Appeal suspension request dismissed as plaintiff failed to prove high likelihood of appeal success or insolvency.

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Ευαγγέλου ν. Dorami Marine Ltd (1991) 1 ΑΑΔ 172

Ναυτικός Όμιλος Πάφου ν. Αρχής Λιμένων (1991) 1 ΑΑΔ 1147

Παπακόκκινου Bερεγγάρια Π. ν. Glykys and Araouzos (Insurances) Ltd. ως εκπροσώπου της Pearl Assurances Plc κ.ά. (1998) 1 ΑΑΔ 513

Χαραλάμπους Νίκος Σταύρου ν. A. Panayides Contracting Ltd. (2001) 1 ΑΑΔ 1978

Υπουργός Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξεως (ως Κεντρική Αρχή με βάση το Νόμο 11(ΙΙΙ)/91, ύστερα από εξουσιοδότηση της Χριστίνας Σάββα), Ιωάννης Σάββα ν. (Αρ. 1) (2002) 1 ΑΑΔ 195

Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας στους οποίους κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας Δ.35

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:EDLEF:2015:A291

ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ

Ενώπιον: Στ. N. Σταύρου, A.Ε.Δ.

Αρ. Αγωγής: 7492/07

Μεταξύ:

ΜΑΡΙΑ ΦΩΤΙΑΔΟΥ

Ενάγουσα

και

1. ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΟ ΙΔΡΥΜΑ ΚΥΠΡΟΥ

2. ΠΡΟΕΔΡΟΣ Ρ.Ι.Κ.

3. ΓΕΝΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ Ρ.Ι.Κ. 4. ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΕΙΔΗΣΕΩΝ Ρ.Ι.Κ.

5. ΑΝΔΡΕΑΣ ΙΩΣΗΦ

6. ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

Εναγόμενοι

Και όπως τροποποιήθηκε δυνάμει διατάγματος ημερομηνίας 04/07/2012

ΜΕΤΑΞΥ:

ΜΑΡΙΑ ΦΩΤΙΑΔΟΥ

Ενάγουσα

και

1. ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΟ ΙΔΡΥΜΑ ΚΥΠΡΟΥ

2. ΓΙΑΝΝΑΚΗΣ ΚΑΡΕΚΛΑΣ

3. ΑΝΔΡΕΑΣ ΙΩΣΗΦ

4. ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

Εναγόμενοι

Αίτηση ημερ. 27.6.2014

για αναστολή εκτέλεσης απόφασης

15 Ιουλίου 2015

Εμφανίσεις:

Για Εναγόμενο 4 - Αιτητή: κ. Γιώργος Χριστοδούλου για Λ. Παπαφιλίππου & Σια Δ.Ε.Π.Ε.

Για Ενάγουσα - Καθ΄ ης η αίτηση: κ. Μιχάλης Παρασκευάς.

Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η

Μετά από ακροαματική διαδικασία, η Ενάγουσα (εφεξής η καθ΄ ης η αίτηση), πέτυχε στις 23.5.2014 την έκδοση απόφασης εναντίον του εναγομένου 4 (εφεξής ο αιτητής) για ποσό ₤25.000 γενικές αποζημιώσεις, πλέον €5.000 παραδειγματικές αποζημιώσεις, πλέον τόκους και δικηγορικά έξοδα. Ο αιτητής έχει εφεσιβάλει την εν λόγω απόφαση και η έφεση του εκκρεμεί για εκδίκαση ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου.

Με την παρούσα Αίτηση, ο αιτητής ζητά την αναστολή εκτέλεσης της πρωτόδικης απόφασης μέχρι την τελική εκδίκαση της έφεσης που έχει καταχωρήσει.

Η Αίτηση στηρίζεται στο ορθό νομικό υπόβαθρο και πλαισιώνεται από δύο ένορκες δηλώσεις, η πρώτη (εφεξής η αρχική Ε.Δ) συνόδευε την Αίτηση και η δεύτερη (εφεξής η συμπληρωματική Ε.Δ) προστέθηκε στις 30.4.2015, κατόπιν άδειας του Δικαστηρίου που δόθηκε μετά από ακροαματική διαδικασία επί του συγκεκριμένου ζητήματος.

Είναι η θέση του αιτητή, ότι, η έφεση που έχει καταχωρήσει έχει καλές πιθανότητες να επιτύχει, αφού το πρωτόδικο Δικαστήριο κατά την έκδοση της απόφασης του υπέπεσε σε σφάλματα. Επί τούτου δίδονται και λεπτομέρειες στην παράγραφο 4 της αρχικής Ε.Δ και επισυνάπτεται ως τεκμήριο η Ειδοποίηση Εφέσεως. Παράλληλα, διατυπώνει τη θέση ότι σε περίπτωση που δεν ανασταλεί η εκτέλεση της πρωτόδικης απόφασης και κληθεί έτσι να καταβάλει το εξ αποφάσεως ποσό στην καθ’ ης η αίτηση, είναι αμφίβολο αν αυτή θα μπορέσει να του το επιστρέψει (παράγραφος 6 της αρχικής Ε.Δ). Η καθ’ ης η αίτηση, προσθέτει, είναι άτομο αφερέγγυο, αφού, ως η ίδια του ανέφερε, οφείλει δεκάδες χιλιάδες ευρώ σε τραπεζικούς οργανισμούς και άλλα πρόσωπα (παράγραφος 4.1 της συμπληρωματικής Ε.Δ).

Η καθ΄ης η αίτηση καταχώρησε Ειδοποίηση για πρόθεση Ένστασης στις 29.9.2014. Σ΄ αυτήν προβάλλονται 9 ειδικοί λόγοι ένστασης που καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα ζητημάτων. Η Ένσταση επίσης στηρίζεται στο ορθό νομικό υπόβαθρο ενώ η αναφορά στα γεγονότα ενυπάρχει στην ένορκη δήλωση η οποία τη συνοδεύει. Είναι η θέση της καθ΄ ης η αίτηση, ότι, η Αίτηση είναι κακόπιστη και καταχρηστική και σκοπό έχει την καθυστέρηση της εκτέλεσης της απόφασης. Χαρακτηρίζει τους ισχυρισμούς του αιτητή περί αφερεγγυότητας ως γενικούς, αόριστους και ατεκμηρίωτους και επισημαίνει επί τούτου, ότι, ανήκει στην Αστυνομική Δύναμη Κύπρου ως μόνιμο μέλος και ως εκ τούτου έχει σταθερή εργασία και λαμβάνει ένα αξιοπρεπές εισόδημα. Ως εκ των ανωτέρω ζητά την απόρριψη της Αίτησης.

Στο σημείο αυτό σημειώνω παρενθετικά, ότι, είχε υποβληθεί (ανεπιτυχώς) από τον αιτητή και αίτηση αντεξέτασης της καθ’ ης η αίτηση και στην Ένσταση που η τελευταία καταχώρησε στα πλαίσια της, επισύναψε και το απόκομμα πληρωμής από την εργασία της, σύμφωνα με το οποίο, οι καθαρές της απολαβές ανέρχονται σε €1.378,99.

Η ακροαματική διαδικασία περιορίστηκε στην εκατέρωθεν κατάθεση και υιοθέτηση εμπεριστατωμένων γραπτών αγορεύσεων από μέρους των ευπαιδεύτων συνηγόρων κ. Χριστοδούλου και κ. Παρασκευά αντίστοιχα. Τις αγορεύσεις αυτές τις διεξήλθα με προσοχή και ενδελέχεια.

Προτού όμως καταπιαστώ με επίλυση της ανακύπτουσας διαφοράς, αξίζει να προβώ σε μια σύντομη ανασκόπηση των εφαρμοστέων νομικών αρχών.

Πρωτίστως σχετική και εφαρμοστέα είναι η Διαταγή 35, Θ.18 και 19 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Ο Θ.18 προνοεί ότι η άσκηση έφεσης δεν επενεργεί ως αναστολή εκτέλεσης της απόφασης εκτός εάν εκδοθεί σχετικό διάταγμα από το Δικαστήριο που εξέδωσε την απόφαση ή από το Ανώτατο Δικαστήριο. Ο Θ.19 καθορίζει ότι στις περιπτώσεις όπου προβλέπεται η δυνατότητα υποβολής αίτησης είτε στο Πρωτόδικο Δικαστήριο είτε στο Εφετείο, ο αιτητής οφείλει πρώτα να αποταθεί στο Πρωτόδικο Δικαστήριο, προϋπόθεση, με την οποία ο εδώ αιτητής, έχει όντως συμμορφωθεί.

Απ’ εκεί και πέρα η Νομολογία, καθορίζει τις αρχές οι οποίες διέπουν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου σε ότι αφορά αιτήματα για αναστολή εκτέλεσης απόφασης. Οι αρχές αυτές συνοψίζονται στην υπόθεση Ναυτικός ΄Ομιλος Πάφου ν. Αρχής Λιμένων Κύπρου (1991) 1 Α.Α.Δ. 1147 ως εξής:

“Η έφεση δεν αναστέλλει το δικαίωμα εκτέλεσης ούτε μειώνει το κύρος της πρωτόδικης απόφασης. Η αναστολή μπορεί να εγκριθεί στο πλαίσιο της διακριτικής ευχέρειας που παρέχεται στο δικαστήριο από τη Δ.35 Θ.18. Η διασφάλιση του τελεσφόρου της πρωτόδικης απόφασης, αφενός, και της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση έφεσης, αφετέρου, συνιστούν τους κατ´ εξοχή παράγοντες που επενεργούν στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου. Η εξισορρόπηση των συγκρουόμενων δικαιωμάτων επιβάλλει τη στάθμιση κάθε γεγονότος που σχετίζεται τόσο με τις επιπτώσεις της αναστολής, όσο και τη ζωτικότητα του δικαιώματος για την άσκηση έφεσης. Οι προοπτικές επιτυχίας της έφεσης είναι μεν παράγοντας σχετικός, αλλά οριακής σημασίας στις πλείστες περιπτώσεις. Το πλαίσιο για τη διάγνωση των δικαιωμάτων του εφεσείοντα σε συνάρτηση με την αποτίμηση των λόγων της έφεσης είναι η ακρόαση της έφεσης. Μόνο όπου μπορεί να γίνει πρόγνωση με βεβαιότητα ως προς την επιτυχία ή αποτυχία της έφεσης, χωρίς περαιτέρω συζήτηση του θέματος, ο παράγοντας αυτός αποκτά σπουδαιότητα στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου”.

Στην υπόθεση Χαραλάμπους v. Panayides Contracting Ltd (2001) 1(Γ) Α.Α.Δ. 1978 υιοθετήθηκε συναφώς το εξής απόσπασμα:

“στην περίπτωση των αναστολών γίνεται προσπάθεια εξισορρόπησης δύο παραγόντων: Να δρέψει άμεσα ο νικητής του δικαστικού αγώνα τους καρπούς της επιτυχίας του και να μην μείνει ο άλλος, αν νικήσει, με κενά χέρια. Σ’αυτό το πλαίσιο κινείται η άσκηση της διακριτικής μας εξουσίας.”

Ομοίως στην υπόθεση Χ¨Ευαγγέλου v. Dorami Marine Ltd & Others (1991) 1 Α.Α.Δ. 172, 179 αναφέρεται ότι η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου για αναστολή εκτέλεσης της απόφασης ασκείται με δύο βασικές αρχές:

«i. «Ο διάδικος ο οποίος επιτυγχάνει δεν πρέπει να στερείται, χωρίς εξαιρετικό λόγο, του καρπού της επιτυχίας του.

ii. Το ένδικο μέσο της έφεσης, το οποίο ασκείται δικαιωματικά, δεν πρέπει να αποστερείται της αποτελεσματικότητας του».

Σχετικές επί του θέματος είναι και οι υποθέσεις Παπακόκκινου v. Glykys and Araouzos (Insurances) Ltd ως εκπροσώπου της Pearl Assurances Plc κ.α (1998) 1 Α.Α.Δ. 513 και Σάββα v. Υπουργού Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξεως, (2002) 1 Α.Α.Δ. 195.

Ξεκινώντας την εδώ εξέταση των σχετικών παραγόντων από τις προοπτικές επιτυχίας της έφεσης που έχει ασκήσει ο αιτητής, το μόνο το οποίο μπορεί να λεχθεί, είναι, ότι, είναι αδύνατο να γίνει πρόγνωση με βεβαιότητα σε ότι αφορά την έκβαση της έφεσης. Δεν πρόκειται για περίπτωση που βοά, έτσι ώστε να είναι πρόδηλο στον καθένα ότι η έφεση οπωσδήποτε θα πετύχει. Μόνο σε μια τέτοια περίπτωση, θα διαδραμάτιζε σημαίνοντα ρόλο στην κρίση του Δικαστηρίου αυτός ο παράγοντας, ιδιαίτερα ενός πρωτόδικου Δικαστηρίου, όπως είναι το παρόν Δικαστήριο. Αλλιώς θα μετατρεπόταν το πρωτόδικο Δικαστήριο σε Εφετείο, είτε του εαυτού του είτε άλλου πρωτόδικου Δικαστηρίου υπό άλλη σύνθεση.

Σε ότι αφορά τώρα τον παράγοντα που άπτεται της αποτελεσματικής διασφάλισης του δικαιώματος έφεσης, αβίαστα, καταλήγω στο συμπέρασμα, ότι, ο αιτητής – αποτυγχάνοντας να αποσείσει το βάρος απόδειξης το οποίο επωμίζεται - σε καμία περίπτωση δεν έχει παραθέσει στοιχεία που να οδηγούν στο συμπέρασμα, ότι, αυτό του το δικαίωμα θα πληγεί εκτός εάν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα.

Η περί τούτου θέση του αιτητή, συναρτήθηκε με ισχυρισμό περί αφερεγγυότητας της καθ΄ ης η αίτηση. Ο ισχυρισμός αυτός, ως σωστά επισήμανε και ο ευπαίδευτος συνήγορος της καθ΄ ης η αίτηση, παρέμεινε γενικός και αόριστος. Εξίσου γενικός και αόριστος είναι ο ισχυρισμός ότι η καθ΄ης η αίτηση χρωστά δεκάδες χιλιάδες ευρώ σε τραπεζικά ιδρύματα και άλλα τρίτα πρόσωπα. Καμία συγκεκριμενοποίηση δεν γίνεται των τραπεζικών ιδρυμάτων και των υποτιθέμενων άλλων προσώπων προς τα οποία χρωστά η καθ’ ης η αίτηση. Ούτε και προσδιορίζεται καθοιονδήποτε τρόπο το ύψος του οφειλομένου ποσού προς τον καθένα, το αντικείμενο της οφειλής και το χρονοδιάγραμμα για αποπληρωμή της. Και το σημαντικότερο∙ δεν αναφέρεται κατά πόσο τα δάνεια αυτά, εξυπηρετούνται ή όχι. Η οφειλή - ακόμα και δεκάδων χιλιάδων ευρώ - ουδόλως αποτελεί ένδειξη, πόσο μάλλον απόδειξη, αφερεγγυότητας. Αλίμονο, αν όποιος, απροσδιόριστα, οφείλει χρήματα, κηρύσσεται από το Δικαστήριο ως αφερέγγυος και του στερείτο έτσι η δυνατότητα να εισπράξει χρήματα, τα οποία, μετά από επίπονο και πολύχρονο δικαστικό αγώνα, έχει κερδίσει. Το μόνο σίγουρο στην προκειμένη περίπτωση είναι ότι η καθ’ ης η αίτηση έχει μόνιμη εργασία και λαμβάνει ένα σταθερό και αξιοπρεπές εισόδημα.

Ο κανόνας, υπενθυμίζω είναι οι δικαστικές αποφάσεις να εκτελούνται και μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις να διατάσσεται αναστολή της εκτέλεσης. Στην προκειμένη περίπτωση ουδόλως έχει καταδειχθεί ότι θα πρέπει να τύχει εφαρμογής η εξαίρεση και όχι ο κανόνας.

Εν όψει των πιο πάνω κρίνω ότι η Αίτηση είναι ολωσδιόλου αβάσιμη και ως τέτοια απορρίπτεται. Τα έξοδα, ως θα υπολογισθούν από τον πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο επιδικάζονται υπέρ της καθ’ ης η αίτηση και εναντίον του αιτητή.

(Υπ.)……………………….

Στ. Ν. Σταύρου, Α.Ε.Δ.

Πιστό Αντίγραφο

Πρωτοκολλητής

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο