Court partially allows strikeout application, deleting defense paragraph except for specific admission of non-compliance.

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

In re Pelmako Development Ltd (1991) 1 ΑΑΔ 246

Χατζήκυριακος ν. Κυθρεώτη (1992) 1 ΑΑΔ 1119

Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας στους οποίους κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας Δ.19

Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας Δ.27

Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας Δ.48

Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας Δ.64

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:EDLEF:2016:A368

ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ

Ενώπιον: Λ. Α. Παντελή, Ε.Δ.

Αρ. Αγωγής: 10762/10

Μεταξύ:

ΘΕΟΔΩΡΑΣ ΜΑΚΡΗ

Ενάγουσας

και

ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΡΑΣΠΟΠΟΥΛΟΥ

Εναγομένης

Αίτηση για διαγραφή μέρους της απάντησης στην υπεράσπιση

και υπεράσπισης στην ανταπαίτηση

16 Ιουνίου 2016

Για εναγομένη - αιτήτρια: κος Κουλαφέτης

Για ενάγουσα – καθ’ ης η αίτηση: κος Παναγίδης

ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ

Η επίδικη αίτηση υποβλήθηκε από την εναγομένη (στη συνέχεια η αιτήτρια). Αντικείμενο τούτης είναι η διαγραφή μέρους της απάντησης στην υπεράσπιση και υπεράσπισης στην ανταπαίτηση. Ποια είναι η συγκεκριμένη παράγραφος και τι διαλαμβάνει, αναφέρεται στη συνέχεια.

Για την ώρα αρκεί να υποδειχθεί ότι η αίτηση εδράζεται στους περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικούς Κανονισμούς και συγκεκριμένα στις Δ.19 κ.26, Δ.27 κκ1, 2 και 3, Δ.48 κκ1, 2, 3, 7 και 9(j) και (o) και Δ.64· στο Σύνταγμα, άρθρο 30· στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση για την Προάσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, άρθρο 6 και στη νομολογία, τη συμφυή εξουσία του δικαστηρίου, την πρακτική και το δίκαιο της επιείκειας. Η αίτηση υποστηρίζεται και από ένορκη δήλωση που ομνύει δικηγόρος στη δικηγορική εταιρεία που εκπροσωπεί την αιτήτρια.

Στον αντίποδα η ενάγουσα (στη συνέχεια καθ’ ης η αίτηση) ενίσταται στην επίδικη αίτηση. Δεν έχει σημασία να παρατεθούν οι ακριβείς λόγοι ένστασης, εφόσον η διαδικασία που ακολουθήθηκε αποκαλύπτει πως στην πορεία της διαδικασίας η ένσταση περιορίστηκε. Αυτό διαπιστώνεται καλύτερα από παράθεση της παραγράφου που επιζητείται να διαγραφεί. Ως εκ τούτου σπεύδω να παραθέσω τούτη.

Επίδικη εν προκειμένω είναι η παράγραφος 23 του σχετικού δικογράφου της καθ’ ης η αίτηση, η οποία αναφέρει πως·

«Περαιτέρω, η Ενάγουσα αναφέρει ότι καταχώρησε εναντίον της Εναγόμενης την υπ’ αριθμό 27283/2011 Ιδιωτική ποινική υπόθεση, που αφορούσε ανυπακοή και/ή περιφρόνηση Δικαστηρίου λόγω της άρνησης της Εναγόμενης να συμμορφωθεί με το Διάταγμα του Δικαστηρίου στα πλαίσια της ποινικής υπόθεσης 19708/2008 για κατεδάφιση των παράνομων προσθηκών στις οποίες προέβη. Κατόπιν ακροαματικής διαδικασίας, η Εναγόμενη κρίθηκε ένοχη για παρακοή Διατάγματος και στα πλαίσια συμμόρφωσης της για μετριασμό της ποινής αφαίρεσε και/ή κατεδάφισε μέρος των παράνομων προσθηκών και/ή συμμορφώθηκε εν μέρει με το εκδοθέν Διάταγμα, παρόλο που παραπλανητικά στο Δικαστήριο για σκοπούς μετριασμού ισχυρίστηκε ότι υπήρχε πλήρης συμμόρφωση. Συγκεκριμένα η Εναγόμενη συμμορφώθηκε μόνο σε σχέση με την κατεδάφιση της ανεμόσκαλας και το επιπλέον υπνοδωμάτιο ενώ οι υπόλοιπες παράνομες μετατροπές και/ή προσθήκες εξακολουθούν να υφίστανται.»

Εν τούτοις εν τω μέσω της ακροαματικής διαδικασίας της επίδικης αίτησης, ο συνήγορος της καθ’ ης η αίτηση αναγνώρισε το εύλογο του αιτήματος σε σχέση με τα εκεί αναφερόμενα, πλην της τελευταίας πρότασης. Εν ολίγοις, ο κος Παναγίδης δέχθηκε έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, πλην της τελευταίας πρότασης η οποία αναφέρει·

«Συγκεκριμένα η Εναγόμενη συμμορφώθηκε μόνο σε σχέση με την κατεδάφιση της ανεμόσκαλας και το επιπλέον υπνοδωμάτιο ενώ οι υπόλοιπες παράνομες μετατροπές και/ή προσθήκες εξακολουθούν να υφίστανται.»

Αυτή η πρόταση, υπέβαλε ο συνήγορος, δεν προσβάλλει το σχετικό δικονομικό κανόνα, εφόσον δεν είναι άσχετη με τα επίδικα θέματα. Κατ’ επέκταση το περιεχόμενό της δεν είναι σκανδαλώδες και εν πάση περιπτώσει δεν δικαιολογεί έκδοση διατάγματος διαγραφής.

Αντίθετη είναι η θέση της αιτήτριας η οποία επέμεινε μέχρι τέλους σε διαγραφή όλων όσων αναφέρονται στην επίδικη παράγραφο. Ο κος Κουλαφέτης υποστήριξε ότι τα εκεί αναφερόμενα είναι άσχετα με τα επίδικα θέματα και γι’ αυτό πρέπει να διαγραφούν. Δέχθηκε εν τούτοις ότι η αιτήτρια δεν αιτιολογεί τίνι τρόπω επηρεάζεται από τα αναφερόμενα στην επίδικη παράγραφο.

Έχει νομολογηθεί ότι ο κ.26 της Δ.19 περιορίζεται στη διαγραφή μέρους των δικογράφων και όχι ολόκληρης της αγωγής. (βλ. Σιακόλας v. Federal Bank of Lebanon (1998) 1Γ Α.Α.Δ.1338, 1343). Από την άλλη ο κ.3 της Δ.27 μπορεί να οδηγήσει σε οριστικό τερματισμό της διαδικασίας εφόσον επιτρέπει διαγραφή ανυπόστατου δικογράφου, δηλαδή δικογράφου που δεν αποκαλύπτει καλή βάση αγωγής ή απάντηση, ή είναι επιπόλαιο ή παρενοχλητικό (Frivolous or vexatious) (βλ. Σιακόλας, πιο πάνω, στη σελίδα 1344 και Χατζηκυριάκος v. Κυθρεώτη (1992) 1Β Α.Α.Δ.1119, 1121).

Τέλος, σημειώνεται ότι η εξουσία του δικαστηρίου για διαγραφή δικογράφου ασκείται με φειδώ και μόνο όταν αδιαμφισβήτητα το δικόγραφο στερείται νομικού ή πραγματικού υποβάθρου. Στην υπόθεση Nagle v. Feilden (1966) 1 All E.R. 697, η οποία υιοθετήθηκε στην υπόθεση Κυπριακή Δημοκρατία v. Αργύρη Γεωργίου (2003) 1Β Α.Α.Δ.704, 711, λέχθηκε ότι ‘It is well settled that a statement of claim should not be struck out and the plaintiff driven from the judgment seat unless the case is unarguable’. Σε διαφορετική περίπτωση, υποδεικνύεται στην υπόθεση In re Pelmako Development Ltd (1991) 1 Α.Α.Δ. 246, 255, η διαγραφή θα συνεπαγόταν παραβίαση του δικαιώματος που έχει ο διάδικος να προσφύγει ενώπιον δικαστηρίου στο οποίο δικαιούται να προσφύγει βάσει του Συντάγματος.

Στην προκείμενη περίπτωση είναι αντιληπτό ότι η δικονομική βάση που ενδιαφέρει, είναι ο κ.26 της Δ.19 και όχι οιοσδήποτε άλλος. Αυτό γιατί το αίτημα δεν αφορά την αγωγή στο σύνολο, λόγου χάριν ότι δεν αποκαλύπτει καλή βάση, παρά μόνο περιορίζεται στην παράγραφο 23. Αυτή η παράγραφος είναι που απασχολεί και τίποτα άλλο. Είναι γι’ αυτό το λόγο που θεωρώ ότι η αίτηση περιορίζεται σε διαγραφή μέρους του δικογράφου και όχι σε απόρριψη του συνόλου τούτου.

Τώρα, η αιτήτρια υποστηρίζει ότι το περιεχόμενο της εν λόγω παραγράφου είναι άσχετο με τα επίδικα θέματα. Με όλο το σεβασμό αλλά με αυτή τη θέση δεν μπορώ να συμφωνήσω. Εύστοχη είναι η υπόδειξη της καθ’ ης η αίτηση (βλ. παραγράφους 4 και 5 στην ένορκη δήλωση της τελευταίας) ότι η σχετική παράγραφος αποκαλύπτει περιορισμό των επίδικων θεμάτων. Αυτό γιατί η αξίωση της καθ’ ης η αίτηση συνίσταται σε έκδοση, μεταξύ άλλων, διαφόρων διαταγμάτων, ώστε να αρθεί η επέμβαση. Με την επίδικη όμως παράγραφο και με αυτό εννοώ μόνο την τελευταία πρόταση, η καθ’ ης η αίτηση επανέρχεται σε σχέση με τα επίδικα θέματα και περιορίζει τούτα. Αυτός ο περιορισμός είναι ό,τι καθιστά το υπόλοιπο της παραγράφου 23 σχετικό.

Παρ’ όλα αυτά, έστω ότι λανθάνομαι σε σχέση με τα πιο πάνω και το περιεχόμενο της παραγράφου 23 είναι άσχετο. Όπως υποδεικνύεται στο Annual Practice του 1958, σελίδα 477, δεν είναι όλα τα αχρείαστα θέματα που δικαιολογούν διαγραφή. Αφήνεται εκεί να νοηθεί ότι αχρείαστο αλλά αβλαβές ζήτημα, δεν διαγράφεται (The mere fact that an opponent’ s pleading contains some unnecessary matter is not sufficient ground for an application under this Rule. A statement will not be struck our merely because it is unnecessary, so long as it is otherwise harmless.).

Μάλιστα στο ίδιο σύγγραμμα υποδεικνύεται ότι δεν διαγράφεται κάθε δικόγραφο που αντίκειται στους δικονομικούς κανόνες. Για να διαταχθεί κάτι τέτοιο ο αιτητής οφείλει να αποδείξει τίνι τρόπω επηρεάζεται από την παρατυπία (σελ. 477 Annual Practice, Not every pleading which offends against the rules will be truck out. The applicant must show that he is in some way prejudiced by the irregularity).

Είναι βεβαίως αντιληπτό ότι δεν νοείται κατ’ επίφαση προώθηση τέτοιου επηρεασμού. Λεκτική και μόνο αναφορά, όπως εδώ, ότι η επίμαχη φράση επηρεάζει, χωρίς όμως να επεξηγείται πώς, δεν αποσείει την υποχρέωση που βαραίνει τον αιτητή.

Εν κατακλείδι το πλέον καθοριστικό ερώτημα που απαντά το κατά πόσο το υπό κρίση μέρος του δικογράφου πρέπει να διαγραφεί, αναφέρεται στο Annual Practice, σελίδα 478, ως εξής· The sole question is whether the matter alleged to be scandalous would be admissible in evidence to show the truth of any allegation in the pleading which is material with reference to the relief prayed.

Δυνάμει όλων των πιο πάνω στη δοσμένη περίπτωση αδυνατώ να αντιληφθώ πως ο περιορισμός της αξίωσης της ενάγουσας, ως προκύπτει από την παράγραφο 23 του υπό κρίση δικογράφου, είναι άσχετος και επηρεάζει την αιτήτρια. Είμαι της γνώμης ότι τίποτα από τα πιο πάνω ισχύει και συνεπώς αυτό το σκέλος της αίτησης δεν έχει αποδειχθεί και απορρίπτεται.

Ως εκ των πιο πάνω το σχετικό διάταγμα εκδίδεται ως εξής. Η παράγραφος 23 της απάντησης στην υπεράσπιση και υπεράσπισης στην ανταπαίτηση, διαγράφεται στο σύνολο, πλην της τελευταίας πρότασης. Η πρόταση «Συγκεκριμένα η Εναγόμενη συμμορφώθηκε μόνο σε σχέση με την κατεδάφιση της ανεμόσκαλας και το επιπλέον υπνοδωμάτιο ενώ οι υπόλοιπες παράνομες μετατροπές και/ή προσθήκες εξακολουθούν να υφίστανται» παραμένει ως έχει.

Λόγω του ότι η αιτήτρια πέτυχε την αίτηση μόνο κατά το ήμισυ, κρίνω πρέπον τα έξοδα να ακολουθήσουν την ίδια πορεία. Συνεπώς το ήμισυ των εξόδων, ως θα υπολογιστούν από τον πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ της εναγομένης – αιτήτριας και εναντίον της ενάγουσας – καθ’ ης η αίτηση.

(Υπ).....................................

Λ.Α. Παντελή, Ε.Δ.

Πιστό αντίγραφο

Πρωτοκολλητής

/ΕΔ

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο