόβλημα ή κάταγμα. Για την εξέταση αυτή η Ενάγουσα χρεώθηκε με Ευρώ 100,00 σεντ, ποσό το οποίο περιλαμβάνεται στο ποσό των Ευρώ 800,00 σεντ που είναι η χρέωση για ακτινογραφίες και μαγνητική τομογραφία (CT) εγκεφάλου.

Επίσης, η Ενάγουσα χρεώθηκε με Ευρώ 100,00 σεντ μεταφορικά προς το ΙΑΣΗ για σκοπούς διενέργειας μαγνητικής τομογραφίας εγκεφάλου. Το ΙΑΣΗ είναι το μόνο ιατρικό κέντρο στην Πάφο που κάνει μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου. Η μεταφορά στο ΙΑΣΗ έγινε με ασθενοφόρο της κλινικής συνοδεία του ΜΕ 3 και κατά την μεταφορά η Ενάγουσα έφερε νάρθηκα στο χέρι και ορρό.

Στο ΙΑΣΗ η Ενάγουσα υπεβλήθη σε ακτινογραφίες θώρακα, κλειδών, κρανίου και αυχένα καθώς και μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου με contrast, ήτοι με σκιαγραφικό, κατόπιν υπόδειξης του νευροχειρούργου. Το ΙΑΣΗ χρέωσε την κλινική για τις ακτινογραφίες με το ποσό των Ευρώ 100,00 σεντ και για την μαγνητική τομογραφία με το ποσό των Ευρώ 500,00 σεντ. Τις ακτινογραφίες και την μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου στο ΙΑΣΗ τις έκανε ο Γιώργος Βορκάς. Η μαγνητική τομογραφία απέκλεισε αυτό για το οποίο διατάχθηκε η διενέργεια μιας τέτοιας εξέτασης, ήτοι η ύπαρξη αιματώματος στον εγκέφαλο. Συναφώς ο ιατρός Βορκάς στο πόρισμά του αναφέρει την μη ύπαρξη εστιακής βλάβης. Η κρανιοεγκεφαλική κάκωση δεν έχει να κάνει με την μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου. Η διάγνωσή της δε στηρίζεται στην κλινική εικόνα του ασθενούς.

Ο μάρτυρας κατέθεσε τις ακτινογραφίες του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου – 8 στον αριθμό – οι οποίες σημειώθηκαν από το Δικαστήριο ως δέσμη εγγράφων – Τεκμήριο 4.

Η κλινική εικόνα της Ενάγουσας έδειχνε υπαρκτά προβλήματα και συμπτωματολογία τα οποία έπρεπε να διερευνηθούν και οι ακτινογραφίες του Νοσοκομείου που η Ενάγουσα είχε προσκομίσει δεν ήταν στοιχείο ικανοποιητικό για να αποκλεισθεί η μη ύπαρξη παθολογικού αίτιου.

Σύμφωνα με το Τεκμήριο 3 ο μάρτυρας χρέωσε την Ενάγουσα για τις δικές του υπηρεσίες με το ποσό των Ευρώ 280,00 σεντ. Το ποσό αυτό περιλαμβάνει την παρακολούθηση του μάρτυρα επί 24ωρου βάσεως από την αρχή μέχρι το τέλος, ήτοι από την πρώτη ημέρα, 14.7.09, μέχρι την τελευταία, 16.7.09.

Ο νευρολόγος, ΜΕ 4, παρατήρησε πτώση του δεξιού χεριού η οποία υποδηλούσε κάποια βλάβη. Σε συνδυασμό με την νευροπάθεια που η Ενάγουσα παρουσίαζε στον δεξιό αγκώνα και ώμο εισηγήθηκε και υπέβαλε την Ενάγουσα σε μυογράφημα και χρέωσε το ποσό των Ευρώ 350,00 σεντ. Το εν λόγω ποσό περιλαμβάνει τις δύο επισκέψεις του ΜΕ 4 στην κλινική και το μυογράφημα που έγινε στο ιατρικό κέντρο όπου εργάζεται ο ΜΕ 4 και το οποίο έλαβε χώρα μετά την μαγνητική τομογραφία. Ο ΜΕ 4 δεν εξέδωσε τιμολόγιο, ανέφερε, όμως, στην κλινική ότι η αμοιβή του είναι Ευρώ 350,00 σεντ. Η κλινική είναι χρεωμένη στον ΜΕ 4 με το πιο πάνω ποσό.

Ο νευροχειρούργος, ΜΕ 5, εξέτασε την Ενάγουσα, για πρώτη φορά, στις 15.7.09 και ακολούθως μετά την μαγνητική τομογραφία. Επίσης, εξέτασε ξανά την Ενάγουσα ως εξωτερικό ασθενή. Η αμοιβή του ήταν Ευρώ 350,00 σεντ πλέον Ευρώ 300,00 σεντ για την έκδοση του πιστοποιητικού του. Αποδέχθηκε, όμως, την χρέωση των Ευρώ 200,00 σεντ αντί των Ευρώ 350,00 σεντ.

Όλοι οι ιατροί είναι απλήρωτοι μέχρι σήμερα, ήτοι οι ΜΕ 3, ΜΕ 4, ΜΕ 5 αλλά και ο ίδιος.

Σύμφωνα με το Τεκμήριο 3 η Ενάγουσα χρεώθηκε με το ποσό των Ευρώ 40,00 σεντ για νάρθηκα-φάκελο αγκώνος. Ο μάρτυρας εξήγησε τι είναι ο νάρθηκας. Εξήγησε, επίσης, ότι με τον νάρθηκα επιτυγχάνεται η ακινητοποίηση του αγκώνα και, κατ’ επέκταση, ο πόνος και το περαιτέρω πρήξιμο της άρθρωσης. Ο νάρθηκας τοποθετήθηκε από τον ΜΕ 3 εντός της κλινικής.

Οι 7 ορροί και τα φάρμακα τα οποία αναφέρονται στο Τεκμήριο 3, ήτοι Dexamed, Methygobal, Diclac και Nootropil, χορηγήθηκαν όλα στην Ενάγουσα εντός της κλινικής.

Υποβλήθηκαν στον μάρτυρα από την πλευρά της Υπεράσπισης οι ακόλουθες θέσεις:

η Ενάγουσα δεν έφερε οίδημα στον αγκώνα καθότι αν έφερε οίδημα θα το εντόπιζαν στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου. Ο μάρτυρας αρνήθηκε την υποβολή

η θέση του μάρτυρα ότι ρωγμώδες κάταγμα φαίνεται μετά τις 4 μέρες από το κτύπημα είναι λανθασμένη. Και ότι το ρωγμώδες κάταγμα θα φαινόταν από την πρώτη στιγμή και στις ακτινογραφίες που έγιναν στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου. Ο μάρτυρας αρνήθηκε την υποβολή και αντέτεινε ότι σύμφωνα με στοιχειώδεις γνώσεις της Ακτινολογίας μέσα στο διάστημα των 4 ημερών γίνεται εναπόθεση ασβεστίου στην καταγματική γραμμή και αυτό εμφανίζεται στην ακτινογραφία

η κρανιοεγκεφαλική κάκωση, η βαριά θλάση του αυχένα, η θλάση θώρακα-στέρνου και κλείδας και η κάκωση του αγκώνα φαίνονται από την πρώτη στιγμή στις ακτινογραφίες. Ο μάρτυρας αρνήθηκε την υποβολή διατυπώνοντας την θέση ότι άλλο είναι η θλάση και άλλο το κάταγμα

δεν συνέτρεχε λόγος για να επαναληφθούν οι ακτινογραφίες. Ο μάρτυρας αρνήθηκε την υποβολή και επικαλέσθηκε, μεταξύ άλλων, τις γνωματεύσεις των άλλων ιατρών που εξέτασαν την Ενάγουσα

δεν συνέτρεχε λόγος για να γίνει υπερηχογράφημα κοιλίας αφ’ ης στιγμής οι ενδείξεις ήταν ότι δεν υπήρχε υποκάψιο αιμάτωμα. Ο μάρτυρας αρνήθηκε την υποβολή

ο υπέρηχος κοιλίας ήταν εντελώς αχρείαστος. Ο μάρτυρας αρνήθηκε την υποβολή και για τους λόγους που εξήγησε υποστήριξε ότι ήταν άκρως απαραίτητος

η κλινική εικόνα και η συμπτωματολογία που ο μάρτυρας περίγραψε στην μαρτυρία του δεν καθιστούσαν αναγκαία την διενέργεια μαγνητικής τομογραφίας. Ο μάρτυρας αρνήθηκε την υποβολή

οτιδήποτε είχε η Ενάγουσα φάνηκε μέσα από τις ακτινογραφίες του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου. Ο μάρτυρας αρνήθηκε την υποβολή

δεν ήταν αναγκαία η λήψη φαρμάκων σε ενέσιμη μορφή. Η λήψη φαρμάκων θα μπορούσε να γίνει με δισκία. Ο μάρτυρας αρνήθηκε την υποβολή επικαλούμενους τις οδηγίες των άλλων ιατρών που εξέτασαν την Ενάγουσα οι οποίοι είχαν συστήσει θεραπεία σε ενέσιμα σκευάσματα

δεν έδωσε αναρρωτική άδεια πέραν της 20.8.09. Ο μάρτυρας αρνήθηκε την υποβολή

ο λόγος που περιλήφθηκε χρέωση για αυχενικό κολάρο στο Τεκμήριο 3 δεν είναι για σκοπούς «απλούστευσης» αλλά για να παραφουσκωθεί το ποσό που ο μάρτυρας θεωρεί ότι δικαιούται η κλινική. Ο μάρτυρας αρνήθηκε την υποβολή

η χρέωση για το αυχενικό κολάρο δεν έπρεπε να αναγράφεται στο Τεκμήριο 3. Ο μάρτυρας αρνήθηκε την υποβολή επικαλούμενος το ότι το έξοδο αυτό ήταν υπαρκτό έξοδο

η χρέωση για την παρακολούθησή του δεν συνάδει με τις τιμές του Παγκύπριου Ιατρικού Συλλόγου. Ο μάρτυρας αρνήθηκε την υποβολή και αντέτεινε ότι ο Παγκύπριος Ιατρικός Σύλλογος καθορίζει τις ελάχιστες ιατρικές αμοιβές για να μην υπάρχει αθέμιτος ανταγωνισμός. Και δίνει το δικαίωμα στους ιατρούς να χρεώσουν όποια αμοιβή αυτοί κρίνουν αναγκαία και ικανοποιητική.

Αναφορικά με τον αγκώνα ο μάρτυρας περιορίσθηκε μόνο στα όσα κατά τον ίδιο ήταν προφανή αφού ο ειδικός επί του συγκεκριμένου θέματος ήταν όπως και ο ίδιος υπέδειξε ο χειρούργος ορθοπεδικός ΜΕ 3. Και συγκεκριμένα στο οίδημα που παρουσίαζε ο αγκώνας το οποίο χαρακτήρισε ως ελαφρύ και που ελαφρύ ήταν και κατά τον ΜΕ 3 εξ’ όσων από την μαρτυρία του τελευταίου συνάγεται.

Με σκοπό δε να δικαιολογήσει η Υπεράσπιση το ότι στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου δεν διαπιστώθηκε κάκωση αγκώνα εξ’ ου και καμία αναφορά δεν γίνεται περί αγκώνος στο ιατρικό πιστοποιητικό του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου το οποίο κατατέθηκε από τον ΜΥ 3 – Τεκμήριο 12 – η Υπεράσπιση υπέβαλε στον μάρτυρα τα όσα πιο πάνω υποδείχθηκαν.

Οι θέσεις του μάρτυρα κρίνονται πειστικές. Και συγκεκριμένα ότι ο πόνος εκδηλώνεται αμέσως, οπότε και εκδηλώθηκε εντός του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου, κάτι το οποίο επιβεβαιώθηκε, άλλωστε, και από την μαρτυρία της ίδιας της Ενάγουσας, και ότι το οίδημα θα είχε εκδηλωθεί κατά την διάρκεια της νοσηλείας της Ενάγουσας στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου.

Κρίνω ότι ο μάρτυρας ως γενικός χειρούργος και με βάση την πολύχρονη πείρα του, η οποία δεν αμφισβητήθηκε από την Υπεράσπιση, ήταν σε θέση να μαρτυρήσει τα όσα πιο πάνω μαρτύρησε και η μαρτυρία του είναι αποδεκτή. Αξιοσημείωτο, πάντως, είναι ότι η Υπεράσπιση δεν έθεσε τα πιο πάνω ζητήματα στον πλέον ειδικό ΜΕ 3.

Ό,τι αναφορικά με τον αγκώνα η Υπεράσπιση υπέβαλε στον ΜΕ 3 ήταν ότι το γεγονός ότι η Ενάγουσα στις 14.7.09 είχε προσέλθει στην κλινική χωρίς νάρθηκα ή κηδεμόνα ή φάκελο ακινητοποίησης ήταν επιβεβαιωτικό του ότι η Ενάγουσα δεν αντιμετώπιζε πρόβλημα στον αγκώνα ή ότι και αν αντιμετώπιζε πρόβλημα στον αγκώνα αυτό δεν ήταν σοβαρό.

Σχετικά με το θέμα του αγκώνα είναι και τα όσα διεξοδικά αναλύθηκαν στα πλαίσια της αξιολόγησης της μαρτυρίας του ΜΕ 3 και που δεν κρίνω σκόπιμο να επαναλάβω.

Σε σχέση με την θλάση του αυχένα αναφέρονται τα ακόλουθα. Η μαρτυρία του μάρτυρα περί ευθεισμού της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης είναι αποδεκτή. Κρίνω δε ότι ο μάρτυρας ως γενικός χειρούργος ήταν σε θέση να διαγνώσει τον ευθειασμό ακτινολογικά. Η μαρτυρία του υποστηρίζεται, επίσης, από την μαρτυρία του ΜΕ 5.

Σχετικά δε είναι τα όσα επί του προκειμένου αναφέρονται στα πλαίσια της αξιολόγησης της μαρτυρίας του ΜΕ 5 και που δεν κρίνω σκόπιμο να επαναλάβω. Αξιοσημείωτο, πάντως, είναι ότι σύμφωνα με τον μάρτυρα οι ακτινογραφίες του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου ήταν κακής ποιότητας, κάτι το οποίο έθιξε με την δική του μάρτυρα και ο ΜΕ 3, αν και ακροθιγώς, θα πρέπει να λεχθεί, αναφέροντας ότι η απεικόνιση των εν λόγω ακτινογραφιών ήταν ελλειπής.

Ο μάρτυρας υποστήριξε, επίσης, ενδεικτικά ότι κανένας ιατρός δεν θα μπορούσε να στηριχθεί σε αυτές για να προβεί σε ασφαλή διάγνωση. Ο ισχυρισμός του μάρτυρα περί κακής ποιότητας των ακτινογραφιών του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου δεν αμφισβητήθηκε από την Υπεράσπιση. Είναι δε αποδεκτός, από μόνος του δε αυτός δικαιολογούσε την επανάληψη των ακτινογραφιών.

Η θέση δε του μάρτυρα ότι ο λόγος που έγινε εκ νέου ακτινολογικός έλεγχος του αυχένα ήταν για να εξακριβωθεί η ύπαρξη κατάγματος στον αυχένα συνάδει με την ανάλογη θέση που διατυπώθηκε από τον πλέον ειδικό, ΜΕ 3. Και αφ’ ης στιγμής η Ενάγουσα 4 μέρες μετά εξακολουθούσε να παραπονείται για έντονο πόνο στον αυχένα.

Επίσης, η Υπεράσπιση δεν αμφισβήτησε το βάσιμο της πιο πάνω θέσης κατά την αντεξέταση του ΜΕ 3. Αμφισβήτησε τον μάρτυρα ο οποίος υποστήριξε ότι το κάταγμα φαίνεται στις ακτινογραφίες μετά την 4η ημέρα. Χωρίς, όμως, να παρουσιασθεί οποιαδήποτε περί του αντιθέτου μαρτυρία από τους εμπειρογνώμονες της Υπεράσπισης, ΜΥ 1 και ΜΥ 3, με αποτέλεσμα η θέση της Υπεράσπισης να παραμείνει γενικόλογη και ατεκμηρίωτη.

Η θέση του μάρτυρα περί αναγκαιότητας διενέργειας ακτινογραφίας αυχένα μετά την εισαγωγή της Ενάγουσας στην κλινική είναι υπό το φως όλων των πιο πάνω περιλαμβανομένων και των όσων υποδείχθηκαν από τον ΜΕ 3 αποδεκτή.

Ο μάρτυρας, επίσης, υποστήριξε ότι η θλάση του αυχένα ήταν βαριά καθότι 4 μέρες μετά το επίδικο δυστύχημα η Ενάγουσα εξακολουθούσε να έχει αστάθεια στην βάδιση. Σημειώνεται ότι ο πλέον ειδικός, ΜΕ 3, όταν ρωτήθηκε ειδικά επί του προκειμένου δεν επικαλέσθηκε την αστάθεια στην βάδιση για να υποστηρίξει την δική του θέση περί βαριάς θλάσης αυχένα. Ό,τι επικαλέσθηκε ήταν τον έντονο πόνο που η Ενάγουσα παρουσίαζε κατά τις δοκιμασίες του αυχένα και κατά την ψηλάφηση καθώς και την ύπαρξη νευρολογικών ευρημάτων στο δεξί άνω άκρο και συγκεκριμένα την πτώση του δεξιού χεριού. Και ό,τι μόνο ο ΜΕ 3 περί αστάθειας υποστήριξε ήταν ότι το εύρημα αυτό ήταν κοινό με τον ΜΕ 1. Ανευρίσκεται, όμως, έρεισμα στα όσα ο μάρτυρας υποστήριξε. Συγκεκριμένα ότι οι πονοκέφαλοι προκαλούνται από τον ερεθισμό των ριζών από τους αυχενικούς σπονδύλους και ότι οι πονοκέφαλοι επενεργούν στην αστάθεια. Αποδέχομαι, επομένως, την θέση του μάρτυρα ότι η αστάθεια στην βάδιση ήταν ενδεικτική της έντασης της θλάσης του αυχένα. Για τους λόγους, όμως, που επεξηγούνται στα πλαίσια της αξιολόγησης της μαρτυρίας του ΜΕ 3 δεν δέχομαι ότι η θλάση του αυχένα ήταν βαριά. Ακόμα και αν συνυπολογίσω τα όσα περί αστάθειας ο μάρτυρας υποστήριξε.

Αποδεκτή είναι, επίσης, η θέση του μάρτυρα περί αναγκαιότητας διενέργειας υπέρηχου κοιλίας. Ο μάρτυρας υπέδειξε συγκεκριμένα ότι η διενέργεια μιας τέτοιας εξέτασης είναι κανόνας σε περιπτώσεις κτυπημάτων και λιποθυμικών επεισοδίων και υπαγορεύεται από την ανάγκη εξακρίβωσης υποκάψιου αιματώματος στον σπλήνα ή το σηκώτι.

Στην συγκεκριμένη περίπτωση η Ενάγουσα είχε κτυπηθεί στον θώρακα, τα πλευρά και το κεφάλι και είχε λιποθυμικό επεισόδιο. Επίσης, ο μάρτυρας δεν γνώριζε αν στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου η Ενάγουσα είχε υποβληθεί σε υπέρηχο κοιλίας καθότι ο σύζυγός της του είχε παραδώσει ένα φάκελο που περιείχε μόνο τις ακτινογραφίες που έγιναν στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου.

Φρονώ, όμως, πως και αν ακόμα γνώριζε κάτι τέτοιο υπό το φως των όσων υποδείχθηκαν από τον ίδιο όφειλε ο μάρτυρας να διενεργήσει και ο ίδιος την πιο πάνω εξέταση. Φρονώ, επίσης, πως ο μάρτυρας όφειλε να διενεργήσει την πιο πάνω εξέταση και αν ακόμα πληροφορούνταν ότι αυτή είχε γίνει στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου και δεν είχε δείξει αιμάτωμα.

Εν’ όψει της σοβαρότητας της περίπτωσης η οποία υπαγορεύεται από το ότι η Ενάγουσα είχε τραυματισθεί στο κεφάλι κατόπιν τροχαίου δυστυχήματος και είχε λιποθυμικό επεισόδιο, απώλεια μνήμης, ζάλη και τάση προς έμετο, στοιχεία τα οποία τόσο ο μάρτυρας όσο και ο ΜΕ 3 έκριναν ως σοβαρά, ο μάρτυρας δεν θα έπρεπε να στηριχθεί στις εξετάσεις ενός άλλου ιατρικού ιδρύματος αλλά στις εξετάσεις του ιδίου ως θεράπων ιατρός της Ενάγουσας που ήταν και επιφορτισμένος με το καθήκον να πράξει τα δέοντα για την ασθενή του.

Συν τοις άλλοις το κόστος της πιο πάνω εξέτασης δεν ήταν μεγάλο – Ευρώ 60,00 σεντ ως προκύπτει από το Τεκμήριο 3. Παράμετρος η οποία έχει και αυτή την σημασία της. Η σημασία του υπέρηχου κοιλίας στην περίπτωση της Ενάγουσας υποδείχθηκε και από τον ΜΕ 3. Όπως και από τον ΜΥ 3 σύμφωνα με τον οποίο ο υπέρηχος κοιλίας έγινε στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου προληπτικά, όπως γίνεται πάντα σε περιτπώσεις τροχαίου δυστυχήματος ή ξυλοδαρμού, για να διαγνωσθεί αν υπήρχε εσωτερική αιμορραγία ή κάκωση σπλάχνου, όπως λεπτού ή παχέος εντέρου ή στομάχου.

Μάλιστα, ο ΜΥ 3 υπέδειξε ότι παρά το ότι ο υπέρηχος κοιλίας που είχε γίνει στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου 4 μέρες προηγουμένως δεν είχε καταδείξει κάτι το παθολογικό, εντούτοις, δεν θα μπορούσε να αποκλειστεί παθολογικό εύρημα έστω και 4 μέρες μετά όσο απίθανο και αν ήταν κάτι τέτοιο.

Αναγκαίες κρίνω πως ήταν και οι ακτινογραφίες αυχένα και στέρνου που έγιναν στο ΙΑΣΗ. Σχετικά επί του προκειμένου είναι τα όσα υποδεικνύονται στα πλαίσια της αξιολόγησης της μαρτυρίας του ΜΕ 3 και που δεν κρίνω σκόπιμο να παραθέσω. Αναγκαία, επίσης, κρίνω πως ήταν και η μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου. Σχετικά επί του προκειμένου είναι τα όσα υποδεικνύονται στα πλαίσια της αξιολόγησης της μαρτυρίας των ΜΕ 4 και ΜΕ 5 και που πάλι δεν κρίνω σκόπιμο να παραθέσω.

Υποβλήθηκε στον μάρτυρα ότι δεν ήταν αναγκαία η λήψη φαρμάκων σε ενέσιμη μορφή και ότι η λήψη φαρμάκων θα μπορούσε να γίνει με δισκία. Η πιο πάνω θέση, όμως, της Υπεράσπισης δεν υποδηλοί ότι θέση της Υπεράσπισης ήταν ότι και η χορήγηση ορρών και, κατ’ επέκταση, η εισαγωγή της Ενάγουσας στην κλινική δεν ήταν απαραίτητη.

Διερωτώμαι, τότε, προς τι η υποβολή της πιο πάνω θέσης. Όπως και να’ χει ο μάρτυρας ήταν πειστικός στην εξήγηση που έδωσε. Η χορήγηση ορρών και η ενδοφλέβια μέσω των ορρών χορήγηση των φαρμάκων ήταν απαραίτητη για σκοπούς δραστικής και αποτελεσματικής θεραπείας η οποία υπαγορεύονταν από την γενική κλινική εικόνα που παρουσίαζε η Ενάγουσα και η οποία αναδείχθηκε από τα όσα γι’ αυτήν αναφέρθηκαν τόσο από τον μάρτυρα όσο και τους υπόλοιπους εμπειρογνώμονες/ιατρούς, ΜΕ 3, ΜΕ 4 και ΜΕ 5.

Κατ’ επέκταση και μόνο για τον λόγο αυτό η εισαγωγή στην κλινική ορθά κρίθηκε ως αναγκαία. Βεβαίως, η ανάγκη για εισαγωγή στην κλινική δεν υπαγορεύεται μόνο για τον πιο πάνω λόγο. Η γενική κλινική εικόνα της Ενάγουσας όπως αυτή διαπιστώθηκε μέσα από τις κλινικές εξετάσεις στις οποίες η Ενάγουσα υπεβλήθη από τον μάρτυρα και τους ΜΕ 3, ΜΕ 4 και ΜΕ 5 και η ως εξ’ αυτής προκύπτουσα ανάγκη για περαιτέρω διερεύνηση καθώς και η ανάγκη για την συγκεκριμένη θεραπεία που αποφασίσθηκε κρίνω πως δικαιολογούν απόλυτα την εισαγωγή της Ενάγουσας στην κλινική.

Σημειώνεται ότι στα πλαίσια της αξιολόγησης της μαρτυρίας του ΜΥ 3 κρίθηκε ότι η διερεύνηση και η αντιμετώπιση που έτυχε η Ενάγουσα στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου ήταν δυστυχώς ελλειπής. Συμφωνώ, επίσης, με τον μάρτυρα ότι η κλινική κινήθηκε με σπουδή στην αντιμετώπιση της Ενάγουσας ώστε η Ενάγουσα να μην επωμισθεί αδίκως αχρείαστα έξοδα.

Αναφορικά με την ακολουθείσασα φαρμακευτική αγωγή σημειώνεται ότι η Υπεράσπιση δεν αμφισβήτησε την ορθότητά της. Συναφώς ο ΜΥ 1 δεν διαφώνησε με αυτή. Το μόνο που έθιξε ήταν ότι στην περίπτωση της Ενάγουσας ο ίδιος προσωπικά δεν θα συνιστούσε το Dexamed. Δεν το έκρινε, όμως, ως λανθασμένη θεραπεία.

Τέλος, υποβλήθηκε στον μάρτυρα ότι η χρέωση για την παρακολούθησή του δεν συνάδει με τις τιμές του Παγκύπριου Ιατρικού Συλλόγου. Ο μάρτυρας απάντησε με τρόπο πειστικό. Υπέδειξε ότι ο Παγκύπριος Ιατρικός Σύλλογος καθορίζει μόνο τις ελάχιστες ιατρικές αμοιβές προς αποφυγή του αθέμιτου ανταγωνισμού. Και ότι δίνει το δικαίωμα στους ιατρούς να χρεώσουν όποια αμοιβή αυτοί κρίνουν αναγκαία και ικανοποιητική. Άρα και στην βάση των όσων πιο πάνω υπέδειξε ο μάρτυρας δεν τίθεται θέμα ο μάρτυρας να χρέωσε με τιμές που δεν συνάδουν με τις τιμές του Παγκύπριου Ιατρικού Συλλόγου. Θα τίθετο θέμα αν ο μάρτυρας χρέωνε με τιμές κατώτερες από τις ελάχιστες που καθορίζει ο Παγκύπριος Ιατρικός Σύλλογος. Προς την ίδια κατεύθυνση ήταν και η μαρτυρία του ΜΥ 1 ο οποίος υποστήριξε ότι κάθε ιατρός είναι ελεύθερος να χρεώνει όσα θέλει. Επίσης, η Υπεράσπιση δεν παρουσίασε τις ελάχιστες ιατρικές αμοιβές που καθορίζει ο Παγκύπριος Ιατρικός Σύλλογος. Ο ΜΥ 1 μίλησε για συνήθεις τιμές. Δεν υπέδειξε ότι αυτές είναι οι ελάχιστες αμοιβές που καθορίζει ο Παγκύπριος Ιατρικός Σύλλογος.

Από την μαρτυρία του μάρτυρα δεν είναι αποδεκτά τα ακόλουθα:

ότι δόθηκε στην Ενάγουσα και δεύτερη αναρρωτική άδεια μέχρι τις 16.9.09. Σύμφωνα με τον μάρτυρα η εν λόγω άδεια δόθηκε προφορικά και μετά την λήξη της πρώτης άδειας που δόθηκε γραπτώς από την κλινική και η οποία έληγε στις 21.8.09 – Τεκμήριο 1. Δεν δέχομαι ότι δόθηκε δεύτερη αναρρωτική άδεια. Κατ’ αρχή, φρονώ πως αν δίνονταν και δεύτερη άδεια από την κλινική αυτή θα δίνονταν γραπτώς όπως και η πρώτη. Συν τοις άλλοις ο λόγος που δίδεται γραπτώς μια άδεια ασθενείας είναι για να παρουσιασθεί στον εργοδότη του ασθενούς και να δικαιολογηθεί η απουσία του από την εργασία του όπως ορθά υπέδειξε ο μάρτυρας. Πώς, όμως, η Ενάγουσα θα παρουσίαζε στον εργοδότη της μια άδεια η οποία είχε δοθεί προφορικά; Επίσης, ο μάρτυρας δεν διευκρίνισε πώς καθορίσθηκε η λήξη της δεύτερης άδειας, αν, δηλαδή, είχε δοθεί ρητά άδεια από τις 21.8.09 μέχρι 16.9.09 ή αν είχε δοθεί «ανοικτή» άδεια η οποία στις 16.9.09 διακόπηκε με την διαπίστωση ότι η Ενάγουσα ήταν πλέον καλά κατόπιν της κλινικής εξέτασης που έλαβε χώρα την ίδια ημέρα. Όλα τα πιο πάνω δημιουργούν εύλογες αμφιβολίες για το αληθές του ισχυρισμού του μάρτυρα. Κατ’ επέκταση, ούτε ο ισχυρισμός του μάρτυρα ότι ήταν απόλυτα δικαιολογημένη άδεια ανάπαυσης και αποχή από την εργασία για περίοδο 2 μηνών δεν μπορεί να είναι πειστική και, κατ’ επέκταση, αποδεκτή

ότι η μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου συνεστήθη από τον νευροχειρούργο και ότι ο λόγος που συνεστήθη η τομογραφία ήταν για να αποκλεισθεί πιθανή εγκεφαλική αιμορραγία. Ο νευροχειρούργος, ΜΕ 5, εξ’ όσων προκύπτει μέσα από την δική του μαρτυρία δεν συνέστησε μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου. Η μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου συνεστήθη από τον νευρολόγο, ΜΕ 4, σύμφωνα με την διά ζώσης μαρτυρία του τελευταίου και την ιατρική του βεβαίωση – Τεκμήριο 8. Και όχι για να αποκλεισθεί πιθανή εγκεφαλική αιμορραγία αλλά προς περαιτέρω διερεύνηση και εξακρίβωση παθολογικού αίτιου για την υπό αυτού διαπιστωθείσα βαθμιαία υποχώρηση του δεξιού άνω άκρου

ότι η πτωτική τάση του δεξιού χεριού δεν εξακολουθούσε να εμμένει μέχρι τις 16.9.09. Αντίθετη ήταν η επί του προκειμένου μαρτυρία της Ενάγουσας η οποία, μεταξύ άλλων, υποστήριξε ότι ο ΜΕ 3 της έκανε και ενέσεις προς αντιμετώπιση αυτού του προβλήματος και, μάλιστα, για αρκετό χρονικό διάστημα μετά τις 16.9.09. Μη αποδεκτός είναι και ο ισχυρισμός του ότι το ίδιο είχε διαπιστώσει και ο ΜΕ 3 στις 16.9.09. Ο ΜΕ 3 δεν υποστήριξε κάτι τέτοιο με την δική του μαρτυρία. Τουναντίον, αυτός επιβεβαίωσε την εκδοχή της Ενάγουσας περί ενέσεων και επισκέψεών της μετά την έξοδό της από την κλινική και μετά τις 16.9.09 για λόγους που δεν σχετίζονταν με το επίδικο δυστύχημα. Σημειώνεται ότι το πιο πάνω ενόχλημα δεν ήταν απότοκο του επίδικου δυστυχήματος σύμφωνα με τον ΜΕ 4. Σημειώνεται, επίσης, ότι σύμφωνα με τον μάρτυρα αυτός δεν εξέτασε την Ενάγουσα οποτεδήποτε μετά τις 16.9.09

ότι η χρέωση του ποσού των Ευρώ 40,00 σεντ στο Τεκμήριο 3 για το αυχενικό κολάρο ήταν ενδεικνυόμενη. Φρονώ πως δεν ήταν ενδεικνυόμενη. Αφ’ ης στιγμής το αυχενικό κολάρο είχε αγορασθεί από την Ενάγουσα πριν την εισαγωγή της στην κλινική και δεν είχε χορηγηθεί στην Ενάγουσα από την κλινική η συμπερίληψή του στο Τεκμήριο 3 και, κατ’ επέκταση, στα έξοδα της κλινικής δεν ήταν αρμόζουσα. Τα όσα δε περί Ασφάλειας υπέδειξε ο μάρτυρας σε καμία περίπτωση δεν δικαιολογούν την θέση του

ότι στο ΙΑΣΗ η Ενάγουσα υπεβλήθη σε ακτινογραφίες θώρακα, κλείδας, κρανίου και αυχένα. Είναι παραδεκτό γεγονός ότι στο ΙΑΣΗ η Ενάγουσα υπεβλήθη στις εξετάσεις που αναφέρονται στο Τεκμήριο 7, ήτοι ακτινογραφίες αυχένα και στέρνου, κάτι το οποίο καταμαρτυρείται στο Τεκμήριο 7 το περιεχόμενο του οποίου δηλώθηκε ως παραδεκτό γεγονός

η αμοιβή του ΜΕ 4 δεν ανέρχεται στο ποσό των Ευρώ 350,00 ως αναγράφεται στο Τεκμήριο 3, αλλά στο ποσό των Ευρώ 200,00 σεντ και συγκεκριμένα Ευρώ 100,00 σεντ για την κλινική του εξέταση και Ευρώ 100,00 σεντ για το ηλεκτρομυογράφημα σύμφωνα με την διά ζώσης μαρτυρία του ίδιου του ΜΕ 4. Μη αποδεκτός είναι και ο ισχυρισμός του μάρτυρα ότι ο ΜΕ 4 εξέτασε την Ενάγουσα στην κλινική δύο φορές αφού σύμφωνα με τον ΜΕ 4 αυτός εξέτασε την Ενάγουσα στην κλινική μόνο μια φορά

ότι η μαγνητική τομογραφία και οι ακτινογραφίες στο ΙΑΣΗ έγιναν στις 16.7.09. Σε άλλο σημείο της αντεξέτασής του ανέφερε ότι οι πιο πάνω εξετάσεις έγιναν στις 15.7.09. Φρονώ πως το ορθό είναι το πρώτο αφού τόσο το τιμολόγιο του ΙΑΣΗ όσο και τα ακτινολογικά πορίσματα του Γ. Βορκά - Τεκμήριο 7 – φέρουν ημερομηνία 16.7.09

ότι ο ΜΕ 5 εξέτασε την Ενάγουσα στις 15.7.09 και μετά την διενέργεια της μαγνητικής τομογραφίας. Ο ισχυρισμός του μάρτυρα ότι ο ΜΕ 5 εξέτασε την Ενάγουσα στις 15.7.09 είναι αποδεκτός. Ο ισχυρισμός του, όμως, ότι η μαγνητική τομογραφία είχε προηγηθεί δεν είναι αποδεκτός σύμφωνα με τα όσα πιο πάνω υποδείχθηκαν.

Φρονώ πως τα σημεία από την μαρτυρία του μάρτυρα που δεν αποδέχθηκα δεν είναι ικανά να δαισαλεύσουν την καλή εντύπωση που μου έκανε ο μάρτυρας. Εκτός, λοιπόν, από τα σημεία εκείνα από την μαρτυρία του μάρτυρα που δεν αποδέχθηκα η υπόλοιπη μαρτυρία του είναι αποδεκτή.

Δεύτερη μάρτυρας κατέθεσε η Ενάγουσα. Κατά την κυρίως εξέτασή της η Ενάγουσα υποστήριξε, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα. Είναι 57 ετών και διαμένει στο χωριό Πενταλειά της επαρχίας Πάφου. Στις 10.7.09 και περί ώρα 16:00 ενεπλάκη σε τροχαίο δυστύχημα το οποίο επισυνέβη στην Γεροσκήπου. Είχε σχολάσει από την εργασία της και η θυγατέρα της την παρέλαβε από τον τόπο εργασίας της για να την μεταφέρει με το αυτοκίνητο στο χωριό της. Καθ’ οδόν προς το χωριό στην περιοχή της Γεροσκήπου έγινε το επίδικο δυστύχημα. Το αυτοκίνητο οδηγείτο από την θυγατέρα της και η Ενάγουσα ήταν συνοδηγός. Το μόνο που θυμάται από την σκηνή είναι το άλλο ενεχόμενο αυτοκίνητο που ερχόταν από απέναντι με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Έκανε επαναστροφή και συγκρούσθηκε με το αυτοκίνητο που οδηγούσε η θυγατέρα της. Ακολούθως βρέθηκε λιπόθυμη στο Τμήμα Α΄ Βοηθειών του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου όπου και είχε μεταφερθεί με ασθενοφόρο.

Αφού συνήλθε και ενώ βρισκόταν στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου αισθανόταν πόνους στο κεφάλι, την μέση και τα χέρια. Ζαλιζόταν και είχε τάση για εμετό. Επίσης, τα χέρια της δεν μπορούσε να τα κινήσει. Τα πιο πάνω τα ανέφερε στους επί καθήκοντι ιατρούς. Στην σκηνή του δυστυχήματος είχε κάνει εμετό, κάτι το οποίο διαπίστωσε εκ των υστέρων στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου από τους λεκέδες που υπήρχαν πάνω στα ρούχα της. Νοσηλεύθηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου για δύο βράδια, ήτοι στις 10.7.09 και 11.7.09. Ενώ βρισκόταν στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου ο σύζυγός της της αγόρασε αυχενικό κολάρο κατόπιν υπόδειξης του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου. Επίσης, στο Νοσοκομείο υπεβλήθη σε αναλύσεις και εξετάσθηκε από ορθοπεδικό. Εξήλθε του Νοσοκομείου στις 12.7.09.

Αφότου εξήλθε του Νοσοκομείου και επειδή οι πόνοι δεν υποχωρούσαν στις 14.7.09 επισκέφθηκε την κλινική όπου εξετάσθηκε, μεταξύ άλλων, από τους ΜΕ 1 και ΜΕ 3. Συγκεκριμένα εξακολουθούσε να ζαλίζεται και να έχει τάση για εμετό, δεν μπορούσε να σταθεί στα πόδια της, αισθανόταν πόνους στην αριστερή της πλευρά και τα χέρια της μούδιαζαν. Εισήχθη στην κλινική κατόπιν υπόδειξης του ΜΕ 1 όπου και νοσηλεύθηκε μέχρι τις 16.7.09 ότε και εξήλθε. Στην κλινική της χορήγησαν ορρούς μαζί με φάρμακα και κατά την διάρκεια της νοσηλείας της στην κλινική υπεβλήθη σε εργαστηριακές αναλύσεις, ακτινολογικό έλεγχο καθώς και σε αξονική τομογραφία. Την επόμενη της εισαγωγής της στην κλινική κλήθηκε νευροχειρούργος και την εξέτασε. Την ίδια ημέρα υπεβλήθη και στην αξονική τομογραφία η οποία, όμως, έλαβε χώρα σε άλλο ιατρικό ίδρυμα και συγκεκριμένα στο ΙΑΣΗ. Στο ΙΑΣΗ μεταφέρθηκε με ασθενοφόρο συνοδεία του ΜΕ 3. Την ίδια ημέρα και μετά την ολοκλήρωση της τομογραφίας μεταφέρθηκε πίσω στην κλινική.

Μετά τις 16.7.09 η Ενάγουσα επισκέφθηκε πολλές φορές την κλινική ως εξωτερικός ασθενής και τύγχανε παρακολούθησης από τους ΜΕ 1 και ΜΕ 3. Εξετάσθηκε εκ νέου από τον νευροχειρούργο – ΜΕ 5 - και εξ’ όσων νομίζει και από τον νευρολόγο – ΜΕ 4. Από την Πενταλειά στην κλινική την μετέφερε κάθε φορά ο σύζυγός της με το αυτοκίνητό του. Η Πενταλειά βρίσκεται μακριά από την Πάφο και τα έξοδα της βενζίνης τα επωμίζονταν ο σύζυγός της. Επίσης, μετά την έξοδό της από την κλινική λάμβανε φάρμακα για τα οποία της έδινε συνταγή ο ΜΕ 3. Τα φάρμακα αυτά αγοράζονταν από φαρμακείο και τα πλήρωνε η Ενάγουσα. Τα φάρμακα την βοήθησαν στην αποθεραπεία της.

Κατά τον ουσιώδη χρόνο εργαζόταν ως καμαριέρα στο ξενοδοχείο Phaethon, όπου εξακολουθεί να εργάζεται μέχρι και σήμερα. Το εισόδημα της δεν ήταν σταθερό και οι μηνιαίες της απολαβές κυμαίνονταν μεταξύ 1.600 και 1.800 Ευρώ αναλόγως της περιόδου. Τους μήνες Ιούλιο και Αύγουστο ένεκα του μεγαλύτερου τουρισμού οι απολαβές της ήταν μεγαλύτερες από ότι τους Χειμερινούς. Εκτός από αυτό το εισόδημα η Ενάγουσα είχε και εισόδημα από τα αμπέλια της τα οποία βρίσκονται στο χωριό της.

Απείχε από την εργασία της στο Phaethon για περίοδο 2½ μηνών. Κατά την πιο πάνω περίοδο δεν πληρώθηκε από το Phaethon και απώλεσε τα μεροκάματά της συνολικού ύψους Ευρώ 5.000,00 σεντ περίπου. Επίσης, οι εργασίες στα αμπέλια, όπως ψεκάσματα και αραιώματα του αμπελιού, «έμειναν πίσω». Ένεκα του ότι η ίδια δεν μπορούσε να εργασθεί στα αμπέλια της ο σύζυγός της αναγκάσθηκε να πληρώνει εργάτες. Επέστρεψε στην εργασία της στο Phaethon στις 26.9.09 ή 27.9.09.

Συνεπεία του επίδικου δυστυχήματος υπέστη πόνους και ταλαιπωρήθηκε για πολύ καιρό. Πριν το επίδικο δυστύχημα δεν αντιμετώπιζε προβλήματα υγείας. Σήμερα είναι καλά. Κάποτε, όμως, έχει ζάλη. Επίσης, το χέρι της τρέμει συνεχώς. Ένεκα τούτου κάποιες φορές δεν μπορεί να φάει.

Ο ιατρός που επισκέφθηκε στην Λεμεσό δεν της έδωσε σημασία. Της είπε μόνο ότι ήταν καλά και ότι δεν είχε τίποτα.

Ουδεν ποσό πλήρωσε στην κλινική για τα έξοδα με τα οποία χρεώθηκε παρά το ότι η κλινική εξ’ όσων νομίζει απαίτησε τα χρήματα αυτά. Ο λόγος είναι γιατί δεν έχει τα χρήματα.

Στα πλαίσια της κυρίως εξέτασής της η Ενάγουσα κατέθεσε αποδείξεις πληρωμής από φαρμακεία οι οποίες κατατέθηκαν ως δέσμη εγγράφων και η οποία σημειώθηκε από το Δικαστήριο ως Τεκμήριο 6.

Αντεξεταζόμενη η Ενάγουσα ανέφερε, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα:

· το μόνο που θυμόταν από το επίδικο περιστατικό ήταν το άλλο ενεχόμενο αυτοκίνητο που ερχόταν από απέναντι με μεγάλη ταχύτητα και ακολούθως έκανε επαναστροφή απότομα. Κατά την σύγκρουση λιποθύμησε και για ό,τι ακολούθησε δεν είχε μνήμη. Συνήλθε από την λιποθυμία στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου την ίδια ημέρα. Ήταν αναίσθητη για μερικές ώρες

· κατά την εισαγωγή της στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου υπεβλήθη σε ακτινολογικό έλεγχο και τις ακτινογραφίες επιθεώρησε ο ιατρός Παπαδόπουλος την ίδια ημέρα. Στο Νοσοκομείο της έβγαλαν ακτινογραφίες στον αυχένα, τον θώρακα και το χέρι. Στον ιατρό Παπαδόπουλο είπε ότι ζαλιζόταν, ότι στο Τμήμα Α΄ Βοηθειών είχε κάνει εμετούς, ότι πονούσε την μέση της και ότι τα χέρια της δεν κινούνταν. Συγκεκριμένα ένιωθε νεκρά και τα δυο της χέρια

· ενώ νοσηλευόταν στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου είχε τάση για εμετό, πονοκέφαλο και ζάλη και λάμβανε ορρούς και φάρμακα. Επίσης, φορούσε το αυχενικό κολλάρο που της είχε αγοράσει ο σύζυγός της

· επίσης, στο Νοσοκομείο πονούσε τον δεξιό της αγκώνα και από την ημέρα της εισαγωγής της, ήτοι από τις 10.7.09, της τοποθετήθηκε νάρθηκας στο δεξί της χέρι. Ο αγκώνας, όμως, δεν ήταν πρησμένος. Ούτε και είχε μαύριμα ή μώλωπα ή εκδορές. Ούτε και το δεξί χέρι ήταν πρησμένο ή είχε κοκκίνισμα ή μελάνιασμα ή εκδορές. Στο Νοσοκομείο είχε πόνο και στο αριστερό χέρι αλλά ο πόνος αυτός ήταν υποφερτός. Το αριστερό χέρι κινήθηκε σιγά-σιγά και σταμάτησε να πονά. Φεύγοντας από το Νοσοκομείο είχε σταματήσει να πονά. Εξιτήριο από το Νοσοκομείο της έδωσε ο ιατρός Παπαδόπουλος. Με την έξοδό της από το Νοσοκομείο ο ιατρός Παπαδόπουλος της συνέστησε να λαμβάνει φάρμακα για τους πόνους

· όταν εξήλθε του Νοσοκομείου συνέχιζε να φορά το κολλάρο και να έχει τον νάρθηκα. Επίσης, οι πόνοι ήταν αφόρητοι, ζαλιζόταν, έκανε εμετούς και ήταν συνέχεια ξαπλωμένη. Γι’ αυτό και αποτάθηκε σε ιδιώτη ιατρό.

· όταν επισκέφθηκε την κλινική για πρώτη φορά τους είπε ότι είχε χτυπήσει σε τροχαίο και ότι συνεπεία του τραυματισμού της πονούσε στο κεφάλι, τον αυχένα, το δεξί της χέρι και την μέση και ότι είχε τάση για εμετό. Τους είπε, επίσης, ότι τα πιο πάνω ενοχλήματα τα είχε ανέκαθεν μετά το επίδικο δυστύχημα και ότι δεν υποχωρούσαν. Τους πληροφόρησε, επίσης, ότι είχε νοσηλευθεί στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου. Στις 14.7.09 προσήλθε στην κλινική φορώντας το αυχενικό κολάρο. Τον νάρθηκα, όμως, τον είχε βγάλει την ίδια εκείνη ημέρα διότι πονούσε και δεν τον άντεχε. Το δεξί χέρι αντιμετώπιζε σοβαρό πρόβλημα. Μεταξύ άλλων, δεν ανοιγόκλεινε όπως ούτε και τα δάκτυλα του. Μέχρι σήμερα τρέμει, δεν έχει ισορροπία και πέφτει. Άρχισε δε να τρέμει 3 με 4 μέρες αφότου εξήλθε του Νοσοκομείου. Το αριστερό χέρι είχε σχεδόν γιάνει

· ο ΜΕ 1 κάλεσε τον ΜΕ 3 για να την εξετάσει ο οποίος την πληροφόρησε ότι ήταν απαραίτητο να εισαχθεί στην κλινική για θεραπεία. Την παρακολουθούσαν, όμως, και οι δύο. Καίρια για τον ΜΕ 3 ήταν το κτύπημα, η ζάλη, οι πόνοι και οι εμετοί. Επίσης, ενώ νοσηλευόταν στην κλινική υπεβλήθη σε εργαστηριακές εξετάσεις και εξετάσθηκε και από τον ΜΕ 4 και τον ΜΕ 5. Ο ΜΕ 5 την εξέτασε στην κλινική είτε το βράδυ της 14.7.09 είτε στις 15.7.09. Της εξέτασε το χέρι και τον αυχένα. Της είπε, μεταξύ άλλων, ότι είχε υποστεί κρανιοεγκεφαλική κάκωση και κάκωση του αυχένα. Ο ΜΕ 4 την εξέτασε μια φορά ως εσωτερικό ασθενή, μάλλον την δεύτερη ημέρα. Την εξέτασε ξανά καθ’ υπόδειξη του ΜΕ 3, αλλά όχι στην κλινική. Δεν θυμάται πού. Θυμάται, όμως, ότι ήταν στην Πάφο και εντός του ίδιου έτους που έγινε και το επίδικο δυστύχημα. Ακολούθησε και τρίτη εξέταση εκτός της κλινικής από τον ΜΕ 4

· ο ΜΕ 5 δεν της ζήτησε να τον πληρώσει καθότι είχε κληθεί από τον ΜΕ 1 να έρθει στην κλινική για να την εξετάσει. Ούτε ο ΜΕ 4 της ζήτησε χρήματα για τις επισκέψεις εκτός της κλινικής. Επίσης, δεν θυμάται να της ζήτησαν να πληρώσει από το ΙΑΣΗ καθότι ήταν ο ΜΕ 1 «στην μέση». Ούτε η ίδια, πάντως, ρώτησε αν όφειλε οτιδήποτε. Είτε τον ΜΕ 5, είτε τον ΜΕ 4, είτε το ΙΑΣΗ. Αφού δεν είχε λεφτά να πληρώσει

· δεν θυμάται να υπεβλήθη σε ακτινογραφίες άλλες από αυτές του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου. Τον αξονικό τον έκανε στο ΙΑΣΗ στον αυχένα, χέρι και θώρακα. Ο αξονικός έγινε στις 15.7.09

· στην κλινική της χορήγησαν ορρούς τους οποίους και είχε μέχρι την ημέρα που εξήλθε της κλινικής στις 16.7.09. Εξήλθε της κλινικής με την σύμφωνη γνώμη των ΜΕ 1 και ΜΕ 3. Εξερχόμενη της κλινικής αισθανόταν λίγο καλύτερα. Παρόλα αυτά την κλινική την επισκέφθηκε ως εξωτερικός ασθενής πολλές φορές. Σε σχετική ερώτηση από την Υπεράσπιση η Ενάγουσα ανέφερε ότι οι φορές που επισκέφθηκε την κλινική ως εξωτερικός ασθενής δεν ήταν 20. Όχι, όμως, και 5 όπως, επίσης, ρωτήθηκε. Επίσης, όταν εξήλθε της κλινικής εξακολουθούσε να ταλαιπωρείται με πονοκεφάλους και ζάλη, πόνους στην μέση και τον αγκώνα και τάσεις για εμετό. Γι’ αυτό και στο σπίτι ήταν συνέχεια ξαπλωμένη. Επίσης, δεν μπορούσε να κάνει δουλειές του σπιτιού. Έπαιρνε, επίσης, καθημερινά φάρμακα παυσίπονα με συνταγή του ΜΕ 3. Μπορούσε να περπατήσει και να κινηθεί αλλά έπρεπε να στηρίζεται ή να αγγίζει κάπου, όπως, για παράδειγμα, στους τοίχους. Ο ΜΕ 3 της έκανε και ενέσεις όταν επισκεπτόταν την κλινική ως εξωτερικός ασθενής. Οι ενέσεις αυτές είχαν αρχίσει από τότε που νοσηλευόταν στην κλινική και συνεχίσθηκαν και μετά την έξοδό της από αυτήν. Οι ενέσεις αυτές γίνονταν κάθε 6 μήνες στον δεξιό αγκώνα και τον δεξιό ώμο. Τις ενέσεις τις σταμάτησε πριν από δύο χρόνια. Τα φάρμακα άλλαζαν κατά διαστήματα

· τα φάρμακα που αναφέρονται στο Τεκμήριο 6 της τα είχε συντακογραφήσει ο ιατρός. Τα αγόραζε ο σύζυγός της αλλά δεν τον πλήρωνε για τα φάρμακα καθότι με τον σύζυγό της έχουν «κοινό πορτοφόλι». Τα φάρμακα του Τεκμηρίου 6 δεν είναι τα μοναδικά που πήρε. Είχε αγοράσει και άλλα, μόνο που δεν έπαιρνε τις αποδείξεις όταν τα αγόραζε

· ουδέποτε πλήρωσε οτιδήποτε την κλινική ως εξωτερικός ασθενής

· για τους 2½ μήνες που απείχε από την εργασία της είχε άδεια ασθενείας/αναρρωτική άδεια. Την άδεια αυτή της την έδινε άλλοτε ο ένας εκ των ΜΕ 1 και ΜΕ 3, άλλοτε και οι δύο μαζί ανάλογα με το αν βρίσκονταν στην κλινική την ημέρα που την επισκεπτόταν. Έλαβε γραπτή άδεια ασθενείας συνολικά 3 με 4 φορές. Κάποτε η άδεια κάλυπτε 15 μέρες, κάποτε ένα μήνα. Από το Phaethon δεν πληρώθηκε για 2½ μήνες. Ύστερα από πολύ καιρό έλαβε κάποια μικροποσά ως επίδομα ασθενείας για την περίοδο που δεν εργάσθηκε. Εξ’ όσων πιστεύει τα ποσά αυτά τα έλαβε απο τις Κοινωνικές Ασφαλίσεις. Κάθε φορά που λάμβανε άδεια ασθενείας (sick leave) αιτούνταν στις Κοινωνικές Ασφαλίσεις για επίδομα ασθενείας. Δεν θυμάται τι ποσά έλαβε κάθε φορά από τις Κοινωνικές Ασφαλίσεις ούτε και το συνολικό ποσό. Εκείνο που θυμάται είναι ότι τα χρήματα που έλαβε από τις Κοινωνικές Ασφαλίσεις ήταν πολύ λίγα και σε καμία περίπτωση δεν ισοδυναμούσαν με μισθούς 2½ μηνών. Δεν έχει αποδείξεις για τα χρήματα που έλαβε από τις Κοινωνικές Ασφαλίσεις

· για να επισκεφθεί τον ιατρό στην Λεμεσό και να επιστρέψει στην Πάφο χρησιμοποίησε ταξί καθότι δεν είχε άλλο μεταφορικό μέσο. Ο σύζυγός της την ημέρα εκείνη αδυνατούσε να την μεταφέρει στην Λεμεσό με το αυτοκίνητό του. Η χρέωση για την μεταφορά στην Λεμεσό και την επιστροφή της στην Πάφο ανήλθε στα Ευρώ 120,00 σεντ τα οποία κατέβαλε η ίδια

· στον ιατρό που επισκέφθηκε στην Λεμεσό παρέδωσε τους ιατρικούς φακέλους που της είχαν δώσει οι ιατροί στην Πάφο. Ο εν λόγω ιατρός δεν την εξέτασε καθόλου. Αφού την ρώτησε τι είχε η Ενάγουσα του είπε ότι το χέρι της έτρεμε και το πονούσε, ότι εξ’ αιτίας αυτού δεν μπορούσε να φάει, ότι πονούσε την μέση της, ότι ζαλιζόταν και ότι πονούσε το κεφάλι της

· οι πόνοι στο χέρι υποχωρούν με τα φάρμακα, αλλά το τρέμουλο στο χέρι εξακολουθεί να εμμένει μέχρι και σήμερα. Στην αρχή το χέρι μούδιαζε και δεν το ένιωθε. Στην συνέχεια εξελίχθηκε σε τρέμουλο. Για το θέμα αυτό δεν αποτάθηκε σε άλλους ιατρούς πλην του νευρολόγου και του νευροχειρούργου που την εξέτασαν στην κλινική. Πηγαίνει, όμως, στον ΜΕ 3 και της κάνει ενέσεις. Αν και ενέσεις έχει να κάνω εδώ και ένα χρόνο. Είναι καιρός να επισκεφθεί τον ΜΕ 3 για να της κάνει ένεση. Τις ενέσεις που κάνει κάθε φορά τις πληρώνει

· μέχρι σήμερα εξακολουθεί να υποφέρει από ζάλη

· από το επίδικο δυστύχημα και μέχρι σήμερα αισθάνεται βαριά την αναπνοή της κατά τις βραδινές ώρες. Ωστόσο δεν επισκέφθηκε πνευμονολόγο

· επί του παρόντος λαμβάνει παυσίπονα 3 φορές την εβδομάδα περίπου με οδηγίες του ΜΕ 3. Επίσης, ο ΜΕ 3 της κάνει ενέσεις στον δεξιό αγκώνα και τον δεξιό ώμο κάθε 6 μήνες ή κάθε χρόνο

· την βενζίνη για τις μεταφορές της από την Πενταλειά στην Πάφο την πλήρωνε ο σύζυγός της. Δεν γνωρίζει πόσο είναι αυτό το ποσό

· τον πρώτο χρόνο δεν πήγε στα αμπέλια της γιατί δεν μπορούσε. Γι’ αυτό και ο σύζυγός της αναγκάσθηκε να πληρώνει εργάτες. Τώρα πηγαίνει αλλά όχι όπως πήγαινε παλαιότερα. Δεν έχει ούτε την ίδια απόδοση. Στα αμπέλια της ασχολείται, μεταξύ άλλων, με το ψέκασμα και το αραίωμα του αμπελιού και την συγκομιδή των σταφυλιών. Επίσης, σπάζει αμύγδαλα και κάνει σιουσιούκκο τον οποίο πουλά. Τα πιο πάνω δεν έγιναν το έτος εκείνο, προδήλως, εννοούσε το 2009

· μετά την λήξη της άδειας ασθενείας του ενός μηνός δεν ήταν εντελώς καλά για να επιστρέψει στην εργασία της. Επέστρεψε, όμως, γιατί έπρεπε να εργασθεί. Το χέρι της έτρεμε και φοβόταν μην τυχόν την δει η προοϊσταμένη της γιατί θα την έδιωχνε. Έπειτα ντρεπόταν από τις συναδέλφισσές της όταν κάθονταν για φαγητό

Υποβλήθηκαν στην Ενάγουσα οι ακόλουθες θέσεις από την Υπεράσπιση:

δεν απείχε καθόλου από την εργασία της. Η Ενάγουσα αρνήθηκε την υποβολή και επέμεινε στην θέση της

ουδέποτε πληρώθηκε οποιοδήποτε ποσό από τις Κοινωνικές Ασφαλίσεις. Η Ενάγουσα υποστήριξε ότι έλαβε κάποια επιδόματα και εξ’ όσων υπολογίζει αυτά προήλθαν από τις Κοινωνικές Ασφαλίσεις. Άλλωστε, δεν ανέμενε να λάβει χρήματα από πουθενά αλλού

στον ιατρό που επισκέφθηκε στην Λεμεσό παρουσίασε μια εικόνα η οποία δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Η Ενάγουσα αρνήθηκε την υποβολή και αντέτεινε ότι ο εν λόγω ιατρός δεν την εξέτασε καθόλου για να μπορεί να εκφέρει αντίθετη άποψη. Απλά παρέλαβε τους φακέλους που του είχε δώσει, τους έβαλε σε μια μεριά του γραφείου του και της είπε ότι δεν είχε τίποτα

ό,τι εργασίες έκανε στα αμπέλια της πριν το επίδικο δυστύχημα της έκανε και μετά και μέχρι σήμερα χωρίς καμία διαφορά. Η Ενάγουσα αρνήθηκε την υποβολή και επέμεινε στην θέση της

ακόμα και αν υποφέρει από ζάλη η ζάλη αυτή δεν είναι απότοκο του επίδικου δυστυχήματος. Η Ενάγουσα αρνήθηκε την υποβολή και επέμεινε στην θέση της. Πρόταξε δε τον ισχυρισμό ότι κατά το επίδικο δυστύχημα κτύπησε στο κεφάλι

από το επίδικο δυστύχημα δεν κτύπησε στο κεφάλι. Η Ενάγουσα αρνήθηκε την υποβολή και αντέτεινε ότι κτύπησε στο κεφάλι και, μάλιστα, δυνατά

τίποτα από αυτά που η Ενάγουσα περίγραψε ότι υπέστη ως συνέπεια του επίδικου δυστυχήματος δεν είναι αλήθεια. Η Ενάγουσα αρνήθηκε την υποβολή

δεν πλήρωσε οτιδήποτε για μεταφορικά. Η Ενάγουσα επανέλαβε την θέση της ότι τα έξοδα για τις μεταφόρες της τα επωμίζονταν ο σύζυγός της και ότι η ίδια πλήρωσε μόνο το ταξί που την μετέφερε στην Λεμεσό και πίσω στην Πάφο.

Μέσα από την συμπεριφορά της στο εδώλιο του μάρτυρα, τον τρόπο και το ύφος με το οποίο απαντούσε στις διάφορες ερωτήσεις που της υποβλήθηκαν η Ενάγουσα μου ενέπνευσε την πεποίθηση ότι, τουλάχιστον, στο μεγαλύτερο μέρος της μαρτυρίας της αυτή ήταν ειλικρινής. Ενδεικτικό τούτου είναι η ταυτοσημία της μαρτυρίας της με την μαρτυρία των ΜΕ 1 και ΜΕ 3 αναφορικά με τα ενοχλήματα που αντιμετώπιζε κατά τον χρόνο της εισαγωγής της στην κλινική. Ήταν, επίσης, θετική και σαφής στην μαρτυρία της. Ήταν σταθερή και δεν κλονίσθηκε παρά την μακρά αντεξέταση στην οποία υπεβλήθη από την ευπαίδευτη συνήγορο του Εναγόμενου. Τέλος, ήταν αυθόρμητη και δεν υπολόγιζε τις απαντήσεις της. Εντούτοις, σε κάποια σημεία ήταν υπερβολική. Οι υπερβολές, όμως, που παρατηρούνται στην μαρτυρία της και αναφορά στις οποίες γίνεται πιο κάτω δεν είναι ικανές να διασαλεύσουν την εν γένει αξιοπιστία της και την καλή εντύπωση που σχημάτισα γι’ αυτήν ως μάρτυρα. Όπως ούτε και κάποιες ανακρίβειες στην μαρτυρία της επί μάλλον τυπικών θεμάτων.

Υπό το φως των πιο πάνω η μαρτυρία της Ενάγουσας είναι αποδεκτή εκτός από τα σημεία που πιο κάτω υποδεικνύονται. Υποδεικνύεται ότι μεταξύ άλλων, δέχομαι ότι οι αποδείξεις του Τεκμηρίου 6 είναι αποδείξεις για την αγορά και πληρωμή των φαρμάκων που κάθε φορά συντακογραφούσε στην Ενάγουσα ο ΜΕ 3. Επί τούτου δεν υπήρξε, άλλωστε, αμφισβήτηση από μέρους της Υπεράσπισης. Σύμφωνα με την Ενάγουσα τα φάρμακα τα αγόραζε κάθε φορά ο σύζυγός της. Για κάποιες αγορές φαρμάκων ο σύζυγός της λάμβανε αποδείξεις, για κάποιες άλλες όχι. Οι αποδείξεις του Τεκμηρίου 6 είναι από αυτές που η Ενάγουσα έλαβε και φύλαξε.

Αναφορικά με το χέρι της το οποίο ως ισχυρίσθηκε τρέμει, δεν έχει ισορροπία και έχει πτωτική τάση στην πρόταση μέχρι και σήμερα έχω να πω τα ακόλουθα. Κρίνω ότι η Ενάγουσα ήταν ειλικρινής στην προβολή των ισχυρισμών της και επί του θέματος τούτου παρά το ότι στο Τεκμήριο 2 καμία σχετική αναφορά δεν γίνεται και παρά το ότι σύμφωνα με την διά ζώσης μαρτυρία του ΜΕ 1 το ενόχλημα αυτό δεν υφίστατο κατά την κλινική εξέταση της 16.9.09.

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο πιο πάνω ισχυρισμός του ΜΕ 1 δεν αντανακλάται στην μαρτυρία του ΜΕ 3. Ο εν λόγω μάρτυρας ο οποίος εξέτασε την Ενάγουσα ουκ ολίγες φορές μετά την τελευταία φορά που την εξέτασε ο ΜΕ 1, 16.9.09, δεν υποστήριξε ότι το ενόχλημα αυτό δεν εξακολουθεί να υφίσταται, ούτε και με την μαρτυρία του άφησε να νοηθεί κάτι τέτοιο.

Τουναντίον, υποστήριξε, μεταξύ άλλων, ότι η Ενάγουσα τον επισκεπτόταν μέχρι και πριν δύο χρόνια πλην όμως για προβλήματα που δεν σχετίζονταν με το επίδικο δυστύχημα. Της έκανε ενέσεις, πράγμα που υποστήριξε και η Ενάγουσα με την δική της μαρτυρία προς αντιμετώπιση του πιο πάνω προβλήματος. Σύμφωνα, όμως, με τον ΜΕ 3 η νευρολογική πάθηση του δεξιού χεριού δεν σχετίζεται με το επίδικο δυστύχημα σύμφωνα και με την διάγνωση του ΜΕ 4.

Αυτό δε είναι που ο ΜΕ 3 υποδείκνυε στο Δικαστήριο, ότι, δηλαδή, το εν λόγω ενόχλημα δεν είναι απότοκο του επίδικου δυστυχήματος. Τέλος, από την μαρτυρία του ΜΕ 3 προκύπτει με σαφήνεια ότι κανένα κατάλοιπο από το επίδικο δυστύχημα δεν υφίσταται πλέον. Επομένως, τα όσα η Ενάγουσα υποστήριξε αναφορικά με το χέρι της αν και ειλικρινή και αληθή δεν μπορούν να ληφθούν υπόψη και δεν θα ληφθούν υπόψη ως άσχετα με τα επίδικα θέματα.

Είναι γι’ αυτό ενδεχομένως που στο Τεκμήριο 2 ουδεμία μνεία γίνεται για το πρόβλημα με το χέρι.

Από την μαρτυρία της Ενάγουσας δεν αποδέχομαι τους ακόλουθους ισχυρισμούς:

ότι εξετάσθηκε ως εξωτερικός ασθενής από τον ΜΕ 4. Σύμφωνα με την μαρτυρία του ΜΕ 4 ο τελευταίος εξέτασε την Ενάγουσα μόνο μια φορά και ενώ η Ενάγουσα νοσηλεύονταν στην κλινική. Ως εξωτερικός ασθενής η Ενάγουσα εξετάσθηκε από τον ΜΕ 5 σύμφωνα με την μαρτυρία του τελευταίου και δη δύο φορές. Προδήλως η Ενάγουσα ένεκα του μεγάλου χρόνου που διέρρευσε μεταξύ του Ιουλίου του 2009 και του χρόνου που κατέθεσε στο Δικαστήριο – αρχές του 2015 – δεν ενθυμείτο καλώς και μπέρδεψε τους δύο ιατρούς

ότι ο δεξιός της αγκώνας δεν παρουσίαζε εικόνα οιδήματος, αφού αυτό είναι ό,τι συνάγεται από τον ισχυρισμό της ότι ο αγκώνας δεν ήταν πρησμένος. Σύμφωνα με τον ΜΕ 3 ο δεξιός αγκώνας της Ενάγουσας παρουσίαζε οίδημα. Προς την ίδια κατεύθυνση ήταν και η μαρτυρία του ΜΕ 1 σύμφωνα με την οποία ο αγκώνας ήταν ελαφρώς οιδηματώδης και όπως διασαφήνισε ελαφρώς πρησμένος

ότι στο ΙΑΣΗ υπεβλήθη σε αξονική τομογραφία εγκεφάλου και ότι δεν υπεβλήθη σε ακτινογραφίες άλλες από εκείνες που υπεβλήθη στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου. Επίσης, ότι η τομογραφία έλαβε χώρα στις 15.7.09. Οι πιο πάνω ισχυρισμοί της δεν είναι αποδεκτοί αφού στο ΙΑΣΗ η Ενάγουσα υπεβλήθη σε μαγνητική και όχι αξονική τομογραφία εγκεφάλου καθώς και σε ακτινολογικό έλεγχο. Σχετικό είναι το Τεκμήριο 7 το οποίο κατατέθηκε από κοινού καθώς και τα παραδεκτά γεγονότα που έγιναν και πάλι από κοινού επ’ ευκαιρία της κατάθεσης του εν λόγω τεκμηρίου και τα οποία αναφέρονται στα πλαίσια της αξιολόγησης της μαρτυρίας του ΜΕ 3. Επίσης σύμφωνα με όσα υποδεικνύονται στα πλαίσια της αξιολόγησης της μαρτυρίας του ΜΕ 3 αποδεκτό είναι ότι η τομογραφία στο ΙΑΣΗ έλαβε χώρα στις 16.7.09 και όχι στις 15.7.09

ότι η τομογραφία έγινε στον αυχένα, το χέρι και τον θώρακα. Η Ενάγουσα, προδήλως, μπέρδεψε τις ακτινογραφίες με την τομογραφία. Σύμφωνα και πάλι με το Τεκμήριο 7 η μαγνητική τομογραφία έγινε στον εγκέφαλο. Στον αυχένα και το στέρνο έγιναν οι ακτινογραφίες

τα όσα ανέφερε περί πλημμελούς εξέτασης για τον ΜΥ 1. Ο λόγος για την απόρριψη του μέρους αυτού της μαρτυρίας της Ενάγουσας και της αποδοχής του αντίστοιχου από την μαρτυρία του ΜΥ 1 δίνεται στα πλαίσια της αξιολόγησης της μαρτυρίας του ΜΥ 1 και δεν κρίνω σκόπιμο να το επαναλάβω

ότι εξακολουθεί μέχρι και σήμερα να ζαλίζεται. Θεωρώ αναληθή τον ισχυρισμό της Ενάγουσας ότι 5½ χρόνια μετά το επίδικο δυστύχημα εξακολουθεί να αισθάνεται αυτό το ενόχλημα ως συνέπεια του κτυπήματος στο κεφάλι κατά το επίδικο δυστύχημα. Την στιγμή, μάλιστα, που σύμφωνα με το Τεκμήριο 2 από την 16.9.09 ήταν «πολύ καλά» και το μόνο που τότε παρουσίαζε ήταν ελαφρύ πόνο και μόνο κατά διαστήματα στο δεξιό αγκώνα. Επίσης, κανένας εκ των θεράποντων ιατρών της δεν ισχυρίσθηκε ότι δικαιολογείται ζάλη 5½ χρόνια μετά. Ούτε και ο ΜΕ 3 που ήταν ο ιατρός που την εξέταζε και μετά τις 16.9.09 δεν ανέφερε καν ότι η Ενάγουσα παρουσιάζει ένα τέτοιο ενόχλημα ή ότι τέτοιο ενόχλημα εξακολουθεί να εμμένει συνεπεία του κτυπήματος στο κεφάλι. Η Ενάγουσα υποστήριξε, επίσης, ότι κατά τις βραδινές ώρες αισθάνεται βαριά την αναπνοή της από την ημέρα του επίδικου δυστυχήματος μέχρι και σήμερα. Κανένας, όμως, από τους ιατρούς που την εξέτασε και έδωσε μαρτυρία γι’ αυτήν δεν υποστήριξε ότι η Ενάγουσα είχε παραπονεθεί για κάτι τέτοιο από την αρχή. Επίσης, καμία ιατρική μαρτυρία δεν παρουσιάσθηκε προς την κατεύθυνση ότι το πιο πάνω ενόχλημα 5½ χρόνια μετά είναι απότοκο του επίδικου δυστυχήματος. Υπό το φως των πιο πάνω δεν μπορώ να δεχθώ ούτε τον πιο πάνω ισχυρισμό της

ούτε και δέχομαι ότι ο λόγος που δεν έχει την ίδια απόδοση, ως ισχυρίσθηκε, στις γεωργικές εργασίες οφείλεται στο επίδικο δυστύχημα. Επαναλαμβάνεται ότι σύμφωνα με το Τεκμήριο 2 εκτός από κάποιους πόνους στο δεξιό αγκώνα κατά διαστήματα που και αυτοί εξαλείφθηκαν με την κατάλληλη φαρμακευτική αγωγή σύμφωνα με το ΜΕ 3 κανένα κατάλοιπο δεν έχει η Ενάγουσα από το επίδικο δυστύχημα. Αν η Ενάγουσα αντιμετωπίζει πρόβλημα στις γεωργικές εργασίες από το νευρολογικό πρόβλημα στο χέρι της, αυτό, όπως και ενωρίτερα αναφέρθηκε δεν είναι απότοκο του επίδικου δυστυχήματος.

Αναφορικά με το θέμα της ισχυριζόμενης απώλειας απολαβών η οποία αξιώνεται ως ειδική ζημία αναφέρονται τα ακόλουθα. Η απόδειξη ειδικών ζημιών κινείται μέσα σε αυστηρά πλαίσια. Είναι καθιερωμένη αρχή ότι οι ειδικές αποζημιώσεις πρέπει να καταγράφονται στις έγγραφες προτάσεις με λεπτομέρεια και να αποδεικνύονται με αυστηρότητα. Η Νομολογία επιβάλλει σε διάδικο την υποχρέωση να αποδεικνύει την ζημία του με θετική μαρτυρία (Βλ. Ελισάβετ Ηρακλέους ν. Ρένου Πίτρου (1994) 1 ΑΑΔ 239, Ανδρέας Σπύρου ν. Άριστου Χ΄΄ Χαραλάμπους (1989) 1Ε ΑΑΔ 298, Λαζούρας ν. Σκυλλουριώτου (1992) 1 ΑΑΔ 168, Θεμιστοκλέους ν. Παρασκευά (1992) 1 ΑΑΔ 498, Aloupou and Another v. Hadjigeorghiou and Another (1984) 1 CLR 475 και Mc Gregor on Damages, 15η έκδοση, παράγραφος 23, σελ. 15).

Στην υπόθεση Κούνουνα κ.α. ν. Κώστας Κυριάκου & Υιός Λτδ κ.α. (2001) 1 ΑΑΔ 2126 έγινε αναφορά στο πιο κάτω απόσπασμα από την απόφαση του Λόρδου Goddard στην Αγγλική υπόθεση Bonham-Carter v. Hyde Park Hotel Ltd (1948) 64 TLR 177, 178:

«Plaintiffs must understand that if they bring actions for damages it is for them to prove their damage; it is not enough to write down the particulars and, so to speak, throw them at the head of the court, saying “this is what I have lost, I ask you to give me these damages”. They have to prove it».

Σε ελεύθερη μετάφραση:

«Οι ενάγοντες πρέπει να αντιληφθούν, ότι όταν κινούν αγωγές για αποζημιώσεις για ζημίες εναπόκειται σε αυτούς να αποδεικνύουν την ζημία τους. Δεν είναι αρκετό να εκθέτουν (στα δικόγραφά τους) τις λεπτομέρειες (ζημιών) και να ρίχνουν το βάρος, ας το πούμε έτσι, στο Δικαστήριο λέγοντας “αυτό είναι που έχω ζημιωθεί, ζητώ να μου επιδικάσεις αυτές τις ζημίες”. Οφείλουν να τις αποδεικνύουν».

Με την Έκθεση Απαίτησής της η Ενάγουσα αξιώνει ως απώλεια ημερομισθίων το ποσό των Ευρώ 5.000,00 σεντ. Προς απόδειξη του ύψους των μηνιαίων απολαβών της Ενάγουσας η πλευρά της Ενάγουσας αρκέσθηκε στην μαρτυρία της Ενάγουσας. Στην υπόθεση Ανδρέας Αλεξάνδρου ν. Γιανούλας Ιωάννου (1996) 1 ΑΑΔ 1157 λέχθηκε ότι δεν απαιτείται ενισχυτική μαρτυρία για την απόδειξη των ειδικών ζημιών. Στην πιο πάνω υπόθεση ήταν η εισήγηση του συνηγόρου του εφεσείοντα ότι αφ’ ης στιγμής ο εφεσείων είχε αμφισβητήσει την απώλεια εισοδήματος της εφεσίβλητης, η εφεσίβλητη έπρεπε να προσκομίσει περαιτέρω ενισχυτική μαρτυρία. Και ότι κακώς το πρωτόδικο Δικαστήριο είχε αρκεσθεί αποκλειστικά στην δική της μαρτυρία. Το Εφετείο αποφάσισε ότι η εισήγηση ότι απαιτείτο ενισχυτική μαρτυρία δεν βρίσκει έρεισμα ούτε στο Νόμο ούτε στην Νομολογία. Εφόσο το πρωτόδικο Δικαστήριο είχε αποδεχθεί την μαρτυρία της εφεσίβλητης και του θεράποντος ιατρού της και τα ευρήματα στα οποία είχε καταλήξει ήταν εύλογα, κρίθηκε ότι ορθά το πρωτόδικο Δικαστήριο είχε προχωρήσει να επιδικάσει αποζημιώσεις για απώλεια εισοδήματος.

Η Ενάγουσα υποστήριξε ότι το εισόδημά της από την εργασία της κυμαίνονταν μεταξύ 1.400 και 1.600 Ευρώ τους Καλοκαιρινούς μήνες. Και ότι συνεπεία του επίδικου δυστυχήματος υπέστη απώλεια απολαβών για περίοδο 2½ μηνών που απείχε από την εργασία της. Δεν κρίνω, όμως, πως η πιο πάνω μαρτυρία της ήταν θετική. Και εξηγώ. Η Ενάγουσα υπέδειξε ότι ο μισθός της δεν ήταν σταθερός. Διαμορφώνονταν κάθε μήνα ανάλογα της τουριστικής κίνησης του ξενοδοχείου και της «μονάδας», όπως ενδεικτικά υπέδειξε, η οποία αυξομειώνεται ανάλογα. Υποστηρίζοντας, επομένως, ότι το εισόδημα της για τους μήνες Ιούλιο, Αύγουστο και Σεπτέμβριο κυμαίνονταν μεταξύ 1.400 και 1.600 Ευρώ στην ουσία προσδιόριζε το αναμενόμενο εισόδημά της για τους μήνες αυτούς. Στην βάση, όμως, των δικών της υπολογισμών. Δεν απέδειξε το πραγματικά ζητούμενο και συγκεκριμένα πώς διαμορφώνεται αυτή η μονάδα ή πώς εν τέλει αυτή διαμορφώθηκε ως γεγονός τους μήνες Ιούλιο, Αύγουστο και Σεπτέμβριο του 2009.

Υπό το φως των πιο πάνω κρίνω ότι η Ενάγουσα δεν απέδειξε με την απαιτούμενη από την Νομολογία βεβαιότητα το ύψος των μηνιαίων απολαβών της. Ενδεικτικό για την ανακρίβεια της μαρτυρίας της είναι ότι ούτε για τον μήνα Αύγουστο αλλά ούτε και για τον μήνα Σεπτέμβριο ο μισθός της δεν κυμάνθηκε μέσα στα πιο πάνω επίπεδα. Όπως καταμαρτυρείται από το τρίτο φύλλο του Τεκμηρίου 11 για τον μήνα Αύγουστο του 2009 η Ενάγουσα πληρώθηκε το ποσό των Ευρώ 1.386,00 σεντ και για τον μήνα Σεπτέμβριο του 2009 το ποσό των Ευρώ 1.254,00 σεντ.

Επίσης, η Υπεράσπιση με την μαρτυρία της ΜΥ 2 κατέδειξε ότι για τους μήνες Ιούλιο, Αύγουστο και Σεπτέμβριο του 2009 καταβλήθηκαν μισθοί στην Ενάγουσα από τον εργοδότη της. Σε αντίθεση με την μαρτυρία της Ενάγουσας σύμφωνα με την οποία ούτε μισθοί της καταβλήθηκαν, ούτε και η ίδια εργάσθηκε στο ξενοδοχείο τους πιο πάνω μήνες.

Στην βάση της μαρτυρίας της ΜΥ 2 η Ενάγουσα κρίνεται αναληθής στην προβολή των πιο πάνω ισχυρισμών της. Δεν μου διαφεύγει ότι σύμφωνα με την αποδεκτή στην υπόθεση μαρτυρία η Ενάγουσα αναμφίβολα απουσίασε κάποιες μέρες από την εργασία της. Πρόκειται για την περίοδο από 11.7.09 μέχρι 16.7.09, ήτοι από την ημέρα της εισαγωγής της στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου μέχρι την ημέρα της εξόδου της από την κλινική.

Γι’ αυτήν την περίοδο δεν τηρώ αμφιβολία ότι η Ενάγουσα απείχε από την εργασία της. Στην βάση, όμως, του Τεκμηρίου 11 δεν μπορώ παρά να μην δεχθώ ότι η Ενάγουσα επέστρεψε στην εργασία της από τον ίδιο μήνα, ήτοι τον Ιούλιο του 2009. Αφού και για τον μήνα εκείνο αλλά και για τους δύο επόμενους πληρώθηκε από τον εργοδότη της σύμφωνα με το τρίτο φύλλο του Τεκμηρίου 11.

Είναι ίσως για τον λόγο αυτό που σύμφωνα και πάλι με το Τεκμήριο 11 – τέταρτο φύλλο - η Ενάγουσα δεν αποτάθηκε στο Τμήμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων για παροχή επιδόματος ασθενείας. Παρά την περί του αντιθέτου μαρτυρία της σύμφωνα με την οποία έλαβε κάποια ποσά από το Τμήμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων και, μάλιστα, κατόπιν κάθε φορά αιτήματος από μέρους της.

Αν και επί τούτου δεν ήταν θετική. Από την μια, υποστήριξε ότι αποτάθηκε στο Τμήμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων για επίδομα ασθενείας, από την άλλη, ότι δεν μπορούσε να πει με βεβαιότητα αν όντως έλαβε επίδομα ασθενείας. Ό,τι υποστήριξε ήταν ότι έλαβε κάποια ποσά τα οποία ως υπολογίζει ήταν επιδόματα ασθενείας καθότι δεν ανέμενε χρήματα από οπουδήποτε αλλού.

Δεν μπορώ να δεχθώ ότι η Ενάγουσα δεν γνώριζε με θετικότητα αν έλαβε επίδομα ή επιδόματα ασθενείας από το Τμήμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων. Με δεδομένο συν τοις άλλοις ότι είναι μια φτωχή γυναίκα με πολύ περιορισμένα εισοδήματα ως ήταν η μαρτυρία της, κάτι το οποίο αποδέχομαι, το θέμα τούτο λογικά θα πρέπει να την ενδιέφερε ιδιαίτερα.

Υπό το φως των πιο πάνω η Ενάγουσα δεν με έπεισε ότι αιτήθηκε επιδόματος ασθενείας ή ότι έλαβε επίδομα ασθενείας από το Τμήμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων. Κάτι το οποίο καταμαρτυρείται με ενάργεια από το τέταρτο φύλλο του Τεκμηρίου 11. Προδήλως, γιατί όπως και από το τρίτο φύλλο του Τεκμηρίου 11 καταμαρτυρείται επέστρεψε στην εργασία της τον ίδιο μήνα που επισυνέβη το επίδικο δυστύχημα.

Επίσης, η μόνη αναρρωτική άδεια που παρουσιάσθηκε ότι της δόθηκε γραπτώς ήταν το Τεκμήριο 1 το οποίο ίσχυε για την περίοδο από 21.7.09 μέχρι 21.8.09. Μέχρι δε και την 20.7.09 είχε αναρρωτική άδεια από το Γενικό Νοσοκομείο Πάφου σύμφωνα με τον ΜΕ 1, κάτι το οποίο δεν αμφισβητήθηκε από την Υπεράσπιση. Επίσης, το ότι της είχε δοθεί αναρρωτική άδεια από το Γενικό Νοσοκομείο Πάφου ήταν κάτι που επιβεβαίωσε και ο ΜΥ 3. Πέραν τούτου τίποτε άλλο. Καμία άλλη γραπτή αναρρωτική άδεια για οποιαδήποτε άλλη περίοδο δεν παρουσιάσθηκε από την πλευρά της Ενάγουσας. Υπό το φως τούτου δεν μπορώ να δεχθώ ότι από την κλινική δόθηκε στην Ενάγουσα αναρρωτική άδεια πέραν αυτής που έληγε την 21.8.09. Ο ισχυρισμός δε του ΜΕ 1 ότι δόθηκε και δεύτερη αναρρωτική άδεια για τους λόγους που επεξηγήθηκαν στα πλαίσια της αξιολόγησης της μαρτυρίας του δεν κρίθηκε αξιόπιστος.

Έπειτα, είναι και το άλλο. Η Ενάγουσα υποστήριξε ότι τις άδειες ασθενείας που κάθε φορά λάμβανε από την κλινική δεν τις παρουσίαζε στον εργοδότη της αλλά στο Τμήμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων. Για εξασφάλιση επιδόματος ασθενείας. Αναφύεται εύλογα το ερώτημα γιατί η Ενάγουσα δεν παρουσίαζε τις άδειες ασθενείας που εξασφάλιζε από την κλινική στον εργοδότη της. Δεν υπήρχε η ανάγκη να δικαιολογεί τις απουσίες της από τον χώρο εργασίας της; Στην απουσία οποιασδήποτε εξήγησης από την Ενάγουσα γι’ αυτό ένας μόνο λόγος μπορεί εύλογα και λογικά να εκληφθεί ότι συνέτρεχε. Ότι η Ενάγουσα δεν απείχε από την εργασία της τουλάχιστον για τέτοιο χρονικό διάστημα που να επηρεάζει σημαντικά τις απολαβές της. Κάτι που ως και ενωρίτερα υποδείχθηκε καταμαρτυρείται και από το τρίτο φύλλο του Τεκμηρίου 12 το οποίο καταδεικνύει ότι τον Ιούλιο του 2009 αλλά και τους δύο επόμενους μήνες της καταβλήθηκαν μισθοί από τον εργοδότη της.

Επίσης, η Ενάγουσα υποστήριξε ότι έλαβε άδειες ασθενείας 3 με 4 φορές. Πότε από ένα εκ των ΜΕ 1 και ΜΕ 3, πότε και από τους δύο μαζί. Υποστήριξε, επίσης, ότι κάποτε η άδεια κάλυπτε 15 ημέρες, κάποτε ένα μήνα. Κάτι που όχι μόνο δεν αποδείχθηκε αφού μια μόνο γραπτή αναρρωτική άδεια αποδείχθηκε ότι εκδόθηκε από την κλινική – Τεκμήριο 1 - αλλά και που διαψεύδεται από την μαρτυρία του ΜΕ 1 ο οποίος με την δική του μαρτυρία υποστήριξε ότι όλες κι’ όλες δύο αναρρωτικές άδειες δόθηκαν στην Ενάγουσα. Η πρώτη, με το Τεκμήριο 1 και, μια δεύτερη, προφορικά. Σύμφωνα, επίσης, με τον ΜΕ 1 η δεύτερη άδεια ασθενείας που δόθηκε προφορικά έληξε στις 16.9.09. Την ημέρα εκείνη διαπιστώθηκε κατόπιν κλινικής εξέτασης που έλαβε χώρα την ίδια ημέρα ότι η Ενάγουσα ήταν πλέον πολύ καλά και ότι μπορούσε πλέον να επιστρέψει στην εργασία της. Πώς εξηγείται ότι η Ενάγουσα επέστρεψε στην εργασία της στις 27.9.09 ή 28.9.09 και χωρίς οποιαδήποτε παράταση της δεύτερης άδειας; Επίσης, ο ισχυρισμός της ότι απείχε από την εργασία της για περίοδο 2½ μηνών καταρρίφθηκε από την ίδια όταν κατά την αντεξέταση υποστήριξε ότι επέστρεψε στην εργασία της μετά την λήξη της πρώτης αναρρωτικής άδειας που της είχε δοθεί από την κλινική διάρκειας 1 μηνός γιατί όπως ενδεικτικά υποστήριξε έπρεπε να εργασθεί.

Υπό το φως όλων των πιο πάνω καταλήγω στα ακόλουθα:

ότι η Ενάγουσα δεν απέδειξε το ύψος των μηνιαίων απολαβών της κατά τον ουσιώδη χρόνο

ότι δεν αιτήθηκε επιδόματος ασθενείας από το Τμήμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων

ότι δεν απείχε από την εργασία της εκτός από κάποιες μέρες και εν πάση περιπτώσει την περίοδο από 11.7.09 μέχρι 16.7.09 παρά την αναρρωτική άδεια που της είχε δοθεί από την κλινική μέχρι 21.8.09

ότι επέστρεψε στην εργασία της τον Ιούλιο του 2009 και

ότι εργάσθηκε και πληρώθηκε τους μήνες Ιούλιο, Αύγουστο και Σεπτέμβριο του 2009.

Επίσης, δεν παρέχεται η δυνατότητα επιδίκασης απώλειας απολαβών τουλάχιστον για τις ημέρες που δέχθηκα ότι η Ενάγουσα οπωσδήποτε απουσίασε από την εργασία της. Και αυτό για τους εξής λόγους. Σύμφωνα με το τρίτο φύλλο του Τεκμηρίου 11 η Ενάγουσα πληρώθηκε για τον μήνα Ιούλιο του 2009 το ποσό των Ευρώ 1.335,00 σεντ.

Παραμένει άγνωστο αν το ποσό αυτό είναι ο μισθός της Ενάγουσας για ολόκληρο τον πιο πάνω μήνα, δηλαδή, αν ο εργοδότης της την πλήρωσε και για τις ημέρες που απουσίασε από την εργασία της, ή αν αυτό αντιπροσωπεύει τις απολαβές της για το υπόλοιπο του μήνα. Και αν ακόμα ισχύει το δεύτερο η επιδίκαση δεν είναι δυνατή.

Καθότι όπως η ΜΥ 2 υποστήριξε τα ποσά που δεικνύονται ως πραγματικές αποδοχές στο τρίτο φύλλο του Τεκμηρίου 11 είναι οι «ακάθαρτες» απολαβές, δηλαδή, οι απολαβές συμπεριλαμβανομένων και των υποχρεωτικών ως εκ του Νόμου εισφορών όπως φόρου εισοδήματος, κοινωνικών ασφαλίσεων και άλλων. Η μάρτυρας δεν ρωτήθηκε να εξηγήσει τι αντιπροσωπεύουν τα ποσά κάτω από τον τίτλο «Ασφαλιστέες Αποδοχές» και τι είναι η «Εισφορά Κ.Τ.Α.» που, επίσης, εμφαίνονται στο τρίτο φύλλο του Τεκμηρίου 11.

Στην απουσία κατάλληλης μαρτυρίας το Δικαστήριο δεν μπορεί να ερμηνεύσει από μόνο του την εν λόγω κατάσταση και να καταλήξει, έτσι, αυθαίρετα τι είναι το ένα και τι το άλλο. Εν κατακλείδι καμία μαρτυρία δεν δόθηκε αναφορικά με το καθαρό εισόδημα της Ενάγουσας και δη το καθαρό εισόδημα της Ενάγουσας τον μήνα Ιούλιο του 2009.

Ελλείψει μιας τέτοιας μαρτυρίας δεν είναι δυνατός ο υπολογισμός του καθαρού εισοδήματος της Ενάγουσας ανά μέρα. Υπό το φως των πιο πάνω και ελλείψει του αναγκαίου υπόβαθρου η επιδίκαση απώλειας απολαβών για την περίοδο από 11.7.09 μέχρι και την 16.7.09 δεν είναι δυνατή.

Συνακόλουθα η αξίωση αυτή της Ενάγουσας υπό παράγραφο 6(Β)(α) της Έκθεσης Απαίτησης αποτυγχάνει.

Ο ισχυρισμός της, όμως, ότι κατέβαλε στον οδηγό του ταξί το ποσό των Ευρώ 120,00 σεντ για να την μεταφέρει στην Λεμεσό και πίσω στην Πενταλειά για να εξετασθεί από τον ΜΥ 1 ήταν θετικός. Είναι, επομένως, αποδεκτός.

Τέλος, αρκετά σημεία από την μαρτυρία της Ενάγουσας δεν καλύπτονται από τις έγγραφες προτάσεις της. Είτε γιατί δεν δικογραφούνται καθόλου, είτε γιατί ναι μεν δικογραφούνται πλην όμως αναφέρονται σε χρόνο που δεν καλύπτεται από την Έκθεση Απαίτησης. Συναφώς και ως στα πλαίσια της αξιολόγησης της μαρτυρίας του ΜΕ 3 υποδεικνύεται στις Λεπτομέρειες Σωματικών Βλαβών της Ενάγουσας δικογραφούνται η κατάσταση της υγείας της Ενάγουσας καθώς και ενοχλήματα μέχρι την 16.9.09, ημερομηνία μέχρι την οποία σύμφωνα με τις Λεπτομέρειες Σωματικών Βλαβών η Ενάγουσα παρακολουθούνταν στην κλινική ως εξωτερικός ασθενής. Δεν γίνεται αναφορά σε χρόνο μετά τις 16.9.09. Ως εκ τούτου και σύμφωνα με τις πάγιες Νομολογιακές αρχές τα σημεία αυτά δεν μπορούν να ληφθούν υπόψη και θα αγνοηθούν. Κάποια από αυτά δεν έγιναν αποδεκτά και για άλλους λόγους που πιο πάνω παρατέθηκαν. Πρόκειται για τα ακόλουθα σημεία από την μαρτυρία της μάρτυρος:

οι πόνοι στην μέση για την μετά του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου περίοδο. Συναφώς είναι δικογραφημένο ότι ενώ νοσηλεύονταν στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου αισθανόταν άλγος στην νεφρική περιοχή

οι πόνοι, το μούδιασμα και η αδυναμία κίνησης στα χέρια

ότι το δεξί χέρι δεν ανοιγόκλεινε όπως ούτε και τα δάκτυλα του δεξιού χεριού

οι πόνοι, το τρέμουλο και η πτωτική τάση του δεξιού χεριού στη πρόταση

η ζάλη μέχρι και σήμερα

η τοποθέτηση νάρθηκα στο δεξί χέρι στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου

η χορήγηση ενέσεων ως εξωτερικός ασθενής

η λήψη παυσίπονων μέχρι και σήμερα.

Εκτός από τα σημεία εκείνα από την μαρτυρία της Ενάγουσας που δεν αποδέχθηκα για τους λόγους που πιο πάνω αναφέρθηκαν η υπόλοιπη μαρτυρία της είναι αποδεκτή.

Ο ΜΕ 3 είναι ειδικός χειρούργος ορθοπεδικός – τραυματιολόγος και εργάζεται στην κλινική. Εξέτασε την Ενάγουσα για πρώτη φορά στην κλινική στις 14.7.09 και υπό την πιο πάνω ιδιότητά του την παρακολουθούσε μαζί με τον πατέρα του, ΜΕ 1. Η Ενάγουσα εξετάσθηκε, επίσης, από τον ΜΕ 4 και τον ΜΕ 5. Υιοθέτησε το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 2 και υποστήριξε ότι οι ιατρικές υπηρεσίες που παρασχέθηκαν στην Ενάγουσα και αναφέρονται στο εν λόγω τεκμήριο ήταν αναγκαίες. Η Ενάγουσα εκτός από κλινική εξέταση υπεβλήθη και σε ακτινοδιαγνωστική εξέταση. Συγκεκριμένα σε αξονική τομογραφία και ακτινογραφίες οι οποίες έλαβαν χώρα στο ΙΑΣΗ. Η Ενάγουσα μεταφέρθηκε στο ΙΑΣΗ με ασθενοφόρο της κλινικής και συνοδευόμενη από τον μάρτυρα.

Η νοσηλεία της στην κλινική κρίθηκε αναγκαία αφ’ ης στιγμής η Ενάγουσα ανέφερε λιποθυμικό επεισόδιο και απώλεια μνήμης κατά το επίδικο δυστύχημα. Ξεκινώντας από αυτό το επεισόδιο κρίθηκε σοβαράς μορφής. Προσήλθε δε στην κλινική με έντονο πονοκέφαλο, ζάλη, πόνο στον αυχένα, αναγούλες, τάση για εμετό και πόνο στον δεξιό αγκώνα. Ένεκα του πόνου η Ενάγουσα αδυνατούσε να κάνει κάμψη, έκταση και στροφικές κινήσεις του δεξιού αγκώνος. Παρουσίαζε, επίσης, οίδημα στην περιοχή του δεξιού αγκώνος και κατά τις δοκιμασίες αστάθειας αστάθεια στην βάδιση.

Συμφώνησε με το τιμολόγιο που εκδόθηκε από τον ΜΕ 1 – Τεκμήριο 3 - διευκρίνισε, όμως, ότι σε αυτό δεν τιμολογούνται επισκέψεις που έλαβαν χώρα μετά την έκδοση του. Συναφώς ο μάρτυρας υποστήριξε ότι εξέτασε την Ενάγουσα πολλές φορές μετά παραπονούμενη για πόνους στην αριστερή ωμική ζώνη (αριστερό ώμο), πόνους στον δεξιό αγκώνα και αυχεναλγίες.

Συγκεκριμένα ο μάρτυρας εξέτασε την Ενάγουσα στις 22.7.09, 25.7.09, 3.8.09, 21.8.09, 16.9.09, 5.10.09 και 26.3.10. Στις 22.7.09 η Ενάγουσα παραπονούνταν για πόνο και αιμωδίες στον έξω κόνδυλο του αγκώνα. Η επίσκεψη της 25.7.09 ήταν προγραμματισμένη επίσκεψη με τον ΜΕ 1. Στις 21.8.09 αφαιρέθηκε ο φάκελος και συνεστήθη στην Ενάγουσα σταδιακή φόρτιση. Στις 16.9.09 και 5.10.09 η Ενάγουσα παραπονούνταν για πόνο στην μέση και της συνεστήθη αποφυγή χειρονακτικής εργασίας και απαγόρευση άρσης βαρέων αντικειμένων. Στις 26.3.10 η Ενάγουσα παραπονούνταν για πόνο στον αριστερό ώμο ο οποίος άρχισε μια ημέρα μετά από κλάδεμα. Συγκεκριμένα και ως εκ του ιστορικού της προκύπτει η Ενάγουσα πήγε στο αμπέλι της για να κλαδέψει και την επόμενη ημέρα άρχισε ο πόνος.

Υποστήριξε, επίσης, ότι εξέτασε την Ενάγουσα και σε άλλες ημερομηνίες για τις οποίες δεν κράτησε σημειώσεις. Θυμάται δε ότι την είδε και λίγο πριν τις αρχές του Νοεμβρίου του 2014. Δεν είναι, όμως, όλες οι εξετάσεις που έλαβαν χώρα μετά την έξοδο της Ενάγουσας από την κλινική σχετιζόμενες με το επίδικο δυστύχημα. Ιδιαίτερα τα δύο τελευταία χρόνια

Κανένα ποσό που αναφέρεται στο Τεκμήριο 1 δεν εισπράχθηκε από την κλινική. Η πληρωμή ζητήθηκε στην αρχή πλην όμως η Ενάγουσα λόγω της άσχημης οικονομικής της κατάστασης αδυνατούσε να καταβάλει οποιοδήποτε ποσό. Ο ίδιος σταμάτησε να πιέζει για πληρωμή και εξόφληση όταν ιδίοις όμμασι διαπίστωσε την άσχημη οικονομική κατάσταση της Ενάγουσας με προσωπική του επίσκεψη στο σπίτι της στο χωριό ανταποκρινόμενος σε κάλεσμα του συζύγου της για κυνηγετική εξόρμηση.

Χορήγησε στην Ενάγουσα φάρμακα πολλές φορές. Όπως παυσίπονα, αντιφλεγμονώδη, επιθέματα και βιταμίνες, κυρίως, της κατηγορίας Β. Συνέστησε, επίσης, στην Ενάγουσα αποχή από τις εργασίες της για κάποιες ημέρες. Της χορηγούσε, επίσης, και ενέσεις.

Για την σημερινή της κατάσταση δεν μπορεί να εκφέρει άποψη καθότι δεν έχει εξετάσει την Ενάγουσα πρόσφατα. Γνωρίζει ότι η Ενάγουσα κατά διαστήματα υπέφερε από αιμωδίες άνω άκρων, αυχεναλγίες, πονοκεφάλους και πόνους στην αριστερή ωμική ζώνη.

Αντεξεταζόμενος ανέφερε, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα:

στις 16.7.09 με την έξοδο της Ενάγουσας από την κλινική χορήγησε στην Ενάγουσα παυσίπονα, αντιφλεγμονώδη και βιταμίνες της κατηγορίας Β. Δεν χορηγήθηκαν επιθέματα

στις 14.7.09 η Ενάγουσα αισθανόταν έντονο πόνο στον έξω κόνδυλο του δεξιού αγκώνα, άλγος στην έκταση της άρθρωσης του δεξιού αγκώνα, αδυναμία χρήσης και έλλειψη της κινητικότητας του δεξιού αγκώνα σε σχέση με τον αριστερό, κάτι το οποίο ο μάρτυρας διαπίστωσε μέσα από την κλινική του εξέταση. Η κλινική εξέταση του μάρτυρα κατέδειξε, επίσης, οίδημα στον έξω κόνδυλο του δεξιού αγκώνα. Το οίδημα ήταν εμφανές και ορατό με γυμνό μάτι νοουμένου ότι κάποιος «ψάξει» τον ασθενή και ήταν απότοκο του επίδικου δυστυχήματος αφ’ ης στιγμής η Ενάγουσα δεν είχε αναφέρει οποιοδήποτε άλλο τραυματισμό στο ενδιάμεσο. Ήταν, επίσης, επώδυνο όπως από την ψηλάφησή του και κατά τις δοκιμασίες, επίσης, διαπίστωσε. Λόγω δε των νευρολογικών ευρημάτων που εντόπισε ζήτησε νευρολογική εξέταση από τον ΜΕ 4 ο οποίος διαπίστωσε νευρολογική πάθηση στον καρπιαίο σωλήνα, πράγμα που δεν είχαν εντοπίσει στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου. Ζήτησε τις ακτινογραφίες του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου, αλλά αυτές δεν υπήρχαν

στις 14.7.09 η Ενάγουσα παρουσίαζε, επίσης, άλγος στο στήθος και ειδικότερα στο στέρνο, υπολειπόμενη η δεξιά πλευρά άνω άκρου, ήτοι πτώση χειρός, που σημαίνει ότι στην έκταση το δεξί χέρι δεν είχε δύναμη και έπεφτε, καθώς και αστάθεια η οποία διαπιστώθηκε από τον μάρτυρα όταν ο μάρτυρας ζήτησε από την Ενάγουσα να σηκωθεί για να υποβληθεί στο τεστ ωμικών ζωνών. Ωστόσο το εύρημα περί αστάθειας στην βάδιση ήταν εύρημα από κοινού με τον ΜΕ 1

τα συμπτώματα του έντονου πονοκέφαλου, της ζάλης, του πόνου στον αυχένα, των αναγούλων, της τάσης για εμετό και του πόνου στον δεξιό αγκώνα η Ενάγουσα τα είχε από την ημέρα που έλαβε χώρα το επίδικο δυστύχημα ως η Ενάγουσα είχε αναφέρει στον μάρτυρα

όταν επισκέφθηκε την κλινική η Ενάγουσα δεν φορούσε νάρθηκα ή κηδεμόνα ή φάκελο ακινητοποίησης πηχεοκαρπικής στον δεξιό αγκώνα. Κρατούσε, όμως, το χέρι της σε στάση υπό περιορισμό, ήτοι υπό γωνία και κάτω από το στήθος της. Φορούσε, επίσης, αυχενικό κολλάρο

η Ενάγουσα θα μπορούσε και να μην είχε παραπονεθεί στους ιατρούς του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου για πόνο στον αγκώνα. Ενδεικτικά υπέδειξε ότι όταν κάποιος αισθάνεται πόνο και σε αρκετά άλλα σημεία του σώματός του πιθανόν να μην αισθάνεται τον πόνο που η Ενάγουσα είχε στον δεξιό αγκώνα

η διάγνωσή του περί βαριάς θλάσης του αυχένα στηρίζεται στα ακόλουθα: (α) κατά τις δοκιμασίες του αυχένα και την κινητικότητα του αυχένα, ήτοι κάμψη, έκταση, στροφή δεξιά, στροφή αριστερά, κλίση δεξιά και κλίση αριστερά η Ενάγουσα παρουσίαζε έντονο πόνο ο οποίος της προκαλούσε περιορισμό στις κινήσεις (β) κατά την ψηλάφηση της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης και των παραυχενικών μυών η Ενάγουσα, επίσης, πονούσε, (γ) η ύπαρξη νευρολογικών ευρημάτων στο δεξί άνω άκρο και συγκεκριμένα η πτώση του δεξιού χεριού. Υπό το φως των πιο πάνω κρίθηκε αναγκαίος ο ακτινολογικός έλεγχος ώστε να αποκλεισθεί σπονδυλολίσθηση ή κάταγμα στην αυχενική μοίρα

ο υπέρηχος κοιλίας στον οποίο υπεβλήθη η Ενάγουσα ήταν απαραίτητος με δεδομένα ότι η Ενάγουσα είχε εμπλακεί σε τροχαίο δυστύχημα και την παντελή έλλειψη ιατρικής πληροφόρησης από το Γενικό Νοσοκομείο Πάφου κατά την εισαγωγή της στην κλινική στις 14.7.09. Ο υπέρηχος κοιλίας ήταν βασική εξέταση αλλά εμπίπτει στην ειδικότητα του ΜΕ 1

κατά την πρώτη επίσκεψη στην κλινική η εξέταση της Ενάγουσας έγινε και από τον μάρτυρα και από τον ΜΕ 1 εντός του ιδίου εξεταστηρίου

η Ενάγουσα είπε στον μάρτυρα ότι στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου της είχαν δώσει παυσίπονα και της τοποθέτησαν αυχενικό κολλάρο. Επίσης, ότι της έβγαλαν ακτινογραφίες

το Τεκμήριο 2 ετοιμάσθηκε από κοινού με τον ΜΕ 1. Ο μάρτυρας υιοθέτησε τα ορθοπεδικά ευρήματα που αναφέρονται σε αυτό και διασαφήνισε ότι ό,τι από το εν λόγω τεκμήριο αφορά στην ειδικότητα του είναι ο πόνος στον δεξιό αγκώνα, η αδυναμία χρήσης του αγκώνα, το οίδημα στην περιοχή του αγκώνα, η αστάθεια στην βάδιση και ο πόνος στον αυχένα. Τα θέματα της ζάλης, της κρανιοεγκεφαλικής κάκωσης, της λιποθυμίας, της απώλειας μνήμης, της κεφαλαλγίας και της τάσης για εμετό δεν είχαν άμεση σχέση με την ειδικότητά του. Ερωτηθείς σε ποια ειδικότητα εμπίπτει η κρανιοεγκεφαλική κάκωση απάντησε ότι στην Ευρώπη εμπίπτει στην ειδικότητα του νευροχειρούργου. Στην Κύπρο τις κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις τις αντιμετωπίζουν σε πρώτο χρόνο οι γενικοί χειρούργοι και ακολούθως και ανάλογα της σοβαρότητάς τους οι νευροχειρούργοι

με αφορμή την δήλωση στο Τεκμήριο 2 ότι η Ενάγουσα «είχε καλή ανταπόκριση στη θεραπεία» εξήγησε ότι μέχρι την σύνταξη του Τεκμηρίου 2, 16.9.09, η κινητικότητα του αυχένα ομαλοποιήθηκε και δεν υπήρχαν οι έντονοι πόνοι στην αυχενική μοίρα. Το οίδημα στον δεξιό αγκώνα εξαλείφθηκε και η κάμψη, η έκταση και οι στροφικές κινήσεις του δεξιού αγκώνα ήταν φυσιολογικές. Στην συνέχεια, όμως, και κατά διαστήματα η Ενάγουσα παρουσίαζε ενοχλήσεις και επισκεπτόταν τον μάρτυρα ως εξωτερικός ασθενής

με αφορμή την δήλωση στο Τεκμήριο 2 ότι η Ενάγουσα στις 16.9.09, ημερομηνία σύνταξης του Τεκμηρίου 2, «… δεν παρουσιάζει μόνιμη βλάβη. Έχει μόνο κατά διαστήματα ελαφρύ πόνο στον δεξιό αγκώνα» ο μάρτυρας υποστήριξε ότι η κάκωση του δεξιού αγκώνα είναι «παρελθόν». Αντιμετωπίσθηκε επιτυχώς με την κατάλληλη φαρμακευτική αγωγή, τα επιθέματα και την ακινητοποίηση της άρθρωσης. Τα προβλήματα που παρουσιάζει το νεύρο δεν είναι απότοκα του επίδικου δυστυχήματος και δεν σχετίζονται με το επίδικο δυστύχημα σύμφωνα με τον ΜΕ 4. Ο «ελαφρύς πόνος» αντιμετωπίσθηκε με παυσίπονα και αντιφλεγμονώδη τα οποία η Ενάγουσα έπαιρνε επί πόνου. Επίσης, αφαιρέθηκε ο φάκελος ακινητοποίησης και δόθηκαν οδηγίες για σταδιακή φόρτωση και κινητοποίηση του δεξιού αγκώνα

οι ενέσεις ήταν παυσίπονες και γίνονταν κατά διαστήματα και προς αντιμετώπιση του πόνου γενικότερα. Δεν είχαν περιορισμένο στόχο, όπως, για παράδειγμα, τον πόνο στην άρθρωση ή τον πόνο στον αυχένα. Ένεση χορηγήθηκε και στις 5.10.09 για πόνο στην μέση και στις 26.3.10 για πόνο στον αριστερό ώμο

τα τελευταία 2 χρόνια οι επισκέψεις της Ενάγουσας στον μάρτυρα δεν είχαν να κάνουν, τουλάχιστον, οι περισσότερες με τον τραυματισμό από το επίδικο δυστύχημα. Γι’ αυτό και παρά το ότι η Ενάγουσα επισκέφθηκε τον μάρτυρα πολλές φορές μετά την έξοδό της από την κλινική στο Τεκμήριο 1 χρεώνονται μόνο 5 επισκέψεις εξωτερικού ασθενούς τόσο για τον ίδιο όσο και για τον ΜΕ 1 ύψους Ευρώ 250,00 σεντ για τον καθένα ξεχωριστά

το ΙΑΣΗ είναι απλήρωτο μέχρι σήμερα και τα ποσά στα οποία δικαιούται το ΙΑΣΗ είναι χρεωμένα στην κλινική. Το Τεκμήριο 7 στάλθηκε στην κλινική από το ΙΑΣΗ. Το πρώτο φύλλο είναι το τιμολόγιο του ΙΑΣΗ. Αυτό αφορά στην μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου (MRI BRAIN) και σκιαγραφικό (+CONTRAST). Στο ΙΑΣΗ έγιναν και οι ακτινογραφίες. Η χρέωση για τις ακτινογραφίες δεικνύεται πιθανότατα σε άλλο τιμολόγιο αφού στο πρώτο φύλλο του Τεκμηρίου 7 δεν υπάρχει χρέωση για ακτινογραφίες. Η μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου έγινε κατόπιν οδηγιών του νευρολόγου, ΜΕ 4, και δεν αποκλείεται και του νευροχειρούργου, ΜΕ 5

δεν θυμόταν αν το αυχενικό κολλάρο για το οποίο υπάρχει χρέωση στο Τεκμήριο 3 είχε δοθεί στην Ενάγουσα από την κλινική.

Υποβλήθηκαν στον μάρτυρα οι ακόλουθες θέσεις από την Υπεράσπιση:

ο λόγος που η Ενάγουσα δεν έφερε νάρθηκα ή κηδεμόνα ή φάκελο ακινητοποίησης στον δεξιό αγκώνα κατά την πρώτη επίσκεψή της στην κλινική είναι γιατί δεν αντιμετώπιζε πρόβλημα στον αγκώνα ή και αν αντιμετώπιζε πρόβλημα στον αγκώνα αυτό δεν ήταν της σοβαρότητας που ο μάρτυρας απέδωσε σε αυτό. Ο μάρτυρας αρνήθηκε την υποβολή αντιτείνοντας ότι κατά την εξέτασή του διαπίστωσε εμφανές και σοβαρό πρόβλημα στον δεξιό αγκώνα και συγκεκριμένα διαφορά νευρολογικών σημείων μεταξύ δεξιού άνω άκρου και αριστερού άνω άκρου γι’ αυτό και κρίθηκε αναγκαία η νευρολογική εξέταση

η παραπομπή της Ενάγουσας στο ΙΑΣΗ για ακτινογραφίες αυχένα και στέρνου ήταν αχρείαστες αφ’ ης στιγμής η Ενάγουσα είχε υποβληθεί σε ακτινογραφία κρανίου, αυχένα και θώρακα στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου. Εις απάντηση ο μάρτυρας υποστήριξε ότι είχε ζητήσει τις ακτινογραφίες του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου από τον σύζυγο της Ενάγουσας πλην όμως εξ όσων θυμάται μέχρι την ημέρα που η Ενάγουσα επισκέφθηκε το ΙΑΣΗ για ακτινολογικό έλεγχο, ήτοι στις 16.7.09, οι εν λόγω ακτινογραφίες δεν είχαν παρουσιασθεί στον ίδιο. Δεν αποκλείεται, επίσης, οι ακτινογραφίες αυτές να είχαν ήδη παραληφθεί από την κλινική μέχρι τις 16.7.09 αλλά η απεικόνισή τους να ήταν ελλειπής. Γι’ αυτό και ήταν υποχρεωμένος να υποβάλει την Ενάγουσα εκ νέου σε ακτινολογικό έλεγχο

όλες οι χρεώσεις του Τεκμηρίου 3 είναι υπερβολικές. Ο μάρτυρας αρνήθηκε την υποβολή

οι ακτινογραφίες, η μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου και ο υπέρηχος κοιλίας ήταν αχρείαστες και μη αναγκαίες. Ο μάρτυρας αρνήθηκε την υποβολή και δήλωσε ότι η θέση αυτή είναι αστεία

η Ενάγουσα φορούσε αυχενικό κολλάρο από τις 14.7.09 και, επομένως, η χρέωση του στο Τεκμήριο 3 είναι λανθασμένη. Ο μάρτυρας αρνήθηκε την υποβολή αν και δήλωσε ότι δεν θυμόταν αν το κολάρο που αναφέρεται στο Τεκμήριο 3 είχε δοθεί στην Ενάγουσα από την κλινική. Υποστήριξε ότι πολλές φορές το Γενικό Νοσοκομείο συστήνει την χρήση κολλάρου αλλά στην πορεία διαφαίνεται ότι ο συστηθείς τύπος δεν είναι ο κατάλληλος και χρειάζεται να αντικατασταθεί ανάλογα της σοβαρότητας και του είδους της πάθησης του αυχένα. Υπέδειξε ότι υπάρχουν διάφορα είδη αυχενικού κολλάρου, όπως τα μαλακά κολλάρα, τα ημίσκληρα και τα ημίσκληρα ρυθμιζόμενα πρόσθετου ύψους τύπου «Φιλαδέλφια», τύπου «Μαϊάμι» καθώς και τα «σκάφαντρα» που χρησιμοποιούνται σε περιπτώσεις καταγμάτων.

Ο μάρτυρας σε γενικές γραμμές μου έκανε καλή εντύπωση ως μάρτυρας της αλήθειας. Μέσα από το περιεχόμενο της μαρτυρίας του και δη τα επιστημονικά κριτήρια τα οποία παρέθεσε στο Δικαστήριο έχω πεισθεί για την ανεξαρτησία της κρίσης του με αποτέλεσμα να μπορώ να βασισθώ σε αυτήν για να καταλήξω σε ασφαλή ευρήματα. Πέραν τούτου ο μάρτυρας ήταν σαφής και θετικός στην μαρτυρία του. Ήταν, επίσης, αυθόρμητος και δεν υπολόγιζε τις απαντήσεις του. .

Η θέση του μάρτυρα περί κάκωσης αγκώνα είναι αποδεκτή. Ο μάρτυρας παρέθεσε στο Δικαστήριο πειστικά δεδομένα για το εύρημά του αυτό. Σύμφωνα με τον μάρτυρα η Ενάγουσα προσήλθε στην κλινική στις 14.7.09 παραπονούμενη για έντονο πόνο στον έξω κόνδυλο του δεξιού αγκώνα, άλγος στην έκταση της άρθρωσης του δεξιού αγκώνα και αδυναμία χρήσης και έλλειψη κινητικότητας του δεξιού αγκώνα σε σύγκριση με τον αριστερό. Εξαιτίας του πόνου η Ενάγουσα αδυνατούσε να κάνει κάμψη, έκταση και στροφικές κινήσεις του δεξιού αγκώνος. Οι πόνοι ήταν επίμονοι χωρίς οποιοδήποτε σημείο υποχώρησης από την ημέρα του επίδικου δυστυχήματος. Παρουσίαζε, επίσης, επώδυνο οίδημα στον έξω κόνδυλο. Ένεκα των πιο πάνω κρίθηκε αναγκαία η τοποθέτηση νάρθηκα. Ο μάρτυρας υποστήριξε, επίσης, ότι οι πόνοι στον δεξιό αγκώνα επέμεναν και μετά την έξοδο της Ενάγουσας από την κλινική. Ενδεικτικά υπέδειξε ότι στις 22.7.09 η Ενάγουσα προσήλθε στην κλινική παραπονούμενη για πόνο και αιμωδίες.

Δεν μου διαφεύγει ότι σύμφωνα με την Ενάγουσα ο αγκώνας δεν παρουσίαζε πρήξιμο ή μαύρισμα ή μελάνιασμα. Δεν αναμένεται, όμως, από την Ενάγουσα η οποία δεν είναι ειδικός ιατρός και είναι ως εκ της μαρτυρίας της συνάγεται μια αμόρφωτη γυναίκα να αντιληφθεί το ελαφρύ πρήξιμο που παρουσίαζε ο δεξιός αγκώνας ή το ελαφρύ, όπως εν τέλει χαρακτηρίσθηκε από τον ΜΕ 1, οίδημα που παρουσίαζε ο αγκώνας και που ελαφρύ θα πρέπει να εκληφθεί ότι ήταν και σύμφωνα με τον μάρτυρα ο οποίος στην μαρτυρία του ενδεικτικά υπέδειξε ότι το οίδημα στον έξω κόνδυλο του δεξιού αγκώνα ήταν ορατό με γυμνό μάτι αν κάποιος «ψάξει τον ασθενή».

Η Υπεράσπιση προς αμφισβήτηση της εν γένει θέσης του μάρτυρα αρκέσθηκε να θίξει το ότι η Ενάγουσα προσήλθε στην κλινική στις 14.7.09 χωρίς να φορά τον νάρθηκα που της είχε τοποθετηθεί στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου. Χωρίς να αμφισβητήσει τα όσα ο μάρτυρας υπέδειξε και υποστήριξε επί του προκειμένου ζητήματος και που πιο πάνω παρατέθηκαν.

Και που αποτελούν ως πιο πάνω κρίθηκε επαρκές υπόβαθρο για την διάγνωση και, κατ’ επέκταση, την ίδια την μαρτυρία του. Αναφέρεται, επίσης, ότι το ότι η Ενάγουσα είχε προσέλθει στην κλινική στις 14.7.09 χωρίς τον νάρθηκα που της είχε τοποθετηθεί στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου δεν είναι από μόνο του και δίχως άλλο απόδειξη για την υπό της Υπεράσπισης προβληθείσα θέση.

Συν τοις άλλοις, η Ενάγουσα στα πλαίσια της μαρτυρίας της έδωσε την εξήγησή της υποστηρίζοντας ταυτόχρονα ότι φορούσε τον νάρθηκα από την στιγμή που αυτός της είχε τοποθετηθεί στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου αδιάλειπτα μέχρι τις 14.7.09. Την ημέρα δε εκείνη τον είχε βγάλει γιατί δεν τον άντεχε άλλο από τους πόνους.

Παρατηρείται, δηλαδή, ότι σύμφωνα με την Ενάγουσα τον νάρθηκα η Ενάγουσα δεν τον φορούσε στις 14.7.09 όχι γιατί δεν αντιμετώπιζε πρόβλημα με τον αγκώνα, αλλά γιατί αντιμετώπιζε πρόβλημα. Αξιοσημείωτο είναι, επίσης, και αυτό που ο μάρτυρας υπέδειξε κατά την αντεξέτασή του ερωτούμενος επί του προκειμένου. Συγκεκριμένα υποστήριξε ότι όταν η Ενάγουσα επισκέφθηκε την κλινική στις 14.7.09 ναι μεν δεν φορούσε νάρθηκα ή κηδεμόνα ή φάκελο ακινητοποίησης πηχεοκαρπικής, κρατούσε, όμως, το χέρι της σε στάση υπό περιορισμό, υπό γωνία και κάτω από το στήθος της, πράγμα που καταδεικνύει πόνο, συμπέρασμα το οποίο επιβεβαιώνεται από την μαρτυρία της ίδιας της Ενάγουσας.

Τέλος, δεν θεωρώ ότι ο μάρτυρας υπερέβαλλε στην εκτίμησή του και, κατ’ επέκταση, στην μαρτυρία του. Κρίνω δε ότι ήταν αντικειμενικός. Η εκτίμησή του δε προκύπτει από τα παράπονα της Ενάγουσας για το αληθές των οποίων ο μάρτυρας ως φαίνεται μέσα από την μαρτυρία του δεν τηρούσε αμφιβολία. Και που με την μαρτυρία της υποστήριξε και η ίδια η Ενάγουσα. Αλλά και από τα αντικειμενικά του ευρήματα τα οποία αφορούν στο οίδημα. Ενδεικτικό δε του συμπεράσματός μου περί αντικειμενικότητας του μάρτυρα κρίνω πως είναι η δήλωσή του ότι μέχρι τις 16.9.09, ημερομηνία σύνταξης του Τεκμηρίου 2, το οίδημα στον δεξιό αγκώνα εξαλείφθηκε και η κάμψη, η έκταση και οι στροφικές κινήσεις του δεξιού αγκώνα επανήλθαν στο φυσιολογικό. Ότι σήμερα η κάκωση του δεξιού αγκώνα είναι «παρελθόν» και ότι αυτή αντιμετωπίσθηκε επιτυχώς με την κατάλληλη φαρμακευτική αγωγή, τα επιθέματα και την ακινητοποίηση της άρθρωσης. Οι ελαφροί δε πόνοι που η Ενάγουσα είχε ακόμα και μέχρι τις 16.9.09 και μόνο κατά διαστήματα αντιμετωπίσθηκαν με παυσίπονα και αντιφλεγμονώδη τα οποία η Ενάγουσα λάμβανε επί πόνου.

Ορθή, επίσης, κρίνεται η απόφαση του μάρτυρα όπως η Ενάγουσα διερευνηθεί νευρολογικά μετά την δική του διαπίστωση περί νευρολογικού προβλήματος στον αγκώνα. Η απόφαση αυτή του μάρτυρα κρίνεται δικαιολογημένη τόσο εκ προοιμίου με μόνη την δική του πιο πάνω διαπίστωση, όσο και εκ των υστέρων. Η νευρολογική εξέταση και δη το ηλεκτρομυογράφημα στο οποίο ο ΜΕ 4 υπέβαλε την Ενάγουσα και το οποίο κατέδειξε σύνδρομο καρπιαίου σωλήνα δικαίωσε τον μάρτυρα στην άποψή του ότι ήταν αναγκαίο όπως η Ενάγουσα διερευνηθεί και νευρολογικά. Εντούτοις, θα πρέπει να σημειωθεί ότι το εν λόγω εύρημα του μάρτυρα δεν είναι σημασίας στην υπόθεση από άποψη ευρημάτων αφού το υπό του ΜΕ 4 διαπιστωθέν εύρημα περί νευρολογικής πάθησης στον καρπιαίο σωλήνα – «σύνδρομο καρπιαίου σωλήνα» όπως το ονόμασε ο ΜΕ 4 - δεν είναι απότοκο του επίδικου δυστυχήματος σύμφωνα με τον ΜΕ 4, διάγνωση την οποία αποδέχεται ο μάρτυρας.

Στο στάδιο αυτό θα πρέπει να επισημανθεί το εξής κατά την κρίση μου σημαντικό. Κρίνω ότι στην μαρτυρία του μάρτυρα υποβόσκει το εξής. Ότι η εν γένει θέση του περί σοβαρού προβλήματος στον αγκώνα διέπεται από το εύρημά του περί διαφοράς νευρολογικών σημείων μεταξύ δεξιού άνω άκρου και αριστερού άνω άκρου, το οποίο επιβεβαιώθηκε εν τέλει από τον ΜΕ 4 όπως και πιο πάνω αναφέρθηκε. Αναμφίβολα το εύρημα αυτό όπως και το εύρημα του σύνδρομου καρπιαίου σωλήνα είναι σοβαρό. Όπως, όμως, ενωρίτερα αναφέρθηκε το σύνδρομο αυτό δεν σχετίζεται και δεν είναι απότοκο του επίδικου δυστυχήματος. Ακολουθεί ότι ό,τι σχετίζεται με το επίδικο δυστύχημα ως προκληθέν υπό αυτού είναι ένας τραυματισμός στον δεξιό αγκώνα ο οποίος προκάλεσε στην Ενάγουσα ελαφρύ οίδημα, επίμονο, ωστόσο, πόνο, αδυναμία χρήσης και έλλειψη κινητικότητας για κάποιο χρονικό διάστημα πλην όμως αυτός αντιμετωπίσθηκε με επιτυχία με την υπό του μάρτυρος συσταθείσα θεραπεία και δεν άφησε κατάλοιπα στην Ενάγουσα. Εντός 2 μηνών το οίδημα εξαλείφθηκε και οι κινήσεις του αγκώνα, ήτοι κάμψη, έκταση και στροφικές κινήσεις, επανήλθαν στο φυσιολογικό. Η κάκωση είναι σήμερα «παρελθόν», οι δε πόνοι που η Ενάγουσα είχε ακόμα και μέσα στο διάστημα των 2 μηνών ήταν ελαφροί και εκδηλώνονταν κατά διαστήματα. Αυτοί δε αντιμετωπίσθηκαν με παυσίπονα και αντιφλεγμονώδη.

Υπό το φως όλων των πιο πάνω κρίνω ότι ο υπό συζήτηση τραυματισμός δεν ήταν εν τέλει ένας ιδιαίτερα σοβαρός από παθολογικής άποψης τραυματισμός. Ο μάρτυρας απέδωσε σε αυτόν αυξημένη σοβαρότητα για λόγους που εν τέλει διεφάνη δεν σχετίζονται με το επίδικο δυστύχημα και που εν πάση περιπτώσει σαν ιατρός δεν μπορούσε να παραγνωρίσει ή να παραβλέψει. Δικαιολογημένα ανέπτυξε τα όσα ανέπτυξε στην μαρτυρία του. Για το Δικαστήριο, όμως, σημασίας είναι ότι ό,τι προκλήθηκε στον αγκώνα από το επίδικο δυστύχημα είναι κάτι λιγότερο σοβαρό από αυτό που το σύνολο των πραγματικών περιστατικών της υπόθεσης αναδεικνύει.

Κρίνω, επίσης, ότι το ότι η Ενάγουσα είχε υποβληθεί σε ακτινογραφίες αυχένα και στέρνου στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου δεν καθιστούσε αχρείαστο τον ακτινολογικό έλεγχο στο ΙΑΣΗ ως υπεβλήθη από την Υπεράσπιση. Κατ’ αρχή, ο ισχυρισμός του μάρτυρα ότι μέχρι την ημέρα της μεταφοράς της Ενάγουσας στο ΙΑΣΗ για ακτινογραφίες η κλινική δεν είχε λάβει τις ακτινογραφίες του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου δεν είναι ακριβής.

Ούτε και, κατ’ επέκταση, ο ισχυρισμός του ότι ζήτησε τις εν λόγω ακτινογραφίες και δεν υπήρχαν. Σύμφωνα με την μαρτυρία του ΜΕ 1 οι εν λόγω ακτινογραφίες είχαν παρουσιασθεί στον ΜΕ 1 από τις 14.7.09, ημερομηνία που η Ενάγουσα επισκέφθηκε την κλινική για πρώτη φορά και εισήχθηκε σε αυτήν. Ο μάρτυρας, προδήλως, δεν ενθυμείτο καλώς αφού συν τοις άλλοις υποστήριξε ότι η παραπομπή στο ΙΑΣΗ για ακτινολογικό έλεγχο ενδεχομένως να οφείλονταν στο ότι η απεικόνιση των ακτινογραφιών του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου ήταν ελλειπής, ισχυρισμός ο οποίος υποστηρίζεται από την μαρτυρία του ΜΕ 1.

Το πιο πάνω γεγονός, όμως, δεν είναι ιδιαίτερης σημασίας για το υπό συζήτηση θέμα. Σημασίας για το υπό συζήτηση θέμα κρίνω πως είναι τα ακόλουθα. Η Ενάγουσα παραπονούνταν για άλγος στο στήθος και ειδικότερα στο στέρνο. Υπέφερε, επίσης, από έντονη αυχεναλγία και κεφαλαλγία. Συγκεκριμένα ο μάρτυρας υπέδειξε ότι κατά τις δοκιμασίες του αυχένα, ήτοι κάμψη, έκταση, στροφή δεξιά, στροφή αριστερά, κλίση δεξιά και κλίση αριστερά, η Ενάγουσα παρουσίαζε έντονο πόνο ο οποίος της προκαλούσε περιορισμό στις κινήσεις.

Αισθανόταν, επίσης, πόνο κατά την ψηλάφηση της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης και των παραυχενικών μυών. Παρόμοια ήταν τα ευρήματα του ΜΕ 5 ως εκ της δικής του κλινικής εξέτασης. Σύμφωνα με τον ΜΕ 5 κατά την στροφή της κεφαλής αναπαράγετο το αίσθημα του πόνου στον αυχένα και επιτείνονταν το αίσθημα της ζάλης.

Επίσης, κατά την κλίση της κεφαλής το αίσθημα του πόνου στον αυχένα επιτείνονταν. Τα πιο πάνω ενοχλήματα ταλαιπωρούσαν την Ενάγουσα από της σύγκρουσης αδιάλειπτα μέχρι και την εισαγωγή της στην κλινική. Τέλος, η Ενάγουσα παρουσίαζε νευρολογικά ευρήματα στο δεξί άνω άκρο και συγκεκριμένα πτώση του δεξιού χεριού.

Ο ακτινολογικός έλεγχος κρίθηκε αναγκαίος από τον μάρτυρα ώστε να αποκλεισθεί το ενδεχόμενο σπονδυλολίσθησης ή κατάγματος στην αυχενική μοίρα. Ο ακτινολογικός έλεγχος απέκλεισε μεν το ενδεχόμενο κατάγματος στον θώρακα και την αυχενική μοίρα της σπονδυλικής στήλης κατέδειξε, όμως, με ευκρίνεια ευθειασμό της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης, κάτι το οποίο δεν μπορούσε να διαπιστωθεί, τουλάχιστον, ευκρινώς σύμφωνα και με την μαρτυρία του ΜΕ 1, από τις ακτινογραφίες του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου.

Επισημαίνεται ότι οι ακτινογραφίες του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου ήταν «κάκιστης» ποιότητας σύμφωνα με τον ΜΕ1 σε βαθμό που κανένας ιατρός δεν θα μπορούσε να στηριχθεί σε αυτές για να γνωματεύσει και να συστήσει θεραπεία. Υπό το φως όλων των πιο πάνω κρίνω ότι δικαιολογημένα η Ενάγουσα υπεβλήθη σε ακτινογραφίες αυχένα και στέρνου καθ’ υπόδειξη του μάρτυρα.

Ο μάρτυρας υποστήριξε, επίσης, ότι η θλάση του αυχένα ήταν βαριά. Προς δικαιολόγηση της πιο πάνω θέσης του υπέδειξε τα κλινικά του ευρήματα. Και συγκεκριμένα αυτά που αναφέρθηκαν πιο πάνω. Δεν παραγνωρίζω τα κλινικά ευρήματα του μάρτυρα τα οποία και αποδέχομαι. Από την άλλη, όμως, δεν μπορώ να παραγνωρίσω και το ότι η εν λόγω κάκωση μέχρι την ημερομηνία σύνταξης του Τεκμηρίου 2, ήτοι μέσα σε ένα διάστημα δύο μηνών, είχε πλήρως αποκατασταθεί. Συναφώς στο Τεκμήριο 2 υπό τον τίτλο «Παρούσα κατάσταση» αναφέρεται ότι η Ενάγουσα είναι πολύ καλά και δεν παρουσιάζει μόνιμη βλάβη. Το μόνο δε που αντιμετωπίζει και αυτό κατά διαστήματα είναι ελαφρύ πόνο στον δεξιό αγκώνα. Κρίνω ότι τα πιο πάνω δεν συνηγορούν με εύρημα περί βαριάς θλάσης αυχένα. Ενδεικτικό τούτου είναι και η δήλωση του ΜΥ 1 ότι δεν χρειάσθηκε καν φυσιοθεραπεία για να υποχωρήσει η κάκωση. Υπό το φως όλων των πιο πάνω κρίνω ότι η θέση του μάρτυρα είναι υπερβολική. Βρίσκω ότι η Ενάγουσα υπέστη θλάση του αυχένα, όχι, όμως, βαριά. Ούτε, όμως, και ελαφρά σύμφωνα με το υπόβαθρο της άποψης του ΜΥ 1 το οποίο είναι αποδεκτό και ο οποίος ενδεικτικά υπέδειξε ότι ο ευθειασμός της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης και, κατ’ επέκταση, η εξάλειψη της φυσιολογικής λόρδωσης του αυχένα εντάσσει τον τραυματισμό σε τραυματισμό μέτριας ή σοβαρής μορφής και όχι ελαφράς.

Σε σχέση με την αναγκαιότητα διενέργειας μαγνητικής τομογραφίας εγκεφάλου υποδεικνύω τα όσα αναφέρονται επί του προκειμένου στα πλαίσια αξιολόγησης του ΜΕ 4 και του ΜΕ 5, οι οποίοι υπέδειξαν ο καθένας για ξεχωριστό λόγο την αναγκαιότητα διενέργειας της πιο πάνω εξέτασης. Με άλλα λόγια, αν και η μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου συνεστήθη από τον ΜΕ 4 για τον λόγο που ο ίδιος υπέδειξε στην μαρτυρία του με την μαρτυρία του ΜΕ 5 αναδεικνύεται άλλος λόγος που καθιστά την εξέταση επιβεβλημένη. Αξίζει, επίσης, να σημειωθεί ότι με τα συμπτώματα που είχε η Ενάγουσα σύμφωνα με την μαρτυρία του μάρτυρα αλλά και την ίδια την μαρτυρία της Ενάγουσας η διενέργεια μαγνητικής τομογραφίας εγκεφάλου δικαιολογείται και σύμφωνα με τον ένα εκ των εμπειρογνωμόνων της Υπεράσπισης, ΜΥ 3, ο οποίος ενδεικτικά ανέφερε ότι το κτύπημα στο κεφάλι και τα ως εκ του κτυπήματος τούτου συνοδά, όπως ζάλη, κεφαλαλγία και απώλεια μνήμης, δικαιολογούν εύρημα περί εγκεφαλικής διάσεισης και, κατ’ επέκταση, εύρημα περί κρανιοεγκεφαλικής κάκωσης και, κατ’ επέκταση, καθιστούν την διενέργεια αξονικής ή μαγνητικής τομογραφίας εγκεφάλου ενδεικνυόμενη.

Σε σχέση δε με τον υπέρηχο κοιλίας δεν μου διαφεύγει ότι ο μάρτυρας αν και, από την μια, υπεραμύνθηκε της ανάγκης για διενέργεια της πιο πάνω εξέτασης, από την άλλη, δήλωσε ότι η εξέταση αυτή δεν εμπίπτει στην ειδικότητά του, αλλά στην ειδικότητα του ΜΕ 1. Προδήλως, η εν γένει θέση του μάρτυρα περί αναγκαιότητας αυτής της εξέτασης πηγάζει από τις βασικές και θεμελιώδεις αρχές της Χειρουργικής, που ως ιατρός και ειδικός ορθοπεδικός, προδήλως, είχε κατά νου και που, προδήλως, είναι αυτές που επικαλέσθηκε και ο ΜΕ 1 στην μαρτυρία του. Η δήλωσή του δε ότι η εξέταση αυτή δεν εμπίπτει στην ειδικότητά του, προφανώς, αποσκοπούσε μόνο στο να μεταδώσει ότι δεν ήταν ο ειδικός για να διαφωτίσει το Δικαστήριο εις βάθος επί του θέματος τούτου. Σημειώνεται ότι ούτε και ο ΜΕ 1 εισήλθε σε βάθος στην μαρτυρία του επί του θέματος τούτου. Όπως ούτε και ο ΜΥ 3. Προδήλως, γιατί ως διεφάνη κάτι τέτοιο δεν ήταν αναγκαίο. Τα επιστημονικά κριτήρια που ο ΜΕ1 παρέθεσε και, μάλιστα, με τρόπο απλό και κατανοητό στο Δικαστήριο έπεισαν το Δικαστήριο για το βάσιμο της θέσης του.

Υπό το φως των πιο πάνω κρίνω ότι και οι δύο αυτές εξετάσεις ήταν αναγκαίες και η διενέργειά τους ενδεικνυόμενη στην περίπτωση της Ενάγουσας.

Αποδεκτές είναι, επίσης, οι ακόλουθες θέσεις του μάρτυρα:

ότι οι υπηρεσίες που παρασχέθηκαν στην Ενάγουσα και που αναφέρονται στο Τεκμήριο 2 ήταν αναγκαίες στην περίπτωσή της

ότι η νοσηλεία της Ενάγουσας στην κλινική ήταν αναγκαία.

Σημειώνεται ότι καμία εκ των δύο πιο πάνω θέσεων του μάρτυρα δεν αμφισβητήθηκε από την Υπεράσπιση. Αμισβήτηση επί των πιο πάνω σημείων έτυχε από την Υπεράσπιση ο ΜΕ 1. Η μαρτυρία του ΜΕ 1 αξιολογήθηκε και τα όσα υποδείχθηκαν από το Δικαστήριο είναι καταγραμμένα. Για τους λόγους που εκεί επεξηγούνται αποδέχθηκα, αφενός, ότι η νοσηλεία της Ενάγουσας στην κλινική ήταν αναγκαία, αφετέρου, ότι οι υπηρεσίες που παρασχέθηκαν στην Ενάγουσα και που αναφέρονται στο Τεκμήριο 2 ήταν αναγκαίες στην περίπτωσή της.

Επίσης, θεωρώ ότι ορθή θα πρέπει να κριθεί η θέση του μάρτυρα ότι οι χρεώσεις του Τεκμηρίου 3 δεν είναι υπερβολικές. Επί του σημείου, όμως, τούτου θα επανέλθω.

Δεν παραγνωρίζω ότι σε ουκ ολίγα σημεία της μαρτυρίας του ο μάρτυρας ανέφερε ότι η Ενάγουσα υπεβλήθη σε αξονική τομογραφία εγκεφάλου στο ΙΑΣΗ. Κρίνω ότι η πιο πάνω δήλωση του μάρτυρα αποτελεί φραστικό ολίσθημα. Όπως και να’ χει αυτή δεν είναι αποδεκτή. Στο ΙΑΣΗ η Ενάγουσα υπεβλήθη σε μαγνητική και όχι σε αξονική τομογραφία εγκεφάλου. Αυτό είναι κάτι που προκύπτει με ενάργεια από το Τεκμήριο 7 και που ο μάρτυρας επιβεβαίωσε όταν η προσοχή του στράφηκε από την Υπεράσπιση στο εν λόγω τεκμήριο. Το ότι η Ενάγουσα υπεβλήθη σε μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου στο ΙΑΣΗ είναι, άλλωστε, παραδεκτό γεγονός. Στο στάδιο αυτό κρίνω σκόπιμο να αναφέρω ότι επ’ ευκαιρίας της από κοινού κατάθεσης στις 10.3.15 του Τεκμηρίου 7 δηλώθηκαν, επίσης, από κοινού τα πιο κάτω ως παραδεκτά γεγονότα:

η Ενάγουσα υπεβλήθη σε μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου καθώς και σε ακτινογραφίες αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης και στέρνου στο ΙΑΣΗ

το πρώτο φύλλο του Τεκμηρίου 7 είναι το τιμολόγιο που εξέδωσε το ΙΑΣΗ με αριθμό C2624 ημερομηνίας 16.7.09 για την μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου

το ποσό που φαίνεται στο εν λόγω τιμολόγιο είναι το ποσό που χρέωσε το ΙΑΣΗ για την μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου ύψους Ευρώ 500,00 σεντ

παραδεκτό είναι, επίσης, το περιεχόμενο του ακτινολογικού πορίσματος του ιατρού Γ. Βορκά αναφορικά με τις ακτινογραφίες – 2ο φύλλο του Τεκμηρίου 7 – και αναφορικά με την μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου - 3ο φύλλο του Τεκμηρίου 7. Σύμφωνα με το ακτινολογικό πόρισμα του Γ. Βορκά οι ακτινογραφίες δεν κατέδειξαν κάταγμα στην αυχενική μοίρα της σπονδυλικής στήλης και το στέρνο και η εξέταση του εγκεφαλικού παρεγχύματος κατέδειξε φυσιολογικά απεικονιστικά ευρήματα.

Το θέμα της χρέωσης αυχενικού κολάρου στο Τεκμήριο 3 συζητήθηκε στα πλαίσια αξιολόγησης της μαρτυρίας του ΜΕ 1. Τα όσα δε εκεί υποδείχθηκαν δεν κρίνω σκόπιμο να τα επαναλάβω. Αρκεί να αναφέρω ότι διαφωνώ με την θέση που ο μάρτυρας διατύπωσε επί του προκειμένου. Για τους λόγους που επεξηγήθηκαν στα πλαίσια αξιολόγησης της μαρτυρίας του ΜΕ 1 κρίθηκε ότι η χρέωση για αυχενικό κολάρο ανορθόδοξα συμπεριλήφθηκε στο Τεκμήριο 3.

Ο μάρτυρας υποστήριξε ότι στο Τεκμήριο 3 χρεώνονται 5 επισκέψεις εξωτερικού ασθενούς τόσο για τον ίδιο όσο και για τον ΜΕ 1 ύψους Ευρώ 250,00 σεντ για τον καθένα ξεχωριστά. Ο εν λόγω ισχυρισμός δεν είναι ακριβής και, επομένως, δεν είναι αποδεκτός. Όπως προκύπτει από το Τεκμήριο 3 το ποσό των Ευρώ 250,00 σεντ για 5 επισκέψεις εξωτερικού ασθενή χρεώνεται μόνο μια φορά και όχι δύο.

Τέλος, θα πρέπει να σημειωθεί ότι μέρος της μαρτυρίας του μάρτυρα δεν καλύπτεται από τις έγγραφες προτάσεις της Ενάγουσας. Αφενός, γιατί αυτό αναφέρεται σε ενοχλήματα που δεν δικογραφούνται στην Έκθεση Απαίτησης, αφετέρου, γιατί αυτό αφορά σε χρόνο που και πάλι δεν δικογραφείται στην Έκθεση Απαίτησης. Αναφορικά με το τελευταίο σημειώνεται ότι στις Λεπτομέρειες Σωματικών Βλαβών της Ενάγουσας δικογραφούνται η κατάσταση της υγείας της Ενάγουσας καθώς και ενοχλήματα μέχρι την 16.9.09, ημερομηνία μέχρι την οποία σύμφωνα με τις Λεπτομέρειες Σωματικών Βλαβών η Ενάγουσα παρακολουθούνταν στην κλινική ως εξωτερικός ασθενής. Στις Λεπτομέρειες Σωματικών Βλαβών δεν γίνεται αναφορά σε χρόνο μετά τις 16.9.09. Τέλος, σημειώνεται ότι κάποια σημεία από την μαρτυρία του μάρτυρα δεν καλύπτονται από τις Λεπτομέρειες Σωματικών Βλαβών. Καλύπτονται, όμως, από τις Λεπτομέρειες Ειδικών Ζημιών. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι η χρήση αυχενικού κολάρου, το κόστος για την αγορά του οποίου αξιώνεται ως ειδική ζημία.

Έτσι, τα ακόλουθα σημεία από την μαρτυρία του μάρτυρα για τον πιο πάνω λόγο και σύμφωνα με τις σχετικές Νομολογιακές αρχές δεν μπορούν να ληφθούν υπόψη και θα πρέπει να αγνοηθούν:

οι πόνοι στην αριστερή ωμική ζώνη

ο πόνος στην μέση

οι επισκέψεις της Ενάγουσας στον μάρτυρα για εξέταση μετά τις 16.9.09 περιλαμβανομένων των ημερομηνιών 5.10.09, 26.3.10 και εντός του Νοεμβρίου του 2014

η χορήγηση επιθεμάτων και βιταμινών ως μέρος της θεραπείας

αιμωδίες άνω άκρων

η ύπαρξη νευρολογικών ευρημάτων στο δεξί άνω άκρο, η νευρολογική πάθηση στον καρπιαίο σωλήνα, η υπολειπόμενη δεξιά πλευρά άνω άκρου και η πτώση του δεξιού χεριού.

Εκτός από τα σημεία εκείνα από την μαρτυρία του μάρτυρα που δεν αποδέχθηκα για τους λόγους που πιο πάνω αναφέρθηκαν η υπόλοιπη μαρτυρία του είναι αποδεκτή.

Ο ΜΕ 4 είναι ειδικός νευρολόγος και διατηρεί ιατρείο στην Πάφο. Εξέτασε την Ενάγουσα στην κλινική μια και μόνο φορά και συγκεκριμένα στις 15.7.09. Επίσης, υπέβαλε την Ενάγουσα σε ηλεκτρομυογράφημα στο ιατρείο του που διατηρεί στην Πάφο. Ετοίμασε έκθεση, την οποία ονόμασε ιατρική βεβαίωση, στην οποία εκτίθενται τα ευρήματά του από την κλινική εξέταση την οποία και παρουσίασε. Στην εν λόγω βεβαίωση ο μάρτυρας αναγράφει και ποιες άλλες εξετάσεις συστήνει να γίνουν. Παρουσίασε, επίσης, δεύτερο έγγραφο που είναι το πόρισμα, όπως ανέφερε, του ηλεκτρομυογραφήματος μαζί με τα ευρήματά του από την εν λόγω εξέταση. Σύμφωνα με τον μάρτυρα με το ηλεκτρομυογράφημα γίνεται νευροφυσιολογικός έλεγχος. Τα πιο πάνω έγγραφα κατατέθηκαν από τον μάρτυρα χωρίς ένσταση από την Υπεράσπιση και σημειώθηκαν από το Δικαστήριο ως δέσμη εγγράφων – Τεκμήριο 8.

Από το σύνολο των εξετάσεων στις οποίες ο μάρτυρας υπέβαλε την Ενάγουσα αυτός διαπίστωσε τα ακόλουθα:

βαθμιαία υποχώρηση του δεξιού άνω άκρου χωρίς πλήρη πτώση. Το πιο πάνω σύμπτωμα διαπιστώθηκε αφότου η Ενάγουσα υπεβλήθη από τον μάρτυρα σε «δοκιμασία Barre άνω άκρων». Κατά την εξέταση αυτή ο ασθενής βάζει τα χέρια του μπροστά, σε πρόταση, οπότε και στην περίπτωση που υπάρχει αδυναμία παρατηρείται απαγωγή του μικρού δακτύλου ή πτώση δακτύλων ή και πτώση ολόκληρου του άκρου. Ο λόγος που ο μάρτυρας χρησιμοποίησε την λέξη «υποχώρηση» ήταν γιατί δεν παρατηρείτο πλήρη πτώση. Σε συνδυασμό δε με τα υπόλοιπα ευρήματά του το εύρημα αυτό στην βάση της κλινικής του εμπειρίας δεν συνηγορούσε με την ύπαρξη βλάβης. Γι’ αυτό και στην ιατρική του βεβαίωση – Τεκμήριο 8 - μετά από αυτό το εύρημα έβαλε ερωτηματικό. Για να αποκλείσει, όμως, κάθε ενδεχόμενο ο μάρτυρας συνέστησε να γίνει μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου. Αν και δεν πίστευε ότι η μαγνητική τομογραφία θα καταδείκνυε κάτι το παθολογικό. Η απουσία δε παθολογικού ευρήματος από την μαγνητική τομογραφία ήταν πάρα πολύ πιθανή. Δεν γνωρίζει το πόρισμα από την μαγνητική τομογραφία και δεν γνωρίζει αν έγινε εν τέλει η μαγνητική τομογραφία που συνέστησε

πόνος και αιμωδίες (μούδιασμα) στον καρπό και τον αγκώνα δεξιά (Tinnel’s sign). Τα πιο πάνω συμπτώματα είναι ένδειξη ερεθισμένου νεύρου ή νεύρου που έπαθε βλάβη. Σημείωσε, όμως, ότι κατά ποσοστό 20-30% είναι ψευδώς θετικό

ήπιο σύνδρομο καρπιαίου σωλήνα (mild carpal tunnel syndrome) και ήπια ωλένεια νευροπάθεια (mild ulnar neuropathy) κατά μήκος του αγκώνα. Το σύνδρομο καρπιαίου σωλήνα είναι παγιδευτική νευροπάθεια και έχει 6 διαβαθμίσεις: very mild (πολύ ήπιο), mild (ήπιο), moderate (μέτριο), severe (σοβαρό), very severe (πολύ σοβαρό) και extremely severe (εξαιρετικά σοβαρό). Στην περίπτωση της Ενάγουσας ήταν ήπιο. Ο μάρτυρας για τους λόγους που εξήγησε απέκλεισε το σύμπτωμα αυτό να είναι απότοκο του επίδικου δυστυχήματος. Το σύνδρομο αυτό παρατηρείται σε περιπτώσεις ατόμων που κάνουν επαναλαμβανόμενες κινήσεις, όπως, για παράδειγμα, στις κομμώτριες ή σε άτομα που κάνουν πολλή και συχνή χρήση του mouse του υπολογιστή. Αναφορικά με την ωλένεια νευροπάθεια σημείωσε ότι ένας πιο αυστηρός κριτής θα δεχόταν ότι στην περίπτωση της Ενάγουσας αυτή δεν ήταν καν ήπια, αλλά αρχομένη

υπαισθησία, ήτοι μειωμένο συναίσθημα της αισθητικότητας, στο δεξιό άνω άκρο σε σύγκριση με το αριστερό άνω άκρο. Αυτό διαπιστώνεται π.χ. με τσίμπημα με καρφίτσα.

Η Ενάγουσα δεν παρουσίαζε αυχενική δυσκαμψία και τα αντανακλαστικά της ήταν φυσιολογικά τόσο στο δεξί όσο και το αριστερό άνω και κάτω άκρο. Κατά την εξέταση η Ενάγουσα παραπονούνταν για ζάλη, πόνο στην άρθρωση του αγκώνα δεξιά και αιμωδίες δεξιού άνω άκρου, κάτι το οποίο αναφέρεται ρητά στο Τεκμήριο 8.

Διαφώνησε εκφράζοντας, μάλιστα, έκπληξη για το ότι τα έξοδά του ανέρχονται στο ποσό των Ευρώ 350,00 σεντ ως δεικνύεται από το Τεκμήριο 3. Δεν θυμάται να ζήτησε τέτοιο ποσό. Υποστήριξε δε ότι η αμοιβή του ανέρχεται στα Ευρώ 200,00 σεντ, ήτοι Ευρώ 100,00 σεντ για την κλινική εξέταση και ισόποσο ποσό για το ηλεκτρομυογράφημα. Εξ’ όσων θυμάται δεν έχει πληρωθεί ακόμα.

Αντεξεταζόμενος ανέφερε, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα:

κλήθηκε να εξετάσει την Ενάγουσα από τον ΜΕ 1

ρωτήθηκε από τον ΜΕ 1 για τα έξοδά του αλλά δεν θυμόταν τι είχε αναφέρει στον τελευταίο

δεν απέκλεισε ο ΜΕ 1 να του ανέφερε τηλεφωνικώς ότι από την μαγνητική τομογραφία δεν προέκυψε οτιδήποτε θετικό

η Ενάγουσα παραπονείτο για αιμωδίες στον δείκτη και το μέσο δάκτυλο. Αυτές ήταν απότοκο του συνδρόμου καρπιαίου σωλήνα εκτός αν τα ενοχλήματα αυτά επέμεναν οπότε θα είχε νόημα να ελεχθεί και από τον αυχένα

απέκλεισε το σύνδρομο καρπιαίου σωλήνα να είναι απότοκο του τραυματισμού από το επίδικο δυστύχημα. Το σύνδρομο αυτό θα μπορούσε κάλλιστα να δικαιολογηθεί στην περίπτωση της Ενάγουσας από το επάγγελμα της – καμαριέρα – και το γεγονός ότι η Ενάγουσα ασχολείται συστηματικά με γεωργικές εργασίες και συγκεκριμένα με τα αμπέλια της. Σε μια τέτοια περίπτωση ο παθών έχει ενοχλήσεις γιατί επηρεάζονται οι λεπτές κινήσεις του χεριού. Δυσκολεύεται ακόμα και να σηκώσει ένα ποτήρι νερό ή ένα πιάτο ή να κουμπώσει τα κουμπιά ενός πουκαμίσου

η υποχώρηση του δεξιού άνω άκρου ήταν ο μοναδικός λόγος που ο μάρτυρας συνέστησε την μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου

αναφορικά με την υπαισθησία δεν απέκλεισε αυτή να είναι απότοκο του τραυματισμού από το επίδικο δυστύχημα νοουμένου ότι είχε επηρεασθεί ο αυχένας καταλήγοντας ότι η υπαισθησία μπορεί να σχετίζεται με μια πιθανή ριζοπάθεια από τον αυχένα, κάτι για το οποίο, όμως, δεν μπορούσε να πει αφ’ ης στιγμής μόνο μια φορά είχε δει την Ενάγουσα.

Όταν καλείται να εξετάσει ασθενείς στην κλινική πληρώνεται όταν εισπραχθούν τα χρήματα από την κλινική. Στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν είναι βέβαιος αν πληρώθηκε. Κατά 99% δεν έχει μέχρι σήμερα πληρωθεί. Εκτός αν του παρουσιασθεί απόδειξη πληρωμής εκδοθείσα υπό του ιδίου.

Ο μάρτυρας μου έκανε καλή εντύπωση ως μάρτυρας της αλήθειας. Μέσα από το περιεχόμενο της μαρτυρίας του και δη τα επιστημονικά κριτήρια τα οποία παρέθεσε στο Δικαστήριο έχω πεισθεί για την ανεξαρτησία της κρίσης του. Πέραν τούτου ο μάρτυρας ήταν σαφής και θετικός στην μαρτυρία του. Ήταν, επίσης, αυθόρμητος και δεν υπολόγιζε τις απαντήσεις του. Η Υπεράσπιση δεν αμφισβήτησε την μαρτυρία του και η αντεξέταση ήταν κυρίως διευκρινιστικού χαρακτήρα.

Θα πρέπει να σημειωθεί ότι αρκετά σημεία από την μαρτυρία του μάρτυρα, αν όχι, τα περισσότερα δεν είναι δικογραφημένα και, επομένως, σύμφωνα και με την Νομολογία δεν μπορούν να ληφθούν υπόψη και θα πρέπει να αγνοηθούν. Αυτά είναι τα ακόλουθα για τα οποία καμία απολύτως αναφορά δεν γίνεται στην Έκθεση Απαίτησης:

η υποβολή της Ενάγουσας σε δοκιμασία Barre άνω άκρων

η βαθμιαία υποχώρηση του δεξιού άνω άκρου

οι αιμωδίες και ο πόνος στον καρπό δεξιά

οι αιμωδίες στον αγκώνα δεξιά

το σύνδρομο καρπιαίου σωλήνα

η ωλένεια νευροπάθεια κατά μήκος του δεξιού αγκώνα

η υπαισθησία στο δεξιό άνω άκρο

οι αιμωδίες στον δείκτη και το μέσο δάκτυλο

οι αιμωδίες στο δεξιό άνω άκρο.

Προκύπτει από τα πιο πάνω ότι η μαρτυρία του μάρτυρα κατά το μεγαλύτερο μέρος αυτής δεν καλύπτεται από τις έγγραφες προτάσεις της Ενάγουσας και, επομένως, και σύμφωνα με τις Νομολογιακές αρχές, δεν θα ληφθεί υπόψη. Χώρια που σύμφωνα με τον μάρτυρα και για τους λόγους που αυτός εξήγησε το υπό του μάρτυρος διαπιστωθέν σύνδρομο καρπιαίου σωλήνα δεν είναι απότοκο του επίδικου δυστυχήματος.

Επισημαίνεται, επίσης, ότι ούτε οι αιμωδίες στον δείκτη και το μέσο δάκτυλο ήταν απότοκα του επίδικου δυστυχήματος αφού σύμφωνα με τον μάρτυρα αυτές ήταν απότοκο του συνδρόμου καρπιαίου σωλήνα. Δεν μου διαφεύγει ότι ο μάρτυρας, επίσης, υποστήριξε ότι αν οι εν λόγω αιμωδίες επέμεναν καλό θα ήταν να ελεχθεί και ο αυχένας.

Η Ενάγουσα συνεπεία του επίδικου δυστυχήματος τραυματίσθηκε στον αυχένα. Αυτό είναι κάτι που υποστηρίχθηκε τόσο από την ίδια όσο και από τους ΜΕ 1 και ΜΕ 3 και έγινε αποδεκτό. Ο μάρτυρας, όμως, πέρα από την κλινική του εξέταση δεν προέβη ως εκ της μαρτυρίας του προκύπτει σε άλλη εξέταση εξειδικευμένη ή μη του αυχένα προσδιοριστική του αν οι αιμωδίες αυτές σχετίζονταν με τον αυχένα και, κατ’ επέκταση, με το επίδικο δυστύχημα.

Επομένως, από την πιο πάνω δήλωσή του δεν μπορεί να εκληφθεί ότι οι εν λόγω αιμωδίες ήταν απότοκο του τραυματισμού στον αυχένα και, επομένως, απότοκο του επίδικου δυστυχήματος. Το ίδιο ισχύει και για την υπαισθησία στο δεξιό άνω άκρο. Ο μάρτυρας ναι μεν δεν απέκλεισε αυτή να οφείλεται σε τυχόν τραυματισμό του αυχένα από το επίδικο δυστύχημα.

Επειδή, όμως, μια φορά εξέτασε την Ενάγουσα δεν ήταν σε θέση να πει με βεβαιότητα ότι οι εν λόγω αιμωδίες ήταν απότοκα του τραυματισμού στον αυχένα. Οπότε η υποψία του παρέμεινε μια απλή υποψία.

Από την μαρτυρία του μάρτυρα δεν δέχομαι ότι η Ενάγουσα κατά την κλινική εξέταση δεν παρουσίαζε αυχενική δυσκαμψία. Το εύρημα αυτό έρχεται σε καταφανή αντίθεση με ό,τι η Ενάγουσα υποστήριξε διά ζώσης επί του προκειμένου αλλά και με την μαρτυρία των ΜΕ 3 και ΜΕ 5 οι οποίοι εξέτασαν την Ενάγουσα κατά τον ίδιο χρόνο που η Ενάγουσα εξετάσθηκε και από τον μάρτυρα. Τα όσα δε υποστηρίχθηκαν από τον ΜΕ 3 επί του προκειμένου έχουν παρατεθεί στα πλαίσια παράθεσης της μαρτυρίας του και δεν κρίνω σκόπιμο να τα επαναλάβω. Όπως και τα όσα επί του προκειμένου υποστηρίχθηκαν από τον ΜΕ 5. Κρίνω σκόπιμο μόνο να αναφέρω ότι ο ΜΕ 5, ο οποίος εξέτασε κλινικά την Ενάγουσα στις 15.7.09 και άλλες δύο φορές μέχρι τον Αύγουστο του 2009 ως εξωτερικό ασθενή, δήλωσε ρητά κατά την κυρίως εξέταση χωρίς επί τούτου να αμφισβητηθεί από την Υπεράσπιση ότι από την κλινική του εξέταση διαπίστωσε, μεταξύ άλλων, δυσκαμψία των κινήσεων του αυχένα. Επίσης, σύμφωνα με την ιατρική του βεβαίωση – Τεκμήριο 9 – η Ενάγουσα παρουσίαζε αυχεναλγία και, μάλιστα, έντονη και «εμμένουσα και ανθεκτική στην φαρμακευτική αγωγή».

Επομένως, από την μαρτυρία του μάρτυρα ό,τι μόνο δέχομαι είναι τα εξής:

ότι ο μάρτυρας στις 15.7.09 εξέτασε την Ενάγουσα στην κλινική και ότι κατά την κλινική εξέταση η Ενάγουσα παραπονούνταν για ζάλη και πόνο στην άρθρωση του αγκώνα δεξιά. Τα πιο πάνω ενοχλήματα δικογραφούνται στην Έκθεση Απαίτησης και είναι αποδεκτά ως προς την αλήθεια τους αφού και η Ενάγουσα έδωσε μαρτυρία προς την ίδια αυτή κατεύθυνση η οποία και έγινε αποδεκτή

ότι τα έξοδα του μάρτυρα ανέρχονται στο συνολικό ποσό των Ευρώ 200,00 σεντ, ήτοι Ευρώ 100,00 σεντ για την κλινική του εξέταση και Ευρώ 100,00 σεντ για το ηλεκτρομυογράφημα. Σημειώνεται ότι η Υπεράσπιση δεν αμφισβήτησε το ύψος των πιο πάνω κονδυλίων. Προκύπτει από τα πιο πάνω ότι το ποσό των Ευρώ 350,00 σεντ που στο Τεκμήριο 3 αναφέρεται ως αμοιβή νευρολόγου δεν είναι αποδεκτό.

Ο ΜΕ 5 είναι νευροχειρούργος και διατηρεί ιατρείο στην Πάφο και στην Λεμεσό. Εξέτασε την Ενάγουσα για πρώτη φορά ενώ αυτή νοσηλευόταν στην κλινική στις 15.7.09 και δύο φορές ως εξωτερικό ασθενή. Μεταξύ της πρώτης και της δεύτερης εξωτερικής επίσκεψης μεσολάβησε ένα διάστημα 7 με 8 ημερών. Ετοίμασε ιατρική βεβαίωση η οποία φέρει ημερομηνία 6.11.09 και στην οποία καταγράφονται, μεταξύ άλλων, τα κλινικά του ευρήματα. Η εν λόγω βεβαίωση κατατέθηκε από τον μάρτυρα και σημειώθηκε από το Δικαστήριο ως Τεκμήριο 9.

Ο μάρτυρας διασαφήνισε διά ζώσης ότι η Ενάγουσα παραπονείτο, μεταξύ άλλων, για δυσκαμψία των κινήσεων του αυχένα. Επίσης, σύμφωνα με τον μάρτυρα η Ενάγουσα υπέστη, μεταξύ άλλων, ευθειασμό της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης. Ο ευθειασμός είναι η αλλαγή της φυσιολογικής καμπυλότητας της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης. Δηλαδή, η κατάργηση της λόρδωσης. Με αφορμή την δήλωση του στην τελευταία παράγραφο της ιατρικής του βεβαίωσης – Τεκμήριο 9 – υποστήριξε ότι ο κάματος ή η κόπωση επιδείνωναν την κεφαλαλγία, την αυχεναλγία και την ζάλη αλλά δεν ήταν απαραίτητα για την εμφάνισή τους. Τα πιο πάνω συμπτώματα εμφανίζονταν και εν αιθρία, ήτοι χωρίς να προηγηθεί κάματος.

Τα έξοδά του για τα οποία συνεννοήθηκε με τον ΜΕ 1 είναι (α) Ευρώ 100,00 σεντ για την επίσκεψη του στην κλινική και την εξέταση της Ενάγουσας στις 15.7.09 και (β) Ευρώ 50,00 σεντ για την καθεμιά από τις δύο άλλες επισκέψεις. Για την έκδοση του Τεκμηρίου 9 απαιτεί το ποσό των Ευρώ 300,00 σεντ. Έτσι, το συνολικό ποσό των εξόδων του μάρτυρα ανέρχεται σε Ευρώ 500,00 σεντ. Μέχρι σήμερα δεν έχει πληρωθεί οποιοδήποτε ποσό.

Αντεξεταζόμενος ο μάρτυρας ανέφερε, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα:

όταν καλείται να εξετάσει ασθενείς στην κλινική πληρώνεται από την κλινική. Στην προκειμένη περίπτωση κλήθηκε για να εξετάσει την Ενάγουσα από τον ΜΕ 1. Για την χρέωση των Ευρώ 200,00 σεντ είχε αναφέρει σχετικά στον ΜΕ 1. Στον ΜΕ 1 είχε, επίσης, αναφέρει ότι θα ανάγραφε το ποσό της αμοιβής του για την έκδοση του πιστοποιητικού του επί του ίδιου του πιστοποιητικού. Δεν ανέφερε, όμως, στον ΜΕ 1 το ύψος του εν λόγω ποσού

κατά την κλινική εξέταση έλαβε ιστορικό από την Ενάγουσα. Τα όσα αναφέρονται στην ιατρική του βεβαίωση – Τεκμήριο 9 – υπό τον τίτλο «Εκ της νευρολογικής εξέτασης» είναι τα συμπεράσματά του από την κλινική εξέταση στην οποία υπέβαλε την Ενάγουσα

η κρανιοεγκεφαλική κάκωση διαπιστώθηκε ως εκ του ιστορικού που έλαβε από την Ενάγουσα η οποία ανέφερε στον μάρτυρα ότι κατά το επίδικο δυστύχημα είχε κτυπήσει στο κεφάλι, αλλά και από τα ενοχλήματα από τα οποία αυτή υπέφερε και συγκεκριμένα την ζάλη και την συνοδό κάκωση του αυχένα. Η Ενάγουσα υπέστη ελαφρά κρανιοεγκεφαλική κάκωση. Η ελαφρά κρανιοεγκεφαλική κάκωση διαπιστώνεται μόνο κλινικά και όχι με ακτινονογραφίες ή μαγνητική ή αξονική τομογραφία σε αντίθεση με την βαριά

η κάκωση του αυχένα συνίστατο σε διάστρεμμα της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης (whiplash injury – κάκωση δίκην μαστιγίου). Η Ενάγουσα παρουσίαζε ευθειασμό της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης, ήτοι αλλαγή της φυσιολογικής καμπυλότητας της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης και, επομένως, κατάργηση της λόρδωσης. Διασαφήνισε ότι μπορεί να υπάρχει διάστρεμμα χωρίς να υπάρχει ευθειασμός. Το διάστρεμμα δεν φαίνεται απαραίτητα στις ακτινογραφίες ή την μαγνητική τομογραφία. Ο ευθειασμός, όμως, φαίνεται στις ακτινογραφίες. Στην μαγνητική τομογραφία δεν φαίνεται απαραίτητα. Ερωτηθείς αν είδε τις ακτινογραφίες ο μάρτυρας απάντησε ότι είτε τις είχε δει, είτε του είχε δοθεί το ακτινολογικό πόρισμα και το είχε διαβάσει. Υποβλήθηκε στον μάρτυρα ότι ο ευθειασμός της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης φαίνεται πάντα από την μαγνητική τομογραφία. Ο μάρτυρας αρνήθηκε την υποβολή επικαλούμενος ως καταλυτικό για την θέση του την διαφορετική στάση στην οποία υποβάλλεται ο ασθενής κατά τις δύο αυτές εξετάσεις

αν δεν κάνει λάθος ζητήθηκε όπως η Ενάγουσα υποβληθεί σε μαγνητική τομογραφία αυχένα είτε από τον ίδιο είτε από τον ΜΕ 1. Εξ’ όσων νομίζει η τομογραφία έγινε πλην όμως δεν γνωρίζει πού και πότε. Σε κάποιο σημείο της αντεξέτασης υποστήριξε ότι ζήτησε να δει το αποτέλεσμα της τομογραφίας και εξ’ όσων νομίζει το είδε. Σε άλλο σημείο της αντεξέτασης υποστήριξε ότι είτε του είχε λεχθεί προφορικά το πόρισμα της μαγνητικής τομογραφίας, είτε είχε δει τις εικόνες. Όπως και να’ χει είχε ενημερωθεί για το αποτέλεσμα πριν συντάξει το Τεκμήριο 9

η τελευταία φορά που ο μάρτυρας εξέτασε την Ενάγουσα ήταν αρχές του Αυγούστου του 2009

ο μάρτυρας για την περίπτωση της Ενάγουσας σύστησε αντιφλεγμονώδη και παυσίπονα. Πληροφόρησε δε σχετικά τον ΜΕ 1

σύμφωνα με την κλινική εξέταση και τα ευρήματά του η Ενάγουσα ήταν σε θέση να σηκώνει με τα χέρια της ένα πιάτο φαί ή ένα ποτήρι νερό. Επίσης, δεν θα είχε δυσκολία στην αναπνοή. Αν εντόπιζε δυσκολία στην αναπνοή θα το ανέφερε στο Τεκμήριο 9

οι δύο επισκέψεις της Ενάγουσας ως εξωτερικός ασθενής αποσκοπούσαν στο να διαπιστωθεί η εξέλιξη της κατάστασής της.

Ο μάρτυρας γενικά μου έκανε καλή εντύπωση ως μάρτυρας της αλήθειας. Μέσα από το περιεχόμενο της μαρτυρίας του και δη τα επιστημονικά κριτήρια τα οποία παρέθεσε στο Δικαστήριο έχω πεισθεί για την ανεξαρτησία της κρίσης του με αποτέλεσμα να μπορώ να βασισθώ σε αυτήν για να καταλήξω σε ασφαλή ευρήματα. Πέραν τούτου ο μάρτυρας ήταν σαφής και θετικός στην μαρτυρία του.

Ήταν, επίσης, αυθόρμητος και δεν υπολόγιζε τις απαντήσεις του. Η Υπεράσπιση δεν αμφισβήτησε την μαρτυρία του και η αντεξέταση ήταν κυρίως διευκρινιστικού χαρακτήρα. Στο μόνο σημείο που η Υπεράσπιση αμφισβήτησε τον μάρτυρα ήταν σε σχέση με το αν ο ευθειασμός της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης φαίνεται από την μαγνητική τομογραφία αυχένα.

Οι εκατέρωθεν θέσεις έχουν σημειωθεί και δεν θα τις επαναλάβω. Παρατηρώ, όμως, ότι η υπό της Υπεράσπισης πιο πάνω προβληθείσα θέση με όλο τον σεβασό προς την ευπαίδευτη συνήγορο ήταν μάλλον άστοχη αφού η διάγνωση του μάρτυρα περί ευθειασμού δεν προήλθε από οποιαδήποτε μαγνητική τομογραφία αυχένα, αλλά από τις «απλές» ακτινογραφίες, κάτι το οποίο ο μάρτυρας υποδεικνύει με τον πλέον διαυγή τρόπο στην αρχή της δεύτερης σελίδας της ιατρικής του βεβαιώσης – Τεκμήριο 9 – αλλά και διά ζώσης υπέδειξε.

Σημειώνεται κατά δεύτερο ότι μαγνητική τομογραφία αυχένα δεν παρουσιάσθηκε στην διαδικασία, ούτε από την πλευρά της Ενάγουσας, αλλά ούτε και από την πλευρά της Υπεράσπισης. Επίσης, λόγος στην διαδικασία έγινε μόνο για μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου και όχι για μαγνητική τομογραφία αυχένα.

Σε σχέση με το εύρημα του μάρτυρα περί ευθειασμού της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης αναφέρονται τα ακόλουθα. Ερωτηθείς ο μάρτυρας αν είδε τις ακτινογραφίες απάντησε ότι είτε τις είχε δει, είτε ότι του είχε δοθεί το ακτινολογικό πόρισμα και το είχε διαβάσει. Το δεύτερο δεν μπορεί να ισχύει αφ’ ης στιγμής στο ακτινολογικό πόρισμα του Γ.

Βορκά – Τεκμήριο 7 – δεν αναφέρεται ένα τέτοιο εύρημα. Στην πραγματικότητα τίποτα σε σχέση με ευθειασμό της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης δεν αναφέρεται στο ακτινολογικό πόρισμα του Γ. Βορκά. Πράγμα που επισήμανε με την μαρτυρία του ο ΜΥ 1. Ακολουθεί σύμφωνα με τα λεχθέντα του μάρτυρα ότι ο μάρτυρας προέβη στο πιο πάνω ιατρικό εύρημα αφού προηγουμένως είχε δει και μελετήσει τις ακτινογραφίες αυχένα στις οποίες η Ενάγουσα υπεβλήθη στο ΙΑΣΗ και, μάλιστα, πολύ πιο πριν την σύνταξη της ιατρικής του βεβαίωσης – Τεκμήριο 9.

Κάτι το οποίο δέχομαι ως η αλήθεια. Δεν θεωρώ ότι ο μάρτυρας περιέλαβε ένα τέτοιο εύρημα στην ιατρική του βεβαίωση – Τεκμήριο 9 – χωρίς να γνωρίζει γι’ αυτό. Ο μάρτυρας δεν μου έδωσε την εντύπωση του ανεύθυνου επαγγελματία ο οποίος βεβαιώνει γραπτώς περί ευρημάτων που δεν γνωρίζει. Δεν παραγνωρίζω ότι, όπως και πιο πάνω αναφέρθηκε, στο ακτινολογικό πόρισμα του Γ.

Βορκά – Τεκμήριο 7 – δεν γίνεται αναφορά σε ευθειασμό της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης. Επίσης, δεν παραγνωρίζω ότι θα ήταν λογικό αν ο Γ. Βορκάς διαπίστωνε ευθειασμό να ανέφερε το εύρημα τούτο στο ακτινολογικό του πόρισμα. Φρονώ, όμως, πως η λογική έχει και μια άλλη πτυχή. Και που είναι ότι το ότι στο ακτινολογικό πόρισμα του Γ.

Βορκά – Τεκμήριο 7 – δεν γίνεται αναφορά σε ευθειασμό της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης δεν σημαίνει απαραίτητα και δίχως άλλο ότι ο εν λόγω ιατρός δεν διέγνωσε ένα τέτοιο εύρημα. Παραμένει δε άγνωστο γιατί ο ιατρός Βορκάς δεν συμπεριέλαβε ένα τέτοιο εύρημα στο ακτινολογικό του πόρισμα – Τεκμήριο 7.

Επίσης, μαρτυρία προς την ίδια κατεύθυνση έδωσε και ο ΜΕ 1 ο οποίος σύμφωνα με την μαρτυρία του είδε τις ακτινογραφίες και είχε την ίδια άποψη και ο οποίος ως γενικός χειρούργος αναμφίβολα είναι σε θέση να διαγνώσει μέσω των ακτινογραφιών τον ευθειασμό.

Επαρκώς τεκμηριωμένη και, επομένως, αποδεκτή είναι η θέση του μάρτυρα ότι ως εκ του ιστορικού προκύπτει συνεπεία του επίδικου δυστυχήματος η Ενάγουσα υπέστη κρανιοεγκεφαλική κάκωση. Το κτύπημα στο κεφάλι και τα ως εκ του κτυπήματος τούτου συνοδά, όπως ζάλη, κεφαλαλγία και αυχεναλγία, είναι ενδεικτικά, σύμφωνα με τον μάρτυρα, κρανιοεγκεφαλικής κάκωσης, θέση η οποία συν τοις άλλοις συνάδει και με την ανάλογη θέση η οποία διατυπώθηκε από τον ΜΕ 1. Επίσης, ακόμα και σύμφωνα με τον ΜΥ 3 τα πιο πάνω συμπτώματα δικαιολογούν, όπως και ενωρίτερα αναφέρθηκε, εύρημα περί εγκεφαλικής διάσεισης και, κατ’ επέκταση, περί κρανιοεγκεφαλικής κάκωσης. Σύμφωνα με τον ΜΥ 3 τα συμπτώματα αυτά είναι η κεφαλαλγία, η ζάλη και η απώλεια μνήμης, η αμνησία του συμβάντος όπως την αποκάλεσε ο ΜΥ 3. Συμπτώματα που σύμφωνα με τον ΜΥ 3 δικαιολογούν και την διενέργεια ακόμα αξονικής ή μαγνητικής τομογραφίας εγκεφάλου.

Σε σχέση με την θέση του ότι η κάκωση του αυχένα συνίστατο σε διάστρεμμα της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης αναφέρονται τα ακόλουθα. Το ότι η κάκωση του αυχένα ήταν διάστρεμμα επιβεβαιώνεται με την μαρτυρία τόσο του ΜΕ 3 όσο και του ΜΥ 1. Αν και ο ΜΕ 3 χρησιμοποίησε τον όρο «θλάση». Ο μάρτυρας το χαρακτήρισε, όμως, ως ένα απλό διάστρεμμα – απλό whiplash injury – ενώ ο ΜΕ 3 ως βαριά θλάση αυχένα.

Ο μάρτυρας προέβη στον πιο πάνω χαρακτηρισμό, προδήλως, έχοντας υπόψη τα επακόλουθα ενοχλήματα, όπως τα διαπίστωσε μέσα από τις τρεις εξετάσεις στις οποίες υπέβαλε την Ενάγουσα. Στα πλαίσια της αξιολόγησης της μαρτυρίας του ΜΕ 3 υπέδειξα τους λόγους που δεν δέχθηκα την θέση του ΜΕ 3 ότι η θλάση ήταν βαριά.

Και στα πλαίσια της αξιολόγησης της μαρτυρίας του ΜΥ 1 τους λόγους που δεν δέχομαι την θέση του ΜΥ 1 ότι η θλάση ήταν ελαφρά. Αν η αναφορά του μάρτυρα σε «απλό» διάστρεμμα σκοπό είχε να μεταδώσει την έννοια της ελαφράς θλάσης η θέση αυτή δεν είναι αποδεκτή. Ο μάρτυρας στην μαρτυρία του – τόσο διά ζώσης όσο και μέσω του Τεκμηρίου 9 – προέβη σε τέτοια αναφορά ευρημάτων που κατά την κρίση μου δεν συνηγορούν με ελαφρά θλάση αυχένα.

Συγκεκριμένα υπέδειξε ότι η Ενάγουσα παραπονούνταν για έντονη αυχεναλγία «εμμένουσα και ανθεκτική στην φαρμακευτική αγωγή», ότι εκ της ψηλάφησης διαπίστωσε σύσπαση των ιναυχενικών μυών, ότι η Ενάγουσα υπέφερε από κεφαλαλγία και ζάλη, ότι η ζάλη επιτείνονταν με την κινήσεις της κεφαλής και δη την περιστροφή της κεφαλής, ιδιαίτερα, κατά την όρθια θέση, ότι κατά την στροφή της κεφαλής αναπαράγονταν το αίσθημα πόνου στον αυχένα και ότι κατά την κλίση της κεφαλής επιτείνονταν το αίσθημα του πόνου στον αυχένα.

Διαπίστωσε, επίσης, ευθειασμό της φυσιολογικής λόρδωσης του αυχένα και ότι η κεφαλαλγία, η αυχεναλγία και η ζάλη εμφανίζονταν συχνά απροειδοποίητα χωρίς να σχετίζονται απαραίτητα με κάματο και «δυσχεραίνουν κατά πολύ την καθημερινότητά της». Τέλος, κάνει αναφορά σε χρήση αυχενικού κολάρου προς αντιμετώπιση του προβλήματος.

Διαπιστώνεται, επίσης, ότι σε κάποια σημεία τα ευρήματα του μάρτυρα δεν συνάδουν με τα αντίστοιχα του ΜΕ 4 όπως ούτε και με την μαρτυρία της Ενάγουσας. Εστιάζω στα ακόλουθα ευρήματα του μάρτυρα τα οποία αναφέρονται στην πρώτη σελίδα του Τεκμηρίου 9 υπό τον τίτλο «Εκ της νευρολογικής εξέτασης:»: (α) φυσιολογική κάμψη και έκταση του καρπού και (β) φυσιολογική κάμψη και έκταση των δακτύλων.

Προκύπτει δε από τα πιο πάνω ευρήματα του μάρτυρα, την ιατρική του βεβαίωση – Τεκμήριο 9 – στο σύνολό της και το περιεχόμενο της μαρτυρίας του ότι σε σχέση με τον καρπό και τα δάκτυλα ουδέν πρόβλημα διαπιστώθηκε από τον μάρτυρα. Διάφορα ήταν τα αντίστοιχα ευρήματα του ΜΕ 4. Σύμφωνα με τον ΜΕ 4 κατά την κλινική εξέταση της Ενάγουσας αυτός διαπίστωσε αιμωδίες και πόνο στον καρπό δεξιά, αιμωδίες στον δείκτη και το μέσο δάκτυλο και αιμωδίες στο δεξιό άνω άκρο.

Ευρήματα τα οποία συνάδουν και με την μαρτυρία της Ενάγουσας σύμφωνα με την οποία το δεξί της χέρι και τα δάκτυλά του δεν ανοιγόκλειναν και αισθανόταν πόνο και μούδιασμα. Στα πλαίσια της αξιολόγησης της μαρτυρίας του ΜΕ 4 και της Ενάγουσας έχω διαπιστώσει ότι οι εν λόγω μάρτυρες ήταν ειλικρινείς στην μαρτυρία τους και ειλικρινείς και στα πιο πάνω σημεία.

Η διάσταση δε που παρατηρείται επί των πιο πάνω σημείων μεταξύ της μαρτυρίας του ΜΕ 4 και της Ενάγουσας, από την μια, και της μαρτυρίας του μάρτυρα, από την άλλη, δεν είναι ικανή να κλονίσει ή να διασαλεύσει την εν γένει αξιοπιστία του τελευταίου. Μέσα από την μαρτυρία του μάρτυρα, το περιεχόμενο της ιατρικής του βεβαίωσης – Τεκμήριο 9 - τον τρόπο και το ύφος με το οποίο κατέθεσε και, γενικά, την συμπεριφορά του στο εδώλιο του μάρτυρα δεν έχω σχηματίσει την εντύπωση ότι η πιο πάνω διάγνωσή του υποκινούνταν από αλλότρια κίνητρα ή διάθεση ή τάση από μέρους του μάρτυρα να παραποιήσει την κατάσταση της υγείας της Ενάγουσας εις βάρος της αλήθειας ή να υποτιμήσει την σοβαρότητά της.

Αναπόδραστα καταλήγω στο ότι ο μάρτυρας αναφορικά με τα πιο πάνω ευρήματά του απλά έσφαλε ιατρικά.

Επισημαίνεται, όμως, ότι τα όσα πιο πάνω συζητήθηκαν αν και σχετικά για την αξιολόγηση της εν γένει αξιοπιστίας του μάρτυρα, εντούτοις, δεν είναι ουσιώδη από άποψης ευρημάτων αφ’ ης στιγμής στην Έκθεση Απαίτησης δεν υπάρχει δικογράφηση αναφορικά με τον δεξιό καρπό και τα δάκτυλα του δεξιού χεριού. Επισημαίνεται, επίσης, ότι τα πιο πάνω ευρήματα δεν είναι τα μοναδικά που δεν καλύπτονται από τις έγγραφες προτάσεις της Ενάγουσας. Εκτός δικογράφων είναι και τα ακόλουθα ευρήματα του μάρτυρα τα οποία εκτίθενται στο Τεκμήριο 9 και τα οποία, μοιραία, δεν μπορούν να ληφθούν υπόψη και θα πρέπει να αγνοηθούν:

βραχιαλγία άμφω αφ’ ης στιγμής, πρωτίστως, δεν εξηγήθηκε τι είναι η βραχιαλγία

αιμωδίες άνω άκρων

άλγος μυών της ωμικής ζώνης.

Από το Τεκμήριο 9 δεν γίνονται, επίσης, αποδεκτά τα ακόλουθα:

ότι η Ενάγουσα νοσηλεύθηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου από 10.7.09 μέχρι την 11.7.09. Σύμφωνα με την Ενάγουσα, τον ΜΥ 3 και το Τεκμήριο 12 η Ενάγουσα εξήλθε του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου στις 12.7.09

ότι ο δεξιός αγκώνας είχε φυσιολογική κάμψη και έκταση. Φρονώ πως η χρήση της λέξης «φυσιολογική» σημαίνει, μεταξύ άλλων, ότι η κάμψη και η έκταση ήταν ανώδυνες. Αν ήταν επώδυνες θεωρώ ότι δεν θα χαρακτηρίζονταν ως φυσιολογικές ή ότι τουλάχιστον ο μάρτυρας θα ανέφερε ένα τέτοιο εύρημα στην ιατρική του βεβαίωση – Τεκμήριο 9. Όπως και να’ χει το πιο πάνω εύρημα του μάρτυρα δεν συνάδει με την μαρτυρία της Ενάγουσας, του ΜΕ 4 και του ΜΕ 3. Ο ΜΕ 4 κατά την κλινική του εξέταση διαπίστωσε αιμωδίες και πόνο στον αγκώνα δεξιά. Σύμφωνα με την Ενάγουσα ο δεξιός αγκώνας πονούσε από της εισαγωγής της στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου αδιάλειπτα μέχρι και μετά την έξοδό της από την κλινική. Τέλος, σύμφωνα με τον ΜΕ 3 η Ενάγουσα είχε προσέλθει στην κλινική, μεταξύ άλλων, με έντονους πόνους στον δεξιό αγκώνα. Ο αγκώνας παρουσίαζε αδυναμία χρήσης και έλλειψη στην κινητικότητά του. Συγκεκριμένα η Ενάγουσα αδυνατούσε να κάνει κάμψη, έκταση και στροφικές κινήσεις του αγκώνα. Ο ΜΕ 3 υποστήριξε, επίσης, ότι οι πόνοι και οι αιμωδίες στον έξω κόνδυλο του δεξιού αγκώνα συνεχίσθηκαν και μετά την έξοδο της Ενάγουσας από την κλινική.

Σε σχέση με την μαγνητική τομογραφία αυχένα αναφέρονται τα ακόλουθα. Φρονώ πως αν ο μάρτυρας είχε συστήσει την διενέργεια μιας τέτοιας εξέτασης θα υπήρχε σχετική αναφορά στην ιατρική του βεβαίωση – Τεκμήριο 9. Στο Τεκμήριο, όμως, 9 ελλείπει παντελώς μια τέτοια αναφορά. Επίσης, σύμφωνα με τον ΜΕ 1 και ΜΕ 3 έγινε μαγνητική τομογραφία, αλλά αυτή ήταν μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου. Κάτι το οποίο επιβεβαιώνται και μέσα από το ακτινολογικό πόρισμα του Γ. Βορκά. Συγκεκριμένα στο τρίτο φύλλο του Τεκμηρίου 7 αναφέρεται ότι έγινε μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου. Στο εν λόγω φύλλο παρατίθενται, επίσης, τα υπό του ιατρού Βορκά διαπιστωθέντα ευρήματα. Υπό το φως όλων των πιο πάνω δεν δέχομαι ότι ο μάρτυρας είχε συστήσει την διενέργεια μαγνητικής τομογραφίας αυχένα, ούτε και ότι μια τέτοια εξέταση έλαβε χώρα. Προδήλως, η πιο πάνω ανακρίβεια που παρατηρείται στην μαρτυρία του μάρτυρα οφείλεται στο μεγάλο χρονικό διάστημα που διέρρευσε μεταξύ της κλινικής του εξέτασης και του χρόνου που ο μάρτυρας κατέθεσε στο Δικαστήριο και, επομένως, σε γνήσιο λάθος του μάρτυρα.

Ο μάρτυρας υποστήριξε ότι η Ενάγουσα ήταν σε θέση να σηκώνει με τα χέρια της ένα πιάτο φαί ή ένα ποτήρι νερό. Η θέση αυτή δεν συνάδει ούτε με την μαρτυρία της Ενάγουσας, αλλά ούτε με την μαρτυρία του ΜΕ 4 ο οποίος υποστήριξε ότι σε περιπτώσεις που ο ασθενής υποφέρει από το σύνδρομο του καρπιαίου σωλήνα επηρεάζεται στις λεπτές κινήσεις του χεριού με αποτέλεσμα να δυσκολεύεται ακόμα και να σηκώσει ένα ποτήρι νερό ή ένα πιάτο φαί ή να κουμπώσει τα κουμπιά ενός πουκαμίσου. Η διάγνωση του πιο πάνω συνδρόμου έγινε από τον ΜΕ 4 μέσω ηλεκτρομυογραφήματος, εξέταση η οποία είναι εξειδικευμένη και στην οποία ο μάρτυρας δεν είχε υποβάλει την Ενάγουσα. Ακολουθεί ότι δεν ήταν αδικαιολόγητα που ο μάρτυρας δεν διέγνωσε το προαναφερόμενο σύνδρομο στην περίπτωση της Ενάγουσας και, κατ’ επέκταση, ότι δεν ήταν αδικαιολόγητα που διατύπωσε την υπό συζήτηση θέση. Η οποία, όμως, όπως και να’ χει δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Η μη αποδοχή, όμως, του σημείου αυτού από την μαρτυρία του μάρτυρα είναι άνευ σημασίας για τα επίδικα θέματα αφ’ ης στιγμής σύμφωνα με τον ΜΕ 4 το σύμπτωμα αυτό δεν σχετίζεται και δεν είναι απότοκο του επίδικου δυστυχήματος.

Ο μάρτυρας υποστήριξε, επίσης, ότι δεν διαπίστωσε δυσκολία στην αναπνοή της Ενάγουσας. Κρίνω, όμως, πως δεν ήταν θετικός επί του προκειμένου. Απαντώντας στην σχετική ερώτηση της Υπεράσπισης ό,τι ανέφερε ήταν ότι για να μην αναφέρει κάτι τέτοιο στο Τεκμήριο 9 σημαίνει ότι δεν το είχε εντοπίσει. Από την πιο πάνω δήλωση, όμως, δεν συνάγεται με θετικότητα ότι προέβη σε έλεγχο της αναπνοής και δεν διαπίστωσε δυσκολία. Επομένως, η θέση που υποβόσκει στους πιο πάνω ισχυρισμούς του δεν μπορεί να είναι πειστική. Συν τοις άλλοις, το θεωρώ και απομακρυσμένο να προέβη σε τέτοιο έλεγχο αφ’ ης στιγμής το ζήτημα τούτο δεν ενέπιπτε στην ειδικότητά του και λογικά δεν τον ενδιέφερε. Η εξαγωγή ευρήματος, όμως, δεν είναι πρόσφορη αφ’ ης στιγμής όπως και στα πλαίσια της αξιολόγησης της μαρτυρίας της Ενάγουσας υποδείχθηκε το εν λόγω ενόχλημα δεν καλύπτεται απο τους δικογραφημένους ισχυρισμούς της.

Τέλος, δέχομαι ότι η αμοιβή του μάρτυρα για τις τρεις επισκέψεις ανέρχονται στο συνολικό ποσό των Ευρώ 200,00 σεντ. Δέχομαι, επίσης, ότι η αμοιβή του για την έκδοση της ιατρικής του βεβαίωσης – Τεκμήριο 9 – ανέρχεται στο ποσό των Ευρώ 300,00 σεντ.

Εκτός από τα σημεία εκείνα από την μαρτυρία του μάρτυρα που για τους λόγους που πιο πάνω εξηγήθηκαν δεν αποδέχομαι η υπόλοιπη μαρτυρία του είναι αποδεκτή.

Πρώτος μάρτυρας για την Υπεράσπιση κατέθεσε ο ειδικός ορθοπεδικός χειρούργος και τραυματολόγος Ηλίας Γεωργίου. Ο μάρτυρας εξέτασε την Ενάγουσα στο ιατρείο του στις 4.2.13 και εξέδωσε ιατρική έκθεση ημερομηνίας 20.2.13. Η εν λόγω έκθεση κατατέθηκε υπό του μάρτυρος και σημειώθηκε από το Δικαστήριο ως Τεκμήριο 10. Κατά την επίσκεψη της Ενάγουσας στο ιατρείο του ο μάρτυρας έλαβε από την Ενάγουσα το ιστορικό υπό μορφή ερωτοαπαντήσεων και μελέτησε τα έγγραφα που η τελευταία του παρουσίασε και συγκεκριμένα το ιατρικό πιστοποιητικό του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου ημερομηνίας 12.12.11 – Τεκμήριο 12 – το ιατρικό πιστοποιητικό ημερομηνίας 16.9.09 – Τεκμήριο 2- καθώς και ακτινογραφίες. Στο Τεκμήριο 10 αναφέρει ότι οι ακτινογραφίες που του παρουσίασε η Ενάγουσα είναι αυτές που έγιναν τόσο στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου – κρανίου, αυχένα, θώρακα και θωρακικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης - όσο και στην κλινική – αυχένα και στέρνου.

Επίσης, προέβη σε λεπτομερή κλινική εξέταση της. Τα ευρήματά του αναφέρονται στην σελίδα 4 του ιατρικού του πιστοποιητικού – Τεκμήριο 10 - και τα συμπεράσματά του στις σελίδες 5-7 του ιδίου εγγράφου. Την προηγούμενη της πρώτης δικασίμου της μαρτυρίας του τέθηκαν στην προσοχή του επιπρόσθετα πιστοποιητικά που του απέστειλε η δικηγόρος Υπεράσπισης και τα οποία δεν είχε στην διάθεσή του κατά την κλινική του εξέταση. Πρόκειται για τα Τεκμήρια 8 και 9.

Κατά την κλινική του εξέταση δεν διαπίστωσε τρέμουλο στο δεξί χέρι παρά το ότι η Ενάγουσα του παραπονέθηκε σχετικά. Το εν λόγω ενόχλημα το κατέγραψε στο Τεκμήριο 10 σαν υποκειμενικό εύρημα και όχι σαν εύρημα δικό του.

Ο μάρτυρας επιθεώρησε εντός της αίθουσας του Δικαστηρίου τις ακτινογραφίες – Τεκμήριο 4 – και συμφώνησε ότι είναι εκείνες που του είχε παρουσιάσει και η Ενάγουσα. Στην βάση των εν λόγω ακτινογραφιών συμφώνησε με τα όσα καταγράφηκαν από τον ιατρό Παπαδόλουλο στο ιατρικό πιστοποιητικό του τελευταίου – Τεκμήριο 12.

Στο δικό του όμως, πιστοποιητικό – Τεκμήριο 10 – τόνισε ότι οι εν λόγω ακτινογραφίες δεν δεικνύουν ευθειασμό του αυχένα. Υπέδειξε ότι ο ευθειασμός είναι η εξάλειψη της φυσιολογικής καμπυλότητας – φυσιολογικής λόρδωσης - του αυχένα και παρατηρείται σε περιπτώσεις μέτριας έντασης ή σοβαρής μορφής. Αιτία της κατάργησης της φυσιολογικής λόρδωσης του αυχένα είναι οι σπασμοί που παθαίνουν οι παρασπονδύλιοι μύες.

Η απουσία ευθειασμού κατατάσσει την παρούσα περίτπωση στις περιπτώσεις ελαφράς έντασης. Προς επιβεβαίωση της άποψής του παρέπεμψε στα ακόλουθα: (α) στο πόρισμα του ακτινολόγου Βορκά ημερομηνίας 16.7.09 – Τεκμήριο 7 – στο οποίο δεν καταγράφεται εύρημα ευθειασμού, (β) στο ιατρικό πιστοποιητικό του ΜΕ 4 – Τεκμήριο 8 – όπου ρητά αναφέρεται απουσία αυχενικής δυσκαμψίας, εύρημα, που, σύμφωνα με τον μάρτυρα, συνάδει πλήρως με την απουσία ακτινολογικού ευρήματος ευθειασμού και (γ) στο Τεκμήριο 12 στο οποίο ουδεμία αναφορά για ακτινολογικό εύρημα ευθειασμού δεν υπάρχει.

Τουναντίον, στο εν λόγω τεκμήριο αναφέρεται ότι ο ακτινολογικός έλεγχος και οι υπέρηχοι δεν έδειξαν οποιαδήποτε παθολογικά ευρήματα. Υπό το φως όλων των πιο πάνω διαφωνεί με τους ΜΕ 1 και ΜΕ 3 ότι η Ενάγουσα υπέστη βαριά θλάση του αυχένα.

Στην βάση του Τεκμηρίου 12 όπου καταγράφεται - από τον πρώτο θεράποντα ιατρό - διάγνωση τραυματισμού του θώρακα συμφωνεί ότι η Ενάγουσα υπέστη θλάση θώρακος. Χωρίς, όμως, οποιαδήποτε ενδοθωρακική επιπλοκή ή κάταγμα.

Αναφορικά με τον κατ’ ισχυρισμό τραυματισμό στον αγκώνα υπέδειξε ότι τίποτα σχετικό δεν αναφέρεται στο Τεκμήριο 12. Επισήμανε, επίσης, ότι δεν κρίθηκε αναγκαία η οποιαδήποτε ακτινογραφία του αγκώνα αφού ανάμεσα στις ακτινογραφίες που του παρουσιάσθηκαν – Τεκμήριο 4 – δεν υπάρχει ακτινογραφία αγκώνα. Ούτε και στις ακτινολογικές εκθέσεις της κλινικής που του παρουσίασε η Ενάγουσα υπάρχει ακτινογραφία αγκώνα. Υπό το φως όλων των πιο πάνω ο μάρτυρας εκτιμά ότι το πιθανότερο είναι ότι δεν υπήρξε τραυματισμός στον αγκώνα. Στην απομακρυσμένη, όμως, περίπτωση τραυματισμού του αγκώνα αυτός ήταν ελαφράς μορφής και επιφανειακής ένστασης.

Διαφωνεί ότι η Ενάγουσα υπέστη κρανιοεγκεφαλική κάκωση για τους ακόλουθους λόγους: (α) δεν υπήρξε εξωτερικό τραύμα στην κεφαλή, (β) ο Νοσοκομειακός πρώτος θεράπων ιατρός διέγνωσε και κατέγραψε κλίμακα Γλασκώβης 15/15, πράγμα που καταδεικνύει φυσιολογική εγκεφαλική λειτουργία και (γ) η μαγνητική τομογραφία κρανίου-εγκεφάλου που έγινε σε δεύτερο στάδιο κατέδειξε απόλυτα φυσιολογικά ευρήματα. Κατά την αντεξέταση σημείωσε ότι η Ενάγουσα ήταν υπό την επίβλεψη του ΜΥ 3 για 2 βράδυα.

Ο ίδιος δεν θα χορηγούσε το Dexamed. Tο φάρμακο αυτό περιέχει ισχυρή δόση κορτιζόνης. Με τα υπόλοιπα φάρμακα που χορηγήθηκαν στην Ενάγουσα από τον ΜΕ 1 συμφωνεί. Αν και ο ίδιος δεν θα χορηγούσε βιταμίνες σε άτομο που τρέφεται καλά.

Από την στιγμή που ο Διευθυντής της Χειρουργικής Κλινικής του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου θεώρησε ότι η Ενάγουσα μπορούσε να πάρει εξιτήριο και στην βάση του ιστορικού που ο ίδιος ο μάρτυρας έλαβε από την Ενάγουσα δεν δικαιολογείτο η επαναεισαγωγή της Ενάγουσας σε ιατρικό ίδρυμα με δεδομένο συν τοις άλλοις ότι εξερχόμενη του Νοσοκομείου η Ενάγουσα έμεινε και δύο μέρες κατ’ οίκον. Επίσης, με βάση τα δικά του ευρήματα και τις εκτιμήσεις του που στηρίζονται στα ακτινολογικά ευρήματα και το ιστορικό της Ενάγουσας εκτιμά ότι η λογική περίοδος άδειας στην περίπτωση της Ενάγουσας δεν θα πρέπει να υπερβαίνει τον ένα μήνα. Αφ’ ης στιγμής δεν χρειάσθηκε καν φυσιοθεραπεία σύμφωνα με ό,τι η Ενάγουσα του είπε όταν ρωτήθηκε επί του προκειμένου από τον μάρτυρα.

Ερωτηθείς για τις χρεώσεις ο μάρτυρας υποστήριξε ότι κάθε ιατρός είναι ελεύθερος να χρεώσει ότι θέλει. Υπάρχουν, όμως, οι συνήθεις τιμές. Για παράδειγμα, μια επίσκεψη συνήθως χρεώνεται Ευρώ 50,00 σεντ. Αρκετοί συνάδελφοί του χρεώνουν και Ευρώ 40,00 σεντ λόγω της οικονομικής κρίσης. Δεν υπάρχει ανώτατο ή κατώτατο όριο.

Γνώμη του είναι ότι η Ενάγουσα εκλαϊκευμένα ομιλούντες υπέστη ελαφρό κόστωμα στον αυχένα, κόστωμα στον θώρακα και πιθανώς ελαφρό κόστωμα στον αγκώνα.

Αντεξεταζόμενος ο μάρτυρας ανέφερε, μεταξύ άλλων, ότι εξέτασε την Ενάγουσα στις 4.2.13. Στο γραφείο του ιατρείου του έλαβε το ιστορικό από την Ενάγουσα και στο εξεταστήριο προέβη σε κλινική εξέταση. Τις ακτονογραφίες που του παρουσίασε η Ενάγουσα τις μελέτησε στο διαφανοσκόπιο.

Ερωτηθείς αν το εύρημα των ιατρών της Ενάγουσας που εξέτασαν την τελευταία στην κλινική περί κρανιοεγκεφαλικής κάκωσης δικαιολογείται από τους πονοκεφάλους, την ζάλη και την τάση για εμετό που η Ενάγουσα είχε και στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου αλλά και κατά την επίσκεψή της στην κλινική στις 14.7.09 ο μάρτυρας επανέλαβε την θέση του επικαλούμενος το Τεκμήριο 12 στο οποίο, όπως υπέδειξε, καμία τέτοια αναφορά ή διάγνωση δεν καταγράφεται. Αντίθετα σε αυτό αναφέρεται ότι δεν υπάρχουν εξωτερικές κακώσεις και η κλίμακα Γλασκώβης ήταν φυσιολογική. Επίσης, απέκλεισε να προκλήθηκε ως του υπεδείχθη από την πλευρά της Ενάγουσας βλάβη στο κρανίο. Προς επίρρωση δε της εκτίμησής του αυτής ο μάρτυρας παρέπεμψε στην ακτινολογική έκθεση του Γ. Βορκά ημερομηνίας 16.7.09 ο οποίος συμπέρανε περί φυσιολογικών απεικονιστικών ευρημάτων καθώς και στο πόρισμα της μαγνητικής τομογραφίας κρανίου-εγκεφάλου.

Κτύπημα στον θώρακα μπορεί να προκαλέσει βλάβη στο στέρνο. Στην παρούσα, όμως, περίπτωση το κάταγμα στο στέρνο αποκλείσθηκε ακτινολογικά. Επομένως, η μόνη διάγνωση είναι η διάγνωση της θλάσης του στέρνου ή του θωρακικού τοιχώματος και η οποία δικαιολογεί την εκδήλωση πόνου.

Το σύνδρομο του καρπιαίου σωλήνα μετά βεβαιότητας δεν είναι απότοκο του επίδικου δυστυχήματος. Πρώτο, διότι ο καρπός δεν τραυματίσθηκε και, δεύτερο, γιατί το σύνδρομο αυτό επιστημονικά δεν οφείλεται σε τραύμα. Το εν λόγω σύνδρομο είναι πολύ συχνό φαινόμενο κυρίως σε γυναίκες κατά την περίοδο της εμμηνόπαυσης και επιστημονικά αποδίδεται σε ορμονικές διαταραχές που παρατηρούνται κατά την περίοδο αυτή.

Θεωρεί ότι η Ενάγουσα υπέστη ελαφράς μορφής θλάση του αυχένα ή όπως αλλιώς ονομάζεται διάστρεμμα ή τραυματισμό των μαλακών μορίων του αυχένα, θλάση στον θώρακα και πιθανώς ελαφράς μορφής θλάση στον δεξιό αγκώνα. Προς ενίσχυση δε του τελευταίου ισχυρισμού επικαλέσθηκε την παντελή έλλειψη αναφοράς σε κάκωση του αγκώνα στο ιατρικό πιστοποιητικό του ιατρού Παπαδόπουλου – Τεκμήριο 12. Αναγνωρίζει, όμως, ότι ένας ελαφράς μορφής τραυματισμός στον αγκώνα είναι δυνατόν να μην δώσει άμεσα ενοχλήματα αλλά ενοχλήματα σε δεύτερο στάδιο. Υπό το φως των πιο πάνω καταλήγει στο ότι αν υπήρξε τραυματισμός στον αυχένα αυτός ήταν ελαφράς μορφής.

Η διαμονή των ασθενών ως εσωτερικοί ασθενείς σε ιδιωτική κλινική κόστίζει κατά μέσο όρο 160 με 170 Ευρώ ημερησίως.

Υποβλήθηκαν στον μάρτυρα οι ακόλουθες θέσεις από την πλευρά της Ενάγουσας:

ο μάρτυρας δεν έλαβε ιστορικό από την Ενάγουσα. Επίσης, η συνάντηση στο ιατρείο του διήρκησε πολύ λίγο και συγκεκριμένα δύο λεπτά και ο μάρτυρας δεν υπέβαλε την Ενάγουσα σε κλινική εξέταση. Γι’ αυτό και δεν ήταν σε θέση να καταλήξει στα κλινικά ευρήματα που αναφέρει στην σελίδα 4 του Τεκμηρίου 10. Επίσης, η άποψή του για την Ενάγουσα στηρίζεται ουσιωδώς στην μελέτη των ιατρικών πιστοποιητικών των θεραπόντων ιατρών της Ενάγουσας και των ακτινογραφιών.

Ο μάρτυρας ζήτησε μόνο από την Ενάγουσα να αφήσει τα έγγραφα που η Ενάγουσα είχε πάρει μαζί της για να τα μελετήσει αργότερα, την ρώτησε αν ήταν καλά, η Ενάγουσα του είπε ότι έτρεμε το δεξί της χέρι και, ακολούθως, η τελευταία αποχώρησε από το ιατρείο του. Ο μάρτυρας αρνήθηκε τις υποβολές. Αντέτεινε ότι αν έτσι είχαν τα πράγματα οι ακτινογραφίες δεν θα μπορούσαν να κατατεθούν ως τεκμήρια στο Δικαστήριο γιατί ο μάρτυρας ακόμα θα τις είχε στην κατοχή του, κάτι το οποίο έτσι κι’ αλλιώς δεν δικαιούται.

Επίσης, δεν θα ήταν σε θέση να γνωρίζει λεπτομέρειες τις οποίες καταγράφει στο Τεκμήριο 10 και που διά ζώσης υπέδειξε. Υπέδειξε, επίσης, σημεία που σύμφωνα με τον ίδιο δικαιολογούν τα ευρήματά του 3½ χρόνια μετά το επίδικο δυστύχημα και επιβεβαιώνουν την απουσία σοβαρότητας των τραυμάτων της Ενάγουσας αφού, όπως σημείωσε, και αμέσως μετά το επίδικο δυστύχημα η κατάσταση ήταν η ίδια.

Πρόκειται για τα ιατρικά ευρήματα όχι μόνο των ιατρών του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου αλλά και των υπόλοιπων θεράποντων ιατρών της Ενάγουσας – ιδιωτών - οι οποίοι την είχαν εξετάσει αμέσως μετά το επίδικο δυστύχημα. Ο μάρτυρας επικαλέσθηκε τον ΜΕ 5 σύμφωνα με τον οποίο η άρθρωση του ώμου, του αγκώνα και του καρπού είχε φυσιολογική κάμψη και έκταση και τον ΜΕ 4 ο οποίος δεν διαπίστωσε αυχενική δυσκαμψία, διαπίστωσε δε παρεγκεφαλιτικές δοκιμασίες άνω-κάτω άκρων εντός φυσιολογικών ορίων.

Εν πάση περιπτώσει δέχθηκε ότι η Ενάγουσα του είχε αναφέρει για τρέμουλο στο χέρι της, κάτι το οποίο, άλλωστε, κατέγραψε στο Τεκμήριο 10

κατά την επίσκεψή της στο ιατρείο του μάρτυρα στις 4.2.13 η Ενάγουσα παρουσίασε στον μάρτυρα ένα φάκελο στον οποίο περιέχονταν εκτός αυτά που ο μάρτυρας ανέφερε στην μαρτυρία του οι ιατρικές βεβαιώσεις των ΜΕ 4 και ΜΕ 5 – Τεκμήρια 8 και 9 αντίστοιχα – καθώς και η μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου που η Ενάγουσα έκανε στο ΙΑΣΗ και οι αναλύσεις που έκανε στην κλινική. Ο μάρτυρας αρνήθηκε την υποβολή. Πρόβαλε δε τον ισχυρισμό ότι ό,τι η Ενάγουσα του παρουσίασε κατά την επίσκεψή της στο ιατρείο του στις 4.2.13 ήταν ένας φάκελος με ακτινογραφίες και εκτός φακέλου τα Τεκμήρια 2 και 12. Μόλις δε στις 25.5.15 έλαβε γνώση για τα Τεκμήρια 8 και 9 με αποστολή τους με φαξ από την συνήγορο Υπεράσπισης

με βάση την κλινική εικόνα και τα συμπτώματα που παρουσίαζε η Ενάγουσα στις 14.7.09 δικαιολογείτο απόλυτα η εισαγωγή της στην κλινική. Ο μάρτυρας υποστήριξε ότι αυτό σημαίνει ιατρική αμέλεια του Νοσοκομειακού ιατρού που της έδωσε εξιτήριο και θεωρεί ότι συνέτρεχαν καλοί λόγοι για να της δώσει εξιτήριο ο ιατρός Παπαδόπουλος

το συμπέρασμά του ότι η Ενάγουσα δεν υπέστη ευθειασμό της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης είναι λανθασμένο. Ο μάρτυρας αρνήθηκε την υποβολή και δήλωσε την διαφωνία του με την περί του αντιθέτου γνώμη του ΜΕ 5 όπως αυτή καταγράφεται στο ιατρικό του πιστοποιητικό ημερομηνίας 6.11.09 – Τεκμήριο 9. Προς ενίσχυση δε της γνώμης του επικαλέσθηκε το ακτινολογικό πόρισμα του ιατρού Γ. Βορκά ημερομηνίας 16.7.09 – Τεκμήριο 7 – στο οποίο καμία τέτοια αναφορά δεν υπάρχει και που οπωσδήποτε θα υπήρχε αν ο ιατρός Βορκάς διαπίστωνε ένα τέτοιο εύρημα

καλώς χορηγήθηκε στην Ενάγουσα το Dexamed ως κατευναστικό των πόνων στον αυχένα, το κεφάλι και τον θώρακα αφού ως ο ίδιος ο μάρτυρας υποστήριξε περιέχει ισχυρή δόση κορτιζόνης. Ο μάρτυρας αρνήθηκε την υποβολή. Δεν δέχθηκε ότι το Dexamed χορηγείται ως αναλγητικό. Εξήγησε ότι το πιο πάνω σκεύασμα είναι κορτιζονούχο και όχι αναλγητικό όπως το Methygopal και το Diclac τα οποία και δόθηκαν στην Ενάγουσα. Και ως τέτοιο δεν χορηγείται για την αντιμετώπιση των πόνων. Στις πλείστες των περιπτώσεων η κορτιζόνη χορηγείται για βρογχικά άσθματα και σοβαρές αλλεργικές αντιδράσεις. Ωστόσο δεν διαφώνησε με την χορήγησή του στην Ενάγουσα. Ό,τι απλά δήλωσε είναι ότι ο ίδιος δεν θα το συνιστούσε

η περίοδος των 2½ μηνών για αποχή από την εργασία ήταν δικαιολογημένη. Ο μάρτυρας αρνήθηκε την υποβολή και αντέτεινε ότι από τις γνώσεις και την πείρα του δεν χρειάζεται πέραν του ενός μηνός άδεια για να αποκατασταθεί ένας ελαφρύς τραυματισμός των μαλακών μορίων του αυχένα ο οποίος, μάλιστα, δεν χρειάσθηκε και φυσιοθεραπεία. Ως επίσης μια θλάση του θώρακα και ένας πιθανώς ελαφρύς τραυματισμός του αγκώνα.

το 2009 η ιατρική επίσκεψη στοίχιζε Ευρώ 50,00 σεντ όπως και σήμερα. Ο μάρτυρας αντέτεινε ότι το 2009 η ιατρική επίσκεψη στοίχιζε Ευρώ 35,00 σεντ

η θέση του μάρτυρα ότι η Ενάγουσα υπέστη κοστώματα και, μάλιστα, ελαφρά, είναι λανθασμένη και προβλήθηκε σκόπιμα και αναληθώς για να βοηθηθεί η Ασφαλιστική εταιρεία του Εναγόμενου η οποία θα καταβάλει τις αποζημιώσεις. Η πραγματική δε εικόνα της Ενάγουσας είναι αυτή που δίνεται μέσα από το Τεκμήριο 2. Ο μάρτυρας αρνήθηκε την υποβολή.

Αρκετά είναι τα σημεία από την μαρτυρία του μάρτυρα που δεν είναι αποδεκτά. Επίσης, για τα περισσότερα έχω ήδη δώσει την κρίση μου στην βάση της μαρτυρίας που έχω ήδη κάνει αποδεκτή αφού με την μαρτυρία του ο μάρτυρας δεν πρόσθεσε οτιδήποτε που δεν έχει ήδη ληφθεί υπόψη. Και αυτό γιατί η μαρτυρία του μάρτυρα στηρίχθηκε πρωτίστως στα ιατρικά πιστοποιητικά που παρουσιάσθηκαν στην υπόθεση και αναλώθηκε στην αξιολόγησή τους.

Ξεκινώ με τα όσα ο μάρτυρας υπέδειξε αναφορικά με τον αυχένα. Θεωρώ ότι δεν χρειάζεται να λεχθεί οτιδήποτε περισσότερο από ό,τι έχει ήδη λεχθεί στα πλαίσια της αξιολόγησης της μαρτυρίας του ΜΕ 3. Ο μάρτυρας δεν υπέδειξε οτιδήποτε που δεν λήφθηκε υπόψη από το Δικαστήριο στα πλαίσια της αξιολόγησης της μαρτυρίας του εν λόγω μάρτυρα αλλά και γενικότερα.

Προς επίρρωση της θέσης του ότι δεν υπήρξε ευθειασμός της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης επικαλέσθηκε το Τεκμήριο 8 στο οποίο αναφέρεται, μεταξύ άλλων, απουσία δυσκαμψίας του αυχένα καθώς και τα Τεκμήρια 7 και 12 στα οποία δεν υπάρχει καταγραμμένο εύρημα για ευθειασμό της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης.

Όλα τα πιο πάνω αξιολογήθηκαν από το Δικαστήριο. Το Δικαστήριο σε αντίθεση με τον μάρτυρα δεν προσέδωσε αποφασιστική σημασία στα πιο πάνω σημεία. Προσέδωσε αποφασιστική σημασία στην μαρτυρία του ΜΕ 3 και τα κλινικά του ευρήματα. Και μεταξύ άλλων, στην άποψη του που ήταν και άποψη του ΜΕ 1 και του ΜΕ 5 και που έγινε αποδεκτή από το Δικαστήριο ότι ο ακτινολογικός έλεγχος που έλαβε χώρα στο ΙΑΣΗ κατέδειξε ευθειασμό της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης.

Υπενθυμίζεται ότι το εύρημα του ΜΕ 4 περί απουσίας δυσκαμψίας του αυχένα δεν έγινε αποδεκτό και απορρίφθηκε από το Δικαστήριο ως εύρημα που δεν συνάδει με τα ευρήματα του ΜΕ 3 και του ΜΕ 5. Αναφορικά με το Τεκμήριο 7 και το ότι σε αυτό δεν καταγράφεται εύρημα ευθειασμού της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης αναφέρθηκε στα πλαίσια αξιολόγησης της μαρτυρίας του ΜΕ 5 ότι το γεγονός και μόνο ότι δεν υπάρχει καταγραμμένο ένα τέτοιο εύρημα δεν σημαίνει απαραίτητα και δίχως άλλο ότι τέτοιο εύρημα δεν υφίστατο.

Άλλωστε, η Υπεράσπιση δεν κάλεσε τον Γ. Βορκά για να καταθέσει για την πλευρά της. Σημαντική, επίσης, θεωρήθηκε η δήλωση του ΜΕ 1 ότι οι ακτινογραφίες του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου δεν ήταν καλής ποιότητας και ότι κανένας ιατρός δεν θα μπορούσε να στηριχθεί σε αυτές για να κάνει διάγνωση, να δώσει συμβουλή και να συστήσει θεραπεία.

Σημειώνεται, επίσης, ότι οι ακτινογραφίες του Τεκμηρίου 4 και που ο μάρτυρας είδε και αναγνώρισε στο Δικαστήριο και που σύμφωνα με τον μάρτυρα δεν καταδείκνυαν ευθειασμό της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης είναι οι ακτινογραφίες του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου.

Στην βάση δε της δήλωσης του ίδιου του μάρτυρα ότι η εξάλειψη της φυσιολογικής λόρδωσης του αυχένα, που είναι ο ευθειασμός, σηματοδοτεί μέτριας ή σοβαρής μορφής τραυματισμό δεν δέχομαι την θέση του μάρτυρα, η οποία στηρίζεται στην απουσία ευθειασμού, ότι η παρούσα περίπτωση εντάσσεται στις ελαφρές του είδους. Συνακόλουθα δεν δέχομαι ότι η θλάση του αυχένα ήταν ελαφράς μορφής.

Διαφωνώ, επίσης, με τα όσα ο μάρτυρας υπέδειξε αναφορικά με την κρανιοεγκεφαλική κάκωση. Σχετικά επί του προκειμένου είναι τα όσα έχουν ήδη αναφερθεί στα πλαίσια αξιολόγησης της μαρτυρίας του ΜΕ 1 και του ΜΕ 5 και που δεν κρίνω σκόπιμο να επαναλάβω. Ο μάρτυρας είχε ενώπιόν του στοιχεία αναφορικά με το θέμα αυτό πλην όμως τα παραγνώρισε.

Πρόκειται για ό,τι σχετικό με το θέμα αυτό αναφέρεται στο Τεκμήριο 2, το οποίο ο μάρτυρας είχε ενώπιόν του κατά την ημέρα της εξέτασής του, και συγκεκριμένα λιποθυμία κατά την σύγκρουση, απώλεια μνήμης, έντονο πονοκέφαλο, ζάλη, αναγούλες, τάση για εμετό και έντονη αστάθεια στην βάδιση. Ο μάρτυρας περιορίσθηκε στα όσα σύμφωνα με τον ίδιο αναφέρθηκαν σε αυτόν προφορικά από την Ενάγουσα και που αναφέρονται στην πρώτη σελίδα του Τεκμηρίου 10.

Από την μαρτυρία του δε προκύπτει ότι δεν επιβεβαίωσε με την Ενάγουσα όλα όσα καταγράφονται ως σχετικά επί του θέματος ενοχλήματα στο Τεκμήριο 2. Και δεν τα έλαβε υπόψη ενώ όφειλε να τα λάβει υπόψη προτού απορρίψει και, μάλιστα, κατηγορηματικά το εύρημα του ΜΕ 1 περί κρανιοεγκεφαλικής κάκωσης. Τα όσα δε, άλλωστε, υπέδειξε, ήτοι κλίμακα Γλασκώβης 15/15 και μαγνητική τομογραφία κρανίου-εγκεφάλου με φυσιολογικά ευρήματα, δεν αναιρούν την ύπαρξη κρανιοεγκεφαλικής κάκωσης σε προγενέστερο στάδιο και συγκεκριμένα κατά την στιγμή της σύγκρουσης.

Στο σημείο αυτό αξίζει, επίσης, να σημειωθεί η προσπάθεια του μάρτυρα να αποφύγει να απαντήσει όταν ευθέως ρωτήθηκε από τον ευπαίδευτο συνήγορο της Ενάγουσας αν ο πονοκεφάλος, η ζάλη και η τάση για εμετό που η Ενάγουσα είχε και στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου αλλά και κατά την επίσκεψή της στην κλινική 4 μέρες μετά το επίδικο δυστύχημα δικαιολογούν εύρημα περί κρανιοεγκεφαλικής κάκωσης στρέφοντας την προσοχή του Δικαστηρίου στα όσα πιο πάνω αναφέρθηκαν ότι υπέδειξε επικαλούμενος το Τεκμήριο 12 και αγνοώντας παντελώς το Τεκμήριο 2.

Στο σημείο αυτό αξίζει, επίσης, να σημειωθεί ότι ο ΜΥ 3 ενώ ήταν και αυτού η θέση ότι η Ενάγουσα δεν υπέστη κρανιοεγκεφαλική κάκωση, εντούτοις, δέχθηκε ότι η κεφαλαλγία, η ζάλη και η απώλεια μνήμης είναι συμπτώματα που δικαιολογούν εύρημα περί εγκεφαλικής διάσεισης και, κατ’ επέκταση, περί κρανιοεγκεφαλικής κάκωσης και δικαιολογούν, ακόμα, την διενέργεια αξονικής ή μαγνητικής τομογραφίας εγκεφάλου.

Σημειώνεται, επίσης, ότι μετά την μεταφορά της στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου η Ενάγουσα συνήλθε οπότε φυσικό και αναμενόμενο ήταν να παρουσιάζει φυσιολογική εγκεφαλική λειτουργία. Επίσης, δεν δέχομαι ότι η απουσία εξωτερικού τραύματος στο κεφάλι είναι στοιχείο που συνηγορεί με απουσία κρανιοεγκεφαλικής κάκωσης.

Σύμφωνα με την κοινή λογική σημασία έχει το άτομο να κτυπήθηκε στο κεφάλι. Σημασίας, επίσης, φρονώ πως είναι και η ένταση του κτυπήματος. Το αν δε από το κτύπημα προκλήθηκε εξωτερικό τραύμα ενδιαφέρει μόνο στον βαθμό που άπτεται της έντασης του κτυπήματος. Δεν αποκλείεται, όμως, το κτύπημα να είναι έντονο και να μην προκαλέσει εξωτερικό τραύμα.

Στην προκειμένη περίπτωση και σύμφωνα με την Ενάγουσα η τελευταία κτύπησε δυνατά στο κεφάλι χωρίς να προκληθεί εξωτερικό τραύμα.

Διαφωνώ, επίσης, με τα όσα ο μάρτυρας υπέδειξε αναφορικά με τον αγκώνα. Με αναφορά στο Τεκμήριο 12 και το ότι δεν έγινε ακτινογραφία αγκώνος ο μάρτυρας συμπέρανε ότι δεν υπήρξε τραυματισμός στον αγκώνα. Παραγνωρίζοντας και πάλι όσα σχετικά επί του προκειμένου αναφέρονται στο Τεκμήριο 2, όπως τον έντονο πόνο στον δεξιό αγκώνα, την αδυναμία χρήσης του αγκώνα και το οίδημα στην περιοχή του αγκώνα. Επίσης, τα στοιχεία στα οποία στηρίχθηκε είναι από μόνα τους ανεπαρκή για να θεμελιώσουν ασφαλή συμπέρασμα. Και εξ αντικειμένου ανασφαλή ελλείψει περαιτέρω και επισταμένης διερεύνησης του ιστορικού της Ενάγουσας, το οποίο όπως αναδείχθηκε μέσα από την μαρτυρία της ίδιας της Ενάγουσας αλλά και του ΜΕ 3 καταμαρτυρεί τραυματισμό στον αγκώνα. Ισχύουν δε τα όσα επί του προκειμένου αναλυτικά υποδείχθηκαν στα πλαίσια της αξιολόγησης του ΜΕ 3. Η θέση του μάρτυρα δεν είναι αποδεκτή.

Μη αποδεκτή είναι και η θέση του μάρτυρα ότι δεν δικαιολογείτο η επαναεισαγωγή της Ενάγουσας σε ιατρικό ίδρυμα. Σχετικά είναι τα όσα υποδείχθηκαν στα πλαίσια αξιολόγησης της μαρτυρίας του ΜΕ 1 και που δεν κρίνω σκόπιμο να επαναλάβω. Ο μάρτυρας δεν υπέδειξε κάτι που να ανατρέπει ή να διασαλεύει την μαρτυρία του ΜΕ 1 επί του προκειμένου ζητήματος ή που να καθιστά δικαιολογημένο όπως αυτή αντικρισθεί από άλλη ματιά. Το ότι δε κρίθηκε απο το Γενικό Νοσοκομείο Πάφου ορθό να απολυθεί η Ενάγουσα στις 12.07.09 και ότι οι ιατροί του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου δεν μπορεί να ήταν αμελείς στην απόφασή τους αυτή, αυτό δεν είναι αρκετό για να στηρίξει την θέση του μάρτυρα. Το εν λόγω επιχείρημα, πρωτίστως, δεν αποτελεί ιατρικό επιχείρημα.

Στην τελευταία σελίδα του Τεκμηρίου 10 υπό παράγραφο 7 ο μάρτυρας αναφέρει ότι οι ενοχλήσεις που η Ενάγουσα ανέφερε στον μάρτυρα ότι αντιμετωπίζει μέχρι και σήμερα - σχετική είναι η σελίδα 3 του Τεκμηρίου 10 – δεν ανταποκρίνονται στα όσα καταγράφονται στο Τεκμήριο 2 υπό τον τίτλο «Παρούσα κατάσταση» και συγκεκριμένα με την διαπίστωση ότι η Ενάγουσα είναι πολύ καλά και δεν παρουσιάζει μόνιμη βλάβη. Ο μάρτυρας εκλαμβάνει ότι τα υπό συζήτηση ενοχλήματα είναι απότοκα του επίδικου δυστυχήματος, προδήλως, για να διασαλεύσει την αλήθεια των όσων η Ενάγουσα του υπέδειξε ως σημερινά κατάλοιπα. Παραγνωρίζοντας κάτι το οποίο ως ειδικός ιατρός δεν έπρεπε να αγνοήσει. Ότι τα όσα η Ενάγουσα του υπέδειξε ως κατάλοιπα από το επίδικο δυστύχημα ενδεχομένως και να μην είναι τέτοια. Σημειώνεται ενδεικτικά ότι για το τρέμουλο στο δεξί χέρι υπέδειξε ότι αυτό οφείλεται σε σύνδρομο του καρπιαίου σωλήνα το οποίο απέρριψε κατηγορηματικά ότι είναι απότοκο του επίδικου δυστυχήματος.

Αναφορικά με την αναγκαία περίοδο της αναρρωτικής άδειας ενδεικτικά είναι τα όσα υποδείχθηκαν στα πλαίσια αξιολόγησης της μαρτυρίας της Ενάγουσας όπου και αποφάσισα ότι η λογική περίοδος άδειας είναι αυτή που σύμφωνα με την μαρτυρία που αποδέχθηκα δόθηκε γραπτώς, ήτοι του ενός μηνός.

Από την μαρτυρία του μάρτυρα δέχομαι τα ακόλουθα:

ότι ο μάρτυρας έλαβε ιστορικό από την Ενάγουσα, την εξέτασε κλινικά και μελέτησε τις ακτινογραφίες στην παρουσία της. Το περιεχόμενο του ιατρικού του πιστοποιητικού – Τεκμήριο 10 – δεν αφήνει περιθώρια για συμπέρασμα περί του αντιθέτου ως ήταν η υποβολή της πλευράς της Ενάγουσας. Στο Τεκμήριο 10 ο μάρτυρας καταγράφει λεπτομέρειες του ιστορικού του επίδικου δυστυχήματος, λεπτομέρειες των ενοχλημάτων που η Ενάγουσα ανέπτυξε ευθύς μετά από αυτό και λεπτομέρειες της σημερινής της κατάστασης όπως αυτή περιγράφηκε στον μάρτυρα από την Ενάγουσα.

Καταγράφει, επίσης, το επάγγελμα της Ενάγουσας και με λεπτομέρεια τα δικά του ευρήματα από την κλινική του εξέταση. Υπό το φως των πιο πάνω βρίσκω ότι οι υποβολές από την πλευρά της Ενάγουσας δεν ευσταθούν. Αν ευσταθούσαν θα ήταν αδύνατο ο μάρτυρας να γνώριζε και να κατέγραφε τα όσα πιο πάνω αναφέρθηκαν ότι κατέγραψε στο Τεκμήριο 10 και θα ήταν αδύνατο να παρουσιάζονταν από τον ΜΕ 1 οι ακτινογραφίες – Τεκμήριο 4 – όπως ορθά υπέδειξε ο μάρτυρας.

Δέχομαι, επίσης, ότι στις 4.2.13 η Ενάγουσα παρουσίασε στον μάρτυρα εντός ενός φακέλου τις ακτινογραφίες και εκτός φακέλου τα ιατρικά πιστοποιητικά – Τεκμήρια 2 και 12. Και ότι η Ενάγουσα δεν παρουσίασε στον μάρτυρα τα ιατρικά πιστοποιητικά – Τεκμήρια 8 και 9. Και ότι αντίγραφα των Τεκμηρίων 8 και 9 ο μάρτυρας παρέλαβε στις 25.5.15 μέσω τηλεμοιότυπου που του αποστάληκε από την συνήγορο της Υπεράσπισης.

ότι από το κτύπημα δεν υπήρξε βλάβη στο κρανίο. Σχετικό, άλλωστε, είναι το πόρισμα του ιατρού Βορκά – Τεκμήριο 7 – στο οποίο γίνεται αναφορά περί φυσιολογικών απεικονιστικών ευρημάτων

ότι το σύνδρομο του καρπιαίου σωλήνα δεν είναι απότοκο του επίδικου δυστυχήματος. Θέση η οποία επιβεβαιώνεται από την μαρτυρία του ΜΕ 4.

Σε σχέση με την ιατρική έκθεση του μάρτυρα – Τεκμήριο 10 – αναφέρονται τα ακόλουθα. Μεγάλο μέρος αυτού καταλαμβάνει καταγραφή πληροφοριών οι οποίες δόθηκαν στον μάρτυρα από την Ενάγουσα, όπως λεπτομέρειες αναφορικά με το ιστορικό του επίδικου δυστυχήματος και τα ενοχλήματα της Ενάγουσας μετά το επίδικο δυστύχημα καθώς και καταγραφή της πορείας της Ενάγουσας όπως αυτή φαίνεται μέσα από τα Τεκμήρια 2 και 12. Περιλαμβάνει, επίσης, αναπαραγωγή μέρους των Τεκμηρίων 2 και 12 (σελίδες 1-3). Στην τέταρτη σελίδα ο μάρτυρας καταγράφει τα κλινικά του ευρήματα τα οποία είναι αποδεκτά. Μαρτυρία περί του αντιθέτου δεν παρουσιάσθηκε από την μαρτυρία των εμπειρογνωμόνων της Ενάγουσας. Και καμία άλλη μαρτυρία, όπως μαρτυρία από την Ενάγουσα, που να διασαλεύει τα ευρήματα αυτά.

Από το Τεκμήριο 10 δεν είναι αποδεκτά τα ακόλουθα:

η αναφορά για απουσία ευθειασμού της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης ως γεγονός που απορρέει από τα Τεκμήρια 2 και 7. Όπως επανειλημμένα έχει λεχθεί στα εν λόγω τεκμήρια δεν υπάρχει ρητή αναφορά σε απουσία ευθειασμού. Είναι ο μάρτυρας που θεωρεί ότι ένεκα του ότι στα πιο πάνω τεκμήρια δεν υπάρχει τέτοια αναφορά συνάγεται ότι σύμφωνα με τα πιο πάνω τεκμήρια δεν διαπιστώθηκε ευθειασμός

ότι ο τραυματισμός των μαλακών μορίων του αυχένα ήταν ελαφράς έντασης ή επιφανειακής μορφής

ότι στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου έγιναν «όλες οι αναγκαίες κλινικές και παρακλινικές-εργαστηριακές εξετάσεις». Και ότι η νοσηλεία της Ενάγουσας στην κλινική και η εξέταση της από ειδικότητες άλλης μορφής δεν ήταν αναγκαίες. Η μαρτυρία του ΜΕ 1 κατέδειξε το αντίθετο

η αναφορά ότι η καταγραφή από τον ΜΕ 1 πληθώρας ενοχλήσεων και τραυμάτων που δεν διαγνώσθηκαν στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου ήταν «παράδοξη». Η μαρτυρία των ΜΕ 1, ΜΕ 3, ΜΕ 4 και ΜΕ 5 κατέδειξε ότι οι ενοχλήσεις αυτές και τα τραύματα ήταν υπαρκτά

ότι ήταν αδύνατο να υπήρξαν τραύματα και να διέλαθαν της προσοχής του Διευθυντή της Χειρουργικής Κλινικής του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου. Ο ισχυρισμός αυτός αποτελεί μαρτυρία γνώμης.

Αναφορικά με τις χρεώσεις δέχομαι ότι η σύνηθης χρέωση για την ιατρική επίσκεψη είναι σήμερα Ευρώ 50,00 σεντ. Θέση η οποία συνάδει και με την θέση που διατυπώθηκε και από την πλευρά της Ενάγουσας. Η διαφωνία έγκειται στην σύνηθη χρέωση κατά το έτος 2009 με τον μάρτυρα, από την μια, να διατείνεται ότι αυτή ήταν Ευρώ 35,00 σεντ και την πλευρά της Ενάγουσας, από την άλλη, να διατείνεται ότι ήταν Ευρώ 50,00 σεντ όπως και σήμερα. Θεωρώ ότι το ποσό των Ευρώ 35,00 σεντ είναι χαμηλή χρέωση ακόμα και για τα δεδομένα του 2009. Και, κατ’ επέκταση, ότι το εν λόγω ποσό δεν αποτελούσε την σύνηθη χρέωση για το εν λόγω έτος. Θεωρώ δε ότι το το ποσό των Ευρώ 50,00 σεντ ήταν κοινωνικά αποδεκτό και για το έτος 2009 όπως είναι και σήμερα. Συνακόλουθα η θέση του μάρτυρα ότι η σύνηθης χρεώση της ιατρικής επίσκεψης το έτος 2009 ήταν Ευρώ 35,00 σεντ δεν είναι αποδεκτή.

Εκτός από τα σημεία εκείνα από την μαρτυρία του μάρτυρα που δεν αποδέχθηκα η υπόλοιπη μαρτυρία του είναι αποδεκτή.

Η ΜΥ 2 εργάζεται στο Τμήμα Επιθεώρησης Κοινωνικών Ασφαλίσεων, από τώρα και στο εξής «το Τμήμα», από το έτος 1995. Η μάρτυρας κατέθεσε 4 έγγραφα τα οποία σημειώθηκαν από το Δικαστήριο ως δέσμη εγγράφων – Τεκμήριο 11. Η μάρτυρας ανέφερε ότι τα εν λόγω έγγραφα αφορούν στην Ενάγουσα και, επίσης, εξήγησε σε τι ακριβώς αφορά το καθένα. Η μάρτυρας υπέδειξε συγκεκριμένα τα ακόλουθα:

στο πρώτο φύλλο του Τεκμηρίου 11 φαίνονται τα στοιχεία της Ενάγουσας περιλαμβανομένων της διεύθυνσης, του αριθμού ταυτότητας και της ηλικίας της

στο δεύτερο φύλλο του Τεκμηρίου 11 φαίνονται οι κατά καιρούς εργοδότες της Ενάγουσας, ήτοι τα ονόματά τους και οι ημερομηνίες έναρξης και λήξης της εργοδότησης της Ενάγουσας σε αυτούς. Προκύπτει ότι τελευταίος εργοδότης της Ενάγουσας είναι η εταιρεία Louis Hotels Public Company Limited στην οποία η Ενάγουσα άρχισε να εργοδοτείται από την 1.1.01 και στην οποία ως συνάγεται από το φύλλο αυτό εξακολουθεί μέχρι σήμερα να εργοδοτείται

το τρίτο φύλλο του Τεκμηρίου 11 αφορά στο μισθολόγιο της Ενάγουσας ανά μήνα για το έτος 2009. Προκύπτει ότι η Ενάγουσα εργάσθηκε και πληρώθηκε από την πιο πάνω αναφερόμενη εταιρεία ολόκληρο το έτος 2009 με μόνη εξαίρεση τον μήνα Φεβρουάριο. Τον μήνα αυτό οι αποδοχές της Ενάγουσας ήταν μηδέν. Επίσης, από το φύλλο αυτό δεν φαίνεται ότι η Ενάγουσα κατά το έτος 2009 υπέβαλε αίτηση στο Τμήμα για παροχή επιδόματος ασθενείας

το τέταρτο φύλλο του Τεκμηρίου 11 αφορά στα επιδόματα που η Ενάγουσα έλαβε κατά διάφορες χρονικές περιόδους. Προκύπτει ότι μετά το επίδικο δυστύχημα και μέχρι το τέλος του 2009 η Ενάγουσα δεν έλαβε οποιοδήποτε επίδομα ή επίδομα ασθενείας από το Τμήμα. Επίδομα ασθενείας η Ενάγουσα έλαβε για την περίοδο από 23.10.08 μέχρι 28.2.09 που ως εκ του φύλλου αυτού προκύπτει είναι και το τελευταίο επίδομα ασθενείας που η Ενάγουσα έχει λάβει.

Κατά την αντεξέταση η μάρτυρας διασαφήνισε ότι από το Τεκμήριο 11 δεν καθίσταται βέβαιο αν η Ενάγουσα όντως έλαβε επίδομα για την πιο πάνω περίοδο αφ’ ης στιγμής στην 5η στήλη του 4ου φύλλου του Τεκμηρίου 11 αναγράφονται οι λέξεις «ΕΝ ΑΝΑΜΟΝΗ ΓΙΑ ΛΗΨΗ ΑΠΟΦΑ:». Από τις πιο πάνω λέξεις δεν διασαφηνίζεται αν το αίτημα για επίδομα εγκρίθηκε ή απορρίφθηκε.

Ό,τι οι πιο πάνω λέξεις καταδεικνύουν είναι ότι το αίτημα είναι εν εξελίξει. Πάντως, δεν αποκλείεται και να μην έχει εγκριθεί. Με αφορμή δε την υπόδειξη από την πλευρά της Ενάγουσας ότι το τέταρτο φύλλο του Τεκμηρίου 11 φέρει ημερομηνία 21.5.15 η μάρτυρας υπέδειξε ότι θα μπορούσε να απαντήσει με βεβαιότητα στο αν κατά πόσο η Ενάγουσα έλαβε ή όχι επίδομα για την περίοδο από 23.10.08 μέχρι 28.2.09 αν «έμπαινε σε άλλο function», προδήλως, εννοούσε αν έκανε χρήση άλλης υπηρεσίας του μηχανογραφημένου συστήματος, πράγμα το οποίο δεν της είχε ζητηθεί από την Υπεράσπιση.

Προσωπική άποψη της ίδιας είναι ότι το αίτημα δεν εκκρεμεί μέχρι σήμερα.

Αντεξεταζόμενη η μάρτυρας ανέφερε, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα:

γνωρίζει ότι το ξενοδοχείο Phaethon ανήκει στην εταιρεία που ως εκ του Τεκμηρίου 11 προκύπτει ήταν η εργοδότρια εταιρεία κατά τον ουσιώδη χρόνο, ήτοι η εταιρεία Louis Hotels Public Company Limited, δεν γνωρίζει, όμως, αν η Ενάγουσα κατά τον ουσιώδη χρόνο εργοδοτείτο στο προναφερόμενο ξενοδοχείο, πρώτο, γιατί στο Μητρώο του Τμήματος φαίνεται ως εργοδότρια η συγκεκριμένη εταιρεία με έδρα την Λευκωσία και όχι το ξενοδοχείο και, δεύτερο, η εν λόγω εταιρεία έχει περισσότερα από ένα ξενοδοχεία στην Πάφο

τις πραγματικές αποδοχές του ασφαλισμένου οι οποίες φαίνονται κάτω από την στήλη με τίτλο «Πραγματικές Αποδοχές» στο τρίτο φύλλο του Τεκμηρίου 11 τις δίνει στο Τμήμα το λογιστήριο της εργοδότριας εταιρείας. Συγκεκριμένα στο τέλος κάθε μήνα που η εργοδότρια εταιρεία καταβάλλει τις εισφορές κοινωνικών ασφαλίσεων για τους υπαλλήλους της το Λογιστήριο της εργοδότριας εταιρείας αποστέλλει στο Τμήμα την κατάσταση μισθοδοσίας (payroll) των υπαλλήλων της στο οποίο αναγράφεται ο ακάθαρτος μισθός του κάθε υπαλλήλου. Τα ποσά κάτω από την στήλη με τίτλο «Πραγματικές Αποδοχές» στο τρίτο φύλλο του Τεκμηρίου 11 είναι ο ακάθαρτος μισθός της Ενάγουσας

από το τέταρτο φύλλο του Τεκμηρίου 11 δεν φαίνεται η Ενάγουσα μετά το επίδικο δυστύχημα να αποτάθηκε στο Τμήμα για επίδομα ασθενείας

η εργοδότρια εταιρεία δεν γνωστοποίησε στο Τμήμα είτε με το να παρουσιάσει πιστοποιητικά ασθενείας είτε με οποιοδήποτε άλλο τρόπο ότι η Ενάγουσα για τους μήνες Ιούλιο, Αύγουστο και Σεπτέμβριο του 2009 δεν εργάσθηκε κοντά της.

Η πλευρά της Ενάγουσας υπέβαλε στην μάρτυρα τις ακόλουθες θέσεις:

λόγω του επίδικου δυστυχήματος η Ενάγουσα δεν εργάσθηκε στο Phaethon από τις 10.7.09 μέχρι τις 27.9.09. Η μάρτυρας υποστήριξε ότι σύμφωνα με το Τεκμήριο 11 η Ενάγουσα εργάσθηκε τους μήνες Ιούλιο, Αύγουστο και Σεπτέμβριο του 2009 αφού για τους εν λόγω μήνες υπάρχουν καταχωρημένοι μισθοί. Συν τοις άλλοις σύμφωνα με το τέταρτο φύλλο του Τεκμηρίου 11 η Ενάγουσα δεν αποτάθηκε στο Τμήμα για καταβολή επιδόματος ασθενείας για τους πιο πάνω μήνες

ο εργοδότης της Ενάγουσας για δικούς του σκοπούς λογιστικούς ή άλλους ενημέρωσε ψευδώς το Τμήμα ότι για τους μήνες Ιούλιο, Αύγουστο και Σεπτέμβριο του 2009 κατέβαλε μισθούς στην Ενάγουσα. Η μάρτυρας απάντησε ότι δεν μπορούσε να γνωρίζει κάτι τέτοιο. Υποστήριξε, επίσης, ότι το ότι για τους πιο πάνω μήνες υπάρχουν καταχωρημένοι μισθοί, αυτό, για το Τμήμα είναι επαρκής απόδειξη ότι η Ενάγουσα εργάσθηκε και πληρώθηκε

το Τμήμα ξεγελάσθηκε από τον εργοδότη της Ενάγουσας. Το ποσό των Ευρώ 1.335,00 σεντ που αναγράφεται ως μισθός για τον Ιούλιο του 2009 δεν είναι μισθός αλλά άδεια την οποία η Ενάγουσα δικαιούνταν για άλλους μήνες και την οποία ο εργοδότης χρωστούσε στην Ενάγουσα και έτσι κι’ αλλιώς ήταν υποχρεωμένος να της την πληρώσει. Η μάρτυρας απάντησε ότι η ίδια δεν ήταν σε θέση να απαντήσει. Αρμόδιος για να απαντήσει σύμφωνα με την μάρτυρα είναι ο λογιστής της εργοδότριας εταιρείας

τα ποσά που αναφέρονται ως μισθοί για τους μήνες Αύγουστο και Σεπτέμβριο του 2009 έπρεπε να πληρωθούν για τους μήνες Ιανουάριο και Φεβρουάριο του 2009. Η μάρτυρας έδωσε την ίδια απάντηση.

Η μάρτυρας μου έκανε καλή εντύπωση ως μάρτυρας της αλήθειας. Η μαρτυρία της περιορίσθηκε στο περιεχόμενο των εγγράφων που κατέθεσε και σε ό,τι εύλογα και λογικά αναδύεται από αυτό ερμηνευόμενο στην βάση της πολύχρονης πείρας της. Η πλευρά της Ενάγουσας δεν αμφισβήτησε το περιεχόμενο των εγγράφων που κατατέθηκαν από την μάρτυρα, ούτε και αποτέλεσε θέση της ότι σε αυτά αναφέρονται λανθασμένες ή ανακριβείς πληροφορίες και στοιχεία υπαιτιότητι του Τμήματος.

Ακόμα και σε σχέση με το τρίτο φύλλο του Τεκμηρίου 11 δεν ήταν θέση της πλευράς της Ενάγουσας ότι οι πληροφορίες και τα στοιχεία που αναφέρονται σε αυτό δεν αντανακλούν ό,τι παρουσίαζε ή δήλωνε ο εργοδότης της Ενάγουσας στο Τμήμα. Συναφώς η πλευρά της Ενάγουσας δεν αμφισβήτησε ότι το εν λόγω φύλλο αντανακλά τους δηλωμένους από τον εργοδότη προς το Τμήμα καταβλητέους μισθούς προς την Ενάγουσα.

Δηλώθηκε, μάλιστα, ρητά από τον κύριο Λαπέρτα ότι η πλευρά της Ενάγουσας δεν αμφισβητεί ότι τα ποσά που αναφέρονται στο τρίτο φύλλο του Τεκμηρίου 11 είναι τα ποσά που ο εργοδότης της Ενάγουσας δήλωνε ότι της κατέβαλλε κάθε μήνα ως μισθούς. Ό,τι σε σχέση με το τρίτο φύλλο του Τεκμηρίου 11 η πλευρά της Ενάγουσας αμφισβήτησε ήταν την αλήθεια των όσων ο εργοδότης δήλωνε στο Τμήμα αναφορικά με τα υπό συζήτηση ποσά και τα οποία αναπόφευκτα αντανακλούνται σε αυτό με επιστέγασμα τις θέσεις που ο συνήγορος της Ενάγουσας υπέβαλε στην μάρτυρα.

Ζήτημα, για το οποίο η μάρτυρας δικαιολογημένα υποστήριξε ότι δεν ήταν σε θέση να καταθέσει. Αξίζει επίσης, να σημειωθεί ότι η πλευρά της Ενάγουσας δεν δήλωσε διαφορετική θέση ούτε και αμφισβήτησε ό,τι από το τέταρτο φύλλο του Τεκμηρίου 11 εύλογα αναδύεται. Ότι, δηλαδή, η Ενάγουσα δεν υπέβαλε αίτημα για παροχή επιδόματος ασθενείας μετά το επίδικο δυστύχημα σε αντίθεση με την επί του προκειμένου υπό της Ενάγουσας προβληθείσα θέση.

Δεν βλέπω τι κίνητρο είχε ο εργοδότης της Ενάγουσας να δώσει αναληθείς πληροφορίες στο Τμήμα αναφορικά με το φλέγον ζήτημα της καταβολής μισθών στην Ενάγουσα κατά την επίμαχη περίοδο. Πάντως, τίποτα από ό,τι έχει τεθεί στην Ενάγουσα υπό μορφή υποβολών δεν κρίνεται ικανό να διασαλεύσει ό,τι εκ πρώτης όψεως αναδύεται ως η αλήθεια. Η θέση της πλευράς της Ενάγουσας ότι δόθηκαν από τον εργοδότη ψευδείς πληροφορίες στο Τμήμα για λογιστικούς ή άλλους σκοπούς ήταν γενικόλογη και ασαφής. Υπό το φως όλων των πιο πάνω δέχομαι ότι το Τεκμήριο 11 περιέχει πληροφορίες οι οποίες είναι ακριβείς και αντανακλούν την αλήθεια. Οι δε θέσεις που υποβλήθηκαν από την πλευρά της Ενάγουσας ότι το ποσό των Ευρώ 1.335,00 σεντ που αναγράφεται ως μισθός για τον Ιούλιο του 2009 δεν είναι μισθός αλλά άδεια την οποία η Ενάγουσα δικαιούνταν για άλλους μήνες και η οποία πληρώθηκε στην Ενάγουσα τον Ιούλιο του 2009 και από τον εργοδότη δηλώθηκε ως μισθός καθώς επίσης ότι τα ποσά που αναφέρονται ως μισθοί για τους μήνες Αύγουστο και Σεπτέμβριο του 2009 έπρεπε να πληρωθούν για τους μήνες Ιανουάριο και Φεβρουάριο του 2009 δεν τεκμηριώνονται με μαρτυρία και ως εκ τούτου δεν μπορούν να ληφθούν υπόψη και θα πρέπει να αγνοηθούν. Σημειώνεται ότι δεν υποβλήθηκε αίτημα από πλευράς της Ενάγουσας για προσκόμιση αντικρουστικής μαρτυρίας (rebutting evidence).

Ο ΜΥ 3 είναι χειρούργος και εργάζεται στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου από το 1996. Από την 1.1.10 είναι ο Διευθυντής της Χειρουργικής Κλινικής του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου. Αναφορικά με την Ενάγουσα ετοίμασε ιατρικό πιστοποιητικό το οποίο και κατέθεσε. Το εν λόγω πιστοποιητικό φέρει ημερομηνία 12.12.11 και υπογράφεται από τον μάρτυρα. Σημειώθηκε δε από το Δικαστήριο ως Τεκμήριο 12.

Σύμφωνα με την πάγια διαδικασία/τακτική του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου τα ιατρικά πιστοποιητικά υπογράφονται από τον εκάστοτε Διευθυντή της Κλινικής και ετοιμάζονται στην βάση του ιατρικού φακέλου του ασθενούς, του ιστορικού και όλων των υπόλοιπων στοιχείων που βρίσκονται στον φάκελο. Ο μάρτυρας ετοίμασε το εν λόγω τεκμήριο στηριζόμενος στο περιεχόμενο του ιατρικού φακέλου της Ενάγουσας.

Ως Διευθυντής που είναι προϊσταται των επισκέψεων που γίνονται δύο φορές ημερησίως, πρωί και βράδυ, στους εσωτερικούς ασθενείς μαζί με τους υπόλοιπους ιατρούς της Χειρουργικής Κλινικής περιλαμβανομένων και των ασκουμένων ιατρών.

Στον φάκελο του ασθενούς αναγράφονται πάντα όλα όσα αφορούν στον ασθενή περιλαμβανομένων και των ενοχλημάτων που ο ασθενής αναφέρει κατά την εισαγωγή και νοσηλεία του. Μπορεί το ιστορικό να αναγράφεται από ασκούμενο ιατρό την ευθύνη, όμως, για την ορθή τήρηση του φακέλου την φέρει ο Διευθυντής της Κλινικής. Έτσι, ως Διευθυντής της Χειρουργικής Κλινικής που είναι ελέγχει πάντα και με προσοχή το περιεχόμενο του φακέλου πριν την έκδοση του εξιτήριου ώστε να βεβαιώνεται ότι αυτός περιέχει τα πάντα για τον ασθενή και ότι περιέχει τα ορθά στοιχεία.

Στο Τεκμήριο 12 ο μάρτυρας αναπαρήγαγε όλο το περιεχόμενο του φακέλου που αφορούσε στην Ενάγουσα. Ενδεικτικά ανέφερε ότι «δεν έχει τίποτε που έμεινε πίσω». Επίσης, περιέλαβε σε αυτό όλα τα ιατρικά ευρήματα τα οποία προέκυψαν από όλες τις εξετάσεις στις οποίες η Ενάγουσα υπεβλήθη στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου κατά την διάρκεια της νοσηλείας της. Κατά την αντεξέταση διασαφήνισε ότι υπαγόρευσε το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 12 στην γραμματέα του διαβάζοντας και υπαγορεύοντάς της από τον φάκελο της Ενάγουσας. Μετά την δακτυλογράφηση του κειμένου από την γραμματέα του προέβη σε ανάγνωσή του και ακολούθως στην υπογραφή του.

Ερωτηθείς αν η Ενάγουσα υπέστη κρανιοεγκεφαλική κάκωση υποστήριξε ότι σύμφωνα με τον φάκελο της η Ενάγουσα ουδέποτε κατά την διάρκεια της νοσηλείας της στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου δεν ανέφερε κεφαλαλγία ή ζάλη ή οτιδήποτε άλλο το οποίο θα μπορούσε να συνηγορεί με κάκωση της κεφαλής. Ερωτηθείς εάν η Ενάγουσα υπέστη βαριά θλάση αυχένα υποστήριξε ότι η Ενάγουσα ουδέποτε κατά τη διάρκεια της νοσηλείας της δεν παραπονέθηκε για αυχεναλγία ή κάκωση αυχένα. Ερωτηθείς εάν η Ενάγουσα υπέστη θλάση θώρακα, στέρνου, αριστερής κλείδας και κάκωση δεξιού αγκώνα ο μάρτυρας απάντησε ότι από τον ακτινολογικό έλεγχο που είχε γίνει στην Ενάγουσα δεν διαπιστώθηκαν κακώσεις στα οστά που να χρήζουν ειδικής θεραπείας. Το άλγος στην θωρακική χώρα είναι φυσικό και αναμενόμενο. Η θλάση, όμως, είναι κάτι το οποίο διαπιστώνεται ακτινολογικά και στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν υπήρχαν τέτοια ευρήματα στο ακτινολογικό πόρισμα.

Ο υπέρηχος κοιλίας έγινε προληπτικά, όπως γίνεται πάντα σε περιτπώσεις τροχαίου δυστυχήματος ή ξυλοδαρμού, για να διαγνωσθεί αν υπήρχε εσωτερική αιμορραγία ή κάκωση σπλάχνου, όπως λεπτού ή παχέος εντέρου ή στομάχου. Ερωτηθείς αν με την επανάληψη του υπέρηχου 4 μέρες μετά τον υπέρηχο που διενεργήθηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου θα αναμένετο να καταδειχθεί οποιοδήποτε παθολογικό εύρημα με δεδομένο ότι ο υπέρηχος που διενεργήθηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου δεν κατέδειξε παθολογικό εύρημα, απάντησε ότι αν και πολύ απίθανο, εντούτοις, κάτι τέτοιο δεν θα μπορούσε να αποκλειστεί. Εν πάση περιπτώσει επανάληψη υπέρηχου δικαιολογείται μόνο στην περίπτωση που ο ασθενής παραπονείται ή εξακολουθεί να παραπονείται για κάτι το οποίο εύλογα δικαιολογεί επανέλεγχο. Διασαφήνισε ότι η ελεύθερη συλλογή αίματος στην κοιλία δεν δίνει συμπτωματολογία όπως την εκδήλωση πόνου. Κριτήριο δε για την επανάληψη της εν λόγω εξέτασης αποτελούν, για παράδειγμα, η χαμηλή αιμοσφαιρίνη ή η ωχρότητα του προσώπου, αφού τα πιο πάνω δημιουργούν υποψία περί μαζικής απώλειας αίματος.

Κλίμακα Γλασκόβης 15/15 σημαίνει ότι ο ασθενής έχει πλήρη επίγνωση του χρόνου και του τόπου, απαντά σε λεκτικές εντολές, αντιδρά σε ερεθίσματα και γενικά είναι 100% σε φυσιολογική κατάσταση.

Αντεξεταζόμενος ο μάρτυρας υποστήριξε μεταξύ άλλων τα ακόλουθα. Η Ενάγουσα νοσηλεύθηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου για 2 βράδυα και εξήλθε στις 12.7.09 σε καλύτερη κατάσταση από ό,τι όταν εισήχθηκε.

Υπεβλήθη στον μάρτυρα ότι η διενέργεια υπέρηχου κοιλίας στην κλινική ήταν δικαιολογημένη αφ’ ης στιγμής η Ενάγουσα μετά από ένα τροχαίο δυστύχημα παραπονούνταν για αναγούλες, τάση για εμετό, ζάλη και πονοκεφάλους ώστε να αποκλεισθεί το ενδεχόμενο αιμορραγίας. Ο μάρτυρας αρνήθηκε την υποβολή και υποστήριξε τα ακόλουθα.

Οι αναγούλες, η τάση για εμετό, η ζάλη, η κεφαλαλγία, ακόμα, και οι διάχυτοι πόνοι στην κοιλία δεν δικαιολογούν την διενέργεια υπέρηχου κοιλίας καθότι ό,τι ο υπέρηχος κοιλίας δείχνει είναι ενδοκοιλιακή αιμορραγία και μόνο και όχι την αιτία του πόνου από τον οποίο υποφέρει ο ασθενής. Ενδεικτικά ανέφερε ότι δεν θα συστήσει υπέρηχο κοιλίας για να διαπιστώσει από πού προέρχεται ο πονοκέφαλος.

Επανέλαβε δε ότι στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου έγινε υπέρηχος κοιλίας όχι γιατί η Ενάγουσα είχε συμπτώματα αλλά γιατί είχε εμπλακεί σε τροχαίο δυστύχημα και ένεκα τούτου έπρεπε να εξακριβωθεί αν είχε υποστεί ρήξη σπλάχνου, κάτι το οποίο δεν μπορούσε να αποκλεισθεί. Το ελεύθερο αίμα στην κοιλία δεν δίνει συμπτωματολογία.

Πάντως, το διάστημα των 4 με 5 ημερών που μεσολάβησε μεταξύ του επίδικου ατυχήματος και της διενέργειας υπέρηχου κοιλίας στην κλινική είναι πολύ μεγάλο για να κριθεί αναγκαία εκ νέου μια τέτοια εξέταση. Υποστήριξε, όμως, ταυτόχρονα ότι επαφίεται στην κρίση του κάθε ιατρού αν θα διενεργήσει υπέρηχο κοιλίας δηλώνοντας ότι δεν ήταν θέση του ότι η διενέργεια υπέρηχου κοιλίας στην κλινική ήταν ορθή και αφήνοντας αμυδρά αιχμές για τα κίνητρα διενέργειας μιας τέτοιας εξέτασης σε μια ιδιωτική κλινική.

Αιχμές τις οποίες επανέλαβε με πιο προσδιοριστικό τρόπο κατά το τέλος της αντεξέτασής του.

Αρνήθηκε υποβολή ότι η Ενάγουσα από το επίδικο ατύχημα τραυματίστηκε στον δεξιό αγκώνα και ότι ανέφερε αυτόν τον τραυματισμό στο Νοσοκομείο. Υποστήριξε ότι ενώ νοσηλευόταν στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου η Ενάγουσα δεν ανέφερε κάκωση δεξιού αγκώνα, αλλά και επισκοπικά δεν εμφάνιζε εκδορές ή άλλα σημεία στην περιοχή του δεξιού αγκώνα. Αν είχε γίνει τέτοιο παράπονο θα υπήρχε σχετική αναφορά στο Τεκμήριο 12.

Σε υποβολή ότι η Ενάγουσα εξερχόμενη του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου φορούσε αυχενικό κολάρο και έφερε νάρθηκα στον δεξιό αγκώνα ο μάρτυρας απάντησε ότι τίποτα από όλα αυτά δεν αναφέρεται στο Τεκμήριο 12 και, κατ’ επέκταση, στον φάκελο που τηρείται στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου. Υπεδείχθη, επίσης, από τον μάρτυρα ότι σύμφωνα με τον φάκελο της Ενάγουσας η τελευταία ουδέποτε παραπονέθηκε για πόνο στον αυχένα.

Η σημειολογία της απλής εγκεφαλικής διάσεισης η οποία είναι μορφή κρανιοεγκεφαλικής κάκωσης είναι η κεφαλαλγία, η ζάλη και ενδεχομένως αμνησία του συμβάντος. Υποστήριξε ότι η Ενάγουσα δεν παραπονέθηκε για τίποτα από τα πιο πάνω ενώ νοσηλευόταν στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου. Δέχθηκε, όμως, ότι η κεφαλαλγία και η ζάλη μετά από ένα τροχαίο δυστύχημα μπορεί να είναι ενδεικτική κρανιοεγκεφαλικής κάκωσης. Επειδή, όμως, η Ενάγουσα δεν παραπονέθηκε για κεφαλαλγία ή ζάλη ή για ότιδήποτε άλλο που να δικαιολογεί την διενέργεια αξονικής τομογραφίας εγκεφάλου μια τέτοια εξέταση δεν έλαβε χώρα στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου αρνούμενος υποβολή από την πλευρά της Ενάγουσας προς την αντίθετη κατεύθυνση.

Την Ενάγουσα την είδε ως ένας από τους ιατρούς που έκαναν κάθε πρωί γύρο των ασθενών μαζί με τον τότε Διευθυντή της Χειρουργικής Κλινικής. Κατά τον ουσιώδη χρόνο ο μάρτυρας ήταν απλός χειρούργος στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου και την περίπτωση της Ενάγουσας δεν την θυμάται καθόλου καθότι από το 2009 έχουν παρέλθει αρκετά χρόνια.

Με αφορμή την δήλωση που απαντά στο Τεκμήριο 12 ότι η Ενάγουσα παραπονούνταν για άλγος στην θωρακική και νεφρική χώρα ο μάρτυρας ρωτήθηκε αν είναι απομακρυσμένο η Ενάγουσα να υπέστη θλάση στον θώρακα και το στέρνο ως απότοκο του τραυματισμού στην θωρακική και νεφρική χώρα. Εις απάντηση ο μάρτυρας πρόβαλε ότι το στέρνο ένεκα του ότι είναι οστό μπορεί να υποστεί μετατόπιση ή κάταγμα, όχι, όμως, θλάση. Επίσης στις ακτινογραφίες θώρακος που έγιναν δεν διαπιστώθηκε θλάση θώρακος.

Δέχθηκε ότι από το Γενικό Νοσοκομείο Πάφου χορηγήθηκε στην Ενάγουσα αναρρωτική άδεια για περίοδο 10 ημερών.

Υποβλήθηκε στον μάρτυρα ότι στον φάκελο της Ενάγουσας δεν σημειώθηκαν από τους θεράποντες ιατρούς όλα τα συμπτώματα ή όλα τα κλινικά ευρήματα και ως εκ τούτου το Τεκμήριο 12 είναι ελλειπές. Ο μάρτυρας αρνήθηκε την υποβολή. Επανέλαβε ότι τα όσα αναγράφονταν στον φάκελο της Ενάγουσας έχουν αναγραφεί και στο Τεκμήριο 12.

Τέλος, υποβλήθηκε στον μάρτυρα ότι εξερχόμενη του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου η Ενάγουσα δεν ήταν εντελώς καλά. Εις απάντηση ο μάρτυρας υποστήριξε ότι η Ενάγουσα εξερχόμενη του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου ουδέν σύμπτωμα είχε.

Μεσούσης της αντεξέτασης του μάρτυρα δηλώθηκε από κοινού ως παραδεκτό γεγονός ότι η Ενάγουσα στις 14.12.11 παρέλαβε αντίγραφο του Τεκμηρίου 12 έναντι καταβολής του ποσού των Ευρώ 47,84 σεντ.

Η μαρτυρία του μάρτυρα πηγάζει αποκλειστικά και μόνο από το Τεκμήριο 12 και ό,τι σε αυτό αναγράφεται αφού όπως και ο ίδιος δήλωσε δεν θυμόταν καθόλου την Ενάγουσα και καθόλου το γεγονός της νοσηλείας της στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου. Συμφώνησε δε ότι κατά τον ουσιώδη χρόνο δεν ήταν εκείνος ο Διευθυντής της Χειρουργικής Κλινικής του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου και, επομένως, δεν ήταν το πρόσωπο που είχε την ευθύνη για την ορθή τήρηση του φακέλου της Ενάγουσας.

Η σθεναρή δε και απόλυτη, θα έλεγα, προσπάθεια χωρίς ίχνος επιφύλαξης από μέρους του μάρτυρα να πείσει το Δικαστήριο ότι άλλο πρόσωπο επιφορτισμένο με το καθήκον της ορθής τήρησης και ενημέρωσης του φακέλου της Ενάγουσας εκπλήρωσε το καθήκον αυτό και, μάλιστα, στο έπακρο, όπως ο μάρτυρας διατείνονταν, δεν μπορεί να πείσει.

Το ενδεχόμενο λάθους ή πλημμελούς εκπλήρωσης καθήκοντος εκ μέρους τρίτου προσώπου ο μάρτυρας ως εκ των πραγμάτων δεν μπορούσε να εγγυηθεί ή να διασφαλίσει. Η μαρτυρία του μάρτυρα ουσιαστικά στηρίχθηκε στην πεποίθησή του και μόνο ότι ο τότε Διευθυντής της Χειρουργικής Κλινικής εκπλήρωσε το καθήκον της τήρησης και ενημέρωσης του φακέλου χωρίς, όμως, ο μάρτυρας να είναι σε θέση να αποδείξει ή να τεκμηριώσει την πεποίθησή του αυτή.

Ο μάρτυρας επικαλούνταν συνεχώς τον φάκελο της Ενάγουσας και, κατ’ επέκταση, το Τεκμήριο 12 για να αντικρούσει σειρά υποβολών από την πλευρά της Ενάγουσας χωρίς, όμως, να είναι σε θέση να αντικρούσει τις εν λόγω υποβολές από δική του προσωπική γνώση ή από δική του προσωπική εμπλοκή στην τήρηση και ενημέρωση του φακέλου.

Δέχομαι ότι ο μάρτυρας μετέφερε στο Τεκμήριο 12 το περιεχόμενο του φακέλου της Ενάγουσας. Δεν δέχομαι, όμως, ότι αυτός αντανακλά την πραγματική κατάσταση της Ενάγουσας και την συμπτωματολογία στην ολότητά της. Και αυτό μπορεί να συμβαίνει για δύο λόγους. Είτε γιατί το πρόσωπο που ήταν επιφορτισμένο με το καθήκον τήρησης και ενημέρωσης του φακέλου δεν κατέγραψε σε αυτό τα πάντα όσα αφορούσαν στην Ενάγουσα, είτε γιατί ο θεράπων ή οι θεράποντες ιατροί δεν διέγνωσαν όλα τα ενοχλήματα/προβλήματα της Ενάγουσας τα οποία η Ενάγουσα σύμφωνα και με την δική της μαρτυρία υπέδειξε ή που όφειλαν σαν θεράποντες ιατροί να ανακαλύψουν και χωρίς την υπόδειξη της Ενάγουσας μόνο μέσα από την κλινική τους εξέταση.

Επισημαίνονται ως ενδεικτικά τα ακόλουθα. Η Ενάγουσα όπως και η ίδια ανέφερε στην μαρτυρία της παραπονείτο για έντονη κεφαλαλγία, ζάλη, αναγούλες, τάση για εμετό και για απώλεια μνήμης. Κατά τον χρόνο της επίδικης σύγκρουσης είχε κάνει εμετό, κάτι το οποίο διαπίστωσε στο Νοσοκομείο όπου μεταφέρθηκε αμέσως μετά το επίδικο δυστύχημα, από τα ρούχα της στα οποία υπήρχαν σημάδια εμετού.

Παραπονείτο, επίσης, για πόνο στον αυχένα. Προς αντιμετώπιση δε του πόνου αυτού και ενώ νοσηλεύονταν στο Νοσοκομείο φορούσε αυχενικό κολάρο τον οποίο είχε αγοράσει ο σύζυγός της με οδηγίες των ίδιων των θεράποντων ιατρών του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου. Αισθανόταν, επίσης, πόνο στον δεξιό αγκώνα και γι’ αυτό της τοποθετήθηκε στο Νοσοκομείο νάρθηκας.

Τίποτα, όμως, από όλα αυτά δεν αναφέρονται στο Τεκμήριο 12. Επίσης, σύμφωνα με τον φάκελο της Ενάγουσας για τίποτα από τα πιο πάνω δεν είχε παραπονεθεί η Ενάγουσα σε αντίθεση με ό,τι επί του προκειμένου η ίδια διά ζώσης υποστήριξε. Επίσης, τίποτα από τις διαπιστώσεις στις οποίες κατέληξαν οι ιατροί που την εξέτασαν στην κλινική, ΜΕ 1, ΜΕ 3, ΜΕ 4 και ΜΕ 5, δεν αναφέρεται στο Τεκμήριο 12.

Και αυτές δεν ήταν λίγες. Καθίσταται έκδηλο από τα πιο πάνω ότι ο φάκελος της Ενάγουσας ήταν ελλειπής όπως και, κατ’ επέκταση, είναι το Τεκμήριο 12. Ελλειπής, ως εκ των πιο πάνω προκύπτει, θα πρέπει να θεωρηθεί ότι ήταν και η διερεύνηση που έλαβε χώρα στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου σε αντίθεση με τα λεχθέντα του μάρτυρα ο οποίος υπερθεμάτιζε την εργασία που επιτελείται στο Γενικό Νοσοκομείο και έφθασε στο σημείο ακόμα να αφήσει αιχμές για τα κίνητρα των ιδιωτών ιατρών και στην προκειμένη περίπτωση των ΜΕ 1 και ΜΕ 3 επειδή υπέβαλαν την Ενάγουσα στις εξετάσεις που την υπέβαλαν και της εισηγήθηκαν την εισαγωγή της στην κλινική τους.

Δέχομαι τα όσα ο μάρτυρας ανέφερε περί αναγκαιότητας διενέργειας υπέρηχου κοιλίας. Με τα επιστημονικά κριτήρια που παρέθεσε ο μάρτυρας έχω πεισθεί ότι η διενέργεια μιας τέτοιας εξέτασης ήταν αναγκαία στην περίπτωση της Ενάγουσας ώστε να διακριβωθεί το ενδεχόμενο εσωτερικής αιμορραγίας από κάκωση σπλάχνου αφ’ ης στιγμής η Ενάγουσα είχε εμπλακεί σε τροχαίο δυστύχημα.

Προς την ίδια ακτεύθυνση ήταν και η μαρτυρία του ΜΕ 1. Υπό το φως των πιο πάνω και στην βάση των ακόλουθων δεδομένων κρίνω δικαιολογημένη την διενέργεια υπέρηχου κοιλίας και στην κλινική έστω και μετά πάροδο 4 ημερών από το επίδικο δυστύχημα: (α) η Ενάγουσα είχε εμπλακεί σε τροχαίο δυστύχημα, (β) σύμφωνα και με τον ίδιο τον μάρτυρα σε περιπτώσεις τροχαίων δυστυχημάτων ο υπέρηχος κοιλίας είναι επιβεβλημένος για την εξακρίβωση ή τον αποκλεισμό κάκωσης σπλάχνου και εσωτερικής αιμορραγίας, (γ) τα ενοχλήματα της ζάλης, της κεφαλαλγίας, της τάσης για εμετό και της αστάθειας της βάδισης επέμεναν και (δ) η κλινική δεν γνώριζε αν η Ενάγουσα είχε υποβληθεί σε υπέρηχο κοιλίας στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου ή το αποτέλεσμα της εξέτασης αυτής.

Επισημαίνεται, επίσης, ότι η διενέργεια της εν λόγω εξέτασης δεν ήταν όπως προκύπτει από το Τεκμήριο 3 ιδιαίτερα δαπανηρή – Ευρώ 60,00 σεντ, παράγοντας ο οποίος έχει την σημασία του. Ακόμα, υπενθυμίζεται ότι σύμφωνα και με τον ίδιο τον μάρτυρα το ενδεχόμενο ακόμα και 4 μέρες μετά το επίδικο δυστύχημα ο υπέρηχος να έδειχνε κάτι το παθολογικό έστω και αν 4 μέρες πριν δεν είχε δείξει, όσο απίθανο και αν ήταν κάτι τέτοιο, εντούτοις, δεν μπορούσε να αποκλεισθεί.

Υπό το φως όλων των πιο πάνω ο μάρτυρας δεν με έπεισε ότι η διενέργεια υπέρηχου κοιλίας στην κλινική δεν ήταν αναγκαία και ότι η εν λόγω εξέταση έγινε μόνο και μόνο για να αυξηθούν τα ιατρικά έξοδα που ήταν ό,τι με ενάργεια συνάγετο από την μαρτυρία του.

Τέλος, δεν δέχομαι ότι εξερχόμενη του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου η Ενάγουσα ήταν εντελώς καλά. Αν η Ενάγουσα ήταν εντελώς καλά δεν θα παραπονούνταν για όσα παραπονούνταν και αισθανόταν τα οποία και υπέδειξε στην μαρτυρία της και, κατ’ επέκταση, δεν θα αισθανόταν την ανάγκη να ανατρέξει στην κλινική για βοήθεια. Επίσης, δεν θα διαπιστώνονταν τα όσα ιατρικά διαπιστώθηκαν και που πιο πάνω αναφέρθηκαν και για τα οποία καμία απολύτως μνεία δεν γίνεται στο Τεκμήριο 12.

Εν κατακλείδι δεν δέχομαι τα όσα ο μάρτυρας υποστήριξε αναφορικά με την Ενάγουσα και τα οποία έρχονται σε αντίθεση ή δεν συνάδουν με την μαρτυρία των υπόλοιπων μαρτύρων συμπεριλαμβανομένης της Ενάγουσας και την οποία έχω ήδη κάνει αποδεκτή. Η υπόλοιπη διά ζώσης μαρτυρία του είναι αποδεκτή. Από το Τεκμήριο 12 αποδεκτά είναι μόνο τα ακόλουθα: ότι η Ενάγουσα στις 10.7.09 είχε προσέλθει στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου μετά από τροχαίο δυστύχημα, ότι παραπονείτο για άλγος στην θωρακική και νεφρική χώρα και ότι εξήλθε του Νοσοκομείου στις 12.7.09.

Με βάση την πιο πάνω αξιολόγηση καταλήγω στα ακόλουθα ευρήματα.

Στις 10.7.09 και περί ώρα 16:00 η Ενάγουσα, ηλικίας τότε 51 ετών, ήταν συνοδηγός στο αυτοκίνητο που οδηγούσε η θυγατέρα της. Είχε σχολάσει από την εργασία της και η θυγατέρα της την παρέλαβε από τον τόπο εργασίας της με το αυτοκίνητό της για να την μεταφέρει στο χωριό της στην Πενταλειά της επαρχίας Πάφου όπου και διαμένει. Στην Γεροσκήπου και καθ’ οδόν προς την Πενταλειά το αυτοκίνητο της θυγατέρας της συγκρούσθηκε με το αυτοκίνητο που οδηγούσε ο Εναγόμενος. Την αποκλειστική ευθύνη για την πρόκληση του επίδικου δυστυχήματος φέρει ο Εναγόμενος.

Από την σύγκρουση η Ενάγουσα έκανε εμετό, λιποθύμησε και απώλεσε τις αισθήσεις της. Μεταφέρθηκε λιπόθυμη με ασθενοφόρο στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου όπου και εισήχθηκε ως εσωτερικός ασθενής την ίδια ημέρα. Παρέμεινε αναίσθητη για κάποιες ώρες και επανέφερε τις αισθήσεις της στο Τμήμα Α΄ Βοηθειών του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου. Στο Τμήμα Α΄ Βοηθειών έκανε εμετό. Από την στιγμή της σύγκρουσης μέχρι που συνήλθε δεν είχε μνήμη για τα τεκταινόμενα και μέχρι σήμερα εξακολουθεί να μην έχει μνήμη. Συγκεκριμένα το μόνο που θυμάται είναι το αυτοκίνητο που οδηγούνταν από τον Εναγόμενο να κατευθύνται από απέναντι με ιλιγγιώδη ταχύτητα, να κάνει επαναστροφή και να συγκρούεται με το αυτοκίνητο που οδηγούσε η θυγατέρα της.

Στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου και αφού συνήλθε αισθανόταν πόνους στο κεφάλι και την θωρακική και νεφρική περιοχή. Είχε, επίσης, ζάλη, αναγούλες και τάση για εμετό. Πονούσε, επίσης, τον αυχένα και τον δεξιό της αγκώνα και από την ημέρα της εισαγωγής της της τοποθετήθηκε νάρθηκας στο δεξί της χέρι. Στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου της χορήγησαν ορρούς και υπεβλήθη σε εργαστηριακό έλεγχο, υπέρηχο κοιλίας καθώς και ακτινολογικό έλεγχο στέρνου, αυχένα και κρανίου. Επίσης, εντός του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου φόρεσε σκληρό αυχενικό κολάρο τον οποίο είχε αγοράσει ο σύζυγός της καθ’ υπόδειξη του Νοσοκομείου. Εξήλθε του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου στις 12.7.09. Με την έξοδό της από το Νοσοκομείο ο ιατρός Παπαδόπουλος, ειδικός ορθοπεδικός, της συνέστησε να λαμβάνει φάρμακα για τους πόνους. Επίσης, από το Γενικό Νοσοκομείο Πάφου της χορηγήθηκε αναρρωτική άδεια για περίοδο 10 ημερών.

Όταν εξήλθε του Νοσοκομείου παρέμεινε στο σπίτι. Συνέχιζε να φορά το κολλάρο και να έχει τον νάρθηκα πλην όμως τα ενοχλήματα και κυρίως οι πόνοι εξακολουθούσαν έντονα. Συγκεκριμένα εξακολουθούσε να αισθάνεται πονοκέφαλο καθώς και πόνους στον αυχένα, την μέση και τον δεξιό αγκώνα. Εξακολουθούσε, επίσης, να ζαλίζεται και να κάνει εμετούς. Επίσης, δεν μπορούσε να σταθεί στα πόδια της και ήταν συνέχεια ξαπλωμένη. Γι’ αυτό και αποφάσισε να αποταθεί σε ιδιώτη ιατρό, οπότε στις 14.7.09 επισκέφθηκε την ιδιωτική κλινική «Ιπποκράτειο», από τώρα και στο εξής «η κλινική» όπου εξετάσθηκε, αρχικά, από τον γενικό χειρούργο, Τάκη Θεοδοσίου, ΜΕ 1, και, ακολούθως, από τον ειδικό ορθοπεδικό και τραυματολόγο, Γιώργο Θεοδοσίου, ΜΕ 3, ο οποίος κλήθηκε να εξετάσει την Ενάγουσα από τον ΜΕ 1. Εισήχθη στην κλινική ως εσωτερικός ασθενής κατόπιν υπόδειξης και των δύο ιατρών. Στην κλινική προσήλθε φορώντας το αυχενικό κολάρο που είχε αγοράσει καθ’ υπόδειξη του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου.

Την επομένη της εισαγωγής της κλήθηκαν από τον ΜΕ 1 για να εξετάσουν την Ενάγουσα ο νευρολόγος Μιχαήλ Μιχαήλ, ΜΕ 4, και ο νευροχειρούργος, Ιωάννης Ιωάννου, ΜΕ 5. Την ίδια ημέρα η Ενάγουσα υπεβλήθη σε ηλεκτρομυογράφημα από τον ΜΕ 4.

Από τις κλινικές εξετάσεις στις οποίες υπεβλήθη η Ενάγουσα διαπιστώθηκε έντονος πόνος στον δεξιό αγκώνα, αδυναμία χρήσης και έλλειψη κινητικότητας του δεξιού αγκώνα. Συγκεκριμένα η Ενάγουσα αδυνατούσε να κάνει κάμψη, έκταση και στροφικές κινήσεις του δεξιού αγκώνα. Παρουσίαζε, επίσης, οίδημα στον έξω κόνδυλο του δεξιού αγκώνα το οποίο ήταν, επίσης, επώδυνο κατά την ψηλάφηση, ενώ κατά τις δοκιμασίες αστάθειας παρουσίαζε αστάθεια στην βάδιση. Επίσης, κατά τις δοκιμασίες του αυχένα, ήτοι κάμψη, έκταση, στροφή δεξιά, στροφή αριστερά, κλίση δεξιά και κλίση αριστερά η Ενάγουσα παρουσίαζε έντονο πόνο ο οποίος της προκαλούσε περιορισμό στις κινήσεις. Παρουσίαζε αυχενική δυσκαμψία και αισθανόταν, επίσης, πόνο κατά την ψηλάφηση της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης και των παραυχενικών μυών. Ο ακτινολογικός έλεγχος κατέδειξε ευθειασμό της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης, ήτοι κατάργηση της φυσιολογικής καμπυλότητας/λόρδωσης της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης.

Υπέφερε, επίσης, από κεφαλαλγία και ζάλη. Η ζάλη επιτείνονταν με την κινήσεις της κεφαλής και δη την περιστροφή της κεφαλής, ιδιαίτερα, κατά την όρθια θέση. Κατά την στροφή της κεφαλής αναπαράγονταν το αίσθημα πόνου στον αυχένα. Κατά την κλίση της κεφαλής επιτείνονταν το αίσθημα του πόνου στον αυχένα.

Παρουσίαζε, επίσης, έντονο άλγος στο στήθος και ειδικότερα στο στέρνο. Υπέστη θλάση θώρακα καθώς και κρανιοεγκεφαλική κάκωση ελαφράς μορφής.

Κατά την διάρκεια της νοσηλείας της στην κλινική η Ενάγουσα φορούσε τον αυχενικό κολάρο ο οποίος είχε αγορασθεί ενώ νοσηλεύονταν στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου. Της τοποθετήθηκε, επίσης, φάκελος προς ακινητοποίηση του δεξιού αγκώνα και αποφυγή επιδείνωσης του οιδήματος και του πόνου. Στην κλινική της χορηγήθηκαν ορροί μαζί με φάρμακα και κατά την διάρκεια της νοσηλείας της στην κλινική υπεβλήθη σε εργαστηριακές αναλύσεις και σε υπέρηχο κοιλίας.

Οι ορροί χορηγούνταν μέχρι και την ημέρα που η Ενάγουσα εξήλθε της κλινικής. Μέσω των ορρών χορηγούνταν στην Ενάγουσα φάρμακα ενδοφλεβίως. Συγκεκριμένα το Dexamed, το Methygobal και το Diclac. Το Diclac δόθηκε ως παυσίπονο-αντιφλεγμονώδες προς αντιμετώπιση των πονοκεφάλων οι οποίες επενεργούσαν στην αστάθεια. Επίσης, βελτιώνει ελαφρώς την οιδηματική εικόνα.

Το Methygobal είναι σύμπλεγμα βιταμινών Β. Βοηθά στην επούλωση των νεύρων που έχουν πληγεί ή ερεθιστεί και εμποδίζει την δημιουργία μόνιμης νευροπάθειας. Το Dexamed περιέχει ντεξαμεθαζόνη η οποία είναι πιο αποδοτική στις περιπτώσεις όπου υπάρχουν προβλήματα στο κεντρικό νευρικό σύστημα. Είναι αντιφλεγμονώδες και ανήκει στα κορτικοστεροειδή.

Δόθηκε σαν αντιφλεγμονώδες αποιδηματικό του εγκεφάλου για προληπτικούς σκοπούς. Τα πιο πάνω φάρμακα είναι νευροτρόπα και βοηθούν στην λειτουργικότητα των νευρικών κυττάρων. Βοηθούν στην βελτίωση της εγκεφαλικής λειτουργίας και του νευρικού συστήματος και, κατ’ επέκταση, στην αντιμετώπιση της αστάθειας.

Χορηγήθηκε, επίσης, το Nootropil υπό μορφή δισκίων.

Κατά την νοσηλεία της στην κλινική η Ενάγουσα έλαβε συνολικά 2 κουτιά Nootropil από το στόμα. Επίσης, έλαβε συνολικά 5 ενέσεις Dexamed, 8 ενέσεις Methygobal και 4 ενέσεις Diclac. Της χορηγήθηκαν δε στο σύνολο 7 ορροί.

Ενώ νοσηλευόταν στην κλινική και συγκεκριμένα στις 15.7.09 η Ενάγουσα υπεβλήθη σε μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου καθ’ υπόδειξη του ΜΕ 4 καθώς και σε ακτινογραφίες αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης και στέρνου. Οι εξετάσεις αυτές έλαβαν χώρα σε άλλο ιατρικό ίδρυμα και συγκεκριμένα στην ιδιωτική κλινική ΙΑΣΗ, η οποία, επίσης, βρίσκεται στην Πάφο. Στο ΙΑΣΗ η Ενάγουσα μεταφέρθηκε με ασθενοφόρο της κλινικής συνοδεία του ΜΕ 3. Την ίδια ημέρα και μετά την ολοκλήρωση της τομογραφίας μεταφέρθηκε πίσω στην κλινική. Οι ακτινογραφίες δεν ανέδειξαν εικόνα κατάγματος και η μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου κατέδειξε φυσιολογικά απεικονιστικά ευρήματα ως εκ της εξέτασης του εγκεφαλικού παρεγχύματος. Εξήλθε της κλινικής στις 16.7.09. Με την έξοδό της από την κλινική της δόθηκε γραπτή αναρρωτική άδεια από 21.7.09 μέχρι 21.8.09.

Όταν εξήλθε της κλινικής η Ενάγουσα εξακολουθούσε να ταλαιπωρείται με πονοκεφάλους, ζάλη, αυχεναλγία, πόνους στον αγκώνα και είχε τάσεις για εμετό. Η κεφαλαλγία, η αυχεναλγία και η ζάλη εμφανίζονταν συχνά απροειδοποίητα χωρίς να σχετίζονται απαραίτητα με κάματο. Στο σπίτι ήταν συνέχεια ξαπλωμένη. Μπορούσε να περπατήσει και να κινηθεί αλλά έπρεπε να στηρίζεται ή να αγγίζει κάπου, όπως, για παράδειγμα, στους τοίχους. Για τον λόγο αυτό δεν μπορούσε να κάνει δουλειές του σπιτιού.

Με την έξοδό της από την κλινική ο ΜΕ 3 της χορήγησε παυσίπονα και αντιφλεγμονώδη και βιταμίνες της κατηγορίας Β. Της συνέστησε, επίσης, αποχή από τις εργασίες της για κάποιες μέρες. Της χορηγούσε, επίσης, φάρμακα κατά τις επισκέψεις της ως εξωτερικός ασθενής. Αντιφλεμονώδη και παυσίπονα συνέστησε, επίσης, για την περίπτωση της Ενάγουσας και ο ΜΕ 5. Συνεστήθη, επίσης, στην Ενάγουσα ανάπαυση, αποφυγή άρσης βαρέων αντικειμένων, αποφυγή βαριάς χειρονακτικής εργασίας, οδήγησης και, γενικά, κινήσεων που προκαλούν κραδασμούς της σπονδυλικής στήλης, όπως η μεταφορά με αυτοκίνητο ή άλλο μεταφορικό είδος.

Ως εξωτερικός ασθενής η Ενάγουσα επισκέφθηκε την κλινική πέντε συνολικά φορές και τύγχανε παρακολούθησης από τους ΜΕ 1 και ΜΕ 3. Συγκεκριμένα εξετάσθηκε από τον ΜΕ 3 στις 22.7.09, 25.7.09, 3.8.09, 21.8.09 και στις 16.9.09 και από τον ΜΕ 1 στις 25.7.09. Στις 22.7.09 η Ενάγουσα εξακολουθούσε να παραπονείται για πόνο στον έξω κόνδυλο του δεξιού αγκώνα. Στις 21.8.09 ο ΜΕ 3 αφαίρεσε τον φάκελο και συνέστησε στην Ενάγουσα σταδιακή φόρτιση. Ως εξωτερικός ασθενής εξετάσθηκε, επίσης, εκ νέου από τον νευροχειρούργο – ΜΕ 5 – δύο φορές. Η τελευταία φορά ήταν αρχές Αυγούστου του 2009. Είχε δε προηγηθεί εξέταση μια εβδομάδα προηγουμένως.

Η Ενάγουσα είχε καλή ανταπόκριση στην θεραπεία. Συγκεκριμένα μέχρι τις 16.9.09 η κινητικότητα του αυχένα είχε ομαλοποιηθεί και οι έντονοι πόνοι είχαν υποχωρήσει. Επίσης, το οίδημα στον δεξιό αγκώνα εξαλείφθηκε και η κάμψη, η έκταση και οι στροφικές κινήσεις του δεξιού αγκώνα επανήλθαν στο φυσιολογικό. Στις 16.9.09 εξήλθε της κλινικής σε πολύ καλή κατάσταση και χωρίς να παρουσιάζει μόνιμη βλάβη. Πόνοι που εμφανίζονταν κατά διαστήματα μέχρι τις 16.9.09 στον δεξιό αγκώνα αντιμετωπίσθηκαν με παυσίπονα και αντιφλεγμονώδη τα οποία η Ενάγουσα έπαιρνε επί πόνου.

Από την Πενταλειά στην κλινική την μετέφερε κάθε φορά ο σύζυγός της με το αυτοκίνητό του. Τα έξοδα της βενζίνης για την μεταφορά της στην κλινική τα επωμίζονταν κάθε φορά ο σύζυγός της. Τα φάρμακα αυτά αγοράζονταν από φαρμακείο και τα πλήρωνε κάθε φορά ο σύζυγος της Ενάγουσας. Μεταξύ άλλων, αγοράσθηκαν φάρμακα από ιδιωτικά φαρμακεία στις 10.7.09, 17.7.09 και 3.8.09. Για τα φάρμακα αυτά πληρώθηκαν από τον σύζυγο της Ενάγουσας τα ποσά των 48,85, 21,84 και 2,82 Ευρώ αντίστοιχα. Η Ενάγουσα και ο σύζυγός της δεν έχουν ξεχωριστό «πορτοφόλι», τα δε εισοδήματα τους τα χρησιμοποιούν και τα ξοδεύουν από κοινού.

Κατά τον ουσιώδη χρόνο η Ενάγουσα εργαζόταν στην Πάφο ως καμαριέρα στο ξενοδοχείο Phaethon, όπου εξακολουθεί να εργάζεται μέχρι και σήμερα. Εργοδότης της κατά τον ουσιώδη χρόνο ήταν η εταιρεία Louis Hotels Public Company Limited. Από τις 11.7.09 μέχρι και την 16.7.09 δεν ήταν σε θέση να εργασθεί και δεν εργάσθηκε στο ξενοδοχείο. Ο εργοδότης της της κατέβαλε μισθό για τον μήνα Ιούλιο του 2009. Όπως και για τους επόμενους μήνες.

Εκτός από το εισόδημα που κέρδιζε από την εργασία της η Ενάγουσα είχε και εισόδημα από τα αμπέλια της τα οποία βρίσκονται στο χωριό της την Πενταλειά. Ένεκα του ότι η ίδια δεν μπορούσε να εργασθεί στα αμπέλια της την χρονιά που επισυνέβη το επίδικο δυστύχημα οι εργασίες στα αμπέλια «έμειναν πίσω» και ο σύζυγός της αναγκάσθηκε να εργοδοτεί και να πληρώνει εργάτες. Επίσης, την χρονιά εκείνη δεν έκανε σιουσιούκκο τον οποίο συνήθιζε να κάνει και να πουλά.

Η Ενάγουσα χρεώθηκε από την κλινική με τα κάτωθι έξοδα:

Ευρώ 320,00 σεντ για διανυκτέρευση για δύο βράδυα προς Ευρώ 160,00 σεντ το βράδυ. Η διανυκτέρευση περιλάμβανε την διαμονή/φιλοξενία στην κλινική, σίτηση και περιποίηση από το νοσηλευτικό προσωπικό

Ευρώ 130,00 σεντ για αναλύσεις αίματος

Ευρώ 60,00 σεντ για υπέρηχο κοιλίας

Ευρώ 100,00 σεντ για ακτινολογικό έλεγχο C – Arm. Το ποσό αυτό περιλαμβάνεται στο ποσό των Ευρώ 800,00 σεντ που αναγράφεται στο Τεκμήριο 3 για «ακτινογραφίες - CT εγκεφάλου»

Ευρώ 100,00 σεντ για μεταφορά της Ενάγουσας στο ΙΑΣΗ με ασθενοφόρο της κλινικής για τον ακτινολογικό έλεγχο και την μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου. Το ποσό αυτό περιλαμβάνεται στο ποσό των Ευρώ 800,00 σεντ που αναγράφεται στο Τεκμήριο 3 για «ακτινογραφίες - CT εγκεφάλου»

Ευρώ 280,00 σεντ για παρακολούθηση της Ενάγουσας από τον ΜΕ 1 επί 24ωρου βάσεως καθόλη την διάρκεια της νοσηλείας της στην κλινική

Ευρώ 200,00 σεντ για παρακολούθηση της Ενάγουσας από τον ΜΕ 3 επί 24ωρου βάσεως καθόλη την διάρκεια της νοσηλείας της στην κλινική

Ευρώ 250,00 σεντ για 5 κλινικές επισκέψεις της Ενάγουσας στην κλινική ως εξωτερικός ασθενής

Ευρώ 40,00 σεντ για νάρθηκα-φάκελο ακινητοποίησης

Ευρώ 70,00 σεντ για 7 ορρούς

Ευρώ 15,00 σεντ για 5 ενέσεις Dexamed

Ευρώ 24,00 σεντ για 8 ενέσεις Methygobal

Ευρώ 8,00 σεντ για 4 ενέσεις Diclac

Ευρώ 36,00 σεντ για 2 κουτιά δισκίων Nootropil.

Η αμοιβή του ΜΕ 4 για τις υπηρεσίες που προσέφερε στην Ενάγουσα ανέρχεται στο συνολικό ποσό των Ευρώ 200,00 σεντ, ήτοι Ευρώ 100,00 σεντ για την κλινική του εξέταση και Ευρώ 100,00 σεντ για το ηλεκτρομυογράφημα.

Η αμοιβή του ΜΕ 5 για τις ιατρικές υπηρεσίες που προσέφερε στην Ενάγουσα ανέρχεται στο συνολικό ποσό των Ευρώ 200,00 σεντ, ήτοι Ευρώ 100,00 σεντ για την κλινική του εξέταση στις 15.7.09, Ευρώ 50,00 σεντ για την πρώτη κλινική εξέταση της Ενάγουσας ως εξωτερικός ασθενής και Ευρώ 50,00 σεντ για την δεύτερη κλινική εξέταση της Ενάγουσας ως εξωτερικός ασθενής. Τα έξοδα για την έκδοση του ιατρικού του πιστοποιητικού – Τεκμήριο 9 – ανέρχονται στο ποσό των Ευρώ 300,00 σεντ.

Το αυχενικό κολάρο που φορούσε η Ενάγουσα τόσο εντός του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου όσο και εντός της κλινικής αγοράσθηκε από τον σύζυγο της Ενάγουσας στην τιμή των Ευρώ 48,00 σεντ. Η κλινική προμηθεύεται τα αυχενικά κολάρα του τύπου που φορούσε η Ενάγουσα από φαρμακείο στην τιμή των Ευρώ 40,00 σεντ.

Τα έξοδα για την μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου στο ΙΑΣΗ ανέρχονται στο ποσό των Ευρώ 500,00 σεντ και τα έξοδα για ακτινολογικό έλεγχο στο ΙΑΣΗ ανέρχονται στο ποσό των Ευρώ 100,00 σεντ. Τα εν λόγω ποσά περιλαμβάνονται στο ποσό των Ευρώ 800,00 σεντ που αναγράφεται στο Τεκμήριο 3 για «ακτινογραφίες - CT εγκεφάλου»

Η Ενάγουσα στις 14.12.11 παρέλαβε αντίγραφο του Τεκμηρίου 12 έναντι καταβολής του ποσού των Ευρώ 47,84 σεντ.

Η Ενάγουσα λόγω οικονομικής αδυναμίας ουδέν ποσό κατέβαλε έναντι των εξόδων που χρέωσε η κλινική για τις ιατρικές υπηρεσίες που της παρείχε και ουδέν ποσό έναντι των εξόδων για τις ιατρικές υπηρεσίες που της παρείχε το ΙΑΣΗ.

Στον καθορισμό του ύψους των γενικών αποζημιώσεων υπόψη πρέπει να λαμβάνεται υπόψη η τάση της Νομολογίας για αύξηση των αποζημιώσεων σε σύγκριση με το ύψος των αποζημιώσεων που επιδικάζονταν στο παρελθόν (Βλ. Paraskevaides (Overseas) Ltd v. Christofi (1992) 1 C.L.R. 789), τάση που αντανακλά την μεγαλύτερη ευαισθησία για τον ανθρώπινο πόνο, την αγωνία της αναπηρίας και την ψυχική οδύνη από την περιθωριοποίηση από τις συνήθεις δραστηριότητες του ανθρώπου.

Το ύψος των αποζημιώσεων είναι αλληλένδετο με τα ιδιαίτερα περιστατικά του κάθε τραυματισθέντα. Ισχύει η αρχή ότι στον τομέα των αποζημιώσεων ο ανθρώπινος πόνος και η δυσχέρεια αντιμετωπίζονται με μεγαλύτερη ευαισθησία. Η υγεία είναι ο κοινός παρονομαστής για την ευημερία του ανθρώπου. Οι αποζημιώσεις είναι το μέσο για την αποτίμηση του ανθρώπινου πόνου και την αντιμετώπιση των λειτουργικών δυσχερειών που επιφέρει ο τραυματισμός (Βλ. Paraskevaides (Overseas) Ltd v. Christofi, πιο πάνω).

Δεν πρέπει, όμως, οι αποζημιώσεις να υπερβαίνουν το μέτρο του κοινωνικά παραδεχτού ή να αφήνεται η ατέλεια του χρήματος ως μέσου για αποκατάσταση να επενεργεί προς επαύξηση των αποζημιώσεων (Βλ. Μαυροπετρή v. Λουκά (1995) 1 ΑΑΔ 66).

Στην υπόθεση Μαυροπετρή v. Λουκά (1995) 1 ΑΑΔ 66 υπογραμμίζεται η σταθερή άνοδος του επιπέδου των γενικών αποζημιώσεων. Παράλληλα τονίζεται ότι σταθερή είναι η αρχή του δικαίου ότι οι αποζημιώσεις δεν πρέπει να υπερβαίνουν το μέτρο του κοινωνικά παραδεχτού. Η αποζημίωση για αστικά αδικήματα δεν έχει σκοπό την τιμωρία, αλλά την αποκατάσταση. Η ατέλεια του χρήματος ως μέσου για αποκατάσταση δεν πρέπει να επενεργεί προς επαύξηση των αποζημιώσεων.

Στην υπόθεση Αρετούλα Μερακλή κ.α. ν. Αυγερινού Ταλιώτη (1997) 1 ΑΑΔ 1148 ο ενάγων συνεπεία τροχαίου δυστυχήματος υπέστη θλάση του αυχένα και μωλώπισμα του δεξιού ώμου. Η κατάσταση, όμως, είχε επιδεινωθεί και η διάρκεια της αποθεραπείας παρατάθηκε ένεκα προϋπάρχουσων εκφυλιστικών οστεοαρθριτικών αλλοιώσεων του αυχένα. Το πρωτόδικο Δικαστήριο επιδίκασε το ποσό των Λ.Κ.3.500,00 σεντ. Το ποσό αυτό μειώθηκε κατ’ έφεση σε Λ.Κ.1.500,00 σεντ. Το Ανώτατο Δικαστήριο επισήμανε ότι η αυξητική τάση δεν πρέπει να είναι ανεξέλεγκτη, αλλά πρέπει να περιορίζεται μέσα στα σωστά πλαίσια της λογικής και δίκαιης για όλους τους διαδίκους αποζημίωσης.

Στην υπόθεση J. Harmsworth v. Salamis Glory κ.α. (2003) 1 ΑΑΔ 1617 (Συνεκδικαζόμενες Αγωγές Ναυτοδικείου: 79/02, 80/02, 81/02 και 82/02) η ενάγουσα στην αγωγή 81/02 υπέστη διάφορους τραυματισμούς συνεπεία δυστυχήματος που επισυνέβη πάνω σε κρουαζιερόπλοιο. Το δυστύχημα επισυνέβη, όταν ο ανελκυστήρας εντός του οποίου βρισκόταν έπεσε στο κενό. Ένεκα της πτώσης η ενάγουσα υπέστη διάστρεμμα αυχένα και οσφύος, αιμάτωμα αριστερού μηρού και ευαισθησία στην κοιλιακή χώρα κατά την πίεση. Οι κινήσεις του αυχένα και της οσφύος ήταν περιορισμένες και επώδυνες και παρουσίαζε μυϊκό σπασμό. Τοποθετήθηκε αυχενικό κολάρο και της παρασχέθηκαν αναλγητικά και αντιφλεγμονώδη φάρμακα. Μετά την επιστροφή στην πατρίδα της παρακολουθήθηκε από ιατρό και υποβλήθηκε σε φυσιοθεραπεία. Ανέπτυξε μετατραυματικό άγχος και παραπέμφθηκε σε παρακολούθηση. Το Ναυτοδικείο της επιδίκασε ως γενικές αποζημιώσεις το ποσό των Λ.Κ.2.500,00 σεντ.

Στην αγωγή 82/02 ο ενάγων μετά το ατύχημα μεταφέρθηκε σε ιδιωτική κλινική όπου κρατήθηκε για νοσηλεία. Εξέταση έδειξε ότι είχε υποστεί διάστρεμμα της οσφυικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης. Παραπονείτο για έντονο άλγος και δυσκαμψία της οσφύος οι κινήσεις της οποίας ήταν περιορισμένες και επώδυνες. Υπήρχε μυικός σπασμός. Ακτινολογικός έλεγχος δεν έδειξε οστική κάκωση. Απολύθηκε από την κλινική δύο μέρες αργότερα και παρακολουθήθηκε στην συνέχεια ως εξωτερικός ασθενής. Υπέφερε από έντονους πόνους τις πρώτες δέκα μέρες με σταδική βελτίωση. Αναμένετο περαιτέρω βελτίωση με την πάροδο του χρόνου παρά το ότι υπήρχε η πιθανότητα να εξακολουθήσει να παρουσιάζει άλγος και δυσκαμψία της οσφύος σε μικρή ένταση, ιδίως, ύστερα από κούραση για αρκετό χρονικό διάστημα. Το Ναυτοδικείο του επιδίκασε ως γενικές αποζημιώσεις το ποσό των Λ.Κ.2.000,00 σεντ για τον πόνο και την ταλαιπωρία του.

Στην υπόθεση Κασιάνα Χαραλάμπους ν. Γιαννάκη Αναστασιάδη (2003) 1 ΑΑΔ 1709 η εφεσείουσα / ενάγουσα υπέστη συνεπεία τροχαίου δυστυχήματος σοβαρή κάκωση και θλαστικό τραύμα της ινιακής χώρας του κρανίου, εγκεφαλική διάσειση, σοβαρά διαστρέμματα και θλάσεις αυχένος, θώρακα, ραχέως και οσφύος. Υπέφερε για αρκετό χρόνο από έντονο πόνο, χρησιμοποιούσε κολάρο και λάμβανε ισχυρά παυσίπονα. Με την πάροδο του χρόνου η κατάσταση παρουσίασε βελτίωση, παρόλο που ένα χρόνο μετά το ατύχημα συνέχιζε να υποφέρει από αυχεναλγίες και μυαλγία της ράχεως, κυρίως, μετά από χειρονακτική εργασία καθώς και με καιρικές αλλαγές. Επτά χρόνια μετά το δυστύχημα εξακολουθούσε, όταν κουραζόταν, να χρησιμοποιεί κολάρο. Το πρωτόδικο Δικαστήριο επιδίκασε ως γενικές αποζημιώσεις το ποσό των Λ.Κ.3.500,00 σεντ επί πλήρους ευθύνης. Το πιο πάνω ποσό κρίθηκε λογικό από το Εφετείο υπό τις δοσμένες συνθήκες.

Στην υπόθεση Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης v. Μηλίτσας Παπαμιλτιάδους και Άλλων (2007) 1 ΑΑΔ 733 το πρωτόδικο Δικαστήριο επιδίκασε στην εφεσίβλητη / ενάγουσα στην αγωγή 6109/99, Μαρούλλα Μαυρή, ποσό Λ.Κ.5.000,00 σεντ ως γενικές αποζημιώσεις για σωματικές βλάβες που υπέστη συνεπεία τροχαίου δυστυχήματος το οποίο επισυνέβη στις 13.10.97. Η εν λόγω ενάγουσα υπέστη (α) κάταγμα της 5ης πλευράς δεξιά, (β) διάστρεμμα της αυχενικής μοίρας και (γ) εγκεφαλική διάσειση. Κρατήθηκε στο νοσοκομείο μέχρι τις 15.10.97, ήταν κλινήρης με συνεχή ιατρική παρακολούθηση και φροντίδα και έφερε αυχενικό κολάρο για τρεις μήνες συνεχώς. Παρέμεινε εκτός εργασίας για δύο περίπου μήνες. Ακτινολογικά είχε εντελώς επανέλθει. Η κάκωση στον αυχένα είχε επανέλθει πλήρως πλην όμως κάποια ευαισθησία παρέμεινε που εκδηλώνονταν με την αλλαγή του καιρού. Για την εφεσίβλητη / ενάγουσα στην αγωγή 6110/99, Δήμητρα Ζαχαρίου, το πρωτόδικο Δικαστήριο της επιδίκασε το ποσό των Λ.Κ1.000,00 σεντ για πόνο στον αυχένα, κεφαλαλγία και ζάλη για τα οποία έπαιρνε για αρκετό καιρό φάρμακα (stemetil). Το Εφετείο δεν είχε ικανοποιηθεί ότι τα επιδικασθέντα ποσά ήταν υπερβολικά ως ο εφεσείων ισχυριζόταν.

Στην υπόθεση L. P. Transbeton Ltd v. Κώστα Σταύρου (2009) 1 ΑΑΔ 304 ο εφεσίβλητος / ενάγων συνεπεία εργατικού ατυχήματος υπέστη αιμάτωμα περιοφθαλμικά του αριστερού ματιού και βλεφάρου καθώς και εγκεφαλική διάσειση. Υπέστη, επίσης, θλάση των συνδέσμων των αρθρικών θυλάκων των μικροαυχενικών αρθρώσεων της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης. Το πρωτόδικο Δικαστήριο έλαβε υπόψη τα παρουσιασθέντα στην δίκη ιατρικά πιστοποιητικά σύμφωνα με τα οποία ο ενάγων υπέστη ενοχλήσεις και ταλαιπωρία από ζάλη, κεφαλαλγία, πονοκεφάλους, δυσκαμψία και αιμωδία του δεξιού άνω άκρου και του δεξιού χεριού, του οποίου οι κινήσεις ήταν επώδυνες και περιορισμένες. Ως συνέπεια του τραυματισμού του ο 37χρονος ενάγων έμεινε εκτός εργασίας για περίοδο δύο μηνών. Δεν υπέστη οποιαδήποτε μόνιμη ή άλλη ανικανότητα. Το πρωτόδικο Δικαστήριο έκρινε ότι ποσό Λ.Κ.2.500,00 σεντ συνιστούσε λογική και δίκαιη αποζημίωση για τις κακώσεις που υπέστη. Το εν λόγω ποσό επικυρώθηκε από το Εφετείο.

Τέλος, στην υπόθεση Γεώργιος Ρούμπας v. Κώστα Σταύρου (2011) 1 ΑΑΔ 1129 ο ενάγων είχε υποστεί σοβαρό διάστρεμμα αυχένα. Διαπιστώθηκε η ύπαρξη αυχενικού ραιβόκρανου και έντονη μυϊκή σύσπαση του αυχένα. Κρατήθηκε για νοσηλεία στο χειρουργικό τμήμα του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας και παρέμεινε κλινήρης υπό συνεχή ιατρική παρακολούθηση και φροντίδα. Του δίδονταν ανάλογη φαρμακευτική αγωγή για την εγκεφαλική διάσειση. Παραπονείτο, επίσης, για πόνο στον αυχένα και του συνεστήθη να φέρει ειδικό κολάρο και να υποβληθεί σε φυσιοθεραπεία. Το πρωτόδικο Δικαστήριο επιδίκασε ως γενικές αποζημιώσεις το ποσό των Λ.Κ.4.000,00 σεντ. Το ποσό επικυρώθηκε κατ’ έφεση.

Υπό το φως των πιο πάνω και στην βάση των ευρημάτων μου κρίνω ότι ένα ποσό της τάξης των Ευρώ 8.000,00 σεντ θα ήταν λογικό και δίκαιο για να αποζημιώσει την Ενάγουσα για τον πόνο και την ταλαιπωρία που αυτή υπέστη συνεπεία του επίδικου δυστυχήματος.

Για το θέμα των ειδικών ζημιών αναφέρονται τα ακόλουθα. Η Ενάγουσα αξιώνει το ποσό των Ευρώ 5.000,00 σεντ ως απώλεια ημερομισθίων για περίοδο 2½ μηνών. Προδήλως, από τις 11.7.09 μέχρι το τέλος του Σεπτεμβρίου του 2009 που σύμφωνα με την μαρτυρία της επέστρεψε στην εργασία της. Για τους λόγους που υποδείχθηκαν στα πλαίσια της αξιολόγησης της μαρτυρίας της Ενάγουσας και που δεν κρίνω σκόπιμο να επαναλάβω η πλευρά της Ενάγουσας απέτυχε να αποδείξει την πιο πάνω αξίωση.

Αξιώνει, επίσης, ως ειδική ζημιά το ποσό των Ευρώ 500,00 σεντ ως μεταφορικά. Προδήλως, το κονδύλι αυτό αφορά στα έξοδα μεταφοράς της Ενάγουσας από το χωριό της την Πενταλειά προς την κλινική. Δεν υπάρχει, όμως, ίχνος μαρτυρίας αναφορικά με το ύψος του κονδυλίου αυτού. Συνακόλουθα κανένα ποσό δεν θα επιδικάσω για το κονδύλι αυτό.

Αναφορικά με το ποσό των Ευρώ 120,00 σεντ για τα μεταφορικά της Ενάγουσας προς την Λεμεσό και πίσω στην Πάφο για να εξεταθεί από τον ΜΥ 1 θα πρέπει να λεχθεί ότι το ποσό αυτό δεν αξιώνεται με την αγωγή αφού προέκυψε μετά την καταχώρησή της.

Στην παράγραφο 7 της Έκθεσης Απαίτησης η Ενάγουσα ισχυρίζεται ότι κατά τον ελεύθερο χρόνο της καθώς και κατά τις αργίες απασχολείτο με γεωργικές εργασίες στα κτήματά της στο χωριό Πενταλειά. Ένεκα του τραυματισμού της από το επίδικο δυστύχημα για 2½ μήνες περίπου ήταν εντελώς ανίκανη για οποιαδήποτε εργασία και πολύ περισσότερο για χειρονακτική εργασία. Ακόμη και σήμερα η εργασιακή της αντοχή και απόδοση είναι μειωμένη και συνεπώς υπέστη, υφίσταται και θα υποστεί στο μέλλον σοβαρές οικονομικές απώλειες. Επίσης, κατά την περίοδο που αδυνατούσε εντελώς να εργασθεί είχε αναγκασθεί να πληρώνει εργάτες για να καλλιεργούν τα κτήματά της και ως εκ τούτου επιβαρύνθηκε με σημαντικά ποσά.

Ρητή, όμως, αξίωση σε σχέση με τα όσα πιο πάνω αναφέρονται δεν υπάρχει ούτε στο σώμα της Έκθεσης Απαίτησης, ούτε και στο Παρακλητικό. Στο Παρακλητικό δε ό,τι αξιώνεται είναι το ποσό των Ευρώ 8.663,80 σεντ ως ειδικές ζημιές ως η παράγραφος 6(Β) της Έκθεσης Απαίτησης, γενικές αποζημιώσεις για πόνο και ταλαιπωρία, τόκος, τα έξοδα της αγωγής και ΦΠΑ.

Και αν ακόμα τα όσα πιο πάνω αναφέρονται ήθελε θεωρηθούν αξίωση, αυτή είναι, επίσης, έκθετη σε απόρριψη. Πρώτο, γιατί καμία μαρτυρία δεν παρουσιάσθηκε αναφορικά με το ύψος του εισοδήματος το οποίο η Ενάγουσα κέρδιζε από τις γεωργικές εργασίες. Στην παράγραφο 1 της Έκθεσης Απαίτησης αναφέρεται ότι από τις γεωργικές εργασίες η Ενάγουσα κέρδιζε και/ή επωφελείτο με το συνολικό ποσό των Ευρώ 2.000,00 σεντ μηνιαίως χωρίς, όμως, να παρουσιασθεί οποιαδήποτε μαρτυρία που να τείνει να αποδείξει το πιο πάνω ή οποιοδήποτε άλλο ποσό.

Δεύτερο, καμία μαρτυρία δεν έχει παρουσιασθεί που να τείνει να αποδείξει πόση ήταν η οικονομική επιβάρυνση από την εργοδότηση εργατών για την καλλιέργεια των κτημάτων της. Τρίτο, δεν έχω δεχθεί, τουναντίον, έχω απορρίψει τον ισχυρισμό της Ενάγουσας ότι η εργασιακή αντοχή και απόδοση της Ενάγουσας έχει μειωθεί συνεπεία του επίδικου δυστυχήματος.

Επιπλέον και αναφορικά με το τελευταίο σημειώνεται ότι καμία μαρτυρία δεν παρουσιάσθηκε που να τείνει να αποδείξει το ύψος εκείνου που θα αποτελούσε την βάση για την επιδίκαση μιας τέτοιας ζημίας.

Αναφορικά με την αξίωση υπό παράγραφο 6(Β)(β) της Έκθεσης Απαίτησης με την οποία αξιώνεται το ποσό των Ευρώ 3.078,37 σεντ για ιατρικά έξοδα, ιατρικές εκθέσεις, φάρμακα, αυχενικό κολάρο και αναλύσεις υποδεικνύονται τα ακόλουθα.

Το συνολικό ποσό για το οποίο εκδόθηκε το Δελτίο Παροχής Υπηρεσιών – Τεκμήριο 3 – είναι Ευρώ 2.943,00. Το εν λόγω ποσό είναι το άθροισμα του κόστους διαφόρων κονδυλίων. Θα ασχοληθώ με το καθένα ξεχωριστά χωρίς, όμως, να ακολουθήσω την σειρά με την οποία τα κονδύλια αυτά αναγράφονται στο εν λόγω τεκμήριο.

Σε σχέση με την αμοιβή του νευροχειρούργου, ΜΕ 5, και του νευρολόγου, ΜΕ 4, αναφέρονται τα ποσά 200 και 350 Ευρώ αντίστοιχα. Σύμφωνα με τα ευρήματά μου τα οποία στηρίζονται στην μαρτυρία του ίδιου του ΜΕ 5 ο ΜΕ 5 χρέωσε το συνολικό ποσό των Ευρώ 200,00 ως ακολούθως: Ευρώ 100,00 σεντ για την κλινική του εξέταση στις 15.7.09, Ευρώ 50,00 σεντ για την πρώτη κλινική εξέταση της Ενάγουσας ως εξωτερικός ασθενής και Ευρώ 50,00 σεντ για την δεύτερη κλινική εξέταση της Ενάγουσας ως εξωτερικός ασθενής. Στην βάση της πιο πάνω μαρτυρίας κρίνω ότι το ποσό των Ευρώ 200,00 αποδείχθηκε με την απαιτούμενη από την Νομολογία αυστηρότητα. Όπως και το ποσό των Ευρώ 200,00 σεντ με το οποίο χρέωσε για τις δικές του υπηρεσίες ο ΜΕ 4 στην βάση της δικής του μαρτυρίας. Και όχι το ποσό των Ευρώ 350,00 σεντ που αναγράφεται επί του Τεκμηρίου 3. Σύμφωνα με τα ευρήματά μου τα οποία στηρίζονται στην μαρτυρία του ΜΕ 4 ο ΜΕ 4 χρέωσε το συνολικό ποσό των Ευρώ 200,00 ως ακολούθως: Ευρώ 100,00 σεντ για την κλινική του εξέταση στις 15.7.09 και Ευρώ 100,00 σεντ για το ηλεκτρομυογράφημα.

Με δεδομένο το εύρημά μου ότι η ιατρική επίσκεψη το έτος 2009 χρεώνονταν συνήθως με το ποσό των Ευρώ 50,00 σεντ δεν θεωρώ ότι το ποσό των Ευρώ 100,00 σεντ που χρέωσαν οι ΜΕ 4 και ΜΕ 5, για την μια και μοναδική κλινική επίσκεψη ο ΜΕ 4, και για την πρώτη κλινική επίσκεψη ο ΜΕ 5, είναι υπερβολικό ή ότι ότι εκφεύγει των επιτρεπτών ορίων με δεδομένο και τον ισχυρισμό του ΜΥ 1 ότι κάθε ιατρός είναι ελεύθερος να χρεώνει όσα θέλει και ότι δεν υπάρχει ανώτατο όριο χρέωσης σύμφωνα με τον Παγκύπριο Ιατρικό Σύλλογο. Σημειώνεται, επίσης, ότι το ποσό των Ευρώ 50,00 σεντ είναι η συνήθης χρέωση για την συνήθη ιατρική επίσκεψη όπως συνάγεται από την μαρτυρία του ΜΥ 1. Οι εν λόγω, όμως, επισκέψεις φρονώ πως δεν ήταν σύνηθεις. Και αυτό γιατί αυτές δεν έλαβαν χώρα στα ιατρεία των ΜΕ 4 και ΜΕ 5, αλλά στην κλινική όπου και αναγκάσθηκαν οι ΜΕ 4 και ΜΕ 5 να μεταβούν για να εξετάσουν την Ενάγουσα. Επίσης, το ότι ο ΜΕ 5 χρέωσε τις άλλες δύο επισκέψεις με το ποσό των Ευρώ 50,00 σεντ την καθεμιά από μόνο του αυτό δεν καθιστά την χρέωση των Ευρώ 100,00 σεντ υπερβολική. Σημειώνεται ότι και ο ΜΕ 4 τόσα χρέωσε την δική του κλινική επίσκεψη. Προδήλως, στην μείωση της χρέωσης και την έκπτωση για τις δύο τελευταίες επισκέψεις συνέβαλε το ότι είχε προηγηθεί η πρώτη κλινική εξέταση.

Συνακόλουθα επιδικάζω το ποσό των Ευρώ 200,00 σεντ ως αμοιβή του ΜΕ 4 και το ποσό των Ευρώ 200,00 σεντ ως αμοιβή του ΜΕ 5.

Ο ΜΕ 5 απαιτεί, επίσης, το ποσό των Ευρώ 300,00 σεντ για την έκδοση του ιατρικού του πιστοποιητικού – Τεκμήριο 9. Παρεπιμπτόντως ο ΜΕ 4 δεν απαιτεί οποιοδήποτε ποσό για την έκδοση του δικού του ιατρικού πιστοποιητικού – Τεκμήριο 8. Κρίνω ότι δεν πρέπει να επιδικάσω το ποσό των Ευρώ 300,00 σεντ ή οποιοδήποτε άλλο ποσό για την έκδοση του Τεκμηρίου 9. Το εν λόγω ποσό δεν είναι ζημία η οποία προκλήθηκε από το επίδικο δυστύχημα, αλλά ποσό με το οποίο χρεώθηκε η Ενάγουσα για ένα έγγραφο η έκδοση του οποίου σκοπούσε στην απόδειξη της υπόθεσής της. Και, επομένως, δεν είναι ανακτήσιμη ζημία. Για τον ίδιο λόγο δεν θα επιδικάσω το ποσό των Ευρώ 200,00 σεντ για την έκδοση του Τεκμηρίου 2 που αναγράφεται στο Τεκμήριο 3, ούτε το ποσό των Ευρώ 47,84 σεντ που σύμφωνα με τα παραδεκτά γεγονότα η Ενάγουσα κατέβαλε για την εξασφάλιση του Τεκμηρίου 12. Για τον ίδιο, επίσης, λόγο δεν θα επιδικάσω το ποσό των Ευρώ 85,43 σεντ για την έκδοση της αστυνομικής έκθεσης το οποίο αξιώνεται υπό παράγραφο 6(Β)(γ) της Έκθεσης Απαίτησης. Χώρια που καμία απολύτως μαρτυρία δεν παρουσιάσθηκε από την πλευρά της Ενάγουσας προς απόδειξη του πιο πάνω ποσού.

Αναφορικά με τις «ακτινογραφίες - CT εγκεφάλου» επί του Τεκμηρίου 3 αναγράφεται το ποσό των Ευρώ 800,00 σεντ. Σύμφωνα με την μαρτυρία που αποδέχθηκα το «CT εγκεφάλου» είναι η μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου. Στην βάση των παραδεκτών γεγονότων ότι το πρώτο φύλλο του Τεκμηρίου 7 είναι το τιμολόγιο που εξέδωσε το ΙΑΣΗ με αριθμό C2624 ημερομηνίας 16.7.09 για την μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου και ότι το ποσό που φαίνεται στο εν λόγω τιμολόγιο είναι το ποσό που χρέωσε το ΙΑΣΗ για την μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου ύψους Ευρώ 500,00 σεντ κρίνω ότι το ποσό των Ευρώ 500,00 σεντ για την μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου αποδείχθηκε με την απαιτούμενη από την Νομολογία αυστηρότητα.

Συνακόλουθα επιδικάζω το ποσό των Ευρώ 500,00 σεντ για την μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου.

Στο Τεκμήριο 3 αναγράφονται, επίσης, τα ακόλουθα ποσά για τις ακόλουθες υπηρεσίες:

Ευρώ 320,00 σεντ για την διαμονή της Ενάγουσας στην κλινική από τις 14.7.09 μέχρι τις 16.7.09. Συγκεκριμένα χρεώθηκαν δύο βράδυα προς Ευρώ 160,00 σεντ το βράδυ

Ευρώ 130,00 σεντ για αναλύσεις αίματος

Ευρώ 60,00 σεντ για τον υπέρηχο κοιλίας

Ευρώ 40,00 σεντ για τον νάρθηκα-φάκελο αγκώνος

Ευρώ 70,00 σεντ για 7 ορρούς

Ευρώ 15,00 σεντ για 5 ενέσεις Dexamed

Ευρώ 24,00 σεντ για 8 ενέσεις Methycobal

Ευρώ 8,00 σεντ για 4 ενέσεις Diclac

Ευρώ 36,00 σεντ για 2 κουτιά Nootropil

Ευρώ 100,00 σεντ για ακτινογραφίες στο ΙΑΣΗ

Ευρώ 100,00 σεντ για την εξέταση C–arm

Ευρώ 100,00 σεντ για την μεταφορά της Ενάγουσας στο ΙΑΣΗ για διενέργεια ακτινογραφιών και μαγνητικής τομογραφίας.

Τα πιο πάνω ποσά επιβεβαιώθηκαν από τον ΜΕ 1 στα πλαίσια της διά ζώσης μαρτυρίας του με τρόπο θετικό. Κρίνω, επομένως, ότι η μαρτυρία του ΜΕ 1 είναι επαρκής για να αποδείξει τα πιο πάνω ποσά.

Κρίνω, επίσης, ότι όλα τα πιο πάνω ποσά είναι λογικά και μέσα στα επιτρεπτά και κοινωνικά αποδεκτά όρια. Μεταξύ άλλων, μέσα στα επιτρεπτά όρια κρίνω πως είναι και το ποσό των Ευρώ 160,00 σεντ για διαμονή στην κλινική. Το εν λόγω ποσό εκτός από διαμονή περιλαμβάνει σίτιση και νοσοκομειακή φροντίδα σύμφωνα με τον ΜΕ 1. Σημειώνεται ότι και ο ΜΥ 1 με την μαρτυρία του υπέδειξε ότι η διαμονή σε ιδιωτική κλινική κυμαίνεται μεταξύ 160 και 170 Ευρώ ημερησίως.

Μέσα στα επιτρεπτά και κοινωνικά αποδεκτά όρια κρίνω πως είναι και το ποσό των Ευρώ 250,00 σεντ για 5 ιατρικές επισκέψεις της Ενάγουσας ως εξωτερικός ασθενής. Προκύπτει ότι η κάθε επίσκεψη χρεώθηκε με το ποσό των Ευρώ 50,00 σεντ που δέχθηκα ότι είναι η συνήθης χρέωση. Σημειώνεται, επίσης, ότι κάποιες από αυτές χρεώθηκαν μόνο μια φορά παρά το ότι η Ενάγουσα την ίδια ημέρα είχε εξετασθεί και από τον ΜΕ 1 και από τον ΜΕ 3. Συγκεκριμένα ο ΜΕ 3 υποστήριξε ότι εξέτασε την Ενάγουσα στις 22.7.09, 25.7.09, 3.8.09, 21.8.09 και 16.9.09. Και ότι στις 25.7.09 εξετάσθηκε και από τον ΜΕ 1. Επίσης, ο ΜΕ 1 υποστήριξε ότι εξέτασε την Ενάγουσα και στις 16.9.09.

Μέσα στα επιτρεπτά και κοινωνικά αποδεκτά όρια κρίνω πως είναι και το ποσό των Ευρώ 200,00 σεντ έξοδα παρακολούθησης της Ενάγουσας για τις μέρες που νοσηλεύθηκε στην κλινική επί 24ωρου βάσεως. Δεν βλέπω, όμως, τον λόγο που ο ΜΕ 1 για τον ίδιο σκοπό χρέωσε το ποσό των Ευρώ 280,00 σεντ. Καμία δε εξήγηση δεν δόθηκε υπό του ιδίου. Συνακόλουθα δεν κρίνω ορθό να επιδικάσω στον ΜΕ 1 το ποσό των Ευρώ 280,00 σεντ. Θα επιδικάσω το ποσό των Ευρώ 200,00 σεντ όπως και για τον ΜΕ 3.

Συνακόλουθα για τα πιο πάνω κονδύλια επιδικάζω το συνολικό ποσό των Ευρώ 1.653,00 σεντ.

Η αγορά του αυχενικού κολάρου είναι ένα υπαρκτό έξοδο το οποίο όπως και τα υπόλοιπα προέκυψε πριν την καταχώρηση της αγωγής και, επομένως, μπορεί να αξιώνεται ως ειδική ζημία. Το γεγονός ότι ανορθόδοξα περιλαμβάνεται στο Τεκμήριο 3 δεν αποστερεί από την Ενάγουσα το όφελος να επιδικασθεί υπέρ της. Η επιδίκαση του ποσού των Ευρώ 40,00 σεντ είναι δυνατή. Σύμφωνα με τον μάρτυρα αυτό είναι το ποσό με το οποίο η κλινική χρεώνει για την χορήγηση αυχενικού κολάρου. Το ποσό αυτό, επίσης, είναι μικρότερο από το ποσό των Ευρώ 48,00 σεντ που σύμφωνα με τον ΜΕ 1 καταβλήθηκε από τον σύζυγο της Ενάγουσας για την αγορά του. Επίσης, το ότι το αυχενικό κολάρο αγοράσθηκε από τον σύζυγο της Ενάγουσας και όχι από την Ενάγουσα την ίδια δεν είναι επιλήψιμο. Δικαιολογείται η επιδίκαση του ποσού των Ευρώ 40,00 σεντ γι’ αυτό το κονδύλι προς όφελος της Ενάγουσας αφού και σύμφωνα με τα ευρήματα μου η Ενάγουσα και ο σύζυγός της έχουν «κοινό πορτοφόλι» και διαθέτουν από κοινού τα εισοδήματά τους.

Συνακόλουθα επιδικάζω το ποσό των Ευρώ 40,00 σεντ για αυχενικό κολάρο.

Τέλος, επιδικάζω το συνολικό ποσό των Ευρώ 73,51 σεντ για φάρμακα. Οι σχετικές αποδείξεις του Τεκμηρίου 6 κρίνω πως αποτελούν επαρκή απόδειξη.

Συνακόλουθα επιδικάζω το συνολικό ποσό των Ευρώ 2.666,51 σεντ για ειδικές αποζημιώσεις.

Σε σχέση με το θέμα του τόκου έχω να αναφέρω τα ακόλουθα.

Αναφορικά με την επιδίκαση τόκου στην υπόθεση Μιχαήλ κ.α. ν. Φίλιου Γ. Συκοπετρίτη Λτδ κ.α. (2000) 1 ΑΑΔ 1049 αναφέρθηκαν τα ακόλουθα:

«Ο νόμος απολήγει στην παροχή ευχέρειας επιδίκασης τόκου για ολόκληρο ή μέρος του ποσού των αποζημιώσεων από την ημέρα γένεσης του αγώγιμου δικαιώματος ή από οποιαδήποτε μεταγενέστερη ημερομηνία, ως ήθελε κριθεί δίκαιο, προς 8%».

Στην υπόθεση Φοινικαρίδης & άλλη ν. Γεωργίου & άλλων (1991) 1 ΑΑΔ 475 ο τότε Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου, κ. Κωνσταντινίδης, ανέφερε, ότι όσον αφορά το θέμα της επιδίκασης τόκου υιοθετήθηκε η μέθοδος της επιδίκασης τόκου πάνω στο συνολικό ποσό των γενικών αποζημιώσεων από την ημέρα κατά την οποία ο εναγόμενος θα έπρεπε να είχε πληρώσει την αποζημίωση, αλλά δεν το έπραξε, δεδομένου, ότι είναι μόνο από την ημέρα εκείνη που μπορεί να λεχθεί, ότι ο ενάγων στερήθηκε τα χρήματα αυτά. Ο χρόνος αυτός θα μπορούσε να είναι η ημέρα κατά την οποία επιδόθηκε το κλητήριο ένταλμα. Γίνεται ακόμα αναφορά στην ημέρα κατά την οποία καταχωρήθηκε η αγωγή, εφόσον και εκείνη την ημερομηνία θα μπορούσε να λεχθεί, ότι ο ενάγων στερήθηκε το ποσό της αποζημίωσης.

Η ύπαρξη ιδιαίτερων περιστάσεων που δεν θα κατέτασσαν μιαν υπόθεση στην κατηγορία των συνηθισμένων υποθέσεων του είδους μπορούν να ληφθούν υπόψη και ενδεχομένως να οδηγήσουν σε κάποια διαφορετική προσέγγιση. Επισημαίνεται, ότι σε όλες τις περιπτώσεις είναι δυνατό να διαδραματίσει ρόλο ο τρόπος με τον οποίο προωθήθηκε μια αγωγή προς εκδίκαση και ότι στις περιπτώσεις που παρατηρείται αδικαιολόγητη καθυστέρηση στην προώθησή της θα ήταν λανθασμένο να επιδικάζεται τόκος χωρίς να λαμβάνεται υπόψη η καθυστέρηση αυτή. Ο λόγος είναι ότι για όσο χρόνο διαρκεί η αδικαιολόγητη καθυστέρηση ο διάδικος στερείται τα χρήματα στα οποία δικαιούται από δικό του σφάλμα (Βλ. Birkett v. Hayes and Another (1982) 2 All E R 710 (C.A.)).

Από τον φάκελο της υπόθεσης προκύπτει ότι υπάρχει καθυστέρηση στην προώθηση της αγωγής για την οποία ευθύνεται αποκλειστικά η Ενάγουσα. Ενώ το επίδικο περιστατικό επισυνέβη στις 10.7.09 το γενικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα καταχωρήθηκε στις 6.7.10, ήτοι μετά πάροδο 1 έτους. Κανένας, όμως, λόγος δεν καταδείχθηκε που να δικαιολογεί την πιο πάνω καθυστέρηση. Επίσης, ενώ το γενικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα καταχωρήθηκε στις 6.7.10 η Έκθεση Απαίτησης καταχωρήθηκε στις 17.9.12 ενώ σημείωμα εμφάνισης από τον Εναγόμενο είχε καταχωρηθεί από τις 2.9.10. Με άλλα λόγια καταχωρήθηκε Έκθεση Απαίτησης 3 χρόνια μετά το επίδικο δυστύχημα χωρίς και πάλι να δοθεί οποιαδήποτε εξήγηση ή λόγος γι’ αυτήν την καθυστέρηση.

Επιτρέποντας στην Ενάγουσα ένα χρονικό διάστημα της τάξης των 6 μηνών για να καταχωρήσει την αγωγή της και να συμπληρώσει τις έγγραφές της προτάσεις προκύπτει ότι η Ενάγουσα ευθύνεται για καθυστέρηση στην προώθηση της υπόθεσης της της τάξης των 2½ ετών.

Συνακόλουθα κρίνω ορθό και δίκαιο όπως στο ποσό των Ευρώ 8.000,00 σεντ που επιδίκασα ως γενικές αποζημιώσεις ο τόκος αρχίζει 2½ έτη μετά το επίδικο ατύχημα. Επιδικάζω, λοιπόν, τόκο προς 5,5% ετησίως επί του ποσού των Ευρώ 8.000,00 σεντ από 16.1.12 μέχρι 31.12.14 και 4% ετησίως επί του ιδίου ποσού από 1.1.15 μέχρι εξόφλησης.

Στην υπόθεση Φοινικαρίδης & άλλη ν. Γεωργίου & άλλων (1991) 1 ΑΑΔ 475, που πιο πάνω μνημονεύεται, αναφέρθηκαν τα ακόλουθα σε σχέση με τον τόκο που θα πρέπει να επιδικάζεται επί των ειδικών ζημιών:

«Το ύψος των ειδικών ζημιών είναι γνωστό κατά το χρόνο της δίκης και, ως θέμα αρχής, το ορθό θα ήταν να επιδικάζεται τόκος από την ημερομηνία κατά την οποία ο ενάγων είχε υποστεί την κάθε ζημιά. Ομως αυτό θα συνεπαγόταν πολυδιάσπαση των ποσών και ενασχόληση με πολλές αριθμητικές πράξεις συνήθως με αντικείμενο μικρά ποσά κάθε φορά. Αναφέρεται το παράδειγμα της απώλειας απολαβών που είναι σταδιακή και που εκτείνεται στη μεγάλη καμιά φορά περίοδο από την ημέρα της γέννησης του αγώγιμου δικαιώματος ως τη δίκη. Έτσι, ευνοήθηκε η προσέγγιση του θέματος πάνω σε γενικές γραμμές και προκρίθηκε ως δίκαιη η επιδίκαση τόκου πάνω στο συνολικό ποσό των ειδικών αποζημιώσεων που επιδικάζονται, από την ημέρα της γέννησης του αγώγιμου δικαιώματος ως τη δίκη, μειωμένου όμως κατά το μισό ώστε να αντισταθμιστεί το γεγονός ότι δεν προκύπτει όλη η ζημιά από την αρχή. Τονίζεται πως αυτό μόνο σε συνηθισμένες περιπτώσεις. Δεν αποκλείεται διαφορετική προσέγγιση όταν τα ιδιαίτερα περιστατικά της κάθε υπόθεσης το δικαιολογούν».

Κρίνω πως η πιο πάνω προσέγγιση είναι πρόσφορη στην κρινόμενη περίπτωση. Συνακόλουθα επιδικάζω επί του ποσού των Ευρώ 2.666,51 σεντ τόκο προς 5,5% ετησίως από 16.1.12 μέχρι 31.12.14 και 4% ετησίως επί του ιδίου ποσού από 1.1.15 μέχρι εξόφλησης.

Συνακόλουθα εκδίδεται απόφαση υπέρ της Ενάγουσας και εναντίον του Εναγόμενου για το ποσό των Ευρώ 10.666,51 σεντ πλέον τόκο προς 5,5% ετησίως επί του ποσού των Ευρώ 8.000,00 σεντ από 16.1.12 μέχρι 31.12.14 και τόκο προς 4% ετησίως επί του ποσού των Ευρώ 8.000,00 σεντ από 1.1.15 μέχρι εξόφλησης πλέον τόκο προς 5,5% ετησίως επί του ποσού των Ευρώ 2.666,51 σεντ από 16.1.12 μέχρι 31.12.14 και τόκο προς 4% ετησίως επί του ποσού των Ευρώ 2.666,51 σεντ από 1.1.15 μέχρι εξόφλησης πλέον δικηγορικά έξοδα στην κλίμακα της αγωγής όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο.

(Υπ.) ………………………………..

Π. Μιχαηλίδης, Ε. Δ.

Πιστό Αντίγραφο

Πρωτοκολλητής

Αναφορά: Τροχαίο Δυστύχημα – Αποζημιώσεις

Subject: Civil / Other Actions / Final

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο