Court dismisses request for supplementary sworn statement and re-examination in interim arbitration proceedings due to lack of good cause.

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Vuitton ν. Δέρμοσακ Λτδ και άλλης (1992) 1 ΑΑΔ 1453

ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΑΝΔΡΕΑ ΚΟΥΠΠΑ ν. ΠΟΥΛΛΑΣ ΤΣΑΔΙΩΤΗΣ ΛΙΜΙΤΕΔ κ.α., Πολιτική Έφεση Αρ. 312/2010, 17/7/2014, ECLI:CY:AD:2014:A540

ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΚΟΥΠΠΑ ν. ΠΟΥΛΛΑΣ ΤΣΑΔΙΩΤΗΣ ΛΙΜΙΤΕΔ κ.α., Πολιτική Έφεση Αρ. 312/10, 17/7/2014, ECLI:CY:AD:2014:A539

ΦΛΩΡΕΝΤΙΑΔΗΣ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΙ ΛΤΔ κ.α. ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΜΕΣΩ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ, Συνεκδικαζόμενες Υποθέσεις Αρ. 207/2010, 208/10, 209/10, 210/10, 211/10, 225/10, 226/10, 227/10, 277/10, 279/10, 280/10, 281/10, 282/10, 283/10, 284/10, 286/10, 287/10, 288/10, 290/10, 291/10, 293/10, 296/10, 297/10, 298/10, 301/10, 302/10, 304/10, 305/10, 306/10, 308/10, 309/10, 310/10, 311/10, 312/10, 313/10, 319/10, 320/10 και 322/10 , 31/1/2014, ECLI:CY:AD:2014:D85

Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας στους οποίους κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας Δ.48

Κυπριακή νομοθεσία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Ν. 101/1987 - Ο περί Διεθνούς Εμπορικής Διαιτησίας Νόμος του 1987

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:EDLEF:2016:A640

ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ

Ενώπιον: Ν. Γ. Σάντη, Π.Ε.Δ.

Αρ. Αίτησης: 361/16

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 9 ΤΟΥ ΠΕΡΙ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΕΜΠΟΡΙΚΗΣ ΔΙΑΙΤΗΣΙΑΣ ΝΟΜΟΥ 1987, Ν.101/87

ΚΑΙ

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗ ΔΙΑΦΟΡΑ Η ΟΠΟΙΑ ΘΑ ΕΠΙΛΥΘΕΙ ΜΕ ΔΙΑΙΤΗΣΙΑ ΠΟΥ ΘΑ ΚΑΤΑΧΩΡΗΘΕΙ ΣΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΔΙΑΙΤΗΣΙΑΣ ΤΟΥ ΛΟΝΔΙΝΟΥ (LONDON COURT OF INTERNATIONAL ARBITRATION), ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ SUNPEAK INVESTMENTS GROUP LTD, ΑΠΟ ΤΙΣ ΒΡΕΤΑΝΙΚΕΣ ΠΑΡΘΕΝΕΣ ΝΗΣΟΥΣ (ΑΙΤΗΤΩΝ) ΚΑΙ V.M.H.Y. LIMITED ΑΠΟ ΤΗ ΛΕΥΚΩΣΙΑ (ΚΑΘ’ ΩΝ Η ΑΙΤΗΣΗ)

ΜΕΤΑΞΥ:

SUNPEAK INVESTMENT GROUP LTD

Αιτητών

-και-

V.M.H.Y. HOLDINGS LIMITED

Καθ’ ων η αίτηση

Αίτ. Ημ. 18.11.16 Για Συμπληρωματική Ένορκη Δήλωση Και Άδεια Αντεξέτασης

ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 25 Νοεμβρίου, 2016.

ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ:

Για τους Αιτητές: Ο κ. Α. Χαβιαράς, για Χαβιαράς & Φιλίππου ΔΕΠΕ (ΔΘ236).

Για τους Καθ’ ων η αίτηση 2: Οι κ.κ. Α. Παφίτης και Ν. Λιασίδου, για Α.Γ. Παφίτης & Σία ΔΕΠΕ (ΔΘ232).

ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ

(Απευθείας Από Την Έδρα)

Ζητείται η έκδοση διατάγματος για καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, κατά τον τρόπο που περιγράφεται στο αιτητικό με αριθμό 1 στην αίτηση. Ταυτοχρόνως, ζητείται η χορήγηση δικαστικής άδειας για αντεξέταση τής Valeria Selivanova επί του περιεχομένου ένορκης δήλωσης της που συνοδεύει την ένσταση των καθ’ ων η αίτηση ημερομηνίας 30.9.16, στο πλαίσιο αιτήματος ημερομηνίας 18.8.16 για έκδοση παρεμπιπτόντων διαταγμάτων, ως επίσης αναφέρεται στην ίδια παράγραφο τού αιτητικού. Πιο συγκεκριμένα, τα αιτήματα ως διατυπώνονται στο σώμα της αίτησης, έχουν ως ακολούθως:

« 1) Διάταγμα του Δικαστηρίου δυνάμει του οποίου να επιτρέπεται στην Αιτήτρια σε υποστήριξη της Αίτησης ημερομηνίας 18/8/16 να καταχωρήσει Συμπληρωματική Ένορκη Δήλωση ως το Παράρτημα Α εντός 3 ημερών από την απόφαση επί της παρούσης αιτήσεως και/ή εντός οιουδήποτε άλλου χρόνου που θα καθορίσει το Δικαστήριο.

2) Άδεια του δικαστηρίου για αντεξέταση της Valeria Selivanova επί του περιεχόμενου της ενόρκου δηλώσεως της που συνοδεύει την ένσταση των καθ’ ων η αίτηση ημερ. 30/9/16 και δη επί των ακολούθων:

1. Παράγραφος 18(iii) και (iv) ώστε να αποσαφηνιστεί κατά πόσο οι εν λόγω εταιρείες ανήκουν άμεσα στον Vdovin ή ανήκουν άμεσα ή έμμεσα στην VMHY.

2. Παράγραφος 28 ώστε να αποσαφηνιστεί που στηρίζεται να λέει πως δεν υπήρξε ειδοποίηση πρόωρης αποπληρωμής του αρχικού δανείου (acceleration notice of the Original loan).

3. Παράγραφος 37 ώστε να αποσαφηνιστεί που στηρίζει την αντίληψη ότι η μεταβίβαση των μετοχών στην αιτήτρια συνιστά εξόφληση του χρέους.

4. Παράγραφος 38(c) ώστε να αποσαφηνιστεί που στηρίζει την αντίληψη πως ο καθένας γνώριζε πως ήταν δύσκολο για την VMHY να επαναγοράσει τις μετοχές.

5. Παράγραφος 42 και 44 ώστε να αποσαφηνιστεί το γιατί ζητήθηκε με καθυστέρηση η γνωμάτευση και σε ποιον και πότε παρέδωσε τη γνωμάτευση των Paradigma.

6. Παράγραφος 46(b) ώστε να εξηγήσει γιατί είχε αποφασιστεί στο Restructuring Addenda να διορθωθεί η παράγραφος 4.1.1 αν η ίδια αρνείται ότι αναφερόταν η εν λόγω παράγραφος ως ελαττωματική.

7. Παράγραφος 46(c) ώστε να αντιπαραβληθεί με τα όσα η ίδια λέει στην ένορκη της δήλωση στην αίτηση 362/15.

8. Παράγραφος 61 ώστε να εξηγήσει που, πως και ποιον κατ’ ισχυρισμό έχει πληροφορήσει στην Sunpeak ότι η συμφωνία τερματίστηκε σύμφωνα με την παράγραφο 4.1.2.

9. Παράγραφος 65 ώστε να εξηγήσει που βασίζει την πεποίθηση πως όλοι στις συναντήσεις τους θεωρούσαν ως δεδομένο τον τερματισμό του Put Option Agreement.

10. Παράγραφος 70 ώστε να διευκρινιστούν οι λόγοι της μεταβίβασης του 1.3% αν δηλαδή ήταν η ανάγκη ρευστότητας ή απαιτήσεις της Κεντρικής τράπεζας και σε συνδυασμό με τις δικές της επιστολές του Ιουλίου 2016.

11. 71 ώστε να διευκρινιστεί πότε αρχικά έπρεπε να γίνει μεταβίβαση του 1.3% αν δηλαδή ήταν Μάρτιος 2016 ή Φεβρουάριος 2016 και σε συνδυασμό με τις δικές της επιστολές του Ιουλίου 2016».

Οι λόγοι που συνοδεύουν το αίτημα διατυπώνονται και επεξηγούνται σε συνημμένη ένορκη δήλωση της Στάλως Παπουή. Εκεί, με επικέντρωση στο επάναγκες αντίκρουσης, διευκρίνησης ή και αποκρυστάλλωσης διαφόρων επίδικων γεγονότων, υπό την οπτική πάντοτε των αιτητών, λέγεται ότι οι αναφορές στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση είναι σε τέτοιο βαθμό ψευδείς, παραπλανητικές και άλλα παρόμοια, που δεν μπορεί παρά να οδηγήσει στη δημιουργία υποβάθρου έγκρισης του αιτήματος διότι, ανάμεσα σε άλλα, κύριος οδηγός των πραγμάτων και της δικονομίας θα πρέπει να είναι η διασφάλιση της δίκαιης δίκης.

Υπάρχει ένσταση στο αίτημα, η οποία υποδιαιρείται σε 15 ξεχωριστούς λόγους. Τούτοι οι λόγοι, αποτυπώνονται στο σώμα της Ειδοποίησης Περί Προθέσεως Ενστάσεως και διασαφηνίζονται σε συνοδευτική ένορκη δήλωση της Μαίρης Τερψοπούλου. Στις αγορεύσεις, οι συνήγοροι, με συντομία, υποστήριξαν τις θέσεις τους, παραμένοντας εντός του πλαισίου γεγονότων και ισχυρισμών που προκύπτουν αντιστοίχως από την αίτηση και την ένσταση.

Ο κ. Χαβιαράς έδωσε έμφαση στη θεματική του ψεύδους, επιχειρηματολογώντας ότι τα όσα ομοίως ταξινομεί ως τέτοια, διαπλάθουν την αναγκαιότητα, όχι μόνο για την καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης αλλά και έγκρισης του αιτήματος για έκδοση διατάγματος αντεξέτασης. Ο δικηγόρος των καθ’ ων η αίτηση επικεντρώθηκε, ανάμεσα σε άλλα, στην αναγκαιότητα κρίσης των μονομερώς καταδειχθέντων πραγμάτων, τότε στο ενδιαμέσως μονομερές στάδιο, λέγοντας πως η υπόθεση θα πρέπει να αντικριστεί, ακριβώς, υπό το πρίσμα εκείνων των γεγονότων ή κατ’ ισχυρισμόν γεγονότων και όχι άλλων μεταγενέστερων γεγονότων, ή γεγονότων που θα μπορούσαν να είχαν αναφερθεί εγκαίρως και τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου στο μονομερές στάδιο και δεν επράχθη.

Πρότεινε επίσης, πως κανένας από τους λόγους που εισηγήθηκαν οι αιτητές δικαιολογεί την έγκριση των αιτημάτων. Διεξήλθα τού περιεχομένου της αίτησης και της ένστασης και όλων όσων τα συνοδεύουν και είχαν την ευκαιρία στο στάδιο των προφορικών αγορεύσεων να διεξέλθω και του περιεχομένου των γραπτών αγορεύσεων των δικηγόρων.

Το τι διέπει σήμερα τη νομική κατάσταση που ενδιαφέρει εδώ και που, παρεμπιπτόντως, φαίνεται να εκπορεύονται από παλαιότερη νομολογία, όπως την Louis Vuitton ν Δέρμοσακ Λτδ και Άλλης (1992) 1(Β) ΑΑΔ 1453, συγκεκριμενοποιήθηκε από το Δευτεροβάθμιο Οικογενειακό Δικαστήριο στην υπόθεση Κόκκινου ν Κόκκινου, Έφ. Αρ. 29/14, ημ. 3.11.2016, όπου το Ανώτατο Δικαστήριο σημείωσε, μεταξύ άλλων και τα ακόλουθα:

«Το ζήτημα της παραχώρησης ή μη άδειας για την καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, ανάγεται, ασφαλώς, στη διακριτική ευχέρεια του εκδικάσαντος Δικαστηρίου η οποία ασκείται σε συνάρτηση με τη φύση της ενδιάμεσης διαδικασίας και τα θέματα που αναδύονται ενώπιον του ως επίδικα. Η δυνατότητα άσκησης της εξουσίας αυτής υπέρ του αιτήματος, όπου ο επιδιωκόμενος σκοπός της συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης είναι η αντίκρουση ισχυρισμών που προβάλλονται για ακύρωση διατάγματος που εκδόθηκε μονομερώς, απασχόλησε το Ανώτατο Δικαστήριο πρόσφατα στην υπόθεση Χαράλαμπου Ανδρέα Κουππά ν. Πουλλας Τσαδιώτης Λιμιτεδ κ.ά, Π.Ε. 312/2010, ημερομηνίας 17.7.2014 στην οποία λέχθηκαν τα εξής:

«Σ΄ ότι δε αφορά τη δυνατότατα που παρέχεται από τη Δ.48 θ.4(2) για συμπληρωματική ένορκη δήλωση, δεν πρέπει να λησμονείται ότι η δυνατότητα αυτή παρέχεται υπό την προϋπόθεση τεκμηρίωσης «καλού λόγου» και δεν βλέπουμε πώς η αντίκρουση ισχυρισμών που προβάλλονται για ακύρωση διατάγματος που χορηγήθηκε μονομερώς θα μπορούσε να τεκμηριώσει «καλό λόγο».»

Δεν υπάρχει, βέβαια, άκαμπτος κανόνας. Σε διαδικασίες, όμως, για προσωρινά διατάγματα, σπάνια είναι που θα προκύψει ανάγκη η οποία να εκφράζεται σε καλό λόγο για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου υπέρ του αιτήματος. Και αυτό γιατί στις διαδικασίες αυτές το έργο του Δικαστηρίου περιορίζεται ουσιαστικά σε εξέταση της συνδρομής των νομοθετικών προϋποθέσεων για την έκδοση του διατάγματος, χωρίς να υπεισέρχεται στην ουσία της υπόθεσης και σε εξέταση των αμφισβητούμενων γεγονότων.»

Τούτα λοιπόν τα πιο πρόσφατα και άμεσα συνδεδεμένα με τη νέα Δ.48 των Περί Πολιτική Δικονομίας Θεσμών, ως έχει τροποποιηθεί δηλαδή, καθοδηγούν ως προς την ουσία. Θεωρώ, με κάθε σεβασμό, πως οι λόγοι που έχουν προωθηθεί από μέρους των αιτητών για τη χορήγηση αδείας καταχώρισης συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, ποσώς ταξινομούνται στην κατηγορία των καλών λόγων που η υπό αναφορά διάταξη και η συναφής νομολογία εννοεί, αφού στην ουσία - και τούτη δεν μπορεί να αποτμηθεί από τη φύση του κυρίως αιτήματος στο οποίο παραπέμπουν τα τωρινά - επειδή οι λόγοι αυτοί δεν θα μπορούσαν αντικειμενικώς να ταξινομηθούν στη συζητούμενη κατηγορία των καλών λόγων.

Δεν θα δικαστεί σε αυτό το στάδιο η ουσία της διαφοράς στην αγωγή. Ούτε και είναι ορθό - και το λέγω τούτο για ό,τι επί του παρόντος ενδιαφέρει και αυστηρώς εντός των παραμέτρων που οριοθετούν δικονομικώς τα πράγματα τούτη τη στιγμή - να κριθεί η όποια προϋφιστάμενη κατάσταση γεγονότων με αναφορά σε μεταγενέστερα γεγονότα και προς τούτο είναι ορθή η παραπομπή του συνηγόρου των καθ’ ων η αίτηση στη νομολογία στην οποία αναφέρθηκε, έστω και αν τούτη θα πρέπει πλέον να ειδωθεί προσαρμοσμένη με την Δ.48 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών, ως υφίσταται σήμερα.

Σε ό,τι αφορά στο αίτημα για αντεξέταση, ισχύουν κατ’ αναλογίαν, τα όσα ήδη ανέφερα πιο πάνω αναφορικώς με τα περί της συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Ποιος είναι, δηλαδή - και ρητορικό είναι το ερώτημα - ο σκοπός της προτιθέμενης αντεξέτασης; Δεν μπορεί να είναι σίγουρα η δημιουργία υποβάθρου ώστε το Δικαστήριο να εξάξει ευρήματα ή διαπιστώσεις περί αξιοπιστίας ή αναξιοπιστίας μαρτυρίας που αφορά στο ενδιάμεση διάβημα που σχετίζεται με το σημερινό αίτημα.

Δεν έχει υποδειχθεί έτσι κι αλλιώς κάτι από μέρους των αιτητών, που ορθώς εντασσόμενο εντός των απαιτούμενων προϋποθέσεων για έκδοση παρόμοιας φύσης ενδιάμεσων διαταγμάτων, να συγκλίνει υπέρ μιας αντίθετης άποψης. Επομένως και χωρίς άλλα πολλά και δίχως να χρειάζεται να ενασχοληθεί κανείς εξειδικευμένα με τις υπόλοιπες ενστάσεις που έχουν προωθηθεί - με πολλές από αυτές να μην ευσταθούν, όπως για παράδειγμα εκείνες που άπτονται τής συζήτησης περί ύπαρξης κωλύματος σε ενδιάμεσες διαδικασίες ή προγενέστερα δικονομικά συμπεράσματα - το αίτημα χρήζει απόρριψης, μια και δεν έχουν καταδειχθεί καλοί λόγοι για τη χορήγηση αδείας καταχώρισης συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, ή, περαιτέρω, άδειας για αντεξέταση, ως καταγράφεται στο αιτητικό.

Η αίτηση απορρίπτεται, με έξοδα υπέρ των καθ’ ων η αίτηση και εναντίον των αιτητών, ως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο στο τέλος της υπόθεσης.

(Υπ.) ………………………..

Ν. Γ. Σάντης, Π.Ε.Δ.

Πιστό Αντίγραφο

Πρωτοκολλητής

/ΕΔ

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο