Court dismisses request to delete defense paragraphs citing procedural abuse and irrelevance.

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας στους οποίους κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας Δ.19

Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας Δ.27

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:EDLEF:2016:A687

ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ

Ενώπιον: Ν. Γ. Σάντη, Π.Ε.Δ.

Αρ. Αγωγής: 204/16

Μεταξύ:

1. LOIZOS IORDANOU CONSTRUCTIONS LTD

2. ΛΟΙΖΟΣ ΙΟΡΔΑΝΟΥΣ

Εναγόντων

και

1. ΕΡΓΟΛΗΠΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΧΠΘ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΛΤΔ

2. ΧΑΡΑΛΑΜΠΟ Θ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

3. ΕΡΓΟΛΗΠΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΧΠΘ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΛΤΔ &

4. LOIZOS IORDANOU CONSTRUCTIONS LTD

Εναγομένων

Αίτηση Ημερομηνίας 10.11.16 Για Διαγραφή Μέρους Υπεράσπισης

ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 19 Δεκεμβρίου, 2016.

ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ:

Για τους Ενάγοντες/Αιτητές: Ο κ. Κ. Γεωργιάδης, για Chrysses Demetriades & Co LLC (ΔΘ54).

Για τους Εναγόμενους/Καθ’ ων η αίτηση: Η κ. Ν. Κωνσταντίνου, για Μάριος Ι. Κυριακίδης ΔΕΠΕ (ΔΘ70).

ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ

(Απευθείας Από Την Έδρα)

Διά της παρούσας αίτησης, ζητούνται δύο διαφορετικά διατάγματα. Πρώτον (ως αιτητικό Α), η διαγραφή των παραγράφων 19-74 της Υπεράσπισης «… δυνάμει της Δ.19 θ.26 και/ή της Δ.27 θ.3» και δεύτερον (ως αιτητικό Β), η διαγραφή των προειρημένων παραγράφων «… λόγω κατάχρησης της διαδικασίας εφόσον το περιεχόμενο τους αποτελεί αντικείμενο προς εκδίκαση στην Αγωγή Αρ. 30/2013 Ε.Δ.

Πάφου που εκκρεμεί και αφορά σε, μεταξύ άλλων, τους διαδίκους στην παρούσα Αγωγή». Το αίτημα, ως προκύπτει και από το αιτητικό Α, εδράζεται στην Δ.19Θ26 και στην Δ.27Θ3 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών και υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του Λοΐζου Ιορδάνους όπου και επιχειρείται η επεξήγηση του αιτήματος (με παραπομπή και στα Τεκμήρια Α-Γ, που αφορούν στη δικογραφία της εκκρεμούσας Αγωγής 30/13 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου).

Συζητείται στην υπό αναφορά ένορκη δήλωση πως οι επίδικες αναφορές όχι μόνο είναι άσχετες με τα επίδικα θέματα αλλά και το πανομοιότυπο ή και το ταυτισμένο των παραγράφων αυτών με αντίστοιχες παραγράφους στην Αγωγή 30/13, αποδεικνύει, άνευ ετέρου, ότι η αίτηση θα πρέπει να γίνει αποδεκτή, τόσο σε ό,τι αφορά στο αίτημα Α, όσο και σε ό,τι αφορά στο αίτημα Β, ανεξαρτήτως αν σε κάποιο επίπεδο ανάλυσης τα δύο τούτα αιτήματα προκύπτουν διασυνδεδεμένα.

Οι εναγόμενοι/καθ’ ων η αίτηση ενίστανται στο αίτημα, με τους λόγους για αυτό να καταγράφονται στο σώμα της Ειδοποίησης Ένστασης (υπό παραγράφους (α)-(ι)). Οι λόγοι τούτοι αναδιπλώνονται στη συνημμένη ένορκη δήλωση του Μάριου Αλεξάνδρου ο οποίος παρουσιάζεται ως ο Οικονομικός Διευθυντής των εναγομένων 1/καθ’ ων η αίτηση.

Απαύγασμα των λόγων ένστασης είναι πως δεν συντρέχει οποιαδήποτε προϋπόθεση για την έγκριση του αιτήματος διότι, μεταξύ άλλων, τα όσα κρισίμως καταγράφονται στην Υπεράσπιση έχουν συνταχθεί κατά προσήκοντα προς τους θεσμούς πολιτικής δικονομίας τρόπο και είναι απολύτως σχετικά (και αναγκαία) ώστε να δοθεί η δυνατότητα στους εναγόμενους/καθ’ ων η αίτηση να προωθήσουν την υπερασπιστική τους εκδοχή κατά τρόπο διασφαλιστικό των δικαιωμάτων τους.

Οι ευπαίδευτοι δικηγόροι εφοδίασαν το Δικαστήριο με κείμενο της αγόρευσης τους, υποστηρίζοντας τις θέσεις τους ο καθένας μέσα από τη δική του οπτική και με σημείο αναφοράς τα καταγραμμένα στις συνημμένες ένορκες δηλώσεις. Το Δικαστήριο, αποφαινόμενο, είχε υπόψη το πλήρες περιεχόμενο της αίτησης, της ένστασης, των συνοδευτικών ενόρκων δηλώσεων και των επισυνημμένων τεκμηρίων καθώς επίσης και της δικηγορικής επιχειρηματολογίας.

Ως θέμα δικαιϊκής και λογικής τάξης θα επιληφθώ πρώτα του ζητήματος που αφορά στην κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας (ως εκ της εκκρεμοδικίας στην Αγωγή 30/13) και τούτο επειδή, ως ισχυρισμός, προκύπτει ως κατ’ αρχήν σημαντικότερος, επηρεάζοντας κατά κάποιο τρόπο και το σύνολο του δικαιοδοτικού πλέγματος που περιβάλλει την παρούσα διαφορά.

Συμφωνώ με τη θέση των εναγομένων/καθ’ ων η αίτηση πως στη βάση των θέσεων και του μαρτυρικού υλικού που τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου στην παρούσα, δεν μπορεί ευλόγως και αντικειμενικώς να συμπεραθεί πως υφίσταται θέμα κατάχρησης της δικαστικής διαδικασίας. Είναι βεβαίως γεγονός ότι ελλείπει, από μια πρώτη όψη των πραγμάτων, η απόλυτη ταύτιση διαδίκων μεταξύ των δύο αγωγών.

Τούτη όμως δεν είναι η μόνη παράμετρος που αποτιμάται και συνυπολογίζεται στην υπό συζήτησιν θεματική. Εκείνο το οποίο έχει ομοίως και προσθέτως σημασία - και είναι εδώ που προκύπτει και το (κατά μία οπτική) αλληλένδετο των δύο αιτημάτων - είναι και οι λόγοι για τους οποίους εν προκειμένω δικογραφούνται οι επίδικες παράγραφοι στην Υπεράσπιση.

Οι λόγοι τούτοι ως επεξηγείται από τους εναγομένους/καθ’ ων η αίτηση στην ένσταση (αν και θα μπορούσαν, όπως και οι αντίστοιχοι λόγοι στην αίτηση, να είναι λεπτομερέστεροι), άπτονται της αντίληψης των εναγομένων/καθ’ ων η αίτηση πως οι επίδικες αναφορές απαραιτήτως είναι που έπρεπε να συμπεριληφθούν στη δικογραφία καθότι μόνο έτσι (και παραφράζω), θα μπορούσε να παρουσιαστεί ενώπιον του Δικαστηρίου, κατά τον άρτια επιθυμητό τρόπο, η υπεράσπιση των εναγομένων/καθ’ ων η αίτηση στην παρούσα αγωγή.

Με υπόψιν τη δικογραφία αυτή λοιπόν, ενταγμένη ως προς την ουσία που εκφράζει στα εκτυλισσόμενα - και ασχέτως της ομοιότητας τους με τα όσα περιλαμβάνονται δικογραφικώς στην Αγωγή 30/13, λόγω του ότι εκεί η εν λόγω δικογραφία αφορά στις συγκεκριμένες ανάγκες εκείνης της υπόθεσης με τους εκεί ειδικώς αφορούντες διαδίκους - η εξήγηση των εναγομένων/καθ’ ων η αίτηση κρίνεται αποδεκτή και ικανοποιητική για ό,τι απασχολεί, μια και οι επί τούτω δικογραφημένες θέσεις προτάσσονται (με την τελική αξιολόγηση και ευρήματα να συνιστούν ενότητα που θα απασχολήσει κατά την εκδίκαση της αγωγής), ως αναπόσπαστο μέρος της υπερασπιστικής γραμμής και τίποτε περισσότερο.

Μήτε και επιχειρείται η δικονομική εκμετάλλευση δύο ξεχωριστών διαδικασιών προς αποκόμιση ενιαίου οφέλους επί της ίδιας βάσης αγωγής. Κάθε άλλο, και τούτο αναδύεται σαφώς θα έλεγα από τη σχετική δικογραφία και μόνο. Άρα, το αιτητικό Β χρήζει απόρριψης. Εν σχέσει με το αιτητικό Α, ορθώς υπεδείχθη από την συνήγορο των εναγομένων/καθ’ ων η αίτηση, ότι η Δ.27Θ3 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών, δεν αποτελεί την ορθή διάταξη που επιρρώνει αίτημα διαγραφής μέρος δικογράφου και έχω την εντύπωση πως ο ευπαίδευτος συνήγορος των εναγόντων/αιτητών συμπληρώνοντας την προφορική του αγόρευση το αναγνώρισε αυτό επιλέγοντας να επικεντρωθεί μόνο στην Δ.19Θ26 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών.

Η νομολογία επί τούτης της θεματολογίας, δηλαδή της διαγραφής μέρους δικογραφίας, είναι εναργής. Τα διατάγματα διαγραφής (είτε αυτά βεβαίως αφορούν σε όλο το δικόγραφο είτε σε μέρος του), αποτελούν ένα εξόχως δραστικό διάβημα αφού μπορεί να παραβλαφθούν, κατά τρόπο ισοπεδωτικό καμιά φορά, τα δικαιώματα τού αρνητικώς επηρεαζόμενου αντιδίκου, χωρίς αυτό ασφαλώς να σημαίνει και ότι εκεί όπου τωόντι συντρέχουν οι προϋποθέσεις για έγκριση του αιτήματος, τούτο να μην εγκρίνεται λόγω των πιθανών του επιδράσεων.

Δεν είναι αυτή η στόχευση της Δ.19Θ26 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών. Απαιτείται επομένως πολλή φειδώ και προσοχή στην εξέταση τέτοιων αιτήσεων. Το ζητούμενο αυτή τη στιγμή είναι το κατά πόσο οι παράγραφοι 19-74 της Υπεράσπισης προκύπτουν ως αχρείαστες, άσχετες, σκανδαλώδεις ή τείνουσες να προκαταβάλουν, να περιπλέξουν ή να καθυστερήσουν την εκδίκαση της αγωγής, ή εν πάση περιπτώσει να κατατάξουν την περίπτωση σε εκείνες που αποβλέπει να καταστείλει η Δ.19Θ26 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών.

Αποφαίνομαι, βάσει των όσων έχουν αναπτυχθεί ενώπιον μου και καταγραφθεί ανωτέρω στην γενικότητα τους, ότι δεν έχουν οι ενάγοντες/αιτητές ικανοποιήσει το Δικαστήριο στον απαιτούμενο βαθμό πως κάτι τέτοιο πράγματι συντρέχει. Η προκύπτουσα θέση των εναγομένων/καθ’ ων η αίτηση είναι πως η φύση της υπόθεσης επιβάλλει τη δικογράφηση στοιχείων που καθάπτονται, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, της Αγωγής 30/13, ως απολύτως σχετικών με τα όσα τούτοι επιθυμούν να προωθήσουν ως υπερασπιστική γραμμή και ότι τα επίδικα θέματα ως και το σύνολο της συμπεριφοράς των εναγόντων/αιτητών (και των εναγομένων/καθ’ ων η αίτηση στην έκταση που τούτη σχετίζεται με υπερασπιστική εκδοχή), ανακύπτει ως θεμελιώδης για την εκδίκαση της αγωγής επί της ουσίας της κατά τη δίκη.

Το ζήτημα της αποδεικτικής εμβέλειας των όποιων ισχυρισμών (και θίχτηκε τούτο λίγο πιο πάνω), συνιστά έτερη και ξεχωριστή ενότητα η οποία ωστόσο μόνο επιφανειακώς μπορεί να τύχει ενασχόλησης σε αυτό το στάδιο, υπό την έννοια ότι δεν θα τύχουν οι ισχυρισμοί αυτοί αξιολόγησης τώρα προς διατύπωση τελικών ευρημάτων.

Στην ώρα τους αυτά. Τούτων δοθέντων και στην απουσία άλλων συντρεχουσών περιστάσεων που να δικαιολογούν διαφορετική προσέγγιση στα πράγματα (και τελικώς την έκδοση διατάγματος ως το αιτητικό Α), το τελευταίο χρήζει και αυτό απόρριψης, με το σύνολο της αίτησης, εν κατακλείδι, να απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των εναγομένων/καθ’ ων η αίτηση και εναντίον των εναγόντων/αιτητών, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο στο τέλος της υπόθεσης, μειωμένα όμως κατά το ½ λόγω της σημαντικής καθυστέρησης στην έναρξη της σημερινής ακροαματικής διαδικασίας για λόγους που αφορούν αποκλειστικώς τους εναγομένους/καθ’ ων η αίτηση.

(Υπ.) ………………………..

Ν. Γ. Σάντης, Π.Ε.Δ.

Πιστό αντίγραφο

Πρωτοκολλητής

/ΕΔ

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο