Court dismisses amendment request for new claims based on facts occurring after the writ date.

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

HOMEROS TH. COURTIS AND OTHERS ν. PANOS K. IASONIDES (1970) 1 CLR 180

COSTS NICOLAOU TSIAPPAS ν. REPUBLIC OF CYPRUS THROUGH THE DISTRICT OFFICER NICOSIA (1974) 1 CLR 167

EVRIPIDOU AND ANOTHER ν. KANNAOUROU (1985) 1 CLR 24

Χριστοδούλου ν. Χριστοδούλου & άλλης (1991) 1 ΑΑΔ 934

Χρίστου ν. Στυλιανού (1992) 1 ΑΑΔ 704

Saba & Co. (T.M.P.) ν. T.M.P. Agents (1994) 1 ΑΑΔ 426

Agini Latouf Anna ν. Eθνικής Tράπεζας Eλλάδος A.E. (1999) 1 ΑΑΔ 11

Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας στους οποίους κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας Δ.25

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:EDPAF:2016:A84

ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ

ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Αγιομαμίτη, Ε.Δ.

Αρ. Αγωγής: 3403/11

Μεταξύ:

Διαχειριστικής Επιτροπής του Κτηριακού Συγκροτήματος DIANA 39

από την Κάτω Πάφο

Ενάγουσας

και

1. Γεώργου Κουτσόφτα, από την Πάφο

2. Έλενας Χαραλάμπους, από την Πάφο

Εναγομένων

- - - - - - - - - - - - - -

Αίτηση ημερομηνίας 22.09.2015

19.04.2016

Για την Ενάγουσα – Αιτήτρια: κα Αναστάση για Πολύκαρπος Φιλίππου

& Συνεργάτες ΔΕΠΕ

Για τον Εναγόμενο 1 – Καθ’ ου η Αίτηση: κα Σταυρινού για κα

Ε. Σωκράτους

Για την Εναγόμενη 2 – Καθ’ ης η Αίτηση: κα Σ. Σωκράτους

Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η

Η Ενάγουσα (στο εξής θα καλείται ως η «Αιτήτρια») με το ειδικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα ισχυρίζεται ότι είναι η διαχειριστική επιτροπή του κτιριακού συγκροτήματος γνωστού ως “Diana 39”. Υπό την ιδιότητα της αυτή διεκδικεί το ποσό των €1.129,15 το οποίο κατ’ ισχυρισμό οφείλουν οι Εναγόμενοι 1 και 2 (στο εξής «Καθ’ ων η Αίτηση») ως έξοδα διαχείρισης και/ή συντήρησης των κοινόχρηστων χώρων του προαναφερόμενου συγκροτήματος για την περίοδο 01.09.09 – 31.08.10 και 01.01.11 – 31.12.11.

Οι Καθ’ ων η Αίτηση στην κοινή Υπεράσπιση και Ανταπαίτηση τους εγείρουν προδικαστικές ενστάσεις που αφορούν τη νομιμότητα της σύστασης της Αιτήτριας και της ικανότητας της να προωθήσει την παρούσα αγωγή. Άνευ βλάβης των προδικαστικών ενστάσεων τους ισχυρίζονται ότι κατέβαλλαν κατ’ έτος το ποσό των €400,00 περίπου ως συνεισφορά κοινοχρήστων και έχουν καλύψει τη συνεισφορά τους μέχρι το τέλος του 2011. Περαιτέρω, με την Ανταπαίτηση τους αξιώνουν επιστροφή του ποσού των €2.400,00 που κατ’ ισχυρισμό κατέβαλαν στην Αιτήτρια.

Η Αιτήτρια με την υπό κρίση αίτηση ημερομηνίας 22.09.15 εξαιτείται την τροποποίηση της Έκθεσης Απαίτησης, έτσι ώστε να συμπεριλάβει και τα κοινόχρηστα των περιόδων 01.01.12 – 31.12.12, 01.01.13 – 31.12.13, 01.01.14 – 31.12.14 και 01.01.15 – 31.12.15, τα οποία κατά τον ισχυρισμό της δεν πληρώθηκαν από τους Καθ’ ων η Αίτηση.

Στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την Αίτηση ο ενόρκως δηλών αναφέρει, μεταξύ άλλων, ότι λόγω του μεγάλου χρονικού διαστήματος που μεσολάβησε από την καταχώρηση της αγωγής προέκυψαν περαιτέρω χρεώσεις κοινόχρηστων εξόδων. Οι εν λόγω χρεώσεις, εξ’ όσων τον συμβουλεύουν οι δικηγόροι της Αιτήτριας, μπορούν να συμπεριληφθούν στην απαίτηση της καθώς πηγάζουν από τα ίδια επίδικα γεγονότα μεταξύ των ιδίων διαδίκων.

Οι Καθ’ ων η Αίτηση αντέδρασαν στην υπό κρίση Αίτηση καταχωρώντας στις 26.01.16 ξεχωριστές ενστάσεις, πανομοιότυπου ωστόσο περιεχομένου. Στις ενστάσεις καταγράφονται 23 συνολικά λόγοι ένστασης οι οποίοι όμως μπορούν να συνοψισθούν στο ότι δια της αιτούμενης τροποποίησης επιχειρείται η εισαγωγή νέας βάσης αγωγής και νέων αξιώσεων αφενός και αφετέρου στο ότι υπήρξε υπέρμετρη καθυστέρηση για την οποία δεν δίδεται οποιαδήποτε βάσιμη αιτιολογία. Στις ένορκες δηλώσεις που υποστηρίζουν τις ενστάσεις, το περιεχόμενο των οποίων επίσης είναι ταυτόσημο, επαναλαμβάνονται ουσιαστικά οι λόγοι ένστασης και προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι χωρίς επηρεασμό των δικαιωμάτων των Καθ’ ων η Αίτηση έχει πληρωθεί το συνολικό ποσό των €1.600 σε λογαριασμό που διατηρεί η Αιτήτρια για τα κοινόχρηστα έξοδα από 01.01.12 – 31.12.15.

Η ακρόαση της υπό κρίση Αίτησης διεξήχθη στη βάση των ενόρκων δηλώσεων και οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων με τις αγορεύσεις τους προέβαλαν την εκατέρωθεν επιχειρηματολογία τους. Τόσο η Αίτηση, οι ενστάσεις με τις αντίστοιχες ένορκες δηλώσεις, όσο και οι αγορεύσεις των συνηγόρων έχουν μελετηθεί και λαμβάνονται υπόψη στο σύνολο τους.

Νομική βάση της υπό κρίση αίτησης αποτελεί η Δ.25 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Το θέμα της τροποποίησης των δικογράφων, ανάγεται στην άσκηση της διακριτικής εξουσίας των Δικαστηρίων και έτυχε εκτεταμένης και βαθιάς αναλύσεως σε πάρα πολλές αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου, μεταξύ των οποίων οι υποθέσεις Courtis v. Iasonides (1970) 1 C.L.R.180, Evripidou v. Kannaourou (1985) 1 C.L.R.24, Nicolaides v. Yerolemi (1980) 1 C.L.R.1, Tsiappas v. The Republic (1974) 1 C.L.R.167, Φοινιώτης ν. Greenmar Navigation (1989) 1(E) Α.Α.Δ. 33, Χριστοδούλου ν Χριστοδούλου κ.α. (1991) 1 Α.Α.Δ. 934.

Στην υπόθεση Χριστοδούλου ν. Χριστοδούλου κ.α. (1991) 1 Α.Α.Δ. 934 αναφέρεται πως:

«Αναμφίβολα η σύγχρονη τάση, όπως βγαίνει από τη σχετική νομολογία, είναι τα Δικαστήρια να επιτρέπουν τροποποιήσεις στις κατάλληλες υποθέσεις, ακόμη και όταν τέτοια τροποποίηση είναι αποτέλεσμα αμέλειας ή καθυστέρησης, νοουμένου βέβαια ότι δεν θα προκληθεί αδικία στην άλλη πλευρά που δεν θα μπορούσε να αποζημιωθεί με χρήμα.»

Επίσης, στην υπόθεση Anna Latouf Agini v. Εθνικής Τράπεζας Ελλάδος (1999) 1 Α.Α.Δ. 11, αναφέρθηκαν τα εξής σχετικά:

«Η τροποποίηση δικογράφου είναι εφικτή σε κάθε περίπτωση που αυτό κρίνεται αναγκαίο για τον προσδιορισμό της ουσίας της διαφοράς ή για την αποτροπή της πολλαπλότητας των διαδικασιών. Εξαίρεση αποτελούν οι περιπτώσεις που η τροποποίηση δυνατόν να επιφέρει βλάβη στον αντίδικο ή ακόμη εκεί που η κακή πίστη του αιτητή είναι εμφανής.»

Η θεμελιακή αρχή που ξεπροβάλλει από τις αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου είναι πως η τροποποίηση ενός δικογράφου είναι εφικτή σε κάθε περίπτωση που κρίνεται αναγκαία για τον προσδιορισμό της ουσίας της διαφοράς και για την αποτροπή της πολλαπλότητας των νομικών διαδικασιών.

Όπως έχει ήδη αναφερθεί ο βασικός πυλώνας της ένστασης των Καθ’ ων η Αίτηση εντοπίζεται στο ότι με την αιτούμενη τροποποίηση επιχειρείται η εισαγωγή νέας βάσης αγωγής και νέων αξιώσεων. Αποτελεί κοινό έδαφος ότι η παρούσα αγωγή καταχωρήθηκε στις 23.12.11 και με αυτήν αξιώνονται ισχυριζόμενες οφειλές κοινοχρήστων σε σχέση με τις περιόδους 01.09.09 – 31.08.10 και 01.01.11 – 31.12.11. Η Αιτήτρια με την αιτούμενη τροποποίηση επιχειρεί να εισάξει αξιώσεις για κατ’ ισχυρισμό οφειλόμενα κοινόχρηστα των περιόδων 01.01.12 – 31.12.12, 01.01.13 – 31.12.13, 01.01.14 – 31.12.14 και 01.01.15 – 31.12.15.

Δεν χωρεί επομένως αμφιβολία ότι σε περίπτωση έγκρισης της υπό κρίση Αίτησης, αυτό θα συνεπάγεται την εισαγωγή νέων βάσεων αγωγής που θα αφορούν τα κατ’ ισχυρισμό οφειλόμενα κοινόχρηστα των προαναφερόμενων περιόδων. Η ευπαίδευτη συνήγορος της Αιτήτριας στη γραπτή αγόρευση της, επικαλούμενη σχετική νομολογία, εισηγείται ότι η εισαγωγή νέας βάσης αγωγής και νέων αξιώσεων δεν οδηγεί άνευ ετέρου στην απόρριψη αίτησης για τροποποίηση.

Η κα. Αναστάση έχει δίκαιο ως προς τη γενική αυτή αρχή. Στην υπόθεση SABA & CO (T.M.P) v. T.M.P AGENTS (1994) 1 Α.Α.Δ. 426 το θέμα τέθηκε ως εξής:

«Η διαπίστωση πως επιδιώκεται η εισαγωγή νέας βάσης αγωγής δεν οδηγεί χωρίς άλλο σε απόρριψη αίτησης για τροποποίηση. [Βλ. Περικτιόνη Χρίστου ν. Ανδρέα Στυλιανού Αζά (1992) 1 Α.Α.Δ. 704].»

Τα πιο πάνω ωστόσο αποτελούν απλά τη γενική αρχή και όχι απόλυτο κανόνα. Στο Annual Practice του 1958 στην ανάλυση της Ο.28 των παλαιών Αγγλικών Θεσμών, η οποία αντιστοιχεί με την παλαιά Δ.25 των δικών μας Θεσμών η οποία εφαρμόζεται στην παρούσα περίπτωση, στον υπότιτλο “New Case” στη σελίδα 627 αναφέρονται, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα (οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου):

«New Case. – The Court will not refuse to allow an amendment simply because it introduces a new case (Budding v. Murdoch, 1 Ch. D. 42; Hubbuck v. Helms, 56 L.J. Ch. p. 539). But it will do so where the amendment would change the action into one of a substantially different character which would more conveniently be the subject of a fresh action (Raleigh v. Goschen, [1898] 1 Ch. p. 81; Edevain v. Cohen, 41 Ch. D. p. 567, and Behn v. Bloom (1911), 132 L.T.J. 87), or where the amendment will still leave the plaintiff without any title to sue at date of writ (Creed v. Creed, [1913] 1 Ir. R. 48); or where the cause of action sought to be introduced by the amendment did not exist at the date of the writ (Eshelby v. Federated European bank, [1932] 1 K.B. 254; on appeal, ib. 429, C.A.);»

Μία επομένως από τις περιπτώσεις που το Δικαστήριο δεν θα επιτρέψει την τροποποίηση είναι όταν η νέα βάση αγωγής δεν υφίστατο κατά τον χρόνο καταχώρησης του κλητηρίου εντάλματος. Στην προκείμενη περίπτωση οι νέες βάσεις αγωγής προέκυψαν μετά τις 23.12.11, καθώς αφορούν τις περιόδους από 01.01.12 – 31.12.15. Δεν χωρεί επομένως αμφιβολία ότι η αιτούμενη τροποποίηση αφορά βάσεις αγωγής οι οποίες δεν υπήρχαν κατά τον χρόνο καταχώρησης του κλητηρίου εντάλματος και στηρίζεται σε γεγονότα μεταγενέστερα της 23.12.11.

Υπό το φως των πιο πάνω η υπό κρίση Αίτηση δεν μπορεί παρά να απορριφθεί. Οποιαδήποτε άλλη κατάληξη θεωρώ ότι θα δημιουργούσε μία διαρκή αβεβαιότητα ως προς τα επίδικα θέματα, καθώς ανά πάσα στιγμή θα μπορούσαν να εισάγονται νέες αξιώσεις στηριζόμενες σε γεγονότα που θα λάμβαναν χώρα σε χρόνο μεταγενέστερο του χρόνου καταχώρησης του εκάστοτε κλητηρίου εντάλματος δημιουργώντας έτσι μία ατέρμονη αντιδικία. Κατά συνέπεια η αιτούμενη τροποποίηση δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι αποσκοπεί στον προσδιορισμό της ουσίας της διαφοράς ή στην αποφυγή της πολλαπλότητας των διαδικασιών.

Ως εκ των ανωτέρω η αίτηση ημερομηνίας 22.09.15 απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των Καθ’ ων η Αίτηση και εναντίον της Αιτήτριας όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή, θα εγκριθούν από το Δικαστήριο και θα είναι εισπρακτέα στο τέλος της αγωγής.

(Υπ.) ...............................................

Μ. Αγιομαμίτης, Ε.Δ.

Πιστόν αντίγραφο

Πρωτοκολλητής

Subject: Civil/Other Actions/Interim

Αναφορά: Αίτηση Τροποποίησης Έκθεσης Απαίτησης

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο