Cyprus Court dismisses foreign defendants' security for costs application citing bilateral treaty obligations.

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Alahmari ν. Alia Airline (1990) 1 ΑΑΔ 434

Petrov (1996) 1 ΑΑΔ 535

Αναφορικά με την αίτηση του Ivanov Igor Borisovich (2000) 1 ΑΑΔ 1899

Romir Monitoring ν. MB Romir Holdings Ltd (2008) 1 ΑΑΔ 106

Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας στους οποίους κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας Δ.48

Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας Δ.60

Κυπριακή νομοθεσία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Ν. 34(III)/2001 - Ο Περί του Πρωτοκόλλου μεταξύ της Κυβέρνησης της Κυπριακής Δημοκρατίας και της Κυβέρνησης της Ρωσικής Ομοσπονδίας για το Ευρετήριο των Διμερών Συμφωνιών (Κυρωτικός) Νόμος του 2001

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:EDLEM:2016:A194

ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ

ΕΝΩΠΙΟΝ: Ρ. Λιμνατίτου, Α.Ε.Δ.

Αρ. Αγωγής: 2028/14

Mεταξύ:

1. ΑLEXEY TOSKHOPARAN, από τη Ρωσία

2. ANZHELIKA TOSKHOPARAN, από τη Ρωσία

Εναγόντων

και

1. COUNTRY ROSE LIMITED, (HE 100176) από τη Λεμεσό

FINE LIFE LIMASSOL LTD, (HE 272166) από τη Λεμεσό

Εναγομένων

Αίτηση ημερ. 12.11.15

27.4.16

Για τους αιτητές-εναγόμενους 2: Koς Τριγκής για Φώτος Γ. Πιττάτζης Δ.Ε.Π.Ε.

Για τους καθ’ων η αίτηση-ενάγοντες: Kος Αργυρού για Σωτήρης Αργυρού Δ.Ε.Π.Ε.

ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ

Με την παρούσα αίτηση οι αιτητές-εναγόμενοι 2 ζητούν:

«Διάταγμα του Δικαστηρίου διατάττον τον Ενάγοντα όπως δώσει εντός 20 ημερών από την ημερομηνία του τοιούτου διατάγματος ασφάλειαν δια τα έξοδα εις το ποσό των €5.000,00 ή /και οιουδήποτε άλλου ποσό ήθελε το Δικαστήριο κρίνει ορθό – και διάταγμα όπως η περαιτέρω διαδικασία ανασταλεί μέχρις ότου δοθεί τέτοια ασφάλεια και εν περιπτώσει που δεν θα δοθεί τέτοια ασφάλεια εντός του χρόνου που θα εγκρίνει το Δικαστήριο ή η αγωγή να απορριφθεί με έξοδα.»

Η αίτηση βασίζεται επί των Θεσμών περί Πολιτικής Δικονομίας Δ.60 θ.1 και 5 και Δ.48 θ.9(t).

Η αίτηση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση της Mαρίας Χριστοφή στην οποία αναφέρει ότι είναι μια εκ των διευθυντών των εναγομένων 2 και γνωρίζει προσωπικά τα γεγονότα. Σε σχέση με τα νομικά θέματα που αφορούν την υπόθεση ενημερώθηκε από το δικηγόρο που χειρίζεται την υπόθεση κ. Θεόδωρο Τριγκή. Όπως αναφέρει περαιτέρω στην ένορκη δήλωση, οι ενάγοντες είναι αλλοδαποί, μόνιμοι κάτοικοι εξωτερικού και εξ όσων γνωρίζει οι ενάγοντες δεν έχουν περιουσία στην Κύπρο εκτός από την επίδικη της οποίας το ιδιοκτησιακό καθεστώς ακόμη να οριστικοποιηθεί. Σε περίπτωση που η παρούσα αγωγή απορριφθεί εναντίον των εναγομένων 2 δεν θα μπορέσουν να ανακτήσουν τα έξοδα τα οποία θα υποστούν και τα οποία δύναται να ανέλθουν πέραν του ποσού των €5.000.

Στην αίτηση των αιτητών καταχώρισαν ένσταση οι καθ’ων η αίτηση-ενάγοντες προβάλλοντας τους πιο κάτω λόγους ένστασης:

1. Η Εναγόμενη αρ. 2 – Αιτήτρια, δια της ενόρκου δηλώσεως της κας Μαρίας Χριστοφή, δεν παρουσιάζει σοβαρούς και/ή επαρκείς και/ή οποιουσδήποτε ικανοποιητικούς λόγους που να δικαιολογούν το αιτητικό της παρούσας αίτησης. Συγκεκριμένα:

1.1 To περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την αίτηση είναι γενικό, ασαφή, αόριστο, ελλιπή και ατεκμηρίωτο ενώ δεν συνάδει με την σχετική νομολογία.

1.2 Δεν παρέχονται καθόλου και/ή επαρκή και/ή βάσιμα δικαιολογητικά και/ή τεκμήρια και/ή αξιόπιστη και/ή ικανή μαρτυρία που να υποστηρίζουν τη θέση της Εναγόμενης αρ. 2 – Αιτήτριας αναφορικά με την ύπαρξη εύλογης υπόνοιας και/ή την ενδεχόμενη ανικανότητα των Εναγόντων – Καθ’ων η αίτηση, να καταβάλλουν οποιοδήποτε ποσό ως δικηγορικών εξόδων σε περίπτωση που η αγωγή απερρίφθη.

1.3 Δεν προσκομίστηκε οποιαδήποτε μαρτυρία και/ή δεν κατατέθηκε οποιοδήποτε τεκμήριο και/ή κατάλογος προϋπολογισμού των εξόδων έτσι ώστε να δικαιολογεί και/ή να επεξηγεί και/ή να εξειδικεύει καθ’ οιονδήποτε τρόπο το ζητούμενο ποσό και/ή την αιτούμενη έκδοση διατάγματος ασφάλειας εξόδων ύψους €5.000.-.

2. Οι Ενάγοντες – Καθ’ων η αίτηση έχουν ικανή περιουσία να καλύψουν ενδεχόμενο έξοδα εναντίον τους και/ή δεν έχει καταδειχθεί καθ’ οιονδήποτε τρόπο και/ή η Εναγόμενη αρ. 2 - Αιτήτρια, δεν έχει αποσείσει το βάρος των ισχυρισμών της περί αφερεγγυότητας των Εναγόντων – Καθ’ων η αίτηση με αξιόπιστη μαρτυρία.

3. Δεν συντρέχουν όλες οι αναγκαίες προϋποθέσεις και/ή δεν υπάρχουν οι «ειδικές περιστάσεις», οι οποίες θα πρέπει να συνυπάρχουν δια την έκδοση τέτοιου είδους διατάγματος.

4. Η Εναγόμενη αρ. 2 – Αιτήτρια απέτυχε να καταδείξει καθ’ οιονδήποτε τρόπο ότι έχει καλή υπόθεση και/ή υπεράσπιση και/ή ορατή πιθανότητα επιτυχίας «a real prospect» στην απαίτηση την Εναγόντων – Καθ’ων η αίτηση.

5. Η έκδοση του αιτούμενου διατάγματος δεν εξυπηρετεί τους σκοπούς της δικαιοσύνης, ενώ κάτι τέτοιο θα ήταν άδικο και ενεπιεικές για τους Ενάγοντες – Καθ’ων η αίτηση, αφού κάτι τέτοιο παραβιάζει τα δικαιώματα τους, όπως αυτά κατοχυρώνονται στα άρθρα 30.2 του Συντάγματος και 6.1 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την Προάσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Θεμελιωδών Ελευθεριών.

6. Η παρούσα αίτηση αποτελεί κατάχρηση της διαδικασίας του Δικαστηρίου (abuse of the process of the Court) καθώς και της Συνταγματικής επιταγής για την γρήγορη απονομή της δικαιοσύνης αφού σκοπός της είναι να εμποδίσει και/ή να αποτρέψει την έναρξη και/ή την προώθηση της διαδικασίας.

Τα γεγονότα πάνω στα οποία στηρίζεται η ένσταση των καθ’ων η αίτηση φαίνονται στην ένορκη δήλωση της Αντιγόνης Χριστοδούλου στην οποία αναφέρει ότι είναι δικηγόρος στο δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί τους ενάγοντες και είναι εξουσιοδοτημένη από τους ενάγοντες να προβεί στην ένορκη δήλωση. Γνωρίζει τα γεγονότα που αφορούν την υπόθεση τόσο από μελέτη του φακέλου, όσο και από ιδία γνώση.

Ισχυρίζεται ότι οι αιτητές δεν αναφέρουν στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση ότι έχουν ορατές πιθανότητες επιτυχίας αλλά στηρίζουν το αίτημα τους στο γεγονός ότι οι καθ’ων η αίτηση είναι μόνιμοι κάτοικοι εξωτερικού. Περαιτέρω οι αιτητές όπως αναφέρει δεν έχουν προσκομίσει οποιαδήποτε στοιχεία που να υποστηρίζουν τον ισχυρισμό για οικονομική ανικανότητα των εναγόντων ώστε να δικαιολογούν το φόβο των εναγομένων ότι σε περίπτωση απόρριψης της αγωγής οι ενάγοντες δεν είναι σε θέση να καταβάλουν οποιοδήποτε ποσό ως δικηγορικά έξοδα.

Όπως περαιτέρω αναφέρει οι ενάγοντες έχουν οικονομική επιφάνεια αφού όπως φαίνεται από τα δικόγραφα έχουν εξοφλήσει το τίμημα πώλησης της ακίνητης περιουσίας ύψους €356.000 και η ακίνητη περιουσία έχει εκτιμηθεί στο ποσό των €3.980.700,00. Αναφέρει επίσης στην ένορκη της δήλωση ότι το γεγονός ότι οι ενάγοντες είναι κάτοικοι εξωτερικού, δεν είναι αρκετό για να εκδοθεί το ζητούμενο διάταγμα αλλά το Δικαστήριο θα πρέπει να εξετάσει περαιτέρω άλλους δύο σημαντικούς παράγοντες, την κατοχή περιουσίας εκ μέρους των εναγόντων στην Κύπρο και την ισχύ της υπόθεσης τους.

Είναι η θέση της ενόρκως δηλούσας ότι δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις της έκδοσης του ζητούμενου διατάγματος και ως εκ τούτου η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί.

Στην αγόρευση του ο κ. Αργυρού εκ μέρους των εναγόντων καθ’ων η αίτηση εκτός από την ανάλυση των προϋποθέσεων της Δ.60 θ.1 αναφέρεται και στη Συνθήκη μεταξύ Κύπρου και Ρωσικής Ομοσπονδίας και στους κυρωτικούς Νόμους 172/86 και 34(ΙΙΙ)/2001 και εισηγείται ότι ενόψει της Συνθήκης αυτής το Δικαστήριο δεν μπορεί να εκδώσει το ζητούμενο διάταγμα. Αντίθετα ήταν η θέση του κ. Τριγκή ότι η ερμηνεία του άρθρου 17 του Νόμου 172/86 όπως φαίνεται στο Αγγλικό κείμενο της Συνθήκης καταδεικνύει ότι επαφίεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου η έκδοση ή όχι του διατάγματος και το άρθρο 17 δεν είναι απόλυτο και απαγορευτικό για την έκδοση του διατάγματος.

Η Δ.60 θ.1 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας αναφέρει ότι:

«Ένας ενάγοντας που διαμένει μόνιμα εκτός Κύπρου ή κράτους μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης μπορεί σε οποιοδήποτε στάδιο να διαταχθεί να δώσει ασφάλεια για έξοδα αν και μπορεί να διαμένει προσωρινά στην Κύπρο ή σε Κράτος Μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Νοείται ότι αλλοδαποί εργαζόμενοι με χαμηλά εισοδήματα εξαιρούνται οποιασδήποτε διαταγής για παροχή ασφάλειας εξόδων».

Όπως φαίνεται μέσα από την ίδια την Έκθεση Απαίτησης, οι ενάγοντες είναι σύζυγοι και μόνιμοι κάτοικοι Ρωσίας. Το γεγονός αυτό θέτει το θεμέλιο για την άσκηση της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου (βλ. Abdula Ahmad Alahmari v. Alia The Royal Jordanian Airline (1990) 1 A.A.Δ. 434) και το Δικαστήριο θα πρέπει περαιτέρω να εξετάσει ασκώντας τη διακριτική του εξουσία, τους άλλους δύο παράγοντες, την κατοχή εκ μέρους των εναγόντων περιουσίας και ιδίως ακίνητης στην Κύπρο και δεύτερο, την ισχύ της υπόθεσης τους.

Όπως φαίνεται τόσο στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση αλλά και την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση, η περιουσία που διαθέτουν οι ενάγοντες στην Κύπρο είναι η επίδικη για την οποία έχουν καταβάλει όπως αναφέρουν οι ενάγοντες στην Έκθεση Απαίτησης και στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση ολόκληρο το τίμημα πώλησης που ανέρχεται στις €356.000, ισχυρισμός που παραμένει αναντίλεκτος, η οποία όμως περιουσία δεν έχει μεταβιβαστεί επ’ ονόματι τους και για το λόγο αυτό έχουν καταχωρίσει την παρούσα αγωγή εναντίον των εναγομένων.

Αναντίλεκτος παραμένει επίσης και ο ισχυρισμός των εναγόντων ότι η ακίνητη περιουσία έχει εκτιμηθεί στα €3.980.700,00 και το αγοραπωλητήριο έγγραφο δεν έχει κατατεθεί στο Κτηματολόγιο γεγονός για το οποίο καταλογίζουν ευθύνη στην εναγομένη 2. Ισχυρίζονται περαιτέρω οι ενάγοντες ότι η επίδικη κατοικία δεν έχει μεταβιβαστεί επ’ ονόματι τους λόγω πράξεων και παραλείψεων των εναγομένων και μεγάλο μερίδιο ευθύνης βαρύνει την εναγομένη 2.

Τα όσα αναφέρουν οι καθ’ων η αίτηση στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση, καταδεικνύουν κατά την κρίση μου ότι έχουν καλή βάση αγωγής όμως το ιδιοκτησιακό καθεστώς της ακίνητης περιουσίας παραμένει αβέβαιο και κατά συνέπεια δεν μπορεί να γίνει δεκτή η θέση των εναγόντων ότι διαθέτουν ακίνητη περιουσία στην Κύπρο ιδιαίτερα μάλιστα αφού έχουν και διαζευκτικές απαιτήσεις για επιστροφή του ποσού αγοράς της ακίνητης περιουσίας.

Όπως αναφέρω πιο πάνω, ο κ. Αργυρού εισηγείται ότι στην παρούσα περίπτωση έχει εφαρμογή η Συνθήκη μεταξύ Κύπρου και Ρωσικής Ομοσπονδίας που κυρώθηκε με το Νόμο 172/86 και ισχύει μέχρι σήμερα με βάση το άρθρο 2(4) του Ν.34(ΙΙΙ)/2001 και το Δικαστήριο δεν μπορεί να διατάξει τους ενάγοντες να παράσχουν εγγύηση για τα δικαστικά έξοδα αποκλειστικά για το λόγο ότι είναι αλλοδαποί ή ότι δεν έχουν τη μόνιμη ή προσωρινή διαμονή τους στο έδαφος του συμβαλλόμενου μέρους δηλαδή στο έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση ROMIR MONITORING v. MB ROMIR HOLDINGS LTD (2008) 1 Α.Α.Δ. 106, από τη στιγμή που η Συνθήκη θεωρείται ότι εξακολουθεί να ισχύει, το άρθρο 17 δεν επιτρέπει την έκδοση διατάγματος για παροχή εγγύησης για τα δικαστικά έξοδα εναντίον πολιτών των συμβαλλομένων μερών. Το Ανώτατο Δικαστήριο σε πολλές υποθέσεις που αφορούν το ίδιο θέμα έκρινε ότι η Συνθήκη συνεχίζει να ισχύει όπως επαναλαμβάνει στην υπόθεση ΜΟΝΙΤΟRING με αναφορά στις υποθέσεις Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας (Αρ. 3) (1995) 1 Α.Α.Δ. 362, Vladimir Petrov (1996) 1 A.A.Δ. 535 και Ιvanov Igor Borisovich (2000) 1 A.A.Δ. 1899.

Η ερμηνεία που δόθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο στο άρθρο 17 και η αναφορά ότι «το άρθρο 17 δεν επιτρέπει την έκδοση διατάγματος για παροχή εγγύησης για δικαστικά έξοδα εναντίον πολιτών των συμβαλλομένων μερών», δεν υποστηρίζει τη θέση του κ. Τριγκή ότι η αναφορά του άρθρου στο αγγλικό κείμενο δεν είναι απόλυτη όπως αναφέρεται στο ελληνικό κείμενο, αλλά το αντίθετο.

Ως εκ τούτου και για το λόγο αυτό θεωρώ ότι η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί και απορρίπτεται με έξοδα εναντίον των αιτητών-εναγομένων 2 και υπέρ των καθ’ων η αίτηση-εναγόντων όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή στο τέλος της διαδικασίας.

(Υπ.) ………………………….

Ρ. Λιμνατίτου, Α.Ε.Δ.

Πιστόν αντίγραφο

Πρωτοκολλητής

/ΔΔ

Subject: Civil/Other Actions/Interim

Αναφορά: Ενδιάμεση Απόφαση – Ασφάλεια εξόδων

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο