Legislator Case Law & Legislation
Αρ. Αγωγής 2624/16 AI generated

Court dismisses ex-parte interim injunction application due to lack of urgency and failure to serve notice.

Case Number Αρ. Αγωγής 2624/16
Court / Authority
Jurisdiction Cyprus (CY)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The District Court of Nicosia dismissed a unilateral application for an interim injunction against a resort company. The plaintiff argued for immediate relief to enforce a written agreement and prevent asset dissipation, but failed to demonstrate sufficient urgency. The court ruled that without compelling circumstances justifying an ex-parte order, the application must be heard with notice to the defendant.

Legislator headnote

AI generated

Article 9(1) of the Civil Procedure Law; Article 32 of the Courts Law: An ex-parte interim order is an exceptional measure requiring proof of urgency; if urgency is not established, the court must order service of notice to the opposing party.

Keywords

AI generated
ex-parte interim order urgency requirement service of notice asset dissipation unilateral application civil procedure law interim injunction

Cited Legislation

AI generated
Article 9(1) of the Civil Procedure Law, Chapter 6
Article 32 of the Courts Law, 1960
Order D.48, Section 8(3) of the Civil Procedure Institutions

Cited Case Law

AI generated
In re B.P. (Cyprus Ltd) (1996) 1(B) A.A.D. 861
Louis Vuitton v. Dermosak & Others (1992) 1 A.A.D. 1453
Brookmil Ltd (2012) 1(A) A.A.D. 897
Cyprus Sulphur & Others v. Paralama Ltd (1990) 1 A.A.D. 1051
ECLI:CY:EDLEM:2016:A467
Court dismisses ex-parte interim injunction application due to lack of urgency and failure to serve notice.
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Cyprus Sulphur κ.α. ν. Παραρλάμα Λτδ. (1990) 1 ΑΑΔ 1051

Vuitton ν. Δέρμοσακ Λτδ και άλλης (1992) 1 ΑΑΔ 1453

Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας στους οποίους κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας Δ.48

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:EDLEM:2016:A467

ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ

ΕΝΩΠΙΟΝ: A. Πούγιουρου, Π.Ε.Δ.

Αρ. Αγωγής 2624/16

Μεταξύ:

Jordan Gillian, εξ Αγγλίας και νυν εις Πάφο

Ενάγουσας

-και-

Aphrodite Hills Resort Ltd, εκ Λεμεσού

Εναγομένων

Μονομερής αίτηση ημερ. 21.10.2016 για προσωρινό διάταγμα

8 Νοεμβρίου 2016

Για ενάγουσα-αιτήτρια: κ. Ν. Νικολάου

ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ

(Ex-tempore)

Με Κλητήριο Ένταλμα (O.2 R.1) ημερομηνίας 13.9.2016 η ενάγουσα αξιώνει ειδική εκτέλεση της γραπτής συμφωνίας ημερομηνίας 10.10.2002 που είναι κατατεθειμένη στο Επαρχιακό Κτηματολόγιο Πάφου με αρ. ΠΩΛ2757/2002 και άλλες δηλωτικές αποφάσεις καθώς και αποζημιώσεις.

Στις 19.9.2016 καταχωρήθηκε σημείωμα εμφάνισης εκ μέρους της εναγόμενης και στις 3.10.2016 η Έκθεση Απαίτησης από πλευράς ενάγουσας. Στις 21.10.2016 καταχωρήθηκε η υπό κρίση μονομερής αίτηση με την οποία επιδιώκεται η έκδοση εναντίον της εναγόμενης απαγορευτικού διατάγματος υποθήκευσης ή επιβάρυνσης ή αποξένωσης της επίδικης περιουσίας δηλαδή της έπαυλης με αριθμό εγγραφής 8363 στα Κούκλια της επαρχίας Πάφου, ημερομηνίας 23.12.2009, μέχρι πλήρους εκδίκασης και έκδοσης απόφασης στην αγωγή.

Κατά την ακρόαση της αίτησης ζητήθηκε από το δικηγόρο της αιτήτριας να αγορεύσει επί του θέματος του κατεπείγοντος ή των εξαιρετικών περιστάσεων, ώστε το Δικαστήριο να επιληφθεί μονομερώς της αίτησης.

Όπως προβλέπεται στο άρθρο 9(1) του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ.6, κάθε διάταγμα το οποίο το Δικαστήριο έχει εξουσία να εκδώσει δύναται, όταν αποδειχθεί το κατεπείγον ή άλλες ιδιαίτερες περιστάσεις, να εκδοθεί με αίτηση ενός εκ των διαδίκων χωρίς ειδοποίηση στον άλλο.

Η κατάδειξη του στοιχείου του κατεπείγοντος αποτελεί δικαιοδοτικό όρο, προϋπόθεση για την επίκληση της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου. [Βλ. In re B.P. (Cyprus Ltd) (1996) 1(B) Α.Α.Δ. 861].

Όπως τονίστηκε και στη Louis Vuitton v. Δερμοσάκ κ.ά. (1992) 1 Α.Α.Δ. 1453, στη σελίδα 1462, η έκδοση προσωρινού διατάγματος ex-parte συνιστά εξαιρετικό μέτρο εφόσον παρέχεται κατά παρέκκλιση του κανόνα της φυσικής δικαιοσύνης που αποκλείει την απόδοση θεραπείας, χωρίς την παροχή ευκαιρίας στον αντίδικο να ακουστεί.

Διεξήλθα με προσοχή το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης της ενάγουσας, ημερομηνίας 21.10.2016, που συνοδεύει την αίτηση. Πουθενά δεν εντοπίζεται οποιοδήποτε στοιχείο που να κατατείνει στο ότι η περίπτωση είναι επείγουσα και εξαιρετική ώστε το Δικαστήριο να προχωρήσει στην έκδοση του αιτούμενου διατάγματος χωρίς την παροχή ευκαιρίας στον αντίδικο ν’ ακουστεί. Τα όσα ανέφερε ο δικηγόρος της αιτήτριας στην αγόρευση του προς υποστήριξη του μονομερούς της αίτησης αναφέρονται στην ουσία της αίτησης και χωρίς να προσθέσει οτιδήποτε στους ισχυρισμούς της αιτήτριας στην ένορκη δήλωση της, ως προς το κατεπείγον. Απλά αναφέρθηκε σε φόβο από πλευράς αιτήτριας μήπως αποξενωθεί η επίδικη περιουσία, ενόψει του ότι κινήθηκαν και από άλλα άτομα αγωγές εναντίον της εναγόμενης. Από την άλλη όλη η ένορκη δήλωση της αιτήτριας αναφέρεται στην εκπλήρωση των προϋποθέσεων του άρθρου 32 του Νόμου 14/60 ότι δηλαδή έχει ισχυρή υπόθεση με πιθανότητες επιτυχίας και ότι αν δεν εκδοθεί το διάταγμα θα καταστεί αδύνατη η απονομή της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο, εφόσον θα είναι αδύνατη η ειδική εκτέλεση της γραπτής συμφωνίας.

Ενόψει των πιο πάνω κρίνω ότι δεν συντρέχει το στοιχείο του κατεπείγοντος στο βαθμό που θα πρέπει να εκδοθεί τέτοιας δραστικής εμβέλειας διάταγμα στην απουσία του καθ’ ου η αίτηση.

Σημειώνεται ότι ακόμη και να στοιχειοθετείται το κατεπείγον το Δικαστήριο έχει διακριτική εξουσία σύμφωνα με τις πρόνοιες της Δ.48 θ.8(3) των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών να δώσει οδηγίες όπως μια μονομερής αίτηση γίνει δια κλήσεως με ειδοποίηση στα πρόσωπα που κρίνει σκόπιμο να λάβουν γνώση.

Στην Brookmil Ltd (2012) 1(A) Α.Α.Δ. 897 στη σελ. 905 αναφέρθησαν τα εξής:

«Όπως έχει δε ερμηνευθεί αυτή η διαταγή, μεταξύ άλλων στην υπόθεση Cyprus Sulphur κ.ά. v. Παραρλάμα Λτδ (1990) 1 Α.Α.Δ. 1051, στη σελίδα 1066, και μετά την απόδειξη του κατεπείγοντος, το Δικαστήριο δεν έχει τότε υποχρέωση να προχωρήσει μονομερώς στην εξέταση της ουσίας και να διαγνώσει εάν ικανοποιούνται τα κριτήρια που θέτει το Άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου. Το Δικαστήριο διατηρεί και τότε τη διακριτική ευχέρεια να προχωρήσει με τη μονομερή αίτηση ή αντίθετα να δώσει οδηγίες για αίτηση με κλήση και ειδοποίηση προς την άλλη πλευρά.»

Ενόψει των πιο πάνω κρίνω ότι η αίτηση για απαγορευτικό διάταγμα θα έπρεπε να γίνει δια κλήσεως με ειδοποίηση στην εναγόμενη, ώστε αυτή να λάβει γνώση της διαδικασίας.

Κατά συνέπεια η υπό κρίση μονομερής αίτηση απορρίπτεται.

Καμιά διαταγή για έξοδα.

(Υπ.) ………………………………………….

Α. Πούγιουρου, Π.Ε.Δ.

Πιστόν Αντίγραφο,

Πρωτοκολλητής

/ΞΠ

Subject: Civil / Other Actions / Interim

Αναφορά: Αίτηση για προσωρινό διάταγμα

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο