Court rejects request to delete pleadings, ruling detailed allegations of fraud are necessary and not scandalous.

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

In re Pelmako Development Ltd (1991) 1 ΑΑΔ 246

Μαυρομιχάλη κ.ά. ν. Γεν. Εισ. της Δημοκρατίας (1996) 1 ΑΑΔ 530

Γεωργίου Φίλιππος Γ., ανήλικος δια του πατρός του και φυσικού κηδεμόνος και πλησιέστερου συγγενούς και φίλου αυτού Γιαννάκη Γεωργίου ν. Πέτρου Kαψού (1997) 1 ΑΑΔ 164

Παγκύπριος Eταιρεία Aρτοποιών Λτδ. ν. Σοφοκλή T. Σαββίδη (1997) 1 ΑΑΔ 685

Cyber Group Ltd ν. Κυριάκου Χαραλαμπίδη και Άλλων (2004) 1 ΑΑΔ 1852

Συμβούλιο Αποχετεύσεων Λεμεσού - Αμαθούντος και Άλλος ν.Κυπριακής Δημοκρατίας (2007) 1 ΑΑΔ 21

Αγγελίδου Μιράντα ν. Σοφοκλή Μούσουλου (2012) 1 ΑΑΔ 1846

Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας στους οποίους κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας Δ.19

Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας Δ.20

Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας Δ.25

Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας Δ.27

Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας Δ.48

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:EDLEM:2016:A52

ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ

ΕΝΩΠΙΟΝ: Α. Πούγιουρου, Π.Ε.Δ.

Αγωγή Aρ. 60/13

Μεταξύ:

Rayhill Limited

Εναγόντων

και

1. Glidefern Limited

2. Limited Liability Company «Regional Transport Systems»

3. Xρύσω Γεωργιάδου

4. Quadri-Top Management Co. Ltd

5. Irina Loutchina Skittides

6. Vladimir Skopin

7. Meritservus Secretaries LImited

8. Δημήτρης Ιωαννίδης

9. Erast Z. Tkebuchava

10. Oleg Glavatskih ή Oleg Glavatskin

11. Pencilia Holdings Limited

12. Anatoly Ternavsky

13. Nickolay Bukhantsov

14. CJSC Naftatrans (Zao Naftatrans)

15. Alexander Genadievich Voloshin

Εναγομένων

Αίτηση ημερ. 28.11.2014 για διαγραφή δικογράφου και/ή μέρους του

4 Φεβρουαρίου 2016

Για εναγόμενους 7 & 8-αιτητές: κα Κ. Φιλιππίδου για ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ ΠΑΥΛΟΥ & ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ ΔΕΠΕ (κα Γ. Σιοπαχά ν’ ακούσει απόφαση)

Για ενάγοντες-καθ’ ων η αίτηση: κα Α. Γεωργίου για Χαβιαράς & Φιλίππου ΔΕΠΕ

EΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ

Με την παρούσα αίτηση τους οι εναγόμενοι 7 και 8 εξαιτούνται:

Α. Διάταγμα του Δικαστηρίου για τη διαγραφή ολόκληρης της Έκθεσης Απαίτησης ημερομηνίας 25/10/2013 για το λόγο ότι είναι σκανδαλώδης και/ή επιπόλαιη και/ή ενοχλητική και/ή αντίθετη με τις πρόνοιες των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και/ή τους κανόνες που διέπουν την σύνταξη δικογράφων και/ή η εν λόγω Έκθεση Απαίτησης περιέχει μαρτυρία και/ή ανεπίτρεπτους και/ή άσχετους και/ή μη αναγκαίους ισχυρισμούς.

Β. Διαζευκτικά της παραγράφου Α πιο πάνω, διάταγμα του Δικαστηρίου για τη διαγραφή μέρους της Έκθεσης Απαίτησης και συγκεκριμένα των παραγράφων 11, 15, 17, 18, 20, 21, 22, 23, 25, 27 και 28 ως ανεπίτρεπτες και/ή μη αναγκαίες και/ή σκανδαλώδεις και/ή αποτελούμενες από μαρτυρία επί δικογράφου και/ή ως μέτρο αντινομικό και/ή ως καταχρηστικό της διαδικασίας του Σεβαστού Δικαστηρίου και/ή της απονομής της δικαιοσύνης και/ή που τείνει να προκαταβάλει και/ή περιπλέξει την εκδίκαση της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγής.

Η αίτηση βασίζεται στη Δ.19 θ.θ. 4 και 26, Δ.20, Δ.27 θ.3 και Δ.48 θ.θ. 1 – 4, 6, 10 -12 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών, στις συμφυείς εξουσίες, στη διακριτική ευχέρεια και πρακτική του Δικαστηρίου. Υποστηρίζεται δε από την ένορκη δήλωση της Άνδριας Αντωνίου, δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί τους Εναγόμενους 7 και 8, ημερ. 28.11.14.

Στην ένορκη δήλωση της η Αντωνίου ισχυρίζεται ότι η Έκθεση Απαίτησης δεν συντάχθηκε με τον τρόπο που προνοούν οι Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμοί, εφόσον στο μεγαλύτερο μέρος της εμπεριέχει μαρτυρία αλλά και σκανδαλώδεις, επιπόλαιους, ενοχλητικούς, ανεπίτρεπτους και μη αναγκαίους ισχυρισμούς, πλατειασμούς, διηγήσεις και συμπεράσματα, κατά παράβαση των κανόνων σύνταξης δικογράφων. Το γεγονός αυτό επηρεάζει, κατά την άποψη της, τη σύνταξη της υπεράσπισης. Το πρόβλημα είναι ιδιαίτερα εμφανές στις παραγράφους 11, 15, 17, 18, 20, 21, 22, 23, 25, 27 και 28 της Έκθεσης Απαίτησης γι’ αυτό είναι εισήγηση της ότι θα πρέπει να διαγραφούν. Καταλήγοντας εισηγείται ότι σε περίπτωση διαγραφής των πιο πάνω παραγράφων το υπόλοιπο μέρος της Έκθεσης Απαίτησης που θα παραμείνει θα είναι ελλιπές και χωρίς συνοχή και κυρίως δεν θα αποκαλύπτει αγώγιμο δικαίωμα εναντίον των εναγομένων.

Η αίτηση προσέκρουσε στην ένσταση των εναγόντων–καθ’ ων η Αίτηση της οποίας η νομική βάση είναι περίπου η ίδια με εκείνη της αίτησης. Συνοδεύεται δε από την ένορκη δήλωση της Στάλως Παπουή, ημερ. 20.4.15, δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί τους ενάγοντες-καθ’ ων η αίτηση.

Με την ένσταση τους οι καθ’ ων η αίτηση προβάλλουν τους εξής λόγους ένστασης:

«(2) Η παρούσα υπόθεση δεν εμπίπτει στις περιπτώσεις κατά τις οποίες το δικαστήριο δύναται να προχωρήσει με την απόρριψη της αγωγής πριν να ακούσει μαρτυρία.

(3) Οποιαδήποτε απόφαση για απόρριψη της αγωγής θα έχει ως αναπόδραστο συνεπακόλουθο την παραβίαση του συνταγματικού δικαιώματος των Εναγόντων να προσφύγουν ενώπιον του δικαστηρίου, δικαίωμα το οποίο κατοχυρώνεται από το άρθρο 30.1 του Συντάγματος.

(4) Η υπό κρίση αίτηση είναι γενικόλογη και/ή αόριστη καθότι δεν προσδιορίζεται με σαφήνεια και/ή με ακρίβεια ποιο συγκεκριμένο απόσπασμα και/ή ποια συγκεκριμένα αποσπάσματα των παραγράφων της Έκθεσης Απαίτησης θα πρέπει να διαγραφούν.

(5) Η αίτηση και/ή η ένορκη δήλωση που την συνοδεύει δεν εξειδικεύει τους δικογραφημένους ισχυρισμούς οι οποίοι είναι κατ’ ισχυρισμόν σκανδαλώδεις, επιπόλαιοι, ενοχλητικοί, ανεπίτρεπτοι και μη αναγκαίοι ισχυρισμοί, και/ή συνιστούν πλατειασμούς, διηγήσεις και συμπεράσματα κατά υποτιθέμενη παράβαση των κανόνων που διέπουν την ορθή σύνταξη και διατύπωση των έγγραφων προτάσεων και δικογράφων.

(6) Η έκταση και/ή ο όγκος ενός δικογράφου δεν συνιστά αυτοτελή λόγο για την διαγραφή του.

(7) Η έκθεση απαίτησης είναι διατυπωμένη με τέτοιο τρόπο που ουδόλως συνιστά δικόγραφο το οποίο είναι αχρείαστο ή σκανδαλώδες ή το οποίο τείνει να επηρεάσει δυσμενώς ή να προκαλέσει αμηχανία ή να καθυστερήσει τη δίκαιη δίκη της αγωγής.

(8) Η έκθεση απαίτησης και/ή οι παραγράφοι 11, 15, 17, 18, 20, 21, 22, 23, 25, 27 και 28 είναι συνταγμένες ορθά και/ή πληρούν τις προϋποθέσεις και/ή ικανοποιούν τους κανόνες ορθής σύνταξης και/ή διατύπωσης δικογράφων και/ή όλα τα γεγονότα που αναφέρονται σε αυτή είναι ουσιώδη και αποτελούν καλή αιτία αγωγής.

(9) Η αίτηση των Εναγομένων 7 και 8 είναι κακόπιστη και/ή καταχρηστική και/ή έχει καταχωρηθεί με υπέρμετρη καθυστέρηση.

(10) Δεν συντρέχουν οι ταχθείσες από τη νομολογία και/ή πρακτική και/ή διαδικαστικούς κανονισμούς προϋποθέσεις για την έγκριση της υπό κρίση αίτησης. »

Στην ένορκη δήλωση της η Παπουή επαναλαμβάνει ουσιαστικά τους λόγους ένστασης δίνοντας έμφαση στο στάδιο στο οποίο επιζητείται η διαγραφή της Έκθεσης Απαίτησης όπου μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις διατάσσεται η διαγραφή. Είναι της άποψης ότι η ΄Εκθεση Απαίτησης αποκαλύπτει καλή βάση αγωγής, αυτή δεν είναι κακόπιστη ή ενοχλητική και η σύνταξη της είναι σύμφωνη με τους κανόνες σύνταξης των δικογράφων.

Οι δικηγόροι των διαδίκων κατά την ακρόαση υποστήριξαν τις θέσεις τους με γραπτές αγορεύσεις παραπέμποντας σε νομολογία. Ιδιαίτερη αναφορά στις επιμέρους εισηγήσεις τους θα γίνεται στα κατάλληλα σημεία.

Η αίτηση στηρίζεται ουσιαστικά στη Δ.19 θ.26 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών. Ο αντίστοιχος θεσμός των παλαιών Αγγλικών Διαδικαστικών Κανονισμών είναι η Δ.19 θ.27. Η Δ.19 Θ.26 επιτρέπει την διαγραφή ή τροποποίηση οποιουδήποτε ζητήματος σε οποιαδήποτε οπισθογράφηση ή δικόγραφο το οποίο μπορεί να θεωρηθεί ως μη αναγκαίο ή σκανδαλώδες ή που θα τείνει να προκαταβάλει, περιπλέξει ή καθυστερήσει την εκδίκαση της αγωγής. Τα δικόγραφα καθορίζουν το πλαίσιο της δίκης. Η σύνταξη τους διέπεται από ιδιαίτερους δικονομικούς κανόνες που ενσωματώνονται στη Δ.19 και διασφαλίζουν την αποτελεσματική διεξαγωγή της δίκης.

Ο Θ.4 της Δ.19 επιτάσσει όπως τα δικόγραφα περιέχουν εκείνα τα ουσιώδη γεγονότα που είναι σχετικά με τα επίδικα θέματα. Η έννοια του ουσιαστικού σχετίζεται εδώ με ό,τι είναι απαραίτητο. Όμως το ουσιαστικό γεγονός εξαρτάται πάντοτε από τις φυσικές συνθήκες της κάθε υπόθεσης. Οι διάδικοι θα πρέπει να τηρούν τους Θεσμούς των δικογράφων και δεν εναπόκειται στο Δικαστήριο να τους υποδείξει τον τρόπο που θα πρέπει να καταγράφουν τις αντίστοιχες θέσεις τους (βλ. Knowles v. Roberts (1988) 38 Ch. D 263, 270).

Στην υπόθεση Αγγελίδου ν. Μούσουλου (2012) 1(Β) Α.Α.Δ. 1846, στη σελ. 1850 αναφέρθησαν τα εξής σ’ όσον αφορά τη σύνταξη δικογράφων:

«Τα δικόγραφα αποτελούν το πλαίσιο μέσα στο οποίο αρχίζει και τελειώνει η προσφερόμενη δυνατότητα παρουσίασης της υπόθεσης ενός εκάστου διαδίκου. Η Δ.19 θ.4 των Διαδικαστικών Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας επιτακτικά καθορίζει ότι πρέπει να συμπεριλαμβάνονται στα δικόγραφα γεγονότα, κατ’ αντίθεση προς τη μαρτυρία, και κατά δεύτερο λόγο τα γεγονότα στα οποία γίνεται αναφορά από ένα διάδικο πρέπει να είναι ουσιώδη σχετιζόμενα με το επίδικο ζήτημα που τίθεται προς εκδίκαση. (βλ. Μαυρομιχάλη κ.ά. ν. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας (1996) 1(Α) Α.Α.Δ. 530, Γεωργίου Καψού (1997) 1(Α) Α.Α.Δ. 164 και Παγκύπριος Εταιρεία Αρτοποιών Λτδ ν. Σαββίδη (1997) 1(Β) Α.Α.Δ. 685.»

Η εξουσία του Δικαστηρίου να διαγράφει ισχυρισμούς είναι αναμφίβολα δραστική και θα πρέπει να ασκείται με προσοχή και φειδώ. Ταυτόχρονα όμως αποτελεί ένα χρήσιμο όπλο προς αποφυγή κατάχρησης της διαδικασίας με την προώθηση σκανδαλωδών, αχρείαστων ή ενοχλητικών θεμάτων αντίθετων με τους κανόνες που έθεσε η Δ.19 θ.4.

Κύριος σκοπός της Δ.19 Θ.26 είναι η συμμόρφωση των διαδίκων με τους κανόνες σύνταξης των δικογράφων. Κατά την εξέταση της αίτησης για διαγραφή δικογράφου δυνάμει της Δ.19 Θ.26 δεν επιχειρείται εξέταση της εγκυρότητας του. Αυτό είναι ζήτημα που εξετάζεται δυνάμει της Δ.27, Θ.3.

Γενικά κρίνονται ως σκανδαλώδη, ενοχλητικά και αχρείαστα τα θέματα εκείνα τα οποία θεωρούνται ανήθικα και προσβλητικά ή γίνονται με στόχο τον επηρεασμό της άλλης πλευράς. Αν όμως είναι σχετικά δεν είναι κατ’ ανάγκη και σκανδαλώδη ούτε και διαγράφεται ισχυρισμός απλώς και μόνο διότι είναι αχρείαστος εκτός και εάν είναι εμφανώς άσχετος (The Annual Practice, 1953, σελ. 366, 367, Rossage v. Rossage and Others (1960) 1 All E.R. 600, Butters Gas & Oil Co. V. Hammer (1975) 2 W.L.R. 425, 439).

Περαιτέρω υπενθυμίζεται ο γενικός κανόνας της δικογραφίας ότι δεν πρέπει να προκαλείται αμηχανία στον Εναγόμενο. (βλ. Davy v. Garret, (1878) 7 Ch. D. 486). Γι ΄ αυτό το κάθε δικόγραφο θα πρέπει να περιέχει εκείνα τα γεγονότα που δίνουν στον αντίδικο την αναγκαία πληροφόρηση για το τι θα αντιμετωπίσει κατά την δίκη.

Στην υπόθεση Christie v. Christie (1873) L.R. 8 Ch. 499, 503 αναφέρθηκε ότι το κατά πόσο ένα θέμα θεωρείται σκανδαλώδες κρίνεται από το αν είναι θέμα για το οποίο θα γινόταν αποδεκτή μαρτυρία για να καταδειχθεί η αλήθεια των ισχυρισμών που είναι σκανδαλώδεις σε σχέση με την αιτούμενη θεραπεία. Στην υπόθεση Millington v. Loring (1880) 6 Q.B.D. 196 αναφέρθηκε ότι μόνο το γεγονός ότι ένα θέμα αποκαλύπτει ένα σκανδαλώδες γεγονός δεν θεωρείται σκανδαλώδες εν τη εννοία του Δικαστικού Κανονισμού αν είναι σχετικό με τα επίδικα θέματα.

Αναφορικά με το πότε ένα δικόγραφο μπορεί να χαρακτηριστεί σαν ενοχλητικό (“embarrassing”) το οποίο προκαλεί σύγχυση, σχετική είναι η υπόθεση Mayor of London v. Horner (1914), 111 L.T. 512, C.A. Αναφέρθηκε ότι ισχυρισμοί θεωρούνται «ενοχλητικοί» αν είναι τόσο άσχετοι ώστε αν παραμείνουν θα προκαλέσουν αχρείαστα έξοδα και θα επηρεάσουν την δίκη εφόσον θέτουν τους διαδίκους σε μια διαφορά εκτός των επίδικων θεμάτων.

Η αίτηση βασίζεται επίσης στις πρόνοιες της Δ.27 Θ.3 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών (Αγγλική Δ.25 Θ.4) η οποία προνοεί τα ακόλουθα:

«The Court may order any pleading to be struck out on the ground that it discloses no reasonable cause of action or answer, and in any such case or in case of the action or defence being shown by the pleading to be frivolous or vexatious or judgment to be entered accordingly as may be just»

Από το κείμενο της πιο πάνω Διαταγής προκύπτει ότι το Δικαστήριο έχει εξουσία, υπό κάποιες προϋποθέσεις, να αναστείλει ή να απορρίψει αγωγή ή να εκδώσει οποιαδήποτε απόφαση την οποία θεωρεί δίκαιη. Βασική προϋπόθεση για μια τέτοια απόφαση του Δικαστηρίου είναι να μην αποκαλύπτεται μέσα από το δικόγραφο εύλογη αιτία αγωγής ή απάντησης ή το δικόγραφο να είναι επιπόλαιο, κακόβουλο ή ενοχλητικό (frivolous or vexatious).

Σύμφωνα με τις αρχές που διέπουν τη διαγραφή δικογράφου δυνάμει των πιο πάνω θεσμών (Δ.19 Θ.26 και Δ.27 Θ.3) η διαγραφή δικογράφου συνιστά εξαιρετικό μέτρο το οποίο δικαιολογείται μόνο όταν αδιαμφισβήτητα το δικόγραφο στερείται νομικού ή πραγματικού ερείσματος ή είναι αναντίλεκτα ανυπόστατο. Το δικόγραφο κρίνεται αποκλειστικά με βάση το περιεχόμενο του και τις αντικειμενικές συνέπειες που συνεπάγεται η τεκμηρίωση των ισχυρισμών που προβάλλονται σ’ αυτό (βλ. Drummond – Jackson v. British Medical Association and others (1970) 1 All E.R. 1094, In Re Pelmako Development Ltd v. In Re The Companies Law, Cap 113 (1991) 1 A.A.Δ. 246, Cyprus Group Ltd v. Χαραλαμπίδη κ.α. (2004) 1 (Γ) Α.Α.Δ. 1852, 1860 και Συμβούλιο Αποχετεύσεων Λεμεσού-Αμαθούντος v. Κυπριακής Δημοκρατίας (2007) 1 (Α) Α.Α.Δ. 21). Εφόσον το δικόγραφο αποκαλύπτει κάποια αιτία αγωγής ή υπεράσπισης ή εγείρει κάποιο ζήτημα το οποίο είναι κατάλληλο για να αποφασιστεί από το Δικαστήριο, το απλό γεγονός ότι η υπόθεση είναι αδύνατη και δεν ενδέχεται να πετύχει, δεν αποτελεί λόγο για τη διαγραφή του (βλ. Annual Practice 1953, σελ. 575 και Moore v. Lawson, 31 T.L.R. 418, C.A.).

Σύμφωνα με το σύγγραμμα Bullen and Leake and Jacob´s Precedents of Pleadings (12η έκδοση) στη σελίδα 144, σε τέτοια αίτηση το ερώτημα που τίθεται δεν θα πρέπει να είναι κατά πόσο αποκαλύπτεται καλή βάση αγωγής αλλά αν αποκαλύπτεται μια εύλογη βάση αγωγής. Αν αποκαλύπτεται κάποια αιτία αγωγής ή κάποιο ερώτημα, είτε αυτό αφορά σε γεγονότα είτε στο νόμο το οποίο πρέπει να απαντηθεί από το Δικαστήριο, το γεγονός ότι η υπόθεση είναι αδύνατη ή χωρίς πιθανότητες επιτυχίας, δεν είναι λόγος για διαγραφή της αγωγής.

Περαιτέρω σε περίπτωση που διαπιστώνεται ότι η Έκθεση Απαίτησης δεν αποκαλύπτει εύλογη αιτία αγωγής λόγω κάποιας ουσιαστικής παράλειψης ή γιατί είναι ελαττωματικά διαμορφωμένη, το Δικαστήριο παράλληλα με τη διαγραφή της θα πρέπει να δώσει την ευκαιρία για τροποποίηση και επίδοση νέου δικογράφου ή τη διόρθωση του και όχι να απορρίψει την αγωγή.

Έχω εξετάσει με μεγάλη προσοχή την Έκθεση Απαίτησης για εντοπισμό του αγώγιμου δικαιώματος των εναγόντων, ενόψει των ισχυρισμών των αιτητών. Προκύπτει ως αιτία αγωγής η διάρρηξη συμφωνίας μετόχων και προνοιών του καταστατικού της εναγόμενης 1 καθώς και η διάπραξη αστικών αδικημάτων σε βάρος της εναγόμενης 1 και κατ’ επέκταση σε βάρος των εναγόντων, με ηθικούς αυτουργούς τους εναγόμενους 12 και 13, στα οποία συμμετείχαν και οι εναγόμενοι 2 – 11. Αποκλειστικός στόχος των ενεργειών των εναγομένων 2 – 13 είναι να ζημιώσουν την εναγόμενη 1 και κατ’ επέκταση τους ενάγοντες. Σημειώνεται ότι σύμφωνα με την Έκθεση Απαίτησης οι ενάγοντες κατέχουν το 50% του μετοχικού κεφαλαίου της εναγόμενης 1.

Από τα στοιχεία που έχουν τεθεί ενώπιον μου, εφόσον αποκαλύπτονται οι πιο πάνω αιτίες αγωγής οι οποίες είναι κατάλληλες να αποφασιστούν από το Δικαστήριο στη βάση του πραγματικού καθεστώτος, χωρίς να αποτελεί προϋπόθεση η δυνατότητα επιτυχίας τους, είναι κατάληξη μου ότι δεν συντρέχει λόγος για διαγραφή ολόκληρης της Έκθεσης Απαίτησης. Σημειώνεται ότι με βάση τη νομολογία είναι ανεπίτρεπτη η εξέταση σε βάθος της Έκθεσης Απαίτησης στο στάδιο αυτό της διαδικασίας.

Σ’ όσον αφορά τις παραγράφους των οποίων ζητείται διαζευκτικά η διαγραφή, το γεγονός ότι επεκτείνονται σε κάποια θέματα με λεπτομέρειες, όπως στην αποστολή αριθμού επιστολών με συγκεκριμένο περιεχόμενο ή παραπομπή σε πρακτικά, ή σε ηλεκτρονικά μηνύματα ή στις ενέργειες του καθενός εκ των εναγομένων, δεν είναι λόγος για να χαρακτηριστούν οι παράγραφοι ως σκανδαλώδεις ή ενοχλητικές. Πόσο μάλλον να διαγραφούν όταν από τις παραγράφους αυτές προκύπτει η εμπλοκή των εναγομένων 7 και 8-αιτητών στον κατ’ ισχυρισμό κοινό δόλιο σχεδιασμό με απώτερο στόχο την αποξένωση περιουσιακών στοιχείων της εναγόμενης 1 και συνακόλουθα την πρόκληση ζημιάς στην εναγόμενη 1 και κατ’ επέκταση στους ενάγοντες.

Η εμπλοκή των εναγομένων 7 και 8 στο όλο σχέδιο είναι ιδιαίτερα εμφανής στις παραγράφους 18, 20, 21, 22, 23, 25, 27 και 28 της Έκθεσης Απαίτησης που είναι μεταξύ εκείνων, των οποίων ζητείται η διαγραφή.

Οι ισχυρισμοί στις παραγράφους 11, 15, 17, 18, 20, 21, 22, 23, 25, 27 και 28, των οποίων ζητείται η διαγραφή, αν και ίσως να παρατίθενται με κάποια λεπτομέρεια εντούτοις δεν αναφέρονται σε επουσιώδη θέματα. ΄Ολοι οι ισχυρισμοί έχουν σχέση με την φερόμενη επιλήψιμη συμπεριφορά των εναγομένων 2-13 και αποτελούν λεπτομέρειες του δόλιου σχεδίου που υφάνθηκε σε βάρος της εναγόμενης 1 και της ενάγουσας. Συνεπώς έστω και αν οι ισχυρισμοί αυτοί τίθενται με αχρείαστη ίσως λεπτομέρεια και μακρηγορία με αποτέλεσμα πιθανή επιμήκυνση της διαδικασίας, το γεγονός αυτό δεν είναι λόγος για τη διαγραφή τους. Ούτε επίσης οι ισχυρισμοί αυτοί τείνουν να επηρεάσουν ή να προκαλέσουν αμηχανία στην άλλη πλευρά, εφόσον οι ισχυρισμοί καταγράφονται σε ξεχωριστές παραγράφους και κάτω από συγκεκριμένο τίτλο, είναι απόλυτα κατανοητοί και είναι εύκολο να απαντηθούν. Από την άλλη δεν έχω διακρίνει αλλότρια κίνητρα στον τρόπο σύνταξης της Έκθεσης Απαίτησης προς βλάβη των αιτητών, ως η σχετική εισήγηση του δικηγόρου των αιτητών στην αγόρευση του.

Σημειώνεται ότι ενόψει του αγώγιμου δικαιώματος της απάτης, η πλευρά των εναγόντων-καθ’ ων η αίτηση, σύμφωνα με τις πρόνοιες της Δ.19 θ.5 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών που αφορά στη σύνταξη των δικογράφων, οφείλει να περιλάβει στο δικόγραφο της πλήρεις λεπτομέρειες των γεγονότων επί των οποίων στηρίζει την απάτη, όπως και έπραξε. Συγκεκριμένα οι παράγραφοι 15, 17, 18, 20, 21, 22 και 23 παρατίθενται κάτω από τον τίτλο «Το δόλιο σχέδιο» ενώ οι παράγραφοι 25, 27 και 28 κάτω από τον τίτλο «Η αποκάλυψη του δόλιου σχεδίου».

Ενόψει των πιο πάνω είναι η κατάληξη μου ότι με βάση τα στοιχεία ενώπιον μου δεν δικαιολογείται η διαγραφή ολόκληρης της Έκθεσης Απαίτησης ή οποιουδήποτε μέρους της.

Ως εκ της πιο πάνω απόφασης μου δεν κρίνω απαραίτητο να εξετάσω τους υπόλοιπους λόγους ένστασης.

Κατά συνέπεια η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των εναγόντων-καθ’ ων η αίτηση και εναντίον των εναγομένων 7 και 8-αιτητών όπως υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή στο τέλος της Αγωγής.

(Υπ.) ……………………………………

Α. Πούγιουρου, Π.Ε.Δ.

Πιστόν Αντίγραφο,

Πρωτοκολλητής

/ΞΠ

Subject: Civil / Other Actions / Interim

Αναφορά: Διαγραφή δικογράφου και/ή μέρους του

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο