Court dismisses request to set aside default judgment due to lack of defense and procedural delay.

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

PHYLACTOU ν. MICHAEL (1982) 1 CLR 204

Νεάρχου ν. Χαραλάμπους (1991) 1 ΑΑΔ 954

Mine&Quarry Serv Ltd ν. Γεωργίου (1993) 1 ΑΑΔ 26

Mερκή Zήνωνας, ο οποίος εμπορεύεται με την επωνυμία Merkis General Bonded Warehouse ν. Yiannoukas Holiday Inns Limited και Άλλου (1994) 1 ΑΑΔ 736

Λούκα ν. Cyprus Pipes Industries Ltd (1995) 1 ΑΑΔ 163

Χρύσανθου κ.ά. ν. Mariala Construction Limited (1996) 1 ΑΑΔ 1129

Πατούρης Μιχάλης ν. Ηellenic Bank Ltd (2001) 1 ΑΑΔ 2118

Χαραλάμπους Άννα Νικολάου ν. Κ. & Τ. Andreou Ltd και Άλλου (2002) 1 ΑΑΔ 1296

Παπανικολάου Ευριδίκη ν. Κυριακής Κότσαπα (2004) 1 ΑΑΔ 1800

Kotsapas Ioannis and Sons Ltd ν. Titan Construction and Engineering Company (1961) 1 CLR 317

Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας στους οποίους κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας Δ.17

Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας Δ.26

Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας Δ.48

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:EDLEF:2012:A141

ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ

Ενώπιον: Στ. Χατζηγιάννη, Α.Ε.Δ.

Αρ. Αγ.: 1309/2011

Μεταξύ:

ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΙΜΙΤΕΔ, από τη Λευκωσία, Στασίνου 51, Αγία Παρασκευή, Στρόβολος

Εναγόντων

και

1. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΑ ΚΑΦΕΤΖΙΗ, Δ.Τ. 0820961, από τη Λευκωσία, Γρίβα Διγενή 23, 2235 Λατσιά

2. ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ, Δ.Τ. 0813213, από τη Λευκωσία, Γρίβα Διγενή 23, 2235 Λατσιά

Εναγομένων

________________________________________________________________________

Αίτηση ημερ. 13.10.11για παραμερισμό απόφασης

30 Απριλίου, 2012.

Εμφανίσεις:

Για αιτητές-Εναγόμενους: κ. Τσίγκης.

Για καθ’ ων η αίτηση-Ενάγοντες: κ. Κουκούνης.

Α Π Ο Φ Α Σ Η

Οι Εναγόμενοι (στο εξής οι αιτητές) στοχεύουν σε παραμερισμό της απόφασης που εκδόθηκε στην απουσία τους, στις 18.4.11 κατ’ επίκληση της Δ.17 θ.10, Δ.26 θ.14, Δ.48 θ,2 9(h) των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών και στη βάση των λόγων που προβάλλουν στην ένορκη δήλωση ημερ. 13.10.11 που συνοδεύει την αίτηση τους.

Η Αίτηση προσέκρουσε σε ένσταση των Εναγόντων (στο εξής οι καθ’ ων η αίτηση), αλλά πριν την καταγραφή των εκατέρωθεν θέσεων, θα ήταν χρήσιμο να γίνει σύντομη αναφορά στο ιστορικό της αγωγής.

Όπως προκύπτει από το φάκελο του Δικαστηρίου, οι Ενάγοντες καταχώρησαν στις 23.2.11 κλητήριο ένταλμα ειδικά οπισθογραφημένο εναντίον των Εναγομένων, το οποίο τους επιδόθηκε στις 10.3.11, όμως αυτοί παρέλειψαν να καταχωρήσουν εμφάνιση. Γι’ αυτό και οι Ενάγοντες με μονομερή αίτηση τους ημερ. 4.4.11, εξασφάλισαν στις 18.4.11 προς όφελος τους και εναντίον των Εναγομένων απόφαση για €364.587,42 πλέον τόκους και έξοδα ως και Διάταγμα εναντίον του Εναγομένου 2 για εκποίηση της Υποθήκης 16131/08 του Επαρχιακού Κτηματολογίου Λευκωσίας.

Η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση προέρχεται από τον Εναγόμενο 2. Με αυτήν υποστηρίζεται ότι μετά την επίδοση του κλητηρίου εντάλματος στις 10.3.11 καθυστέρησαν να επισκεφθούν τον δικηγόρο τους προκειμένου να καταχωρήσει εμφάνιση, διότι επανειλημμένα επικοινώνησαν με τους καθ’ ων η αίτηση, συζήτησαν την υπόθεση και περίμεναν ειδοποίηση για νέα συνάντηση με την αρμόδιο υπεύθυνο. Οι καθ’ ων η αίτηση παρόλο που επανειλημμένα τους διαβεβαίωσαν ότι δεν θα προχωρούσαν στην έκδοση της απόφασης ενόσω συνεχίζοντο οι επαφές μεταξύ τους, εντούτοις στις 18.4.11 έκδωσαν απόφαση εναντίον τους λόγω μη καταχώρησης εμφάνισης. Ισχυρίζεται περαιτέρω ότι η υπεράσπιση τους συνίσταται στο ότι δεν οφείλουν το αξιούμενο ποσό και διαζευκτικά ότι το οφειλόμενο ποσό είναι κατά πολύ μικρότερο του αξιούμενου και ο λογαριασμός τους έχει χρεωθεί με υπέρογκα ποσά υπό μορφή τόκων και άλλων αδικαιολόγητων χρεώσεων. Προέβαλε επίσης τον ισχυρισμό ότι έχουν εκ πρώτης όψεως καλή υπεράσπιση, υπάρχει καλός λόγος για τον οποίο δεν καταχώρησαν σημείωμα εμφάνισης και δεν επέδειξαν αδιαφορία ή καταφρόνηση της δικαστικής διαδικασίας αφού μόλις αντιλήφθηκαν την καθυστέρηση εκ μέρους των καθ’ ων η αίτηση ενημέρωσαν τον δικηγόρο τους ο οποίος καταχώρησε την παρούσα αίτηση το ταχύτερο δυνατό.

Με την ένσταση, η οποία υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση υπαλλήλου των καθ’ ων η αίτηση, διατυπώνεται η θέση ότι:

Οι αιτητές δεν δικαιολογούν επαρκώς και/ή καθόλου την παράλειψη καταχώρησης σημειώματος εμφάνισης, ούτε και την καθυστέρηση στη λήψη μέτρων εναντίον της απόφασης ημερ. 18.4.11.

Οι αιτητές δεν έχουν εκ πρώτης όψεως καλή και/ή συζητήσιμη υπεράσπιση στην αγωγή.

Τυχόν ακύρωση της απόφασης ημερ. 18.4.11, θα πλήξει το θεμελιώδες δικαίωμα των καθ’ ων η αίτηση για τη διάγνωση των αστικών δικαιωμάτων τους εντός εύλογου χρόνου σύμφωνα με το άρθρο 30.2 του Συντάγματος.

Η ένορκη δήλωση του Εναγομένου 2 είναι παράτυπη.

Ειδικότερα, η ενόρκως δηλούσα ισχυρίζεται ότι η ένορκη δήλωση του Εναγομένου 2 που υποστηρίζει την αίτηση δεν φέρει ημερομηνία και ως εκ τούτου είναι αντικανονική και παράτυπη. Οι ισχυρισμοί των αιτητών για την παράλειψη εκ μέρους τους καταχώρησης εμφάνισης είναι ψευδείς και ανυπόστατοι. Ανέφερε ότι στις 3.3.11 η Εναγόμενη 1 είχε επικοινωνήσει τηλεφωνικώς με τους καθ’ ων η αίτηση και ανέφερε ότι θα επισκέπτοντο τους καθ’ ων η αίτηση στις 7.3.11. Στην τηλεφωνική αυτή επικοινωνία καμία διαβεβαίωση έγινε από τους καθ’ ων η αίτηση ότι δεν θα προχωρούσαν στη λήψη μέτρων και στην έκδοση απόφασης εναντίον τους. Γι’ αυτό και οι καθ’ ων η αίτηση προχώρησαν κανονικά με την επίδοση της αγωγής στους αιτητές στις 10.3.11. Μετά τις 3.3.11 οι καθ’ ων η αίτηση καμία άλλη επικοινωνία είχαν με τους αιτητές, οι οποίοι δεν επισκέφθηκαν τους καθ’ ων η αίτηση στις 7.3.11 ούτε και τηλεφώνησαν για να καθορίσουν άλλη συνάντηση, ούτε και μετά την επίδοση της αγωγής σ’ αυτούς στις 10.3.11. Πρόσθεσε ότι οι αιτητές δεν έχουν εκ πρώτης όψεως καλή και/ή συζητήσιμη υπεράσπιση στην αγωγή και όσα προβάλλουν είναι γενικά, αόριστα, ατεκμηρίωτα και εκ των υστέρων σκέψεις.

Στις γραπτές τους αγορεύσεις οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των δύο πλευρών ανέπτυξαν τις εκατέρωθεν θέσεις τους υπέρ και εναντίον της αίτησης με αναφορά στη σχετική νομολογία.

Η αίτηση για παραμερισμό απόφασης εμπίπτει στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου και πρωταρχικής σημασίας είναι η κατάδειξη από τον αιτητή ότι έχει εκ πρώτης όψεως υπεράσπιση προκειμένου να επανανοίξει η υπόθεση (βλ. I. Kotsapas & Sons Ltd v. Titan Constructions & Engineering Co. (1961) C.L.R. 317, Νεάρχου ν. Χαραλάμπους (1991) 1 Α.Α.Δ. 954, Mine & Quarry Services Ltd v. Γεωργίου (Μαύρου) (1993) 1 Α.Α.Δ. 26, Merkis v. Yiannoukas and another (1994) 1 A.A.Δ 736 και Λουκά ν. Cyprus Pipes Industries Ltd (1995) 1 A.A.Δ. 163).

Επιπρόσθετα, ο αιτητής θα πρέπει να καταδείξει στο Δικαστήριο σοβαρό και εύλογο λόγο για την παράλειψη του να εμφανιστεί στο Δικαστήριο, συνεπεία της οποίας λήφθηκε η εναντίον του απόφαση, ως και ότι επεδίωξε το επανάνοιγμα της υπόθεσης με την πρώτη δυνατή ευκαιρία (βλ. Mine & Quarry (ανωτέρω) και Χρυσάνθου κ.ά. ν. Mariala Constructions Ltd (1996) 1 Α.Α.Δ. 1129).

Στην απόφαση Merkis (ανωτέρω) συνοψίζονται οι αρχές που διέπουν το εγειρόμενο θέμα στο πιο κάτω απόσπασμα:

«Από το σκεπτικό της Evans v. Bartlam συνεπάγεται ότι:

(1) Η αίτηση για παραμερισμό αποφάσεως είναι θέμα το οποίο εμπίπτει στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου και πρωταρχικής σημασίας είναι το κατά πόσο ο αιτητής έχει πράγματι καλή υπεράσπιση.

(2) Ο αιτητής πρέπει να πείσει το Δικαστήριο ότι υπάρχει πράγματι σοβαρός και εύλογος λόγος που δεν παρουσιάσθηκε στο Δικαστήριο και άφησε να εκδοθεί απόφαση εναντίον του.

(3) Το Δικαστήριο δεν πρέπει να προχωρήσει ως θα έπραττε αν εκδίκαζε την υπόθεση και να αποφασίσει αν υπάρχει ή δεν υπάρχει υπεράσπιση.

(4) Το βάρος της απόδειξης είναι σίγουρα πάνω στον αιτητή, αλλά όχι για να αποδείξει την υπεράσπιση, απλώς για να δείξει στο Δικαστήριο ότι έχει καλή υπεράσπιση πάνω στην ουσία της υπόθεσης.

(5) Σχετικά με τη μαρτυρία την οποία πρέπει να προσκομίσει ο αιτητής για να αποδείξει ότι έχει καλή υπεράσπιση επί της ουσίας της υπόθεσης και ότι υπήρχε σοβαρός και εύλογος λόγος που δεν παρουσιάστηκε στο Δικαστήριο, αυτή πρέπει να είναι υπό τη μορφή ενόρκων δηλώσεων και οποιαδήποτε άλλη έγγραφη μαρτυρία συνημμένη στις ενόρκους δηλώσεις. Δεν προσκομίζεται οποιαδήποτε άλλη προφορική μαρτυρία. Οι διάδικοι όμως έχουν το δικαίωμα να αντεξετάσουν οποιονδήποτε ομνύοντα επί της ένορκης δήλωσης του, αφού δώσουν τη σχετική ειδοποίηση σύμφωνα με τους κανόνες της Πολιτικής Δικονομίας.»

Η νομολογία υποστηρίζει ότι μπορεί να απορριφθεί η αίτηση, παρά την αποκάλυψη συζητήσιμης υπεράσπισης, εφόσον διαπιστωθεί ότι ο Εναγόμενος επέδειξε αδιαφορία για την αγωγή, η οποία είναι δυνατό να θεωρηθεί μορφή καταφρόνησης της δικαστικής διαδικασίας και των δικαιωμάτων του αντίδικου. Στο καταληκτικό μέρος της απόφασης Milouca Motor Trading Ltd v. Χρ. Κούρτη (1997) 1(Β) Α.Α.Δ. σελ. 941:

«Η άνευ αποχρώντος λόγου παράλειψη του Εναγομένου να εμφανιστεί και η αδικαιολόγητη καθυστέρηση του να αποταθεί για τον παραμερισμό εκδοθείσας απόφασης, μπορεί βάσιμα να αποτελέσουν λόγο για την απόρριψη του αιτήματος του. Διαφορετικά η πορεία της δικαστικής διαδικασίας και το αποτέλεσμα της θα αφήνονταν αιωρούμενα μέχρι την εκδήλωση της θέσης του Εναγόμενου σε σχέση με την εναντίον του αγωγή.»

Γνώμονας για την άσκηση της διακριτικής εξουσίας πρέπει να είναι η ανάγκη εξισορρόπησης αφενός της ανάγκης διασφάλισης του δικαιώματος του κάθε διαδίκου να ακουστεί στην υπόθεση του και αφετέρου της ανάγκης για ταχεία απονομή της δικαιοσύνης και την τελεσιδικία της δικαστικής απόφασης (βλ. Phylactou and Others v. Michael (1982) 1 C.L.R. 204, 210).

Στην απόφαση Παπανικολάου ν. Κότσαπα (2004) 1 Α.Α.Δ. 1800 αποφασίστηκε ότι:

«Όπως έχει επανειλημμένα τονισθεί, πρέπει να διασφαλίζονται από τη μια το δικαίωμα ακρόασης του διάδικου και από την άλλη η ανάγκη ταχείας διεκπεραίωσης των δικαστικών υποθέσεων. Η άνευ φειδούς επανάνοιξη υπόθεσης δημιουργεί αβεβαιότητα στην τελεσιδικία και γι’ αυτό, αν η συμπεριφορά διαδίκου είναι τέτοια που πλήττει τα θεμέλια της απονομής της δικαιοσύνης και καταδεικνύει καταφρόνηση της δικαστικής διαδικασίας, το Δικαστήριο μπορεί να αρνηθεί το αίτημα του διαδίκου. (Δέστε σχετικά Άννα Νικολάου Χαραλάμπους ν. Κ & Τ Andreou Ltd κ.ά Π.Ε. 11120, ημερ. 13.9.02 και Phylactou v. Michael (1982) 1 C.L.R. 204.)»

Το πρώτο θέμα που θα πρέπει να αποφασιστεί είναι κατά πόσο οι αιτητές που έχουν και το βάρος απόδειξης, έδειξαν στο Δικαστήριο ότι έχουν καλή υπεράσπιση.

Προς τούτο οι αιτητές ισχυρίστηκαν ότι: (α) δεν οφείλουν το αξιούμενο ποσό και (β) διαζευκτικά ότι το οφειλόμενο ποσό είναι κατά πολύ μικρότερο του αξιούμενου και ο λογαριασμός τους χρεώθηκε με υπέρογκα ποσά υπό μορφή τόκων και άλλων αδικαιολόγητων χρεώσεων.

Έχει νομολογηθεί ότι η αποκάλυψη μιας καλής υπόθεσης ή συζητήσιμης υπεράσπισης, προϋποθέτει την προσκόμιση κάποιων αποδεικτικών στοιχείων τα οποία εξυπακούεται ότι εμπεριέχουν κάποιο βαθμό πειστικότητας όπως προβάλλεται μέσα από την ένορκη δήλωση, ώστε η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου να μην ασκείται επί ματαίω και μόνον αν θα εξυπηρετηθεί ο χρήσιμος σκοπός επίλυσης της διαφοράς των διαδίκων (βλ. Πατούρης ν. Hellenic Bank Ltd (2001) 1(Γ) Α.Α.Δ. 2118, 2124 και Γεώργιος Φρίξου Γεωργαλλίδης ν. Ταπελλογραφείου Κώστα Παύλου & Σία Λτδ (2000) 1(Β) Α.Α.Δ., 1101 σελ. 1106). Το βάρος απόδειξης βρίσκεται στους ώμους των αιτητών. Εκεί όπου η προβαλλόμενη υπεράσπιση δεν φέρει τα αναγκαία χαρακτηριστικά και ελλείπει η αναγκαία θεμελίωση, η αίτηση απορρίπτεται.

Εξέτασα τις πιο πάνω θέσεις των αιτητών και κατέληξα ότι δεν έχουν ικανοποιήσει το βάρος που φέρουν για να καταδείξουν υπεράσπιση της φύσης που απαιτείται. Και τούτο γιατί ο απλός ισχυρισμός τους ότι δεν οφείλουν το αξιούμενο ποσό αλλά και ο διαζευκτικός ισχυρισμός τους ότι οφείλουν μικρότερο ποσό λόγω υπερχρεώσεων στον λογαριασμό τους υπό μορφή τόκων και άλλων χρεώσεων, αποτελούν γενικούς και αόριστους ισχυρισμούς, χωρίς στοιχεία και ικανοποιητικές λεπτομέρειες προκειμένου να πείσουν το Δικαστήριο ότι έχουν εκ πρώτης όψεως συζητήσιμη υπόθεση. Οι αιτητές είχαν το βάρος να αποκαλύψουν εκείνα τα στοιχεία και λεπτομέρειες που θα συνιστούσαν την υπεράσπιση τους, πράγμα που απέτυχαν να πράξουν. Η αοριστία των πιο πάνω ισχυρισμών τους, αφήνει κενά που δεν επιτρέπει τη θεμελίωση εκ πρώτης όψεως καλής υπεράσπισης στην αγωγή, κάτι που οδηγεί αναπόφευκτα στην απόρριψη της αίτησης.

Παρά την πιο πάνω κατάληξη, προχωρώ να εξετάσω κατά πόσο οι αιτητές έπεισαν το Δικαστήριο ότι υπήρχε πράγματι σοβαρός και εύλογος λόγος που δεν παρουσιάστηκαν στο Δικαστήριο και άφησαν να εκδοθεί απόφαση εναντίον τους.

Το κλητήριο ένταλμα επιδόθηκε στους αιτητές στις 10.3.11 και η επίδικη απόφαση εκδόθηκε στις 18.4.11. Αποτελεί θέση των αιτητών ότι ο λόγος που καθυστέρησαν να επισκεφθούν τον δικηγόρο τους μετά την επίδοση σ’ αυτούς του κλητηρίου εντάλματος, ήταν γιατί επανειλημμένα είχαν επικοινωνήσει με τους καθ’ ων η αίτηση και περίμεναν ειδοποίηση για νέα συνάντηση με τον αρμόδιο υπεύθυνο. Επίσης, οι καθ’ ων η αίτηση επανειλημμένα τους διαβεβαίωσαν ότι δεν θα προχωρούσαν στην έκδοση απόφασης εναντίον τους, ενόσω συνεχίζοντο οι επαφές μεταξύ τους. Οι καθ’ ων η αίτηση αρνούνται ότι έδωσαν τέτοια διαβεβαίωση στους αιτητές και ισχυρίσθηκαν περαιτέρω ότι μετά την τηλεφωνική επικοινωνία που είχαν με τους αιτητές στις 3.3.11 και την παράλειψη των αιτητών να τους επισκεφθούν στις 7.3.11, οι αιτητές καμιά άλλη επικοινωνία είχαν μαζί τους, ακόμα και μετά την καταχώρηση και επίδοση σ’ αυτούς της αγωγής στις 10.3.11. Είναι δε σημαντικό ότι οι αιτητές, που έχουν και το βάρος απόδειξης, παρέλειψαν να αντεξετάσουν σχετικά την ενόρκως δηλούσα Σοφία Δημητρίου.

Ως εκ τούτου, είναι η κατάληξη του Δικαστηρίου ότι οι αιτητές δεν έπεισαν το Δικαστήριο ότι υπήρχε σοβαρός και εύλογος λόγος που δεν καταχώρησαν εμφάνιση στο Δικαστήριο.

Σ’ ότι αφορά την πάροδο των έξι μηνών από την έκδοση της απόφασης μέχρι την καταχώρηση της αίτησης, ο ισχυρισμός των αιτητών ότι μόλις κατάλαβαν την καθυστέρηση των καθ’ ων η αίτηση ενημέρωσαν τον δικηγόρο τους ο οποίος καταχώρησε την παρούσα αίτηση το ταχύτερο δυνατό, δεν δικαιολογεί κατά την άποψη μου την καθυστέρηση που αντικειμενικά παρατηρείται. Αντίθετα, οι αιτητές θα έπρεπε με την επίδοση της αγωγής στις 10.3.11 να ανησυχήσουν και να αντιδράσουν άμεσα, πράγμα που προφανώς δεν έπραξαν αλλά άφησαν να περάσουν σχεδόν έξι μήνες, χωρίς να δικαιολογήσουν επαρκώς την απραξία τους. Ως εκ τούτου, είναι η κατάληξη του Δικαστηρίου ότι οι αιτητές δεν ικανοποίησαν το Δικαστήριο ότι επεδίωξαν το επανάνοιγμα της υπόθεσης με την πρώτη δυνατή ευκαιρία. Αντίθετα, παρατηρείται αντικειμενικά αδικαιολόγητη καθυστέρηση εκ μέρους τους να αποταθούν για τον παραμερισμό της απόφασης. Αυτός είναι βάσιμος λόγος που οδηγεί επίσης σε απόρριψη της αίτησης.

Για όλα τα πιο πάνω καταλήγω ότι, υπό τα περιστατικά της υπόθεσης, οι αιτητές αφενός μεν δεν έδειξαν εκ πρώτης όψεως καλή υπεράσπιση και αφετέρου η διαγωγή που επέδειξαν συνιστά καταφρόνηση της δικαστικής διαδικασίας.

Η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα σε βάρος των αιτητών και προς όφελος των καθ’ ων η αίτηση όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή.

[Υπ.] .......................................

Στ. Χατζηγιάννη, Α.Ε.Δ.

/νχ.

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο