Court grants interim injunction against bank directors for breach of fiduciary duty regarding Cyprus banking crisis assets.

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Αγγλική νομολογία που περιλαμβάνεται στο bailii.org στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

[1995] 2 Lloyd's Rep 417

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:EDLEF:2014:A223

ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ

ΕΝΩΠΙΟΝ: Τ. Θ. ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ, Π.Ε.Δ.

Αριθμός Αγωγής: 8400/12

Μεταξύ

Cyprus Popular Bank Public Co Ltd, από τη Λευκωσία

Εναγόντων

Και

1. Ανδρέα Βγενόπουλου από την Αθήνα και άλλων Εναγομένων ως ο συνημμένος Κατάλογος «Α»

Εναγομένων

23 Μαΐου, 2014

Aίτηση για συντηρητικά διατάγματα ημερομηνίας 29/4/2013

ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ:

Για τους Ενάγοντες- Αιτητές: κ. Δ. Αραούζος με τον κ. Π. Νεοκλέους και τον κ. Π. Παναγίδη

Για τους Εναγόμενους 1 και 12 – Καθ’ ων η Αίτηση: O κ. Θρασυβούλου για κ. Γιωρκάτζη

Για τους Εναγόμενους 2 και 3: Ο κ. Χαβιαράς

ENΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ

1. Οι Αιτητές και η Καθ’ ης η αίτηση 12

Οι αιτητές είναι δημόσια εταιρεία συσταθείσα στην Κυπριακή Δημοκρατία και για αρκετά χρόνια διεξήγαγαν τραπεζικές εργασίες. Οι εναγόμενοι διετέλεσαν σε διάφορα χρονικά διαστήματα διευθυντές και/ή αξιωματούχοι των αιτητών.

Στις 18/5/2012, λόγω της απίστευτα δεινής οικονομικής κατάστασης στην οποία βρέθηκαν οι αιτητές, η Κυπριακή Δημοκρατία αποφάσισε να ενεργήσει ως ανάδοχος μιας νέας έκδοσης μετοχών αξίας €1.8 δις από τους αιτητές με σκοπό ουσιαστικά να τους στηρίξει με βάση τις πρόνοιες του περί της Διαχείρισης Χρηματοοικονομικών Κρίσεων Νόμου του 2011 Ν.201/2011. Στις 25/3/2013 η κα Άνδρη Αντωνιάδου διορίστηκε ως ειδική διαχειρίστρια των αιτητών με βάση τις πρόνοιες του περί Εξυγίανσης Πιστωτικών και Άλλων Ιδρυμάτων Νόμου του 2013.

Οι αιτητές εισήλθαν στην ελληνική τραπεζική αγορά το 1992 με τη σύσταση και τη συμμετοχή αρχικώς με 72%, μιας ανεξάρτητης τράπεζας, της European Popular Bank SA μετονομασθείσας σε Laiki Bank (Hellas) SA.

Αργότερα, τις 22/12/2006 οι αιτητές απέκτησαν, κατόπιν εφαρμογής σχεδίου ανταλλαγής μετοχών, πλειοψηφικό συμφέρον στην εναγόμενη 12 (MIG) και στην Egnatia Bank.

Στις 30/6/2007 οι αιτητές συγχώνευσαν μέσα από τριπλή συγχώνευση τις τραπεζικές τους εργασίες στην Ελλάδα που διεξήγαγαν μέσω της Laiki Bank (Ηellas) με την Marfin Bank που τότε ανήκε αποκλειστικά στην ΜΙG και την Egnatia Bank σε μια θυγατρική εταιρεία που συστάθηκε στην Ελλάδα η οποία κατέστη γνωστή ως Marfin Egnatia Bank (ΜEB).

Στις 12/7/2007 η ΜΙG ολοκλήρωσε μια δημόσια πρόσκληση ύψους €5.19 δις για αύξηση του μετοχικού της κεφαλαίου. Οι αιτητές δεν συμμετείχαν στη δημόσια αυτή πρόσκληση με αποτέλεσμα η συμμετοχή τους στη MIG να μειωθεί από 97.36% σε 6.45%, οπότε η MIG έπαυσε να είναι θυγατρική των αιτητών. Στη συνέχεια οι αιτητές αγόρασαν στη χρηματιστηριακή αγορά επιπλέον μετοχές της ΜΙG αυξάνοντας το ποσοστό τους από 6.45% σε 8.96% με συνολικό κόστος €116.5 εκατ., ποσοστό το οποίο ακολούθως μειώθηκε σε 2.51% μέσω πώλησης εκτός πατώματος προς την Dubai Financial.

Τον Νοέμβριο του 2009 αποφασίστηκε και από 31/3/2011 τέθηκε σε εφαρμογή διασυνοριακή συγχώνευση των αιτητών και της ΜEB με αποτέλεσμα έκτοτε η ΜΕΒ να λειτουργεί ως παράρτημα των αιτητών στην Ελλάδα αντί ως θυγατρική τους όπως ήταν πριν με το ποσοστό συμμετοχής των αιτητών να ανέρχεται σε 97.02%.

2. Οι Καθ’ ων η Αίτηση 1, 2, 3

2.1. Ο εναγόμενος 1- Βγενόπουλος

Για τον Βγενόπουλο αναφέρονται, μεταξύ άλλων τα εξής στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση, προερχόμενη από τον Αντώνη Γλυκή, σύμβουλο της ειδικής διαχειρίστριας των αιτητών:

«25. Ο κ. Βγενόπουλος είναι δικηγόρος και ο ιδρυτής του ναυτιλιακού δικηγορικού οίκου Βγενόπουλος & Συνεργάτες. Το 1998 ίδρυσε την Marfin Financial Group S.A. (προκάτοχος της MIG). O κ. Βγενόπουλος ήταν ο αντιπρόεδρος και ένας από τους εκτελεστικούς συμβούλους της MIG προτού η MIG καταστεί μέρος του Ομίλου των Αιτητών το 2006 κατόπιν εφαρμογής σχεδίου ανταλλαγής μετοχών. Πρόσθετα, από τον Ιούνιο του 2006 μέχρι τον Ιούνιου του 2007 ήταν εκτελεστικό μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Egnatia Bank S.A. και από τον Μάιο του 2007 μέχρι τον Ιούνιο του 2007 ήταν μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Laiki Bank (Hellas) Ήταν επίσης εκτελεστικός πρόεδρος της Μarfin Bank S.A μέχρι τον Ιούνιο του 2007 όταν τέθηκε σε ισχύ η Τριπλή Συγχώνευση.

26. Μετά την Τριπλή Συγχώνευση ο κ. Βγενόπουλος έγινε εκτελεστικός σύμβουλος του Διοικητικού Συμβουλίου της MEB και παρέμεινε στη θέση αυτή μέχρι τις 31/3/2011. Από τον Αύγουστο του 2008 μέχρι τον Φεβρουάριο του 2010 ο κ. Βγενόπουλος ήταν επίσης μέλος και πρόεδρος της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΜΕΒ.

27. Πρόσθετα προς τους πιο πάνω ρόλους, ο κ. Βγενόπουλος ήταν μέλος των Επιτροπών Πιστώσεων της ΜΕΒ (οι οποίες ενέκριναν τις χρηματοδοτήσεις της τράπεζας αυτής). Πιο συγκεκριμένα, από τον Οκτώβριο του 2007 μέχρι τον Μάρτιο του 2010, ο κ. Βγενόπουλος ήταν μέλος και πρόεδρος της αποκαλούμενης Ελληνικής Επιτροπής Πιστώσεων ΙΙ της MEB, στις εξουσίες της οποίας αναφερόμαστε πιο λεπτομερώς πιο κάτω.

28. Ο κ. Βγενόπουλος κατείχε επίσης θέσεις εντός των Αιτητών. Στις 16/06/2006 διορίστηκε στο Διοικητικό Συμβούλιο των Αιτητών και στις 6/11/2006 κατέλαβε την θέση του Ανώτατου Εκτελεστικού Διευθυντή, θέση που κατείχε μέχρι τις 14/2/2008. Μεταξύ 14/2/2008 και 9/2/2010 κατείχε την θέση του Εκτελεστικού Αντιπρόεδρου, ενώ από τις 9/2/2010 την θέση του μη-εκτελεστικού Πρόεδρου μέχρι τις 4/11/2011. όταν και παραιτήθηκε.

29. Όπως έχω αναφέρει πιο πάνω, καθ’ όλη τη διάρκεια της ανάμειξης του κ. Βγενόπουλου στην ΜΕΒ και στους Αιτητές και πριν από την Τριπλή Συγχώνευση, είχε ένα ανώτερο διευθυντικό ρόλο στη ΜΙG τον οποίο συνεχίζει να έχει. Κατά τη διάρκεια της ανάμειξης του στην MIG ήταν επίσης μέτοχος στην IRF European Finance Investments Limited («IRF») που τώρα είναι ο μεγαλύτερος μέτοχος της MIG. Σύμφωνα με την σελίδα 40 της Ετήσιας Έκθεσης της MIG του 2011 που είναι το ΤΕΚΜΗΡΙΟ 5, η IRF κατέχει το 17.8% των μετοχών της MIG…..»

Είναι η θέση των εναγόντων μέσω Γλυκή ότι ο Βγενόπουλος ήταν ένας από τους βασικούς πρωταγωνιστές που ελάμβαναν αποφάσεις εντός της ΜΕΒ σε σχέση με δάνεια που χορηγήθηκαν κατά τρόπο που παραβίαζε κραυγαλέα καθιερωμένες τραπεζικές πρακτικές. Ήταν επίσης ένας από τους σημαντικούς πρωταγωνιστές που ελάμβαναν αποφάσεις εντός της ΜΙG και του Ομίλου ΜΙG.

2.2 Ο εναγόμενος 2- Μπουλούτας

Για τον Μπουλούτα αναφέρονται μεταξύ άλλων τα εξής στην ένορκη δήλωση Γλυκή:

«31. Ο κ. Μπουλούτας προσελήφθη αρχικά στη Marfin Bank ως Ανώτατος Εκτελεστικός Διευθυντής. Στις 9/11/06 διορίστηκε Διευθύνων Σύμβουλος της Laiki Bank (Hellas) και στις 4/7/2007 διορίστηκε στο Διοικητικό Συμβούλιο της MEB όπου υπηρέτησε μέχρι την Διασυνοριακή Συγχώνευση.

32. Ο κ. Μπουλούτας επίσης υπηρέτησε ως εκτελεστικός σύμβουλος των Αιτητών από τις 3/7/2007 (υπηρέτησε ως Αναπληρωτής Ανώτατος Εκτελεστικός Διευθυντής (Ελλάδος) μέχρι τις 14/2/2008, όταν και διορίστηκε Ανώτατος Εκτελεστικός Διευθυντής του Ομίλου) και διατήρησε τις θέσεις αυτές μέχρι που η Διασυνοριακή Συγχώνευση ολοκληρώθηκε.

33. Ο κ. Μπουλούτας υπηρέτησε στις Επιτροπές Πιστώσεων της ΜΕΒ και αργότερα των Αιτητών. Πριν από τη Διασυνοριακή Συγχώνευση, ο κ. Μπουλούτας υπηρέτησε στην Ελληνική Επιτροπή Πιστώσεων ΙΙ (μαζί με τον κ. Βγενόπουλο και τον κ. Μάγειρα) και στην Εκτελεστική Επιτροπή. Μετά την ολοκλήρωση της Διασυνοριακής Συγχώνευσης, ο κ. Μπουλούτας ήταν μέλος τόσο στην Επιτροπή Πιστώσεων του Ομίλου όσο και στην Εκτελεστική Επιτροπή του Ομίλου.

34. Στις 29/11/2011, ενώ ο κ. Μπουλούτας ήταν ακόμη Ανώτατος Εκτελεστικός Διευθυντής του Ομίλου, η Κεντρική Τράπεζα της Κύπρου με επιστολή της προς τον ίδιο τον κ. Μπουλούτα, που είναι το ΤΕΚΜΗΡΙΟ 8, ζήτησε την «άμεση παραίτηση» του από τους Αιτητές. Στην επιστολή της η Κεντρική Τράπεζα της Κύπρου αναφέρει, μεταξύ αλλών, ότι η διεύθυνση του Ομίλου είχε «προβεί σε μη συνετούς χειρισμούς όπως για παράδειγμα στην αλόγιστη παραχώρηση δανείων «χωρίς την εφαρμογή συνετής τραπεζικής πρακτικής». Συμμορφούμενος προς την Κεντρική Τράπεζα, ο κ. Μπουλούτας τελικά παραιτήθηκε από Ανώτατος Εκτελεστικός Διευθυντής του Ομίλου των Αιτητών στις 5/12/2011, αφού πρώτα το υπόλοιπο πρώην Διοικητικό Συμβούλιο των Αιτητών, που περιλάμβανε και τους Εναγόμενους 4-11 (ο κος Βγενόπουλος είχε παραιτηθεί από τις 4/11/2011) ζήτησε από τον Διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας με επιστολή του ημερομηνίας 30/11/2011 που είναι το ΤΕΚΜΗΡΙΟ 9 ν’ αναθεωρήσει την απόφαση του να ζητήσει την άμεση απομάκρυνση του κου. Μπουλούτα.

35. Όπως έχω αναφέρει πιο πάνω, καθ’ όλη την ανάμειξη του στην ΜΕΒ και στους Αιτητές (και πριν από την Τριπλή-Συγχώνευση), ο κ. Μπουλούτας κατείχε ταυτόχρονα και υψηλές διευθυντικές θέσεις στην MIG (τις οποίες κατέχει μέχρι και σήμερα).»

2.3 Ο εναγόμενος 3- Μάγειρας

«36. Ο κ. Μάγειρας προσελήφθη στην Marfin Bank το 2002 ως Shipping Manager και κατόπιν έγινε Loans & Leverage Director. Πριν από την Τριπλή-Συγχώνευση, ο κ. Μάγειρας ήταν σύμβουλος στη Laiki Bank (Hellas) και εργάστηκε στα λεγόμενα τμήματα Corporate και Investment Banking στην Marfin Bank.

37. Ο κ. Μάγειρας υπηρέτησε ως εκτελεστικός σύμβουλος στο Διοικητικό Συμβούλιο των Αιτητών από τις 15/6/2006 μέχρι τις 3/7/2007.

38. Μετά την Τριπλή Συγχώνευση της 30/6/07, από την οποία προέκυψε η ΜΕΒ, ο κ. Μάγειρας υπηρέτησε ως Διευθυντής Wholesale Banking του Ομίλου και συμμετείχε στις Επιτροπές Πιστώσεων της ΜΕΒ και αργότερα των Αιτητών. Πριν από την Διασυνοριακή Συγχώνευση, ο κ. Μάγειρας υπηρέτησε στην Ελληνική Επιτροπή Πιστώσεων ΙΙ (μαζί με τον κ. Βγενόπουλο και τον κ. Μπουλούτα) και στην λεγόμενη Επιτροπή Assets & Liabilities.

39. Ο κ. Μάγειρας επίσης υπηρέτησε ως Ανώτατος Εκτελεστικός Διευθυντής της IBG μεταξύ του Φεβρουαρίου 2006 και του Ιανουαρίου 2008, Αντιπρόεδρος μεταξύ Ιουλίου 2008 και Ιουνίου 2011 και Αντιπρόεδρος και Ανώτατος Εκτελεστικός Διευθυντής μεταξύ Ιουνίου 2011 και Δεκεμβρίου 2011. Η εργοδότηση του κ. Μάγειρα με τους Αιτητές τερματίστηκε στις 19/12/2011.

40. Από το 2008 ο κ. Μάγειρας ήταν ταυτόχρονα εκτελεστικός σύμβουλος των Αιτητών και της ΜΕΒ, όπως επίσης και διοικητικός σύμβουλος της Robne Kuce Beograd (RKB)που είναι μία εταιρεία του Ομίλου MIG. Επίσης κατείχε μετοχές στη MIG. Το 2007 διετέλεσε μέλος της Επιτροπής Εισήγησης Επενδύσεων της MIG.»

3. Το γενικότερο πλαίσιο των αποδιδομένων στους Καθ’ ων η Αίτηση 1, 2, 3.

Γενικά, είναι η θέση των εναγόντων ότι όλοι οι εναγόμενοι και ειδικά οι καθ’ ων η αίτηση 1, 2 και 3 με ζημιογόνες πράξεις και παραλείψεις οδήγησαν σε κατάρρευση την δεύτερη μεγαλύτερη τράπεζα στην Κύπρο. Διότι, μεταξύ άλλων, δεν άσκησαν τη δέουσα φροντίδα και επιμέλεια στις ανώτατες θέσεις που κατείχαν εντός της αιτήτριας ή και της ΜΕΒ και/ή επειδή παρέβηκαν τα εμπιστευτικά τους καθήκοντα. Σχετική γενική αναφορά γίνεται στην παράγραφο 10 της ένορκης δήλωσης Γλυκή ως ακολούθως:

«10.(α) Πριν αναφερθώ με λεπτομέρεια επί των γεγονότων της παρούσας, θεωρώ ότι είναι βοηθητικό όπως γίνει μια σύντομη περίληψη των αξιώσεων που προωθούν οι Αιτητές. Κατά τη διάρκεια της περιόδου 2007-2011, οι Καθ’ ων η Αίτηση λανθασμένα εκμεταλλεύτηκαν τις ψηλές διευθυντικές θέσεις που κατείχαν εντός των Αιτητών και του Ομίλου τους, περιλαμβανόμενης και της θυγατρικής τους τράπεζας ΜEB, και της επιρροής που μπορούσαν να έχουν στους Αιτητές και τον όμιλο εταιρειών τους (ο «Όμιλος των Αιτητών»), με σκοπό να οδηγήσουν τους Αιτητές και/ή τον Όμιλό τους (περιλαμβανομένου συγκεκριμένα και της ΜΕΒ) (1) να παρέχουν αδικαιολόγητα δάνεια σε τρίτα πρόσωπα ώστε τα εν λόγω πρόσωπα να αγοράσουν μετοχές στην MIG και στις εταιρείες της, στις οποίες οι Καθ’ ων η Αίτηση είχαν συμφέροντα και εμπλοκή, και συνήθως οι εν λόγω μετοχές της MIG χρησιμοποιούνταν ως εξασφάλιση για σκοπούς του δανείου και/ή (2) να παρέχουν αδικαιολόγητα δάνεια στη MIG και τις εταιρείες της και/ή (3) να παρέχουν αδικαιολόγητα δάνεια σε τρίτα πρόσωπα που τελικώς θα είναι οφέλη για τη MIG ή τις εταιρείες της και/ή τους Καθ’ ων η Αίτηση και/ή τους φίλους τους και/ή (4) να μην απαιτούν και/ή διατηρούν και/ή εξασφαλίζουν κατάλληλες εξασφαλίσεις αναφορικά με τα εν λόγω δάνεια και άλλως πως να μην διαχειρίζονται ορθά τα εν λόγω δάνεια και/ή (5) να αποκτούν και διατηρούν επενδύσεις υπό τέτοιους όρους και περιστάσεις που δεν δικαιολογούνταν για σκοπούς διεξαγωγής των εργασιών των Αιτητών και των εταιρειών τους εντός των ορθών πλαισίων, συμπεριλαμβανομένων των Ελληνικών Κρατικών Ομολόγων («GGBs») και/ή (6) να συμφωνήσουν με τη συγχώνευση με τη ΜΕΒ, ενώ εμπορικά ήταν αδικαιολόγητο να γίνει αυτό, έχοντας υπόψη τα χρέη της ΜΕΒ, και (7) να προωθούν δάνεια για την αγορά μετοχών στους Αιτητές.

Όσον αφορά τις αξιώσεις εναντίον της MIG, η θέση των Αιτητών είναι ότι η MIG εν γνώσει της και δόλια μέσω των Καθ’ ων η Αίτηση συνομώτησε και προκάλεσε και/ή προέτρεψε και/ή προώθησε και/ή βοήθησε να ληφθούν λανθασμένες ενέργειες που αναφέρονται στις παραγράφους (1) έως (4) πιο πάνω έως του σημείου που εμπλεκόταν η MIG, και/ή η MIG έλαβε κάποια κεφάλαια ενώ ήταν εις γνώση της ότι οι Καθ’ ων η Αίτηση είχαν παραβεί τα εμπιστευτικά καθήκοντα τους και/ή πίστης.

Όσον αφορά τους άλλους Εναγόμενους, η υπόθεση των Αιτητών επί του παρόντος είναι ότι παρέβηκαν τα καθήκοντά τους σχετικά με όλες τις αξιώσεις (1) έως (6) πιο πάνω. Δια της παρούσας Αγωγής δεν προωθούνται αξιώσεις που εμπίπτουν στα πλαίσια του δικαιοδοτικού όρου που αναγράφονται στις συμφωνίες εργοδότησης με τους Εναγόμενους 2 και 3, αντίγραφα των συμφωνιών εργοδότησης επισυνάπτονται για σκοπούς αποκάλυψης ως ΤΕΚΜΗΡΙΑ ΙΙΙ και ΙV, αντίστοιχα.

(β) Οι Καθ’ ων η Αίτηση κατά τον ουσιώδη χρόνο για τους σκοπούς της παρούσας Αγωγής και Αίτησης κατείχαν τόσο θέσεις ή ήταν αναμεμειγμένοι στους Αιτητές και στην MEB αλλά κατείχαν ταυτόχρονα θέσεις διοικητικών συμβούλων στα Διοικητικά Συμβούλια διαφόρων εταιρειών της MIG. Η πραγματική έκταση αυτής της πολύ στενής σχέσης είχε ως εξής:

(i) Ο κ. Βγενόπουλος διετέλεσε μεταξύ 15/6/2006 και 9/2/2010 Διευθύνων Σύμβουλος των Αιτητών και μεταξύ 9/2/2010 και 4/11/2011 μη εκτελεστικός Διοικητικός Σύμβουλος τους. Επίσης, ήταν εκτελεστικός Διοικητικός Σύμβουλος της MEB από της ίδρυσης της τον Ιούνιο του 2007 μέχρι που συγχωνεύθηκε με τους Αιτητές στις 31/3/2011. Εντούτοις, ο κ. Βγενόπουλος υπηρέτησε επίσης στο Διοικητικό Συμβούλιο της MIG εναλλάσσοντας τις θέσεις μεταξύ προέδρου και αντιπροέδρου. Σήμερα κατέχει την θέση του Προέδρου της MIG. Πρόσθετα ήταν ο Πρόεδρος της Vivartia Holding S.A., Πρόεδρος του Διαγνωστικού και Θεραπευτικού Κέντρου της Αθήνας ΥΓΕΙΑ ΑΕ, και μη εκτελεστικός σύμβουλος της δημόσιας εταιρείας Attica Α.Ε. Συμμετοχών (ή άλλως Attica Group) όλες εκ των οποίων είναι μέλη του Ομίλου MIG. Την ίδια στιγμή διετέλεσε εκτελεστικός ή απλώς σύμβουλος της MEB.

(ii) Ο κ. Μπουλούτας είχε διατελέσει Διευθύνων Σύμβουλος της Marfin Bank S.A («Egnatia Bank»), όταν κατά ή περί τις 7/11/2006 διορίστηκε Διευθύνων Σύμβουλος της Laiki Bank (Hellas) S.A. («Laiki Bank (Hellas)»), θέση που κατείχε μέχρι που η Laiki Bank (Hellas) συγχωνεύτηκε στις 30/6/2007 με την Marfin Bank και την Egnatia Bank S.A. («Egnatia Bank») για να δημιουργηθεί η ΜΕΒ. Εντούτοις, κατά ή περί την 3/7/2007 διορίστηκε εκτελεστικός Διοικητικός Σύμβουλος των Αιτητών και όταν παραιτήθηκε στις 5/12/2011 ήταν ο Διευθύνων Σύμβουλος τους. Επίσης από τις 3/7/2007 κατείχε τη θέση του Διευθύνοντος Συμβούλου της ΜΕΒ μέχρι τις 29/2/2008 όταν πλέον ήταν μόνο εκτελεστικός Διοικητικός Σύμβουλος και κατείχε την θέση αυτή μέχρι που η ΜΕΒ συγχωνεύτηκε με τους Αιτητές στις 31/3/2011. Την ίδια στιγμή υπηρέτησε ως εκτελεστικός διευθυντής της MIG και μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της MIG Real Estate REIT. Στην τελευταία υπηρέτησε και ως μέλος της Επενδυτικής Επιτροπής. Σήμερα είναι ο Διευθύνων Σύμβουλος της MIG. Ο κ. Μπουλούτας διαδέχθηκε επίσης τον κ. Βγενόπουλο ως μη εκτελεστικό μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Attica Group.

(iii)Ο κ. Μάγειρας διετέλεσε, όπως και οι κ.κ. Βγενόπουλος και Μπουλούτας, μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Laiki Bank (Hellas) από τις 7/11/2006. Από τις 15/6/2006 μέχρι τις 3/7/2007 ήταν εκτελεστικό μέλος τους Διοικητικού Συμβουλίου των Αιτητών. Υπηρέτησε ως διοικητικός σύμβουλος στην Robne Kuce Beograd (που είναι εταιρεία εντός του Ομίλου MIG). Ταυτόχρονα, ήταν Διευθυντής Ομίλου του λεγόμενου τμήματος Corporate, Shipping και Wholesale Banking και Ανώτατος Εκτελεστικός Διευθυντής της Investment Bank of Greece («IBG»), που είναι μια οντότητα μέλος του Ομίλου των Αιτητών. Προηγουμένως, η IBG άνηκε στον Όμιλο της MIG. Ο κ Μάγειρας επίσης διετέλεσε μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της MIG Real Estate REIT και μέλος της Επενδυτικής της Επιτροπής. Επίσης, εξέλεγη στις 17/1/2012 μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Attica Group.

Και οι τρεις Καθ’ ων η Αίτηση διετέλεσαν μέλη ενός από τα πιο σημαντικά σώματα, ήτοι την Επιτροπή Πιστώσεων ΙΙ στην ΜΕΒ και ουσιαστικά ήταν οι τρεις τους που, ενώ είχαν και τις πιο πάνω θέσεις στους Αιτητές, προέβηκαν σε διάφορες αποφάσεις χρηματοδοτήσεων για τις οποίες αναφορά γίνεται πιο κάτω. Και οι τρεις Καθ’ ων η Αίτηση, όταν επρόκειτο και/η θα έπρεπε να ενεργήσουν ή αποφασίσουν κατά τον ουσιώδη χρόνο για οποιοδήποτε ζήτημα που αφορούσε ή σχετιζόταν άμεσα ή έμμεσα με την MIG ή τον Όμιλο MIG, όπως π.χ. δάνεια για αγορές μετοχών της MIG, πάντοτε ενεργούσαν και αποφάσιζαν με τον ίδιο τρόπο χωρίς, εξ όσων γνωρίζω, να παρουσιάζεται οποιαδήποτε διχογνωμία. Η παρουσία του κ. Βγενόπουλου στην αρμόδια Επιτροπή Πιστώσεων της ΜΕΒ ήταν προφανώς ο λόγος για τον οποίο δεν προτάσσονταν οποιεσδήποτε επιφυλάξεις ή αντίθετες απόψεις από τα υπόλοιπα μέλη της.

Οι διάφορες θέσεις που οι Καθ’ ων η Αίτηση, αλλά και οι υπόλοιποι Εναγόμενοι κατείχαν στο Διοικητικό Συμβούλιο και/ή στην Εκτελεστική Επιτροπή του Ομίλου των Αιτητών, που ήταν η εγκριτική Επιτροπή Δανείων με την δεύτερη μέγιστη δικαιοδοσία έγκρισης δανείων κάτω από το ίδιο το Διοικητικό Συμβούλιο των Αιτητών, φαίνονται στα ΤΕΚΜΗΡΙΑ 1(α)-1(στ) που λήφθηκαν από τις Ετήσιες Εκθέσεις των Αιτητών για τα έτη 2006-2011.

Στα ΤΕΚΜΗΡΙΑ 1(α)-(στ) φαίνονται επίσης και τα Βασικά Οικονομικά Στοιχεία των Αιτητών κατά τη διάρκεια των ετών αυτών που δείχνουν την φθίνουσα πορεία του Ομίλου των Αιτητών με αποκορύφωμα το 2011 που καταδεικνύει ότι ο Όμιλος των Αιτητών πραγματοποίησε ζημιά €3.650.380.000.»

Οι ευπαίδευτοι δικηγόροι των αιτητών με αναφορά σε συγκεκριμένες παραγράφους και τεκμήρια της ένορκης δήλωσης Γλυκή αποδίδουν ειδικότερα στους καθ’ ων η αίτηση 1, 2, και 3 ότι εσφαλμένα εκμεταλλεύθηκαν τις υψηλές θέσεις και αξιώματά τους που κατείχαν στην αιτήτρια και στον όμιλο της αιτήτριας και την επιρροή που θα μπορούσαν να έχουν στην αιτήτρια, με αποτέλεσμα η αιτήτρια να ενεργεί κατά τρόπο που στο τέλος προωθούνταν τα συμφέροντα των ιδίων των καθ’ ων η αίτηση σε βάρος της αιτήτριας. Οι καθ’ ων η αίτηση δεν ήταν απλώς σε θέση σύγκρουσης συμφερόντων, αλλά ενεργούσαν σε συνωμοσία μεταξύ τους αντίθετα με τα συμφέροντα της αιτήτριας.

4. Οι συγκεκριμένες κατ’ ισχυρισμόν ενέργειες και παραλείψεις

Τα όσα εν εκτάσει περιλαμβάνονται στην ένορκη δήλωση Γλυκή ως αποδιδόμενες ενέργειες στους καθ’ ων η αίτηση 1, 2 και 3 σε συνωμοσία μεταξύ τους και με την καθ’ ης αρ. 12, μπορούν να συνοψιστούν, όπως και συνοψίστηκαν στην αγόρευση των ευπαιδεύτων δικηγόρων της αιτήτριας, με παράλληλες παραπομπές υπό μορφή υποσημειώσεων στις αντίστοιχες παραγράφους της ένορκης δήλωσης Γλυκή, ως ακολούθως:

4.1. Παραχώρηση δανείων €724 εκατ. σε τρίτους για να αγοράσουν μετοχές της MIG[1]

Είναι η θέση των εναγόντων ότι οι καθ’ ων η αίτηση στα πλαίσια του όλου σχεδιασμού και της συνεργασίας τους ενήργησαν ώστε η αιτήτρια να παραχωρήσει δάνεια ύψους περίπου €724 εκατ. σε τρίτα πρόσωπα ώστε αυτοί να αγοράσουν μετοχές της ΜΙG και να συμμετάσχουν στην αύξηση του μετοχικού της κεφαλαίου ύψους €5.2 δις κατά τον Ιούνιο του 2007, με εξασφαλίσεις ως επί το πλείστον τις ίδιες τις μετοχές της MIG.

Τα εν λόγω δάνεια δόθηκαν, μεταξύ άλλων, ως ακολούθως:

i. €96.6 εκ. σε Μοναστήρια

ii. €80.5 στον Όμιλο Φράγκου

iii. €70.9 εκ. στον Όμιλο Θεόδωρου Βενιάμη

iv. €41.9 εκ. στον Βασίλειο Θεοχαράκη, που είναι ο Εναγόμενος 9 και ο οποίος διετέλεσε Διοικητικός Σύμβουλος των Αιτητών από τον Απρίλιο του 2007 μέχρι τον Ιούνιο του 2012

v. €37 εκ. στον Όμιλο Κούμπα

vi. €27.2 εκ. στον Νικόλαο Φίστε

vii. €25 εκ. στον Ανδρέα Πετράκη

viii. €13 εκ. στον Διονύση Μαλαματίνα

ix. €12.5 εκ. στον Πέτρο Βέττα

x. €12.1 εκ. στον Όμιλο Ζολότα

xi. €3 εκ. στον Βασίλειο Πονηράκη

xii. €1.3 εκ. στον Κώστα Γιάννικο

xiii. €173.2 εκ. σε διάφορες άλλες οντότητες, περιλαμβανομένων και προσωπικών δανείων.

Έχοντας υπόψη τη στενή εμπλοκή τους στην MIG είναι η θέση των αιτητών πως αυτά έγιναν προς όφελος των ιδίων των καθ’ ών η αίτηση οι οποίοι προώθησαν τα δικά τους συμφέροντα και αυτά της MIG αγνοώντας τα συμφέροντα της αιτήτριας, εφόσον η παραχώρηση των εν λόγω δανείων με τους συγκεκριμένους όρους δεν εδικαιολογείτο.

Επρόκειτο για δάνεια υπερβολικά επικίνδυνα, λαμβανομένου υπόψη του μεγέθους των δανείων αφενός και του μεγέθους της αιτήτριας, αφετέρου. Σε αρκετές περιπτώσεις τα στοιχεία ως προς την ικανότητα του δανειζομένου να αποπληρώσει το δάνειο ήταν ανεπαρκή λ.χ. δάνεια δόθηκαν και σε μοναστήρια τα οποία δεν είναι καν εμπορικές οντότητες. Είναι χαρακτηριστικό ότι η υπολογιζόμενη ζημία των αιτητών, όπως υπολογίζεται στο Τεκμήριο 18(α) σε σχέση με τραπεζικές διευκολύνσεις προς τα μοναστήρια που περιελάμβαναν και τα δάνεια για αγορά μετοχών της MIG, ανέρχεται σε €275.926.887.

Κατά τον κ. Γλυκή, η ακαταλληλότητα του δανεισμού στα μοναστήρια περιγράφεται στο Πόρισμα της Ελληνικής Ειδικής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για τη Διενέργεια Προκαταρκτικής Εξέτασης κατά πρώην Υπουργών για την Ενδεχόμενη Τέλεση Αδικημάτων σχετικά με την Υπόθεση της Ιεράς Μονής Βατοπεδίου ημερομηνίας 18/10/2010 (Τεκμήριο 81). Σ’ αυτό ειδικά το ζήτημα ο κ. Καρατζένης απάντησε ότι οι ενάγοντες επέλεξαν να αναφερθούν στο Πόρισμα αποκρύπτοντας ότι η Τράπεζα της Ελλάδος εξέτασε τη συγκεκριμένη χρηματοδότηση και απεφάνθη ότι είναι απολύτως νόμιμη. Όπως όμως θα αναφέρω και κατωτέρω οι εξετάσεις και τα πορίσματα άλλων οργάνων δεν μπορούν να προσδιορίσουν τη δικαστική κρίση, η οποία θα πρέπει να διαμορφώνεται αυτόβουλα και ανεξάρτητα επί τη βάσει των στοιχείων που τίθενται ενώπιον του δικαστηρίου.

Είναι η θέση των αιτητών πως, δοθέντος ότι σε όλες σχεδόν τις περιπτώσεις η εξασφάλιση ήταν οι μετοχές που είχαν αγοραστεί, σε περίπτωση που η αξία των μετοχών της ΜΙG μειωνόταν τότε θα επερχόταν υποτίμηση στην εξασφάλιση. Με αυτό τον τρόπο η αιτήτρια εκτέθηκε αδικαιολόγητα στην τύχη της MIG και βρέθηκε σε τέτοια θέση που έπρεπε να στηρίξει την αξία της μετοχής της MIG. Οι όροι των δανείων ήταν αδικαιολόγητα ευνοϊκοί για τους δανειζομένους, που σε αρκετές περιπτώσεις ήταν φίλοι ή συνέταιροι των καθ’ ων η αίτηση.

4.2 Αγορά από την αιτήτρια μετοχών της MIG[2]

Σχετικές είναι οι αναφορές στις παραγράφους 189-195 της ένορκης δήλωσης Γλυκή. Ως προς την αξιολόγηση της επένδυσης είχε αποφασιστεί η τοποθέτηση μέχρι €162 εκατομ. στη μετοχή της MIG χωρίς να γίνεται οποιαδήποτε αναφορά σε εκτίμηση της μελλοντικής πορείας της μετοχής βασισμένη, είτε σε εσωτερική εισήγηση καθ’ ύλη αρμόδιας υπηρεσίας της τράπεζας, είτε σε εκθέσεις ξένων επενδυτικών οίκων, είτε σε ιδία γνώση των δραστηριοτήτων και προοπτικών της MIG από μέρους των εμπλεκομένων.

Πέραν τούτου ουδεμία έγνοια φαίνεται να υπήρξε ως προς τις επιπτώσεις της σκοπούμενης αύξησης της έκθεσης στη ΜΙG όσον αφορά το μέγιστο όριο ανά εκδότη/δανειολήπτη (25%). Αντιθέτως, ακόμα και όταν η σημαντική υπέρβαση του ορίου αυτού τέθηκε γραπτώς στις 14/1/2008 από την Κεντρική Τράπεζα της Κύπρου με το Τεκμήριο 106 οι καθ’ ων η αίτηση συνέχισαν τις αγορές κατά παράβαση των σχετικών οδηγιών της Κεντρικής Τράπεζας αναφορικά με μεγάλα χρηματοδοτικά ανοίγματα.

Επίσης δεν φαίνεται να δόθηκε οποιαδήποτε προσοχή στις επιπτώσεις από την υπερέκθεση στη μετοχή της ΜΙG ένεκα των δανείων που δόθηκαν. Αν και στις 17/12/2007 η μετοχή ήταν ήδη στο μείον 24%, εν τούτοις δύο μέρες αργότερα αποφασίσθηκε η περαιτέρω υπερέκθεση στην MIG, χωρίς οποτεδήποτε να τεκμηριώνεται προσπάθεια μείωσης της έκθεσης και περιορισμού της ζημίας.

Με αυτούς τους ισχυρισμούς οι αιτητές ισχυρίζονται πως οι καθ’ ων η αίτηση παρέβησαν το καθήκον εμπιστοσύνης τους προς τους αιτητές και τους προκάλεσαν τεράστια ζημία.

4.3 Δάνεια περίπου €700 εκατομ. στην MIG[3]

Είναι περαιτέρω η θέση των αιτητών ότι οι καθ’ ων η αίτηση ενήργησαν ώστε να δοθούν από την αιτήτρια μεγάλα δάνεια άμεσα στην MIG. Ειδικότερα χρηματοδοτήθηκαν εταιρείες του ομίλου MIG για το συνολικό ποσό των €629.2 εκατομ. μέχρι την 30/9/2012, χρόνο κατά τον οποίο παρουσίαζαν καθυστερήσεις €94.1 εκατομ. και έλλειμμα στις εξασφαλίσεις €242.7 εκατομ.

Το αποτέλεσμα ήταν να εκθέσουν περαιτέρω την αιτήτρια στους κινδύνους της τύχης της MIG. Επρόκειτο για δάνεια πάρα πολύ επικίνδυνα με ανεπαρκείς εξασφαλίσεις που εξυπηρετούσαν τα συμφέροντα της ΜΙG και όχι της αιτήτριας. Δεν υπήρχε και πάλι κατάλληλη αξιολόγηση της επένδυσης και δεν δόθηκε προσοχή στη συγκέντρωση κινδύνου στις μετοχές της ΜΙG.

4.4 Παραχώρηση Δανείων εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ σε τρίτα πρόσωπα[4]

Είναι η θέση της αιτήτριας πως οι καθ’ ων η αίτηση οδήγησαν την αιτήτρια να παραχωρήσει αδικαιολόγητα δάνεια σε τρίτα πρόσωπα που τελικώς ήταν προς όφελος της MIG και/ή των καθ’ ων η αίτηση και των φίλων και συνεταίρων τους. Λ.χ. το 2010 έδωσαν δάνειο στην εταιρεία Sadrugo Holdings Ltd για την αγορά Μετατρέψιμων Ομολόγων της ΜΙG αξίας €50 εκατομ[5]. Τα δάνεια συνολικού ύψους €66 εκατομ. εγκρίθηκαν για εταιρείες δήθεν ειδικού σκοπού στη βάση ότι θα χρηματοδοτούσαν την εξερεύνηση πετρελαίων. Εν τούτοις, εν γνώσει των καθ’ ων η αίτηση, στην πραγματικότητα ένα μεγάλο μέρος του δανείου χρησιμοποιήθηκε για τη χρηματοδότηση, μέσω μιας διαφορετικής εταιρείας, της Sadrugo, της αγοράς Ομολόγων της MIG η οποία ήταν άκρως επικίνδυνη δοθείσης της οικονομικής κατάστασης της ΜΙG και της Ελλάδας γενικότερα εκείνη την περίοδο. Δεν υπήρχε και πάλι κατάλληλη εξασφάλιση και ουδεμία προσοχή δόθηκε στα συμφέροντα της αιτήτριας.

Άλλο παράδειγμα είναι τα δάνεια που δόθηκαν στην IRF European Investments Ltd στην οποία ο Βγενόπουλος διατηρούσε πολλές μετοχές με αποτέλεσμα να δημιουργείται σύγκρουση συμφερόντων[6]. Δεν υπήρχε δικαιολογία για την παροχή αυτών των δανείων, δεν είχε ληφθεί επαρκής εξασφάλιση και δεν είχαν ακολουθηθεί οι εσωτερικοί έλεγχοι.

Δάνεια δόθηκαν επίσης προς τις εταιρείες Terra Stabile και Focus Maritine, δυο επενδυτικές εταιρείες που ανήκουν κατά πλειοψηφία στον Μιχαήλ Ζολώτα. Είναι η θέση Γλυκή ότι οι καθ’ ων η αίτηση είχαν σημαντικό ρόλο στη διαχείριση της δανειακής σχέσης με τις εταιρείας Ζολώτα. Ενεργώντας ξεκάθαρα κατά παράβαση των καθηκόντων και υποχρεώσεών τους, παραχώρησαν ασύλληπτα μεγάλα ποσά διευκολύνσεων που κατ’ ουδένα λόγο δικαιολογούνταν από την περιορισμένη οικονομική επιφάνεια του δανειζομένου. Αναφέρεται στην ένορκη δήλωση Γλυκή ως αξιοσημείωτο και το γεγονός ότι η Κεντρική Τράπεζα της Κύπρου σε επιστολή της ημερομηνίας 24/8/2011 (Τεκμήριο 17) εξέφρασε τις ανησυχίες της αναφορικά με τον όμιλο Ζολώτα.

Περαιτέρω, αναφέρεται ως δείγμα του τρόπου με τον οποίο οι καθ’ ων η αίτηση ενεργούσαν, η χορήγηση τον Απρίλιο του 2011 δανείου ύψους USD1.5 εκατομ. στην Mortimer Enterprises & Business Ltd[7] που ανήκε στον όμιλο Zayat με ιδιοκτήτη τον Fuad Al Zayat κατ’ υπέρβαση της πιστοδοτικής πολιτικής και δεοντολογίας χωρίς επαρκή οικονομικά στοιχεία και διασφάλιση της ομαλής αποπληρωμής. Αυτά, παρά το ότι κατά πάντα ουσιώδη χρόνο οι Μάγειρας και Μπουλούτας ήταν ενήμεροι του γεγονός ότι ο Al Zayat ήταν αναμεμιγμένος τον Ιούλιο του 2010 σε σχέση με την παρουσίαση πλαστής τραπεζικής εγγυητικής επιστολής.

4.5 Παράλειψη να απαιτηθούν και/ή να διατηρηθούν κατάλληλες εξασφαλίσεις[8]

Με δεδομένα τα πάραπανω δάνεια οι καθ’ ων η αίτηση προκάλεσαν ή επέτρεψαν στην αιτήτρια να αποτύχει να απαιτήσει την ικανοποίηση των δανείων που δεν εκτελούνταν ή να απαιτήσει περαιτέρω εξασφαλίσεις και γενικά να διαχειριστεί ορθά τα δάνεια ώστε να μειωθεί ο κίνδυνος για την αιτήτρια.

4.6. Αγορά Ελληνικών Κρατικών Ομολόγων[9]

Στην προσπάθεια τους να κρύψουν τις χαμηλές αποδόσεις μεγάλου μέρους του δανειακού χαρτοφυλακίου της αιτήτριας και όχι γιατί τέτοια ενέργεια εθεωρείτο καλή επένδυση, την περίοδο 2009 – 2011 οι καθ’ ων η αίτηση προκάλεσαν την αιτήτρια να αγοράσει και να διατηρήσει Ελληνικά Κρατικά Ομόλογα. Αυτό έγινε χωρίς να υπάρξει οποιαδήποτε ανάλυση των πιθανών κινδύνων και παρά τις ρητές ανησυχίες της Κεντρικής Τράπεζας. Σχετικό είναι το Τεκμήριο 108(β) επιστολή Κεντρικής Τράπεζας της Κύπρου ημερομηνίας 1/3/2010 στην οποία σημειώθηκε ότι «η έκθεση της τράπεζας σε κυβερνητικά ομόλογα είναι σημαντική» και ότι υπήρχε «πρόσφατη σημαντική αύξηση των περιθωρίων των ομολόγων και ομολόγων του Ελληνικού Δημοσίου, η οποία επηρεάζει αρνητικά το ύψος των διαθέσιμων εποπτικών κεφαλαίων της Τράπεζας καθώς και το κόστος ρευστότητας που μπορεί να αντληθεί με τη χρησιμοποίηση των υπό αναφορά ομολόγων ως εξασφάλιση». Η αγορά τέτοιων επενδύσεων σε τέτοιο βαθμό δεν ήταν δικαιολογημένη ιδιαίτερα όσο αυξανόταν ο κίνδυνος με τη χειροτέρευση της ελληνικής οικονομίας. Παρά ταύτα οι καθ’ ων η αίτηση επέμεναν να διατηρούν τα ελληνικά ομόλογα χωρίς να λαμβάνουν μέτρα για να μειώσουν ή να αποφύγουν τον αυξανόμενο κίνδυνο. Οι ζημίες από τα ελληνικά ομόλογα ανέρχονται σε €2.4 δισεκατ.

4.7 Η συγχώνευση με την ΜΕΒ[10]

Ενεργώντας με αυτό τον τρόπο η αιτήτρια οδηγούμενη από τους καθ’ ων η αίτηση ανέλαβε τα οικονομικά προβλήματα της ΜΕΒ. Εάν δεν γινόταν η συγχώνευση, η ΜΕΒ θα εξακολουθούσε να είναι απλώς μια θυγατρική, της οποίας το αναξιόχρεο δεν θα είχε άμεση επίδραση στην αιτήτρια. Ενώ με τη συγχώνευση, τα προβλήματα της ΜΕΒ έγιναν μέρος των προβλημάτων της αιτήτριας. Οι καθ’ ων η αίτηση γνώριζαν τα προβλήματα της ΜΕΒ, αλλά οδήγησαν και επέτρεψαν τη συγχώνευση σε μια προσπάθεια να αποκρύψουν τις εσφαλμένες πράξεις τις οποίες είχε προβεί η ΜΕΒ, η οποία ήταν η εταιρεία του Ομίλου της αιτήτριας που έδωσε τα περισσότερα εκ των προαναφερθέντων μη δικαιολογημένων δανείων. Οι καθ’ ων η αίτηση εσκεμμένα απέκρυψαν την τραγική οικονομική κατάσταση της ΜΕΒ με σκοπό να επιτευχθεί η εν λόγω συγχώνευση.

5. Τα επίδικα διατάγματα

Με βάση τους πάραπανω ισχυρισμούς και επικαλούμενοι τις προϋποθέσεις περί έκδοσης ενδιάμεσων συντηρητικών διαταγμάτων οι ενάγοντες ζήτησαν με μονομερή αίτηση ημερομηνίας 29/4/2013 και έλαβαν στις 8/5/2013 διατάγματα παγοποίησης, υπό τους όρους που καταγράφονται στο διάταγμα, των περιουσιακών στοιχείων εντός και εκτός Κύπρου των εναγομένων 1 και 2 μέχρι ποσού €3,79 δις και του εναγόμενου 3 μέχρι ποσού €1,5 δις ως επίσης και επικουρικά διατάγματα αποκάλυψης. Στην εναγόμενη αρ. 12 απαγορεύθηκε να μεταβιβάσει στους εναγόμενους 1-3 περιουσιακά στοιχεία υπό τους όρους που περιγράφονται στο διάταγμα.

Οι εναγόμενοι 1, 2 και 3 έφεραν ένσταση, όχι όμως η εναγόμενη 12. Εκ μέρους της εναγόμενης 12 δηλώθηκε πως θα ακολουθήσει την τύχη της εκδίκασης της αίτησης.

6. Οι ενστάσεις και η ένορκη δήλωση Καρατζένη

Καταχωρίστηκαν δύο ενστάσεις, μια από τον Βγενόπουλο και μια από τους Μπουλούτα και Μάγειρα. Τα νομικά ζητήματα που εγείρονται είναι εν πολλοίς κοινά. Οι καθ’ ων η αίτηση εισηγούνται ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις του Νόμου και ειδικότερα ότι οι αιτητές δεν έχουν καταδείξει ορατή πιθανότητα επιτυχίας, ούτε πιθανότητα πρόκλησης ανεπανόρθωτης ζημίας. Απέτυχαν δε, να καταδείξουν ισχυρή αιτία αγωγής και/ή εξαιρετικές περιστάσεις έτσι ώστε να δικαιολογείται η δέσμευση περιουσιακών στοιχείων που δεν αποτελούν το αντικείμενο της αγωγής. Ειδικότερα δεν ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις για την έκδοση παγκοσμίου διατάγματος παγοποίησης. Πέραν τούτου, είναι η θέση τους ότι δεν είναι δίκαιο και εύλογο να οριστικοποιηθεί το διάταγμα.

Άλλοι λόγοι ένστασης υποστηρίζουν ότι οι αιτητές δεν προέβηκαν σε πλήρη και ειλικρινή αποκάλυψη ουσιαστικών γεγονότων. Προβάλλεται επίσης ο ισχυρισμός ότι οι αιτητές προωθούν τη διαδικασία καταχρηστικά και ότι η αίτηση είναι κακόπιστη.

Περαιτέρω οι καθ’ ων η αίτηση εισηγούνται ότι η αίτηση υποβλήθηκε καθυστερημένα και ειδικότερα ότι δεν συνέτρεχε το κατεπείγον ή εξαιρετική περίσταση που να δικαιολογούσε, ως δικαιοδοτικός όρος, το μονομερές της αίτησης και του διατάγματος.

Επίσης, ισχυρίζονται ότι η ένορκη δήλωση Γλυκή δεν περιέχει παραδεκτή μαρτυρία αλλά «βρίθει ευρημάτων προσωπικής γνώσης που δεν συνιστούν μαρτυρία (και) αόριστων αναφορών ακαθορίστου προέλευσης». Γενικά, χαρακτηρίζεται ως αντικανονική και παράτυπη.

Τέλος, ισχυρίζονται ότι η εγγύηση που καθορίστηκε είναι έκδηλα ανεπαρκής, τόσο ως προς ύψος της, όσο και ως προς το είδος της σε βαθμό που να συνιστά παράβαση της εκ του νόμου υποχρέωσης για παροχή εγγύησης όταν εκδίδονται προσωρινά διατάγματα μονομερώς.

Πέραν των πιο πάνω λόγων οι καθ’ ων η αίτηση Μπουλούτας και Μάγειρας προβάλλουν τη θέση ότι το διάταγμα έχει «εκδοθεί σε διαδικασία που δεν υπήρχε δικονομικά και χρονικά εναντίον των καθ’ ων η αίτηση».

Αμφότερες οι ενστάσεις στηρίζονται στην ένορκη δήλωση του δικηγόρου εξ Αθηνών Φώτιου Καρατζένη ο οποίος εγείρει διάφορα ζητήματα τόσο σε σχέση με τις προϋποθέσεις απόδοσης ενδιάμεσης θεραπείας, όσο και σε σχέση με τις προκριματικές προϋποθέσεις περί κατεπείγοντος και περί καθήκοντος πλήρους αποκάλυψης. Επεκτείνεται δε και σε επιχειρηματολογία.

Σε ό,τι αφορά το ρόλο των καθ’ ων η αίτηση ισχυρίστηκε ότι έγινε προσπάθεια από πλευράς εναγόντων να απομονωθεί ο ρόλος τους ως εάν να ήταν μόνο αυτοί που ελάμβαναν αποφάσεις, ενώ η λήψη αποφάσεων ήταν συλλογική. Προχώρησε σε περιγραφή των καθηκόντων και του ρόλου των εναγομένων 1, 2 και 3 εισηγούμενος ότι ήταν ρόλος εποπτικός και συντονιστικός. Προχώρησε επίσης σε περιγραφή της διαδικασίας εγκρίσεως και χορηγήσεως δανείων για να ισχυριστεί ότι επρόκειτο για ένα πολυπρόσωπο μηχανισμό. Ως προς την MIG ισχυρίστηκε ότι αυτή ενεπλάκη εκ των υστέρων και με καθυστέρηση χωρίς να υπάρχει κανένα στοιχείο που να τεκμηριώνει τους ισχυρισμούς περί συνομωσίας και δόλου. Με σειρά δικών του ισχυρισμών απαντά στις θέσεις της άλλης πλευράς περί σύγκρουσης συμφερόντων των εναγομένων λέγοντας ότι οι ενάγοντες παραπλάνησαν το δικαστήριο και απέκρυψαν την πραγματική σχέση των εναγόντων με τους εναγόμενους.

Ισχυρίζεται επίσης ότι οι ενάγοντες δεν έχουν τεκμηριώσει την απαίτηση τους εφόσον αναφέρονται σε προβλέψεις οι οποίες από τη φύση τους δεν αποτελούν ζημίες, αλλά μπορεί οποιαδήποτε στιγμή να αντιστραφούν αναλόγως των πραγματικών εξελίξεων σε κάθε δανειακή σχέση.

Γενικά δε, μεγάλο μέρος της ένορκης δήλωσης Καρατζένη τέθηκε στο κεφάλαιο υπό τον τίτλο «Απόκρυψη και διαστρέβλωση γεγονότων» με την καταληκτική θέση ότι οι αιτητές δεν έδωσαν στο δικαστήριο δίκαιη εικόνα των γεγονότων αλλ’ αντίθετα επεδίωξαν να το παραπλανήσουν παρουσιάζοντας είτε ψευδή εικόνα είτε τη μισή αλήθεια. Αναφέρονται στη συνέχεια τα θέματα σε σχέση με τα οποία υπήρξε απόκρυψη και διαστρέβλωση γεγονότων, πάντα κατά τον κ. Καρατζένη. Οι σχετικές αναφορές είναι πάρα πολύ εκτεταμένες έτσι ώστε να μην ενδείκνυται η επί λέξει παράθεση ή άλλη εκτεταμένη αναφορά. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι οι θέσεις των καθ’ ων η αίτηση δεν είναι σε όλη τους την έκταση υπόψιν του δικαστηρίου. Πολύ συνοπτικά οι θέσεις τους για παράλειψη αποκάλυψης μπορούν να αποδοθούν ως ακολούθως:

§ Οι ενάγοντες παρέλειψαν να υποδείξουν ότι το εφαρμοστέο δίκαιο στις συμβάσεις εργασίας των εναγομένων 2 και 3 είναι το ελληνικό δίκαιο και ότι αποκλειστική δικαιοδοσία έχουν τα ελληνικά δικαστήρια. Οι σχετικές θέσεις καταγράφονται με λεπτομέρειες στις παραγράφους 85 και 86 της ένορκης δήλωσης Καρατζένη οι οποίες παραπέμπουν στα τεκμήρια ΦΚ23 και ΦΚ24 (τεκμήρια στην ένορκη δήλωση Φώτη Καρατζένη).

§ Οι ενάγοντες απέκρυψαν την πολύπλευρη υποστήριξη που παρείχε η MIG προς τους ενάγοντες και τα πολλαπλά οφέλη που καρπώθηκαν από τη συνεργασία αυτή παραπλανώντας το δικαστήριο ως προς την πραγματική κατάσταση συμφερόντων μεταξύ της MIG και των εναγόντων και κατ’ επέκταση των εναγομένων 1, 2 και 3. Οι σχετικές θέσεις καταγράφονται με λεπτομέρειες στις παραγράφους 88-92 της ένορκης δήλωσης Καρατζένη οι οποίες παραπέμπουν στα τεκμήρια ΦΚ25Α, ΦΚ25Β, ΦΚ25Γ και ΦΚ26.

§ Αποσιωπήθηκε ότι οι ενάγοντες και η θυγατρική/υποκατάστημά τους Marfin Εγνατία Bank ελέγχονταν από ορκωτούς ελεγκτές σύμφωνα με την ελληνική και την κυπριακή νομοθεσία, οι οποίοι στα πλαίσια των ελέγχων τους ουδέποτε εντόπισαν περιπτώσεις απάτης ή δόλου ή κακής πίστης. Οι σχετικές θέσεις καταγράφονται με λεπτομέρειες στις παραγράφους 94-100 της ένορκης δήλωσης Καρατζένη οι οποίες παραπέμπουν στα τεκμήρια ΦΚ27 και ΦΚ28.

§ Οι ενάγοντες αναφέρονται μεν στα πορίσματα των εποπτικών αρχών Ελλάδος και Κύπρου, παραπλανούν όμως το δικαστήριο αποκρύπτοντας τη μη επιβολή κυρώσεων από τις εποπτικές αρχές στους ενάγοντες ή και την Marfin Εγνατία Bank. Οι σχετικές θέσεις καταγράφονται με λεπτομέρειες στις παραγράφους 102-106 της ένορκης δήλωσης Καρατζένη οι οποίες παραπέμπουν στα τεκμήρια ΦΚ29, ΦΚ30 και ΦΚ31.

§ Τέθηκε και το εξής ζήτημα σε σχέση με έκθεση εσωτερικού ελέγχου ημερομηνίας 11/1/2012. Σχετική είναι η ακόλουθη παράγραφος (107):

«107. Είναι η θέση των Εναγομένων ότι η διαρροή στην Κυπριακή Καθημερινή της Κυριακής της Έκθεσης Εσωτερικού Ελέγχου των Εναγόντων ημερομ. 11.1.2012, που αφορά έρευνα του Εσωτερικού Ελέγχου επί Επιλεγμένων Μεγάλων Ανοιγμάτων του Ελληνικού Δανειακού Χαρτοφυλακίου (Τεκμήριο ΦΚ9 ανωτέρω) είναι αποκαλυπτική σε πολλές κατευθύνσεις. Ταυτόχρονα με την ενημέρωση του αναγνωστικού κοινού σχετικά με την έκδοση και δημοσίευση των Απαγορευτικών Διαταγμάτων, το αναγνωστικό κοινό «πληροφορείται» το περιεχόμενο εσωτερικών εμπιστευτικών εγγράφων των Εναγόντων, τα οποία δεν τίθενται καν εις γνώσιν των Εναγομένων και τα οποία αποτελούν προφανώς αντικείμενο μίας παράλληλης δημοσιογραφικής «δίκης». Σημειώνεται ότι δεν είναι η μοναδική φορά που μονομερείς εσωτερικές εκθέσεις εσωτερικού ελέγχου των Εναγόντων διαρρέουν στον Τύπο. Έχει προηγηθεί την 29.11.2012 η δημοσίευση στον διαδικτυακό τόπο «InBusinessNews» Έκθεσης Εσωτερικού Ελέγχου ημερομ. 22.5.2012 του Διευθυντού Διεύθυνσης Εσωτερικού Ελέγχου Κωνσταντίνου Κωσταντίνου σχετικά με την αγορά Ομολόγων Ελληνικού Δημοσίου από τους Ενάγοντες, (Τεκμήριο ΦΚ15 ανωτέρω) για την οποία επίσης δεν είχαν ληφθεί υπόψιν οι απόψεις των Εναγομένων και το πλήρες περιεχόμενο της οποίας πληροφορήθηκαν οι Εναγόμενοι 1, 2, 3 και 6 από την Ένορκη Δήλωση Α. Γλυκή.»

§ Οι ενάγοντες δεν έκαναν καμία αναφορά στις εγκρίσεις της διαχείρισης και των πεπραγμένων από τη συνέλευση των μετόχων των εναγόντων και στην απαλλαγή των μελών του ΔΣ της ΜΕΒ από κάθε ευθύνη για τη διαχείριση. Οι σχετικές θέσεις καταγράφονται με λεπτομέρειες στις παραγράφους 109-112 της ένορκης δήλωσης Καρατζένη οι οποίες παραπέμπουν στα τεκμήρια ΦΚ32 και ΦΚ33.

§ Οι ενάγοντες απέκρυψαν ότι η αποκάλυψη των περιουσιακών στοιχείων του εναγομένου 1 γίνεται εν πάση περιπτώσει προς τις αρμόδιες ελληνικές αρχές δυνάμει εκ του νόμου προνοούμενης δήλωσης περί «πόθεν έσχες». Οι σχετικές θέσεις καταγράφονται με λεπτομέρειες στις παραγράφους 113-115 της ένορκης δήλωσης Καρατζένη οι οποίες παραπέμπουν στα τεκμήρια ΦΚ34, ΦΚ35, ΦΚ36 και ΦΚ37.

§ Οι θέσεις των καθ’ ων η αίτηση περί απόκρυψης σε σχέση με το ζήτημα αγοράς ελληνικών κυβερνητικών ομολόγων παρατέθηκαν κατά τρόπο εκτεταμένο στις παραγράφους 116-130 με παραπομπή στα τεκμήρια ΦΚ14Α, ΦΚ14Β, ΦΚ38, ΦΚ39, ΦΚ40, ΦΚ41, ΦΚ42, ΦΚ43, ΦΚ44, ΦΚ45, ΦΚ46Α, ΦΚ46Β και ΦΚ47.

§ Περαιτέρω οι καθ’ ων η αίτηση έθεσαν ζήτημα μη αποκάλυψης σχετικά με την αγορά μετοχών της MIG στη δημόσια πρόσκληση της MIG του 2007. Οι σχετικές θέσεις καταγράφονται με λεπτομέρειες στις παραγράφους 131-138 της ένορκης δήλωσης Καρατζένη οι οποίες παραπέμπουν στα τεκμήρια ΦΚ30, ΦΚ31, ΦΚ48Α, ΦΚ48Β, ΦΚ48Γ, ΦΚ49 και ΦΚ50.

§ Περαιτέρω ο Φ. Καρατζένης αναφέρεται σε διάταξη του Εισαγγελέως Εφετών Αθηνών ο οποίος είχε επιληφθεί καταγγελιών σε σχέση με το «σκάνδαλο του Βατοπεδίου» εισηγούμενος ότι οι ενάγοντες αποσιώπησαν το γεγονός ότι ο Εισαγγελέας κατόπιν ενδελεχούς έρευνας που διήρκησε σχεδόν 2 έτη για τυχόν αξιοποίνων πράξεων έθεσε την υπόθεση στο αρχείο κρίνοντας ότι δεν προέκυπτε η τέλεση αξιοποίνων πράξεων. Σχετικές είναι οι παράγραφοι 139-140 και τα τεκμήρια ΦΚ48Α και ΦΚ51.

§ Περαιτέρω τέθηκε ζήτημα μη αποκάλυψης και σε σχέση με την υπερκάλυψη της έκδοσης της MIG. Οι σχετικές θέσεις καταγράφονται με λεπτομέρειες στις παραγράφους 141-151 της ένορκης δήλωσης Καρατζένη οι οποίες παραπέμπουν στα τεκμήρια ΦΚ52, ΦΚ53, ΦΚ54, ΦΚ55Α και ΦΚ55Β.

§ Είναι η θέση των καθ’ ων η αίτηση ότι ενώ ο Α. Γλυκής εκτοξεύει κατηγορίες σχετικά με το αξιόχρεο των Μονών λόγω της φύσεως των δραστηριοτήτων τους, τεχνηέντως αποσιωπά ότι η τραπεζική χρηματοδότηση Μονών δεν υπόκειται σε περιορισμό ή απαγόρευση. Σχετικές είναι οι παράγραφοι 152-168 οι οποίες παραπέμπουν στα τεκμήρια ΦΚ17Α-Γ, ΦΚ30, ΦΚ31, ΦΚ48Α και ΦΚ56.

§ Ο Φ. Καρατζένης εντάσσει στο όλο πλαίσιο παραπλάνησης και τις αναφορές Α. Γλυκή σε σχέση με δάνεια που παραχωρήθηκαν σε εταιρείες του ομίλου MIG και ειδικότερα σε σχέση με τις περιπτώσεις Robne Kuce Beograd (RKB), Sadrugo, Mortimer, IRF, Terra Stabile και Focus Maritine. Σχετικές είναι οι παράγραφοι 169-213 που παραπέμπουν στα τεκμήρια ΦΚ1, ΦΚ57, ΦΚ58Α-Β, ΦΚ59Α-Β, ΦΚ60Α-Γ, ΦΚ61Α-Β και ΦΚ62Α-Δ.

§ Σε σχέση με τη διασυνοριακή συγχώνευση, για τους λόγους που παρατίθενται στις παραγράφους 216-219 είναι η περαιτέρω θέση των καθ’ ων η αίτηση πως οι ενάγοντες παραπλάνησαν το δικαστήριο αναφερόμενοι σε δήθεν δυσμενέστατες συνέπειες της διασυνοριακής συγχώνευσης. Γίνεται παραπομπή στα τεκμήρια ΦΚ28, ΦΚ62Α-Δ.

Άλλη πτυχή της ένορκης δήλωσης Καρατζένη καλύπτει την εισήγηση ότι δεν υπήρχε το κατεπείγον του πράγματος ώστε το δικαστήριο να επιληφθεί μονομερώς όπως έπραξε. Η εισήγηση καλύπτεται πλήρως από τις αγορεύσεις των ευπαιδεύτων δικηγόρων των καθ’ ων η αίτηση στις οποίες θα αναφερθώ κατωτέρω και δεν χρειάζεται να παραθέσω τη μαρτυρία Καρατζένη η οποία εν πολλοίς περιλαμβάνει επιχειρηματολογία. Το ίδιο καλύπτεται και η ένορκη δήλωση Γλυκή.

7. Συμπληρωματικές ένορκες δηλώσεις

Παρά το ότι τα θέματα τέθηκαν με μεγάλη λεπτομέρεια μέσα από μεγάλο όγκο μαρτυρικού υλικού, οι ενάγοντες ζήτησαν να καταχωρίσουν συμπληρωματική ένορκη δήλωση, αίτημα που αντιμετωπίστηκε με ενστάσεις. Το δικαστήριο διαπίστωσε στο στάδιο εκείνο ότι δεν επρόκειτο για προσπάθεια κάλυψης κενών ή αλλοίωσης του αρχικού υποβάθρου. Έδωσε άδεια στους ενάγοντες για συμπληρωματική ένορκη δήλωση υποδεικνύοντας ότι εάν οι συμπληρωματικοί ισχυρισμοί θα ήταν άσχετοι, υπήρχε πάντοτε η ευχέρεια να μην ληφθούν υπόψη στο τέλος. Μετά την εξέλιξη αυτή δόθηκε άδεια χωρίς ένσταση για συμπληρωματική ένορκη δήλωση και στην άλλη πλευρά. Ως αποτέλεσμα, καταχωρίστηκε από πλευράς εναγόντων συμπληρωματική ένορκη της ειδικής διαχειρίστριας κας Άντρης Αντωνιάδου και από πλευράς καθ’ ων η αίτηση 1, 2 και 3 συμπληρωματική ένορκη δήλωση του κ. Φ. Καρατζένη.

Οι συμπληρωματικές ένορκες δηλώσεις ασχολούνται σε μεγάλο βαθμό με θέματα πέραν του αναγκαίου πλαισίου ως λ.χ. σε σχέση με τον ισχυρισμό των καθ’ ων η αίτηση πως σκοπός των αιτητών ήταν η δημοσιοποίηση της υπόθεσης κατά τρόπο άκρως πομπώδη και δυσφημιστικό προκειμένου να επιτύχουν μια επικοινωνιακή νίκη για πολιτικούς λόγους. Αυτά δεν αφορούν την απονομή της δικαιοσύνης.

Το δικαστήριο ασφαλώς, όπως υποδείχθηκε και στη σχετική ενδιάμεση απόφαση για τη συμπληρωματική ένορκη δήλωση, δεν δικάζει επί τη βάσει εντυπώσεων αλλά επί τη βάσει των γεγονότων και του νόμου και σ’ αυτά τα πλαίσια θα προσπαθήσω, παρά την επιχειρηθείσα διεύρυνση, να περιοριστώ. Δεν θα επεκταθώ σε παράθεση των συμπληρωματικών ένορκων δηλώσεων τις οποίες όμως έχω πλήρως υπόψιν μου.

8. Η νομική πτυχή

8.1 Το κατεπείγον ή άλλες ιδιαίτερες περιστάσεις ως δικαιοδοτικός όρος

Σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 9(1) του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6, προκειμένου για απόδοση θεραπείας χωρίς ειδοποίηση προς την άλλη πλευρά το κατεπείγον ή άλλες ιδιαίτερες περιστάσεις αποτελούν δικαιοδοτικό όρο (βλ. Resola (Cyprus) Ltd v. Χρίστου (1998) 1 Α.Α.Δ. 598). Την πτυχή αυτή την έχει τονίσει ιδιαίτερα ο Χατζηχαμπής Π. υποδεικνύοντας ότι η απόδοση μονομερώς θεραπείας συνιστά παρέκκλιση από τη φυσική δικαιοσύνη αλλά και από τα ευρύτερα συνταγματικά θέσμια (Quantum Telecommunications Ltd (2005) 1 Α.Α.Δ. 901, Αίτηση Βαλεντίνας Θεοφάνους (2010) 1 Α.Α.Δ. 234, Αίτηση Έλενας Κυριάκου (2010) 1 Α.Α.Δ. 1332, Αμβροσιάδου ν. Coward Εφέσεις Δευτεροβάθμιου Οικογενειακού Δικαστηρίου Αρ. 3/2011 και 4/2011 ημερ. 15/1/13). Στην τελευταία αυτή υπόθεση υποδείχθηκε μάλιστα ότι το κατεπείγον πρέπει να εξετάζεται πρώτο, εφόσον αφορά δικαιοδοτικό όρο και ανεξάρτητα από την ικανοποίηση των ουσιαστικών προϋποθέσεων για παροχή ενδιάμεσης θεραπείας.

Είναι η θέση των καθ’ ων η αίτηση ότι όχι μόνο δεν συνέτρεχε το κατεπείγον, αλλ’ αντίθετα υπήρχε συνειδητή καθυστέρηση μέσα και από δικονομικές μηχανορραφίες. Υποδεικνύουν ότι η αγωγή καταχωρίστηκε στις 26/11/2012 και ισχυρίζονται ότι παρήλθαν 5 και πλέον μήνες πλήρους αδράνειας μέχρι τις 29/4/2013 όταν καταχωρίστηκε αίτηση για τροποποίηση του τίτλου της αγωγής και για προσθήκη των εναγομένων 12 και παράλληλα η επίδικη αίτηση. Η όλη συμπεριφορά των εναγόντων, ισχυρίζονται, καταδεικνύει την αδιαφορία τους για τα δικαιώματα των εναγομένων και τακτική ηθελημένων καθυστερήσεων.

Στα ζητήματα αυτά δόθηκε, όπως ήταν εύλογο, μεγάλη σημασία. Παρά του ότι η επιχειρηματολογία που αναπτύχθηκε εκατέρωθεν ήταν μακρά και καλύπτει δεκάδες σελίδες, επέλεξα αντί σύνοψης, να την παραθέσω αυτούσια ώστε να τεθούν κατά τρόπο άμεσο και πλήρη οι εισηγήσεις κάθε διαδίκου για τα ουσιώδη αυτά θέματα.

Οι θέσεις του εναγόμενου 1 τέθηκαν στην αγόρευση του ευπαιδεύτου δικηγόρου του επί τη βάσει της ένορκης δήλωσης Καρατζένη ως εξής:

«3.17 Ευσεβάστως υποβάλλουμε ότι το Δικαστήριο στερείτο δικαιοδοσίας να εκδώσει το προσωρινό διάταγμα στην απουσία του Εναγομένου. Και τούτο διότι στην Ένορκη Δήλωση Αντώνη Γλυκή δεν αναφέρεται οτιδήποτε που να καταδεικνύει ότι τα πράγματα ήταν τόσο επείγοντα και τόσο πιεστικά που το Δικαστήριο να μην είχε άλλη επιλογή, παρά να εκδώσει το διάταγμα.

3.1

3.2

3.3

3.4

3.5

3.6

3.7

3.8

3.9

3.10

3.11

3.12

3.13

3.14

3.15

3.16

3.17

3.18 Η καθυστέρηση που παρουσιάστηκε ήταν καθυστέρηση τόσο στην έγερση της ίδιας της αγωγής όσο και καθυστέρηση στην αίτηση για προσωρινό διάταγμα. Ως προς την καθυστέρηση στην αίτηση για προσωρινό διάταγμα οι Ενάγοντες δεν κατέδειξαν ως όφειλαν το ελάχιστο δηλαδή γιατί δεν είχαν προγενέστερα ήτοι την 26/11/2012 που καταχώρησαν την αγωγή, την ίδια ανησυχία που επέδειξαν στις 29/04/2013 με την επιδίωξη εξασφάλισης διαταγμάτων παγοποίησης και των άλλων διαταγμάτων.

3.19 Οι Ενάγοντες επιχειρούν να δικαιολογήσουν την καθυστέρηση στην κατάθεση της αγωγής με διάφορα επιχειρήματα τα οποία αναιρούνται από την ίδια την Ένορκη Δήλωση τους και τα συνημμένα σε αυτήν Τεκμήρια.

3.20 Οι λόγοι που οι Ενάγοντες επικαλούνται για να δικαιολογήσουν την θέση τους ότι το Δικαστήριο εδύνατο να αποκτήσει αναγκαίο δικαιοδοτικό υπόβαθρο για έκδοση διατάγματος μονομερώς και όχι διά κλήσεως περιέχονται στην σελίδα 158 και μετέπειτα της Ένορκης Δήλωσης Α. Γλυκή.

3.21 Από ανάγνωση των όσων αναφέρονται κάτω από τον τίτλο «[τ]α περιουσιακά στοιχεία των Καθ’ ων η Αίτηση και οι ιδιαίτερες περιστάσεις / το επείγον της παρούσας αίτησης» καταδεικνύεται η απουσία κατεπείγουσας ανάγκης και ιδιαιτέρων συνθηκών που να δικαιολογούν την άσκηση της άκρως εξαιρετικής φύσεως εξουσίας που θα μπορούσε να είχε το Δικαστήριο σε τέτοιες περιπτώσεις.

3.22 Παραπέμπεται το Σεβαστό Δικαστήριο στην παράγραφο 1.15, 1.16 και 1.17 του Σκελετού Αγόρευσης των Εναγόντων που κατατέθηκε προς υποστήριξη του αιτήματος ημερομηνίας 29/04/2013 για έκδοση μονομερώς των ενδιάμεσων διαταγμάτων στον Δικαστή που εξέδωσε στις 08/05/2013 τα διατάγματα απ’όπου προκύπτει ότι οι Εναγοντες προετοίμαζαν την Αίτηση και σε χρόνο που η ύπαρξη της αγωγής ήταν ήδη γνωστή.

3.23 Προβάλλεται η θέση ότι όταν η αγωγή καταχωρήθηκε στις 26/11/2012 μετά από έρευνες που «διενεργήθηκαν για περίοδο 5-6 μηνών με την συνδρομή και ξένων συμβούλων οι Αιτητές είχαν σχηματίσει ότι είχαν βάσιμη και καλή υπόθεση» και «Την ίδια στιγμή οι Αιτητές σκέφτηκαν ότι θα έπρεπε να εξασφαλίσουν ότι θα έπρεπε παράλληλα να υπάρχει το μέγιστο δυνατό αντίκρισμα για να ικανοποιηθεί μια απόφαση κατά των αρχικών 11 Εναγομένων. Αυτό βεβαίως θα επιτυγχανόταν με διατάγματα του τύπου που οι Αιτητές ζητούν με την παρούσα Αίτηση κατά των Καθ’ων η Αίτηση» (υπογράμμιση δική μας)

3.24 Στην Ένορκη Δήλωση Αντώνη Γλυκή (παράγραφος 249) αναφέρεται ότι:

«Ο βασικός λόγος που η παρούσα Αίτηση δεν καταχωρήθηκε νωρίτερα ήταν ότι παρά το ότι η Αγωγή θα μπορούσε να εγερθεί, κάτι το οποίο ήταν σημαντικό τόσο διαδικαστικά όσο και δικαιοδοτικά, οι Αιτητές θα έπρεπε να επεκτείνουν περαιτέρω τις έρευνες τους με συγκεκριμένο τρόπο και προς συγκεκριμένη κατεύθυνση αναφορικά με κάποια από τα ζητήματα και επίσης να εξασφαλίσουν περαιτέρω πληροφορίες και αποδεικτικά στοιχεία σε σχέση με διάφορα ζητήματα και για τα οποία ένοιωθαν ότι χρειάζονταν περισσότερη σε βάρος έρευνα.»

3.25 Ευσεβάστως εισηγούμαστε ότι η πιο πάνω γενικόλογη και αόριστη δικαιολόγηση δεν μπορεί να κριθεί ικανοποιητική από το Δικαστήριο για ανάληψη δικαιοδοσίας στην απουσία των Εναγομένων, αφού, μεταξύ άλλων, πουθενά δεν καθορίζεται «ο συγκεκριμένος τρόπος» και «η συγκεκριμένη κατεύθυνση» που οι Ενάγοντες έπρεπε να επεκτείνουν τις έρευνες τους.

3.26 Οι αλλαγές στην σύνθεση του Διοικητικού Συμβουλίου των Εναγόντων και ο διορισμός Ειδικής Διαχειρίστριας κατά κανένα τρόπο δεν μπορεί να δικαιολογήσουν την παρατηρηθείσα καθυστέρηση αφού αφενός είναι νομικά αδιάφορος ισχυρισμός και αφετέρου είναι παντελώς ψευδής.

3.27 Το ότι πρόκειται περί παντελώς ψευδούς ισχυρισμού συνάγεται από τα έγγραφα που επικαλούνται οι ίδιοι οι Ενάγοντες ήτοι το Τεκμήριο 10, Γνωμοδότηση της Ελληνικής Δικηγορικής Εταιρείας Κουταλίδη ημερομηνίας 21/01/2012, δηλαδή ημερομηνίας 3 μόλις εβδομάδων μετά την ανάληψη της Προεδρίας από το Μιχάλη Σαρρή και 7 ολόκληρων μηνών πριν από την ανάληψη της Προεδρίας από τον Ανδρέα Φιλίππου. Επισημαίνεται ότι σύμφωνα με το εν λόγω Τεκμήριο «η παρούσα Γνωμοδότηση θα χρησιμοποιηθεί αποκλειστικά στο πλαίσιο δικαστικού αγώνα της Τράπεζας κατά πρώην στελεχών της ενώπιον των Δικαστηρίων της Κύπρου». Επισημαίνεται ότι με την Συμπληρωματική Ένορκη Δήλωση τους οι Ενάγοντες ισχυρίζονται ότι η ημερομηνία της επιστολής ήτοι 21/01/2012 είναι τυπογραφικό λάθος και ότι η ορθή ημερομηνία ήταν 21/01/2013. Αυτό προφανώς είναι εκ των υστέρων σκέψη για να δικαιολογήσουν την καθυστέρηση στο να αιτηθούν το διάταγμα. Το ότι πρόκειται για εκ των υστέρων σκέψη προκύπτει από το ίδιο το Τεκμήριο 10 που επισυνάπτεται στην Ένορκη Δήλωση Γλυκή όπου στην σελίδα 2 παράγραφο 4 ρητά αναφέρονται τα ακόλουθα:

«Λοιπά: Η Γνωμοδότηση περιορίζεται αποκλειστικά σε θέματα ελληνικού δικαίου και απηχεί το υπό πραγμάτευση δίκαιο ως αυτό είχε στις 09 Ιανουαρίου 2012.» (υπογράμμιση δική μας).

Η προσπάθεια των δικηγόρων των Εναγόντων με την γραπτή αγόρευση τους να ανασκευάσουν την αλγεινή εντύπωση που αναπόφευκτα δημιουργεί στο Δικαστήριο η χρησιμοποίηση ψευδών ισχυρισμών κρίνεται πλήρως αποτυχημένη. Η υπόδειξη από πλευράς Εναγομένου της ημερομηνίας της Γνωμοδότησης της Ελληνικής Δικηγορικής Εταιρείας Κουταλίδη ήτοι η 21/01/2012 αποδεικνύει ότι οι Ενάγοντες είχαν ζητήσει 10 μήνες πριν την καταχώρηση της αγωγής και 15 μήνες πριν την καταχώρηση της αίτησης για εξασφάλιση προσωρινών διαταγμάτων γνωμάτευση από Έλληνες δικηγόρους για να την χρησιμοποιήσουν εν όψει της ληφθείσας απόφασης για έγερση δικαστικής διαδικασίας ενώπιον των Κυπριακών Δικαστηρίων εναντίον του Εναγομένου ως και άλλων πρώην στελεχών των Εναγόντων, αντιμετωπίστηκε με τον κατασκευασμένο εκ των υστέρων ισχυρισμό ότι πρόκειται περί τυπογραφικού λάθους.

Διέλαθε της προσοχής των Εναγόντων ότι το κείμενο της εν λόγω γνωμάτευσης τους διαψεύδει και τους αποκαλύπτει. Στο κείμενο της γνωμάτευσης σαφώς αναφέρεται ότι το υπό πραγμάτευση δίκαιο είναι αυτό που ίσχυε στις 9 Ιανουαρίου του 2012. Είναι προφανές ότι η 9 Ιανουαρίου 2012 ανάγεται στο χρόνο συμπλήρωσης της μελέτης για να καταστεί δυνατή η αποστολή της στις 22 Ιανουαρίου 2012.

Ούτε με την λογική του παραλόγου δεν δικαιολογείται ότι η φερόμενη γνωμάτευση της 22 Ιανουαρίου 2013 ανάγεται στο δίκαιο που ίσχυε ένα χρόνο πριν. Εξ άλλου με ποια λογική η γνωμάτευση για το Ελληνικό δίκαιο να ζητηθεί μήνες μετά την 26 Νοεμβρίου 2012 ημερομηνία καταχώρηση της παρούσας αγωγής.

Η ως άνω περιγραφείσα διαστρέβλωση των γεγονότων αποτελεί κακόπιστη και επαίσχυντη συμπεριφορά εκ μέρους των Εναγόντων που αναμφίβολα αποσκοπεί στην παραπλάνηση του Δικαστηρίου και ευσεβάστως εισηγούμαστε ότι επιβάλλεται να αντιμετωπιστεί σαν τέτοια.

Η συμπεριφορά αυτή δεν είναι μόνο καταλυτική για τους σκοπούς του στοιχείου του επείγοντος και μη αποκάλυψης αλλά θα πρέπει να αντιμετωπιστεί με την επιβαλλόμενη αυστηρότητα εν όψει της ευθύνης που η νομολογία επιβάλλει στα πρόσωπα που επιδιώκουν θεραπεία χωρίς να ακούεται η άλλη πλευρά θέτοντας όλα τα δεδομένα με ύψιστη καλή πίστη και με πληρότητα.

Περαιτέρω ευσεβάστως εισηγούμαστε ότι η ως άνω συμπεριφορά των Εναγόντων συνδέεται με την καλή πίστη των και αφού αποδεδειγμένα συνιστά σκόπιμη διαστρέβλωση αποκλείει την δυνατότητα στο Δικαστήριο ασκώντας την διακριτική του ευχέρεια να διατηρήσει ή εκδώσει εκ νέου τα προσωρινά διατάγματα ημερομηνίας 08/05/2013 όπως φαίνεται να εισηγούνται οι Ενάγοντες.

3.28 Μετά την επίδοση του Διατάγματος ημερομηνίας 08/05/2013 στον Εναγόμενο την 02/06/2013, «διαρρέει» και δημοσιεύεται στην Κυπριακή έκδοση της «Καθημερινή της Κυριακής» Έκθεση Εσωτερικού Ελέγχου των Εναγόντων ημερομηνίας 11/01/2012, με θέμα «Έρευνα του Εσωτερικού Ελέγχου επί Επιλεγμένων Μεγάλων Ανοιγμάτων του Ελληνικού Δανειακού Χαρτοφυλακίου» [11] η οποία, παρά την αναμφισβήτητη σχετικότητα της ως εξόχως σημαντικού γεγονότος τόσο για τους σκοπούς του επείγοντος αλλά και για ικανοποίηση της προϋπόθεσης για πλήρη και ειλικρινή αποκάλυψη, δεν αποκαλύπτεται στο Δικαστήριο. Η ύπαρξη και ημερομηνία της Έκθεσης αποδεικνύουν ότι η Έκθεση αυτή είχε ολοκληρωθεί, λίγες ημέρες μετά από την ανάληψη της Προεδρίας από τον Μιχάλη Σαρρή, μόλις 2 μήνες μετά από την παραίτηση του Εναγομένου 1 και 1 μήνα μετά από την παραίτηση του Εναγομένου 2.

3.29 Την 29/11/2012 «διαρρέει» και δημοσιεύεται στον διαδικτυακό τόπο «InBusinessNews» Έκθεση Εσωτερικού Ελέγχου ημερομηνίας 22/05/2012 του Διευθυντού Διεύθυνσης Εσωτερικού Ελέγχου Κωνσταντίνου Κωσταντίνου σχετικά με την Αγορά Ομολόγων Ελληνικού Δημοσίου από τους Ενάγοντες σε απάντηση (κατά το δημοσίευμα) επιστολής της Κεντρικής Τράπεζας της Κύπρου ημερομηνίας 22/02/2012, την οποία (ομοίως κατά το δημοσίευμα) ο συντάκτης της απηύθυνε στον Πρόεδρο του Διοικητικού Συμβουλίου, την Επιτροπή Ελέγχου Ομίλου, τον Διευθύνοντα Σύμβουλο Ομίλου και τον Αναπληρωτή Διευθύνοντα Σύμβουλο Κύπρου των Εναγόντων.

3.30 Εκ των πιο πάνω διαψεύδεται ο ισχυρισμός ότι οι Ενάγοντες επί Προεδρίας Σαρρή δεν ασχολούνταν με τις πράξεις της απελθούσας Διοίκησης των Εναγομένων και καταδεικνύεται η ολοκλήρωση της διαδικασίας εσωτερικού ελέγχου για όλες τις πράξεις που αποτελούν αντικείμενο της αγωγής και η ανάμειξη εξωτερικών ελεγκτικών οίκων και δικηγόρων στις έρευνες αυτές από τις αρχές του 2012 (Έκθεση Εσωτερικού Ελέγχου των Εναγόντων ημερομηνίας 11/01/2012 – Γνωμοδότηση της Ελληνικής Δικηγορικής Εταιρείας Κουταλίδη ημερομηνίας 21/01/2012), Έκθεση Εσωτερικού Ελέγχου των Εναγίοντων 29/11/2012). Με την αγόρευση τους οι Ενάγοντες παραδέχονται τα ανωτέρω και επιδιώκουν να μετριάσουν τους αρχικούς ισχυρισμούς τους «…η Αιτήτρια ουδέποτε ανέφερε ότι δεν ασχολήθηκε με τις πράξεις της απελθούσας Διοίκησης. Αντιθέτως τονίζει τη σοβαρότητα των προβλημάτων με τα οποία το νέο Διοικητικό Συμβούλιο ήρθε αντιμέτωπο».

3.31 Συνεπώς η προσπάθεια των Εναγόντων που επιχειρείται για σύντμηση της καθυστέρησης των για ανάληψη σχετικών πρωτοβουλιών από 12 σε 3 μήνες δηλαδή να θεωρηθεί ως σημείο αφετηρίας της δυνατότητας ανάληψης από τους Ενάγοντες σχετικών πρωτοβουλιών όχι η αποχώρηση του Εναγομένου, αλλά η ανάληψη της Προεδρίας από τον Ανδρέα Φιλίππου παραμένει μετέωρη όπως μετέωρη παραμένει η προσπάθεια των Εναγόντων να επικαλεστούν τα όσα αποφασίστηκαν στην Αγγλική υπόθεση Akcine Bendrove Bankas Snoras (in bankruptcy) v Anton (2013) EWCH 131 (Comm), (2013) All ER (D) 49 (Feb) όπου εξασφαλίστηκε διάταγμα τύπου Mareva εναντίον του πρώην μετόχου και Προέδρου της Akcine Bendrove Bankas Snoras μετά την παρέλευση πέντε μηνών από τον διορισμό Bankruptcy Administrator λόγω του ότι θα έπρεπε να υπάρξει ανασύνταξη των τραπεζικών βιβλίων και αρχείων (reconstruct the banks books and records) τα οποία δεν είχε στην διάθεση του.

3.32 Πουθενά στην παρούσα υπόθεση δεν υπάρχει ισχυρισμός ή υπόνοια ότι ο Εναγόμενος ή οποιοσδήποτε των Εναγομένων κατέστρεψε έγγραφα ή επενέβηκε επί των φακέλων που τηρούνταν από τους Ενάγοντες για να μπορεί να δικαιολογηθεί χρόνος για ανασύνταξη ή υποκατάσταση των φακέλων. Οι υπάλληλοι των Εναγόντων παρέμεναν τουλάχιστον μέχρι τα τέλη Μαρτίου 2013 εργοδοτούμενοι τους και η συλλογή πληροφοριών για τα όσα αποδίδονται στον Εναγόμενο ήταν άμεση και δεδομένη. Αντιθέτως οι διαδικασίες εσωτερικού ελέγχου ολοκληρώθηκαν εντός συντόμου χρονικού διαστήματος μετά την αποχώρηση του Εναγομένου τον Νοέμβριο του 2011 γεγονός που αποδεικνύει ότι η συλλογή πληροφοριών λόγω των διαδικασιών που τηρούνταν από τους Ενάγοντες μέχρι και την αποχώρηση του Εναγομένου ήταν διάφανες και η διερεύνηση των όσων αποδίδονται στον Εναγόμενο και τους λοιπούς Εναγομένους ήταν εύκολη.

3.33 Ο ισχυρισμός για την αναγκαιότητα περαιτέρω διερεύνησης των γεγονότων εν πάση περιπτώσει δεν είναι δυνατόν να αποτελέσει ικανοποιητική εξήγηση για παράκαμψη του παράγοντα χρόνου που μεσολάβησε μέχρι την διεκδίκηση των ενδιάμεσων διαταγμάτων ημερομηνίας 08/05/2013 από πλευράς Εναγόντων, ενώ, ούτως ή άλλως ακόμη και σήμερον, σύμφωνα με τους ίδιους τους Ενάγοντες κρίσιμα θέματα της αγωγής βρίσκονται υπό περαιτέρω διερεύνηση περιλαμβανομένων των ζημιών, του ύψους των εξασφαλίσεων κατά την χορήγηση αναφερομένων δανείων καθώς και πληθώρας πραγματικών περιστατικών.

3.34 Η τροποποίηση του τίτλου της αγωγής με διάταγμα ημερομηνία 29/04/2013 που έγινε ένεκα του ορισμού Ειδικής Διαχειρίστριας σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να δικαιολογήσει την καθυστέρηση, ιδιαίτερα αφού δεν ήταν καν αναγκαία δεδομένου του διορισμού της Διαχειρίστριας κατ’ εφαρμογή του Νόμου 17(1)/2013.

3.35 Αβάσιμος κρίνεται και ο ισχυρισμός των Εναγόντων ότι στην καθυστέρηση συνέτειναν τα πρόσφατα γεγονότα με την παραίτηση του τελευταίου Διοικητικού Συμβουλίου ενόψει του διορισμού της Ειδικής Διαχειρίστριας στις 25.3.2013, την πώληση των εργασιών των Εναγόντων στην Ελλάδα στην Τράπεζα Πειραιώς στις 26.3.2013 (ΚΔΠ 96/2013) και τα διατάγματα της Κεντρικής Τράπεζας για την εξυγίανση των δύο μεγαλυτέρων Τραπεζών στις 29.3.2013 (ΚΔΠ 103 και 104/2013), τα οποία παρέτειναν τον χρόνο καταχώρησης της Αίτησης για έκδοση προσωρινών διαταγμάτων. Η παραίτηση του Διοικητικού Συμβουλίου των Εναγόντων έλαβε χώρα την 28/03/2013, όπως προκύπτει από τη σχετική Ανακοίνωση στο Χρηματιστήριο Αθηνών (Τεκμήριο ΦΚ 10). Το τίμημα και οι όροι πώλησης των Ελληνικών υποκαταστημάτων συμφωνήθηκαν σε πολιτικό επίπεδο μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου ενώ οι διαπραγματεύσεις για την οριστικοποίηση των προ υπογραφή νομικών εγγράφων με την Τράπεζα Πειραιώς διεξήχθησαν από την Κεντρική Τράπεζα της Κύπρου και όχι από τους Ενάγοντες, μεταξύ 23/03/2013 και 26/03/2013 (Τεκμήριο ΦΚ 11). Συνεπώς δεν είναι σοβαροφανής αλλά ούτε και αληθής ο ισχυρισμός ότι το Διοικητικό Συμβούλιο των Εναγόντων ήταν απασχολημένο με τα διατάγματα της Κεντρικής Τράπεζας της Κύπρου για την εξυγίανση τους.

3.36 Η καταχώρηση της αγωγής την 26/11/2012 αναιρεί κάθε επιχείρημα των Εναγόντων που επιστρατεύεται για την δικαιολόγηση της εκ των υστέρων διεκδίκησης θεραπείας μονομερώς και εκείνο που οι Ενάγοντες θα έπρεπε να καταδείξουν για να δικαιολογήσουν το αίτημα για μονομερή θεραπεία ήταν γιατί δεν διεκδίκησαν θεραπεία πριν ακόμα από τις 26/11/2012. Επισημαίνεται ότι παρά την ύπαρξη του Τεκμηρίου 10 στην Ένορκη Δήλωση Αντώνη Γλυκή ήτοι της Γνωμοδότηση της Ελληνικής Δικηγορικής Εταιρείας Κουταλίδη ημερομ. 21/012012 δεν επεξηγείται κατά τρόπο ικανοποιητικό το τι μεσολάβησε από την 21/01/2012 μέχρι την 29/04/13 που παρεμπόδιζε τους Ενάγοντες να ζητήσουν προσωρινή θεραπεία.

3.37 Για να δικαιολογήσουν την καθυστέρηση επικαλούνται στην γραπτή αγόρευση τους το σύγγραμμα Gee: Commercial Injunctions (5th Edition 2004) όπου αναφέρονται τα ακόλουθα:

«This should not be the case, however, if the delay arose because the claimant was investigating matters relevant to the application, with a view to ensuring that he had sufficient information to support his case and he has complied with his duty to make full disclosure of all relevant facts and matters.»

Στην προκειμένη περίπτωση όμως δεν μας έχουν πεί τι είναι τελικά αυτό που «ανακάλυψαν» στη περίοδο καθυστέρησης και που το αποκάλυψαν στο Δικαστήριο .

Η αξιοπιστία των Ενόρκως Δηλούντων προς υποστήριξη της υπό εκδίκαση αίτησης ευσεβάστως εισηγούμαστε ότι θα πρέπει να αντικρίζεται με σκεπτικισμό αφού έγιναν γνωρίζοντας την προστασία που τους παρέχεται από την τροποποίηση τον Ιανουάριο του 2013 του «Περί Διαχείρισης Χρηματοοικονομικών Κρίσεων Νόμου» του 2011 η οποία απαλλάσσει τους Γλυκή και Αντωνιάδου από οποιαδήποτε ευθύνη για πράξη ή παράλειψη κατά την άσκηση των αρμοδιοτήτων και ευθυνών τους και συνάμα αποτελεί εξήγηση για την καθυστέρηση που παραδεκτά υπάρχει για παροχή ενδιάμεσης θεραπείας.

3.38 Αβάσιμη κρίνεται και η θέση των Εναγόντων που περιέχεται στην παράγραφο 254 της Ένορκης Δήλωσης Αντώνη Γλυκή ότι επειδή η αγωγή δεν είχε μέχρι τότε επιδοθεί στους Εναγόμενους αυτοί ευρίσκονταν σε προφανή άγνοια των δικαστικών διαδικασιών που εξελίσσονταν εναντίον των στην Κύπρο για να δικαιολογηθεί το αίτημα για παροχή θεραπείας μονομερώς αφού η σύγκρουση μεταξύ των Εναγόντων, της Κυπριακής Δημοκρατίας και των Εναγομένων ανατρέχει ήδη στις αρχές του 2012 και η λήψη ενδίκων μέτρων από τους Ενάγοντες ολίγον μετά την αποχώρηση των Εναγομένων 1, 2 και 3 ενόψει των διενεργουμένων τότε ελέγχων που απέβλεπαν στην «αποκάλυψη» των ευθυνών και ενόψει των σχετικών πληροφοριών που «διέρρεαν» ήταν βέβαιη.

3.39 Οι Εναγόμενοι 1 , 2 και 3 είχαν επίσης πληροφορηθεί για την ύπαρξη της αγωγής από συνέντευξη του Νικόλα Παπαδόπουλου Προέδρου της Επιτροπής Οικονομικών της Βουλής των Αντιπροσώπων ημερομηνίας 21/04/2013 (Τεκμήριο 12 στην Ένορκη Δήλωση Καρατζένη) στην οποία (σελ. 2) σαφώς αναφέρεται στην ύπαρξη αστικής αγωγής της Λαϊκής Τράπεζας εναντίον του Εναγόμενου 1 για κακοδιαχείριση.

3.40 Οι Εναγόμενοι 1, 2 και 3 είχαν επίσης πληροφορηθεί για την ύπαρξη της αγωγής από τον Εναγόμενο 6, ο οποίος τους ενημέρωσε για την επίδοση σε αυτόν της Αγωγής από 16.5.2013 (βλ. Τεκμήριο ΦΚ13).

3.41 Για κατάρριψη του ισχυρισμού των Εναγόντων που περιέχεται στην παράγραφο 254 της Ένορκης Δήλωσης Αντώνη Γλυκή ότι δηλαδή οι Εναγόμενοι δεν γνώριζαν «το γεγονός ότι οι [κατά τους ισχυρισμούς των Εναγόντων] ‘δραστηριότητες’ τους έχουν γίνει γνωστές με κάθε λεπτομέρεια στο τελευταίο Διοικητικό Συμβούλιο που είχε παυθεί το Μάρτιο του 2013 ή στη Διαχειρίστρια» παραπέμπεται το Σεβαστό Δικαστήριο στα Τεκμήρια ΦΚ 14Α, 14Β και 15.

3.42 Η από 26/03/2013 Έκθεση των Alvarez & Marsal (Τεκμήριο 16 στην Ένορκη Δήλωση Καρατζένη) αναφέρει ότι έλαβαν εντολή διερεύνησης στις 21/8/2012 καταγράφει τους όρους εντολής τους και παραθέτει τις απόψεις της Διοίκησης των Εναγόντων σύμφωνα με τις οποίες «οποιαδήποτε εσωτερική έρευνα της ΛΤΚ θα είχε αντίκτυπο ή θα διακινδύνευε οποιαδήποτε πιθανή αποκατάσταση των ζημιών».

3.43 Ο εκ των δικηγόρων των Εναγόντων Α. Νεοκλέους εισηγήθηκε σε επιτροπή της Βουλής των Αντιπροσώπων την μη συζήτηση των δανείων σε μοναστήρια γιατί θα μπορούσε να επηρεαστεί η δικαστική διαδικασία. (Τεκμήρια ΦΚ 17Α, ΦΚ17Β και ΦΚ 17Γ).

3.44 Στην επιστολή των δικηγόρων των Εναγόντων ημερομηνίας 5.3.2013 (Τεκμήριο ΦΚ 18) σε απάντηση της επιστολής του Εναγόμενου 1 προς το Διοικητικό Συμβούλιο των Εναγόντων και άλλων Τεκμήριο ΦΚ 19 κατά τρόπο παραπειστικό επιφυλάσσεται το δικαίωμα των Εναγόντων για έναρξη δικαστικών μέτρων χωρίς να αποκαλύπτουν την εκκρεμοδικία στην Αγωγή 8400/12.

3.45 Η βεβαιότητα του Εναγόμενου σχετικά με την λήψη δικαστικών μέτρων εις βάρος του ιδίου και των λοιπών εναγομένων επιβεβαιώνεται και από από το Τεκμήριο ΦΚ 20. Τα γεγονότα που αναφέρονται στο εν λόγω Τεκμήριο από τον Εμμανουήλ Χριστοδουλάκη υπεύθυνο απέναντι στις ελληνικές φορολογικές αρχές για την σύνταξη και υποβολή των προσωπικών φορολογικών υποχρεώσεων του Εναγομένου παραμένουν αναντίλεκτα. Είναι γεγονός ότι στην γραπτή αγόρευση των Εναγόντων επιχειρείται η υποβάθμιση του περιεχομένου του εν λόγω Τεκμηρίου εκ του γεγονότος ότι συντάχθηκε μεταγενέστερα της έκδοσης των διαταγμάτων ημερομηνίας 08/05/2013. Ελλείψει όμως αντεξέτασης ή αντίκρουσης με την συμπληρωματική Ένορκης Δήλωση Αντωνιάδου το περιεχόμενο του εν λόγω Τεκμηρίου παραμένει αναντίλεκτο καταρρίπτοντας τους ισχυρισμούς των Εναγόντων για το θέμα του επείγοντος αλλά και του κινδύνου αποξένωσης.

3.46 Όλα τα πιο πάνω αναφέρονται για να καταδειχθεί ότι οι Ενάγοντες προφανώς ψεύδονται όταν επιχειρούν να δικαιολογήσουν την καθυστέρηση και προφανώς ψεύδονται όταν ισχυρίζονται πως ήταν αναγκαίο όπως η Αίτηση ακουστεί μονομερώς για να μην δοθεί ενημέρωση των προθέσεων τους προς τον Εναγόμενο και τους λοιπούς Εναγομένους έτσι που να αποξενώσουν τα περιουσιακά τους στοιχεία.

3.47 Αντίθετα με στοιχεία τα οποία οι Ενάγοντες είχαν στην κατοχή τους και έπρεπε να αποκαλύψουν γεγονός που συνιστά και μη αποκάλυψη ουσιαστικών γεγονότων ο Εναγόμενος 1 εξακολούθησε ως προκύπτει από το Τεκμήριο ΦΚ20, και δεν αμφισβητήθηκε από τους Ενάγοντες , να διατηρεί το χαρτοφυλάκιο των εισηγμένων μετοχών του, περιλαμβανομένου του συνόλου της μετοχικής του συμμετοχής στη MIG και των Εναγόντων, η αξία του οποίου χαρτοφυλακίου ακόμη και με τρέχουσες αγοραίες αξίες ανέρχεται σε πολλά εκατομμύρια ευρώ, στη θυγατρική των Εναγόντων «Επενδυτική Τράπεζα Ελλάδος Α.Ε.», στην οποία διατηρεί Λογαριασμό Χειριστή και μέσω της οποίας διενεργεί συναλλαγές στο Χρηματιστήριο Αθηνών και σε άλλες οργανωμένες αγορές μετά την αποχώρηση του από την Προεδρία της Τράπεζας, ακόμη και στο μέσον της οξύτατης αντιπαράθεσης του τόσο με την Τράπεζα όσο και με την Κυπριακή Δημοκρατία. Ο Εναγόμενος 1 εξακολουθεί να διενεργεί τις τραπεζικές του συναλλαγές στην Ελλάδα μέσω των καταστημάτων των Εναγόντων που ήδη μεταβιβάσθηκαν στην «Τράπεζα Πειραιώς». Και αυτό παρά το ότι γνώριζε από πριν του επιδοθεί η Αγωγή και το Διάταγμα την ύπαρξη της Αγωγής ως ανέφερα ανωτέρω.

3.48 Τα περιουσιακά στοιχεία του Εναγομένου ήταν δηλωμένα και γνωστά στους Ενάγοντες και όχι μόνο και επομένως θα ήταν εύκολη και άμεση η εξακρίβωση τυχόν αποξένωσης αφού ο Εναγόμενος

· προβαίνει σε δήλωση «πόθεν έσχες» στις αρμόδιες Ελληνικές Αρχές. Η υποχρέωση αυτή διέπεται κυρίως από το Ν. 3013/2003 και επομένως υπάρχει αρχείο της περιουσίας του.

· με Ανακοίνωση του στον τύπο την 6.12.2012 δήλωσε ότι παραιτείται από την προστασία περί «προσωπικών δεδομένων» και ζητεί από τη Διοίκηση των Εναγόντων να δώσει άμεσα αυτά τα στοιχεία όχι μόνον στην Επιτροπή Θεσμών αλλά και στη δημοσιότητα (βλέπε Τεκμήριο ΦΚ34 - Τεκμήριο ΦΚ37).

3.49 Αν το Δικαστήριο γνώριζε τα ανωτέρω δεν θα εξέδιδε τα εν λόγω διατάγματα.

3.50 Οι «εξηγήσεις» των Εναγόντων για την καθυστέρηση εισάγουν ένα κριτήριο που αν γίνει αποδεκτό στην ουσία ανατρέπει την όλη νομολογία σχετικά με το πως κρίνεται το «κατεπείγον» ως δικαιοδοτικός όρος.

3.51 Οι Ενάγοντες θεωρούν ότι επειδή είχαν την δικονομική δυνατότητα σε κάποιο χρονικό σημείο να καταχωρήσουν μονομερή αίτηση για διάταγμα αυτή η δυνατότητα μπορεί να μετατίθεται χρονικά ένεκα των επικαλούμενων δικών τους εσωτερικών οργανωτικών προβλημάτων στο διηνεκές.

3.52 Η απόφαση για επιδίωξη ενδιάμεσων διαταγμάτων λήφθηκε το αργότερο στις 26/11/2012 όταν οι Ενάγοντες σχημάτισαν σε κάθε περίπτωση την άποψη ότι είχαν βάσιμη και καλή υπόθεση εναντίον των Εναγομένων, ετοιμάστηκαν μάλιστα Ένορκη Δήλωση των Μιχάλη Αθανασίου και Δώρου Κτωρίδη, διευθυντικών στελεχών των Εναγόντων οι οποίες και θα υπογράφονταν την 11/03/2013 και για λόγους που δεν εξηγούνται αναβλήθηκε η υπογραφή των για την 21/03/2013 ενώ τελικά για άγνωστους λόγους δεν υπογράφτηκαν και ανέμεναν ενάμιση μήνα για να εντοπίσουν πρόσωπο πρόθυμο και έτοιμο να υπογράψει την Ένορκη Δήλωση για να ξεπεράσουν εσωτερικά προβλήματα των Εναγόντων.

3.53 Οι Ενάγοντες για προφανείς λόγους παρουσιάζονται να αγνοούν ότι για τους σκοπούς του Νόμου είναι ένα νομικό πρόσωπο άσχετα με το ποιοι είναι κατά καιρούς στο Διοικητικό των Συμβούλιο και ότι δεν είναι δυνατόν κάθε φορά που αλλάζει το Διοικητικό Συμβούλιο ενός νομικού προσώπου να αρχίζει να μετρά ξανά ο χρόνος μεταξύ της αιτίας της αγωγής και της καταχώρησης της αγωγής είτε ο χρόνος μεταξύ της καταχώρησης της αγωγής και της αίτησης για εξασφάλιση προσωρινού διατάγματος.

3.54 Το κατεπείγον της θεραπείας συναρτάται προς την αμεσότητα του κινδύνου στην αποτροπή του οποίου η θεραπεία αποσκοπεί. Επισημαίνεται ότι στην Ένορκη Δήλωση Αντώνη Γλυκή ημερομηνίας 29/04/2013 επί της αμεσότητας του κινδύνου αναφέρεται ο γενικός και αόριστος ισχυρισμός ότι ( παράγραφος 254) «Οι Αιτητές ανησυχούν λοιπόν ότι τώρα που οι ζημιογόνες πράξεις και παραλείψεις τους πρόκειται να καταστούν γνωστές , θα ενεργήσουν (σε σχέση με τα περιουσιακά στοιχεία τους) με τέτοιο τρόπο ώστε να εμποδίσουν τους Αιτητές από την εκτέλεση της απόφασης». Αλήθεια γιατί τώρα στις 29/04/2013 και όχι προγενέστερα δεν είχαν οι Ενάγοντες την ίδια ανησυχία;

3.55 Από την καταχώρηση στις 26/11/2012 της αγωγής μέχρι την καταχώρηση της αίτησης τροποποίησης ημερομηνίας 29/04/2013 δεν υπάρχει κανένας ισχυρισμός για δόλο αναφορικά με τον Εναγόμενο και τους λοιπούς Εναγομένους. Η εισαγωγή των Εναγομένων 12 και η επίκληση της ύπαρξης δόλου γίνεται προφανώς για να δικαιολογηθεί από τους Ενάγοντες η υπέρμετρη καθυστέρηση των με την δικαιολογία της ύπαρξης συνομωσίας μεταξύ των Εναγομένων 1, 2 , 3 και 12 συνιστάμενη σε «συνειδητή και δόλια όπως φαίνεται παρακίνηση, παροχή συνδρομής και πρόκλησης εκ μέρους της Εναγόμενης 12 προς τις Εναγόμενες 1, 2 και 3 για διάπραξη κάποιων εκ των αδικημάτων … που διαπράχθηκαν εις βάρος και εναντίον της Αιτήτριας» [12].

Καμία δικαιολογία δεν δίδεται από τους Ενάγοντες ως προς το γιατί δεν έχει γίνει επίκληση της δόλιας συμπεριφοράς των Εναγομένων ενωρίτερα και δεν αναφέρεται πότε χρονικά διαπιστώθηκε η ύπαρξη δόλου και από ποια γεγονότα συνάγεται η ύπαρξη δόλου. Είναι προφανές ότι η ι υποτιθέμενη δόλια συμπεριφορά ήταν υπαρκτή από την ημερομηνία καταχώρησης της αγωγής.

Τούτο προκύπτει και από το περιεχόμενο της Ένορκης Δήλωσης Γλυκή ημερομηνίας 29/04/2013 που συνοδεύει την αίτηση τροποποίησης των Εναγόντων ημερομηνίας 29/04/2013 (παράγραφος 6) όπου προβάλλεται η θέση ότι στο Κλητήριο γίνεται μνεία αναφορικά με την χρήση νόμιμων και παράνομων μέσων που έχουν διαπραχθεί από τους Εναγόμενους 1 – 12.

Συνεπώς οι Ενάγοντες θα έπρεπε να αποτείνονται εξ αρχής για συντηρητικό διάταγμα επικαλούμενοι εξ αρχής τον δόλο που κατά την εκδοχή τους υπήρχε εξ αρχής και όχι να επιδεικνύουν συνειδητή πολύμηνη απραξία.

3.56 Ο παράγοντας χρόνος, δηλαδή το χρονικό διάστημα που μεσολάβησε είτε από την αποχώρηση των Εναγομένων από την διοίκηση των Εναγόντων είτε από την καταχώρηση της αγωγής μέχρι την διεκδίκηση της αίτησης για έκδοση συντηρητικού διατάγματος αποκτά ιδιαίτερη σημασία τόσο ως προς το στοιχείο του επείγοντος όσο και ως προς την τρίτη προϋπόθεση του Άρθρου 32 του Νόμου 14/60. Δεν κατέδειξαν οι Ενάγοντες γιατί δεν είχαν την ίδια ανησυχία προγενέστερα.

3.57 Τα όσα αναφέρονται ανωτέρω καταδεικνύουν γνώση του Εναγομένου περί της ύπαρξης της αγωγής με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο πριν από την πραγματοποιηθείσα επίδοση των διαταγμάτων. Καθοδηγητική επί του θέματος θεωρούμε την Αγγλική υπόθεση Cherney v Neuman [2009] EWHC 1743 (Ch) όπου αναφέρονται τα ακόλουθα:

“Delay in making an application after proceedings have commenced is obviously much more significant because on any view the defendant by then knows of the claim against him. If in truth his assets are at risk of dissipation or secretion so that an eventual judgment is likely to go unsatisfied, the risk may well have crystallised before the (delayed) application is made. And if it is made at this late stage it is almost inevitable that it will have to be made on notice. Any argument that it should still be without notice so as to preserve secrecy is likely to fail. The making of a claim against the defendant is, by definition, no longer a secret. That being so, if the defendant needed further notice of the claimant's intentions, as an encouragement to dissipate, he will have had it before the application is heard;

In such circumstances, the direct consequences of delay may be two-fold:

(a) If a delay at this stage is prolonged and there is no justification for it, it can amount to evidence that the claimant does not genuinely believe that there is a real risk of dissipation which requires to be safeguarded against by an injunction – or that the factors said to demonstrate such a risk are not as persuasive as they first appear;

(b) But also, if in truth there was a real risk of dissipation, a fortiori that risk has been present since at least the issue of proceedings and would have been likely to materialise in the form of actual dissipation or secretion at any time thereafter. There is no reason why, on this hypothesis, the defendant should wait before dissipating or only dissipate once he has notice of the application for an injunction. And in any event even if he was not spurred into action before the making of the application the dissipation could be completed before that application was heard. If so, any injunctive relief then to be granted is likely to be pointless and therefore unjustified.”

3.58 Άξια μνείας είναι άλλη Αγγλική υπόθεση του Supreme Court ήτοι η Jain v Trent Strategic Health Authority [2009] 1 Αll. E.R 957 στην οποία ο Lord Neuberger αναφέρει τα ακόλουθα:

«Furthermore, it is wholly unsatisfactory for an applicant to contend before the Judge that an application must be heard at once without any, or even very limited, notice to the respondent, in circumstances where the applicant has been preparing the application for some time, and could therefore have given notice, possibly only of an informal nature, to the respondent to warn that the application was being, or even might be, made».

3.59 Ομοίως και στην δική μας περίπτωση είναι εμφανές από δικές τους παραδοχές (παράγραφος 250 Ένορκη Δήλωση Γλυκή και 1.15 του Σκελετού Αγόρευσης) ότι οι Ενάγοντες προετοίμαζαν την μονομερή αίτηση τους εδώ και πάρα πολλή καιρό και ως εκ τούτου δεν δικαιολογείτο η έκδοση του διατάγματος μονομερώς. Η μεγάλη αυτή καθυστέρηση που έχει καταδειχθεί και που δεν έχει επαρκώς δικαιολογηθεί είναι ένας ακόμα παράγοντας που καταδεικνύει την έλλειψη του επείγοντος αλλά και του ότι η αίτηση των Εναγόντων είναι κακόπιστη και/ή καταχρηστική (oppressive and vexatious). Εν πάση περιπτώσει η συμπεριφορά αυτή των Εναγόντων κατά κανένα τρόπο δεν μπορεί δεν μπορεί να δικαιολογήσει την έκδοση των διαταγμάτων ημερομηνίας 08/05/2013 μονομερώς.

3.60 Σε κάθε περίπτωση δεν θα πρέπει να παραγνωριστεί ότι η επίκληση δόλου από τους Ενάγοντες καθώς και η περίληψη των Εναγομένων 12 ως διάδικων συμπίπτει όχι τυχαία με το αίτημα του Εναγομένου, των Εναγομένων 12 και άλλων Ελλαδιτών επενδυτών για διαιτησία που υποβλήθηκε στο Διεθνές Κέντρο για τον Διακανονισμό των Διαφορών Εξ Επενδύσεων (ICSID) κατά της Κυπριακής Δημοκρατίας

3.61 Οι Ενάγοντες ισχυρίζονται ότι ο ρόλος που διαδραμάτισαν οι Εναγομένοι 12 στα αδικήματα που επικαλούνται ότι διαπράχθηκαν εναντίον των προέκυψαν μετά την καταχώρηση του Γενικώς Οπισθογραφημένου Κλητηρίου Εντάλματος. Η αλήθεια όμως είναι ότι κίνητρο για την προσθήκη των Εναγομένων 12 αποτέλεσε προφανώς η αξίωση των Εναγομένων 12 κατά της Κυπριακής Δημοκρατίας και ταυτόχρονα η προσπάθεια δικαιολόγησης της πεντάμηνης απραξίας των Εναγόντων.

3.62 Θα πρέπει επίσης να επισημανθεί ότι η περίληψη των Εναγομένων 12 και η επίκληση δόλου και συνομωσίας μεταξύ Εναγομένου και Εναγομένων 12 παραβιάζει στην ουσία την καθιερωμένη αρχή ότι τα μέρη οποιασδήποτε διαφοράς, για την οποία δικαιοδοσία έχει το ICSID, οφείλουν να απέχουν από κάθε μέτρο που είναι ικανό να έχει επιζήμια επίδραση στην επιδίκαση ή την εκτέλεση της ενδεχόμενης κύρωσης ή απόφασης, και εν γένει να απέχουν από οποιαδήποτε ενέργεια που μπορεί να επιδεινώσει ή να επεκτείνει τη διαφορά ή να κάνει την επίλυσή της πιο δύσκολη. Τα διεθνή δικαστήρια επανειλημμένως έχουν κρίνει πως οι εγχώριες δικαστικές ή άλλες διαδικασίες που αφορούσαν θέματα που ενέπιπταν στο πεδίο εφαρμογής της διαιτητικής διαδικασίας του ICSID παραβίαζαν τις αρχές αυτές και έπρεπε να αναστέλλονται, είτε οριστικά είτε έως ότου εκδοθεί η απόφαση του [διαιτητικού] δικαστηρίου του ICSID επί της διαφοράς.

3.63 Στην ενδεχόμενη επίκληση από τους Ενάγοντες του ότι η Κυπριακή Δημοκρατία δεν είναι διάδικος στην παρούσα διαδικασία απλά συνιστά επιφανειακή αντίκριση του θέματος που είναι κατ’εξοχή θέμα ουσίας. Οι Ενάγοντες σήμερα ταυτίζονται με την Κυπριακή Δημοκρατία για τους σκοπούς της παρούσας υπόθεσης εξ ου και η κρατική ανακοίνωση στα μέσα μαζικής επικοινωνίας της μεγάλης επιτυχίας των Εναγόντων για εξασφάλιση των διαταγμάτων ημερομηνίας 08/05/2013.

3.64 Οι Ενάγοντες δια της πολυσέλιδης Ένορκης Δήλωσης του Α. Γλυκή και του όγκου των Τεκμηρίων που επέλεξαν να περιλάβουν επιδιώκουν ανεπιτυχώς να παρουσιάσουν πολυπλοκότητα των γεγονότων για να δικαιολογήσουν μέρος της καθυστέρησης που ομολογουμένως αναγνωρίζουν ότι υπάρχει.

3.65 Ευσεβάστως εισηγούμαστε ότι από τα γεγονότα που έχουν εκτεθεί ανωτέρω δεν μπορεί με κανένα τρόπο να δικαιολογηθεί η καθυστέρηση μεταξύ της αποχώρησης των Εναγομένων 1, 2 και 3 από την διεύθυνση ή διοίκηση των Εναγόντων το 2011 και του αιτήματος για προσωρινά διατάγματα τον Απρίλιο του 2013 ή το διάστημα μεταξύ των αρχών του 2012 που οι Ενάγοντες έχουν στα χέρια τους τις εκθέσεις που επικαλούνται και απέκρυψαν μέχρι τον Απρίλιο του 2013 που υποβάλλεται το αίτημα για διάταγμα.

3.66 Η παράγραφος 248 της Ένορκης Δήλωσης Γλυκή περιέχει τους λόγους που έχουν επικαλεστεί οι Ενάγοντες για να δικαιολογήσουν το αίτημα τους όπως η αίτηση για εξασφάλιση ενδιάμεσων διαταγμάτων θα έπρεπε να ακουστεί μονομερώς. Από την ανάγνωση της εν λόγω παραγράφου προκύπτει η έλλειψη οποιασδήποτε βάσιμης δικαιολογίας που να δικαιολογεί το αίτημα των. Θυμηδία προκαλεί η αναφορά ότι οι Εναγόμενοι «είναι έμπειροι επιχειρηματικές και τραπεζίτες που δραστηριοποιούνται σε διεθνές επίπεδο και γνωρίζουν πως γίνονται μεταβιβάσεις και μεταφορές μεγάλων χρηματικών ποσών και χρηματοπιστωτικών μέσων» και ότι «είναι το είδος των ατόμων που είναι πιθανόν να καταφύγουν σε ζημιογόνες πράξεις και παραλείψεις». Στην ουσία προβαίνουν σε μία αξιολογική κρίση χωρίς να παραθέτουν γεγονότα. Επικαλούνται ειδικές περιστάσεις χωρίς καν να τις καθορίζουν παραγνωρίζοντας την νομολογία επί του θέματος και την ρητή πρόνοια του άρθρου 9(1) του Κεφ. 6. Όπως λέχθηκε στην υπόθεση Resola (ανωτέρω) «μόνο εφόσον καταδεικνύεται το κατεπείγον του αιτήματος δικαιολογείται, όλως εξαιρετικά η άσκηση δικαστικής εξουσίας στην απουσία του εναγομένου. Μόνο τότε μπορεί να συγχωρηθεί η παρέκκλιση από το θεμελιώδη κανόνα της δικαιοσύνης, να ακούσει και τα δύο μέρη πριν εκφέρει κρίση».

3.67 Στην αίτηση των Εναγόντων ημερομηνίας 29/04/2013 γίνεται επίκληση ύπαρξης ειδικών περιστάσεων στην όλη υπόθεση οι οποίες συνδυαζόμενες με «τον τρόπο με τον οποίο (οι Ενάγοντες) ενεργούσαν … μια αίτηση για τέτοια προσωρινά απαγορευτικά διατάγματα … θα έπρεπε να καταχωρηθεί μονομερώς». Στην συνέχεια οι Ενάγοντες αναφέρουν ότι «ο βασικός όμως λόγος που η παρούσα αίτηση δεν καταχωρήθηκε νωρίτερα ήταν ότι … οι (Ενάγοντες) θα έπρεπε να επεκτείνουν περαιτέρω τις έρευνες τους με συγκεκριμένο τρόπο και προς συγκεκριμένη κατεύθυνση αναφορικά με κάποια από τα ζητήματα και επίσης να εξασφαλίσουν περαιτέρω πληροφορίες και αποδεικτικά στοιχεία σε σχέση με διάφορα ζητήματα και για τα οποία ένοιωθαν ότι χρειάζονταν περισσότερη σε βάθος έρευνα». Καταλήγοντας αναφέρουν «Υφίστανται δε εκείνες οι εξαιρετικές και ειδικές περιστάσεις που το Δικαστήριο δικαιολογείται μάλιστα να εκδώσει τα διατάγματα μονομερώς».

3.68 Άξια σχολιασμού είναι η θέση των Εναγόντων ότι για 5-6 μήνες γίνονταν έρευνες με την συνδρομή ξένων συμβούλων που κατέληξαν στην καταχώρηση της αγωγής στις 26/11/2012. Τον ίδιο χρόνο οι Ενάγοντες είχαν «σχηματίσει την άποψη ότι είχαν βάσιμη και καλή υπόθεση εναντίον των 11 προσώπων που τότε αναφέρονταν στην αγωγή με βάση τα αναφερόμενα αγώγιμα δικαιώματα». Συνεπώς αν πράγματι κατά τον χρόνο αυτό υφίστατο φόβος αποξένωσης των περιουσιακών στοιχείων των Εναγομένων κατά τρόπο που τούτο να συνιστά ειδικές περιστάσεις (ως είναι η θέση των Εναγόντων που αναλύεται στην συνέχεια) δεν δικαιολογείται καμία καθυστέρηση από πλευράς Εναγόντων και η επίκληση του φόβου ως ειδικής περίστασης είναι εκ των υστέρων σκέψη.

3.69 Ευσεβάστως εισηγούμαστε η γενική και αόριστη επίκληση ειδικών περιστάσεων δεν δικαιολογεί την έκδοση μονομερώς των διαταγμάτων ημερομηνίας 08/05/2013. Οι φόβοι αποξένωσης από πλευράς Εναγομένου έχει αποδειχθεί ότι ήταν και εξακολουθούν να είναι ανύπαρκτοι. Η αξιολόγηση των αόριστων φόβων των Εναγόντων δεν μπορεί να θεωρηθούν ως εύλογοι φόβοι για να εντάξουν την παρούσα υπόθεση στις ειδικές περιστάσεις που θεωρήθηκε ότι υπάρχουν στην υπόθεση Μάριος Αποστόλου ν.

Ροδούλα Ιωάννου Έφεση Αρ. 20/2010 ημερομηνίας 3/4/2012. Εξ άλλου τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης διαφέρουν στο ότι αντίθετα με την Αποστόλου όπου η αίτηση για προσωρινό διάταγμα καταχωρήθηκε ταυτόχρονα με την καταχώρηση της αγωγής οι Ενάγοντες καταχώρησαν την αίτηση για προσωρινά διατάγματα μήνες μετά την καταχώρηση της αγωγής ενώ οι ισχυριζόμενοι φόβοι των Εναγόντων δεν μπορούσαν να ήταν διαφορετικοί κατά τον χρόνο καταχώρησης της αγωγής από τους φόβους κατά τον χρόνο καταχώρησης αίτησης για προσωρινά διατάγματα.

Τούτο είναι εξ άλλου παραδεκτό από τους Ενάγοντες αφού στην γραπτή αγόρευση τους δέχονται ότι «ο φόβος αποξένωσης δεν περιορίζεται επί του χρόνου καταχώρησης της υπό κρίση Αίτησης αλλά και κατά τον χρόνο καταχώρησης της Αγωγής» για να προσθέσουν «καθώς και κατά το χρόνο της έκβασης της υπόθεσης που δύναται να έχει ως αποτέλεσμα την παρακώληση της εκτέλεσης της απόφασης δια της αποξένωσης των περιουσιακών στοιχείων».

3.70 Περαιτέρω το ύψος και το είδος της εγγύησης που δόθηκε αποδεικνύει ότι το Δικαστήριο δεν εξέτασε την παράμετρο της ικανοποιητικής αποζημίωσης του Εναγομένου για την ζημιά ή ενδεχόμενη ζημιά που μπορεί να προκληθεί στον Εναγόμενο από το διάταγμα. Συνεπώς δεν μπορεί να γίνεται επίκληση από τους Ενάγοντες της υπόθεσης In Re First Express Ltd [1992] BCLC 824 όπου λέχθηκε:

«"..Ιt is a basic principle of justice that an order should not be made against a party without giving him an opportunity to be heard. The only exception is when two conditions are satisfied. First, that giving him such an opportunity appears likely to cause injustice to the application, by reason either of the delay involved or the action which it appears likely that the respondent or others would take before the order can be made. Secondly, when the court is satisfied that any damage which the respondent may suffer through having to comply with the order is compensatable under the cross-undertaking or that the risk of uncompensatable loss is clearly outweighed by the risk of injustice to the applicant if the order is not made."

3.71 Θεωρούμε σημαντικό να καταφύγουμε στην γραπτή αγόρευση των Εναγόντων παραθέτοντας τις ίδιες αυθεντίες και τα ίδια επιχειρήματα για να αντικρούσουμε την θέση των Εναγόντων ότι «η δυνατότητα υποβολής του αιτήματος με επιτυχία προέκυψε, ως εξηγεί η Αιτήτρια σε μεταγενέστερο στάδιο και μόλις αυτό έγινε κατορθωτό υποβλήθηκε και η υπό κρίση Αίτηση». Στην Γεώργιου Χριστοδούλου κ.α. ν. Antonious MFM Vraets (1999) 1 ΑΑΔ 1475 λέχθηκε ότι το «…Το κρίσιμο στοιχείο για την αίτηση δεν ήταν επομένως ο χρόνος έγερσης της αιτίας αγωγής αλλά ο χρόνος πληροφόρησης του εφεσίβλητου για τη δυνατότητα του να επιτύχει την ενδιάμεση αυτή θεραπεία…»

3.72 Ως ορθά ερμηνεύεται από τους Ενάγοντες η εν λόγω απόφαση «ο διάδικος που αιτείται μονομερώς θεραπεία από το Δικαστήριο πρέπει να προσκομίσει μαρτυρία σχετικά με την χρονική στιγμή κατά την οποία περιήλθαν στην γνώση του τα γεγονότα τα οποία επικαλείται και να αποδείξει ότι κατά την εν λόγω χρονική στιγμή δεν του παρείχετο η δυνατότητα να κινήσει τις νενομισμένες διαδικασίες»

3.73 Καμιά από τις γενικόλογες και αόριστες αναφορές των Εναγόντων του τύπου περαιτέρω έρευνες με μη καθοριζόμενο συγκεκριμένο σκοπό με συγκεκριμένη μη καθοριζόμενη κατεύθυνση αναφορικά με κάποια μη κατονομαζόμενα ζητήματα οδήγησαν στην ανάγκη τροποποίησης του τίτλου του Κλητηρίου Εντάλματος για να προστεθεί η MIG ως Εναγόμενη 12 και για να συμπεριληφθεί το αγώγιμο δικαίωμα του δόλου. Δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι οι πιο πάνω αναφορές των Εναγόντων συνιστούν γεγονότα, μη κατονομαζόμενα γεγονότα, που αποδεικνύουν ότι δεν παρείχετο η δυνατότητα προγενέστερα της 29/04/2013 να αιτηθούν τα προσωρινά διατάγματα που αιτήθηκαν.

3.74 Εν πάση περιπτώσει ακόμα και η ύπαρξη ειδικών περιστάσεων θα πρέπει να αντικρίζεται στην βάση των όσων έχουν λεχθεί από τον Πρόεδρο του Ανωτάτου Δικαστηρίου Χατζηχαμπή Δ στην Quantum Telecommunications Ltd (ανωτέρω) ότι δηλαδή:

« Η έκδοση διατάγματος ex parte δεν πρέπει να είναι ο κανόνας και ούτε καν το σύνηθες αλλά ούτε και η εξαίρεση, παρά μόνο η σπάνια εξαίρεση»

3.75 Στην ίδια φιλοσοφία κινείται και το Αγγλικό Supreme Court που όπως έχει προαναφερθεί στην υπόθεση Jain v Trent Strategic Health Authority [2009] (ανωτέρω) λέχθηκε ότι είναι παντελώς λανθασμένο να προβάλλεται η θέση από πλευράς αιτητή ότι το αίτημα για την έκδοση διαταγμάτων παγοποίησης θα πρέπει να γίνεται μονομερώς χωρίς την έστω περιορισμένη ειδοποίηση στον Καθ’ου η Αίτηση όταν ο αιτητής προετοίμαζε την αίτηση για κάποιο χρόνο.

3.76 Δραττόμενοι της ευκαιρίας υποδεικνύουμε ότι η παραπομπή από τους Ενάγοντες σε αυθεντίες κατώτερων δικαστηρίων της Αγγλίας ως και άλλων Δικαστηρίων της Κοινοπολιτείας ως η Σιγκαπούρη θα πρέπει να αντικρίζεται με επιφύλαξη. Σίγουρα δεν είναι ο γενικός κανόνας στην Κύπρο ότι δεν πρέπει να δίδεται ειδοποίηση και δεν πρέπει να καλείται ο καθ’ου η αίτηση σε μονομερείς αιτήσεις όπως εισηγείται η επικαλούμενη από τους Ενάγοντες Σιγκαπουριανή απόφαση Lee Kuan Yew v Tang Liang Hong [1997] 2 Singapore Law Reports 815. Ο γενικός κανόνας είναι αυτός που η υπόθεση Αμβροσιάδου, που οι Ενάγοντες παραλείπουν να αναφέρουν, έχει πρόσφατα επαναλάβει και κωδικοποιήσει.

3.77 Όλα τα πιο πάνω στο σύνολο τους αλλά και αυτοτελώς συνιστούν καθυστέρηση τέτοια που αναιρεί το δικαιοδοτικό υπόβαθρο του κατεπείγοντος. Οι Ενάγοντες δεν έχουν καταδείξει με ισχυρισμούς επί γεγονότων ούτε προκύπτει από όσα επικαλούνται η ύπαρξη στοιχείων που να δικαιολογούν το κατεπείγον είτε άλλες ιδιαίτερες περιστάσεις και ως εκ τούτου δεν έχουν στοιχειοθετήσει τις προϋποθέσεις ώστε το Δικαστήριο να μπορούσε να αναλάβει δικαιοδοσία εκδίδοντας το προσωρινό διάταγμα ημερομηνίας 08/05/2013 μονομερώς και συνεπώς το διάταγμα ημερομηνίας 08/05/2013 θα πρέπει να τερματιστεί.»

Οι αντίστοιχες θέσεις των εναγομένων 2 και 3 παρατέθηκαν ως ακολούθως στην αγόρευση του ευπαιδεύτου δικηγόρου τους:

«50. Η θέση μας είναι ότι τίποτε το επείγον δεν συνέτρεχε και οι Ενάγοντες επέδειξαν υπέρμετρη καθυστέρηση στο να επιδιώξουν το Διάταγμα.

51. Η καθυστέρηση που επέδειξαν ήταν καθυστέρηση τόσο στην έγερση της ίδιας της αγωγής όσο και καθυστέρηση στην αίτηση για προσωρινό διάταγμα .

52. Οι Ενάγοντες θα έπρεπε να καταδείξουν για να δικαιολογήσουν το αίτημα για μονομερή θεραπεία :

· Γιατί δεν διεκδίκησαν θεραπεία μετά την αποχώρηση των Εναγομένων από τη Τράπεζα μέχρι τις 26.11.2012 που καταχωρήθηκε η αγωγή και

· Γιατί δεν διεκδίκησαν θεραπεία μετά τις 26.11.2012 που καταχωρήθηκε η αγωγή και μέχρι 29/4/2013 που αιτήθηκαν το Διάταγμα.

53. Αναφορικά με την καθυστέρηση στην κατάθεση της αγωγής πρόβαλαν την ανάγκη για περαιτέρω δήθεν διερεύνηση η οποία όμως αναιρείται από την ίδια την ΕΔΑΓ (ένορκη δήλωση Ανδρέα Γλυκή) και τα συνημμένα σε αυτήν Τεκμήρια.

54. Στον αρ. 249 της ΕΔΑΓ αναφέρεται ότι:

«Ο βασικός λόγος που η παρούσα Αίτηση δεν καταχωρήθηκε νωρίτερα ήταν ότι παρά το ότι η Αγωγή θα μπορούσε να εγερθεί, κάτι το οποίο ήταν σημαντικό τόσο διαδικαστικά όσο και δικαιοδοτικά, οι Αιτητές θα έπρεπε να επεκτείνουν περαιτέρω τις έρευνες τους με συγκεκριμένο τρόπο και προς συγκεκριμένη κατεύθυνση αναφορικά με κάποια από τα ζητήματα και επίσης να εξασφαλίσουν περαιτέρω πληροφορίες και αποδεικτικά στοιχεία σε σχέση με διάφορα ζητήματα και για τα οποία ένοιωθαν ότι χρειάζονταν περισσότερη σε βάρ(θ)ος έρευνα.»

55. Ευσεβάστως εισηγούμαι ότι η πιο πάνω γενικόλογη και αόριστη δικαιολόγηση δεν μπορεί να κριθεί ικανοποιητική από το Δικαστήριο για ανάληψη δικαιοδοσίας στην απουσία των Εναγομένων, αφού, μεταξύ άλλων, πουθενά δεν καθορίζεται «ο συγκεκριμένος τρόπος» και «η συγκεκριμένη κατεύθυνση» και τα «κάποια ζητήματα» που οι Ενάγοντες έπρεπε να επεκτείνουν τις έρευνες τους.

56. Πέραν της πιο πάνω αοριστίας επικαλούνται ως επαρκή αιτιολογία της καθυστέρησης τις αλλαγές στην σύνθεση του Διοικητικού Συμβουλίου των Εναγόντων και το διορισμό της Ειδικής Διαχειρίστριας. Αυτά με κανένα τρόπο δεν μπορεί να δικαιολογήσουν την καθυστέρηση διότι είναι νομικά αδιάφορες εξελίξεις αλλά κύρια διότι είναι παντελώς ψευδείς.

57. Το ότι πρόκειται περί παντελώς ψευδούς ισχυρισμού συνάγεται από τα έγγραφα που επικαλούνται οι ίδιοι οι Ενάγοντες ήτοι το Τεκμήριο 10 στην ΕΔΑΓ. Πρόκειται για μια Γνωμοδότηση της Ελληνικής Δικηγορικής Εταιρείας Κουταλίδη ημερ. 21.1.2012, ( δηλαδή ημερομηνίας 3 μόλις εβδομάδων μετά την ανάληψη της Προεδρίας από το Μιχάλη Σαρρή και 7 ολόκληρων μηνών πριν από την ανάληψη της Προεδρίας από τον Ανδρέα Φιλίππου) την οποία εξασφάλισαν για να «χρησιμοποιηθεί αποκλειστικά στο πλαίσιο δικαστικού αγώνα της Τράπεζας κατά πρώην στελεχών της ενώπιον των Δικαστηρίων της Κύπρου». Τούτα σημαίνουν πως άσχετα με τις αλλαγές στο συμβούλιο των Εναγόντων οι ενέργειες τους για ετοιμασία των δικαστικών μέτρων συνεχίζονταν απρόσκοπτα και είχαν ξεκινήσει τον Ιανουάριο του 2012. Παρενθετικά αναφέρω ότι η προσπάθεια «διόρθωσης» της ημερομηνίας της γνωμάτευσης με την ΣΕΔΑΑ και μεταφοράς της στο 2013 δεν μπορεί παρά να είναι εκ των υστέρων σκέψη που σκοπό έχει να σμικρύνει το χρόνο που είχαν στη διάθεση τους αυτή τη γνωμάτευση.

58. Μετά την επίδοση του Διατάγματος στους Εναγομένους, την 2.6.2013, «διαρρέει» και δημοσιεύεται στην «Καθημερινή της Κυριακής» της Κύπρου Έκθεση Εσωτερικού Ελέγχου των Εναγόντων ημερ. 11.1.2012, με θέμα «Έρευνα του Εσωτερικού Ελέγχου επί Επιλεγμένων Μεγάλων Ανοιγμάτων του Ελληνικού Δανειακού Χαρτοφυλακίου» Αυτή έκθεση δεν αποκαλύπτεται από τους Ενάγοντες στο Δικαστήριο για ευνόητους αλλά νομικά ανεπίτρεπτους λόγους. Η ύπαρξη όμως και η ημερομηνία της Έκθεσης αποδεικνύουν ότι η Έκθεση αυτή είχε ολοκληρωθεί, λίγες ημέρες μετά από την ανάληψη της Προεδρίας από τον Μιχάλη Σαρρή και μόλις 2 μήνες μετά από την παραίτηση του Εναγομένου 1 και 1 μήνα μετά από την παραίτηση του Εναγομένου 2. Είχαν λοιπόν οι Ενάγοντες εσωτερικές εκθέσεις για τα επίδικα θέματα 10 μήνες πριν τη καταχώρηση της αγωγής και 15 μήνες πριν ζητήσουν το Διάταγμα αλλά αδράνησαν.

59. Την 29.11.2012 «διαρρέει» και δημοσιεύεται στον διαδικτυακό τόπο «InBusinessNews» άλλη Έκθεση Εσωτερικού Ελέγχου ημερ. 22.5.2012 του Διευθυντού Διεύθυνσης Εσωτερικού Ελέγχου Κωνσταντίνου Κωσταντίνου σχετικά με την Αγορά Ομολόγων Ελληνικού Δημοσίου από τους Ενάγοντες σε απάντηση (κατά το δημοσίευμα) επιστολής της Κεντρικής Τράπεζας της Κύπρου ημερ. 22.2.2012, την οποία (ομοίως κατά το δημοσίευμα) ο συντάκτης της απηύθυνε στον Πρόεδρο του Διοικητικού Συμβουλίου, την Επιτροπή Ελέγχου Ομίλου, τον Διευθύνοντα Σύμβουλο Ομίλου και τον Αναπληρωτή Διευθύνοντα Σύμβουλο Κύπρου των Εναγόντων.

60. Σε δηλώσεις που είδαν το φως της δημοσιότητας την 1.3.2012, δηλαδή και πάλι πέντε μήνες πριν από την ανάληψη της Προεδρίας από τον Ανδρέα Φιλίππου, ο τότε Πρόεδρος της Τράπεζας Μιχάλης Σαρρής δήλωνε: «Αναθέσαμε σε δύο ανεξάρτητους διεθνώς αναγνωρισμένους οίκους […] να κάνουν βουτιά στα βαθιά και να δουν όλα τα στοιχεία του χαρτοφυλακίου μας, να μελετήσουν ένα προς ένα τα δάνεια και να εντοπίσουν όλα τα προβλήματα.».

61. Από τα πιο πάνω διαψεύδεται ο ισχυρισμός ότι οι Ενάγοντες επί Προεδρίας Σαρρή δεν ασχολούνταν με τις πράξεις της απελθούσας Διοίκησης των Εναγομένων και καταδεικνύεται η ολοκλήρωση της διαδικασίας εσωτερικού ελέγχου για όλες τις πράξεις που αποτελούν αντικείμενο της αγωγής και η ανάμειξη εξωτερικών ελεγκτικών οίκων και δικηγόρων στις έρευνες αυτές από τις αρχές του 2012. Με την αγόρευση τους οι Ενάγοντες παραδέχονται τα ανωτέρω και επιδιώκουν να μετριάσουν τους αρχικούς ισχυρισμούς τους «…η Αιτήτρια ουδέποτε ανέφερε ότι δεν ασχολήθηκε με τις πράξεις της απελθούσας Διοίκησης. Αντιθέτως τονίζει τη σοβαρότητα των προβλημάτων με τα οποία το Νέο Δικοικητικό Συμβούλιο ήρθε αντιμέτωπο».

62. Συνεπώς η προσπάθεια των Εναγόντων (ίδετε παρ. 247 και μετέπειτα της ΕΔΑΓ) να θεωρηθεί ως σημείο αφετηρίας της δυνατότητας προσφυγής στη δικαιοσύνη όχι η αποχώρηση των Εναγομένων αλλά η ανάληψη της Προεδρίας από τον Ανδρέα Φιλίππου αποδεικνύεται κακοπροαίρετη και μετέωρη. Δεν επεξηγείται κατά τρόπο ικανοποιητικό το τι μεσολάβησε από την 21.01.2012 μέχρι την 29.04.13 (15 μήνες) που παρεμπόδιζε τους Ενάγοντες να ζητήσουν προσωρινή θεραπεία.

63. Η συλλογή πληροφοριών για τα όσα αποδίδονται στους Εναγόμενους ήταν πολύ εύκολη. Οι Ενάγοντες είχαν τα αρχεία και είχαν το προσωπικό που τα χειριζόταν. Οι διαδικασίες εσωτερικού ελέγχου ολοκληρώθηκαν εντός συντόμου χρονικού διαστήματος μετά την αποχώρηση των Εναγομένων γεγονός που αποδεικνύει ότι η συλλογή πληροφοριών λόγω των διαδικασιών που τηρούνταν από τους Ενάγοντες μέχρι και την αποχώρηση των Εναγομένων ήταν διάφανες και η διερεύνηση των όσων αποδίδονται στους Εναγόμενους ήταν εύκολη.

64. Η τροποποίηση του τίτλου της αγωγής με διάταγμα ημερ. 29.4.2013 που έγινε ένεκα του ορισμού Ειδικής Διαχειρίστριας σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να δικαιολογήσει την καθυστέρηση, ιδιαίτερα αφού δεν ήταν καν αναγκαία δεδομένου του διορισμού της Διαχειρίστριας κατ’ εφαρμογή του Νόμου 17(1)/2013. Άλλωστε αυτό συμβαίνει 14 μήνες από την ολοκλήρωση των εσωτερικών ελέγχων και 1 μήνα πριν την υποβολή της Αίτησης.

65. Αναφορικά με την καθυστέρηση στην καταχώρηση της Αίτησης για το Διάταγμα οι Ενάγοντες ισχυρίζονται ότι συνέτειναν:

· τα «πρόσφατα γεγονότα» με την παραίτηση του τελευταίου Διοικητικού Συμβουλίου ενόψει του διορισμού της Ειδικής Διαχειρίστριας στις 25.3.2013,

· η πώληση των εργασιών των Εναγόντων στην Ελλάδα στην Τράπεζα Πειραιώς στις 26.3.2013 (ΚΔΠ 96/2013) και

· τα διατάγματα της Κεντρικής Τράπεζας για την εξυγίανση των δύο μεγαλυτέρων Τραπεζών στις 29.3.2013 (ΚΔΠ 103 και 104/2013), τα οποία παρέτειναν τον χρόνο καταχώρησης της Αίτησης για έκδοση προσωρινών διαταγμάτων.

66. Όλα αυτά είναι προφάσεις εν αμαρτίαις αφού:

· Η παραίτηση του Διοικητικού Συμβουλίου των Εναγόντων έλαβε χώρα την 28.3.2013, όπως προκύπτει από τη σχετική Ανακοίνωση στο Χρηματιστήριο Αθηνών Τεκμήριο ΦΚ 10. Πως μπορεί επομένως να εξηγήσει είτε την καθυστέρηση για το χρόνο που μεσολάβησε από την καταχώρηση της αγωγής τον Νοέμβριο 2012 μέχρι την καταχώρηση της Αίτησης είτε την καταχώρηση της Αίτησης 1 ολόκληρο μήνα μετά στις 29/4/13?

· Το τίμημα και οι όροι πώλησης των ελληνικών υποκαταστημάτων των Εναγόντων συμφωνήθηκαν σε πολιτικό επίπεδο μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου ενώ οι διαπραγματεύσεις για την οριστικοποίηση των προς υπογραφή νομικών εγγράφων με την Τράπεζα Πειραιώς διεξήχθησαν από την Κεντρική Τράπεζα της Κύπρου και όχι από τους Ενάγοντες, μεταξύ 23.3.2013 και 26.3.2013 ως φαίνεται στο Τεκμήριο ΦΚ 11.

· Τα διατάγματα εξυγίανσης δημιούργησαν ένα καθεστώς την ημερομηνία δημοσίευσης τους που έπρεπε διοικητικά να εξυπηρετηθεί. Αδυνατεί κανείς να αντιληφθεί πως τούτο επηρεάζει τη νομική επεξεργασία γεγονότων που ανάγονται στο 2011/2012 για να προωθηθεί η Αίτηση. Συνεπώς δεν είναι σοβαροφανής αλλά ούτε και αληθής ο ισχυρισμός ότι το Διοικητικό Συμβούλιο των Εναγόντων ήταν απασχολημένο με τα διατάγματα της Κεντρικής Τράπεζας της Κύπρου για την εξυγίανση τους.

67. Οι «εξηγήσεις» των Εναγόντων για την καθυστέρηση εισάγουν ένα κριτήριο που αν γίνει αποδεκτό στην ουσία ανατρέπει την όλη νομολογία σχετικά με το πως κρίνεται το «κατεπείγον» ως δικαιοδοτικός όρος.

68. Οι Ενάγοντες θεωρούν ότι επειδή είχαν την δικονομική δυνατότητα σε κάποιο χρονικό σημείο να καταχωρήσουν μονομερή αίτηση για διάταγμα αυτή η δυνατότητα μπορεί να μετατίθεται και αναβάλλεται χρονικά ,ένεκα δικών τους εσωτερικών οργανωτικών προβλημάτων, στο διηνεκές.

69. Οι Ενάγοντες για προφανείς λόγους παρουσιάζονται να αγνοούν ότι για τους σκοπούς του Νόμου είναι ένα νομικό πρόσωπο άσχετα με το ποιοι είναι κατά καιρούς στο Διοικητικό τους Συμβούλιο και ότι δεν είναι δυνατόν κάθε φορά που αλλάζει το Διοικητικό Συμβούλιο ενός νομικού προσώπου να αρχίζει να μετρά ξανά ο χρόνος μεταξύ της αιτίας της αγωγής και της καταχώρησης της αγωγής είτε ο χρόνος μεταξύ της καταχώρησης της αγωγής και της αίτησης για εξασφάλιση προσωρινού διατάγματος.

70. Ευσεβάστως εισηγούμαι ότι από τα γεγονότα που έχουν επισημανθεί ανωτέρω δεν μπορεί με κανένα τρόπο να δικαιολογηθεί η καθυστέρηση μεταξύ της αποχώρησης των Εναγομένων 1, 2 και 3 από την διεύθυνση ή διοίκηση των Εναγόντων το 2011 και του αιτήματος για προσωρινά διατάγματα τον Απρίλιο του 2013 ή το διάστημα μεταξύ των αρχών του 2012 που οι Ενάγοντες έχουν στα χέρια τους τις εκθέσεις που επικαλούνται (αλλά και αυτές που απέκρυψαν) μέχρι τον Απρίλιο του 2013 που υποβάλλεται το αίτημα για διάταγμα.

71. Επομένως αν το συμβούλιο χρειάστηκε περισσότερο χρόνο αυτό δεν το απαιτούσε η υπόθεση αλλά οι αδέξιες προσεγγίσεις του.

72. Για να δικαιολογήσουν την καθυστέρηση επικαλούνται στο σκελετό Αγόρευσης και το σύγγραμμα Gee: Commercial Injunctions (5th Edition 2004), παράγραφος 8.006, που έχει επί λέξει ως εξής:

«This should not be the case, however, if the delay arose because the claimant was investigating matters relevant to the application, with a view to ensuring that he had sufficient information to support his case and he has complied with his duty to make full disclosure of all relevant facts and matters.»

73. Στην προκειμένη περίπτωση όμως δεν μας έχουν πει τι είναι τελικά αυτό που «ανακάλυψαν» στη περίοδο καθυστέρησης και που το αποκάλυψαν στο δικαστήριο. Εισηγούμεθα ακριβώς αυτό ότι δηλαδή δεν έκαναν τίποτε από αυτά. Οι Ενάγοντες όχι μόνον δεν αποκάλυψαν τι ακριβώς πέτυχαν να κάμουν στη περίοδο καθυστέρησης αλλά εν γένει δεν προέβησαν σε πλήρη αποκάλυψη όπως προκύπτει από την ΕΔΦΚ αλλά και ότι ακόμη και με το Αίτημα για Καταχώρηση Συμπληρωματικής Ένορκης Δήλωσης απέτυχαν να συμπληρώσουν και να δικαιολογήσουν τις ελλείψεις της απαίτησης τους.

74. Ο πραγματικός λόγος της καθυστέρησης κατά την εισήγηση μας είναι άλλος. Την 17.1.2013, ψηφίσθηκε τροποποίηση του άρθρου 13 του «περί Διαχείρισης Χρηματοοικονομικών Κρίσεων Νόμου» του 2011, η οποία προνοούσε ότι η Κεντρική Τράπεζα της Κύπρου, οι αρμόδιες εποπτικές Αρχές, οποιοσδήποτε σύμβουλος, λειτουργός ή μέλος επιτροπής αυτών, ο Υπουργός Οικονομικών, οποιοσδήποτε λειτουργός του Υπουργείου Οικονομικών, τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου ή της Επιτροπείας επωφελούμενου χρηματοοικονομικού οργανισμού, καθώς και οι λειτουργοί του οργανισμού που ενεργούν κατόπιν οδηγιών του Διοικητικού Συμβουλίου ή της Επιτροπείας του, δεν υπέχουν οποιαδήποτε ευθύνη για πράξη ή παράλειψη κατά την άσκηση των αρμοδιοτήτων και ευθυνών τους, εκτός εάν αποδειχθεί ότι οι πράξεις ή παραλείψεις τους δεν έγιναν καλή τη πίστει ή είναι αποτέλεσμα σοβαρής αμέλειας.

Ειδικά για τα Μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου προστίθεται ότι η απαλλαγή από την ευθύνη αφορά πράξη ή παράλειψη η οποία έχει λάβει χώρα κατά τη διάρκεια της περιόδου κατά την οποία η Δημοκρατία κατέχει την πλειοψηφία των μετοχών που παρέχουν δικαίωμα ψήφου ή διορίζει την πλειοψηφία των Μελών ή Μελών που έχουν δικαίωμα αρνησικυρίας για τις αποφάσεις του Διοικητικού Συμβουλίου.

Η αμφίβολης συνταγματικότητας και επομένης ισχύος αυτή διάταξη αποτελεί την εξήγηση για την καθυστέρηση και όχι ο χαρακτήρας των Εναγομένων, αλλά ενόψει των περιστάσεων που εκτίθενται εδώ δεν θα είναι αρκετή για τους Ενάγοντες .»

Ο ευπαίδευτος δικηγόρος των εναγομένων 2 και 3 ανέφερε τα ακόλουθα σε σχέση με το άλλο προαπαιτούμενο του άρθρου 9 του Κεφ. 6, ήτοι τον δικαιοδοτικό όρο περί άλλων ιδιαιτέρων περιστάσεων:

«75. Οι Ενάγοντες επιχειρούν να στοιχειοθετήσουν το επείγον ως δικαιοδοτικό όρο και από μια άλλη σκοπιά. Λέγουν στη παρ. 254 της ΕΔΑΓ ότι επειδή η αγωγή δεν είχε μέχρι τότε επιδοθεί στους Εναγόμενους αυτοί (οι Εναγόμενοι) ευρίσκονταν σε προφανή άγνοια των δικαστικών διαδικασιών που εξελίσσονταν εναντίον τους στην Κύπρο. Επομένως δικαιολογείται η εξέταση της Αίτησης για Διάταγμα μονομερώς. Προβαίνουν σε παραστάσεις στο δικαστήριο πως αν οι Εναγόμενοι πληροφορηθούν τα τεκταινόμενα θα αποξενώσουν ή θα αποκρύψουν τη περιουσία τους.

76. Τούτο ήταν ψευδής ισχυρισμός και οι Ενάγοντες όταν τον πρόβαλλαν το γνώριζαν ότι ήταν ψευδής ή όφειλαν να τον γνωρίζουν.

77. Η σύγκρουση μεταξύ των Εναγόντων, της Κυπριακής Δημοκρατίας και των Εναγομένων ανατρέχει ήδη στις αρχές του 2012 Η λήψη ενδίκων μέτρων από τους Ενάγοντες μετά την αποχώρηση των Εναγομένων 1, 2 και 3 -ενόψει των διενεργουμένων τότε ελέγχων που απέβλεπαν στην «αποκάλυψη» των ευθυνών - και ενόψει των σχετικών πληροφοριών που «διέρρεαν» στο τύπο ήταν βέβαιη. Η βεβαιότητα του εναγόμενου 1 σχετικά με την λήψη δικαστικών μέτρων εις βάρος του ιδίου και των λοιπών εναγομένων επιβεβαιώνεται και από επιστολή ημερομ. 5.6.2013 του Εμμανουήλ Χριστοδουλάκη, Προέδρου και Διευθύνοντος Συμβούλου της ΕΝΑΡΞΗ ΑΕ, εταιρείας λογιστών α’ τάξης με αριθμό μητρώου οικονομικού επιμελητηρίου Ελλάδας 627 και υπευθύνου απέναντι στις ελληνικές φορολογικές αρχές για την σύνταξη και υποβολή των προσωπικών φορολογικών υποχρεώσεων του Ανδρέα Βγενόπουλου, ο οποίος δήλωσε τα ακόλουθα (Τεκμήριο ΦΚ 20):

«α. Από τις αρχές 2012 και μέχρι περίπου το τέλος Νοεμβρίου του 2012 ο κ. Α. Βγενόπουλος μου είχε αναφέρει το ενδεχόμενο αγωγών εις βάρος του από τη ΛΑΪΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ λόγω πολιτικών και άλλων σκοπιμοτήτων στην Κύπρο.

β. Προς το τέλος Νοεμβρίου ή αρχές Δεκεμβρίου 2012 (δεν ενθυμούμαι ακριβώς) ο κ. Α. Βγενόπουλος μου εξέφρασε τη βεβαιότητα περί της κατάθεσης της σχετικής αγωγής.

γ. Σε σχετικές συζητήσεις μας κατά τη διάρκεια του 2012-2013 ο κ. Α. Βγενόπουλος, και παρά την επισήμανσή μου για πιθανούς κινδύνους της περιουσίας του, με διαβεβαίωσε ότι θα εξακολουθήσει να χρησιμοποιεί για τις τραπεζικές του συναλλαγές ως μόνη τράπεζα στην Ελλάδα την ΛΑΪΚΗ και οι μετοχές του που ήταν κατατεθειμένες στην Επενδυτική Τράπεζα Ελλάδος θα παραμείνουν εκεί, όπερ και εσυνέβη.

δ. Επίσης, όλη η ακίνητη περιουσία του κ. Α. Βγενόπουλου ήταν και παραμένει μέχρι σήμερα ελεύθερη βαρών εξ υποθηκών ή προσημειώσεων και όλο αυτό το χρονικό διάστημα δεν έχω αντιληφθεί την παραμικρή ένδειξη πρόθεσης ή προσπάθειας αποξένωσης της περιουσίας του.»

78. Η δήλωση του Εμμανουήλ Χριστοδουλάκη καταρρίπτει τον ισχυρισμό ότι ο Ανδρέας Βγενόπουλος δεν γνώριζε «το γεγονός ότι οι [κατά τους ισχυρισμούς των Εναγόντων] ‘δραστηριότητες’ τους έχουν γίνει γνωστές με κάθε λεπτομέρεια στο τελευταίο Διοικητικό Συμβούλιο που είχε παυθεί το Μάρτιο του 2013 ή στη Διαχειρίστρια».

79. Από την άλλη η ύπαρξη της ίδιας της αγωγής έγινε παγκοίνως γνωστή . (βλέπε Τεκμήριο ΦΚ 12 μέχρι Τεκμήριο ΦΚ 17Γ και το τεκμήριο ΦΚ 20) . Η ύπαρξη της έγινε γνωστή έστω και αν οι Ενάγοντες επεδίωξαν να την αποκρύψουν από τους Εναγόμενους (βλέπε την επιστολή των δικηγόρων των Εναγόντων ημερ. 5.3.2013 Τεκμήριο ΦΚ 18 σε απάντηση της επιστολής του Εναγόμενου 1 προς το Διοικητικό Συμβούλιο των Εναγόντων και άλλων (Τεκμήριο ΦΚ 19) όπου κατά τρόπο παραπειστικό επιφυλάσσεται το δικαίωμα των Εναγόντων για έναρξη δικαστικών μέτρων χωρίς να αποκαλύπτουν ότι υφίστατο ήδη η Αγωγή 8400/12). Αλλά και αυτή η προσπάθεια απόκρυψης στις 5/3/13 ήταν στην ουσία «καμπανάκι» προς τους Ενάγοντες να αναμένουν δικαστικά μέτρα.

80. Επομένως οι Ενάγοντες προφανώς ψεύδονται όταν ισχυρίζονται άλλες ιδιαίτερες περιστάσεις και πείθουν το δικαστήριο η Αίτηση να ακουστεί μονομερώς για να μην δοθεί ενημέρωση των προθέσεων τους προς τους Εναγόμενους.

81. Στην Αγγλική υπόθεση Cherney v Neuman [2009] EWHC 1743 (Ch) αναφέρονται τα ακόλουθα:

“Delay in making an application after proceedings have commenced is obviously much more significant because on any view the defendant by then knows of the claim against him. If in truth his assets are at risk of dissipation or secretion so that an eventual judgment is likely to go unsatisfied, the risk may well have crystallised before the (delayed) application is made. And if it is made at this late stage it is almost inevitable that it will have to be made on notice. Any argument that it should still be without notice so as to preserve secrecy is likely to fail. The making of a claim against the defendant is, by definition, no longer a secret. That being so, if the defendant needed further notice of the claimant's intentions, as an encouragement to dissipate, he will have had it before the application is heard;

In such circumstances, the direct consequences of delay may be two-fold:

(c) If a delay at this stage is prolonged and there is no justification for it, it can amount to evidence that the claimant does not genuinely believe that there is a real risk of dissipation which requires to be safeguarded against by an injunction – or that the factors said to demonstrate such a risk are not as persuasive as they first appear;

(d) But also, if in truth there was a real risk of dissipation, a fortiori that risk has been present since at least the issue of proceedings and would have been likely to materialise in the form of actual dissipation or secretion at any time thereafter. There is no reason why, on this hypothesis, the defendant should wait before dissipating or only dissipate once he has notice of the application for an injunction. And in any event even if he was not spurred into action before the making of the application the dissipation could be completed before that application was heard. If so, any injunctive relief then to be granted is likely to be pointless and therefore unjustified.”

82. Στην Αγγλική υπόθεση του Supreme Court ήτοι η Jain v Trent Strategic Health Authority [2009] 1 Αll. E.R 957 ο Lord Neuberger αναφέρει τα ακόλουθα:

«Furthermore, it is wholly unsatisfactory for an applicant to contend before the Judge that an application must be heard at once without any, or even very limited, notice to the respondent, in circumstances where the applicant has been preparing the application for some time, and could therefore have given notice, possibly only of an informal nature, to the respondent to warn that the application was being, or even might be, made».

83. Αν ανατρέξουμε στην παρ. 250 της ΕΔΑΓ και 1.15 του Σκελετού Αγόρευσης τους για εξασφάλιση του Διατάγματος καθίσταται σαφές ότι οι Ενάγοντες προετοίμαζαν την Αίτηση και σε χρόνο που η ύπαρξη της αγωγής ήταν ήδη γνωστή. Μοναδική δικονομική λύση επομένως ήταν η δια κλήσεως αίτηση.

84. Αν ο φόβος ήταν πως οι Εναγόμενοι θα απέκρυπταν τα περιουσιακά τους στοιχεία αν μάθαιναν για την αγωγή τότε το Διάταγμα εξασφαλίστηκε μάταια γιατί ήδη οι Εναγόμενοι γνώριζαν την ύπαρξη της αγωγής από καιρού και θα είχαν δράσει.

85. Από την επιστολή του κ. Χριστοδουλάκη που παρουσιάζεται ως Τεκμήριο ΦΚ 20 προέκυπτε ότι «η περιουσιακή κατάσταση του κ. Α. Βγενόπουλου είναι απολύτως διαφανής και επισήμως γνωστή διαχρονικά, αφού εκ του νόμου υποχρεούται κατ΄ έτος να υποβάλλει τα σχετικά στοιχεία σε ειδική δήλωση ‘πόθεν έσχες’ στις αρμόδιες Ελληνικές Αρχές εις την οποία συμπεριλαμβάνονται και οι τραπεζικοί λογαριασμοί του εκτός Ελλάδος.»

86. Η επιστολή του Εμμανουήλ Χριστοδουλάκη επιβεβαιώνει ότι ουδείς κίνδυνος για τα δικαιώματα των Αιτητών συντρέχει ακόμη και για την απίθανη περίπτωση που θα δικαιώνονταν οι Αιτητές. Ο Εμμ. Χριστοδουλάκης δηλώνει και επιπροσθέτως αποδεικνύεται από σχετικό αποδεικτικό της τράπεζας ότι ο Ανδρέας Βγενόπουλος εξακολούθησε να διατηρεί το χαρτοφυλάκιο των εισηγμένων μετοχών του, περιλαμβανομένου του συνόλου της μετοχικής του συμμετοχής στη Εναγομένη 12 και την Τράπεζα, η αξία του οποίου χαρτοφυλακίου ακόμη και με τρέχουσες αγοραίες αξίες ανέρχεται σε πολλά εκατομμύρια ευρώ, στη θυγατρική της Τράπεζας «Επενδυτική Τράπεζα Ελλάδος Α.Ε.», στην οποία διατηρεί Λογαριασμό Χειριστή και μέσω της οποίας διενεργεί συναλλαγές στο Χρηματιστήριο Αθηνών και σε άλλες οργανωμένες αγορές μετά την αποχώρηση του από την Προεδρία της Τράπεζας, ακόμη και στο μέσον της οξύτατης αντιπαράθεσης του τόσο με την Τράπεζα όσο και με την Κυπριακή Δημοκρατία. Ο Εναγόμενος 1 εξακολουθεί να διενεργεί τις τραπεζικές του συναλλαγές στην Ελλάδα μέσω των καταστημάτων της Τράπεζας που ήδη μεταβιβάσθηκαν στην «Τράπεζα Πειραιώς».

87. Επίσης, όπως δηλώνει ο Εμμ. Χριστοδουλάκης, «όλη η ακίνητη περιουσία του κ. Α. Βγενόπουλου ήταν και παραμένει μέχρι σήμερα ελεύθερη βαρών εξ υποθηκών ή προσημειώσεων και όλο αυτό το χρονικό διάστημα δεν έχω αντιληφθεί την παραμικρή ένδειξη πρόθεσης ή προσπάθειας αποξένωσης της περιουσίας του».

88. Επιπλέον ουδείς κίνδυνος συνέτρεχε, ο οποίος να δικαιολογεί ειδικώς την έκδοση προσωρινού διατάγματος κατά του Εναγομένου 2 Ευθυμίου Μπουλούτα και του Εναγομένου 3 Κυριάκου Μάγειρα.

89. Ο Ευάγγελος Ξυνός, ο οποίος εδήλωσε με επιστολή ημερομ. 5.6.2013 (Τεκμήριο ΦΚ 21) ότι είναι Οικονομολόγος – Λογιστής α’ τάξης, μοναδικός υπεύθυνος κατά τον νόμο, προς την ελληνική φορολογική αρχή, για την ορθή σύνταξη και υποβολή όλων των φορολογικών δηλώσεων του Ευθυμίου Μπουλούτα, εδήλωσε ότι: «Η ακίνητη περιουσία του κου Μπουλούτα έχει καταχωρηθεί και έχει οριστικοποιηθεί μέχρι 31/12/2012, στο ηλεκτρονικό περιουσιολόγιο του Υπουργείου Οικονομικών της Ελλάδας. Τα τελευταία τέσσερα χρόνια δεν υπάρχει μεταβολή της ακίνητης περιουσίας του κου Μπουλούτα.»

90. Επίσης, ο Γεώργιος Νικολάου, ο οποίος εδήλωσε με επιστολή ημερομ. 6.6.2013 (Τεκμήριο ΦΚ 22) ότι είναι λογιστής α’ τάξης, συνεργάζεται με τον Κυριάκο Μάγειρα ως λογιστής και κατά συνέπεια είναι υπεύθυνος σύνταξης και υποβολής τόσο της δήλωσης φορολογίας εισοδήματος του ιδίου και της συζύγου του, όσο και της δήλωσης περιουσιακής κατάστασης («Πόθεν Έσχες») του Ν. 3213/2003 επέστησε την προσοχή «στο γεγονός ότι ο κ. Μάγειρας […] από το 2006 μέχρι σήμερα στέλνει κάθε έτος την δήλωση περιουσιακής κατάστασης στη Γ’ Μονάδα της Αρχής Καταπολέμησης της Νομιμοποίησης Εσόδων από Εγκληματικές Δραστηριότητες και της Χρηματοδότησης της Τρομοκρατίας και Ελέγχου των Δηλώσεων Περιουσιακής Κατάστασης».

91. Με βάση λοιπόν τα ανωτέρω η περιουσία των Εναγόμενων είναι γνωστή και δημοσιευμένη στις Ελληνικές Αρχές και έχει παραμείνει αναλλοίωτη παρά το ότι γνώριζαν για την Αγωγή πριν τους επιδοθεί το Διάταγμα.

89. Περαιτέρω οι Ενάγοντες δεν εξηγούν γιατί φοβούνται τη κρυφή αποξένωση των περιουσιακών στοιχείων των Εναγομένων αφού αυτά τα περιουσιακά στοιχεία ήταν δηλωμένα και γνωστά σε όλους και επομένως θα ήταν εύκολη και άμεση η εξακρίβωση τέτοιας ενέργειας. Οι Ενάγοντες για να αιτιολογήσουν το επείγον του θέματος δεν αποκάλυψαν στο δικαστήριο ότι:

1. Ο Εναγόμενος 1 προβαίνει σε δήλωση «πόθεν έσχες» στις αρμόδιες Ελληνικές Αρχές. Η υποχρέωση αυτή διέπεται κυρίως από το Ν. 3013/2003 και επομένως υπάρχει αρχείο της περιουσίας του. Περαιτέρω με Ανακοίνωση του στον τύπο την 6.12.2012 δήλωσε ότι παραιτείται από την προστασία περί «προσωπικών δεδομένων» και ζητεί από τη Διοίκηση της Τράπεζας να δώσει άμεσα αυτά τα στοιχεία όχι μόνον στην Επιτροπή Θεσμών αλλά και στη δημοσιότητα (βλέπε Τεκμήριο ΦΚ34 - Τεκμήριο ΦΚ37.

2. Η ακίνητη περιουσία του Εναγομένου 2 έχει καταχωρηθεί και έχει οριστικοποιηθεί μέχρι 31/12/2012, στο ηλεκτρονικό περιουσιολόγιο του Υπουργείου Οικονομικών της Ελλάδας.

3. Ο Εναγόμενος 3 έχει λάβει από τους Ενάγοντες χρηματοδότηση οπότε οι Ενάγοντες έχουν στην κατοχή τους (στον σχετικό δανειακό φάκελο) εκκαθαριστικό σημείωμα της αρμόδιας φορολογικής αρχής από το οποίον προκύπτουν τα εισοδήματα και τα λοιπά περιουσιακά του στοιχεία σύμφωνα με την δήλωση φόρου εισοδήματος.

Επομένως αν ο εναγόμενος 3 προέβαινε σε αποξένωση εύκολα εντοπιζόταν.

Αν το δικαστήριο γνώριζε τα ανωτέρω δεν θα εξέδιδε τα Διατάγματα.»

Κατέληξε δε ο κ. Χαβιαράς σε σχέση με τις δικαιοδοτικές προϋποθέσεις του άρθρου 9 ως ακολούθως:

«93. Εν κατακλείδι:

· ο χρόνος που διέρρευσε από την αποχώρηση των εναγομένων από τη Τράπεζα μέχρι τον Απρίλιο 2013 δεν δικαιολογούσε εξέταση μονομερώς της Αίτησης

· η κοινώς γνωστή ύπαρξη της αγωγής πολύ πριν την Αίτηση απέκλειε μονομερές αίτημα για διάταγμα με τη δικαιολογία να μην πληροφορηθούν οι εναγόμενοι τις προθέσεις των εναγόντων ώστε να μην αποξενώσουν τη περιουσία τους και

· η δημοσιευμένη κατάσταση των περιουσιακών στοιχείων των εναγόμενων απέκλειε τη πιθανότητα δόλιας απόκρυψης περιουσίας αν πληροφορούνταν την Αίτηση

94. Η έλλειψη επομένως του επείγοντος ως δικαιοδοτικού όρου από μόνη της οδηγεί αναπόφευκτα, σε ακύρωση του Διατάγματος.

95. Στην υπόθεση Χ’Βασιλείου ν. White Knight Holdings Ltd (2004) 1 Α.Α.Δ. 203, στη σελ. 207 λέχθηκε:

«... Μόνο όπου συντρέχουν λόγοι που εξ αντικειμένου καθιστούν αδύνατη τη γνωστοποίηση του αιτήματος στον αντίδικο, μπορεί να δικαιολογηθεί η παρέκβαση από τα θέσμια της δικαίας δίκης και να χορηγηθεί θεραπεία χωρίς να ακουστεί η άλλη πλευρά.».

96. Εισηγούμαι ότι από τα προλεχθέντα δεν υπήρχε καμία δικαιολογία γιατί να μην ειδοποιηθούν οι Εναγόμενοι και να ακουστεί η αίτηση δια κλήσεως.

97. Οι Ενάγοντες προσπαθούν να αποφύγουν το κώλυμα του επείγοντος παραπέμποντας σε νομολογία και μεταξύ άλλων στην Χριστοδούλου v. Vraets (1999) 1 Α.Α.Δ. 1475 όπου λέχθηκαν τα εξής:

«... το κρίσιμο στοιχείο για την αίτηση δεν ήταν ο χρόνος έγερσης της αιτίας αγωγής αλλά ο χρόνος πληροφόρησης του εφεσίβλητου για τη δυνατότητα του να επιτύχει την ενδιάμεση θεραπεία.»

Αυτή όμως η απόφαση δεν έχει καμιά σχέση με τα δικά μας γεγονότα. Στην Χριστοδούλου v. Vraets ο αιτητής είχε «πρόσφατη πληροφόρηση …….. ότι ο εφεσείων είχε χρήματα στις εν λόγω τράπεζες» και τούτο «κατέστησε δυνατή την καταχώρηση της αγωγής και της αίτησης για δέσμευση τους και προσέδιδε στις ενέργειες του αυτές το αντίκρυσμα το οποίο δεν θα μπορούσαν να είχαν προηγουμένως» .Εν όψει τούτου (της πληροφόρησης δηλαδή για την ύπαρξη περιουσίας) απέκτησε τη δυνατότητα να επιτύχει την ενδιάμεση θεραπεία.

Στη δική μας περίπτωση οι Ενάγοντες γνωρίζουν τα γεγονότα από τις αρχές του 2012 και αποφασίζουν από τον Νοέμβριο του 2012 ότι θα επιδιώξουν προσωρινό διάταγμα (το λένε σαφώς στην αγόρευση τους). Άρα η απόφαση τους δεν εξαρτιόταν από τον εντοπισμό περιουσίας των εναγομένων αλλά από τη δική τους σπουδή στην ετοιμασία της αίτησης.

Και εδώ ακριβώς παρουσιάζεται το κενό στην υπόθεση των Εναγόντων που αναλύεται ως εξής:

· Γνωρίζουν το περιεχόμενο των εσωτερικών εκθέσεων από τις αρχές 2012

· Καθυστερούν μέχρι τον Νοέμβριο 2012 για να καταχωρήσουν την αγωγή αλλά τον Νοέμβριο του 2012 είναι πεπεισμένοι ότι πρέπει να επιδιώξουν διάταγμα

· Γνώριζαν πάντα ότι οι εναγόμενοι έχουν περιουσία είτε από το πόθεν έσχες είτε από αιτήσεις δανείων όπως ειδικότερα αναλύεται σε άλλα σημεία της αγόρευσης μας.

Επομένως το ratio decidenti της Χριστοδούλου v. Vraets (αλλά βεβαίως και της άλλης παρόμοιας νομολογίας) δεν έχει εφαρμογή στα δικά μας γεγονότα και δεν βοηθά τους Ενάγοντες.

98. Για το θέμα « των άλλων ιδιαίτερων περιστάσεων» είναι η ρητή παραδοχή των Εναγόντων ότι η Τράπεζα τον Νοέμβριο του 2012 σκέφτηκε ότι θα έπρεπε να εξασφαλίσει ότι εάν η Αγωγή επιτύχει θα πρέπει να υπάρχει το μέγιστο δυνατό αντίκρισμα για να ικανοποιηθεί και τούτο θα το εξασφάλιζε με μονομερή αίτηση για το Διάταγμα.

Περαιτέρω η θέση της Τράπεζας είναι ότι η διαδικασία προετοιμασίας της Αίτησης ήταν αναπόφευκτα κοπιαστική, δύσκολη και παρατεταμένη «και έπρεπε να συνεργαστούν πάρα πολλά πρόσωπα εντός και εκτός της Αιτήτριας για να πάρει την τελική της μορφή, ώστε να φθάσουν σε ένα σημείο όπου η Αίτηση θα μπορούσε να ετοιμαστεί στα ορθά πλαίσια».

99. Αυτή η θέση σημαίνει ότι η Τράπεζα ανέλαβε τον κίνδυνο να διαρρεύσει η πληροφορία για την ύπαρξη της Αγωγής προκειμένου, όπως η ίδια λέγει, να ετοιμάσει την Αίτηση καλύτερα.

100. Όταν οι Ενάγοντες ισχυρίζονται ότι ενήργησαν «Έχοντας κυρίως υπόψη τον τρόπο με τον οποίο οι Καθ’ ων η Αίτηση ενεργούσαν και τις ειδικές περιστάσεις της όλης υπόθεσης» απλά χρησιμοποιούν λεκτικό που εντόπισαν σε συναφή νομολογία χωρίς όμως να προσφέρουν μαρτυρία που να υπάγει τα γεγονότα αυτής της υπόθεσης στα δεδομένα εκείνης της νομολογίας.

Παραδείγματος χάριν κάνουν αναφορά στην Μάριος Αποστόλου ν. Ροδούλα Ιωάννου Έφεση Αρ. 20/2010, 3/4/2012 στην οποία λέχθηκε “…, όμως το στοιχείο του χρόνου, δεν είναι και ο μόνος παράγων που μπορεί να επιδράσει θετικά στο Δικαστήριο για την έκδοση μονομερούς διατάγματος. Το άρθρο 9 του Κεφ. 6 ρητά αναφέρει ότι η εξουσία του Δικαστηρίου ενεργοποιείται όταν αποδειχθεί είτε το στοιχείο του κατεπείγοντος ή οποιαδήποτε άλλη ιδιαίτερη περίσταση.

Εδώ, συνιστούσαν ιδιαίτερες περιστάσεις οι εύλογοι φόβοι τους οποίους είχε εκφράσει η εφεσίβλητη ότι τυχόν επίδοση της αίτησης θα μπορούσε να αποτελέσει το έναυσμα για αποξένωση περιουσίας, οπότε και το αίτημά της για διατήρηση της κατάστασης πραγμάτων θα καθίστατο άνευ αντικειμένου.Όπως δε αναφέρθηκε και στην απόφαση στην υπόθεση C.

Phasarias (Automotive Centre) Limited v. Σκυροποιία "Λεωνίκ" Λίμιτεδ (2001) 1 ΑΑΔ 785, δεν είναι αναγκαία η προσαγωγή μαρτυρίας από τον αιτητή για πραγματική πρόθεση του εναγομένου για αποξένωση ή επιβάρυνση. Εκείνο που μετρά είναι η πιθανή επίδραση που θα έχει η αποξένωση ή η επιβάρυνση, εφόσον γίνουν, στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που ενδεχομένως θα εκδοθεί.”

101. Οι αόριστοι φόβοι δεν μπορεί να θεωρηθούν ως «εύλογοι» φόβοι για να τύχει εφαρμογής η Μάριος Αποστόλου.

Τα γεγονότα της εν τω τίτλω αγωγής διαφέρουν στο ότι η Μάριος Αποστόλου ήταν οικογενειακή διαφορά και στην Αποστόλου η αίτηση για προσωρινό διάταγμα καταχωρήθηκε ταυτόχρονα με την καταχώρηση της αγωγής. Στην εν τω τίτλω αγωγή οι Ενάγοντες καταχώρησαν την Αίτηση μήνες μετά την καταχώρηση της αγωγής ενώ οι ισχυριζόμενοι φόβοι των Εναγόντων δεν είχαν δημιουργηθεί πρόσφατα αλλά υπήρχαν από την καταχώρηση της αγωγής. Άλλωστε η Μάριος Αποστόλου το μόνο που ουσιαστικά κάνει είναι να επαναλαμβάνει την ίδια αρχή που καθιερώθηκε από την C. Phasarias χρησιμοποιώντας άλλη διατύπωση και δεν θεωρώ ότι καταλήγει πως οι «άλλες ιδιαίτερες περιστάσεις» μπορούν να δικαιολογήσουν την χρονική καθυστέρηση όταν αυτή είναι σκόπιμη επιλογή του ενάγοντος.

102. Οι «ανησυχίες» που εξέφρασε η Τράπεζα ότι εάν οι Καθ’ ων η Αίτηση ελάμβαναν ειδοποίηση για την Αίτηση θα είχαν περισσότερες ευκαιρίες να αποξενώσουν και να κρύψουν τα περιουσιακά τους στοιχεία «διότι οι Εναγόμενοι «έχουν πείρα στην διακίνηση χρημάτων και άλλων περιουσιακών στοιχείων δια μέσω χωρών» είναι το λιγότερο αστείες. Η διακίνηση χρημάτων στην Ευρωπαϊκή Ένωση είναι μεν ελεύθερη για τον καθένα αλλά γίνεται μέσα από τραπεζικά ιδρύματα ελεγχόμενα από Κεντρικές Τράπεζες που με την αναγκαστική εφαρμογή του κανόνα «know your client» απαιτούν πλήρη τεκμηρίωση κάθε συναλλαγής. Το να ισχυρίζεται λοιπόν κανείς ότι ανησυχεί μήπως εξαφανιστούν τα χρήματα των Εναγομένων από το γεγονός ότι ξέρουν να κάνουν τραπεζικά εμβάσματα είναι εμπαιγμός της νοημοσύνης. Και η τελευταία οικιακή βοηθός ξέρει να κάνει εμβάσματα!

103. Οι ανησυχίες που εξέφρασε η τράπεζα είναι περαιτέρω ότι η συμπεριφορά των Εναγομένων χαρακτηριζόταν από στοιχεία κακοπιστίας, παράβασης καθηκόντων, δόλου και συνομωσίας, και ότι θα ενεργούσαν σε σχέση με τα περιουσιακά στοιχεία τους με τέτοιο τρόπο ώστε να εμποδίσουν την Αιτήτρια από την εκτέλεση της τυχόν απόφασης προς όφελος της..

104. Αυτός όμως ο κίνδυνος υπήρχε από τις αρχές του 2012 και εν πάση περιπτώσει υπήρχε και τον Νοέμβριο του 2012 όταν καταχωρήθηκε η Αγωγή. Υπήρχε και όταν έγινε τροποποίηση του τίτλου της Αγωγής τον Μάρτιο 2013. Υπήρχε και όταν κυκλοφορούσε το σχέδιο της Αίτησης από το Νοέμβριο του 2012 σε «πάρα πολλά πρόσωπα εντός και εκτός της Αιτήτριας» για τις δικές τους απόψεις και υπήρχε και όταν η ύπαρξη της αγωγής, και οι εσωτερικές εκθέσεις διέρρεαν στο τύπο ή συζητούνταν στη Βουλή.

105. Όταν η Ενάγουσα «χρεώνει» τους εναγόμενους με «εγκληματικό μυαλό» θα πρέπει την ίδια ώρα να τους «πιστώσει» με εγρήγορση με σκοπό την αυτοπροστασία. Έχουμε ήδη καταδείξει ότι η ύπαρξη της Αγωγής ήταν γνωστή με βεβαιότητα με μήνυμα από τον συνεναγόμενο Κουννή ένα μήνα πριν το Διάταγμα και ήταν γνωστή και από πριν με τις διάφορες δηλώσεις και δημοσιεύματα που προαναφέρθηκαν. Το Τεκμήριο 121 στην ΕΔΑΓ δεν είναι μαρτυρία περί του αντιθέτου. Κατά συνέπεια αν θα εκδηλωνόταν η συμπεριφορά απόκρυψης περιουσιακών στοιχείων αυτή θα είχε συντελεστεί πολύ πριν το Διάταγμα και εν πάση περιπτώσει αυτές οι συνθήκες θα έπρεπε να είχαν υποδειχθεί στο δικαστήριο πριν εκδώσει το Διάταγμα.

106. Είναι η εισήγηση μας ότι η γενική και αόριστη επίκληση ειδικών περιστάσεων δεν δικαιολογεί την έκδοση του Διατάγματος. Οι δήθεν φόβοι αποξένωσης έχει αποδειχθεί ότι ήταν και εξακολουθούν να είναι ανύπαρκτοι. Οι αόριστοι φόβοι δεν μπορεί να θεωρηθούν ως «εύλογοι» φόβοι για να τύχει εφαρμογής η Μάριος Αποστόλου.

107. Στην In Re First Express Ltd [1992] BCLC 824 (που επικαλούνται οι ενάγοντες για να δείξουν το αιτιολογημένο της εξέτασης της Αίτησης μονομερώς ) λέχθηκε:

«"..Ιt is a basic principle of justice that an order should not be made against a party without giving him an opportunity to be heard. The only exception is when two conditions are satisfied. First, that giving him such an opportunity appears likely to cause injustice to the application, by reason either of the delay involved or the action which it appears likely that the respondent or others would take before the order can be made. Secondly, when the court is satisfied that any damage which the respondent may suffer through having to comply with the order is compensatable under the cross-undertaking or that the risk of uncompensatable loss is clearly outweighed by the risk of injustice to the applicant if the order is not made."

Το ύψος και το είδος της εγγύησης όμως που δόθηκε αποδεικνύει ακριβώς το αντίθετο. Δεν είναι δυνατόν το δικαστήριο να πείσθηκε ότι με την εγγύηση που διατάχτηκε διδόταν επαρκής εξασφάλιση στους Εναγόμενους τέτοιου ύψους που να του επέτρεπε να παραγκωνίσει το κανόνα του να ακουστεί και η πλευρά των εναγομένων.

Αλλοδαπή Νομολογία

108. Οι Ενάγοντες σε σχέση με την προσφυγή με μονομερή αίτηση παραπέμπουν σε αποφάσεις κατώτερων δικαστηρίων της Αγγλίας ως και άλλων Δικαστηρίων της Κοινοπολιτείας ως η Σιγκαπούρη για να στηρίξουν την υπόθεση τους . Ότι προέρχονται από την Κοινοπολιτεία δεν σημαίνει ότι τα εκεί δικαστήρια έχουν τις ίδιες προσεγγίσεις με τη δική μας νομολογία και επομένως θα πρέπει να αντικρίζονται με επιφύλαξη. Να θυμίσω μόνον την πολυετή διάσταση της δικής μας νομολογίας με την Αγγλική στα διατάγματα Mareva.

109. Σίγουρα στην Κύπρο δεν είναι γενικός κανόνας ότι δεν πρέπει να δίδεται ειδοποίηση και δεν πρέπει να καλείται ο καθ’ου η αίτηση σε μονομερή αίτηση να ακουστεί όπως εισηγείται η επικαλούμενη από τους Ενάγοντες Σιγκαπουριανή απόφαση Lee Kuan Yew v Tang Liang Hong [1997] .

Ο γενικός κανόνας είναι αυτός που θέτει η υπόθεση Αμβροσιάδου, που οι Ενάγοντες παραλείπουν να αναφέρουν.»

Η θέση των εναγόντων σε σχέση με το χρόνο υποβολής της αίτησης τέθηκε, επί τη βάσει της ένορκης δήλωσης Γλυκή, ως εξής από τους ευπαιδεύτους δικηγόρους τους:

«218. Το Σεβαστό Δικαστήριο ορθά έκρινε ότι στην παρούσα διαδικασία ικανοποιείται το κατεπείγον και εξέτασε την υπό κρίση Αίτηση μονομερώς, καθότι:

(α) Ενόψει της συνολικής αντικατάστασης του Διοικητικού Συμβουλίου της Αιτήτριας μετά τα γνωστά γεγονότα του Μάιου 2012, δηλαδή της απόφασης της Κυπριακής Δημοκρατίας να παρέχει στήριξη στην Αιτήτρια και να διασφαλίσει την ομαλότητα του χρηματοπιστωτικού συστήματος της Κύπρου μέσω της αναδοχής και της μετέπειτα κατά πλειοψηφικό τρόπο συμμετοχής στο μετοχικό κεφάλαιο της, το Διοικητικό Συμβούλιο υπό τη νέα του σύνθεση κλήθηκε πρώτα να εξοικειωθεί για τα τόσα πολλά και σημαντικά εκκρεμούντα ζητήματα του Ομίλου της Αιτήτριας. Την ίδια στιγμή καλείτο να λαμβάνει πάνω σε καθημερινή βάση σημαντικές αποφάσεις που απαιτούσαν συνεχή μελέτη και σχεδιασμό.

Συνεπώς, η θέση των Καθ’ ων η Αίτηση 1, 2 και 3, ως καταγράφεται στην παράγραφο 60 της Ένορκης Δήλωσης ΦΚ, ότι διαψεύδεται ο ισχυρισμός της Αιτήτριας ότι η τελευταία επί Προεδρίας Σαρρή δεν ασχολείτο με τις πράξεις της απελθούσας Διοίκησης των Καθ’ ων η Αίτηση, είναι ανυπόστατη και παραπλανητική εφόσον η Αιτήτρια ουδέποτε ανέφερε ότι δεν ασχολήθηκε με τις πράξεις της απελθούσας Διοίκησης. Αντιθέτως, τονίζει τη σοβαρότητα των προβλημάτων με τα οποία το Νέο Διοικητικό Συμβούλιο ήρθε αντιμέτωπο.

(β) Παράλληλα, το νέο Διοικητικό Συμβούλιο ανέλαβε μαζί με τους τότε δικηγόρους της Αιτήτριας το εξαιρετικά δύσκολο έργο να αντιληφθεί ακριβώς τι είχε συμβεί σε σχέση με την παρούσα υπόθεση και να συλλέξει όσες περισσότερες πληροφορίες και μαρτυρία ήταν δυνατό. Όπως το ίδιο το Δικαστήριο μπορεί να διαπιστώσει, η παρούσα Αγωγή αφορά σε αξιώσεις εναντίον της πρώην διοίκησης μιας τράπεζας. Όταν η παρούσα Αγωγή καταχωρήθηκε με το γενικώς οπισθογραφημένο Κλητήριο Ένταλμα στις 26/11/2012, η Αιτήτρια είχε σχηματίσει (μετά από εκτεταμένες έρευνες που χρειάστηκαν απίστευτο χρόνο και συνεισφορά από αρκετούς υπαλλήλους της Αιτήτριας και τους δικηγόρους τους) την άποψη ότι είχαν βάσιμη και καλή υπόθεση εναντίον των 11 προσώπων που τότε αναφέρονταν στην Αγωγή με βάση τα αναφερόμενα αγώγιμα δικαιώματα. Την ίδια στιγμή η Αιτήτρια σκέφτηκε ότι θα έπρεπε να εξασφαλίσει ότι εάν η Αγωγή επιτύχει θα πρέπει να υπάρχει το μέγιστο δυνατό αντίκρισμα για να ικανοποιηθεί. Και αυτό θα επιτυγχανόταν με διατάγματα του τύπου που η Αιτήτρια ζητά με την υπό κρίση Αίτηση.

Έχοντας κυρίως υπόψη τον τρόπο με τον οποίο οι Καθ’ ων η Αίτηση ενεργούσαν και τις ειδικές περιστάσεις της όλης υπόθεσης, η θέση της Αιτήτριας ήταν ότι μια αίτηση για τέτοια προσωρινά απαγορευτικά διατάγματα κατά των Καθ΄ ων η Αίτηση θα έπρεπε να καταχωρηθεί μονομερώς.

Σημειώνεται σε αυτό το σημείο ότι μας προκαλεί τεράστια εντύπωση η θέση των Καθ’ ων η Αίτηση 1, 2 και 3 ότι οι αλλαγές στην σύνθεση του Διοικητικού Συμβουλίου της Αιτήτριας και ο διορισμός Ειδικής Διαχειρίστριας είναι άσχετα και δεν δικαιολογούν την ισχυριζόμενη κατ’ αυτούς καθυστέρηση εκ μέρους της Αιτήτριας.

Με λύπη παρατηρούμε ότι άτομα που επανειλημμένα τονίζουν ότι συμπονούν τον Κυπριακό λαό ο οποίος έφτασε η στιγμή να μάθει όλη την αλήθεια για το τι οδήγησε στην καταστροφή της οικονομίας της Κύπρου και του τραπεζικού συστήματος αυτής, αυτή τη στιγμή με πλήρη ασέβεια ως προς τη σοβαρότητα της παρούσας υπόθεσης, ισχυρίζονται ότι για την παρούσα υπόθεση τα πιο πάνω είναι άσχετα και αποτελούν ψευδείς δηλώσεις.

Τα γεγονότα που οδήγησαν στην καταστροφή της Αιτήτριας καθώς και τα γεγονότα ακολούθως της 15ης Μαρτίου 2013, είναι αδιανόητο να μην επίδρασαν ως εμπόδιο στην άμεση προώθηση της παρούσας και το γνωρίζουν πάρα πολύ καλά οι Καθ’ ων η Αίτηση. Για δε το γεγονός ότι στηρίζουν την πιο πάνω θέση τους σε τυπογραφικό λάθος, ήτοι ότι τα πιο πάνω θέματα η Αίτητρια τα γνώριζε από τον Ιανουάριο του 2012 στη βάση της Γνωμοδότησης της Ελληνικής Δικηγορικής Εταιρείας Κουταλίδη, ενώ ως αναφέρεται στην Συμπληρωματική Ένορκη Δήλωση Αντωνιάδου, η ημερομηνία είναι καθαρά τυπογραφικό λάθος καθότι η ορθή είναι Ιανουάριο του 2013, ξεκάθαρα δείχνει την κακοπιστία των Καθ’ ων η Αίτηση 1, 2 και 3 (βλ.

παράγραφο 57 της Ένορκης Δήλωσης ΦΚ). Για δε τη θέση τους, ως καταγράφεται στην παράγραφο 28 της Συμπληρωματικής Ένορκης Δήλωσης ΦΚ, ότι η ημερομηνία του Τεκμηρίου 10 δεν είναι τυπογραφικό λάθος ενόψει και του περιεχομένου του εν λόγω τεκμηρίου μας βρίσκει αντίθετους καθότι το ότι έλαβαν εντολή από το Γραφείο Χρ.

Δημητριάδης δεν αποδεικνύει ότι δεν ήταν τυπογραφικό λάθος εφόσον και τον Ιανουάριο του 2013 δικηγόροι μέχρι τότε της Αιτήτριας ήταν το Γραφείο Χρ. Δημητριάδης. Όσον αφορά το ότι γίνεται αναφορά στο δίκαιο που ίσχυε στις 9.1.2012 δεν συνδέεται με το πότε ζητήθηκε η εν λόγω γνωμάτευση.

Για δε τον ισχυρισμό των Καθ’ ων η Αίτηση ως καταγράφεται στην παράγραφο 66 της Ένορκης Δήλωσης ΦΚ, ήτοι ότι ο ισχυρισμός της Αιτήτριας ότι στην καθυστέρηση συνέτειναν τα πρόσφατα γεγονότα με την παραίτηση του τελευταίου Διοικητικού Συμβουλίου ενόψει του διορισμού της Ειδικής Διαχειρίστριας στις 25.3.2013 είναι αβάσιμος, ευσεβάστως υποβάλλουμε ότι είναι ανυπόστατος και παραπλανητικός εφόσον οι Καθ’ ων η Αίτηση 1, 2 και 3 είναι σε θέση να γνωρίζουν, ως αναφέρουν, τι έγινε ακολούθως της 15.3.2013, θα πρέπει επίσης να γνωρίζουν τη διαδικασία που ακολουθήθηκε για την εκτέλεση των Κανονιστικών Πράξεων και Διαταγμάτων της Κεντρικής Τράπεζας και τις επιπτώσεις της εφαρμογής αυτής της διαδικασίας.

(γ) Πέραν των ανωτέρω γεγονότων που αναπόφευκτα αποτέλεσαν εμπόδιο στην άμεση καταχώρηση της υπό κρίση αίτησης, ο βασικός λόγος που η παρούσα Αίτηση δεν καταχωρήθηκε νωρίτερα ήταν ότι παρά το ότι η Αγωγή θα μπορούσε να εγερθεί, κάτι το οποίο ήταν σημαντικό τόσο διαδικαστικά όσο και δικαιοδοτικά, η Αιτήτρια θα έπρεπε να επεκτείνει περαιτέρω τις έρευνες της με συγκεκριμένο τρόπο και προς συγκεκριμένη κατεύθυνση αναφορικά με κάποια από τα ζητήματα και επίσης να εξασφαλίσει περαιτέρω πληροφορίες και αποδεικτικά στοιχεία σε σχέση με διάφορα ζητήματα για τα οποία ένοιωθε ότι χρειαζόταν περισσότερη σε βάθος έρευνα, έχοντας πάντοτε υπόψη ότι μονομερής αίτηση πρέπει ταυτόχρονα με τις προϋποθέσεις του 32 και του κατεπείγοντος να ικανοποιεί και τον παράγοντα αποκάλυψης όλων των ουσιωδών γεγονότων.

Όπως εξάλλου η ίδια η Ένορκη Δήλωση Γλυκή δείχνει, η διαδικασία ήταν αναπόφευκτα κοπιαστική, δύσκολη και παρατεταμένη και έπρεπε να συνεργαστούν πάρα πολλά πρόσωπα εντός και εκτός της Αιτήτριας για να πάρει την τελική της μορφή, ώστε να φθάσουν σε ένα σημείο όπου η Αίτηση θα μπορούσε να ετοιμαστεί στα ορθά πλαίσια. Με σκοπό βεβαίως να εκπληρώσει η Αιτήτρια το καθήκον της πλήρους και ειλικρινούς αποκάλυψης ουσιωδών γεγονότων προς το Δικαστήριο.

(δ) Έπειτα διαμεσολάβησε η αναταραχή της διαδικασίας εξυγίανσης και του διορισμού της Διαχειρίστριας με αποτέλεσμα να χρειαστεί ακόμη λίγος χρόνος. Συνεπώς ο ισχυρισμός των Καθ’ ων η Αίτηση 1, 2 και 3 ότι η Αιτήτρια δεν έχει καταδείξει γιατί δεν είχε προγενέστερα την ίδια ανησυχία που επέδειξε στις 29.4.2013 με την επιδίωξη εξασφάλισης διαταγμάτων παγοποίησης και των άλλων διαταγμάτων δεν βρίσκει κανένα πραγματικό έρεισμα στη βάση των όσων αναφέρονται πιο πάνω αλλά και πιο κάτω. Οι ανησυχίες της Αιτήτριας ήταν καθ’ όλο τον χρόνο υπόψη της. Το γεγονός ότι για σκοπούς ετοιμασίας αίτησης που να ικανοποιεί τις απαιτούμενες προϋποθέσεις τόσο για την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων αλλά κυρίως για την έκδοση αυτών μονομερώς αλλά και ενόψει των δυσκολιών με τις οποίες ήρθε αντιμέτωπη η Αιτήτρια, τόσο ακολούθως του διορισμού του νέου Διοικητικού Συμβουλίου, της καταχώρησης της παρούσας Αγωγής αλλά και ακολούθως των γεγονότων της 15ης Μαρτίου 2013, δεν είχε άλλη επιλογή από του να καταχωρήσει την παρούσα Αίτηση κατά τις 29.4.2013.

Και πάλι ο ισχυρισμός των Καθ’ ων η Αίτηση 1, 2 και 3 περί της έλλειψης ικανοποιητικής αιτιολόγησης για το τι μεσολάβησε από την 21.1.2012 (ημερομηνίας της Γνωμοδότησης της Ελληνικής Δικηγορικής Εταιρείας Κουταλίδη) μέχρι την 29.4.2013 όπου αιτήθηκαν μονομερώς την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων, αναφέρουμε στο Δικαστήριο ότι είναι καθαρά τυπογραφικό λάθος και ως τέτοιο δεν πρέπει να οδηγήσει, ως οι Καθ’ ων η Αίτηση ισχυρίζονται, στην απόρριψη των προσωρινών διαταγμάτων.

(ε) Οι ανησυχίες που εξέφρασε η Αιτήτρια ότι εάν οι Καθ’ ων η Αίτηση ελάμβαναν ειδοποίηση επί του προτεινόμενου Διατάγματος, θα είχαν περισσότερες ευκαιρίες να αποξενώσουν και να κρύψουν τα περιουσιακά τους στοιχεία, είναι πλήρως αιτιολογημένες καθότι οι Καθ’ ων η Αίτηση έχουν πείρα στην διακίνηση χρημάτων και άλλων περιουσιακών στοιχείων δια μέσω χωρών. Ως φαίνεται από τα πιο πάνω παραδείγματα (βλ. Ενότητα Γ.1.1. πιο πάνω), έχουν επανειλημμένα εμπλακεί σε διάφορες λανθασμένες ενέργειες, περιλαμβανομένων σοβαρών εσκεμμένων σφαλμάτων, και έχουν κάθε κίνητρο να αποφύγουν την εκτέλεση μιας απόφασης που στρέφεται εναντίον τους.

Το γεγονός ότι η Αιτήτρια ακολούθησε τη μονομερή προώθηση της παρούσας διαδικασίας, επιβεβαιώνει τις ανησυχίες και τους φόβους της Αιτήτριας ότι με το που θα καθίστατο γνωστό στους Καθ’ ων η Αίτηση η ύπαρξη της Αγωγής και/ή της υπό κρίση Αίτησης, υπήρχε μεγάλη πιθανότητα αποξένωσης περιουσιακών στοιχείων εκ μέρους των Καθ’ ων η Αίτηση. Δεν τίθεται θέμα κακοπιστίας εκ μέρους της Αιτήτριας στην προώθηση της διαδικασίας αυτής μονομερώς. Εξάλλου το χρονικό πλαίσιο κατά το οποίο καταχωρήθηκε η παρούσα Αίτηση δεν είναι ο μόνος παράγοντας που δύναται να ληφθεί υπόψη του Δικαστηρίου για την εξέταση του κατεπείγοντος, εφόσον το ίδιο το άρθρο 9 του Κεφ. 6 προβλέπει διαζευκτικά και τον παράγοντα των εξαιρετικών περιστάσεων που δικαιολογούν τη μονομερή εξέταση μιας Αίτησης. Ως εκ τούτου, πέραν της θέσης μας, την οποία ευσεβάστως υποβάλλουμε, ότι έχει καταδειχθεί το επείγον τόσο στη βάση του χρονικού πλαισίου εντός του οποίου κατατέθηκε η παρούσα Αίτηση, θέση μας είναι ότι υπάρχουν και οι εξαιρετικές περιστάσεις που δικαιολογούν πλήρως την έκδοση και οριστικοποίηση των αιτούμενων Διαταγμάτων.

219. Συγκεκριμένα, αναφέρουμε ότι ως αναφέρεται και στην Ένορκη Δήλωση Γλυκή η πιο πάνω Αγωγή δεν είχε επιδοθεί μέχρι το χρόνο καταχώρησης της υπό κρίση Αίτησης στους Καθ’ ων η Αίτηση καθότι η Αιτήτρια έχοντας υπόψη ότι η συμπεριφορά των Καθ’ ων η Αίτηση κατά πάντα ουσιώδη χρόνο χαρακτηριζόταν από στοιχεία κακοπιστίας, παράβασης καθηκόντων, δόλου και συνομωσίας, το γεγονός ότι θα ελάμβαναν γνώση επί του ότι οι «δραστηριότητες» των Καθ’ ων η Αίτηση είχαν γίνει πλέον γνωστές με κάθε λεπτομέρεια στην Αιτήτρια, προκαλούσε ανησυχίες και φόβους στην Αιτήτρια ότι οι Καθ’ ων η Αίτηση όπου δεν τίθεται θέμα προστασίας περιουσιακών στοιχείων μέσω προσωρινών διαταγμάτων θα ενεργούσαν σε σχέση με τα περιουσιακά στοιχεία τους με τέτοιο τρόπο ώστε να εμποδίσουν την Αιτήτρια από την εκτέλεση της απόφαση. Συγκεκριμένα, η Αιτήτρια έχει εκφράσει ρητά τις ανησυχίες της ότι υπάρχει σοβαρός κίνδυνος αποξένωσης των περιουσιακών στοιχείων από τους Καθ’ ων η Αίτηση με αποτέλεσμα να είναι αναγκαία η έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων μονομερώς, ώστε να διασφαλιστεί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, ότι στην περίπτωση που εκδοθεί τελική απόφαση εναντίον των Καθ’ ων η Αίτηση, οι τελευταίοι δεν θα εμποδίσουν την εκτέλεση της δια της αποξένωσης των περιουσιακών τους στοιχείων.

220. Ο δε ισχυρισμός των Καθ’ ων η Αίτηση 1, 2 και 3 (βλ. παράγραφος 35 της Ένορκης Δήλωσης ΦΚ) ότι υπήρξε ηθελημένη καθυστέρηση έξι μηνών στην επίδοση του Κλητήριου στους Κύπριους Εναγόμενους και αυτό ερμηνεύεται ως μη προώθηση της Αγωγής, σημειώνεται ότι η Αιτήτρια είχε κάθε εύλογο λόγο να μην επιδώσει την Αγωγή πριν την καταχώρηση της υπό κρίση Αίτησης ακόμη κι σε Εναγομένους εναντίον των οποίων δεν στρέφονται τα απαγορευτικά διατάγματα καθότι υπήρχαν ανησυχίες ότι θα ενημερώνονταν άμεσα οι Καθ’ ων η Αίτηση και ότι αυτό θα συνεπάγετο στην άμεση αποξένωση των περιουσιακών τους στοιχείων. Εξάλλου, οι ανησυχίες της Αιτήτριας επιβεβαιώνονται από το Συνημμένο 9 στο Τεκμήριο ΦΚ 1 της Ένορκης Δήλωσης ΦΚ το οποίο αποτελεί αλληλογραφία που ανταλλάχθηκε μεταξύ Κύπριου Εναγόμενου ενημερώνοντας τους Καθ’ ων η Αίτηση για την ύπαρξη της παρούσας Αγωγής.

Ως εκ τούτου, ο φόβος αποξένωσης δεν περιορίζεται επί του χρόνου καταχώρησης της υπό κρίση Αίτησης αλλά και κατά τον χρόνο καταχώρησης της Αγωγής καθώς και κατά το χρόνο της έκβασης της υπόθεσης, που δύναται να έχει ως αποτέλεσμα την παρακώληση της εκτέλεσης της απόφασης δια της αποξένωσης των περιουσιακών στοιχείων. Παράγοντες που καθιστούν αναγκαία την έκδοση και οριστικοποίηση των αιτούμενων Διαταγμάτων.

221. Οι ανησυχίες της Αιτήτριας (όπως περιγράφονται ανωτέρω), ενισχύονται από μια σειρά από παράγοντες, κυρίως την ίδια τη φύση των δραστηριοτήτων στις οποίες οι Καθ’ ων η Αίτηση έχουν εμπλακεί και την πορεία που έχουν επιδείξει. Ειδικότερα:

(α) το γεγονός ότι οι Καθ’ ων η Αίτηση έχουν υποπέσει σε κακή πίστη και εκ προθέσεως ζημιογόνες πράξεις και παραλείψεις (στα σημεία που περιγράφονται παραπάνω) δείχνει ότι είναι το είδος των ατόμων που είναι πιθανό να καταφύγουν σε παρόμοιες δραστηριότητες (σε σχέση με τα περιουσιακά στοιχεία τους) εάν γινόταν φανερό ότι η Αιτήτρια επιδιώκει να διεκδικήσει εναντίον τους πολύ μεγάλα ποσά ως αποζημίωση,

(β) ως έμπειροι επιχειρηματίες και τραπεζίτες που δραστηριοποιούνται σε διεθνές επίπεδο και γνωρίζουν πως γίνονται μεταβιβάσεις και μεταφορές μεγάλων χρηματικών ποσών και περίπλοκων χρηματοπιστωτικών μέσων, οι Καθ’ ων η Αίτηση έχουν σαφώς την οικονομική γνώση και τα αναγκαία μέσα για να τα αποξενώσουν ή αποκρύψουν κατά τρόπο που θα ήταν ιδιαίτερα επιζήμιος για την Αιτήτρια,

(γ) ως έχει επεξηγηθεί ανωτέρω στην Ενότητα Γ.1.1. πιο πάνω, όλοι οι Καθ’ ων η Αίτηση έχουν σκοπίμως ενεργήσει κατά τρόπο που ήταν εντελώς επαίσχυντος και ο οποίος σχεδιάστηκε για να τους παρέχει ένα πολύ σημαντικό οικονομικό όφελος για τον εαυτό τους σε βάρος της Αιτήτριας. Έχουν επιδείξει παντελή έλλειψη ακεραιότητας και καλής πίστης. Συνεπώς, έχοντας υπόψη την αμέλεια που επέδειξαν οι Καθ’ ων η Αίτηση και/ή τον παραβατικό τους χαρακτήρα όσον αφορά τα καθήκοντα εμπιστοσύνης και καλή πίστης που όφειλαν στην Αιτήτρια κατά τον ουσιώδη χρόνο καθώς και την δόλια και συνωμοτική συμπεριφορά τους, αυτή από μόνη της καταδεικνύει την ύπαρξη πραγματικής πιθανότητας αποξένωσης περιουσιακών τους στοιχείων,

(δ) τα όσα περιγράφονται στην Ενότητα Γ.1.1. πιο πάνω, προς υποστήριξη της θέσης της Αιτήτριας ότι πληρούνται οι πρώτες δύο προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Νόμου 14/1960, ήτοι περί της ύπαρξης συζητήσιμης υπόθεσης και καλών πιθανοτήτων επιτυχίας, ευσεβάστως υποβάλλουμε ότι αποδεικνύουν επίσης ότι οι Καθ’ ων η Αίτηση είναι άτομα που ανά πάσα στιγμή μπορούν εκμεταλλευόμενα τις θέσεις που κατέχουν, τις γνώσεις και πείρα που έχουν επί τραπεζικών και/ή επιχειρηματικών και/ή οικονομικών θεμάτων, με άμεσο και/ή έμμεσο τρόπο να αποξενώσουν και/ή διαθέσουν περιουσιακά τους στοιχεία εφόσον δεν θα τους δεσμεύει τίποτα από το να μην ενεργήσουν με αυτό τον τρόπο,

(ε) το γεγονός ότι με την παρούσα υπόθεση εγείρονται θέματα αμέλειας, παράβασης καθηκόντων εμπιστοσύνης, καλής πίστης, απάτη, δόλος και/ή συνομωσία από μόνα τους είναι αρκετά για να ασκήσει το Σεβαστό σας Δικαστήριο τη διακριτική του ευχέρεια υπέρ της έκδοσης αυτών, εφόσον η ύπαρξη αυτών των στοιχείων ικανοποιεί ταυτόχρονα και την τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Νόμου 14/1960 (βλ. Norwich Union v. Eden πιο πάνω),

(στ) όσον αφορά τους ισχυρισμούς των Καθ’ ων η Αίτηση ότι γνώριζαν εδώ και καιρό ότι θα καταχωρείτο η παρούσα Αγωγή κι αν το ήθελαν μπορούσαν ανά πάσα στιγμή να είχαν ήδη αποξενώσει περιουσιακά τους στοιχεία, ευσεβάστως υποβάλλουμε ότι αυτό δεν αρκεί ώστε να οδηγήσει στην απόρριψη των διαταγμάτων. Προς υποστήριξη της θέσης αυτής, αναφορά γίνεται στην υπόθεση Madoff Securities πιο πάνω στην οποία τονίζεται ότι δεν είναι πειστικός και/ή καταλυτικός παράγοντας το γεγονός ότι ο Εναγόμενος έχει αλλάξει στάση και συμπεριφορά. Εξάλλου, ως αναφέρεται ανωτέρω, με μια απλή ανάγνωση των Ενστάσεων και των Ενόρκων Δηλώσεων που υποστηρίζουν τις Ενστάσεις των Καθ’ ων η Αίτηση 1, 2 και 3 δεν εγείρουν γεγονότα τα οποία αποδεικνύουν ότι δεν έπραξαν με αμέλεια και/ή κατά παράβαση των καθηκόντων τους, αλλά εγείρουν κυρίως θέματα μη αποκάλυψης εκ μέρους της Αιτήτριας, ισχυρισμός που δεν γίνεται αποδεχτός από την Αιτήτρια. Συνεπώς, η μη αντικρουόμενη με θετικά γεγονότα συμπεριφορά τους κατά τον ουσιώδη χρόνο είναι αρκετή για να ικανοποιήσει την τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Νόμου 14/1960 (βλ. Baldwin & Sons πιο πάνω),

(ζ) επιπλέον, το ποσό των χρημάτων που η Αιτήτρια αιτιολογημένα διεκδικεί είναι κολοσσιαίο. Συνεπώς, η μη ύπαρξη παγκόσμιου απαγορευτικού διατάγματος για τη διατήρηση των περιουσιακών στοιχειών των Καθ’ ων η Αίτηση, αναπόφευκτα υπό τις περιστάσεις θα αφήσει εκτεθειμένη την Αιτήτρια στο να μην είναι σε θέση σε μεταγενέστερο στάδιο να εκτελέσει Δικαστική απόφαση στα πλαίσια της παρούσας. Επιπρόσθετα το θέμα των αποζημιώσεων ως γίνεται αντιληπτό στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας είναι πολύπλοκο και εξειδικευμένο υπό τις περιστάσεις. Συνεπώς, ο οιοσδήποτε ισχυρισμός περί ικανοποίησης της Αιτήτριας μέσω αποζημιώσεων στο τέλος της Αγωγής, ευσεβάστως υποβάλλουμε ότι υπό τις περιστάσεις της παρούσας δεν μπορεί να δοθεί ουσιαστική βαρύτητα και αξία σε αυτόν.

222. Στη βάση των ανωτέρω, ευσεβάστως υποβάλλουμε ότι αν και είναι πλήρως αντιληπτό ότι η έκδοση διαταγμάτων μονομερώς είναι η εξαίρεση, το γεγονός ότι ενόψει των ανωτέρω στοιχείων έχουν εκφραστεί δικαιολογημένα φόβοι και ανησυχίες της Αιτήτριας ως προς την πιθανότητα αποξένωσης των περιουσιακών στοιχείων των Καθ’ ων η Αίτηση όπου δεν είναι σε ισχύ απαγορευτικό διάταγμα, αυτό συνιστά ιδιαίτερες περιστάσεις.

Πέραν όμως των ιδιαίτερων περιστάσεων, θα πρέπει να αναλογιστούμε ότι όπου δεν εκδιδόταν μονομερώς το εν λόγω διάταγμα, στη βάση των τεκμηριωμένων θέσεων της Αιτήτριας, υπήρχαν πολλές πιθανότητες η έκδοση του διατάγματος κατά την εξέταση του inter partes να καθίστατο άνευ αντικειμένου με αποτέλεσμα να εκθέτει την Αιτήτρια σε δυσμενέστατη θέση ως προς το αντικείμενο πλέον όλης της Αγωγής, εφόσον αυτό αφορά ένα κολοσσιαίο ποσό που ως γίνεται αντιληπτό θα υπάρχουν δυσκολίες στον υπολογισμό του, και ως τέτοιο θα πρέπει να προστατευθεί ώστε να είναι δυνατό σε μεταγενέστερο στάδιο να απονεμηθεί δικαιοσύνη.

Συνεπώς, οι Λόγοι Ένστασης 8, 9 και 15 των Καθ’ ων η Αίτηση 2 και 3 και οι Λόγοι Ένστασης 6 και 7 του Καθ’ ου η Αίτηση περί του ότι δεν συνέτρεχε οτιδήποτε που καθιστούσε την επέμβαση του Δικαστηρίου μονομερώς, απουσίαζε το κατεπείγον, δεν στοιχειοθετούνται εξαιρετικές περιστάσεις με αποτέλεσμα το Δικαστήριο να στερείται δικαιοδοσίας και ότι δεν ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις των άρθρων 4, 5 και 9 του Κεφ. 6, είναι αβάσιμοι, ατεκμηρίωτοι, γενικοί και αόριστοι και στερούν πραγματικού ερείσματος και ως τέτοιοι πρέπει να τύχουν της απόρριψης του Σεβαστού Δικαστηρίου.

223. Όσον αφορά τη θέση των Καθ’ ων η Αίτηση 1, 2 και 3, ως καταγράφεται στις παραγράφους 68-76 της Ένορκης Δήλωσης ΦΚ, περί του ότι γνώριζαν μέσα από δημοσιεύματα και αλληλογραφία για την ύπαρξη της Αγωγής, είναι παραπλανητική και αβάσιμη εφόσον είτε αυτή βασίζεται σε δημοσιεύματα και/ή αλληλογραφία που φέρουν ημερομηνία μεταγενέστερη της έκδοσης των διαταγμάτων, είτε σε έγγραφα που αναφέρονται σε ενδεχόμενα. Για δε το αξιόπιστο των επιστολών που φέρουν μεταγενέστερη ημερομηνίας από αυτή της έκδοσης των προσωρινών διαταγμάτων, οι οποίες παρουσιάζονται με σκοπό να επιβεβαιώσουν δήθεν το καλόπιστο των Καθ’ ων η Αίτηση, θα πρέπει να εξεταστεί με πάσα προσοχή από το Δικαστήριο. Σημειώνεται επίσης, ότι η θέση των Καθ’ ων η Αίτηση είναι ότι γνώριζαν για το ενδεχόμενο καταχώρησης Αγωγής και εντούτοις δεν αποξένωσαν στοιχεία μέχρι σήμερα. Πέραν του ότι αυτό δεν μπορεί να επιβεβαιωθεί με απτά στοιχεία, αναφέρουμε επίσης ότι καμία νύξη γίνεται εάν τα στοιχεία αυτά θα παραμείνουν ανέγγιχτα έως την πλήρη εξέταση της παρούσας Αγωγής που ως όλοι γνωρίζουμε δεν είναι θέμα μηνών ή ακόμη και λίγων χρόνων.

224. Εν πάση περιπτώσει η θέση των Καθ’ ων η Αίτηση 1, 2 και 3 ως καταγράφεται στην παράγραφο 2 του Τεκμηρίου ΦΚ1, ήτοι ότι δεν υπάρχει η παραμικρή πρόθεση αποξένωσης περιουσίας και ότι σκοπός των διαταγμάτων είναι να επιτύχουν μια επικοινωνιακή νίκη για πολιτικούς λόγους μας βρίσκει αντίθετους. Πέραν του ότι είναι αόριστες και γενικές αυτές οι θέσεις, αναφέρουμε ότι δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η ύπαρξη ενός διατάγματος δεν είναι απλά για να αποφευχθεί η πιθανότητα άμεσης αποξένωσης αλλά ταυτόχρονα για να αποφευχθεί η πιθανότητα αποξένωσης ανά πάσα στιγμή έως την πλήρη εκδίκαση της υπόθεσης. Συνεπώς η προστασία της διαδικασίας παρακοής διατάγματος πρέπει να είναι ανά πάσα στιγμή στο προσκήνιο.

225. Να σημειωθεί επίσης ότι από την εν γένει συμπεριφορά των Καθ’ ων η Αίτηση 1, 2 και 3 και ειδικότερα του Καθ’ ου η Αίτηση 1, ο οποίος προβαίνει σε δημόσιες δηλώσεις, απαντήσεις και επιστολές (βλ. για παράδειγμα την επιστολή του 14/2/2013 Τεκμήριο 121 στην Ένορκη Δήλωση Γλυκή), προκύπτει ότι δεν είχαν γνώση της παρούσας Αγωγής που είναι σημαντικός παράγοντας που το Δικαστήριο έλαβε υπόψη όταν εξέταζε μονομερώς την Αίτηση σε συνδυασμό με το χρόνο που καταχωρήθηκε αυτή.

226. Για δε τον ισχυρισμό τους ότι γνώριζαν από το πρώτο τρίμηνο του 2012 ότι υπήρχε σοβαρό ενδεχόμενο καταχώρησης αστικής αγωγής (βλ. Τεκμήριο ΦΚ1 της Ένορκης Δήλωσης ΦΚ, παράγραφο 5.2), αυτοί παραπέμπουν σε επιστολή ημερομηνίας 14.2.2013 και σε έγγραφα με μεταγενέστερη ημερομηνία της Αγωγής. Επίσης το κακόπιστο και παραπλανητικό των ισχυρισμών τους προκύπτει και από το γεγονός ότι χαρακτηρίζουν το δικαίωμα της Αιτήτριας να αξιώσει αποζημιώσεις ως αηθές και παράνομο. Σε ότι αφορά τη θέση τους ως καταγράφεται στην παράγραφο 5.2 του Τεκμηρίου ΦΚ1 της Ένορκης Δήλωσης ΦΚ, ότι εφόσον κοινοποιήθηκε η καταχωρηθείσα αγωγή εις ορισμένους Εναγομένους κάποιες μέρες πριν την έκδοση των Διαταγμάτων, ήταν εμφανές ότι ο Εναγόμενος 1 θα ελάμβανε γνώση. Σημειώνεται ότι η επίδοση έγινε μετά την έκδοση των Διαταγμάτων και όχι πριν την έκδοση των Διαταγμάτων, συνεπώς οι Καθ’ ων η Αίτηση 1, 2 και 3 ψεύδονται με σκοπό να παραπλανήσουν το Δικαστήριο.

227. Σε ότι αφορά τα αιτούμενα διατάγματα δια των οποίων ζητείται από τους Καθ’ ων η Αίτηση να δώσουν πληροφορίες για τα περιουσιακά τους στοιχεία, όπου κι αν βρίσκονται και όπως κι αν τηρούνται (άμεσα ή έμμεσα), αναφέρουμε ότι η Αιτήτρια δεν μπορεί να έχει ακριβή πληροφόρηση αναφορικά με τα περιουσιακά στοιχεία των Καθ’ ών η Αίτηση.

Για τις πληροφορίες που έχει εις γνώση της η Αιτήτρια όσον αφορά περιουσιακά στοιχεία των Καθ’ ων η Αίτηση, αναφορά γίνεται στην παράγραφο 252 της Ένορκης Δήλωσης Γλυκή. Όσον αφορά τον ισχυρισμό των Καθ’ ων η Αίτηση 1, 2 και 3 ότι η Αιτήτρια είναι σε θέση να γνωρίζει τα περιουσιακά στοιχεία των Καθ’ ων η Αίτηση, και συγκεκριμένα ότι η Αιτήτρια δεν αποκάλυψε ότι ο Καθ’ ου η Αίτηση 1, υποχρεούται να υποβάλλει τα σχετικά στοιχεία σε δήλωση «πόθεν έσχες» στις αρμόδιες Ελληνικές Αρχές και ότι ο Καθ’ ου η Αίτηση 3 έχει λάβει από την Αιτήτρια χρηματοδότηση οπότε η Αιτήτρια έχει στην κατοχή της σχετικά έγγραφα από τα οποία προκύπτουν τα εισοδήματα του και λοιπά περιουσιακά στοιχεία, αναφέρουμε ότι τα όσα η Αιτήτρια γνωρίζει και θα μπορούσε να γνωρίζει έχουν κατατεθεί στις Ένορκες Δηλώσεις που υποστηρίζουν την υπό κρίση Αίτηση.

Τώρα εάν οι Καθ’ ων η Αίτηση 1, 2 και 3 έχουν την ικανότητα, ως έχουν αποδείξει, να έχουν γνώση επί γεγονότων που υπό τις περιστάσεις δεν θα έπρεπε να τους επιτρέπετε να έχουν γνώση, π.χ. για το ποίο άτομο θα ορκιζόταν την Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την υπό κρίση Αίτηση, τότε αναφέρουμε ότι τα χαρακτηριστικά στον τρόπο που οι Καθ’ ων η Αίτηση λειτουργούν, ήτοι κατά παράβαση καθηκόντων, κακόπιστα και δόλια, δεν αποτελούν χαρακτηριστικά της Αιτήτριας.

228. Υπό το φως των ανωτέρω, η θέση της Αιτήτριας είναι ότι όλοι οι Καθ’ ων η Αίτηση έχουν σκοπίμως ενεργήσει κατά τρόπο που ήταν εντελώς επαίσχυντος και ο οποίος σχεδιάστηκε για να τους παρέχει ένα πολύ σημαντικό οικονομικό όφελος για τον εαυτό τους σε βάρος της Αιτήτριας. Έχουν επιδείξει παντελή έλλειψη ακεραιότητας και καλής πίστης. Συνεπώς τα πιο πάνω, ευσεβάστως υποβάλλουμε ότι συνιστούν ιδιαίτερες περιστάσεις που επιτρέπουν την έκδοση των διαταγμάτων μονομερώς.

229. Πέραν του ισχυρισμού των Καθ’ ων η Αίτηση 1, 2 και 3 ότι δεν ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 9 του Κεφ. 6, επεκτείνουν τον πιο πάνω ισχυρισμό τους και στο άρθρο 5 του Κεφ. 6.

230. Το άρθρο 5 του Κεφ. 6 προβλέπει τα ακόλουθα:

«(1) Οποιοδήποτε δικαστήριο ενώπιον του οποίου εκκρεμεί αγωγή για χρέος ή αποζημιώσεις, μπορεί, οποτεδήποτε μετά την καταχώρηση της αγωγής, με διάταγμα του να διατάξει όπως ο εναγόμενος παρεμποδισθεί από του να αποχωρισθεί τόσου μέρους της ακίνητης περιουσίας που βρίσκεται γραμμένη στο όνομα του ή για την οποία έχει δυνάμει νόμου δικαίωμα να εγγραφεί ως ιδιοκτήτης, όσο κατά τη γνώμη του δικαστηρίου θα είναι αρκετό για να ικανοποιηθεί η απαίτηση του ενάγοντα μαζί με τα έξοδα του στην αγωγή.

(2) Κανένα τέτοιο διάταγμα δεν θα εκδίδεται εκτός αν φαίνεται στο δικαστήριο ότι ο ενάγοντας έχει καλή βάση αγωγής και ότι με την πώληση ή τη μεταβίβαση της περιουσίας σε οποιοδήποτε τρίτο πρόσωπο είναι πιθανό ότι ο ενάγοντας μπορεί να παρεμποδισθεί στο να επιτύχει ικανοποίηση της απόφασης του Δικαστηρίου αν αυτή εκδιδόταν υπέρ του.»

231. Τα εξής σημαντικά στοιχεία προκύπτουν από τη νομολογία σε σχέση με το άρθρο 5 του Κεφ. 6:

α) Ο όρος καλή βάση αγωγής που τον βρίσκουμε στο άρθρο 5 του Κεφ. 6 έχει την ίδια έννοια με τον όρο σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση που τίθεται στην επιφύλαξη του άρθρου 32(1) του Ν.14/60 (βλ. υπόθεση Τσιολάκκη πιο πάνω).

β) Για δε την απαίτηση του άρθρου 5 να υπάρχει πιθανότητα να εμποδιστεί ο Ενάγων στην ικανοποίηση δικαστικής απόφασης που τυχόν θα εκδοθεί υπέρ του εάν δεν εκδοθεί παρεμπίπτον διάταγμα, αντιστοιχεί στην τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Νόμου 14/1960 ήτοι τη δυσκολία ή αδυναμία απονομής πλήρους δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο (Βλ. C. Phasarias πιο πάνω στη σελίδα 789).

γ) Διάταγμα με βάση το άρθρο 5 μπορεί να εκδοθεί επίσης και δυνάμει του άρθρου 32 του Ν.14/60 αλλά σε τέτοια περίπτωση πρέπει να ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις που τίθενται στα δυο άρθρα στο βαθμό που διαφέρουν. Σε σχέση με το σημείο αυτό το εξής απόσπασμα από τη Lakatamitis v. Theodorou (1983) 1(B) C.L.R. 520 είναι χρήσιμο:

“Law 14/60 is a Law containing, inter alia, general provisions about the jurisdiction and powers of the Courts of the Republic and one of such powers is that granted by means of its section 32. On the other hand section 5 of Cap. 6 is a provision of a specific nature. We see no reason, as at present advised, why an order of the nature envisaged by section 5 if Cap 6 cannot be made, also, under section 32 of Law 14/60, and, especially, simultaneously under both section 32 of Law 14/60 and section 5 of Cap. 6.

… … … … … … … … … … … … … … it is possible to make under section 5 of Cap. 6 and section 32 of Law 14/60 an order such as that envisaged by section 5 of Cap. 6. But, in making such an order under section 32, the specific criteria laid down in section 5 should be, also, taken into account in so far as they do not coincide with the criteria set out in the said section 32.

In the present case the trial Court proceeded to examine whether the criteria laid down by section 32 of Law 14/60 were satisfied, but it did not make any finding at all as regards a very important specific criterion in section 5, namely whether or not if the interim order was not made absolute it was probable that the respondent, as plaintiff, might be hindered in obtaining satisfaction of the judgment of the trial Court if given later in his favour.

It follows from the foregoing that the discretionary powers of the trial Court were exercised in a defective manner, in that a most material consideration was not duly weighed, and for this reason we have decided to set aside its appealed from decision and to order that the question of whether the interim order which was made ex parte should remain in force until the determination of the action concerned has to be retried, necessarily by a differently constituted bench of the District Court of Nicosia.

As a result this appeal is allowed with costs.”

232. Ευσεβάστως υποβάλλουμε ότι υπό τις περιστάσεις και τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης, όλες οι προϋποθέσεις έκδοσης των αιτούμενων διαταγμάτων για να προστατευτούν κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο τα συμφέροντα της Αιτήτριας, η οποία έχει οδηγηθεί στη γνωστή σ’ όλους μας στην Κύπρο - και όχι μόνο - δεινή κατάσταση που αντιμετωπίζει, συντρέχουν σωρευτικά. Υφίστανται δε εκείνες οι εξαιρετικές και ειδικές περιστάσεις που το Δικαστήριο δικαιολογείται μάλιστα να εκδώσει τα διατάγματα μονομερώς. Συνεπώς, στη βάση των όσων αναφέρονται πιο πάνω στις Ενότητες Γ.1, Γ.2 και Γ.3, ευσεβάστως υποβάλλουμε ότι οι Λόγοι Ένστασης 13, 20, 21 και 23 των Καθ’ ων η Αίτηση 2 και 3 και οι Λόγοι Ένστασης 11 και 13 του Καθ’ ου η Αίτηση 1 περί του ότι δεν ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 32, ότι η Αιτήτρια απέτυχε να καταδείξει ισχυρή αιτία αγωγής και/ή εξαιρετικές περιστάσεις, πραγματικό κίνδυνο αποξένωσης των περιουσιακών στοιχείων των Καθ’ ων η Αίτηση και ότι κινδυνεύουν να υποστούν ανεπανόρθωτη ζημιά αν δεν οριστικοποιηθούν τα Διατάγματα, υπό τις περιστάσεις, είναι αβάσιμοι, ατεκμηρίωτοι, γενικοί, αόριστοι και στερούν πραγματικού υποβάθρου και ως τέτοιοι θα πρέπει να τύχουν της απόρριψης του Σεβαστού Δικαστηρίου.

233. Γίνεται εύκολα αντιληπτό στον καθένα που διαβάζει την Ένορκη Δήλωση Γλυκή ότι η παρούσα υπόθεση είναι εξαιρετικά πολύπλοκη και η προετοιμασία της υπό κρίση Αίτησης απαίτησε σκληρή και επίπονη προσπάθεια από την Αιήτρια. Έπρεπε να συνεργαστούν πάρα πολλά πρόσωπα εντός και εκτός της Αιτήτριας – στην Ελλάδα και στην Κύπρο – για να πάρει την τελική της μορφή.

234. Ο δε χρόνος καταχώρησης της επιμηκύνθηκε λίγο περισσότερο λόγω των γεγονότων με την παραίτηση του τελευταίου Διοικητικού Συμβουλίου ενόψει του διορισμού της Ειδικής Διαχειρίστριας στις 25.3.2013, την πώληση των εργασιών της Αιτήτριας στην Ελλάδα στην Τράπεζα Πειραιώς στις 26.3.2013 (ΚΔΠ 96/2013) και τα διατάγματα της Κεντρικής Τράπεζας για την εξυγίανση των δύο μεγαλύτερων Τραπεζών στις 29.3.2013 (ΚΔΠ 103 ΚΑΙ 104/2013).

235. Τα τελευταία μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου της Αιτήτριας (στο οποίο δεν περιλαμβάνονταν οιοιδήποτε εκ των Καθ’ ων η Αίτηση) διορίστηκαν στις θέσεις τους μετά που η Κυπριακή Δημοκρατία αποφάσισε να ενεργήσει ως ανάδοχος για την έκδοση νέων μετοχών αξίας €1.8δις από την Αιτήτρια (βλ. παράγραφο 2(α) της Ένορκης Δήλωσης Γλυκή). Η απόφαση της Κυπριακής Δημοκρατίας για στήριξη της Αιτήτριας λήφθηκε στις 18.5.2012.

236. Ήταν η εν λόγω νέα διοίκηση που ζήτησε όπως διενεργηθεί έρευνα για τις πράξεις της προηγούμενης διοίκησης. Πρέπει να σημειωθεί ότι από την αποχώρηση των Καθ’ ων η Αίτηση μέχρι και την ανάληψη της νέας διοίκησης κατά τον Μάιο του 2012, πρωταρχικό μέλημα ήταν η διασφάλιση της βιωσιμότητας της Τράπεζας παρά η έρευνα για τις αξιόποινες πράξεις της προηγούμενης διοίκησης.

237. Μετέπειτα, όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά στην παράγραφο 247 της Ένορκης Δήλωσης Γλυκή, ενόψει της συνολικής αντικατάστασης του Διοικητικού Συμβουλίου της Αιτήτριας μετά τα γνωστά γεγονότα του Μαΐου 2012 (δηλαδή της απόφασης της Κυπριακής Δημοκρατίας να παρέχει στήριξη στην Αιτήτριας και να διασφαλίσει την ομαλότητα του χρηματοπιστωτικού συστήματος της Κύπρου μέσω της αναδοχής και της μετέπειτα κατά πλειοψηφικό τρόπο συμμετοχής στο μετοχικό κεφάλαιο της) το Διοικητικό Συμβούλιο υπό τη νέα του σύνθεση κλήθηκε πρώτα να εξοικειωθεί για τα τόσα πολλά και σημαντικά εκκρεμούντα (οικονομικά) ζητήματα του Ομίλου της Αιτήτριας. Την ίδια στιγμή καλείτο να λαμβάνει πάνω σε καθημερινή βάση σημαντικές αποφάσεις που απαιτούσαν συνεχή μελέτη και σχεδιασμό.

238. Παράλληλα, το νέο Διοικητικό Συμβούλιο ανέλαβε μαζί με τους δικηγόρους της Αιτήτριας το εξαιρετικά δύσκολο έργο να αντιληφθεί ακριβώς τι είχε συμβεί σε σχέση με την παρούσα υπόθεση και να συλλέξει όσες περισσότερες πληροφορίες και μαρτυρία ήταν δυνατό. Ενόψει του ότι η αγωγή αφορά αξιώσεις εναντίον της πρώην διοίκησης μιας τράπεζας, το Δικαστήριο μπορεί να αντιληφθεί τις δυσκολίες που αντιμετώπισε η Αιτήτρια κατά την έρευνα τόσο από πλευράς εντοπισμού των αναγκαίων εγγράφων αλλά και ανάλυση και διακρίβωση των γεγονότων και πιστοδοτικών εγκρίσεων που έλαβαν χώρα την περίοδο που οι Καθ’ ων η Αίτηση κινούσαν τα νήματα στην Τράπεζα.

239. Όταν η παρούσα αγωγή καταχωρήθηκε με το υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο γενικώς οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα στις 26.11.2012 μετά τις αρχικές έρευνες που διενεργήθηκαν για περίοδο 5-6 μηνών με την συνδρομή και ξένων συμβούλων, η Αιτήτρια είχε σχηματίσει την άποψη ότι είχαν βάσιμη και καλή υπόθεση εναντίον των 11 προσώπων που τότε αναφέρονταν στην Αγωγή με βάση τα αναφερόμενα αγώγιμα δικαιώματα.

240. Την ίδια στιγμή, η Αιτήτρια σκέφτηκε ότι θα έπρεπε να εξασφαλίσει ότι θα έπρεπε παράλληλα να υπάρχει το μέγιστο δυνατό αντίκρισμα για να ικανοποιηθεί μια απόφαση κατά των αρχικών 11 Εναγομένων. Αυτό βεβαίως θα επιτυγχανόταν με διάταγμα του τύπου που η Αιτήτρια ζητά με την υπό κρίση Αίτησης της κατά των Καθ’ ων η Αίτηση.

241. Έχοντας κυρίως υπόψη τον τρόπο με τον οποίο οι Καθ’ ων η Αίτηση ενεργούσαν και τις ειδικές περιστάσεις της όλης υπόθεσης, μια τέτοια αίτηση θα έπρεπε να καταχωρηθεί μονομερώς αλλά συνάμα έπρεπε να διασφαλιστεί τόσο μαρτυρικό υλικό ώστε να είναι αρκετό για να προωθηθεί με αξιώσεις η υπό κρίση Αίτηση. Κρίθηκε δε ότι η Αιτήτρια θα έπρεπε να επεκτείνει περαιτέρω τις έρευνες της με συγκεκριμένο τρόπο και προς συγκεκριμένη κατεύθυνση αναφορικά με κάποια από τα ζητήματα και επίσης να εξασφαλίσει περαιτέρω πληροφορίες και αποδεικτικά στοιχεία σε σχέση με διάφορα ζητήματα για τα οποία ένοιωθαν ότι χρειαζόταν περισσότερη σε βάθος έρευνα.

242. Αυτή η περαιτέρω προσπάθεια οδήγησε στην ανάγκη τροποποίησης του υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Κλητήριου Εντάλματος για να προστεθεί η MIG ως Εναγόμενη 12 και επίσης να συμπεριληφθεί το αγώγιμο δικαίωμα του δόλου. Αυτή η εξέλιξη ήταν το αποτέλεσμα της πιο ενδελεχούς έρευνας που θεωρήθηκε ότι έπρεπε να γίνει ώστε να εξακριβωθούν τα σχετικά γεγονότα σε τέτοιο βαθμό απόδειξης που απαιτείται για τους σκοπούς αυτού του αγώγιμου δικαιώματος.

243. Στη βάση των όσων έχουμε αναφέρει ανωτέρω, η Αιτήτρια έχει εξηγήσει πλήρως για ποίους λόγους υπήρξε η χρονική διαφορά μεταξύ της καταχώρησης της Αγωγής και της καταχώρησης της υπό κρίση Αίτησης. Συνεπώς, δεν τίθεται θέμα ότι η υπό κρίση Αίτηση δεν προωθήθηκε εντός εύλογου χρόνου. Προς υποστήριξη της θέσης μας αυτής αναφορά γίνεται στο Σύγγραμμα Gee: Commercial Injunctions (5th Edition 2004) όπου στην παράγραφο 8.006 αναφέρονται τα εξής:

"..Freezing relief must be sought with reasonable promptness, once all the facts and matters on which the application is to be founded are known to the claimant. The failure to make the application until several weeks may suggest to the court that the motive in seeking the relief is not to protect the claimant's position, but instead to put pressure on the defendant. This may lead to a refusal to grant the injunction. This should not be the case, however, if the delay arose because the claimant was investigating maters relevant to the application, with a view to ensuring that he had sufficient information to support his case and that he had complied with his duty to make full disclosure of all relevant facts and matters. This is of particular relevance in cases in which the claimant is a large organization and several people are involved as sources of information..,”

244. Σε ότι αφορά την περίπτωση που παρουσιάζεται καθυστέρηση μετά την καταχώριση της Αγωγής, σχετική είναι υπόθεση Γεώργιου Χριστοδούλου κ.α. ν. Antonious MFM Vraets (1999) 1 ΑΑΔ 1475 στην οποία λέχθηκε ότι:

«…Το κρίσιμο στοιχείο για την αίτηση δεν ήταν επομένως ο χρόνος έγερσης της αιτίας αγωγής αλλά ο χρόνος πληροφόρησης του εφεσίβλητου για τη δυνατότητα του να επιτύχει την ενδιάμεση αυτή θεραπεία…». Στην περίπτωση μας, όπως εξηγούμε πιο πάνω, αυτή η δυνατότητα υποβολής του αιτήματος με επιτυχία προέκυψε, ως εξηγεί η Αιτήτρια σε μεταγενέστερο στάδιο και μόλις αυτό έγινε κατορθωτό υποβλήθηκε και η υπό κρίση Αίτηση.

245. Στην πρόσφατη Αγγλική απόφαση Elektromotive Group ltd v Pan [2012] All ER (D) 231 (Oct) λέχθηκαν τα εξής αναφορικά με τον παράγοντα χρόνο και καθυστέρηση στην προώθηση μιας αίτησης για προσωρινό διάταγμα τύπου Mareva:

“...h. As to delay in making the application, the relevant principles and considerations are to be found in three cases viz:

i. Arena Corporation Ltd v Peter Schroeder [2003] EWHC] 1089 (Ch) at paragraph 213 in particular at sub-paragraphs (5) and (6) where the Deputy Judge stated as follows:

“(5) The Court should assess the importance and significance to the outcome of the application for an injunction of the matters which were not disclosed to the Court. In making this assessment, the fact that the judge might have made the order anyway is of little if any importance.

(6) The Court can weigh the merits of the plaintiff's claim, but should not conduct a simple balancing exercise in which the strength of the plaintiff's case is allowed to undermine the policy objective of the principle.”

ii. Fiona Trust Holding Corporation v Privalov & Ors [2007] EWHC 217 (Comm) where David Steel J stated as follows:

“69. There is no doubt that the fact of the failure to make an earlier application against Mr. Skarga is a material consideration vis a vis the application against him. There are in this context two particular considerations:

a) The delay clearly raises the question whether the Claimant really needs an injunction pending trial: in short the delay may give rise to the provisional conclusion that the risk of secretion had already accrued.

b) Nonetheless, the applicant is entitled to take up time in making reasonable enquiries prior to launching an application, the more so where the nature of his case is based on fraudulent or dishonest activity (see Grupo Torras v Al-Sabah, C/A, 16 February 1994): the fact that thereafter the application is made inter partes is scarcely prejudicial to the respondent.

70. Furthermore it has to be borne in mind that the rationale for a freezing order is not so much the risk of dissipation as such, but the risk that a judgment in favour of Claimants would remain unsatisfied either because of dissipation or secretion or dispersal: see Mercedes Benz AG v. Leiduck [1996] AC 284. I accept that delay is potentially a significant discretionary consideration but much depends on the individual facts of each case.

71. Furthermore it strikes me that the Claimants are quite properly focusing on the requirements in the draft orders for disclosure by Mr Skarga and Mr Nikitin of their assets. In practical terms, the world-wide freezing order is ancillary to the disclosure order: see Grupo Torras v Al – Sabah, ante.”

iii. Cherney v Neuman [2009] EWHC 1743 (Ch) at paragraph 77 where HH Judge Waksman summarised certain general points that may be made about delay in the context of freezing orders and stated at sub-paragraph 5 as follows:

"(5) In such circumstances, the direct consequences of delay may be two-fold:

(a) If a delay at this stage is prolonged and there is no justification for it, it can amount to evidence that the claimant does not genuinely believe that there is a real risk of dissipation which requires to be safeguarded against by an injunction – or that the factors said to demonstrate such a risk are not as persuasive as they first appear;

(b) But also, if in truth there was a real risk of dissipation, a fortiori that risk has been present since at least the issue of proceedings and would have been likely to materialise in the form of actual dissipation or secretion at any time thereafter. There is no reason why, on this hypothesis, the defendant should wait before dissipating or only dissipate once he has notice of the application for an injunction. And in any event even if he was not spurred into action before the making of the application the dissipation could be completed before that application was heard. If so, any injunctive relief then to be granted is likely to be pointless and therefore unjustified. Of course it could be argued (and has been argued by Mr Jones here) that an applicant in this position would simply have to accept that if some or most of the assets have already been dissipated or secreted the protection now available to him is much diminished but that he should still be entitled to freeze what he can, as it were. That was an argument which found favour with Staughton LJ in Galadari (supra) though this formed no part of his decision. No doubt much will turn on the facts of each case, including the nature of the defendant's likely assets, but in my view, the Court should be wary of acceding to arguments of this kind when, on the face of things, the necessity for or usefulness of the freezing injunction now being sought is speculative at best…”

246. Ποιο είναι όμως το σχετικό χρονικό σημείο στο οποίο το Δικαστήριο πρέπει να ανατρέξει για να αποφασίσει κατά πόσο παρείχετο στον αιτητή η δυνατότητα κίνησης των νενομισμένων διαδικασιών προς γνωστοποίηση του αιτήματος του στον αντίδικο του; Η νομολογία απαντά στο ερώτημα αυτό στην Χριστοδούλου v. Vraets (1999) 1 Α.Α.Δ. 1475 με τα εξής: «... το κρίσιμο στοιχείο για την αίτηση δεν ήταν ο χρόνος έγερσης της αιτίας αγωγής αλλά ο χρόνος πληροφόρησης του εφεσίβλητου για τη δυνατότητα του να επιτύχει την ενδιάμεση θεραπεία.»

247. Το τι προκύπτει από τα πιο πάνω είναι ότι ένας διάδικος που αιτείται μονομερώς θεραπεία από το Δικαστήριο πρέπει να προσκομίσει μαρτυρία σχετικά με την χρονική στιγμή κατά την οποία περιήλθαν στην γνώση του τα γεγονότα τα οποία επικαλείται και να αποδείξει ότι κατά την εν λόγω χρονική στιγμή δεν του παρείχετο η δυνατότητα να κινήσει τις νενομισμένες διαδικασίες.

248. Στην Akcin? Bendrov? Bankas Snoras (in bankruptcy) v Anton [2013] EWHC 131 (Comm), [2013] All ER (D) 49 (Feb) που τα γεγονότα της προσομοιάζουν εκπληκτικά με τα γεγονότα της παρούσας υιοθετήθηκε η Εktromotive Group ltd v Pan πιο πάνω και το Δικαστήριο διέταξε την συνέχιση της ισχύος του διατάγματος παρόλη την καθυστέρηση αρκετών μηνών στην καταχώριση σχετικής αίτησης από τον Παραλήπτη της τράπεζας Akcinė Bendrovė Bankas Snoras εναντίον του Mr Antonov, πρώην μετόχου και Προέδρου της, για κατάχρηση της θέσης του. Λέχθηκαν τα εξής σε σχέση με την αίτηση, στα πλαίσια της οποίας εξασφαλίστηκε διάταγμα τύπου Mareva στις 18/5/2012, δηλαδή πέραν των (5) μηνών μετά τον διορισμό του Παραλήπτη στις 7/12/2011.

[4] On 24 November 2011, the Central Bank applied to the Vilnius District Court to initiate bankruptcy proceedings against the Bank. The Central Bank contended that, based on the work that it had done previously, and the further investigations undertaken by the Temporary Administrator, it had become apparent that a significant proportion of the assets recorded in the Bank's balance sheet were not available to it and that, accordingly, the Bank was insolvent. On 7 December 2011, the Bank's moratorium and temporary administration came to an end, and the Vilnius District Court issued an order opening bankruptcy proceedings in respect of the Bank (the "Bankruptcy Proceedings"). Pursuant to the terms of the order, Neil Cooper, a Chartered Certified Accountant and a licensed Insolvency Practitioner, and partner in the firm of Zolfo Cooper ("Mr Cooper" or "the Bankruptcy Administrator"), was appointed bankruptcy administrator of the Bank. Upon the making of the order, Mr Cooper, in his capacity as such, assumed control of the day-to-day running of the Bank pursuant to art 85 of the Law on Banks. The Bank contends that its total deficiency amounts to approximately £1 billion.

[5] Mr Antonov, who is (or was) a Russian banker and entrepreneur, now lives in the United Kingdom with his wife and two children, pursuant to indefinite leave given to him to remain in this country. In 2003, with the support of the Central Bank, he acquired 68.1% of the Bank, which he retained until its nationalisation in 2011. He became Chairman of the Supervisory Board of Bank.

[6] In these proceedings, the Bank contends that one of the principal causes of its insolvency was the misuse and misappropriation of its assets by Mr Antonov and by the former president of the Bank, the second Defendant, Raimondas Baranauskas ("Mr Baranauskas"), who owned 25.31% of the ordinary shares in Snoras Bank prior to its nationalization in late 2011. The Bank contends that a considerable amount of forensic accounting work, completed since the appointment of Mr Cooper, demonstrates a large scale abuse by Mr Antonov of his position as Chairman and the apparent misappropriation or misuse by him and by Mr Baranauskas, in breach of their duties under Lithuanian law, of assets totalling (to date) Eur492 million.

[7] The Bank's civil claims for breach of duty have been brought in England on the basis that Mr Antonov resides and is domiciled here. Mr Antonov has served an acknowledgment of service and is not contesting the jurisdiction of this court. The Bank did not apply to make Mr Baranauskas subject to the WWFO, on the basis that his assets were located mainly in Lithuania and therefore covered by the freezing order in place in that country. Mr Baranauskas has been served with proceedings in this case and has indicated that he intends to challenge jurisdiction.

[8] A European arrest warrant ("EAW") has been issued against Mr Antonov and Mr Baranauskas, and the Lithuanian prosecuting authorities are seeking their extradition to Lithuania in connection with a criminal investigation taking place there into the conduct of the affairs of the Bank. Both men are resisting extradition.

[9] The Lithuanian Government acting through the Deposit Insurance Fund ("the DIF"), a state owned entity, has guaranteed deposits in the Bank of up to Eur100,000 (Latvian Lira ("LTL") 345,280), per depositor. DIF has compensated depositors in amounts totalling in excess of LTL 4 billion, thereby making the Lithuanian Government the largest creditor in the Bank's bankruptcy by a considerable margin.

THE BANK'S CLAIMS IN THESE PROCEEDINGS

[10] The Bank's claim against Mr Antonov and Mr Baranauskas for misappropriation and breach of duties owed to the Bank under Lithuanian law is for a total of approximately Euros 500 million. The claim is based on four principal allegations:

«…DELAY

[68] Delay in making an application for a freezing order is potentially relevant to whether or not the relief ought to be granted. The relevant authorities in this regard were recently summarized by Eder J in Elektromotive Group v Pan [2012] EWHC 2742 (QB) at 33(h). Delay may impact on whether relief should be granted (or should have been granted) on the basis that it raises the question as to whether there really is an ongoing risk of dissipation and a need for an injunction because secretion may already have occurred.

[69] This was an issue that was clearly addressed before Teare J Although Mr Cooper was appointed as Bankruptcy Administrator in early December 2011, I am not surprised that it was only many months later that he was in a position to bring the current proceedings against Mr Antonov. From a largely standing start, his forensic team had to reconstruct the Bank's books and records and ascertain the true position, to the extent it was not recorded in the existing records. The evidence demonstrated that uncovering the detail of the wrongdoing was a significant task. The Bank was clearly entitled and required to make proper enquiries into a claim of fraudulent misappropriation, before launching an application for a WWFO in this jurisdiction. Moreover, as the evidence demonstrated, the issue in relation to obtaining a properly supported cross-undertaking in damages took some time to resolve and required an application at the beginning of April to the Lithuanian court.

[70] Teare J's attention was specifically drawn to the delay in making the application. He was also told that:

i) the Application had, in the circumstances, been made as soon as reasonably practicable;

ii) whilst there was plainly a risk that Mr Antonov would have dissipated assets, litigation in England involving a WWFO might well be unexpected; and

iii) it would assist in preventing any further dissipation and also provide a mechanism to identify Mr Antonov's global assets.

….

[71] I conclude that the fact that the Bank did not make the application for the WWFO until May 2012 is no reason for not continuing the injunctions.

249. Έτσι και στην παρούσα υπόθεση, η Αιτήτρια προχώρησε αμέσως μετά που (α) ήταν σε θέση να ερευνήσει την εξαιρετικά πολύπλοκη αυτή υπόθεση αφού πρώτα όλοι οι πρώην Διοικητικού Σύμβουλοι εγκατέλειψαν μέχρι τα μέσα του 2012 τις θέσεις που κατείχαν (β) επισυνέβη η αναταραχή λόγω των μέτρων εξυγίανσης και του διορισμού της Ειδικής Διαχειρίστριας μέσα στον Μάρτιο του 2013 (γ) διορίστηκαν από την Ειδική Διαχειρίστρια πρόσθετοι δικηγόροι της Αιτήτριας και (δ) η Αιτήτρια προέβηκε στην τροποποίηση κατά την 29/4/2013 για να προστεθεί και το αγώγιμο δικαίωμα το δόλου/απάτης.

250. Στη βάση των όσων αναφέρονται ανωτέρω, αν και η «καθυστέρηση» ως ισχυρίζονται οι Καθ’ ων η Αίτηση 1, 2 και 3 εγείρει ερωτήματα ως προς την αναγκαιότητα των αιτούμενων διαταγμάτων, ενόψει του χρόνου που είχε παρέλθει από την ημερομηνία καταχώρησης της Αγωγής μέχρι την ημερομηνία καταχώρησης της υπό κρίση Αίτησης, θέση μας είναι ότι έχοντας υπόψη τον τρόπο με τον οποίο οι Καθ’ ων η Αίτηση ενεργούσαν και τις ειδικές περιστάσεις της όλης υπόθεσης, μια τέτοια αίτηση παρά το χρόνο που παρήλθε, έπρεπε να καταχωρηθεί μονομερώς. Πέραν του ότι ο χρόνος που παρήλθε περιελάμβανε γεγονότα όπως ο διορισμός του Νέου Διοικητικού Συμβουλίου, τα γεγονότα της 15ης Μαρτίου 2013 περιελάμβανε επίσης ενέργειες εκ μέρους της Αιτήτριας ώστε παρά τα εμπόδια που είχε να αντιμετωπίσει στη βάση των πιο πάνω να διασφαλιστεί επίσης το μαρτυρικό υλικό ώστε να είναι αρκετό για να προωθηθεί με αξιώσεις η υπό κρίση Αίτηση (βλ. Elektromotive Group Ltd πιο πάνω).

251. Ενόψει του ότι η υπό κρίση Αίτηση καταχωρήθηκε μόλις αυτό ήταν δυνατό και ότι ακόμη κι αν παρήλθε κάποιος χρόνος μεταξύ της ημερομηνίας καταχώρησης της Αγωγής μέχρι την καταχώρηση της υπό κρίση Αίτησης, θέση μας είναι ότι δεν θα πρέπει να οδηγήσει στην ακύρωση των Διαταγμάτων εφόσον τα Διατάγματα συνεχίζουν μέχρι σήμερα να έχουν αντικείμενο εφόσον αυτά πέραν του ότι θα παρεμποδίσουν την οιαδήποτε αποξένωση από την ημερομηνία έκδοσής τους παρέχουν επίσης ένα μηχανισμό για την αναγνώριση των περιουσιακών στοιχείων των Καθ’ ων η Αίτηση (βασικό στοιχείο για την υπό κρίση Αίτηση).

252. Στη βάση των όσων έχουν αναφερθεί ανωτέρω, ευσεβάστως υποβάλλουμε ότι ο Λόγος Ένστασης 7 των Καθ’ ων η Αίτηση 2 και 3 και ο Λόγος Ένστασης 5 του Καθ’ ου η Αίτηση 1 περί του ότι η Αίτηση υποβλήθηκε πολύ καθυστερημένα και ουδείς βάσιμος λόγος προβλήθηκε από την Αιτήτρια που να δικαιολογεί την υπέρμετρη καθυστέρηση, είναι παραπλανητικοί, αβάσιμοι και ατεκμηρίωτοι υπό τις περιστάσεις και ως τέτοιοι πρέπει να τύχουν της απόρριψης του Δικαστηρίου.»

Έχοντας κατά νου τα ανωτέρω στην ολότητά τους:

Είναι γεγονός ότι η αγωγή καταχωρίστηκε στις 26/11/2012 και η επίδικη αίτηση στις 29/4/2013. Είναι όμως επίσης γεγονός ότι πρόκειται για μια εξαιρετικά πολύπλοκη υπόθεση η οποία καλύπτει ένα ευρύτατο φάσμα καταστάσεων και γεγονότων. Δεν πρόκειται για μια συνηθισμένη εμπορική διαφορά. Πέραν τούτου θα πρέπει να ληφθεί υπόψη το ιστορικό όπου εντάσσεται η όλη προσπάθεια λήψης δικαστικών μέτρων σε μια περίοδο που χαρακτηρίζεται από πρωτοφανή και τεράστια προβλήματα με αποκορύφωμα την τελική κατάρρευση της Λαϊκής Τράπεζας. Υπό το σύνολο των περιστάσεων και με το δέοντα σεβασμό κρίνεται αβάσιμη η εισήγηση των εναγομένων ότι η συλλογή πληροφοριών για τα όσα τους αποδίδονται ήταν πολύ εύκολη. Οι εξηγήσεις περί του αντιθέτου που έδωσαν οι ενάγοντες είναι καθόλα πειστικές.

Η εξέταση των εκατέρωθεν θέσεων θα πρέπει να γίνει υπό το φως αυτής της ιδιαιτερότητας της υπόθεσης και υπό το πρίσμα της νομολογιακής διαπίστωσης ότι το στοιχείο του χρόνου δεν είναι ο μόνος παράγοντας, εφόσον ο ίδιος ο νόμος θέτει ως προϋπόθεση και «οποιαδήποτε άλλη ιδιαίτερη περίσταση», όπως είναι ο κίνδυνος η επίδοση της αίτησης να αποτελέσει το έναυσμα για αποξένωση περιουσίας (Αποστόλου ν. Ιωάννου ανωτέρω). Το σχετικό νομολογιακό πλαίσιο συμπληρώνεται μέσα από τις αποφάσεις στις οποίες παρέπεμψε ανωτέρω ο ευπαίδευτος δικηγόρος των αιτητών (ιδιαίτερα στις παραγράφους 210-217 της αγόρευσής του) του οποίου αποδέχομαι τις εισηγήσεις που συσχετίζουν τις υπό κρίσεις περιστάσεις με την εν λόγω νομολογία (παράγραφοι 118-221) και των οποίων η επί λέξει παράθεση ανωτέρω καθιστά περιττή την επανάληψη έστω και υπό μορφή σύνοψης.

Σε ό,τι αφορά το ζήτημα με την ημερομηνία στο Τεκμήριο 10, οι καθ’ ων η αίτηση εισηγούνται ότι ο ισχυρισμός στη συμπληρωματική ένορκη δήλωση Αντωνιάδου ότι η ημερομηνία είναι λανθασμένη είναι ψευδής και επιχειρηματολόγησαν προς υποστήριξη αυτής της εισήγησης. Όμως, η κα Αντωνιάδου δεν αντεξετάστηκε γι’ αυτό το θέμα όπως θα έπρεπε εάν όντως είναι σημαντικό.

Σε ό,τι αφορά τον ισχυρισμό ότι οι καθ’ ων η αίτηση γνώριζαν την ύπαρξη της αγωγής διαπιστώνεται προσπάθεια του ενόρκως δηλούντος για θεμελίωση του ισχυρισμού αυτού κατά τρόπο ατυχή ή και παραπλανητικό, όπως είναι η εισήγηση των εναγόντων. Επικαλείται λ.χ. ο Φ. Καρατζένης ως ένα τέτοιο στοιχείο το τηλεμήνυμα του εναγόμενου 6 προς τους καθ’ ων η αίτηση λέγοντας ότι με αυτό τους πληροφόρησε για την ύπαρξη της αγωγής (παράγραφος 70 ένορκης δήλωσης Καρατζένη).

Όμως, όπως ο ίδιος ο Φ. Καρατζένης αναφέρει, αυτό έγινε μετά την επίδοση της αγωγής στον εναγόμενο 6 στις 16/5/2013 η οποία είναι και η ημερομηνία του τηλεμηνύματος (τεκμήριο 13 ΦΚ). Πρόκειται συνεπώς για γνώση που αποκτήθηκε μετά την καταχώριση της αγωγής και μετά την έκδοση του διατάγματος. Άλλο στοιχείο που παραθέτει ο Φ.

Καρατζένης είναι συνέντευξη του προέδρου της Επιτροπής Οικονομικών της Βουλής των Αντιπροσώπων (τεκμήριο 12 ΦΚ) λέγοντας ότι οι εναγόμενοι είχαν πληροφορηθεί την ύπαρξη της αγωγής από τη συνέντευξη αυτή η οποία αναφέρεται σε καταχωρησθείσα αγωγή εκ μέρους της Λαϊκής Τράπεζας εναντίον του κ. Βγενόπουλου.

Το έγγραφο που κατατέθηκε ως τεκμήριο 12 ΦΚ φέρει δυο ημερομηνίες ήτοι 21/4/13 και 30/6/13. Είναι η θέση των καθ’ ων η αίτηση ότι η συνέντευξη είναι ημερομηνίας 21/4/13. Έστω και έτσι, αυτό δε σημαίνει ότι στοιχειοθετείται και γνώση των εναγομένων και μάλιστα υπό την έννοια ότι δεν υφίσταται κίνδυνος αποξένωσης καθόλη την περίοδο που η αγωγή θα παραμείνει εκκρεμής, όπως είναι το ζητούμενο.

Γενικότερα, τα στοιχεία που επικαλούνται οι καθ’ ων η αίτηση προς αυτή την κατεύθυνση δεν στοιχειοθετούν γνώση υπό την παραπάνω συγκεκριμένη έννοια. Σημειώνεται τέλος ότι οι διαβεβαιώσεις ότι δεν συντρέχει κίνδυνος αποξένωσης, δεν συνοδεύτηκαν από οποιασδήποτε μορφής συγκεκριμένη δήλωση που με κάποιο τρόπο θα μπορούσε να διασκεδάσει τις ανησυχίες των εναγόντων.

Εν κατακλείδι, παρά το χρόνο που παρήλθε μέχρι την καταχώρηση της αίτησης δεν διαπιστώνεται καθυστέρηση που να ανατρέπει το υπόβαθρο παροχής θεραπείας της επιείκειας, αλλά και πέραν τούτου, οι όλως ιδιαίτερες περιστάσεις της υπόθεσης παρείχαν και τη βάση για απόδοση της θεραπείας μονομερώς.

Οι καθ’ ων η αίτηση ήγειραν και ζήτημα καθυστέρησης και ηθελημένης κωλυσιεργίας στην ίδια τη διαδικασία, ζητήματα στα οποία θα αναφερθώ κατωτέρω.

8.2 Το ζήτημα της απόκρυψης

Ο διάδικος που επιζητά μονομερή θεραπεία έχει υποχρέωση για πλήρη και ειλικρινή αποκάλυψη όλων των ουσιαστικών γεγονότων που είναι εν γνώσει του ή που θα μπορούσε να ανακαλύψει με εύλογη έρευνα. Ως ουσιώδη γεγονότα θεωρούνται εκείνα τα στοιχεία και γεγονότα τα οποία μπορούν να βοηθήσουν το δικαστήριο για να καταλήξει σε ορθά συμπεράσματα ή, με άλλα λόγια ουσιώδες είναι εκείνο το γεγονός που μπορεί να επιδράσει στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου. Εάν διαπιστωθεί παράβαση της υποχρέωσης αυτής το δικαστήριο μπορεί να αρνηθεί την απόδοση θεραπείας, ανεξάρτητα από το εάν η παράβαση είναι αθώα ή σκόπιμη.

Έχοντας υπόψιν τις εκατέρωθεν θέσεις και χωρίς να είναι ανάγκη να τις παραθέσω αυτοτελώς εφόσον κατ’ ουσίαν περιέχονται και αξιολογούνται κατωτέρω, το δικαστήριο καταλήγει για το θέμα αυτό ως ακολούθως:

Ως προς τον ισχυρισμό περί μη αποκάλυψης του εφαρμοστέου δικαίου και της ρήτρας περί αποκλειστικής δικαιοδοσίας των ελληνικών δικαστηρίων, είναι η θέση των εναγόντων ότι δεν προωθούνται αξιώσεις που σχετίζονται με τις συμφωνίες εργοδότησης των εναγομένων 2 και 3 ώστε τα ζητήματα αυτά να ήταν σχετικά και ουσιώδη.

Ζήτημα έλλειψης δικαιοδοσίας μπορεί να εξεταστεί, ακόμα και αυτεπάγγελτα, σε οποιοδήποτε στάδιο, αν όλα τα γεγονότα βρίσκονται ενώπιον του δικαστηρίου. Όταν μάλιστα εγείρεται τέτοιο ζήτημα, νοουμένου ότι υπάρχει το υπόβαθρο, θα πρέπει να κρίνεται προδικαστικά. Όπως θα αναφερθεί κατωτέρω, το έργο του δικαστηρίου σ’ αυτό το στάδιο είναι περιορισμένο και σχετίζεται με τους όρους απόδοσης ενδιάμεσης συντηρητικής θεραπείας.

Έτσι, στη συνήθη πορεία των πραγμάτων τα γεγονότα που πρέπει να αποκαλύπτονται έχουν σχέση με τους όρους αυτούς. Η δυνατότητα του δικαστηρίου να εξετάσει θέμα δικαιοδοσίας δεν προϋποθέτει και υποχρέωση του ενάγοντα/αιτητή να παραθέτει, πέραν των αναγκαίων για τις περιορισμένες ανάγκες της διαδικασίας, οτιδήποτε θα μπορούσε να καταστεί σχετικό στην όλη αγωγή ανάλογα με τις θέσεις που ενδεχομένως να προβάλει στη συνέχεια ο καθ’ ου η αίτηση.

Η υποχρέωση για αποκάλυψη ακόμα και ενδεχόμενης υπεράσπισης δεν μπορεί να λάβει αυτή την ευρύτατη έννοια, εκτός εάν πρόκειται μια καθαρή περίπτωση ώστε να διαπιστώνεται προσπάθεια κατ’ ουσίαν παραπλάνησης του δικαστηρίου σε σχέση με τη δικαιοδοσία που καλείται να αναλάβει. Δεν είναι αυτή η περίπτωση.

Ως προς τη θέση περί απόκρυψης της πολύπλευρης υποστήριξης που παρείχε η MIG προς τους ενάγοντες και τα πολλαπλά οφέλη που καρπώθηκαν από τη συνεργασία αυτή, ήταν η εισήγηση του κ. Γιωρκάτζη ότι με την συγκεκριμένη μη αποκάλυψη δημιουργείται η εικόνα μιας μονόπλευρης σχέσης στην οποία αυτοί που επωφελούνται είναι οι εναγόμενοι 12 και μάλιστα εις βάρος των εναγόντων.

Πρόκειται, συνέχισε, για ουσιώδη παράλειψη εφόσον δεν παρεσχέθη στο δικαστήριο το πλήρες πλαίσιο των σχέσεων μεταξύ των διαδίκων που αποτελεί τη βάση επί της οποίας ενήργησε το δικαστήριο. Έχω κατά νου το σύνολο των θέσεων των καθ’ ων η αίτηση, αλλά με το δέοντα σεβασμό δεν θεωρώ ότι πρόκειται για περίπτωση μη αποκάλυψης στοιχείων που θα μπορούσαν να είναι σχετικά σε αυτό το στάδιο και στα περιορισμένα πλαίσια της συγκεκριμένης διαδικασίας.

Όσα εγείρονται σχετικώς από τους καθ’ ων η αίτηση είναι ζητήματα που άπτονται της ουσίας της επίδικης αντιπαράθεσης και τα οποία μπορούν να συνεκτιμηθούν στο τέλος, όταν θα εξετάζεται η ουσιαστική βασιμότητα της εκδοχής των εναγόντων. Είναι χαρακτηριστική η αναφορά στην αγόρευση του ευπαιδεύτου δικηγόρου του εναγομένου 1 ότι «η ορθή διάσταση στις πιο πάνω σχέσεις εξανδραποδίζει και την αιτία αγωγής στη βάση δήθεν δολίων σχεδιασμών και συνομωσιών εις βάρος των εναγόντων προς όφελος των εναγομένων 12» (παρ. 3.132 σελ. 50 αγόρευσης κ.

Γιωρκάτζη). Εξ αυτής της αναφοράς προκύπτει ότι αυτά τα θέματα κατά την αντίληψη και του ιδίου του εναγόμενου 1 σχετίζονται με την όλη βασιμότητα και την ουσία της αγωγής, που δεν είναι του παρόντος.

Σε σχέση με τον ισχυρισμό Καρατζένη ότι οι ενάγοντες και οι ΜΕΒ ελέγχονταν από ορκωτούς ελεγκτές οι οποίοι ουδέποτε εντόπισαν περιπτώσεις απάτης ή δόλου ή κακής πίστης, οι αιτητές επικαλέστηκαν τη συμπληρωματική ένορκη δήλωση Αντωνιάδου λέγοντας ότι οι συγκεκριμένοι ελεγκτές ουδέποτε υπήρξαν ελεγκτές του ομίλου της αιτήτριας, αλλά μόνο ελεγκτές των ελληνικών εργασιών της αιτήτριας και ότι, όντες ελεγκτές των εναγομένων 12 τελούν υπό σύγκρουση συμφερόντων.

Υπέδειξαν περαιτέρω ότι η παρουσιασθείσα ως τεκμήριο 27 στην ένορκη δήλωση Καρατζένη επιστολή των ορκωτών ελεγκτών είναι ημερομηνίας μεταγενέστερης της έκδοσης των αιτουμένων διαταγμάτων και εν πάση περιπτώσει ότι εκεί αναφέρεται πως ο σκοπός του ελέγχου δεν είναι ο εντοπισμός και η αποκάλυψη τυχόν ατασθαλιών ή παρατυπιών.

Όντως, η σχετική επιστολή ζητήθηκε από τον Βγενόπουλο στις 10/6/2013 και χρονολογείται 12/6/2013, μετά το χρόνο έκδοσης του επιδίκου διατάγματος. Έτσι τίθεται το ερώτημα πώς αναμενόταν από τους ενάγοντες να αποκαλύψουν κατά το χρόνο της αίτησης μέχρι και το χρόνο έκδοσης του διατάγματος τη σχετική προγενέστερη επιστολή.

Η απάντηση που έδωσαν αγορεύοντας οι ευπαίδευτοι δικηγόροι των εναγομένων είναι πως «η αξιοπιστία της Grant Thornton δεν πλήττεται από το γεγονός ότι η επιστολή τους είναι μεταγενέστερης ημερομηνίας». Το ζητούμενο όμως εν προκειμένω δεν είναι η αξιοπιστία της επιστολής, αλλά το κατά πόσο οι ενάγοντες γνώριζαν αυτή την επιστολή και την απέκρυψαν, κάτι που εκ των πραγμάτων δεν μπορεί να ευσταθεί.

Η αξιοπιστία της επιστολής όπως και η σημασία της είναι θέματα που θα κριθούν στα πλαίσια εκδίκασης της ουσίας.

Ως προς τη θέση ότι οι ενάγοντες παραπλάνησαν το δικαστήριο αποκρύπτοντας τη μη επιβολή κυρώσεων από τις εποπτικές αρχές, κρίνεται ορθή η εισήγηση του ευπαιδεύτου δικηγόρου τους ότι δεν μπορεί να στοιχειοθετηθεί απόκρυψη ενός ανύπαρκτου γεγονότος. Ήταν περαιτέρω η θέση του ότι στο βαθμό που υπήρξε κύρωση, αυτή αναφέρθηκε. Πέραν τούτου, επαναλαμβάνεται ότι οι διαπιστώσεις άλλων οργάνων που γίνονται στα πλαίσια των δικών τους αρμοδιοτήτων, δεν είναι γεγονότα σχετικά ή εν πάση περιπτώσει ουσιώδη, εφόσον μόνο αρμόδιο να κρίνει τα πράγματα, από τη στιγμή που τίθενται στα πλαίσια δικαστικής διαδικασίας, είναι το δικαστήριο.

Δεν αμφισβητείται η αρμοδιότητα που έχουν άλλα όργανα να ερευνούν διάφορες υποθέσεις. Αυτό όμως, δεν σημαίνει ότι τα πορίσματα άλλων οργάνων μπορούν να αποτελέσουν μαρτυρία και μάλιστα ουσιώδη γεγονότα υπό την έννοια που τώρα εξετάζεται. Κατά τη συνταγματική τάξη, θέματα ποινικής ή αστικής ευθύνης, αφού ασκηθεί δίωξη ή καταχωριστεί αγωγή, εξετάζονται και αποφασίζονται μόνο από τα δικαστήρια. Οποιαδήποτε άλλη προσέγγιση ανατρέπει τα συνταγματικά θέσμια και οδηγεί την κοινωνία σε επικίνδυνες περιπέτειες.

Το ίδιο ισχύει και σε σχέση με την εισήγηση ότι οι ενάγοντες παρέλειψαν να αναφέρουν ότι η συνέλευση των μετόχων των εναγόντων ενέκρινε τη διαχείριση και τα πεπραγμένα και απάλλαξε τα μέλη του ΔΣ της ΜΕΒ από κάθε ευθύνη για τη διαχείριση. Έχω πλήρως υπόψη μου τις αντίστοιχες θέσεις για το ζήτημα αυτό και την εισήγηση των εναγομένων ότι δημιουργείται δικονομικό κώλυμα (estoppel). Όπως οι ευπαίδευτοι δικηγόροι των εναγομένων αναγνώρισαν, αυτά είναι ζητήματα που θα ερμηνευθούν στο κατάλληλο στάδιο. Θεωρώ ότι το ζητούμενο, τουλάχιστον σ’ αυτό το προδικαστικό στάδιο, δεν ήταν τί έπραξαν οι μέτοχοι στο δικό τους πλαίσιο γνώσης και αποφάσεων, αλλά ο σχηματισμός δικανικής πεποίθησης στο βαθμό που τώρα απαιτείται με βάση τα πραγματικά στοιχεία που τέθηκαν ενώπιον του δικαστηρίου.

Περαιτέρω οι εναγόμενοι ήγειραν θέμα ότι το διάταγμα για αποκάλυψη των περιουσιακών στοιχείων των εναγομένων ήταν περιττό και ζητήθηκε για δημιουργία εντυπώσεων και πρόκληση ταλαιπωρίας. Σ’ αυτά τα πλαίσια, οι ενάγοντες δεν απεκάλυψαν στο δικαστήριο ότι ο εναγόμενος υποχρεούται να υποβάλλει ειδική δήλωση «πόθεν έσχες» στις αρμόδιες αρχές και άλλα σχετικά ζητήματα. Δεν απεκάλυψαν επίσης ότι η ακίνητη περιουσία του εναγόμενου 2 έχει καταχωριστεί στο ηλεκτρονικό περιουσιολόγιο του Υπουργείου Οικονομικών της Ελλάδας και ότι έχουν στην κατοχή τους εκκαθαριστικό σημείωμα της αρμόδιας φορολογικής αρχής για τον εναγόμενο 3, από το οποίο προκύπτουν τα εισοδήματα και λοιπά περιουσιακά του στοιχεία. Εάν το δικαστήριο γνώριζε τα ανωτέρω δεν θα εξέδιδε τα εν λόγω διατάγματα, ισχυρίζονται. Λαμβάνοντας υπόψη και την απάντηση της άλλης πλευράς, δεν θεωρώ ότι το ζήτημα αυτό έχει την εμβέλεια και τη σημασία που του αποδίδουν οι εναγόμενοι.

Ως συμπεριφορά που ενέχει το στοιχείο της μη αποκάλυψης οι εναγόμενοι θεωρούν και τις δηλώσεις των εναγόντων σε σχέση με την αγορά ελληνικών κυβερνητικών ομολόγων. Παρεπλάνησαν, λέγουν, το δικαστήριο επιχειρώντας να δείξουν ότι η αγορά και η μη διάθεση των ομολόγων δεν γινόταν σύμφωνα με τις ισχύουσες διαδικασίες.

Εάν παρουσίαζαν τις ορθές διαδικασίες, δεν θα δημιουργείτο η εικόνα των αυθαίρετων και ριψοκίνδυνων επενδύσεων που θέλησαν να δημιουργήσουν. Παρεπλάνησαν, συνεχίζουν, το δικαστήριο ως προς τα κίνητρα της επένδυσης σε ομόλογα προσπαθώντας ψευδώς να παρουσιάσουν ότι σκοπός ήταν η απόκρυψη της έλλειψης εισοδημάτων μεταξύ των ετών 2009 και 2011.

Αποσιώπησαν δε, ότι ο εναγόμενος 1 επανειλημμένως είχε υποστηρίξει πως η ζημία των εναγόντων από την απομείωση της αξίας των ομολόγων ελληνικού δημοσίου οφείλεται αποκλειστικά στην απόφαση για τη συμμετοχή των κυπριακών τραπεζών στο εθελοντικό «κούρεμα» των ομολόγων του ελληνικού δημοσίου που αποφασίστηκε από το Eurogroup με τη σύμφωνη γνώμη όλων των αρχηγών κρατών περιλαμβανομένου του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Είναι η γενικότερη εισήγηση των εναγομένων πως οι ενάγοντες προσπάθησαν να πείσουν για τη βασιμότητα των ισχυρισμών τους επιχειρηματολογώντας εκ του αποτελέσματος και ατεκμηρίωτα. Ενώ οι εναγόμενοι 1, 2 και 3, καταλήγει η θέση τους, έχουν καταρρίψει της παραπλανητικές δηλώσεις που περιλαμβάνονται στην ένορκη δήλωση Γλυκή απαντώντας επί της ουσίας.

Αγορεύοντας ο ευπαίδευτος δικηγόρος των αιτητών αντέκρουσε τους παραπάνω ισχυρισμούς.

Στην πραγματικότητα τα όσα θέτουν οι καθ’ ων η αίτηση κάτω από το κεφάλαιο περί απόκρυψης σε σχέση με τα ελληνικά ομόλογα, δεν έχουν την έννοια της απόκρυψης ουσιώδους ισχυρισμού, αλλά της διαφορετικής θεώρησης στοιχείων που έχουν τεθεί ενώπιον του δικαστηρίου. Το αποτέλεσμα είναι δεδομένο. Η ευθύνη για το αποτέλεσμα είναι ζήτημα που θα κριθεί στο τέλος. Εκείνο που τώρα είναι σχετικό, είναι κατά πόσο μέσα από το σύνολο των όσων οι ενάγοντες αποδίδουν στους εναγόμενους, περιλαμβανομένου του παρόντος ζητήματος, στοιχειοθετείται συζητήσιμη υπόθεση με ορατή πιθανότητα επιτυχίας. Τα αναγκαία στοιχεία έχουν τεθεί υπόψη του δικαστηρίου. Τα όσα εγείρουν οι εναγόμενοι δεν αποκαλύπτουν απόκρυψη υπό την έννοια που τώρα εξετάζεται, αλλά αποκτούν διάσταση συζήτησης επί της ουσίας σε σχέση με την ευθύνη ή μη των εναγομένων.

Μια περαιτέρω εισήγηση των εναγομένων για απόκρυψη αφορά τα δάνεια που παραχωρήθηκαν από τους ενάγοντες για την αγορά μετοχών της MIG. Είναι η θέση των εναγομένων 2 και 3 ότι οι ενάγοντες αποσιώπησαν ότι οι ελληνικές εποπτικές αρχές ερεύνησαν τις χρηματοδοτήσεις των εναγόντων προς επενδυτές για συμμετοχή στην αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου της MIG και αποφάνθηκαν ανεπιφύλακτα υπέρ της νομιμότητάς τους. Αποσιώπησαν επίσης ότι η ελληνική δικαιοσύνη διενήργησε σχετική προκαταρκτική εξέταση και έθεσε την υπόθεση στο αρχείο γιατί δεν προέκυψε τέλεση αξιοποίνων πράξεων. Οι αποκρύψεις αυτές έγιναν για να μπορούν οι ενάγοντες να επιχειρηματολογούν ότι οι εναγόμενοι ενήργησαν δόλια και συνωμοτικά. Γενικά δε, παρουσίασαν παραπλανητικά την έκδοση της MIG και την εμπλοκή των εναγόντων στην παραχώρηση δανείων. Τόσο ο εναγόμενος 1, όσο και οι εναγόμενοι 2 και 3, δίδουν τη δική τους διάσταση για το ζήτημα αυτό στην οποία και απάντησαν οι ενάγοντες.

Όπως διατυπώθηκε ήδη ανωτέρω, δεν θεωρώ πως η διερεύνηση και τα αποτελέσματα των διερευνήσεων από άλλες αρχές στα πλαίσια των δικών τους αρμοδιοτήτων είναι ουσιώδη γεγονότα υπό την έννοια του «ουσιώδους» που τώρα εξετάζεται. Τούτο ισχύει ιδιαίτερα σε σχέση με μια προκαταρκτική ποινική εξέταση εφόσον είναι αντιληπτό πως άλλος είναι ο σκοπός και τα κριτήρια τέτοιας εξέτασης. Πέραν τούτου, η αντιπαράθεση επιχειρημάτων έλαβε και εν προκειμένω μορφή αντιπαράθεσης επί της ουσίας με τη διαφορά να επικεντρώνεται στο πως η κάθε πλευρά παρουσιάζει τα γεγονότα. Δεν στοιχειοθετείται μη αποκάλυψη.

Ως προς την εισήγηση των εναγομένων ότι δεν έγινε δέουσα αποκάλυψη από πλευράς εναγόντων σε σχέση με την υπερκάλυψη της έκδοσης MIG, υπό την έννοια ότι οι ενάγοντες δεν απεκάλυψαν πως η αύξηση θα είχε υπερκαλυφθεί έστω και εάν δεν συμμετείχαν οι επενδυτές που έλαβαν δάνεια από τους ενάγοντες θεωρώ και πάλιν ότι δεν πρόκειται για μη αποκάλυψη, αλλά για τοποθετήσεις εκατέρωθεν επί πραγματικών γεγονότων οι οποίες θα αξιολογηθούν στο τέλος. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο ευπαίδευτος δικηγόρος του εναγομένου 1 στην αγόρευσή του «η αλήθεια για την έκδοση της MIG και την εμπλοκή των εναγόντων με παραχώρηση δανείων είναι πολύ διαφορετική απ’ ότι προσπαθούν σήμερα να παρουσιάσουν οι ενάγοντες». Εάν οι ενάγοντες έχουν παραπλανήσει, ως ισχυρίζονται οι εναγόμενοι, το δικαστήριο αυτό είναι ζήτημα συνολικής και τελικής αξιολόγησης και όχι ζήτημα απόκρυψης.

Για τα δάνεια στα μοναστήρια οι καθ’ ων η αίτηση ισχυρίζονται και πάλι πως οι σχετικοί ισχυρισμοί των εναγόντων παρέμειναν ατεκμηρίωτοι τη στιγμή που οι ενάγοντες αποσιώπησαν πως η τραπεζική χρηματοδότηση Μονών δεν απαγορεύεται. Οι ενάγοντες απάντησαν ότι αυτό είναι ζήτημα νομικό και ως εκ τούτου δεν τίθεται θέμα απόκρυψης. Οι καθ’ ων η αίτηση ισχυρίζονται επίσης πως οι ενάγοντες αποσιώπησαν ότι η τραπεζική χρηματοδότηση Μονών είναι συνήθης και ότι οι χρηματοδοτήσεις ελέγχθηκαν από την Τράπεζα της Ελλάδος χωρίς να διαπιστωθεί παράβαση. Αντίθετα, οι ενάγοντες παρουσίασαν παραπλανητικά και επιλεκτικά το πόρισμα της Ειδικής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής της Ελληνικής Βουλής περί ακαταλληλότητας του δανεισμού στα Μοναστήρια, ενώ δεν απεκάλυψαν τη Διάταξη του Εισαγγελέα Εφετών Αθηνών Αρ. 5/2012 περί μη ύπαρξης αξιοποίνων πράξεων για τη σύναψη δανείων από την αιτήτρια προς τη Μονή Βατοπεδίου. Είχαν προηγηθεί καταγγελίες της Ελληνικής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για διάφορα θέματα περιλαμβανομένης της χορήγησης δανείων από τους ενάγοντες προς τη Μονή Βατοπεδίου για αγορά μετοχών του ομίλου MIG και ο αρμόδιος Εισαγγελέας μετά από έρευνα δύο σχεδόν ετών έθεσε την υπόθεση στο αρχείο κρίνοντας ότι δεν προέκυπτε η τέλεση αξιοποίνου πράξεων.

Θεωρώ ότι με τα όσα αναφέρθηκαν ανωτέρω έχει καλυφθεί και το ζήτημα των ισχυρισμών περί μη αποκάλυψης σε σχέση με τα δάνεια σε Μονές. Αφενός οι ενέργειες άλλων αρχών δεν είναι ως προς το αποτέλεσμα τους σχετικά στοιχεία ή εν πάση περιπτώσει ουσιώδη γεγονότα και αφετέρου, στο βαθμό που η αντιπαράθεση λαμβάνει τη μορφή συζήτησης επί της ουσίας, αυτή δεν είναι του παρόντος. Ειδικότερα η εν λόγω Διάταξη δεν μπορεί να θεωρηθεί ως δεδικασμένο, όπως σε άλλο σημείο εισηγήθηκε ο ευπαίδευτος δικηγόρος των εναγομένων 2 και 3, υπό την έννοια ότι το Δικαστήριο κωλύεται να εξετάσει τα θέματα που εγείρουν στα πλαίσια της παρούσας αστικής διαδικασίας οι ενάγοντες.

Ακολουθεί το κεφάλαιο που αφορά δάνεια τα οποία παραχωρήθηκαν σε εταιρείες του ομίλου MIG. Εν προκειμένω και πάλι το τι αποδίδεται στους ενάγοντες είναι η παραπλάνηση στην παρουσίαση του όλου θέματος και ακολουθεί αντιπαράθεση επί γεγονότων στα πλαίσια της οποίας οι μεν εναγόμενοι ισχυρίζονται λ.χ. ότι αποδεικνύεται άγνοια των σημερινών διοικούντων της ενάγουσας ως προς το πώς λειτουργούν οι πιστωτικοί οργανισμοί διεθνώς και οι μεν ενάγοντες ισχυρίζονται λ.χ. ότι καταδεικνύεται με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο η στρεβλή αντίληψη που έχει ο εναγόμενος 1 για την έννοια των εμπιστευτικών καθηκόντων του. Γενικά δε, δεν πρόκειται για περίπτωση απόκρυψης, αλλά και πάλιν για αντιπαράθεση επί γεγονότων τα οποία οι διάδικοι έχουν θέσει υπόψη του δικαστηρίου και για παράθεση της δικής του αντίληψης για τα γεγονότα αυτά και για τη σημασία τους.

Παραπλάνηση αποδίδουν οι εναγόμενοι και σε σχέση με τους ισχυρισμούς των εναγόντων για τη συμμετοχή της ενάγουσας τράπεζας στο μετοχικό κεφάλαιο της MIG. Η θέση εν προκειμένω των εναγομένων είναι ότι η συναλλαγή αυτή ήταν επικερδής για τους ενάγοντες και παρά ταύτα την παρουσιάζουν εν γνώσει τους παραπλανητικά ως δήθεν ζημιογόνα. Παρατηρούμε ξανά ότι οι εναγόμενοι αποδίδουν στον όρο «απόκρυψη ουσιώδους γεγονότος» διάσταση τόσο ευρεία ώστε να περιλαμβάνεται και συμπεριφορά η οποία χαρακτηρίζεται εξ υποκειμένου ως παραπλάνηση. Το ίδιο ισχύει και για το ζήτημα της διασυνοριακής συγχώνευσης ως προς το οποίο οι εναγόμενοι ισχυρίζονται ότι οι ενάγοντες παραπλάνησαν το δικαστήριο σε σχέση με τις συνέπειες της συγχώνευσης αυτής, ισχυριζόμενοι ότι τα γεγονότα είναι διαφορετικά.

Η ύπαρξη του καθήκοντος για αποκάλυψη σε μονομερείς αιτήσεις και το βάρος τέτοιου καθήκοντος δεν αμφισβητείται. Πρόκειται για αρχή η οποία έχει αποκρυσταλλωθεί πριν 100 περίπου χρόνια. Θεμελιακή είναι η υπόθεση Rex v. Kensington Income Tax Commissioners [1917] 1 K.B. 486. Aπό την άλλη όμως, όπως υποδείχθηκε από τον Slade L.J. στην υπόθεση Brink’s Mat Ltd v. Elcombe [1988] 1 W.L.R. 1350 “while in no way discounting the heavy duty of candour and care which falls on persons making ex parte applications, I do not think the application of the principle should be carried to extreme lengths.”. Στην ίδια υπόθεση ο δικαστής Slade αναφέρει ακόμα ότι “in heavy commercial cases, the borderline between material facts and non-material facts may be a somewhat uncertain one” υποδεικνύοντας την τάση η αρχή της Rex v. Kensington να χρησιμοποιείται ως «σανίδα σωτηρίας» (tabula naufragio).

Εν προκειμένω οι ισχυρισμοί περί απόκρυψης είναι τόσο εκτεταμένοι ώστε να καλύπτουν τα 2/3 της πολυσέλιδης ένορκης δήλωσης Καρατζένη και το ήμισυ των πολυσέλιδων αγορεύσεων. Παρά ταύτα, έχοντας υπόψη σε όλη τους την έκταση τους ισχυρισμούς των καθ’ ων η αίτηση περί απόκρυψης, θεωρώ ότι οι επιμέρους εισηγήσεις αλλά και το εγχείρημα στο σύνολό του υπερβαίνει τα πλαίσια και το σκοπό της σχετικής αρχής για τους λόγους που έχω ανωτέρω προσπαθήσει να εξηγήσω.

8.3 Οι προϋποθέσεις του άρθρου 32

Οι αγορεύσεις ήταν πολύ εκτεταμένες εφόσον κάλυψαν σε μεγάλο βάθος και με κάθε λεπτομέρεια τόσο την πραγματική, όσο και τη νομική πτυχή των επιδίκων διαφορών. Όμως, όπως ορθά οι ευπαίδευτοι δικηγόροι αναγνώρισαν, η παρούσα διαδικασία δεν προσφέρεται για πλήρη εξέταση επί της ουσίας. Tο δικαστήριο σ' αυτό το στάδιο αποφεύγει να καταλήξει σε οριστικά συμπεράσματα και τελικά ευρήματα και το καθήκον του περιορίζεται στη διαπίστωση κατά πόσο ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις που απαιτούνται για την απόδοση προσωρινής θεραπείας. Η κάποια αξιολόγηση της μαρτυρίας θα πρέπει να γίνεται σε σχέση με τη διαπίστωση της ικανοποίησης των κριτηρίων που θέτει το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου. Η νομολογία είναι παγιωμένη και σαφής:

Στην υπόθεση Jonitexo Ltd v. Adidas (1984) 1 CLR 263, 267-268 λέχθηκαν τα εξής από τον τότε Πρόεδρο του Ανωτάτου Δικαστηρίου Μιχ. Α. Τριανταφυλλίδη:

«I would like to observe that at the Stage of granting or refusing an interlocutory injunction, such as the one which was made in the present case, the parties should limit themselves to the issue of whether or not, in the light of the provisions of section 32(1) of Law 14/60 and of the relevant principles of law, such an injunction should be granted; and this cleary interlocutory stage of the proceedings should not be treated as an opportunity for the parties to fight out the merits of the case either by adducing evidence or by advancing arguments in this respect. I venture to add, further, that save in those cases where there exist such special circumstances as to justify resorting to the remedy of an appeal against an interlocutory injunction, the course which is most conducive to the proper administration of justice is to ensure that the pleadings are filed without delay and that the case is heard on its merits as early as possible, without delaying its determination because of an appeal, as in the present instance.

.........................

The appropriate stage at which the rights of the parties to the action concerned are to be determined is when judgment will be given on the merits of the action, and not the stage of the interlocutory injunction which is the subject-matter of this appeal; consequently, in order to avoid prejudging, in any way, any of the issues relevant to the merits of this case. I will refrain from referring to any one of them; and, of course, the granting of the interlocutory injunction by the trial Court, and the fact that such injunction is now upheld by this Court, should not be treated as prejudging whether or not the respondents, as plaintiffs, are entitled to succeed in their action against the appellants as defendants.»

Τα παραπάνω έχουν υιοθετηθεί στην υπόθεση Γρηγορίου κ.ά. v. Χριστοφόρου κ.ά. (1995) 1 ΑΑΔ 248, 269-270, στην οποία επαναλήφθηκε ότι το Δικαστήριο πρέπει να αποφεύγει να καταλήγει σε συμπεράσματα αναφορικά με την πλήρη εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης. (Βλ. επίσης Demades Overseas Ltd v. Studio MA. ST. Ltd (1996) 1 ΑΑΔ 799, 807 και El Fath Co v. E.D.T. Shipping κ.ά. (1992) 1ΑΑΔ 1225, 1268).

Αλλά και στην Bacardi & Co Ltd v. Vinco Ltd (1996) 1 ΑΑΔ 788 επαναλήφθηκε ότι:

«Δεν πρέπει, επίσης, να λησμονούμε ότι γενικώς η διαδικασία έκδοσης προσωρινού διατάγματος δεν προσφέρεται για εξέταση αμφισβητούμενων γεγονότων.»

Το ζήτημα έχει περαιτέρω εξηγηθεί στην υπόθεση T.A. Micrologic Computer Consultants Ltd v. Microsoft Corporation (2002) 1 ΑΑΔ 1802 από τον Δικαστή Νικολάου ως ακολούθως:

«Σε ενδιάμεση διαδικασία για προσωρινό διάταγμα εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξής του. Αυτό είναι το πραγματικό νόημα των επί του θέματος αποφάσεων μας: βλ. ενδεικτικά τις Constantinides v. Makriyiorghou (1978) 1 C.L.R. 585, Odysseos v. Pieris Estates and Others (1982) 1 C.L.R. 557 κ.ά. και Κυτάλα ν. Χρυσάνθου κ.ά. (1996) 1 Α.Α.Δ. 253. Αυτό συχνά παραγνωρίζεται στα Επαρχιακά Δικαστήρια τόσο από δικηγόρους όσο και από δικαστές με αποτέλεσμα η διαδικασία να γίνεται απαραδέκτως πολύπλοκη και μακρά.»

Το παραπάνω απόσπασμα υιοθετήθηκε από το Δικαστή Καλλή στην Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita Aluminium Co Ltd (2002) 1 Α.Α.Δ. 2015 όπου προστέθηκαν και τα ακόλουθα:

(Βλ. και Επίσημος Παραλήπτης κ.ά. ν. Nicantony Trading Co. Ltd (1998) 1 Α.Α.Δ. 1653:

«... το Δικαστήριο εξετάζει τη μαρτυρία με σκοπό να αποφασίσει κατά πόσο είναι δίκαιο ή όχι να εκδοθεί το διάταγμα, αποφεύγοντας να υπεισέλθει στην ουσία της υπόθεσης. .... θα πρέπει απλά να ικανοποιηθεί ότι υπάρχει συζητήσιμη υπόθεση και ότι υπάρχει πιθανότητα επιτυχίας»).

Η ίδια προσέγγιση υιοθετείται και από την Αγγλική Νομολογία - Βλ. Copinger and Skone James on Copyright, 12th ed., παραγ. 620 και 621:

«620. Remedy by injunction. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .An interlocutory injunction is thus a temporary, discretionary and exceptional remedy. It is available before the rights of the parties have been finally determined and, in the case of an ex parte injunction, even before the court has been appraised of the nature of the defendant's case. It is no part of the court's function at this early stage in the litigation to try to resolve conflicts of evidence on affidavit as to the facts on which the claims of either party may ultimately depend. The evidence is incomplete because it is not until the trial that it is tested by oral cross-examination. Perfect justice cannot be achieved since the court is acting on imperfect information. It is not, therefore, appropriate for the court to decide conflicting questions of fact or difficult questions of law which call for detailed argument and mature consideration. These are matters to be dealt with at the trial. . . . . . . . . . .

621. Arguable case. . . . . . . . . . . . . . . . . . What the affidavit evidence must disclose is that there is a serious question to be tried and that the plaintiff has prospects of success which exist in substance and reality. The plaintiff does not, as was formerly thought, have to establish that he has a strong prima facie case or a prima facie case or even a probability that he will succeed at the trial. The burden on the plaintiff is the lesser one of showing an arguable case to be tried. . . . . . . . . . . . . . . .»

Σε μετάφραση:

«620. Θεραπεία με απαγορευτικό διάταγμα. ... ... ... ... Το παρεμπίπτον απαγορευτικό διάταγμα συνιστά μια προσωρινή δυνητική και εξαιρετική θεραπεία. Προσφέρεται προτού τα δικαιώματα των διαδίκων αποφασιστούν τελικά και στην περίπτωση απαγορευτικού διατάγματος που εκδίδεται μονομερώς ακόμα προτού το Δικαστήριο κατατοπιστεί για τη φύση της υπόθεσης του εναγομένου. Δεν αποτελεί μέρος της λειτουργίας του Δικαστηρίου σ' αυτό το αρχικό στάδιο της διαδικασίας να προσπαθήσει να επιλύσει αντικρουόμενη μαρτυρία στις ένορκες δηλώσεις σε σχέση με τα γεγονότα επί των οποίων οι αξιώσεις των μερών ενδεχόμενα να εξαρτώνται. Η μαρτυρία είναι ασυμπλήρωτη γιατί μόνο κατά τη δίκη ελέγχεται με προφορική αντεξέταση. Πλήρης δικαιοσύνη δεν μπορεί να επιτευχθεί εφόσον το δικαστήριο λειτουργεί πάνω σε μη πλήρη πληροφόρηση. Επομένως δεν είναι σωστό για το δικαστήριο να αποφασίσει αντικρουόμενα πραγματικά ζητήματα ή δύσκολα νομικά σημεία τα οποία χρειάζονται λεπτομερή επιχειρηματολογία και ώριμη εξέταση. Αυτά αποτελούν ζητήματα που πρέπει να εξετάζονται στη δίκη. . . . . . . . . . . . . . . . . . .

621. Συζητήσιμη υπόθεση. ... ... ... ... ... Αυτό που πρέπει να αποκαλύπτεται από την ένορκη δήλωση είναι ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση και ότι ο ενάγων έχει προοπτικές επιτυχίας οι οποίες υφίστανται στην ουσία και στην πραγματικότητα. Ο ενάγων δεν υπέχει υποχρέωση, όπως ήταν προηγουμένως η αντίληψη, να αποδείξει ότι έχει ισχυρή εκ πρώτης όψεως υπόθεση ή εκ πρώτης όψεως υπόθεση ή ακόμα πιθανότητα ότι θα επιτύχει στη δίκη. Το βάρος στον ενάγοντα είναι λιγότερο, πρέπει να αποδείξει ότι έχει συζητήσιμη υπόθεση. . . . . . . . . . . . . . »

Υιοθετούμε την πιο πάνω θεώρηση του θέματος. Είναι απόλυτα εναρμονισμένη με τη νομολογία μας. Εξέταση των θέσεων και εισηγήσεων που έχουν προβληθεί από τους εφεσείοντες θα ισοδυναμούσε με εξέταση και διατύπωση κρίσης ως προς την ύπαρξη των ουσιαστικών δικαιωμάτων, ενώ αυτό που χρειάζεται είναι σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξης τους.»

Ειδικότερα σε περιπτώσεις όπου έχει δοθεί μονομερώς ένα συντηρητικό διάταγμα, όπως είναι η παρούσα, η εξουσία και το έργο του δικαστηρίου περιορίζεται στην εξέταση του κατά πόσο το προσωρινό διάταγμα πρέπει να καταστεί απόλυτο ή να ακυρωθεί και δεν είναι επιτρεπτή η διάγνωση της ουσίας της αγωγής (Δημοκρατία της Σλοβενίας ν. Beograska Banka D.D. (1991) 1 A.A.Δ. 225).

Το επίδικο συνεπώς ζήτημα είναι το κατά πόσο συντρέχουν οι εκ του νόμου και της νομολογίας προϋποθέσεις για απόδοση ενδιάμεσης συντηρητικής θεραπείας. Από πλευράς νόμου το ζήτημα διέπεται από τις πρόνοιες του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου Ν. 14/60 οι οποίες και παρατίθενται όπως έχουν επεξηγηθεί στην Odysseos v. Pieris Estates Ltd (1982) 1 C.L.R. 557 και αλλού:

(α) «Σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση» σημαίνει να αποκαλύπτεται συζητήσιμη υπόθεση με βάση τη δύναμη των δικογράφων. Εν προκειμένω δεν είχε ακόμα καταχωριστεί έκθεση απαιτήσεως κατά το χρόνο που το δικαστήριο είχε επιληφθεί της μονομερούς αίτησης και είχε δώσει διάταγμα. Έκθεση απαίτησης καταχωρίστηκε αργότερα. Ο ευπαίδευτος δικηγόρος των εναγομένων 2 και 3 εισηγήθηκε ότι θα πρέπει να ληφθεί υπόψη η έκθεση απαίτησης έστω και αν καταχωρίστηκε μετά, κάτι που φαίνεται ορθό, υπό την έννοια ότι το συζητήσιμο της υπόθεσης μπορεί να διερευνηθεί όχι αποσπασματικά, αλλά συνολικά τόσο επί της ενόρκου δηλώσεως, όσο και επί της αποκρυσταλλωμένης τελικά εκδοχής των εναγόντων.

(β) Η «πιθανότητα επιτυχίας» υποδηλώνει κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα, αλλά κάτι πολύ λιγότερο από το σύνηθες μέτρο απόδειξης, το «ισοζύγιο των πιθανοτήτων». Αρκεί να καταδειχθεί ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας.

(γ) Η τρίτη προϋπόθεση (δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρως δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο εκτός αν δοθεί το διάταγμα) σχετίζεται πρωτίστως με το θέμα της επάρκειας των αποζημιώσεων. Όμως, περιλαμβάνει και άλλα μεταβλητά κριτήρια, εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά.

Οι ευπαίδευτοι δικηγόροι των εναγόντων εισηγήθηκαν ότι από το μαρτυρικό υλικό που τέθηκε ενώπιον του δικαστηρίου προκύπτει ότι πληρούνται απόλυτα οι πρώτες δυο προϋποθέσεις του άρθρου 32.

Τόσο ο ευπαίδευτος δικηγόρος του εναγόμενου 1, όσο και ο ευπαίδευτος δικηγόρος των εναγομένων 2 και 3, ανεγνώρισαν, εν πολλοίς ρητά, ότι συντρέχει η πρώτη προϋπόθεση του άρθρου 32 καταγράφοντας τα εξής:

«Έστω λοιπόν και αν το κείμενο του κλητηρίου είναι προσεκτικά συνταγμένο για να δικογραφήσει αιτίες αγωγής ικανές να ικανοποιήσουν το πρώτο κριτήριο της ύπαρξης σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση στο δεύτερο κριτήριο, εκείνο δηλαδή της ύπαρξης ορατής πιθανότητας επιτυχίας, έχουν πλήρως αποτύχει.» (βλ. παράγραφο 3.314 και παράγραφο 319, αντιστοίχως).

Παρά ταύτα, σε άλλο σημείο της αγόρευσής του ο ευπαίδευτος δικηγόρος του εναγομένου 1 εισηγήθηκε, ειδικότερα σε σχέση με τους ισχυρισμούς περί δόλου, ότι οι ενάγοντες δεν εξειδίκευσαν τα μέσα που χρησιμοποιήθηκαν από τους εναγόμενους 1, 2 και 3 και εν πάση περιπτώσει τα όσα αναφέρουν δεν συνιστούν πλήρη και επαρκή στοιχεία προς στοιχειοθέτηση δόλου για σκοπούς του προσωρινού διατάγματος. Παρέπεμψε σχετικά σε νομολογία σύμφωνα με την οποία οι αιτητές σε μια αίτηση για προσωρινό διάταγμα έχουν υποχρέωση να παρουσιάσουν πλήρη και επαρκή στοιχεία για τους ισχυρισμούς τους περί δόλου και δεν αρκεί μια γενική αναφορά. Εάν αυτά υποδηλώνουν τη θέση ότι δεν έχει στοιχειοθετηθεί στον απαιτούμενο βαθμό η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση υπόθεσης δόλου, τέτοια εισήγηση τελεί σε αντίφαση με την προηγούμενη ρητή τοποθέτηση.

Εν πάση περιπτώσει επαναλαμβάνεται ότι το ζητούμενο σ’ αυτό το στάδιο είναι η αποκάλυψη μιας συζητήσιμης υπόθεσης. Έχοντας υπόψη μου τόσο την ένορκη δήλωση, όσο και τη μεταγενέστερη έκθεση απαίτησης θεωρώ βάσιμη την αντίληψη ότι έχουν τεθεί «αιτίες αγωγής ικανές να ικανοποιήσουν το πρώτο κριτήριο της ύπαρξης σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση».

Σε ό,τι αφορά τη δεύτερη προϋπόθεση, οι ευπαίδευτοι δικηγόροι των καθ’ ων η αίτηση εισηγήθηκαν ότι οι ενάγοντες έχουν πλήρως αποτύχει γιατί όλες τους οι θέσεις έχουν τεκμηριωμένα ανατραπεί.

Στην συνέχεια όμως της αγόρευσής του δικηγόρου του εναγόμενου 1 δεν προωθείται περαιτέρω ή δεν εξειδικεύεται η γενική αυτή θέση, παρά τίθενται κάποια άλλα θέματα όπως ο ισχυρισμός περί μη νομιμοποίησης της Ειδικής Διαχειρίστριας και των εναγόντων να προωθήσουν την αγωγή και η εισήγηση ότι η παράλειψη να σφραγιστεί το κλητήριο ένταλμα καθιστά οποιαδήποτε διαβήματα που επακολούθησαν εξ υπαρχής άκυρα. Σε άλλο σημείο της αγόρευσής του αναφέρεται ότι δεν έχει τεθεί οποιαδήποτε μαρτυρία που να στοιχειοθετεί σε τι συνίσταται η παράβαση καθήκοντος καλής πίστης εκ μέρους του εναγόμενου 1 και παρακάτω ότι δεν έχουν τεθεί οι κανόνες εταιρικής διακυβέρνησης τους οποίος κατ’ ισχυρισμό ο εναγόμενος 1 έχει παραβιάσει.

Πριν προχωρήσω σε εξέταση των εισηγήσεων που σχετίζονται με την κατ’ ισχυρισμό ανεπάρκεια της μαρτυρίας, θα αναφερθώ στις πάραπανω θέσεις περί μη νομιμοποίησης της ενάγουσας και των εναγόντων και περί παράβασης της Δ.2 κ.12.

Ζήτημα δικαιοδοσίας μπορεί να εγερθεί σε οποιοδήποτε στάδιο, περιλαμβανομένης και της διαδικασίας για συντηρητικό διάταγμα. Είναι περιττό να εξεταστεί και να αποφασιστεί οριστικά το κατά πόσο η ίδια αρχή ισχύει προκειμένου και για ζήτημα μη νομιμοποίησης, ενόψει του ότι τέτοιο ζήτημα δεν ηγέρθη στην ένσταση του εναγόμενου 1. Μια τέτοια, τόσο συγκεκριμένη και ουσιαστική ένσταση, θα έπρεπε να τεθεί με σαφήνεια και δεν μπορεί να καλυφθεί από τη γενικόλογη ένσταση ότι δεν έχει καταδειχθεί πιθανότητα επιτυχίας, όπως επιχειρήθηκε εν προκειμένω. Εν πάση περιπτώσει οι λόγοι που προβλήθηκαν στην αγόρευση και μόνο, θέτουν ζήτημα ερμηνείας και εξέτασης σε βάθος της σχετικής νομοθεσίας με τέτοιο τρόπο που να απαιτείται οριστική απόφαση επί του θέματος, κάτι που δεν είναι του παρόντος.

Το ζήτημα της παράβασης της Δ.2.κ.12 έχει τεθεί από τον εναγόμενο 1 στα πλαίσια άλλης αίτησης του για παραμερισμό του κλητηρίου εντάλματος και κάθε επακόλουθου δικονομικού διαβήματος, δηλαδή περιλαμβανομένης και της παρούσας διαδικασίας χωρίς επιτυχία. Συνεπώς δεν έχει πλέον νόημα στην παρούσα διαδικασία.

Ο ευπαίδευτος δικηγόρος των εναγομένων 2 και 3 επικαλέσθηκε σε σχέση με τη 2η προϋπόθεση του άρθρου 32, μεταξύ άλλων, την ύπαρξη ελληνικού δεδικασμένου. Ως «ελληνικό δεδικασμένο» θεώρησε την προαναφερθείσα Διάταξη του Εισαγγελέα Εφετών Αθηνών υπ. αρ. 5/2012 λέγοντας ότι η ύπαρξη δόλου ως βάση αγωγής καταρρίπτεται ενόψει της Διάταξης εκείνης η οποία, κατά τη θέση του, αφορά τις πλείστες από τις πράξεις που αποτελούν αντικείμενο της αγωγής των εναγόντων, περιλαμβανομένων των δανείων προς την Ιερά Μονή Βατοπεδίου και των δανείων για συμμετοχή στην αύξηση μετοχικού κεφαλαίου της ΜΙG. Διαφώνησε με τη θέση των εναγόντων στην αγόρευση τους πως το ποινικό σκέλος και/ή ποινική εξέταση στα πλαίσια διαδικασιών στην Ελλάδα δεν αποτελούν δεσμευτικό στοιχείο για τα υπό εξέταση ζητήματα και μάλιστα χαρακτήρισε τη θέση αυτή ως προκλητική, εφόσον οι ενάγοντες υιοθετούν και προβάλουν το πόρισμα που εξέδωσε η ειδική κοινοβουλευτική επιτροπή του Ελληνικού Κοινοβουλίου. Η διάσταση που το Δικαστήριο αποδίδει στο εν λόγω πόρισμα έχει ανωτέρω τεθεί. Από την άλλη, η εν λόγω Διάταξη δεν θεωρώ ότι έχει τη σημασία που οι καθ’ ων η αίτηση της αποδίδουν και, ως άνω, δεν αποτελεί κώλυμα εξέτασης των επιδίκων θεμάτων στην παρούσα αστική διαδικασία στην Κύπρο.

Εισηγήθηκε περαιτέρω ότι οι ενάγοντες δεν έχουν καμία πιθανότητα επιτυχίας με βάση την υπόθεση που έχουν παρουσιάσει, λέγοντας ότι εκείνο που χαρακτηρίζει την υπόθεσή τους είναι μια σαφώς εσφαλμένη αντίληψη της σχέσης μεταξύ της τράπεζας και των συμβούλων της. Η Τράπεζα εμφανίζεται ως εκ των υστέρων κριτής και καταλήγει εκ του αποτελέσματος στο συμπέρασμα πως οι αποφάσεις του παρελθόντος δεν συνάδουν με την τραπεζική πρακτική και κατά συνέπεια στο ότι οι εναγόμενοι έχουν επιδείξει δόλια συμπεριφορά και έχουν παραβεί τα καθήκοντα εμπιστευτικότητας και επιμέλειας που είχαν.

Παρέθεσε σχετικά παραδείγματα από την εκδοχή των εναγόντων και παρέπεμψε σε βιβλιογραφία σε σχέση με την ευθύνη των διευθυντών έναντι τρίτων όπως αυτή διακρίνεται από την ευθύνη τους έναντι της εταιρείας. Με βάση τις αρχές που έχουν κωδικοποιηθεί στο κοινό δίκαιο θα έπρεπε, συνέχισε, οι ενάγοντες να καταδείξουν τον τρόπο που οι εργασίες της Τράπεζας είχαν διανεμηθεί μεταξύ των συμβούλων και των αξιωματούχων της και το κατά πόσο αυτή η διανομή/κατανομή καθηκόντων ήταν λογική υπό τις περιστάσεις και σύμφωνη με το καταστατικό της.

Περαιτέρω οι ενάγοντες θα έπρεπε να καταδείξουν σε ποιο σημείο οι εναγόμενοι έχουν παραβεί το καθήκον τιμιότητας και σε ποιο βαθμό άσκησαν τα καθήκοντά τους κατά τρόπο που να τίθεται θέμα έλλειψης επιμέλειας και ικανότητας. Αυτά, συνεχίζει, οι ενάγοντες τα παρέλειψαν και το μόνο που έκαναν ήταν να διαχωρίσουν το διοικητικό συμβούλιο της Τράπεζας σε δυο ομάδες, στους εναγόμενους 1-4 και στους εναγόμενους 5-11, αποδίδοντας στους μεν, αμέλεια, παράβαση καθηκόντων εμπιστευτικότητας και συνθήκες σύγκρουσης συμφερόντων και στους δε, αμέλεια.

Κατά τ’ άλλα, συνεχίζει, οι ενάγοντες δεν έχουν θέσει ενώπιον του δικαστηρίου οποιοδήποτε πρακτικό ή άλλο σχετικό έγγραφο από το οποίο να μπορεί κάποιος να συμπεράνει ή να διακριβώσει τα όσα αποδίδονται στους εναγόμενους 1-4. Όλα αυτά οι ενάγοντες, καταλήγει, τα θεωρούν ως δεδομένα και κρίνουν εξ αποτελέσματος.

Παρέπεμψε σχετικά σε συγκεκριμένες παραγράφους από την αγόρευση της άλλης πλευράς.

Κενό, εισηγήθηκε, χαρακτηρίζει και την όλη εκδοχή των εναγόντων περί ζημίας. Εισηγήθηκε πως η απαίτηση των εναγόντων δεν είναι για ζημία που ήδη η τράπεζα έχει υποστεί, αλλά για ζημίες που αναμένουν ότι θα υποστεί (προβλέψεις) επειδή κάποια δάνεια δεν είναι σήμερα επαρκώς εξασφαλισμένα. Σημείωσε περαιτέρω ότι οι ενάγοντες δεν έχουν αναφέρει κατά πόσο έλαβαν μέτρα ανάκτησης χωρίς επιτυχία. Συνεπώς, η τράπεζα πρόωρα και χωρίς να επιδιώξει είσπραξη των δανείων απαιτεί το σύνολο των δανείων από τους εναγόμενους. Οι δε «ζημιογόνες αγορές μετοχών» είναι ζημιογόνες, κατά την εκδοχή των εναγόντων, όχι γιατί αγοράστηκαν ακριβά, αλλά διότι σήμερα η αξία τους έχει μειωθεί πολύ πιο κάτω από την τιμή αγοράς.

Σε άλλο σημείο της αγόρευσής του ο ευπαίδευτος δικηγόρος των εναγομένων 2 και 3 εισηγήθηκε ότι οι ενάγοντες δεν προσέφεραν μαρτυρία από κάποιο που να είχε απευθείας ή σύγχρονη γνώση των γεγονότων, σε αντίθεση με τον ενόρκως δηλούντα των εναγομένων. Ήταν η θέση του ότι η εκδοχή των εναγόντων, η οποία τέθηκε γενικόλογα και κατά τρόπο αφοριστικό, έχει εκθεμελιωθεί κατά τρόπο τεκμηριωμένο χωρίς οι ενάγοντες να κατορθώσουν να αντικρούσουν τις θέσεις των καθ’ ων η αίτηση με τη συμπληρωματική ένορκη δήλωση ή να ζητήσουν να αντεξετάσουν. Το αποτέλεσμα ήταν η πλήρης αποτυχία σε ό,τι αφορά τη δεύτερη προϋπόθεση περί ορατής πιθανότητας επιτυχίας.

Οι θέσεις των δικηγόρων των εναγόντων σε σχέση με την εισήγηση ότι δεν στοιχειοθετείται ορατή πιθανότητα επιτυχίας τέθηκαν κατά τρόπο εκτεταμένο με αναφορά στις επιμέρους πτυχές της υπόθεσης και με παραπομπή στα διάφορα τεκμήρια. Η περιγραφή των γεγονότων επί των οποίων οι ενάγοντες στηρίζουν την αγωγή τους καταλαμβάνει μεγάλο μέρος της αγόρευσης (σελίδες 28-67). Με μεγάλη λεπτομέρεια γίνεται αναφορά σε όλες τις πτυχές των ενεργειών που αποδίδονται στους καθ’ ων η αίτηση. Δεν θεωρώ ότι είναι βάσιμες οι εισηγήσεις των καθ’ ων η αίτηση αναφορικά με την επάρκεια, για τους σκοπούς που τώρα εξετάζονται, της μαρτυρίας των εναγόντων. Ως προς την εισήγηση ειδικότερα ότι οι ζημίες που επικαλούνται οι ενάγοντες βρίσκονται «στη σφαίρα των θεωρητικών υπολογισμών», θεωρώ ότι οι ενάγοντες έχουν στοιχειοθετήσει εκ πρώτης όψεως την εκδοχή για τεράστιες ζημίες και, όπως ο ευπαίδευτος δικηγόρος τους εισηγήθηκε, ο συγκεκριμένος προσδιορισμός είναι ζήτημα που εμπίπτει στην εκδίκαση της αγωγής.

Γενικά, ήταν η θέση του ευπαιδεύτου δικηγόρου των εναγόντων ότι είναι οι υπερασπίσεις που στερούνται πραγματικού υποβάθρου και χαρακτηρίζονται από κακόπιστη και παραπλανητική στάση.

Όμως, επαναλαμβάνεται χάριν τονισμού, ότι το ζητούμενο τώρα δεν είναι η διαμόρφωση οριστικής πεποίθησης είτε για την υπόθεση των εναγόντων είτε για τη βασιμότητα της υπεράσπισης. Το ερώτημα που τίθεται είναι το εξής: με τα όσα οι ενάγοντες έχουν θέσει υπόψη του δικαστηρίου και λαμβανομένων υπόψη των θέσεων της άλλης πλευράς, στοιχειοθετείται ορατή πιθανότητα επιτυχίας; Πιθανότητα τέτοια που δεν είναι μια απλή πιθανότητα, αλλά πάντως με τον πήχη να βρίσκεται πιο χαμηλά από το «ισοζύγιο των πιθανοτήτων»; Το ερώτημα αυτό θα πρέπει να απαντηθεί σε συνάρτηση με τις αιτίες αγωγής τις οποίες καλούνται οι ενάγοντες τελικώς να αποδείξουν και με την αποδεικτική δύναμη που μπορεί να έχει η μαρτυρία που παρουσίασαν. Έχοντας όλα αυτά κατά νου, ως επίσης και την εκατέρωθεν επιχειρηματολογία, θεωρώ ότι πληρούται η δεύτερη προϋπόθεση.

Σε σχέση με την 3η προϋπόθεση ο ευπαίδευτος δικηγόρος του εναγόμενου 1 εισηγήθηκε ότι εφόσον το αντικείμενο των προσωρινών διαταγμάτων δεν αφορά περιουσία που είναι το αντικείμενο της αγωγής, δεν παρείχετο η δυνατότητα έκδοσης τους. Παρέπεμψε σχετικά στα λεχθέντα υπό του Γ. Νικολάου Δ. στις υποθέσεις Marketrends (Capital Market) Ltd v. Γεωργίου (2002) 1 ΑΑΔ 1759 και Spider Trade Con Fin Ltd v. Χατζηγαβριήλ (2003) 1 ΑΑΔ 121: Όταν η περιουσία δεν αποτελεί το αντικείμενο, της αγωγής, η εξουσία έκδοσης συντηρητικού διατάγματος πρέπει να ασκείται με φειδώ και όχι ως μέτρο γενικής εξασφάλισης ενάγοντα που βρίσκεται αντιμέτωπος με τη μη πληρωμή χρέους και μόνο σε εξαιρετικές περιστάσεις όπου καταδεικνύεται ισχυρή αιτία αγωγής και άμεσος, απτός κίνδυνος απομάκρυνσης περιουσιακών στοιχείων με τέτοιο τρόπο ώστε η τελική απόφαση να παρέμενε χωρίς αντίκρισμα. Παρέπεμψε επίσης στο ακόλουθο απόσπασμα υπό τον τίτλο “Evidence of general dishonesty insuffient” από το σύγγραμμα Goldrein, Pre-emptive Remedies: Commercial Injunctions para A2-174A

“Applicants for freezing injunctions often attempt to demonstrate a risk of dissipation by adducing evidence of some general dishonesty on the part of the respondent. Such evidence may well be insufficient. Rather, the evidence must be such that a court can justifiable infer that the respondent has assets that he is likely to dissipate unless restrained.”

Και στο ακόλουθο απόσπασμα από την υπόθεση Ninemia Maritime Corporation v. Trove Schiffahrtsgesellscbaft. GmbH (The Niedersacbsen) (1984) 1 All ER 398:

“Bare assertions that the defendant is likely to put any asset beyond the plaintiff’s grasp and is unlikely to honour any judgment or award are clearly not enough by themselves. Something more is required.”

O ευπαίδευτος δικηγόρος των καθ’ ων η αίτηση 2 και 3 αναφερόμενος στην 3η προϋπόθεση εισηγήθηκε ότι αυτή ικανοποιείται όταν οι αποζημιώσεις κρίνονται ως μη ικανοποιητική θεραπεία και εφόσον εν προκειμένω η απαίτηση είναι χρηματική δεν μπορεί παρά να είναι ικανοποιητική θεραπεία αποζημίωσης και άρα δεν θα έπρεπε να εκδοθεί το διάταγμα. Παρέπεμψε επίσης στην υπόθεση Ninemia (ανωτ.) περί της ανάγκης να καταδειχθεί βάσιμος κίνδυνος ότι η απόφαση υπέρ του αιτητή θα παραμείνει άλλως πως ανικανοποίητη και στην υπόθεση Βαλεντίνα Θεοφάνους (ανωτ.) στην οποία ο Χατζηχαμπής Δ. (ως ήταν τότε) άσκησε κριτική για την ευχέρεια με την οποία εγκρίνονται ex parte αιτήσεις για διατάγματα.

Ο ευπαίδευτος δικηγόρος των αιτητών δεν αμφισβήτησε βέβαια ότι η τρίτη προϋπόθεση σχετίζεται με το θέμα της επάρκειας των αποζημιώσεων. Παρέπεμψε παράλληλα σε ομολογία σύμφωνα με την οποία δεν απαιτείται να καταδειχθεί όντως πρόθεση αποξένωσης ή επιβάρυνσης, αλλ’ αρκεί η πιθανή επίδραση που θα είχε τυχόν αποξένωση ή επιβάρυνση στην ικανοποίηση της απόφασης στο τέλος. (C. Phasarias (Αutomotive Centre) Ltd v. Σκυροποιία (Λεωνίκ) 2001 AAΔ 785). Παρέπεμψε ειδικότερα σε νομολογία που αφορά περιπτώσεις όπου προβάλλονται και εκ πρώτης όψεως στοιχειοθετούνται ισχυρισμοί περί δόλου και ανέντιμης συμπεριφοράς, στοιχείο που και από μόνο του θα μπορούσε να καταδείξει την ύπαρξη κινδύνου αποξένωσης. Παραθέτω αυτούσιο το σχετικό απόσπασμα από την αγόρευση του:

«Στην υπόθεση Congentra v Sixteen Thirteen Marine [2009] 1 All ER (Comm) 479, ο Δικαστής Flauxn J. ανέφερε τα ακόλουθα:

"….The relevant legal principle in determining whether for the purposes of granting or maintaining a freezing order a claimant has shown a sufficient 'risk of dissipation' is that the claimant will satisfy that burden if it can show that:

(i) there is a real risk that a judgment …. will go unsatisfied, in the sense of a real risk that, unless restrained by injunction, the defendant will dissipate or dispose of his assets other than in the ordinary course of business ….;

(ii) unless the defendant is restrained by injunction, assets are likely to be dealt with in such a way as to make enforcement or any … judgment more difficult, unless those dealings can be justified for normal and proper business purposes …."

"…At the ex parte hearing the charterers … contended that there was a real risk of dissipation because the owners' conduct in New York (where the charterers contend the owners were advancing a case that they knew to be unsustainable and Captain Bourdis was prepared to perjure himself) was described as an 'unacceptably low standard of morality'. This demonstrated a real risk that the owners would take steps to dispose of their assets to avoid satisfying any award in the charterers' favour. I considered that the charterers had satisfied the burden which was on them…"

"…. The charterers have shown a good arguable case of wrongful attachment by the owners in New York in support of an unsustainable case, involving either bad faith, malice or at the very least gross negligence on the part of the owners. The charterers have also shown a good arguable case that the owners have engaged in what at its lowest is discreditable conduct in relation to the maintenance of the attachment, involving perjury on the part of Captain Bourdis. Of course whether any of these matters are made out will be for the arbitrators in due course. For the present it is sufficient that the charterers have a good arguable case on those matters raised. Nonetheless those matters are significant in the context of assessing the risk of dissipation. In my judgment the charterers can show a good arguable case for the purposes of discharging the burden of showing a real risk of dissipation that what has happened in New York reveals that these owners are the sort of people who will stop at nothing to frustrate the charterers from making any substantial recovery by dissipating their assets, unless restrained by the freezing order...."

Στην υπόθεση Norwich Union v Eden (25.01.96 unreported), Lord Justice Phillips:

"…It seems to me that when the court considers whether there is a good arguable case it is at that stage that it considers whether the likelihood of a judgment in favour of the plaintiff is sufficient to justify the grant of Mareva relief. If it is so satisfied, the question then arises: -if such a judgment is given what is the risk that there will be no assets left to satisfy it? If the judgment in question …. is a judgment in which allegations of fraud are made, then it seems to me that it is open to the court to conclude from that fact alone that there is a sufficient risk of dissipation of assets to justify the grant of relief..."

Στην υπόθεση Grupo Torras SA v Al Sabah (21.03.97 unreported), Lord Justice Saville:

"…What is clear from the judgment is that the judge took the view that there was a good arguable case that Mr Dawson was knowingly implicated in the fraud; and that the nature of the allegations was such that there was a strong fear of dissipation. Since it is part of Mr Dawson's own case that he was expert in the sort of intricate, sophisticated and international financial transactions which feature in this case, and since the plaintiffs had established a good arguable case that Mr Dawson had used his expertise for dishonest purposes, I am not in the least surprised that the judge reached the conclusion he did..."

Στην υπόθεση Madoff Securities v Raven [2011] EWCH 3102, Mr Justice Flaux:

«…[166] Mr Weekes relied upon that case in support of a submission that, like the Defendant in that case, Mrs Kohn is experienced in sophisticated international financial transactions. He submitted that in the light of those earlier authorities, the way in which Thane Investments should be read is correctly set out by Patten J in Jarvis Field Press v Chelton [2003] EWHC 2674 (Ch), where having cited the relevant passage from the judgment of Peter Gibson LJ, the learned judge says at 10:

“The relevance of that passage, of course, is to the submission made by Mr Lord, on behalf of the Claimants on this application, that I should infer from the apparent dishonesty of Mrs Chelton, together with the recent change of circumstances, a real likelihood and risk of dissipation. I have no difficulty in accepting the general principle, emphasised by Peter Gibson LJ, that a mere unfocused finding of dishonesty is not, in itself, sufficient to ground an application for a freezing order. It is necessary to have regard to the particular Respondents to the application and to ask oneself whether, in the light of the dishonest conduct which is asserted against them, there is a real risk of dissipation. As Peter Gibson LJ made clear in the passage I have already quoted, the court has to scrutinise with care whether what is alleged to have been dishonesty justifies the inference. That is not, therefore, a judgment to the effect that a finding of dishonesty (or, in this case, an allegation of dishonesty) is insufficient to found the necessary inference. It is merely a welcome reminder that in order to draw that inference it is necessary to have regard to the particular allegations of dishonesty and to consider them with some care.”

[167] I agree with that analysis of the approach which the court should adopt when considering whether to grant a freezing injunction, in a case where there are allegations of fraud or deliberate misconduct against a Defendant…»

«…[169] Furthermore, in terms of the risk of dissipation arising from the very nature of the dishonest conduct alleged, upon which Mr Weekes relies, I do not find her subsequent conduct after the dishonesty was discovered a very convincing answer to Mr Weekes' point about prior misconduct. As I have said earlier in the judgment, the false description on the invoices over many years cries out for a proper explanation from Mrs Kohn which, bluntly, has not, in my judgment, been provided by the evidence she has put before the court. It seems to me that what emerges is a sufficiently arguable case of deliberate wrongdoing, the issuing of sham invoices and the disguising of the true nature of the payments of millions of dollars made to the Kohn Defendants over many years. This demonstrates in itself a serious risk of dissipation..».

Στην υπόθεση Baldwin & Sons v Dmitry Markov Coins and Medals, (9 November 2012), Mr Justice Haddon-Cave:

"(3) Evidence of actual dishonesty is not essential to the exercise of the jurisdiction and there is no need to show an actual intention to dissipate assets ….

(4) But if there is a good arguable case in support of an allegation that the defendant has acted fraudulently or dishonestly, or with unacceptably low standards of morality giving rise to a feeling of uneasiness about the defendant … then it is often unnecessary for there to be any further specific evidence of dissipation for the court to be entitled to take the view that there is a sufficient risk to justify granting Mareva relief (Standard Chartered Securities v Lai Arthur [1993] HKC 375; Amco Inc v NPV Ltd [1998] HKCFI 632; Gee on Commercial Injunctions, 5th edition, para 12.040).

(5) Although it is not necessary to establish that the defendant is likely to act with the object of putting his assets beyond reach, it is necessary to show e.g. the defendant dealing with assets in a manner other than in the usual or ordinary course of business or life, so as to render enforcement more difficult or impossible …

………………….

(7) The fact that a claimant has a claim which is unanswerable, or virtually incapable or being defended, may be powerful factor in favour of granting a Mareva injunction, though it cannot of itself be decisive (Gee on Commercial Injunctions, 5th edition, para 12.025)."

Πέραν αυτών παραπέμφηκα και στο εν λόγω σύγγραμμα Goldrein A2 – 174 όπου αναφέρεται ότι «if there is dishonesty or suspicion of dishonesty, that will be an important ground on which mareva relief can be granted”.

Σε ό,τι αφορά την παγκόσμια εμβέλεια ενός διατάγματος τύπου mareva στην υπόθεση Seamark Consultancy v. Lasala (2007) 1 AAΔ 162 αναγνωρίστηκε η ευχέρεια έκδοσης διαταγμάτων παγοποίησης παγκόσμιας εμβέλειας με υιοθέτηση της Derby & Co Ltd and others v. Weldon and others (No 2) [1989] 1 All E.R. 1002 στην οποία το αγγλικό Εφετείο έκρινε πως είχε τέτοια δικαιοδοσία εφόσον το διάταγμα τύπου mareva λειτουργεί in personam και επομένως σε περίπτωση παρακοής του μπορεί να επιβληθούν κυρώσεις στο πρόσωπο που παρακούει το διάταγμα και βρίσκεται εντός δικαιοδοσίας. Σε αυτά τα πλαίσια μπορεί ακόμα, εφόσον οι καθ’ ων η αίτηση βρίσκονται σε κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, να ληφθεί υπόψη και η δυνατότητα εκτέλεσης ενός διατάγματος που εκδίδεται στην Κύπρο στα υπόλοιπα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατ’ εφαρμογή του Κανονισμού 44/2001.

Στην υπόθεση ΒP Holdings Ltd v. Kιταλίδη (1994) 1 ΑΑΔ 694 αναγνωρίσθηκε η ευχέρεια που υπάρχει σήμερα, σε λίγα δευτερόλεπτα να μεταφερθούν χρήματα από μια χώρα σε άλλη. Είναι αυτή η πραγματικότητα που οδήγησε στην πραγματιστική και απαραίτητη για τις σύγχρονες ανάγκες προσέγγιση της αγγλικής νομολογίας η οποία διατυπώθηκε στην υπόθεση Derby & Co Ltd and others v. Weldon and others (No 6) (1990) 3 All E.R. 263 ως ακολούθως:

«The jurisdiction of the court to grant a Mareva injunction against a person depends not on the territorial jurisdiction of the English court over assets within its jurisdiction, but on the unlimited jurisdiction of the English court in personam against any person, whether an individual or a corporation, who is, under English procedure, properly made a party to proceedings pending before the English court.»

Ενόψει των πάραπανω νομολογιακών αρχών ο ευπαίδευτος δικηγόρος των αιτητών εισηγήθηκε ότι από τα γεγονότα της υπόθεσης και την κατ’ ισχυρισμό συμπεριφορά των καθ’ ων η αίτηση προκύπτει πραγματικός κίνδυνος αποξένωσης που δικαιολογεί την έκδοση των διαταγμάτων τύπου Mareva.

Κατ’ εφαρμογή της νομολογίας και υπό το φως των γεγονότων της υπόθεσης, ιδιαίτερα της συμπεριφοράς που αποδίδεται στους καθ’ ων η αίτηση σε επίπεδο που να ικανοποιούνται οι δύο πρώτες προϋποθέσεις του άρθρου 32 και της ευχέρειας που υπάρχει για άμεση διακίνηση τεραστίων ποσών ανά τον κόσμο, θεωρώ ότι πράγματι πληρούται και η τρίτη προϋπόθεση.

Το επόμενο ερώτημα αφορά το κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να συνεχίσει η ισχύς του διατάγματος. (Odysseos (ανωτ), Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου ν. Πασχάλη Χατζηβασίλη (1999) 1 ΑΑΔ 152. Θα πρέπει το Δικαστήριο να ζυγίσει τον κίνδυνο αδικίας που θα προκληθεί στον εναγόμενο από το διάταγμα, εάν τελικά φανεί ότι δεν θα έπρεπε να είχε εκδοθεί και τον κίνδυνο ο ενάγοντας να απομείνει τελικά χωρίς θεραπεία εάν δεν συνεχίσει το διάταγμα. Η υποχρέωση του Δικαστηρίου είναι να υιοθετήσει εκείνη την πορεία η οποία φαίνεται να ενέχει τους λιγότερους κινδύνους αδικίας. (Baccardi & Co Ltd v. Vinco Ltd (1996) 1 AAΔ 788, NWL Ltd v. Woods [1989] 3 All E.R. 614, 625 (Η.L.)).

O ευπαίδευτος δικηγόρος των αιτητών εισηγήθηκε ότι η στάθμιση των συμφερόντων ή με άλλα λόγια «το ισοζύγιο ευχέρειας» είναι ξεκάθαρα με το μέρος των αιτητών, εφόσον εάν δεν οριστικοποιηθούν τα διατάγματα τα δικαιώματα τους θα πληγούν ανεπανόρθωτα, αφού η αγωγή αφορά ένα κολοσσιαίο ποσό το οποίο ανά πάσα στιγμή μπορεί να αποξενωθεί. Εάν οριστικοποιηθούν τα διατάγματα τα δικαιώματα των αιτητών θα διαφυλαχθούν μέχρι την πλήρη ακρόαση της υπόθεσης ενώ παράλληλα έχουν ήδη προβλεφθεί ασφαλιστικές δικλείδες προς όφελος των καθ’ ων η αίτηση στους οποίους επιτρέπεται η λήψη χρηματικών ποσών επί μηνιαίας βάσεως, όπως προβλέπεται στο διάταγμα.

Ο ευπαίδευτος δικηγόρος του εναγόμενου 1 εισηγήθηκε ότι «το ισοζύγιο της ευχέρειας» κλίνει σαφώς υπέρ του εναγομένου ενόψει του ότι πρόκειται περί ενός εξουθενωτικού διατάγματος το οποίο στερεί τον εναγόμενο της άσκησης των επιχειρηματικών του δραστηριοτήτων, επηρεάζει την ικανότητα του να αντιμετωπίσει ακόμα και τις φορολογικές του υποχρεώσεις και υπονομεύεται η καλή του φήμη. Σκοπός, είπε, των ενδιαμέσων διαταγμάτων είναι η διατήρηση του status quo. Η διατήρηση του status quo εξυπακούει τη μη πρόκληση ζημίας στον οποιοδήποτε. Η παρέλευση του χρόνου δυνατόν να επιφέρει αλλαγές στην κατάσταση των πραγμάτων που δεν θα μπορούν να αποκατασταθούν με την πληρωμή αποζημιώσεων. Στη συνέχεια ο ευπαίδευτος δικηγόρος του εναγόμενου 1 διασύνδεσε το ζήτημα του «τεκμηρίου της ευχέρειας» με το ζήτημα του χρόνου λέγοντας ότι οι ενάγοντες ένα και πλέον χρόνο μετά την καταχώριση της αγωγής δεν έχουν προωθήσει την υπόθεσή τους. O ευπαίδευτος δικηγόρος του εναγόμενου 1 συνέδεσε περαιτέρω το θέμα της καθυστέρησης με εισήγηση περί κατάχρησης.

Αναφερόμενος στις περιστάσεις της υπόθεσης ο ευπαίδευτος δικηγόρος του εναγόμενου 1 τις προσδιόρισε ως εξής:

«Η αγωγή καταχωρήθηκε στις 26/11/2012.

Η αίτηση για προσωρινά διατάγματα καταχωρήθηκε στις 29/04/2013.

Τα προσωρινά διατάγματα εκδόθηκαν στις 08/05/2013 και είχαν οριστεί επιστρεπτέα στις 22/05/2013.

Λόγω μη επίδοσης των διαταγμάτων υπαιτιότητα των Εναγόντων δόθηκε νέα ημερομηνία για τις 11/06/2013.

Στη συνέχεια, προκλήθηκαν αδικαιολόγητες καθυστερήσεις στη διαδικασία ακρόασης της αίτησης με διαδοχικές αναβολές και ορισμό νέων προθεσμιών για ποικίλους λόγους και με διάφορες προφάσεις για τις 18/06/2013, τις 02/07/2013, τις 09/07/2013, τις 19/07/2013, τις 31/07/2013, τις 23/08/2013, τις 27/08/2013, τις 11/09/2013, τις 12/09/2013, τις 20/09/2013, τις 31/10/2013, τις 11/11/2013, τις 25/11/2013 και για τις 10/12/2013.

…………………………………………………………»

Ζήτημα καθυστέρησης σε συνδυασμό με τον εξουθενωτικό χαρακτήρα, όπως το έθεσε, του διατάγματος, ήγειρε και ο ευπαίδευτος δικηγόρος των εναγομένων 2 και 3 λέγοντας ότι το διάταγμα τούς έχει αφαιρέσει τη δυνατότητα κάθε επιχειρηματικής δραστηριότητας. Εισηγήθηκε ότι δεν συντρέχει κίνδυνος για τα δικαιώματα των αιτητών εφόσον δεν υφίσταται πρόθεση αποξένωσης και οι ενάγοντες δεν έχουν δείξει ότι αν δεν εκδιδόταν το διάταγμα κινδύνευαν να χάσουν τη δυνατότητα ικανοποίησης τυχόν απόφασης υπέρ τους.

Ενώ αντίθετα, το απαγορευτικό διάταγμα δημιουργεί με βεβαιότητα τεράστιους κινδύνους για τη διαβίωση και την περιουσία των εναγομένων. Τα μηνιαία ποσά που απελευθερώνονται δυνάμει του διατάγματος για μεν τον Ευθύμιο Μπουλούτα θα αρκούσε μετά βίας για την αντιμετώπιση των φορολογικών και δανειακών υποχρεώσεων του, για δε τον Κυριάκο Μάγειρα δεν επαρκούν, ούτε καν για την αντιμετώπιση των δανειακών του υποχρεώσεων.

Παρέπεμψε σχετικά σε επιστολές των λογιστών των εναγομένων 2 και 3 οι οποίες έχουν κατατεθεί ως Τεκμήρια 21 και 22 στην Ένορκη Δήλωση Καρατζένη. Για τον Μάγειρα δηλώνεται ότι «η αναγκαία δαπάνη για τη διατήρηση του επιπέδου διαβίωσης του κ. Μάγειρα και της οικογένειας του όπως διαμορφώνεται βάσει των φορολογικών του δηλώσεων και του Κώδικα Φορολογίας Εισοδήματος ανέρχεται σε €290.000 ετησίως.» Σημειώνεται επιπροσθέτως ότι ο Μάγειρας και η σύζυγος του εξυπηρετούν στεγαστικό δάνειο με δόσεις περίπου €300.000 ετησίως.

Για τον Μπουλούτα αναφέρεται ότι το μηνιαίο κόστος διαβίωσης του είναι €38.800.

Όντως, ένας παράγοντας που θα πρέπει να ληφθεί υπόψη κατά την εξέταση του «ισοζυγίου της ευχέρειας» είναι το κατά πόσο υφίσταται καθυστέρηση τέτοια ώστε η έκδοση του διατάγματος να καθίσταται καταπιεστική. (Jagard v. Sawyer and another [1955] 2 All E.R. 189, 202 CA).

Παρά την αρχή της επιείκειας ότι «το δίκαιο βοηθά όσους γρηγορούν και όχι όσους υπνώττουν» (vingilantibus non dormietibus jura subvenient) κατά τη σύγχρονη αντίληψη, όπως έχει διατυπωθεί στην υπόθεση Bacardi, η καθυστέρηση από μόνη της δεν αποτελεί λόγο απόρριψης της αίτησης αλλά ένα παράγοντα που συνεκτιμάται όταν εξετάζεται «το ισοζύγιο της ευχέρειας». Υπό τις περιστάσεις μιας υπόθεσης μπορεί η καθυστέρηση να εκληφθεί ως ένδειξη ότι ο ενάγοντας δεν χρειάζεται άμεση θεραπεία. Άκαμπτος κανόνας δεν υπάρχει εφόσον το ζήτημα εξαρτάται από τις περιστάσεις της κάθε υπόθεσης. Στην υπόθεση Parico (ανωτ.) έχουν διατυπωθεί σχετικά κάποιες γενικές αρχές ως ακολούθως.

1. Η καθυστέρηση, εκτός αν επεξηγηθεί, στην προώθηση της αίτησης για προσωρινό διάταγμα είναι γενικώς μοιραία.

2. Το ζήτημα της καθυστέρησης πρέπει να σταθμίζεται με την πιθανότητα του ενάγοντα να πετύχει τελικά στην αγωγή του και να λαμβάνεται υπόψη κατά πόσο ο εναγόμενος έχει επηρεασθεί με οποιοδήποτε τρόπο λόγω της καθυστέρησης ή έχει καθησυχασθεί ότι όλα ήταν ασφαλή ή έχει πλανηθεί λόγω της απραξίας του ενάγοντα.

3. Το κατεπείγον του θέματος μπορεί να προκύψει και μετά τη γένεση της βάσης της αγωγής.

4. Η έκταση της καθυστέρησης η οποία είναι αναγκαία για να αποτρέψει τη χορήγηση θεραπείας εξαρτάται από τα ιδιαίτερα περιστατικά της κάθε υπόθεσης και δεν μπορούν να διατυπωθούν άκαμπτοι κανόνες..».

Εν προκειμένω διαπιστώνεται καθυστέρηση, αλλά δεν μπορεί να λεχθεί ότι υπήρξε δικονομική συμπεριφορά τέτοια εκ μέρους των αιτητών ώστε να λάβει τη μορφή κατάχρησης της διαδικασίας. Για το χρόνο πριν από την καταχώριση της αίτησης έχει ήδη γίνει αναφορά. Για το μετέπειτα χρόνο, είναι γεγονός ότι τα πρακτικά της αρχικής περιόδου υποδηλώνουν έντονες τοποθετήσεις των δικηγόρων των καθ’ ων η αίτηση σε σχέση με την ανάγκη για ταχεία εκδίκαση της αίτησης. Όμως στη συνέχεια η διαδικασία έλαβε τέτοια πορεία, σε συνάρτηση με τις δικές της ιδιαιτερότητες και το γενικότερα υπερβολικά φορτωμένο πρόγραμμα του Δικαστηρίου, ώστε να οριστεί τελικά για διευκρινίσεις, οπότε και επιφυλάχθηκε, στις 26/3/2014. Εκείνη την ημέρα ο ορισμός στο τελικό αυτό στάδιο έγινε ως ακολούθως:

«Δικαστήριο: Αφού ακούγονται οι εισηγήσεις των δικηγόρων με βάση το πρόγραμμα τους και τις υποχρεώσεις τους και αφού διευκρινίζεται ότι η πλευρά που βαρύνεται με το διάταγμα δεν έχει ένσταση, τελικά η αίτηση ορίζεται για διευκρινίσεις στις 26/3/2014 ώρα 11.30. Τα διατάγματα παραμένουν σε ισχύ.»

Κατ’ ουσία δηλαδή, μετά τις τοποθετήσεις στο αρχικό στάδιο, στη συνέχεια η εξέλιξη της διαδικασίας ήταν χωρίς ενστάσεις και χωρίς να τεθούν τα ζητήματα που στο τέλος τέθηκαν για την ανάγκη επείγουσας εκδίκασης της αίτησης πέραν της ανάγκης που υπάρχει γενικά σε τέτοιας φύσεως υποθέσεις. Είναι χαρακτηριστικό της όλης εξέλιξης του πράγματος ότι ενώ η έκθεση απαίτησης έχει καταχωριστεί στις 19/12/2013, μέχρι σήμερα δεν έχουν καταχωριστεί υπερασπίσεις.

Πέραν τούτου οι ισχυρισμοί, σε συνάρτηση με το ζήτημα της καθυστέρησης ή και ευρύτερα, ότι παρά τα ελευθερούμενα ποσά το διάταγμα παραμένει εξουθενωτικό, δεν έχουν στοιχειοθετηθεί στο βαθμό εκείνο που θα ήταν ευλόγως αναγκαίος για να τους δοθεί βαρύτητα. Οι ισχυρισμοί δεν προήλθαν κατά τρόπο άμεσο από τους καθ’ ων η αίτηση οι οποίοι θα μπορούσαν σε τέτοια περίπτωση να αντεξεταστούν. Οι επιστολές των λογιστών βασίζονται στις δηλώσεις των καθ’ ων η αίτηση 2 και 3 προς τις φορολογικές αρχές, χωρίς να παρέχεται πραγματική δυνατότητα περαιτέρω εξέτασης αυτού του θέματος όπως θα υπήρχε εάν οι ισχυρισμοί προβάλλονταν από τους ίδιους τους καθ’ ων η αίτηση με ευχέρεια αντεξέτασής τους.

Με αυτά, δεν αμφισβητείται η δραστικότητα ενός διατάγματος τέτοιας εμβέλειας και για τέτοια ποσά. Η δραστικότητα όμως, και το επαχθές του διατάγματος δεν είναι παράγοντες που από μόνοι τους μπορούν να αποτελέσουν λόγους να μην δοθεί το διάταγμα ή να μην διατηρηθεί σε ισχύ. Είναι παράγοντες που πρέπει να συνεκτιμηθούν στα πλαίσια της συνολικής αξιολόγησης. Τυχόν δε, καταχρηστική συμπεριφορά των αιτητών με σκοπό την πρόκληση καθυστέρησης ώστε να έχουν τακτικό πλεονέκτημα από το διάταγμα είναι ζήτημα που παραμένει πάντοτε ανοικτό, εφόσον το να γίνει ένα διάταγμα απόλυτο δεν σημαίνει πως η τύχη του αφήνεται πλέον στα χέρια του διάδικου προς όφελος του οποίου λειτουργεί το διάταγμα. Γι’ αυτό και το σύνηθες διατακτικό σε τέτοιες περιπτώσεις είναι ότι το διάταγμα παραμένει σε ισχύ μέχρι το πέρας της αγωγής ή μέχρι άλλης διαταγής του δικαστηρίου.

Έχοντας όλα τα ανωτέρω κατά νου θεωρώ ότι το ισοζύγιο της ευχέρειας γέρνει υπέρ των αιτητών. Μάλιστα, υπό τα ιδιαίτερα περιστατικά της υπόθεσης, δεν διακυβεύονται τα συμφέροντα απλώς μιας τράπεζας στη συνήθη επιχειρηματική της δραστηριότητα, αλλά μιας τράπεζας που τελεί υπό εξυγίανση, με αποτέλεσμα να διακυβεύονται στην πραγματικότητα τα συμφέροντα και τα δικαιώματα όχι μόνο της τράπεζας αυτής καθ’ εαυτής, αλλά όλων των καταθετών και άλλων πιστωτών της. Εφόσον οι λοιπές προϋποθέσεις για απόδοση συντηρητικής θεραπείας πληρούνται, είναι δίκαιο και εύλογο μέσα από την εξισορρόπηση των δικαιωμάτων, των συμφερόντων και των κινδύνων να περιοριστούν τα δικαιώματα των καθ’ ων η αίτηση στο βαθμό που είναι αναγκαίος ώστε να διασφαλιστούν τα ευρύτερα, υπό την παραπάνω έννοια, συμφέροντα των αιτητών μέχρι το δικαστήριο να αποφασίσει τελειωτικά.

8.4 Επί Μέρους Ζητήματα

8.4.1. Το παράτυπο της ένορκης δήλωσης Γλυκή

Υπήρξε εισήγηση από τους καθ’ ων η αίτηση ότι η ένορκη δήλωση προερχόμενη από δικηγόρο είναι πρόδηλα αντικανονική και ότι πλείστα απ’ όσα αναφέρονται είναι γενικά και αόριστα χωρίς να προσδιορίζεται η πηγή τους. Έχοντας υπόψη τους κανονισμούς και τις αρχές που διέπουν το θέμα, τις περί αντιθέτου εισηγήσεις της άλλης πλευράς και εν τέλει βεβαίως το περιεχόμενο της υπό κρίση ένορκης δήλωσης δεν θεωρώ ότι προκύπτει αντικανονικότητα.

8.4.2. Το ύψος της εγγύησης

Τέθηκε από αμφότερους τους δικηγόρους των καθ’ ων η αίτηση ζήτημα ανεπαρκούς εγγύησης. Έχω παραπεμφθεί σε νομολογία σύμφωνα με την οποία το Δικαστήριο που εκδίδει το διάταγμα ή που διατάσσει τη συνέχιση του θα πρέπει να λαμβάνει υπόψη ότι οι δοθείσες εγγυήσεις έχουν αντίκρισμα. Ειδικότερα το Δικαστήριο έχει δικαιοδοσία για διαφοροποίηση της αρχικής εγγύησης στο στάδιο που το διάταγμα είναι επιστρεπτέο. Εν προκειμένω πέραν της αριθμητικής σύγκρισης δεν έχει προσφερθεί κάποιος συγκεκριμένος λόγος που να καθιστά την προηγούμενη κρίση του Δικαστηρίου τέτοια ώστε τώρα να παρέχεται έδαφος για διαφοροποίηση. Διαφοροποίηση δεν μπορεί να γίνει απλώς λόγω μιας διαφορετικής, υποκειμενικής εκτίμησης του πράγματος με βάση τα ποσά.

8.4.3. Το ζήτημα της υπέρβασης εξουσίας

Η ουσία της σχετικής εισήγησης έγκειται στο γεγονός ότι κατά το χρόνο έκδοσης του διατάγματος δεν είχε ακόμα δοθεί άδεια για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας η οποία και μόνο υποδηλώνει ότι το Δικαστήριο είναι αρμόδιο και έχει δικαιοδοσία να επιληφθεί του επίδικου θέματος.

Εν προκειμένω το Δικαστήριο εξέδωσε το επίδικο διάταγμα στις 8/5/2013, ενώ άδεια για επίδοση στο εξωτερικό έδωσε στις 22/5/2013. Συνεπώς, κατά τον κ. Χαβιαρά, κατά το χρόνο που εξέδιδε το διάταγμα δεν είχε ακόμα αποφασίσει κατά πόσο είχε δικαιοδοσία και κατά πόσο η υπόθεση ήταν κατάλληλη για να δικαστεί στην Κύπρο. Με άλλα λόγια, κατά τρόπο πρωθύστερο, άσκησε δικαιοδοσία εναντίον προσώπων που δεν είχαν ακόμα αναγνωριστεί ως διάδικοι ενώπιον του. Παρέπεμψε σε αποφάσεις πρωτοδίκων δικαστηρίων στις οποίες εξηγείται ο δικονομικός μηχανισμός προκειμένου για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας.

Στο στάδιο των διευκρινίσεων ο κ. Χαβιαράς επεξέτεινε έτι περαιτέρω το ζήτημα αυτό λέγοντας ότι μετά την καταχώριση της Έκθεσης Απαίτησης διεφάνη ότι δεν υπάρχει αιτία αγωγής στην Κύπρο. Ως προς αυτό το θέμα η θέση του κ. Νεοκλέους ήταν ότι το Δικαστήριο έχει «ειδική δικαιοδοσία» με βάση τις πρόνοιες του Κανονισμού 44/2001.

Αρχίζοντας από την εισήγηση περί υπέρβασης εξουσίας, λόγω του κατ’ ισχυρισμόν πρωθύστερου τρόπου που ενήργησε το Δικαστήριο, σημειώνεται ότι τέτοιος λόγος δεν περιλαμβάνεται στους λόγους ένστασης. Έχοντας όμως υπόψη το ζήτημα όπως το ανέπτυξε ο κ. Χαβιαράς θα μπορούσε να εννοηθεί ότι αυτό καλύπτεται από τον όρο 12 της ένστασης σύμφωνα με τον οποίο το διάταγμα «έχει εκδοθεί σε διαδικασία που δεν υπήρχε δικονομικά και χρονικά εναντίον των καθ’ ων η αίτηση».

Αντιθέτως, η επέκταση που έγινε, ως άνω, στην προφορική διευκρίνιση, όχι μόνο δεν ηγέρθη ρητώς, αλλ’ ούτε θα μπορούσε να καλυφθεί μέσα από διεύρυνση κάποιου λόγου ένστασης. Με αυτά, δεν αμφισβητώ την προαναφερθείσα γενική αρχή ότι ζητήματα δικαιοδοσίας μπορούν να εγερθούν οποτεδήποτε, άρα και στην διαδικασία για ενδιάμεσο διάταγμα. Όμως, όπως ανέφερα και ανωτέρω, θεωρώ ότι πραγματική δυνατότητα για εξέταση του θέματος της δικαιοδοσίας με σκοπό την οριστική απόφανση θα μπορούσε να υπάρξει μόνο εάν το θέμα είχε τεθεί ρητά και με σαφήνεια ως ένα κύριο επίδικο θέμα και όχι παρεμπιπτόντως κάτω από τις προϋποθέσεις του άρθρου 32. Όπως έχει διευρυνθεί στο στάδιο των διευκρινίσεων το ζήτημα της δικαιοδοσίας, δεν θεωρώ ότι καλύπτεται από την ένσταση, ούτε ότι προσφέρεται υπό τις περιστάσεις πραγματική δυνατότητα για εξέτασή του σε αυτή τη διαδικασία, προς ανατροπής της διαπίστωσης ότι το Δικαστήριο έχει δικαιοδοσία να επιληφθεί της αγωγής, επί της οποίας προδήλως ενήργησε.

Ως προς το επιμέρους ζήτημα του πρωθύστερου τρόπου που εκδόθηκε το διάταγμα, δεν αμφισβητείται η γενική αρχή ότι η έκδοση άδειας για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας προϋποθέτει την αξιολόγηση εκ μέρους του Δικαστηρίου ότι μπορεί να αναλάβει και να ασκήσει δικαιοδοσία. Όμως, αυτό δεν σημαίνει ότι η προγενέστερη έκδοση ενδιαμέσου διατάγματος ασφαλιστικού χαρακτήρα διενεργείται στο κενό. Αντίθετα το γεγονός ότι ένα Δικαστήριο επιλαμβάνεται της αίτησης και εκδίδει διάταγμα, εξυπακούει ότι έκρινε πως είχε δικαιοδοσία. Όπως και όταν έδωσε άδεια για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας. Το ένα δεν αποκλείει το άλλο, αλλά το αντίθετο. Για τους λόγους δε, που αναφέρθηκαν ανωτέρω δεν θεωρώ ότι έχει τεθεί έγκυρα το υπόβαθρο ώστε να τίθεται στην πραγματικότητα ζήτημα επανεξέτασης της προηγούμενης κρίσης του δικαστηρίου τώρα που το διάταγμα είναι επιστρεπτέο.

9. Το περιβάλλον της δίκης

Ο ευπαίδευτος δικηγόρος των εναγομένων 2 και 3 ήγειρε θέμα σε σχέση με το περιβάλλον της δίκης λέγοντας ότι η παρούσα υπόθεση έχει τεθεί στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος της κυπριακής κοινωνίας και ότι τα ΜΜΕ και διάφοροι δημαγωγούντες πολιτικοί κατάφεραν να τη συνδέσουν με τον πόνο και τα οικονομικά πλήγματα που δέχθηκε η κυπριακή κοινωνία. Σ’ αυτή την εικόνα, είπε, συνέβαλαν και οι ενάγοντες με διαρροές στον τύπο εμπιστευτικών και άλλων εκθέσεων επιτυγχάνοντας τη διάδοση των θέσεών τους χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι θέσεις των εναγομένων. Τα ονόματα των εναγομένων έχουν συνδεθεί με την οικονομική καταστροφή του τόπου και ειδικότερα ο εναγόμενος 1 κατονομάζεται ως ο κύριος υπεύθυνος. Γίνεται αντιληπτό ότι το επιχείρημα αυτό δεν ετέθη υπό την έννοια ότι θα πρέπει να μην συνεχίσει το διάταγμα, ούτε υπάρχει τέτοιος λόγος ένστασης, αλλά ως περιγραφή μιας κατάστασης την οποία ο ευπαίδευτος δικηγόρος των εναγομένων 2 και 3 χαρακτήρισε ως το χαοτικό σκηνικό μέσα στο οποίο καλείται να επιπλεύσει το δικαστήριο και να απονέμει δικαιοσύνη. Εφόσον δεν υπάρχει τέτοιος λόγος ένστασης και το ζήτημα δεν είναι επίδικο δεν θα επεκταθώ. Η αναφορά στο ζήτημα αυτό γίνεται για να επαναληφθεί και να τονισθεί ότι τα δικαστήρια αποφασίζουν με βάση το νόμο και τα γεγονότα.

10. Η κατάληξη

Σε σχέση με την εναγόμενη 12, ως άνω, δεν υπάρχει ένσταση και συνεπώς δεν έχει ζητηθεί η αναθεώρηση του διατάγματος το οποίο το δικαστήριο είχε κρίνει ορθό να εκδώσει.

Υπό το φως όλων των ανωτέρω τα διατάγματα ημερομηνίας 8/5/2013 γίνονται απόλυτα έναντι όλων των καθ’ ων η αίτηση και να ισχύσουν μέχρι το πέρας της αγωγής ή μέχρι άλλης διαταγής του δικαστηρίου. Έξοδα υπέρ των αιτητών και εναντίον των εναγομένων 1, 2 και 3 όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το δικαστήριο. Εναντίον των εναγομένων 12 δεν δίδονται έξοδα εφόσον δεν έφεραν ένσταση.

(Υπ.) Τ. Θ. Οικονόμου, Π.Ε.Δ.

Πιστό αντίγραφο

Πρωτοκολλητής

/κ.π./Α.Λ.Ο.

[1] βλ. παραγράφους 13(α), 69-88, 162-174, ως επίσης τα τεκμήρια 18(α), 19(α), 19(β), 19(γ), 20, 21(α), 21(β), 22, 23, 24, 81 και 88 της ένορκης δήλωσης Γλυκή.

[2] Βλ. παραγράφους 189-195 της ένορκης δήλωσης Γλυκή.

[3] Βλ. παραγράφους 13(β), 66-68 και 112 ως επίσης τα Τεκμήρια 12, 13, 14, 15, 16 και 17 της ένορκης δήλωσης Γλυκή.

[4] Βλ. παραγράφους 113-134 και 162-174 ως επίσης τα Τεκμήρια 46, 47, 48, 49, 51 και 52 της ένορκης δήλωσης Γλυκή ως επίσης τις παραγράφους 13(γ) και 175-185 και τα Τεκμήρια 89, 90, 91, 92, 93, 94, 95, 96, 97, 98, 99, 100, 101(α) και 101(β).

[5] Βλ. παραγράφους 175-185 της ένορκης δήλωσης Γλυκή.

[6] Bλ. παραγράφους 113-134 της ένορκης δήλωσης Γλυκή.

[7] Βλ. παράγραφοι 186-188 ένορκης δήλωσης Γλυκή.

[8] Βλ. παράγραφοι 13(γ) ένορκης δήλωσης Γλυκή.

[9] Βλ. παράγραφοι 17, 196-207 της ένορκης δήλωσης Γλυκή.

[10] Βλ. παράγραφοι 18, 208-226 της ένορκης δήλωσης Γλυκή.

[11] Τεκμήριο ΦΚ 9

[12] Ένορκη Δήλωση Αντώνη Γλυκή ημερομηνίας 29/04/2013 που συνοδεύει την αίτηση τροποποίησης των Εναγόντων ημερομηνίας 29/04/2013 ( παράγραφος 6).

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο