Court awards costs to respondent for withdrawing appeal after knowing the arbitration award was already issued.
Cyprus (CY)
Legislator summary
AI generatedThe court dismissed the applicants' request to withdraw their appeal and instead awarded them the costs of the proceedings. The applicants had filed an appeal to set aside an arbitration award but failed to inform the court that the award was already issued on the same day they filed the appeal. The court held that the applicants' delay in disclosing this fact and their insistence on proceeding despite knowing the appeal was moot caused the unnecessary expenses, justifying the award of costs against them.
Legislator headnote
AI generatedArticles 43 of the Courts Law 1960; Articles 6(3) and 93(1) of the Insolvency Law; The court has wide discretion to award costs, and where a party proceeds with a claim knowing it is without merit or has already been resolved, the court may order that party to bear the costs.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
ΑΝΑΦΟΡΕΣ:
Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
PAPAKOKKINOU ν. KANTHER (1982) 1 CLR 65
SAAB AND ANOTHER ν. HOLY MONASTERY AY. NEOPHYTOS (1982) 1 CLR 499
Χάσικος κ.α. ν. Χαραλαμπίδη (1990) 1 ΑΑΔ 389
Φιλίππου ν. Φιλίππου (1990) 1 ΑΑΔ 890
Θρασύβουλου ν. Arto Estates Ltd (1993) 1 ΑΑΔ 12
Ζαβρού ν. Μιχαηλίδου (1996) 1 ΑΑΔ 477
ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:
ECLI:CY:EDPAF:2012:A53
ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ
ΕΝΩΠΙΟΝ: Φ. Τιμοθέου, Ε.Δ.
Αρ. Αίτησης: 357/11
Αναφορικά με τον Περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμο
και
Αναφορικά με τον Περί Διαιτησίας Νόμο Κεφ. 4
και
Αναφορικά με τη Διαιτησία μεταξύ Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Χλώρακας και Κάρολου Χριστοδούλου Πενταρά, Ευάγγελου Χριστοδούλου Πενταρά και Κυριάκου Χριστοδούλου Πενταρά
Ημερομηνία: 25.4.2012
Για Αιτητές: κα Ε. Δημοσθένους για Α. Χρ. Δημητριάδης ΔΕΠΕ
Για Καθ’ ών η αίτηση: κ. Α. Ανδρέου
ΑΠΟΦΑΣΗ
Με την υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αίτηση οι αιτητές ουσιαστικά ζητούν διατάγματα ακύρωσης της παραπομπής της διαφοράς μεταξύ αυτών και των καθ’ ων η αίτηση σε διαιτησία, της ίδιας της διαιτησίας και του διορισμού του διαιτητή καθώς και διάταγμα ότι η εν λόγω διαφορά πρέπει να εκδικαστεί από Δικαστήριο.
Στις 23.4.12, ως οι αιτητές δήλωσαν κατά την προηγούμενη δικάσιμο, ζήτησαν την άδεια του Δικαστηρίου να αποσύρουν την παρούσα αίτηση γιατί αυτή κατέστη άνευ αντικειμένου εφόσον εκδόθηκε στις 20.6.11 διαιτητική απόφαση στην προαναφερθείσα διαιτησία. Ο συνήγορος των καθ’ ων η αίτηση δεν έφερε ένσταση ως προς το εν λόγω αίτημα, ζήτησε όμως τα έξοδα της αίτησης. Η συνήγορος των αιτητών με τη σειρά της έφερε ένσταση στο αίτημα του κ. Ανδρέου ζητώντας όπως διαταχθεί κάθε πλευρά να επωμιστεί τα έξοδα της.
Συνεπεία των πιο πάνω η αίτηση αποσύρθηκε και απορρίφθηκε και το Δικαστήριο ζήτησε από τους συνηγόρους των διαδίκων να αγορεύσουν επί του ζητήματος των εξόδων όπως και έγινε αυθημερόν.
Τα όσα αναφέρονται στις αγορεύσεις των συνηγόρων όπου γίνεται αναφορά και σε σχετική νομολογία είναι καταγραμμένα, έχουν μελετηθεί προσεκτικά, λαμβάνονται υπόψη στο σύνολο τους και δεν χρήζουν επανάληψης.
Νομική Πτυχή
Η εξουσία του Δικαστηρίου να επιδικάζει έξοδα εκπηγάζει από το άρθρο 43 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 και από τα άρθρα 6 (3) και 93 (1) του περί Πτωχεύσεως Νόμου.
Το άρθρο 43 του Περί Δικαστηρίων Νόμου προνοεί τα εξής:
«Τα έξοδα οιασδήποτε πολιτικής διαδικασίας ή τα σχετιζόμενα προς αυτήν, ενώπιον οιουδήποτε Δικαστηρίου, εκτός εάν άλλως προβλέπεται υπό οιουδήποτε εκάστοτε ισχύοντος νόμου ή δευτερογενούς νομοθεσίας, θα τελούν υπό την διακριτικήν εξουσίαν του Δικαστηρίου και το Δικαστήριον θα έχει πλήρη εξουσίαν να αποφασίζει υπό τίνος και κατά τίνα έκτασιν τα τοιαύτα έξοδα θα πληρωθώσι.»
Στην υπόθεση Φιλίππου ν. Φιλίππου (1990) 1 Α.Α.Δ. 890 λέχθηκαν σχετικά τα ακόλουθα:
«… παρέχεται στο Δικαστήριο ευρεία διακριτική εξουσία να εκδίδει διατάγματα σχετικά με έξοδα. Είναι καθιερωμένη πρακτική των Δικαστηρίων ότι συνήθως τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα της δίκης εκτός εάν το Δικαστήριο ενασκώντας τη διακριτική του εξουσία και με βάση τα γεγονότα της υπόθεσης κρίνει διαφορετικά. Η διακριτική όμως αυτή εξουσία πρέπει να ασκείται δικαστικά και κατά συνέπεια η άσκηση της υπόκειται σε δικαστικό έλεγχο.
......................................................................................................................
Η συμπεριφορά των διαδίκων κατά τη διαδικασία δεν είναι στοιχείο άσχετο με την υπόθεση ώστε σε περίπτωση που λαμβάνεται υπόψη στην επιδίκαση εξόδων να θεωρηθεί ότι ισοδυναμεί με κακή άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστή (βλέπε σχετικά Baylis Baxter Ltd v. Sabath (1958) 2 Αll E.R. 209, Papakokkinou and Others v. Kanther (1982) 1 C.L.R. 65; Saab and Another v. The Holy Monastery Ayios Neophytos (1982) 1 C.L.R. 499).»
Περαιτέρω στην υπόθεση Θρασυβούλου ν. Arto Estates Ltd (1993) 1 A.A.Δ. 12 λέχθηκαν τα εξής:
«Είναι θεμελιωμένο ότι ο βασικός παράγοντας που διέπει την άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου ως προς τα έξοδα, είναι το αποτέλεσμα της δίκης. Θεωρείται ασύννομο ο δικαιωθείς διάδικος να επωμίζεται τα έξοδα της υπεράσπισης των δικαιωμάτων του και εύλογο να τα επωμίζεται ο αποτυχών διάδικος, η αδικαιολόγητη προσφυγή του οποίου στο Δικαστήριο (όπως τεκμηριώνεται από το αποτέλεσμα) αποτέλεσε τη γενεσιουργό αιτία των εξόδων. Κλασσικό παράδειγμα εξαίρεσης από τον κανόνα αποτελεί η περίπτωση επιτυχόντα διαδίκου ο οποίος συμβάλλει με το χειρισμό της υπόθεσής του στην αύξηση των εξόδων της δίκης∙ σ΄εκείνη την περίπτωση δικαιολογείται ο μετριασμός της εφαρμογής του κανόνα (τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα) και η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, ώστε να αντανακλάται η συμβολή του επιτυχόντα διαδίκου στη διόγκωση των εξόδων. Δεν είναι όμως παραδεκτή η αποστέρηση των εξόδων του επιτυχόντα διαδίκου χωρίς αποχρώντα λόγο.»
Ακόμα στην υπόθεση Χάσικος και άλλοι ν. Χαραλαμπίδη (1990) 1 Α.Α.Δ. 389 επισημαίνεται μεταξύ άλλων ότι «η δικαίωση δεν πρέπει να επάγεται την καταβολή δαπάνης» και επαναλαμβάνεται ότι το αποτέλεσμα αποτελεί τον κύριο καθοδηγητικό παράγοντα για την άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου ως προς τα έξοδα. Τονίζεται επίσης ότι απόκλιση από αυτό τον κανόνα πρακτικής δικαιολογείται μόνο εφόσον συντρέχουν ικανοί λόγοι που ανάγονται στην γενεσιουργό αιτία της πρόκλησης των εξόδων της δίκης ή μέρους της. Στην δε Georgios E. Glykys ν. Ioannis Stylianou Ioannides 24 C.L.R. 220 υποδεικνύεται ότι δεν χωρεί, στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας, η επίδραση παραγόντων άλλων από εκείνων που σχετίζονται με την ουσία του αποτελέσματος. Έτσι στην ίδια αυτή υπόθεση τονίστηκε ότι η επίδειξη καλής προαίρεσης (kindness) από το Δικαστήριο προς τον αποτυχόντα διάδικο προς μετριασμό αισθημάτων πικρίας του αποτυχόντα διαδίκου, δε συνιστά δικαστική άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας.
Τέλος στην υπόθεση Ζαβρού ν. Μιχαηλίδου (1996) 1 Α.Α.Δ. 477 λέχθηκε ότι ο κανόνας είναι τόσο ισχυρός που από μόνος του «παρέχει την αιτιολόγηση στην κάθε αντίστοιχη εξέλιξη χωρίς να παρίσταται ανάγκη εξειδίκευσης». Παρέκκλιση, αναφέρεται, δικαιολογείται μόνο εφόσον συντρέχει άλλη επαρκής περίσταση η οποία και πρέπει να εκτίθεται.
Για σκοπούς εξέτασης του υπό αναφορά θέματος κρίνω ότι είναι ορθό όπως παρατεθεί το ιστορικό της πορείας της παρούσας υπόθεσης.
Η παρούσα αίτηση καταχωρήθηκε στις 20.6.11 και ορίστηκε για πρώτη φορά στις 12.9.11. Στις 12.9.11 εμφανίστηκε ο συνήγορος των καθ’ ων η αίτηση και ζήτησε χρόνο να καταχωρήσει ένσταση. Για το σκοπό αυτό η αίτηση ορίστηκε για οδηγίες στις 4.10.11, ημερομηνία κατά την οποία ζητήθηκε περαιτέρω χρόνος για καταχώρηση ένστασης.
Έτσι η υπόθεση ορίστηκε για ακρόαση στις 22.11.11 με οδηγίες όπως ένσταση καταχωρηθεί τουλάχιστον 4 καθαρές μέρες προηγουμένως. Στις 22.11.11 η ακρόαση της υπόθεσης αναβλήθηκε λόγω απουσίας του συνηγόρου των καθ’ ων η αίτηση ενώ περαιτέρω ζητήθηκε εκ νέου χρόνος για καταχώρηση της ένστασης. Ενόψει των πιο πάνω η αίτηση ορίστηκε ξανά για ακρόαση στις 7.2.12 με οδηγίες όπως ένσταση καταχωρηθεί τουλάχιστον 15 μέρες προηγουμένως.
Η ένσταση των καθ’ ων η αίτηση καταχωρήθηκε τελικά στις 20.1.12. Στις 7.2.12 ζητήθηκε από κοινού αναβολή της ακρόασης καθότι ως δηλώθηκε από τους συνηγόρους υπήρχε πρόθεση να ζητήσουν την αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων καθώς και γιατί θα εξέταζαν το θέμα της περαιτέρω πορείας της υπόθεσης με δεδομένο, ως ανέφεραν, ότι εκδόθηκε η διαιτητική απόφαση και είχε επίσης εφεσιβληθεί.
Έτσι η αίτηση ορίστηκε για οδηγίες στις 13.3.12, ημερομηνία κατά την οποία η συνήγορος των αιτητών ζήτησε να παραμείνει η υπόθεση ξανά για οδηγίες σε σύντομη ημερομηνία καθότι δεν είχαν εξετάσει ακόμη το κατά πόσο θα προχωρούσαν με την υπόθεση με δεδομένο ότι είχε εκδοθεί η διαιτητική απόφαση και είχε εφεσιβληθεί.
Η αίτηση ορίστηκε για οδηγίες στις 5.4.12 οπόταν η συνήγορος των αιτητών δήλωσε ότι πρόθεση τους ήταν να αποσύρουν την αίτηση αλλά λόγω διαφωνίας με το συνήγορο των καθ’ ων η αίτηση ως προς τα έξοδα ζήτησαν νέα ημερομηνία για να αποσύρουν την αίτηση και να αγορεύσουν για το θέμα των εξόδων. Έτσι η αίτηση ορίστηκε για οδηγίες στις 23.4.12 ημερομηνία κατά την οποία, ως προαναφέρθηκε, η αίτηση αποσύρθηκε και οι συνήγοροι αγόρευσαν επί του θέματος των εξόδων.
Ως προκύπτει από την αγόρευση τους οι αιτητές στηρίζουν τη θέση τους ότι η κάθε πλευρά θα πρέπει να επωμιστεί τα έξοδα της στο ότι συντρέχουν ικανοποιητικοί λόγοι που ανάγονται στη γενεσιουργό αιτία της πρόκλησης των εξόδων γιατί ως αναφέρουν την ημέρα που ήταν ορισμένη η διαδικασία της διαιτησίας δηλαδή στις 20.6.11 οι αιτητές καταχώρησαν την παρούσα αίτηση και παρόλα αυτά ο διαιτητής, εν γνώσει τούτου, αυθημερόν προχώρησε και έκδωσε τη διαιτητική απόφαση με αποτέλεσμα η παρούσα αίτηση να καταστεί άνευ αντικειμένου.
Σε σχέση με την εν λόγω θέση των αιτητών θα πρέπει να λεχθεί ότι τα γεγονότα που εκθέτουν ασφαλώς δεν καταδεικνύουν οποιαδήποτε ανάμειξη ή ενέργεια των ίδιων των καθ’ ων η αίτηση στο θέμα. Δηλαδή δε διαφαίνεται ότι οι καθ’ ων η αίτηση ευθύνονται για το πιο πάνω εφόσον αυτά έγιναν από τρίτο πρόσωπο ήτοι το διαιτητή.
Πέραν τούτου είναι εμφανές ότι οι αιτητές γνώριζαν τόσο ότι η διαιτησία, της οποίας την ακύρωση ζητούσαν με την παρούσα, ήταν ορισμένη στις 20.6.11, οπόταν εκείνη την ημέρα καταχώρησαν την παρούσα, όσο και το ότι την ίδια μέρα εκδόθηκε η διαιτητική απόφαση και άρα ότι η παρούσα αίτηση κατέστη πλέον άνευ αντικειμένου.
Παρά λοιπόν το ότι οι αιτητές γνώριζαν τα πιο πάνω εντούτοις δεν ανέφεραν οτιδήποτε σχετικό στις 12.9.11 που ήταν ορισμένη για πρώτη φορά η παρούσα αφήνοντας τη διαδικασία να προχωρήσει και κατ’ επέκταση τα έξοδα να αυξάνονται. Δεν ανέφεραν όμως αυτό ούτε στις 4.10.11 αλλά ούτε καις τις 22.11.11 παρά το ότι, ως ανέφερε ο συνήγορος των καθ’ ων η αίτηση και δεν έχει αμφισβητηθεί, στις 21.10.11 και στις 19.11.11 οι αιτητές προχώρησαν στην καταχώρηση στο Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου δυο εφέσεων με τις οποίες ζητούν την ακύρωση της προαναφερόμενης διαιτητικής απόφασης.
Το πιο πάνω θέμα αναφέρθηκε για πρώτη φορά στο Δικαστήριο από τους συνηγόρους των διαδίκων στις 7.2.12 δηλαδή στη δικάσιμο που είχε οριστεί για ακρόαση η αίτηση και τότε ζητήθηκε σχετική αναβολή. Παρά δε τα πιο πάνω οι αιτητές στις 13.3.12 που ήταν η επόμενη δικάσιμος και πάλι δεν προχώρησαν σε απόσυρση της παρούσας αλλά ανέφεραν ότι δεν είχαν εξετάσει ακόμη το θέμα και τελικά αποφάσισαν να αποσύρουν την αίτηση στις 5.4.12.
Συνεπώς η έγερση της αίτησης και η ανάγκη απόσυρσης της υπό τις συνθήκες που προαναφέρθηκαν δεν μπορούν να οδηγήσουν σε συμπέρασμα ότι οφείλονταν στους καθ’ ων η αίτηση. Κατ’ επέκταση δεν μπορεί να αποδοθεί στους καθ’ ων η αίτηση η ευθύνη για την έναρξη και προώθηση της διαδικασίας της παρούσας αίτησης και για τη μετέπειτα απόσυρση της και τη συνακόλουθη πρόκληση των εξόδων της διαδικασίας. Αντίθετα, φαίνεται ότι παρά το ότι οι αιτητές γνώριζαν ουσιαστικά ότι η παρούσα αίτηση κατέστη άνευ αντικειμένου την ίδια κιόλας ημέρα με την καταχώρηση της, αυτοί επέμειναν στην προώθηση της με αποτέλεσμα να προκληθούν τα έξοδα αυτής.
Δεν μου διαφεύγει ότι οι καθ’ ων η αίτηση ζήτησαν τρεις αναβολές για να καταχωρήσουν την ένσταση τους. Σε σχέση όμως με αυτό θα πρέπει να λεχθεί ότι, πέραν του ότι στη μια από τις σχετικές δικασίμους δε δόθηκαν έξοδα (22.11.11), προκύπτει από τα δεδομένα που τέθηκαν ενώπιον μου, ως έχει προαναφερθεί, ότι οι αιτητές ήταν αυτοί που προκάλεσαν και τα εν λόγω έξοδα εφόσον παρά το ότι γνώριζαν ευθύς εξαρχής ότι η παρούσα αίτηση κατέστη άνευ αντικειμένου δεν το ανέφεραν αυτό παρά μόνο στις 7.2.12 και επέμειναν στην προώθηση της διαδικασίας.
Λαμβάνοντας λοιπόν υπόψη τις νομικές αρχές που τέθηκαν ανωτέρω και κυρίως το ότι η έκδοση διαταγής για τα έξοδα ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, η άσκηση της οποίας γίνεται με βάση τα γεγονότα της υπόθεσης και κυρίως με βάση το αποτέλεσμα, κρίνω ότι υπό τις συνθήκες και τα δεδομένα της παρούσας υπόθεσης δεν συντρέχουν οποιοιδήποτε λόγοι ώστε τα έξοδα να μην ακολουθήσουν το αποτέλεσμα.
Ως εκ των άνω τα έξοδα της παρούσας αίτησης επιδικάζονται υπέρ των καθ’ ων η αίτηση και εναντίον των αιτητών όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο.
(Υπ.)………..…………..…….
Φ. Τιμοθέου, Ε.Δ.
Πιστό αντίγραφο
Πρωτοκολλητής
Subject: Civil/Final
(Αναφορά: Γεν. Αίτηση - Απόσυρση - Έξοδα)
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο