Court dismisses request for contempt of court due to conflicting compliance dates in interim order and back-dated note.

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Vuitton ν. Δέρμοσακ Λτδ και άλλης (1992) 1 ΑΑΔ 1453

Παπαχρυσοστόμου ν. Σιδερά (1993) 1 ΑΑΔ 309

Mαύρος Λάζαρος ν. Θεόδωρου Στυλιανού κ.ά. (1998) 1 ΑΑΔ 2389

Σοφοκλέους Ανδρέας ν. Κωστάκη Ταβελούδη και Άλλου (2002) 1 ΑΑΔ 92

Χριστοδούλου Διαμάντω ν. Πανίκκου Χριστοδούλου (2003) 1 ΑΑΔ 1085

Halin Houssein ν. Naime Timour και Άλλων (2005) 1 ΑΑΔ 424

Κίτσιος Χριστόφορος και Άλλος ν. A.C. Kitsios Motors Ltd, δια του Επίσημου Παραλήπτη ως Εκκαθαριστή της Εταιρείας και Άλλων (2010) 1 ΑΑΔ 1262

Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας στους οποίους κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας Δ.42

Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας Δ.42Α

Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας Δ.48

Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας Δ.64

Κυπριακή νομοθεσία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Ν. 14/1960 - Ο περί Δικαστηρίων Νόμος του 1960

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:EDPAF:2014:A166

ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ

ΕΝΩΠΙΟΝ: Α. Πούγιουρου, Π.Ε.Δ.

Αγωγή αρ. 2517/12

Μεταξύ:

ΠΟΥΛΛΑΣ ΤΣΑΔΙΩΤΗΣ ΛΙΜΙΤΕΔ

Εναγόντων

- και -

1. SELENIOR NON-METALICS LIMITED (HE 11430)

2. SPAKO CONSTRUCTION LIMITED (HE 127830)

3. Σωτήρης Κουνούνας (αρ. ταυτότητας 615092)

Εναγομένων

Αίτηση ημερομηνίας 7.10.13 για παρακοή διατάγματος του Δικαστηρίου

24.7.14

Για τους Αιτητές: Κος Μάντης (κα Ελίζα Κυριάκου ν’ ακούσει απόφαση)

Για τους Καθ’ων η Αίτηση: Κος Πολεμίτης

ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ

Στις 9.8.12 κατόπιν ακρόασης τα εξής προσωρινά διατάγματα που εκδόθηκαν από το Δικαστήριο σε μονομερή αίτηση των Εναγόντων-Αιτητών, κατέστησαν απόλυτα:

«Α. Διάταγμα του Δικαστηρίου που να εμποδίζει τους Εναγόμενους είτε προσωπικά είτε με τους υπηρέτες ή αντιπροσώπους των ή υπαλλήλους είτε άλλως πως από του να κατέχουν, εισέρχονται και χρησιμοποιούν και/ή από του να επεμβαίνουν με οποιονδήποτε τρόπο στο επίδικο ακίνητο που κατέχει η Ενάγουσα δηλαδή στο προνόμιο με αρ. εγγραφής Ε 15139 που περιλαμβάνει τα τεμάχια 158, 203, 209, 253, 256 και 400 στο Φυ./Σχ. ΧΧΧΩ/1, 9 στο χωριό Ανδρολύκου της Επαρχίας Πάφου, εντός 30 ημερών από την ημέρα της επίδοσης του εν λόγω διατάγματος.

Β. Την έκδοση προσωρινού διατάγματος διατάσσοντας τους Εναγόμενους-Καθ’ων η Αίτηση εις την υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή και/ή τους αντιπροσώπους και/ή τους υπηρέτες και/ή τους υπαλλήλους τους και/ή άλλως, όπως μετακινήσουν και/ή μεταφέρουν τους σωρούς υλικών και/ή οποιονδήποτε μηχάνημα και/ή μηχανήματα και/ή τους αποθηκευτικούς χώρους καυσίμων και/ή τα υφιστάμενα εγκαταλελειμμένα μεταλλικά αντικείμενα και/ή τα κοντέϊνερ και/ή τις ποσότητες μπάζων και/ή μεταχειρισμένων ελαστικών και/ή οποιωνδήποτε συναφών και/ή άλλων αντικειμένων και/ήυλικών και/ή το λυόμενο υποστατικό που έχουν παράνομα τοποθετηθεί στο Προνόμο Λατομείου της Ενάγουσας με αρ. εγγραφής Ε 15139 που περιλαμβάνει τα τεμάχια 158, 203, 209, 253, 256 και 400 στο Φυλ./Σχ. ΧΧΧΩ/1, 9 στο χωριό Ανδρολύκου της Επαρχίας Πάφου, εντός 30 ημερών από την ημέρα της επίδοσης του εν λόγω διατάγματος».

Συνεπεία της παράλειψης συμμόρφωσης των Καθ’ων η Αίτηση με τα διατάγματα, οι Αιτητές καταχώρισαν στις 7.10.13 την παρούσα αίτηση με την οποία επιδιώκεται η τιμωρία των Καθ’ων η Αίτηση για παρακοή των διαταγμάτων. Προηγήθηκε της παρούσας αίτησης άλλη με το ίδιο περιεχόμενο, ημερομηνίας 9.1.13 η οποία όμως απορρίφθηκε από το Δικαστήριο στις 7.10.13, λόγω μη εμφάνισης των Αιτητών.

Η νομική βάση της αίτησης είναι το άρθρο 42 του περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν.14/60), η Δ.42(Α) και Δ.48 θ.2 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών. Υποστηρίζεται δε από την ένορκη δήλωση του κ. Κυριάκου Αντωνίου, Διευθυντή των Εναγόντων και προσωπικού γνώστη των γεγονότων της παρούσας υπόθεσης.

Στην ένορκη του δήλωση ο κ. Αντωνίου κάνει αναφορά στο περιεχόμενο των εκδοθέντων διαταγμάτων, ημερ. 9.8.12, αντίγραφο των οποίων επισύναψε στην ένορκη του δήλωση. Εξηγεί ότι η απόφαση του Δικαστηρίου επιδόθηκε προσωπικά στον Εναγόμενο 3 υπό την προσωπική του ιδιότητα και ως διευθυντή των Εναγομένων εταιρειών 1 και 2 στις 2.12.12 και ότι εσκεμμένα και αυθαίρετα αυτοί παραλείπουν μέχρι σήμερα να συμμορφωθούν με τους όρους των διαταγμάτων. Τους αποδίδει προσπάθειες αποφυγής της επίδοσης των διαταγμάτων που επιτεύχθηκε τελικά, κατόπιν των επίμονων προσπαθειών του δικαστικού επιδότη ο οποίος για τέσσερις σχεδόν μήνες νυκτοξημερωνόταν έξω από την πόρτα του Καθ’ου η Αίτηση 3 που είναι και ο διευθυντής των Καθ’ων η Αίτηση 1 και 2.

Η παρούσα αίτηση προσέκρουσε στην ένσταση των Καθ’ών η Αίτηση η οποία συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση του Καθ’ου η Αίτηση 3, Σωτήρη Κούνουνα, ημερ. 29.1.14. Στην ένσταση δεν εξειδικεύεται κανένας λόγος ένστασης αλλά στην ένορκη δήλωση του ο Καθ’ου η Αίτηση 3 κάνει εκτενή αναφορά σε γεγονότα που έλαβαν χώραν πριν την έκδοση των διαταγμάτων και που αφορούν στην ουσία της αίτησης στη βάση των οποίων αυτά εκδόθηκαν. Δεν κρίνω σκόπιμο να παραθέσω ή ενδιατρίψω επί των γεγονότων αυτών, εφόσον το Δικαστήριο στο παρόν στάδιο δεν έχει εξουσία να υπεισέλθει στην ουσία της αίτησης επί της οποίας εκδόθηκαν τα διατάγματα για να αποφασίσει κατά πόσο καλώς ή κακώς εκδόθηκαν. Ουσιαστικά ο Καθ’ου η Αίτηση 3 με την ένορκη του δήλωση αυτό καλεί το Δικαστήριο να πράξει. Ο Καθ’ου η Αίτηση 3 στην ένορκη δήλωση του αρνείται οποιαδήποτε παράνομη επέμβαση επί των ακινήτων που αφορούν στα διατάγματα και συνακόλουθα την παράλειψη συμμόρφωσης των Καθ’ων η Αίτηση σε αυτά. Προτάσσει τέλος την καθυστέρηση στην προώθηση της παρούσας αίτησης παρακοής και την αδιαφορία των Αιτητών που προκύπτει από την απόρριψη στις 7.10.13 της προηγούμενης πανομοιότυπης αίτησης τους και

Η νομική βάση της ένστασης είναι η Δ.42(Α) και Δ.48 θ.1-12 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών και του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν.14/60).

Οι δικηγόροι των διαδίκων στις γραπτές αγορεύσεις τους υποστήριξαν τις θέσεις τους παραπέμποντας το Δικαστήριο και σε νομολογία.

Ανκαι δεν έχει προβληθεί σχετική εισήγηση από πλευράς Αιτητών, στη γραπτή αγόρευση του δικηγόρου τους, το Δικαστήριο κρίνει ορθό όπως προτού προχωρήσει με την εξέταση της ουσίας της αίτησης και κατά πόσο πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 42 του Ν.14/60, να εξετάσει το ζήτημα που προκύπτει από την παράλειψη των Καθ’ων η Αίτηση να καθορίσουν και εξειδικεύσουν στο σώμα της γραπτής ένστασης τους, τους λόγους που την υποστηρίζουν.

Το καθήκον αναφοράς από τους Καθ΄ων η Αίτηση στο σώμα της ένστασης τους λόγους ένστασης τους, δεν αφορά μόνο στην πληροφόρηση του αντιδίκου αλλά ανάλογη υποχρέωση οι Καθ’ων η Αίτηση υπέχουν απέναντι και του Δικαστηρίου.

Το καθήκον αυτό υπαγορεύουν οι διατάξεις της νέας Δ.48 θ.4 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών που ορίζει ότι:

«4(1) Αν πρόσωπο προς το οποίο επιδίδεται αίτηση προτίθεται να ενστεί, τουλάχιστον δύο ημέρες πριν από την ημερομηνία κατά την οποία ορίζεται η αίτηση για πρώτη εμφάνιση, θα καταχωρεί ειδοποίηση αυτής της πρόθεσης του σύμφωνα με τον Τύπο 47 και θα αφήνει αντίγραφο της για τον αιτητή στη διεύθυνση επίδοσης του. Η ειδοποίηση αυτή θα αναφέρεται στο συγκεκριμένο άρθρο του Νόμου ή στους συγκεκριμένους Διαδικαστικούς Κανονισμούς επί των οποίων βασίζεται η ένσταση και θα εξειδικεύει τους συγκεκριμένους λόγους της ένστασης. Οποιαδήποτε γεγονότα στα οποία στηρίζεται η ένσταση τα οποία δεν είναι εμφανή από το φάκελο της διαδικασίας θα αναφέρονται σε μια ή περισσότερες ένορκες δηλώσεις οι οποίες θα συνοδεύουν την ειδοποίηση. Αντίγραφα αυτών των ενόρκων δηλώσεων θα αφήνονται στον αιτητή μαζί με την ειδοοποίηση.

(2) Το Δικαστήριο ή Δικαστής, μετά από αίτηση ή προφορικό αίτημα, μπορεί, για καλό λόγο, να επιτρέψει την καταχώριση συμπληρωματικών ένορκων δηλώσεων. Η ακρόαση αίτησης διεξάγεται στη βάση των γεγονότων που αναφέρονται στην αίτηση ή στις ένορκες δηλώσεις τηρουμένης της δυνατότητας αντεξέτασης που προνοείται από τη Διαταγή 39.»

Ο επιτακτικός χαρακτήρας της νέας διάταξης σε σχέση με τον καθορισμό στο σώμα της γραπτής ένστασης, των λόγων που την υποστηρίζουν τονίστηκε στην υπόθεση Σοφοκλέους ν. Ταβελούδη κ.ά. (2002) 1 (Α) Α.Α.Δ. 92 όπου στη σελ. 97 αναφέρονται τα εξής:

«Θα θέλαμε όμως με αυτή την ευκαιρία να θυμίσουμε τον επιτακτικό χαρακτήρα της νέας διάταξης αναφορικά με τον καθορισμό, στο σώμα της γραπτής ένστασης, των λόγων που την υποστηρίζουν και το συναφές καθήκον του συντάκτη της να τους εξειδικεύσει. Και θα προσθέταμε με την καθαρότητα, λιτότητα έκφρασης και περιεκτικότητα, που πρέπει να χαρακτηρίζουν τη νομική γραφή. Ας μη λησμονείται ότι ο συντάκτης της ένστασης δεν έχει μόνο καθήκον να πληροφορήσει τον αντίδικο του σε ποιούς ακριβώς λόγους έγκειται η ένσταση του, αλλά και ανάλογη υποχρέωση απέναντι στο δικαστήριο.».

Η πιο πάνω αρχή υιοθετήθηκε στην πρόσφατη υπόθεση Yugos Finance Bv κ.ά. ν. Ηalebay Holdings Ltd Πολ. Έφ. 180/09, ημερ. 8.3.13 όπου τονίστηκε επιπρόσθετα ότι «είναι άλλο πράγμα οι λόγοι ένστασης και άλλο τα γεγονότα πάνω στα οποία αυτοί στηρίζονται.»

Στην παρούσα περίπτωση στην απουσία λόγων ένστασης το Δικαστήριο δυσκολεύεται να ανιχνεύσει και να εννοήσει τους λόγους ένστασης από μια μακροσκελή οκτασέλιδη ένορκη δήλωση του Εναγόμενου 3 που περιστρέφεται γύρω από γεγονότα που συνέβησαν πριν την έκδοση των επίδικων διαταγμάτων και στα οποία στηρίχθηκαν προφανώς οι λόγοι ένστασης στην αίτηση, στη βάση της οποίας εκδόθηκαν.

Ακόμα και αν η παράλειψη αναφοράς και εξειδίκευσης των λόγων ένστασης θεωρηθεί απλή παρατυπία, δεν θα μπορούσε να διορθωθεί στη βάση της Δ.64, γιατί η συγκεκριμένη διαταγή δεν καταργεί τις διατάξεις των Θεσμών οι οποίες πρέπει να τηρούνται. Με τη Δ.64 απλά δίνεται η ευκαιρία σε διάδικο που επέδειξε πλημμέλεια στην εφαρμογή των Θεσμών, στα πλαίσια που ορίζει η Δ.64, να διορθώσει το συγκεκριμένο διάβημα ώστε να μην θεωρείται άκυρο το δικόγραφο του (βλ. MI Holdings Public Ltd v. Παναγή (2006) 1 (Α) Α.Α.Δ. 298, 301).

Ενόψει των πιο πάνω, το Δικαστήριο δεν μπορεί να θεωρήσει ότι υπάρχει ενώπιον του νομότυπη ένσταση εφόσον απουσιάζουν από το σώμα της ένστασης οι συγκεκριμένοι λόγοι ένστασης επί των οποίων αυτή βασίζεται, γι’ αυτό θα πρέπει να την αγνοήσει ως μη έγκυρη. Το θέμα όμως δεν τελειώνει εδώ, εφόσον οι Αιτητές λόγω της φύσης της παρούσας διαδικασίας που σύμφωνα με τη νομολογία θεωρείται οιονεί ποινική διαδικασία, συνεχίζουν να έχουν το βάρος απόδειξης των προϋποθέσεων εφαρμογής του άρθρου 42 του Ν.14/60. Επίσης το Δικαστήριο κατά την εξέταση της αίτησης θα λάβει υπόψη του τα όσα αναφέρει ο δικηγόρος των Καθ’ων η Αίτηση στην αγόρευση, του εξαιρουμένων των γεγονότων επί των οποίων στηρίζει τις εισηγήσεις του και τα οποία δεν βρίσκονται ενώπιον του Δικαστηρίου μετά την απόρριψη της ένστασης.

Η αίτηση βασίζεται κυρίως στο άρθρο 42 του περί Δικαστηρίων Νόμου το οποίο δίνει εξουσία στο Δικαστήριο να εξαναγκάζει σε υπακοή οποιοδήποτε πρόσωπο εναντίον του οποίου έχει εκδοθεί διάταγμα του Δικαστηρίου. Η Δ.42 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών καταγράφει τις προϋποθέσεις και τη διαδικασία για να εξαναγκαστεί κάποιος σε υπακοή του εναντίον του εκδοθέντος διατάγματος.

Όπως έχει επεξηγηθεί στην υπόθεση Κρασιάς Shoes Factory Ltd v. Adidas (1989) 1 (Ε) A.A.Δ. 750, το άρθρο 42 αποτελεί το δικαιοδοτικό πλαίσιο εντός του οποίου κινείται η αίτηση εξαναγκασμού σε συμμόρφωση ενώ η Δ.42(Α) των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών, το δικονομικό πλαίσιο.

Παρόλον που η διαδικασία διαπίστωσης της ευθύνης ενός προσώπου για παρακοή διατάγματος του Δικαστηρίου εντάσσεται στο πεδίο της αστικής του δικαιοδοσίας, η απόδειξη της παρακοής γίνεται στη βάση των κανόνων της ποινικής δίκης, εφόσον οι συνέπειες της καταδίκης είναι οι κυρώσεις που επιβάλλει ένα ποινικό δικαστήριο. Γι’ αυτό το λόγο σε αριθμό αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου η διαδικασία χαρακτηρίζεται ως «οιονεί ποινική» ( βλ. Χριστοδούλου ν. Χριστοδούλου (2003) 1 (Β) Α.Α.Δ. 1085, Παπαχρυσοστόμου ν. Σιδερά (1993) 1 Α.Α.Δ. 309 και Χαλίν ν. Τιμούρ κ.ά (2005) 1 (Α) Α.Α.Δ. 424).

Το Δικαστήριο για να προχωρήσει σε καταδίκη κάποιου στη βάση του άρθρου 42 του Ν.14/60 θα πρέπει να ικανοποιηθεί ότι οι όροι του διατάγματος είναι απόλυτα σαφείς και ξεκάθαροι ώστε το διατασσόμενο πρόσωπο να γνωρίζει επακριβώς τι θα πρέπει να πράξει (βλ. Ελένη Κωνσταντίνου ν. Κώστα Ξιούρου Πολ. Εφ. 3/12, ημερ. 9.5.14). Επίσης ότι ο Καθ’ου η Αίτηση έλαβε γνώση των όρων του διατάγματος, ζήτημα που άπτεται της νομότυπης γνωστοποίησης του διατάγματος και των όρων του. Νοουμένου ότι πληρούνται αυτές οι δύο προϋποθέσεις, θα πρέπει να αποδειχθεί επιπρόσθετα η παραβίαση των όρων του διατάγματος από μέρους του Καθ’ου η Αίτηση. Στην υπόθεση Λάζαρος Μαύρος ν. Θεόδωρου Στυλιανού κ.ά. (1998) 1 Α.Α.Δ. 2389, τονίστηκε ότι πρέπει να ικανοποιείται και η αντικειμενική υπόσταση (actus reus) αλλά και η υποκειμενική υπόσταση (mens rea) του αδικήματος της αστικής καταφρόνησης στη βάση του άρθρου 42 του Ν.14/60.

Στην υπόθεση Antonis Mouzouris and Another v. Xylophaghou Plantations Ltd (1977) 1 C.L.R. αναφέρθηκε ότι η επίδοση οπισθογραφημένου διατάγματος του Δικαστηρίου αποτελεί προϋπόθεση για την στοιχειοθέτηση κατηγορίας για την παρακοή διατάγματος. Η απόδειξη του γεγονότος αυτού βαρύνει, όπως σε κάθε ποινική υπόθεση, την Κατηγορούσα Αρχή. Mόνο η αυστηρή συμμόρφωση με τις πρόνοιες της Δ.42Α επιτρέπει την άσκηση των εξουσιών του Δικαστηρίου δυνάμει του άρθρου 42 του Ν. 14/60.

Παραθέτω αυτούσιο το περιεχόμενο της Δ.42 Α θ.1 και 2:

«1. Όπου οιονδήποτε διάταγμα εξεδόθη υπό οιουδήποτε Δικαστηρίου και δίδει οδηγίες να γίνει κάτι ή απαγορεύει να γίνει κάτι θα πρέπει να οπισθογραφηθεί από τον Πρωτοκολλητή στο αντίγραφο που θα επιδοθεί στο πρόσωπο από το οποίο ζητείται να υπακούσει σ’ αυτό με μια σημείωση ως εξής: Εάν εσείς ο κατονομαζόμενος Α.Β. παραλείψετε να υπακούσετε σ’ αυτό το διάταγμα, εντός του χρόνου που καθορίζεται σ’ αυτό, θα υπόκεισθε σε σύλληψη και η περιουσία σας σε κατάσχεση.

2. Επίσημο αντίγραφο του διατάγματος θα πρέπει να επιδοθεί στο πρόσωπο που καθορίζει το διάταγμα. Η επίδοση πρέπει, εκτός αν άλλες οδηγίες δίδονται από το Δικαστήριο ή Δικαστή, να είναι προσωπική.»

Από το λεκτικό της πιο πάνω Διαταγής, είναι φανερό ότι η οπισθογράφηση από τον Πρωτοκολλητή των διαταγμάτων με το πιο πάνω συγκεκριμένο περιεχόμενο, είναι απαρέγκλιτος όρος για στοιχειοθέτηση της παρακοής.

Κατά συνέπεια, οι απαραίτητες προϋποθέσεις που θα πρέπει να συνυπάρχουν για να κριθεί ένα πρόσωπο ως ένοχο παρακοής στη βάση του άρθρου 42 του Ν.14/60 και νομολογίας, σε συνάρτηση με τη Δ.42 Α, συνοψίζονται στις εξής:

(α) Η έκδοση του διατάγματος και ο καθορισμός του χρόνου εντός του οποίου θα πρέπει να υπάρξει συμμόρφωση.

(β) Ο καθορισμός του τόπου, στην περίπτωση που παρίσταται ανάγκη προσδιορισμού του, όπου η διατασσόμενη ενέργεια θα πρέπει να εκτελεστεί.

(γ) Η προσωπική επίδοση του οπισθογραφημένου διατάγματος στον Καθ’ου η αίτηση.

(δ) Η ηθελημένη ανυπακοή στις πρόνοιες του διατάγματος από τον Καθ’ου η Αίτηση

(ε) Η απόδειξη πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας του αδικήματος.

Δεν αμφισβητείται η έκδοση στην παρούσα περίπτωση των προσωρινών διαταγμάτων και ότι αυτά κατέστησαν απόλυτα με την απόφαση του Δικαστηρίου ημερ. 9.8.12, κατόπιν ακρόασης. Στην απόφαση του Δικαστηρίου καθορίζεται ο χρόνος εντός του οποίου οι Καθ’ων η Αίτηση 1-3 θα έπρεπε να συμμορφωθούν με τα διατάγματα που είναι 30 μέρες από την επίδοση τους σε εκείνους που αφορούν καθώς και ο τόπος συμμόρφωσης. Η απόφαση του Δικαστηρίου επιδόθηκε στον Καθ’ου η Αίτηση 3 υπό την προσωπική του ιδιότητα και ως διευθυντή των Καθ’ων η αίτηση εταιρειών 1 και 2, στις 2.12.12. Σχετικές ένορκες δηλώσεις του δικαστικού επιδότη ημερομηνίας 3.12.12 εντοπίζονται στο φάκελο της υπόθεσης. Συνεπώς, το γεγονός της έκδοσης της απόφασης η οποία κατέστησε τα προσωρινά διατάγματα απόλυτα και ο καθορισμός του χρόνου συμμόρφωσης έχουν αποδειχθεί. Έχει αποδειχθεί επίσης ο καθορισμός στην απόφαση του τόπου συμμόρφωσης που είναι τα ακίνητα που αφορούν στο προνόμιο λατομείου με αρ. εγγραφής Ε15139 των Αιτητών. Σ’ όσον αφορά την επίδοση των οπισθογραφημένων διαταγμάτων παρατηρούνται τα εξής: Στα επίδικα διατάγματα καθορίζεται από το Δικαστήριο ως χρόνος συμμόρφωσης των Καθ’ων η Αίτηση 30 ημέρες από την ημέρα επίδοσης της απόφασης, ενώ η οπισθογράφηση που ακολουθεί στη βάση της Δ.42 Α, καλεί τους Καθ’ων η Αίτηση να υπακούσουν στα διατάγματα αμέσως.

Είναι φανερό ότι στην παρούσα περίπτωση η οπισθογράφηση δεν είναι σύμφωνη με τις πρόνοιες της Δ.42 Α θ.1, εφόσον ο χρόνος που καθορίζεται στην Οπισθογράφηση για συμμόρφωση δεν είναι αυτός που καθορίζεται στα διατάγματα.

Επειδή η οπισθογράφηση του διατάγματος δεν είναι θέμα που αφορά στον Αιτητή αλλά στον Πρωτοκολλητή που προβαίνει στη σχετική σημείωση, θα μπορούσε να θεωρήσει κάποιος ότι δεν είναι λογικό και δίκαιο οι Αιτητές να επωμιστούν τις συνέπειες. Όπως εξήγησα όμως ανωτέρω, η φύση της αίτησης επιβάλλει την αυστηρή και πιστή τήρηση των προνοιών της Δ.42 Α για να προχωρήσει το Δικαστήριο στην εξέταση της ουσίας της αίτησης και στην καταδίκη κάποιου για παρακοή δικαστικού διατάγματος. Είναι φανερό ότι η διαφορά που προκύπτει σ’ όσον αφορά το χρόνο συμμόρφωσης που δόθηκε από το Δικαστήριο, με εκείνον που αναφέρεται στην Οπισθογράφηση, εκτός του ότι αντιβαίνει των προνοιών της Δ.42 Α, δημιουργεί επιπρόσθετα και ασάφεια στο χρόνο συμμόρφωσης κατά τρόπο που δεν μπορεί να δικαιολογηθεί.

Συνοψίζοντας βρίσκω ότι η παρούσα αίτηση δεν μπορεί να πετύχει και θα πρέπει να απορριφθεί στο στάδιο αυτό, λόγω μη συμμόρφωσης των διαταγμάτων που επιδόθηκαν στους Καθ’ων η Αίτηση με τις πρόνοιες της Δ.42 Α, σ’ όσον αφορά την οπισθογράφηση. Ενόψει της απόφασης μου αυτής δεν κρίνω σκόπιμο να προχωρήσω με την εξέταση κατά πόσο έχει αποδειχθεί η διάπραξη του αδικήματος της παρακοής ή όχι.

Ολοκληρώνοντας θα ήθελα να επισημάνω τη νομολογιακά αναγνωρισμένη υποχρέωση κάθε ενάγοντα ετοιμασίας, χωρίς καθυστέρηση, του πεδίου εκδίκασης της ουσίας της υπόθεσης του (βλ. Louis Vuitton v. Δέρμοσακ Λτδ κ.ά. (1992) 1 Α.Α.Δ. 1453, Goody`s Evagorou Ltd ν. Lani Restaurants Ltd (1998) 1 (Γ) Α.Α.Δ. 1572, Κίτσιος κ.ά. ν. A.C. Kitsios Motors Ltd κ.ά. (2010) 1 (Β) Α.Α.Δ. 1262). Η παροχή ενδιάμεσης θεραπείας δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά μέτρο συνυφασμένο με την πιθανότητα εξασφάλισης ανάλογης θεραπείας κατά τη δίκη. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια, ο διάδικος που επιδιώκει την τελική θεραπεία έχει βασική υποχρέωση να προετοιμάσει το συντομότερο το έδαφος για εκδίκαση της υπόθεσης. Σημειώνεται ότι η αγωγή καταχωρήθηκε πριν από δύο χρόνια περίπου, δηλαδή στις 19.7.12 σε Κλητήριο Ειδικώς Οπισθογραφημένο και η Υπεράσπιση στις 10.1.13. Έκτοτε δεν λήφθηκε κανένα διάβημα ορισμού της υπόθεσης.

Για τους πιο πάνω λόγους, η αίτηση απορρίπτεται.

Ενόψει των συνθηκών της υπόθεσης δεν κρίνω δίκαιο να προβώ σε οποιαδήποτε διαταγή για έξοδα.

(Υπ.) ………………………………

Α. Πούγιουρου, Π.Ε.Δ.

Πιστόν αντίγραφο

Πρωτοκολλητής

/ΔΔ

Subject: Civil / Other Actions / Interim

Αναφορά: (Αίτηση για παρακοή διατάγματος)

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο