Court allows oral testimony in corporate petition despite affidavits, balancing efficiency with evidence needs.

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

VARNAVIDES ν. IOANNOU & ANOTHER (1982) 1 CLR 263

K.M.C. MOTORS ν. JOREPHANCO TRADING (1984) 1 CLR 390

Θεοφάνους Λουκαΐδου Λίζα ν. Λεωνίδα Γεωργίου και Άλλου (2011) 1 ΑΑΔ 991

Σολωμού ν. Δημοκρατίας (1997) 4 ΑΑΔ 2418

Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας στους οποίους κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας Δ.30

Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας Δ.33

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:EDLEF:2016:A66

ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ

Ενώπιον: Ν. Γ. Σάντη, Π.Ε.Δ.

Γεν. Αίτηση Αρ. 762/15

Αναφορικά με τον Περί Εταιρειών Νόμο ΚΕΦ. 113, Άρθρο 202Α μέχρι και 202ΛΗ

- και -

Αναφορικά με την εταιρεία LANI RESTAURANTS LTD

- και -

Αναφορικά με την εταιρεία LANI RESTAURANTS (LIMASSOL) LTD

- και -

Αναφορικά με την αίτηση της A & P (ANDREOU & PARASKEVAIDES) ENTERPRISES PUBLIC COMPANY LTD

Ημερομηνία: 3 Φεβρουαρίου, 2016.

Αίτηση Ημερομηνίας 12.1.16 Για Έκδοση Οδηγιών Βάσει Της Δ.30 Των Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών

ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ:

Για τους Αιτητές: Ο κ. Π. Σπανός, για Μάρκος Π. Σπανός & Σία (Δ.Θ.26).

Για τους Καθ’ ων η Αίτηση: Ο κ. Γ. Μούντης, για Δρ. Κ. Χρυσοστομίδης & Σία ΔΕΠΕ (Δ.Θ.104).

ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ

Αντικείμενο της παρούσας αίτησης - η οποία καταχωρίστηκε βάσει της Δ.30 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών - αποτελεί αίτημα των αιτητών (A&P (Andreou & Paraskevaides) Enterprises Public Company Ltd), όπως η ακροαματική διαδικασία εκδίκασης της κυρίως αίτησης ημερομηνίας 5.11.15 (για διορισμό του Ιωσήφ Κόκκινου ως εξεταστή στη Lani Restaurants Ltd/καθ’ ων η αίτηση), διεξαχθεί «… επί τη βάσει του περιεχομένου των Ενόρκων Δηλώσεων» (που συνοδεύουν την αίτηση) και όχι, ως η άποψη των καθ’ ων η αίτηση, «… με την προσαγωγή προφορικής μαρτυρίας και την αντεξέταση των μαρτύρων».

Οι ευπαίδευτοι δικηγόροι αναδίπλωσαν διεξοδικώς τις τοποθετήσεις τους στις γραπτές τους αγορεύσεις, με παραπομπή σε ημεδαπή και ξένη νομολογία και συγγράμματα.

Οι αιτητές προτείνουν πως εναρκτήριες εταιρικές αιτήσεις, σαν την επίδικη, δεν μπορούν να εκδικάζονται κατά τα δικονομικά πρότυπα που εφαρμόζονται για την εκδίκαση αγωγών διότι πρόκειται περί ξεχωριστών, στη φύση τους, διαδικασιών οι οποίες, ακριβώς για αυτό το λόγο, επιβάλλεται να διεκπεραιώνονται στη βάση συνοδευτικών ενόρκων δηλώσεων, με αυτονόητο το δικαίωμα αντεξέτασης των ομνυόντων αλλά ακόμη και της καταχώρισης συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων προς ολοκληρωτική διαμόρφωση των προτασσόμενων εκδοχών.

Οι καθ’ ων η αίτηση εισηγούνται πως οι εταιρικές εναρκτήριες αιτήσεις θα πρέπει να εκδικάζονται ως να είναι αγωγές και όχι ενδιάμεσες αιτήσεις, με επακόλουθο να μην επιτρέπεται (ή να συζητείται καν), η δυνατότητα καταχώρισης συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων, ή (εξ ορισμού πλέον), απαντητικών ενόρκων δηλώσεων.

Έλαβα υπόψη καθετί που τέθηκε και αναπτύχθηκε ενώπιον μου.

Συγκλίνω με τις θέσεις των καθ’ ων η αίτηση και αποκλίνω, με κάθε σεβασμό, από εκείνη των αιτητών.

Εξηγώ.

Η κυρίως αίτηση (ένεκα και των δικονομικών της καταβολών) - εκπορευόμενων τούτων από τον Περί Εταιρειών Νόμο, Κεφ. 113 και τους διαδικαστικούς του κανονισμούς - δεν αποτελεί (στην απουσία άλλης επί τούτω δικονομικής πρόβλεψης), τίποτε περισσότερο από πολιτική διαδικασία συμφώνως του (δικαιοδοτικού) άρθρου 2 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, ήτοι, ως προβλεπόμενη (η αίτηση), από συγκεκριμένο (εταιρικό εδώ) διαδικαστικό κανονισμό.

Το εν λόγω άρθρο (καθώς και το ευρύτερο νομοθέτημα που το εμπερικλείει), θα πρέπει, με την αναμενόμενη πάντοτε δικαστική σύνεση - και κατά το ερμηνευτικό αξίωμα ut res magis valeat quam pereat (βλ. κατ’ αναλογίαν, Σολωμού v Κυπριακής Δημοκρατίας (1997) 4(Δ) ΑΑΔ 2418, 2422-2423, Varnavides v Ioannou and Another (1982) 1 CLR 263, 268) - να αποδοθεί διασταλτικώς ώστε να υλοποιεί και όχι να ακυρώνει τον εναργή κατά τα άλλα νομοθετικό σκοπό (βλ.

επίσης, F A R Bennion, Statutory Interpretation:A Code, Butterworths, 3η έκδ.,1997, σελ. 432). Κατ’ ακολουθίαν, η εκδίκαση της κυρίως αίτησης οφείλει να οδεύσει επί των συναφώς καθοριζομένων στους Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς και ιδιαίτερα επί των προνοιών της Δ.33 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών, με τις αναλογούσες ασφαλώς εύλογες αναπροσαρμογές, κάτι που δεν σημαίνει ασφαλώς πως τούτο το συνταίριασμα θα λάβει και τη μορφή ακύρωσης και αντικατάστασης των όσων ιδιωνύμως προβλέπονται για την έναρξη και διεκπεραίωση των περί ων ο λόγος πρωτογενών ή εναρκτήριων εταιρικών αιτήσεων.

Αυτό, θα κατέληγε σε δικονομικό παραλογισμό. Δεν υφίσταται νομιμοποιητικός λόγος, γιατί είναι που θα πρέπει να απαγορευθεί (ή να μην επιτραπεί), η κατά τη δικαιϊκή και δικονομική λογική τάξη των πραγμάτων παρουσίαση προφορικής μαρτυρίας κατά την εκδίκαση της κυρίως αίτησης (δίχως να περιορίζεται η παρεχόμενη δυνατότητα μόνο στην αντεξέταση ενόρκως δηλούντα που επιλέγει να μην δώσει προφορική μαρτυρία).

Εν πάση περιπτώσει, το αντικείμενο της κυρίως αίτησης σχετίζεται με αίτημα το οποίο υπέχει (ή θα μπορούσε να υπέχει), καταλυτικές επιπτώσεις για τα ουσιαστικά δικαιώματα των καθ’ ων η αίτηση (και κατ’ επέκτασιν των αιτητών) και την ως εκ των ων ουκ άνευ υποχρέωση του Δικαστηρίου να διατυπώσει ευρήματα επί του πυρήνα των διιστάμενων γεγονότων και όχι απλώς διαπιστώσεις ή εκ πρώτης όψεως συμπεράσματα στη βάση του περιεχομένου και μόνον των ενόρκων δηλώσεων.

Για να καταστεί τούτο εφικτό, θα πρέπει να δοθεί η δυνατότητα στους διαδίκους να παρουσιάσουν την υπόθεση τους μέσω των μηχανισμών του αντιπαραθετικού συστήματος και στο Δικαστήριο, η ευχέρεια να αποφανθεί αιτιολογημένα επί όσων επιβάλλεται να πράξει με βάση τα επίδικα θέματα. Αυτό επιτάσσει, κατά την ταπεινή μου αντίληψη, το συμφέρον της δικαιοσύνης, το οποίο ταυτίζεται (και εν πολλοίς οριοθετείται), από την ανάγκη διασφάλισης της δίκαιης δίκης, με την τελευταία να συναρτάται τόσο με το δικαίωμα εκατέρου των διαδίκων να ακουστεί στην υπόθεση όσο και με εκείνο της ταχείας απονομής της δικαιοσύνης.

Το ένα δεν αναιρεί το άλλο. Απεναντίας, το συμπληρώνει. Η τήρηση των διαδικαστικών κανόνων - δίχως τούτη να αποτελεί αυτοσκοπό και συγκαλυμμένη πρόφαση για ακύρωση δικαιωμάτων και νόμιμων επιδιώξεων - συνθέτει το μέσο για την επίτευξη της συζητούμενης προσδοκίας, που δεν είναι άλλη από την προστασία των δικαιωμάτων των διαδίκων και την ορθή απονομή της δικαιοσύνης (βλ.

κατ’ αναλογίαν, Andrenal Shipping Company Ltd και Άλλων v Compania Naviera Iris SA και Άλλων, ΠΕ 49/14, ημ. 4.6.15 (Ολομέλεια)).

Η Αναφορικά με την Αίτηση του Σάββα Ιωάννη Κασπαρή (2013) 1(Γ) ΑΑΔ 2467, 2481 (Πρωτοβάθμια Δικαιοδοσία), στην οποία παρέπεμψε ο ευπαίδευτος συνήγορος των αιτητών για να θεμελιώσει, εν μέρει τουλάχιστον, την επιχειρηματολογία του, δεν απαγορεύει κατ’ αρχήν την παρουσίαση προφορικής μαρτυρίας σε παρόμοιες αιτήσεις, αλλά αφήνει το ζήτημα στην ενάσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, καταγράφοντας συν τω χρόνω (η εν λόγω απόφαση που εκδόθηκε από την Έντιμη Σταματίου, Δ.) - με κύρια αναφορά στην KMC Motors Limited v Jorephanco Trading and Contracting Company (1984) 1 ΑΑΔ 390 και στο σύγγραμμα Pennington Company Law, 4η εκδ., σελ. 698 («The evidence on the hearing [of a winding up petition] consists of the affidavits filed in support of and against the petition, unless the court permits testimony to be given orally…») - ότι, κατά κανόνα (και άρα όχι απαρεγκλίτως), η εκδίκαση παρόμοιων εταιρικών αιτημάτων διεξάγεται στη βάση των γεγονότων που στηρίζουν την αίτηση και την ένσταση, ως τούτα πιστοποιούνται από τις συνοδευτικές ένορκες δηλώσεις.

Επομένως, η κάθε περίπτωση αποφασίζεται αναλόγως των γεγονότων της.

Εν προκειμένω, η φύση του κυρίως αιτήματος και τα όσα φαίνεται να το περιστοιχίζουν (συμπεριλαμβανομένων των λόγων ένστασης), δικαιολογούν και αιτιολογούν την αναγκαιότητα για παράθεση προφορικής μαρτυρίας.

Η πιθανή περιπλοκή της διαδικασίας λόγω ακριβώς της προσαγωγής προφορικής μαρτυρίας - αν θα μπορούσε κανείς να χρησιμοποιήσει τον όρο αυτό - δεν πρέπει να αφεθεί να εκτρέψει την προσοχή από το ζητούμενο και να αποτελέσει λόγο να μην πάρουν τα πράγματα την ορθή δικονομική τους πορεία (βλ. κατ’ αναλογίαν, Θεοφάνους ν Γεωργίου και Άλλου (2011) 1(Β) ΑΑΔ 991,999).

Η δυνατότητα κλήσης μαρτύρων ή παράθεσης προφορικής μαρτυρίας, δεν υποδηλοί παροχή ανέλεγκτου προς τούτο δικαιώματος σε οιονδήποτε των διαδίκων.

Κάθε άλλο.

Το Δικαστήριο έχει εξουσία να ρυθμίζει την ενώπιον του διαδικασία με σταθεράν, τις έγγραφες προτάσεις (εδώ του περιεχομένου της αίτησης και της ένστασης), με τρόπο ώστε να αποτρέπει εν τη γενέσει του το συχνό φαινόμενο κατάχρησης της διαδικασίας και της κατασπατάλησης πολύτιμου δικαστικού χρόνου, φαινόμενο που επιτείνει την αυξανόμενη καθυστέρηση εκδίκασης των υποθέσεων (βλ. κατ’ αναλογίαν, Παπαχρυσοστόμου ν Κώστας Γρηγοριάδης & Συνέταιροι και Άλλων, ΠΕ 228/10, ημ. 4.6.15).

Δεν θα επιτραπεί παρέλκυση της διαδικασίας.

Οι οδηγίες για διεκπεραίωση της ακροαματικής διαδικασίας θα καλούν σε αυστηρή εφαρμογή των προνοιών της Δ.30 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών και στην παρουσίαση της μαρτυρίας, με επιστράτευση (ανάμεσα σε άλλα και αν χρειαστεί) και των προνοιών του άρθρου 25 του Περί Απόδειξης Νόμου, Κεφ. 9, που διαλαμβάνει τα περί της κατάθεσης στη διαδικασία (ως μέρος της κυρίως εξέτασης μάρτυρα), γραπτής κατάθεσης ή γραπτής δήλωσης από μέρους του.

Αυτά όμως - και άλλα πολλά εν σχέσει με τη δικαστική διαχείριση της υπόθεσης - στην ώρα τους.

Εν κατακλείδι.

Η διαδικασία που θα ακολουθηθεί κατά την ακρόαση της κυρίως αίτησης θα λάβει χώραν διά της παράθεσης προφορικής μαρτυρίας (και αντεξέτασης, αν έτσι επιθυμείται), των μαρτύρων ή των ενόρκως δηλωσάντων.

Τα έξοδα στην πορεία της δίκης.

(Υπ.) ……………………….

Ν. Γ. Σάντης, Π.Ε.Δ

Πιστό αντίγραφο

Πρωτοκολλητής

/ΓΑ

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο