Court orders joinder of two related commercial contract disputes over identical marketing conspiracy claims.

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

GEORGHIOS HADJIATHANASSIOU ν. LOIZOS PARPERIDES AND OTHERS (1975) 1 CLR 401

Kυπριακή Tράπεζα Aναπτύξεως Λτδ ν. Apak Agro Industries και Άλλου (1999) 1 ΑΑΔ 1721

Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας στους οποίους κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας Δ.14

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:EDLEF:2016:A550

ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ

ΕΝΩΠΙΟΝ: Χ. Β. Χαραλάμπους, Α.Ε.Δ.

Αγωγή: 1865/14

Μεταξύ:

PONOMA LTD όπως μετονομάστηκε σε PANTONE AD LIMITED

Ενάγουσας

ν.

ERMES DEPARTMENT STORES PLC

Εναγομένης

Αγωγή: 1864/14

Μεταξύ:

PONOMA LTD όπως μετονομάστηκε σε PANTONE AD LIMITED

Ενάγουσας

ν.

C. W. ARTOPOLIS LTD

Εναγομένης

Αίτηση για Συνένωση Αγωγών ημ. 17.5.16

Ημερομηνία: 13 Οκτωβρίου 2016

Εμφανίσεις:

Για τις Εναγόμενες/Αιτήτριες: κα Α. Λουκαρή,

για Τάσσος Παπαδόπουλος & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε.

Για την Ενάγουσα/Καθ’ ης: κα Ι. Χαραλάμπους,

για Ρίκκος Μαππουρίδης & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε.

Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η

Με την αίτηση τους ημερ.17.5.16 οι εναγόμενες στις δύο πιο πάνω αγωγές αιτούνται τη συνένωση των αγωγών.

Η αίτηση στηρίζεται, μεταξύ άλλων, στη Δ.14 θ.1-4 και συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του Εσωτερικού Ελεγκτή Ομίλου Εταιρειών, στον οποίον οι δύο εναγόμενες ανήκουν, ήτοι του κ. Ροβέρτου Γιουσελή. Σε αυτήν ο ενόρκως δηλών παραθέτει τους λόγους για τους οποίους κατά τη γνώμη του θα πρέπει να συνενωθούν οι αγωγές.

Η ενάγουσα/καθ’ ης δήλωσε πως δεν έφερε ένσταση στην αίτηση. Το Δικαστήριο (υπό άλλη σύνθεση) εκφράζοντας προβληματισμό για την καταλληλότητα της περίπτωσης προς συνένωση όρισε την αίτηση για αγορεύσεις. Κατά την ορισθείσα ημερομηνία (23.9.16) αγόρευσε ενώπιον μου προς υποστήριξη της αίτησης η πλευρά των εναγομένων, ενώ η πλευρά της ενάγουσας επανέλαβε τη θέση της, αφήνοντας το θέμα στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου.

Η έκδοση διατάγματος συνένωσης αγωγών διέπεται από τις πρόνοιες της Δ.14 θ.2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, σύμφωνα με την οποία όταν δύο ή περισσότερες αγωγές εκκρεμούν στο ίδιο Δικαστήριο, είτε από τους ίδιους είτε από διαφορετικούς ενάγοντες εναντίον των ιδίων ή διαφορετικών εναγομένων, και οι απαιτήσεις των αγωγών αυτών περιλαμβάνουν κοινό ζήτημα νόμου ή γεγονότος τέτοιας σημασίας εν σχέσει με τα υπόλοιπα ζητήματα τα οποία περιλαμβάνονται σε αυτές τις αγωγές, ούτως ώστε να καθίσταται επιθυμητή η συνένωση των αγωγών, το Δικαστήριο δύναται να διατάξει τη συνένωση τους.

Σχετικά με το θέμα αυτό στην υπόθεση Κυπριακή Τράπεζα Αναπτύξεως Λτδ ν. Apak Agro Industries κ.ά. (1999) 1(Γ) Α.Α.Δ. 1721, λέχθηκε ότι:

«Διάταγμα συνένωσης αγωγών εκδίδεται στις περιπτώσεις όπου αναμένεται ότι θα προκύψει όφελος από τη συνεκδίκαση. Η έκδοση διατάγματος συνένωσης αγωγών προς εκδίκαση ανάγεται στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου η άσκηση της οποίας εξαρτάται από τα γεγονότα της κάθε υπόθεσης. Το Δικαστήριο ενασκώντας τη διακριτική του ευχέρεια εξετάζει κατά πόσο η συνεκδίκαση των αγωγών θα εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των διαδίκων και την καλύτερη απονομή της δικαιοσύνης. Η αποφυγή πολλαπλότητας των διαδικασιών, ο περιορισμός των εξόδων καθώς και η οικονομία του δικαστικού χρόνου είναι παράγοντες που προσμετρούν στην κρίση του Δικαστηρίου επί του θέματος. Βλ. Hadjiathanassiou v. Parperides and Others (1975) 1 C.L.R. 401 και Healy and Others v. A. Waddington and Sons Ltd. and Others (1954) 1 All E.R. 861.»

Οι ίδιες νομικές αρχές επαναλήφθηκαν στην υπόθεση C & S Betton Ltd κ.ά. v. Τράπεζας Κύπρου Δημόσιας Εταιρείας Λτδ, Πολ. Έφ. αρ. 74/11, ημ. 20.3.14.

Στην πιο πρόσφατη υπόθεση Αναφορικά με την Αίτηση των M.T.P. Trading Ltd κ.ά., Πολ. Έφ. αρ. 345/14, ημ. 11.3.15, επαναλήφθηκε η αρχή πως «η Δ.14 που ρυθμίζει τη συνένωση αγωγών δίδει ευρεία διακριτική ευχέρεια στο εκδικάζον δικαστήριο να προβεί σε συνένωση … γνώμονας είναι πάντοτε η ταχύτερη απονομή δικαιοσύνης με την εξοικονόμηση χρόνου και εξόδων, καθώς και η αποφυγή πολλαπλότητας των διαδικασιών».

Στην παρούσα περίπτωση παρατηρούνται τα ακόλουθα:

1. Ως ενάγουσα και στις δύο αγωγές είναι η ίδια εταιρεία και, όπως είναι φυσικό, εκπροσωπείται από το ίδιο δικηγορικό γραφείο.

2. Οι εναγόμενες στις δύο αγωγές είναι μεν δύο διαφορετικές εταιρείες και κατά συνέπειαν διαφορετικές νομικές οντότητες, πλην όμως, κατ’ ισχυρισμόν των ιδίων (ο οποίος δεν έχει αντικρουστεί στα πλαίσια της αίτησης) ανήκουν στον ίδιο Όμιλο Εταιρειών και εξαιτίας αυτού του γεγονότος:

-τυγχάνουν διαχείρισης από το ίδιο Νομικό Τμήμα (του Ομίλου),

-είχαν τον ίδιο Διευθυντή Μάρκετινγκ (Α. Επαμεινώνδα) στον οποίον αποδίδεται παρόμοιος ρόλος στα επίδικα γεγονότα.

3. Με πανομοιότυπες Εκθέσεις Απαιτήσεων η ενάγουσα απαιτεί:

α) €380.231,22 από την εναγόμενη στην αγωγή 1865/14,

β) €9.696,57 από την εναγόμενη στην αγωγή 1864/14.

Τα εν λόγω ποσά διεκδικούνται ως οφειλόμενα υπόλοιπα λογαριασμών οι οποίοι τηρούντο στα πλαίσια συναλλαγών πώλησης προϊόντων και παροχής υπηρεσιών μέχρι τις 27.9.12 και 28.8.12 αντίστοιχα όταν κατ’ ισχυρισμόν έγιναν οι τελευταίες πληρωμές από τις εναγόμενες.

4. Οι εναγόμενες εκπροσωπούνται από το ίδιο δικηγορικό γραφείο.

5. Οι εναγόμενες καταχώρισαν πανομοιότυπες Υπερασπίσεις παραδεχόμενες την περιοδική παροχή εκτυπωτικών υπηρεσιών από την ενάγουσα προς αυτές. Πλην όμως προέβαλαν και οι δύο πως υπήρξε συνωμοσία του δικού τους Διευθυντή Μάρκετινγκ με την ενάγουσα, με αποτέλεσμα η τελευταία αφενός να εξασφαλίζει εργασία από τις εναγόμενες και αφετέρου από κοινού να υπερχρεώνουν τις εναγόμενες με ποσά μεγαλύτερα των ισχυουσών χρεώσεων στην αγορά, με σκοπό την καταδολίευση των εναγομένων.

Μοναδική διαφορά ότι στην αγωγή 1865/14 η εναγόμενη καταχώρισε και Ανταπαίτηση με την οποία αξιώνει €332.431 ως αποζημιώσεις για τις ζημιές που έχει υποστεί από την πιο πάνω συνωμοτική δράση.

Η πραγματικότητα είναι πως τα πρωτογενή γεγονότα τα οποία αφορούν την κάθε αγωγή, δηλαδή όσα αφορούν τα προϊόντα, τις υπηρεσίες, τα τιμολόγια, τις χρεώσεις, τις πληρωμές κ.λ.π. δεν μπορεί παρά να είναι διαφορετικά στην κάθε αγωγή, ως ζήτημα κοινής λογικής. Αυτό εξάλλου επιβεβαιώνεται και από τα έγγραφα που έχει αποκαλύψει η κάθε πλευρά στην κάθε αγωγή, από τα οποία διαφαίνεται πως διαφέρουν τα ποσά, οι ημερομηνίες κ.λ.π..

Από την άλλη πλευρά όμως, επίσης ως θέμα κοινής λογικής, στις συναλλαγές αυτές αναπόφευκτα εμπλέκονται ως επί το πλείστον τα ίδια πρόσωπα, πράγμα το οποίο έχουν επικαλεστεί οι εναγόμενες, συσχετίζοντας το με τους μάρτυρες οι οποίοι θα κληθούν στα πλαίσια της ακρόασης.

Το κυριότερο βεβαίως είναι πως πρόκειται για ακριβώς παρόμοιες υπηρεσίες και προϊόντα, και ότι οι εναγόμενες παραπονούνται για παρόμοιες υπερχρεώσεις με ποσά «μεγαλύτερα των ισχυουσών χρεώσεων στην αγορά» και τούτο κατόπιν συμπαιγνίας εκπροσώπων της ενάγουσας με συγκεκριμένο πρόσωπο του δικού τους Ομίλου. Ο τελευταίος αυτός ισχυρισμός αναμφίβολα άπτεται κοινών γεγονότων, καθώς και κοινών νομικών ζητημάτων. Είναι προφανές πως αυτός ο ισχυρισμός των εναγομένων θα αποτελέσει το ουσιώδες επίδικο ζήτημα και στις δύο αγωγές και όχι η ύπαρξη των συναλλαγών.

Συνεκτιμώντας και το ότι η κάθε πλευρά εκπροσωπείται από τον ίδιο δικηγόρο είναι προφανές πως η συνεκδίκαση των αγωγών θα επιφέρει πέραν της εξοικονόμησης χρόνου και εξοικονόμηση δικαστικών και δικηγορικών εξόδων. Η συνεκδίκαση αναμφίβολα θα εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των διαδίκων και την καλύτερη απονομή της δικαιοσύνης.

Καταλήγω ενόψει όλων των ανωτέρω πως πρόκειται για κατάλληλη περίπτωση για συνένωση.

Ως εκ τούτου, εκδίδεται Διάταγμα Συνένωσης των δύο αγωγών. Οδηγός θα είναι η αγωγή 1865/14.

Τα έξοδα της αίτησης θα είναι στο αποτέλεσμα της αγωγής.

(Υπ.) …………………………………..

Χ. Β. Χαραλάμπους, Α.Ε.Δ.

Πιστό αντίγραφο

Πρωτοκολλητής

/Σ.Θ.

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο