Civil court dismissed plaintiff's suit claiming civil liability for paying an administrative parking fine without prejudice.

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Κυπριακή νομοθεσία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Ν. 47(I)/1997 - Ο περί Εξωδίκου Ρυθμίσεως Αδικημάτων Νόμος του 1997

Ν. 86(I)/1997 - Ο περί Αγαθοεργών Ιδρυμάτων (Τροποποιητικός) Νόμος του 1997

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:EDLEF:2012:A206

ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ

Ενώπιον: Α. Κ. Λυκούργου, Ε.Δ.

Αγωγή αρ: 5341/2009

Ανδρέας Ευθυμίου, Κωστή Παλαμά 40 στην τουρκοκρατούμενη Μόρφου προσωρινά Τ.Θ. 24627 – 1302

Λ/σία τηλ. 99645905

Ενάγων

και

Δήμου Στροβόλου

Εναγομένων

18 Ιουνίου, 2012.

Ο ενάγων, παρών και εμφανίζεται αυτοπροσώπως.

Για τους εναγομένους, εμφανίζεται ο κ. Α. Ντορζής.

Α Π Ο Φ Α Σ Η

Ο ενάγων διεκδικεί α) το ποσόν των €127,50, ως ποσόν το οποίον οι εναγόμενοι εισέπραξαν παρανόμως και ή ως αποζημιώσεις «για απόσπαση χρημάτων και ή ιδιοποίηση χρημάτων με πλαστές παραστάσεις», β) αποζημιώσεις για “δόλιες και/ή ψευδείς και/ή αμελείς παραστάσεις και ή διαβεβαιώσεις και/ή για απάτη και/ή για δόλο και/ή για συνομωσία (CONSPIRACY) και/ή για οικονομικά αστικά αδικήματα και/ή για ζημιά κινητή περιουσία και/ή την ψυχική ηρεμία του ενάγοντα και/ή για αμέλεια και/ή για πρόκληση παράβασης της νομοθεσίας και ή άλλως» και γ) τόκους και έξοδα.

Ο ενάγων χειρίστηκε ο ίδιος την υπόθεσή του. Υπέγραψε ο ίδιος τα δικόγραφά του καθώς και τα άλλα ένδικα μέσα τα οποία προώθησε και εμφανίσθηκε αυτοπροσώπως ενώπιον του Δικαστηρίου. Κατά την ακρόαση βοηθήθηκε, στο μέτρο του δυνατού, να προβάλει τις θέσεις του.

Επί τη βάσει της δικογραφίας και της προσαχθείσας μαρτυρίας προκύπτουν τα ακόλουθα αδιαμφισβήτητα γεγονότα: Τα αγώγιμα δικαιώματα θεμελιώνονται σε εξώδικο πρόστιμο το οποίο οι εναγόμενοι επέβαλαν στον ενάγοντα, ως τον ιδιοκτήτη του οχήματος υπ’ αριθμόν εγγραφής ΚΕΖ 330 («το όχημα») για τροχαία παράβαση. Συγκεκριμένα, στις 29.4.09 τροχονόμος εντόπισε το όχημα σταθμευμένο επί πεζοδρομίου στην οδό Αργυροκάστρου, η οποία ευρίσκεται εντός των ορίων της τοπικής αρμοδιότητας των εναγομένων, και εξέδωσε «Ειδοποίηση που προσφέρει ευκαιρία πληρωμής εξώδικου προστίμου» (τεκμήριο 1). Ο ενάγων αντέδρασε ισχυριζόμενος πως, κατά τον ουσιώδη χρόνο, ο οδηγός του οχήματος ήταν τρίτο πρόσωπο και όχι ο ίδιος (τεκμήρια 2 και 3). Ακολούθησε αλληλογραφία μεταξύ των διαδίκων (τεκμήρια 4 έως και 7). Εν τέλει, ο ενάγων κατέβαλε το εξώδικο πρόστιμο, αυξημένο κατά 50% (τεκμήριο 8), οι δε εναγόμενοι εξέδωσαν, στις 15.9.09, σχετικό «Πιστοποιητικό Πληρωμής Εξώδικου Προστίμου (τεκμήριο 9). Η εκ μέρους του ενάγοντος καταβολή του εξώδικου προστίμου έγινε «άνευ βλάβης» (τεκμήριο 8).

Προφανώς ο ενάγων αντιλαμβάνεται την καταβολή του εξώδικου προστίμου «άνευ βλάβης» ως μία μέθοδο η οποία διασφαλίζει το δικαίωμά του να προσφύγει, στη συνέχεια, στην αστική δικαιοσύνη και να εγείρει αξιώσεις ισχυριζόμενος πως το πρόστιμο αυτό υπήρξε παράνομο.

Κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Η καταλογιζόμενη στον ενάγοντα στάθμευση του οχήματος επί πεζοδρομίου συνιστά, δυνάμει της ισχύουσας νομοθεσίας περί μηχανοκινήτων οχημάτων και τροχαίας κίνησης, ποινικό αδίκημα [άρθρο 5 του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου (Ν.86/1997ως αυτός τροποποιήθηκε στη συνέχεια) και Καν. 58(4) των Περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Κανονισμών του 1984 (Κ.Δ.Π. 66/1984, ως αυτή τροποποιήθηκε στη συνέχεια)]. Οι εναγόμενοι προσέφεραν στον ενάγοντα την ευκαιρία να διευθετήσει το αδίκημα αυτό εξωδίκως ακολουθώντας την διαδικασία την οποίαν ορίζουν οι περί Εξώδικης Ρυθμίσεως Αδικημάτων Νόμοι (Ν.47(Ι)/1997, ως αυτός τροποποιήθηκε στη συνέχεια). Ο ενάγων χρησιμοποίησε την ευκαιρία αυτή κατέβαλε το εξώδικο πρόστιμο και απέφυγε την ποινική καταδίκη (άρθρο 11 του Ν.47(Ι)/1997). Όμως, η καταβολή του εξώδικου προστίμου δημιουργεί αμάχητο τεκμήριο διάπραξης της συγκεκριμένης τροχαίας παράβασης. Εάν ο ενάγων θεωρούσε τον εαυτό του αθώο όφειλε να μην δεχθεί να χρησιμοποιήσει την ευκαιρία της εξώδικης διευθέτησης της αξιόποινης συμπεριφοράς η οποία του κατελογίσθηκε. Όφειλε, εάν και εφ’ όσον οι εναγόμενοι προχωρούσαν στη σχετική ποινική δίωξή του, να παρουσιασθεί ενώπιον του αρμόδιου Ποινικού Δικαστηρίου και να προβάλει την αθωότητα και τις θέσεις του.

Συναφώς αναφέρω πως μόνο αρμόδιο για να κρίνει την νομιμότητα και την βασιμότητα της δίωξης για την τροχαία παράβαση είναι το Ποινικό Δικαστήριο.

Το γεγονός πως ο ενάγων κατέβαλε το εξώδικο πρόστιμο «άνευ βλάβης» είναι αδιάφορο. Από τέτοια «επιφύλαξη» δεν μπορεί να αναφύεται δικαίωμα αυτού που διευθετεί εξωδίκως μία τροχαία παράβαση να προσφεύγει, στη συνέχεια, στο Αστικό Δικαστήριο και να επικαλείται την αθωότητά του εν σχέσει με την παράβαση αυτή. Αντίθετη άποψη θα κατέληγε στην καταστρατήγηση του Ν.47(Ι)/1997.

Κατά συνέπειαν, στην προκείμενη περίπτωση, ο ενάγων δεν είναι φορέας οιουδήποτε δικαιώματος άξιου προστασίας. Η αγωγή του στερείται νόμιμης αιτίας. Το ζήτημα το οποίο εγείρεται στην παρα. 1 της υπεράσπισης των εναγομένων είναι βάσιμο.

Για όλους τους πιο πάνω λόγους η αγωγή αποτυγχάνει.

Η αγωγή απορρίπτεται.

Τα έξοδα της αγωγής, ως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ των εναγομένων και εναντίον του ενάγοντος.

(Υπ.) ........................................

Α. Κ. Λυκούργου, Ε.Δ.

Πιστό Αντίγραφο

Πρωτοκολλητής

/ΕΠ

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο