Cyprus court dismisses unjust enrichment claim against company but orders payment to director for unpaid bill.

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Minerva Finance & Investment Limited ν. Γεώργιου Γεωργιάδη (1998) 1 ΑΑΔ 2173

Ανδρέας Μιχαήλ Συμεού ν. Σωτήρης Μιχαήλ (1999) 1 ΑΑΔ 16

VASOS CHARALAMBIDES LIMITED ν. Πάμπος Ψαρά (2000) 1 ΑΑΔ 849

Κίτση Παναγιώτης ν. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας για λογαριασμό του Υπουργού Εσωτερικών ως κηδεμόνα των Τ/Κ περιουσιών (2001) 1 ΑΑΔ 1077

Αθανασίου Γεωργία ν. Νίκου Τούλουπου (2005) 1 ΑΑΔ 31

Τσιακλίδης Ηλίας ν. Σταύρου Σιάνου (2008) 1 ΑΑΔ 296

Damalona Limited ν. Aχιλλέας Φεραίου Eισαγωγές-Eξαγωγές Λτδ (2011) 1 ΑΑΔ 1082

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:EDLEF:2012:A80

ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ

Ενώπιον: Λ.Α. Παντελή, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 3770/2011

Μεταξύ:

Α. ΜINTIΚΚΗΣ ΦΑΡΜ ΛΙΜΙΤΕΔ

Και

1. Α. Μαυρίδης Κρεατοεμπορική Λίμιτεδ

2. Αντώνης Μαυρίδης

3. Κόκκινος Φαρμ Λιμιτεδ

23 Μαρτίου 2012

Αίτηση για απόφαση εναντίον εναγομένων 1 και 2 λόγω παράλειψης καταχώρισης σημειώματος εμφάνισης

Για τους Αιτητές: κα Μικελλίδου

Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η

Αντικείμενο της παρούσης είναι η αίτηση των εναγόντων που επιδιώκει έκδοση απόφασης εναντίον των εναγομένων 1 και 2 λόγω παράλειψης καταχώρισης σημειώματος εμφάνισης. Η αίτηση είναι ημερομηνίας 30.09.2011.

Σύμφωνα με όσα αναφέρονται στην έκθεση απαίτησης∙ ο εναγόμενος 2, ο οποίος είναι διευθυντής της εναγομένης 1 (στη συνέχεια ο διευθυντής), έναντι καλού και νόμιμου ανταλλάγματος που εδόθη στον ίδιο, δηλαδή το διευθυντή, και στην εναγομένη 1 (στη συνέχεια η εταιρεία), από τους ενάγοντες, οπισθογράφησε και παρέδωσε στους τελευταίους την επιταγή 88902522, ημερομηνίας 28.07.2010, για το ποσό των €4500, επιταγή που η εναγόμενη 3 εξέδωσε προς όφελός του. Η επιταγή παρουσιάστηκε στην τράπεζα αλλά δεν τιμήθηκε και επεστράφη με την ένδειξη ‘η πληρωμή έχει ανακληθεί από τον εκδότη της επιταγής’. Περαιτέρω, οι ενάγοντες διατείνονται ότι οι εναγόμενοι, για σκοπούς της παρούσας η εξέταση περιορίζεται στους εναγόμενους 1 και 2, και/ή οποιοσδήποτε εξ αυτών έλαβαν το αντάλλαγμα για το οποίο οπισθογραφήθηκε η επιταγή που εδόθη στους ενάγοντες, και με τον τρόπο αυτό οι εναγόμενοι καρπώθηκαν αδικαιολόγητα και/ή πλούτισαν άδικα σε βάρος των εναγόντων με την αξία του ανταλλάγματος αυτού και περαιτέρω, ότι οι ενάγοντες υπέστησαν σχετική ζημιά και δικαιούνται να αποζημιωθούν από όλους τους εναγόμενους.

Προς απόδειξη της αξίωσής τους οι ενάγοντες προσκόμισαν ένορκη δήλωση πρόσωπου ονόματι Αντρέας Μιντίκκης. Αποφεύγω να επαναλάβω το περιεχόμενο της ενόρκου δηλώσεως του μάρτυρα εφόσον συνιστά επανάληψη του περιεχομένου της έκθεσης απαίτησης. Σημειώνω μόνο πως στην ένορκη δήλωση επισυνάπτεται ως τεκμήριο και η αναφερόμενη στην έκθεση απαίτησης επιταγή (βλ. τεκμήριο 1). Από την όψη του τεκμηρίου 1 διαπιστώνεται ότι εκδότης είναι η εταιρεία Κόκκινος Φάρμ Λίμιτεδ, δικαιούχος ο εναγόμενος 2 και τραπεζίτης η τράπεζα Κύπρου. Ως ημερομηνία εξαργύρωσης της επιταγής φέρεται η 28.07.2010. Στο πίσω μέρος του αναφέρεται Αντώνης Μαυρίδης αφενός, και Α. Mintikkis (Farm) Ltd, ως τυποποιημένη σφραγίδα, αφετέρου.

Κρίνω σκόπιμο να αναφέρω από τώρα εκείνο που αντιλαμβάνομαι ότι συνιστά αιτία αγωγής των εναγόντων δυνάμει της δικογραφημένης εκδοχής τους.

Είναι ηλίου φαεινότερο ότι η αξίωση των εναγόντων εναντίον των εναγομένων 1 και 2 έχει δυο διαφορετικές βάσεις. Η πρώτη και πλέον ξεκάθαρη είναι η οπισθογράφηση και παράδοση της επίδικης επιταγής (τεκμήριο 1) από το διευθυντή προς τους ενάγοντες (βλ. παράγραφο 4 έκθεση απαίτησης). Η άλλη είναι ο ισχυρισμός περί αδικαιολόγητου ή αθέμιτου πλουτισμού των εναγομένων 1 και 2 εις βάρος των εναγόντων (βλ. παράγραφο 8 έκθεση απαίτησης).

Η αναμφισβήτητη μαρτυρία του Ανδρέα Μιντίκκη, δηλαδή η ένορκη δήλωση προς απόδειξη της απαίτησης, αναφέρει ότι∙

“5. Ο Εναγόμενος αρ. 2 έναντι καλού και νομίμου ανταλλάγματος το οποίον εδόθη εις αυτόν και στους Εναγομένους 1 υπο των Εναγόντων, οπισθογράφησε και παρέδωσε την επιταγή αυτή στους Ενάγοντες οι οποίοι κατέστησαν δικαιούχοι και/ή κομιστές και/ή αποδέκτες και/ή άλλως πως κάτοχοι της επιταγής αυτής έναντι των εναγομένων 3 εκδοτών αυτής.

6. Η εν λόγω επιταγή δεόντως παρουσιάσθηκε στην Τράπεζα των Εναγομένων αρ. 3 για είσπραξη αλλά η επιταγή αυτή δεν τιμήθηκε με πληρωμή και επιστράφηκε απλήρωτη με την ένδειξη ‘Η ΠΛΗΡΩΜΗ ΕΧΕΙ ΑΝΑΚΛΗΘΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΚΔΟΤΗ ΤΗΣ ΕΠΙΤΑΓΗΣ’ και το ποσόν αυτής συνεχίζει να οφείλεται στους ενάγοντες.

7. Οι εναγόμενοι 1 και 2 δεν πλήρωσαν οποιοδήποτε ποσό έναντι του άνω χρέους τους.

…………………………………………………………………………………

9. Οι Ενάγοντες ανεξάρτητα και επιπρόσθετα με τα πιο πάνω ισχυρίζονται ότι οι Εναγόμενοι 1 & 2 και/ή οιοσδήποτε τούτων έλαβαν το αντάλλαγμα για το οποίο οπισθογραφήθηκε η εν λόγω επιταγή και εδόθη στους Ενάγοντες και με τον τρόπο αυτό οι Εναγόμενοι 1 & 2 καρπώθηκαν αδικαιολόγητα και/ή πλούτισαν άδικα σε βάρος των Εναγόντων με την αξία του ανταλλάγματος αυτού και ότι οι Ενάγοντες υπέστησαν σχετική ζημία και δικαιούνται να αποζημιωθούν από τους Εναγόμενους 1 & 2.

10. Οι Ενάγοντες κάλεσαν τους Εναγόμενους 1 & 2 να πληρώσουν το άνω χρέος τους αλλά οι Εναγόμενοι 1 & 2 παρέλειψαν και/ή αρνήθηκαν να πληρώσουν τούτο ή οιονδήποτε μέρος τούτου και οι Εναγόμενοι 1 & 2 τώρα εξακολουθούν να οφείλουν στους Ενάγοντες το ποσό της εν λόγω επιταγής το οποίο ανέρχεται στο ποσό των €4.500,00 το οποίον οι Ενάγοντες επίσης αξιώνουν και ως αξία του ανταλλάγματος το οποίο εδόθη υπό τούτων και/ή ως αποζημιώσεις για ποσό το οποίο οι Εναγόμενοι 1 & 2 και/ή οιοσδήποτε τούτων καρπώθηκαν αδικαιολόγητα και/ή με το οποίο πλούτισαν άδικα σε βάρος των Εναγόντων”.

Όλα τα πιο πάνω δεν έτυχαν αμφισβήτησης. Περαιτέρω, η παρουσίαση της αναφερόμενης επιταγής (τεκμήριο 1) επικουρεί τους ισχυρισμούς του ενόρκως δηλούντος και συνεπώς η μαρτυρία του αξιολογείται θετικά και οι εκεί αναφερόμενοι ισχυρισμοί καθίστανται διαπιστώσεις του δικαστηρίου.

Ό,τι απομένει να εξεταστεί είναι κατά πόσο οι εν λόγω διαπιστώσεις αποδεικνύουν τις αιτίες αγωγής που επικαλούνται οι ενάγοντες, ως αυτές προσδιορίσθηκαν πιο πάνω.

Όπως θα φανεί στη συνέχεια ο προβληματισμός του δικαστηρίου εστιάζεται σε ότι αφορά την εταιρεία, χωρίς όμως να παραγνωρίζεται η υποχρέωση απόδειξης της απαίτησης και για το διευθυντή.

Αναφορικά με την πρώτη βάση αγωγής σχετικές είναι οι υποθέσεις Vasos Charalambides Limited v. Πάμπου Ψαρά (2000) 1Β Α.Α.Δ.849, Ηλίας Τσιακλίδης v. Σιανου (2008) 1Α Α.Α.Δ.296 και Damalana Limited v. Αχιλλέα Φεραίου Εισαγωγές-Εξαγωγές Λτδ, Πολ. Έφ. 342/08, ημερομηνία 17.06.2011.

Ό,τι προκύπτει από τις πιο πάνω υποθέσεις, πέραν των ορισμών του ποιος είναι εκδότης, κομιστής και δικαιούχος της επιταγής, είναι πως το άρθρο 30 του Κεφ. 262 δημιουργεί τεκμήριο αξίας και καλής πίστης για τον κάτοχο της επιταγής. Η μη αμφισβήτηση αυτής της πτυχής της μαρτυρίας των εναγόντων δεν μπορεί παρά να οδηγήσει σε συμπέρασμα ότι οι ενάγοντες έδωσαν στον εναγόμενο 2 αξία για την οπισθογράφηση της επιταγής.

Αναφέρομαι στον εναγόμενο 2, διευθυντή, και όχι στην εταιρεία εφόσον από τις διαπιστώσεις του δικαστηρίου αποκαλύπτεται ότι στη δοσμένη περίπτωση κομιστής, δηλαδή δικαιούχος της επιταγής ήταν ο διευθυντής (εναγόμενος 2) ο οποίος οπισθογράφησε και παρέδωσε τούτη στους ενάγοντες, οι οποίοι στη συνέχεια κατέστησαν κάτοχοι της επιταγής.

Αυτή η διαπίστωση αρκεί για απόδειξη της αξίωσης των εναγόντων εναντίον του εναγομένου 2, διευθυντή της εταιρείας.

Διαφορετική εν τούτοις είναι η κατάληξη για την εταιρεία. Η εταιρεία ουδεμία σχέση έχει με την επιταγή. Η εν λόγω επιταγή ουδέποτε πέρασε στην κατοχή της και βεβαία το γεγονός ότι η επιταγή οπισθογραφήθηκε από το διευθυντή της για καλό και νόμιμο αντάλλαγμα που έλαβαν και οι δυο, εταιρεία και διευθυντής, δεν την καθιστά μέρος της επιταγής ούτε και υπόλογη της ανάκλησης και μη εξαργύρωσης. Αυτή λοιπόν η πτυχή της αξίωσης απορρίπτεται στην έκταση που αφορά την εναγομένη 1.

Το πιο πάνω συμπέρασμα με οδηγεί στην άλλη αιτία αγωγής, ήτοι αδικαιολόγητο ή αθέμιτο πλουτισμό.

Σχετικές εν προκειμένω είναι οι υποθέσεις Ανδρέας Μιχαήλ Συμεού άλλως Κλατσιάς v. Σωτήρη Μιχαήλ κ.α. (1999) 1Α Α.Α.Δ.16, 22 έως 23, Minerva Finance Investment Ltd v. Γεώργιου Γεωργιάδη (1998) 1Δ Α.Α.Δ.2173 και Παναγιώτη Κίτση v. Γενικού Εισαγγελέα (2001) 1Β Α.Α.Δ.1077, 1092.

Το πρώτο που αξίζει να επισημανθεί είναι ο διαζευκτικός ισχυρισμός του Ανδρέα Μιντίκκη στην παράγραφο 9 της ενόρκου δηλώσεως ότι∙ ‘οι εναγόμενοι 1 & 2 και/ή οποιοσδήποτε τούτων έλαβαν το αντάλλαγμα’.

Δυνάμει όσων αναφέρονται στις πιο πάνω υποθέσεις διαπιστώνεται ότι συστατικά στοιχεία του αδικαιολόγητου ή αθέμιτου πλουτισμού είναι∙

(α) παράδοση από τον ενάγοντα οιουδήποτε αντικειμένου στον εναγόμενο

(β) χωρίς χαριστική πρόθεση, και

(γ) από την παράδοση ο εναγόμενος προσπορίζεται όφελος

(βλ. άρθρο 70 του Κεφ. 149).

Στην προκείμενη περίπτωση τόσο η δικογραφημένη εκδοχή των εναγόντων όσο και η ένορκη δήλωση προς απόδειξη της αξίωσης είναι ελλειπτική. Δεν αναφέρουν εν προκειμένω σε τι συνίστατο το αντάλλαγμα ενώ αοριστολογώντας ισχυρίζονται ότι οι εναγόμενοι έλαβαν το αντάλλαγμα για το οποίο οπισθογραφήθηκε η επιταγή. Από την άλλη, όπως έχει ήδη υπομνησθεί, ο ισχυρισμός των εναγόντων αναφορικά με το ποιος έλαβε το αντάλλαγμα προωθήθηκε κατά τρόπο διαζευκτικό. Αυτό και μόνο είναι καταστροφικό εφόσον αφαιρεί από το δικαστήριο δυνατότητα ελέγχου και εν τέλει διαπίστωσης κατά πόσο όφελος προσπορίσθηκαν και οι δυο εναγόμενοι, ή ο ένας εξ αυτών και ποιος.

Και για τους δυο πιο πάνω λόγους, διαζευκτική προώθηση του ισχυρισμού περί προσπορισμού οφέλους και ανυπαρξία λεπτομερειών ως προς το αντάλλαγμα που δόθηκε και την αξία τούτου, αποκαλύπτεται ότι οι διαπιστώσεις του δικαστηρίου δεν ικανοποιούν όλα τα συστατικά στοιχεία του ισχυριζόμενου αδικαιολόγητου πλουτισμού και συγκεκριμένα ότι οι εναγόμενοι 1 και 2 προσπορίστηκαν όφελος. Αυτό επειδή άγνωστο παρέμεινε το αντάλλαγμα και η αξία τούτου, ώστε να ελέγχεται κατά πόσο συνάδει με το αξιούμενο ποσό των €4500.

Για όλους τους πιο πάνω λόγους διαπιστώνω ότι οι ενάγοντες απέτυχαν να αποδείξουν την απαίτηση τους εναντίον της εναγομένης 1 για οιανδήποτε των νομικών βάσεων που επικαλούνται, ενώ εναντίον του εναγομένου 2 πέτυχαν απόδειξη οπισθογράφησης και παράδοσης επιταγής που δεν έχει τιμηθεί.

Ως εκ τούτου υπέρ των εναγόντων και εναντίον του εναγομένου 2 εκδίδεται απόφαση για το ποσό των €4500 με νόμιμο τόκο από 27.05.2011 μέχρι εξοφλήσεως, πλέον δικηγορικά έξοδα €516 με νόμιμο τόκο από 27.05.2011 μέχρι εξοφλήσεως, πλέον Φ.Π.Α. πλέον €26 έξοδα επίδοσης.

Ακολουθώντας τα αναφερόμενα στην υπόθεση Αθανασίου v. Τουλουπου (2005) 1Α Α.Α.Δ.31, η αίτηση των εναγόντων εναντίον της εναγομένης 1, αίτηση ημερομηνίας 30.09.2011, απορρίπτεται.

(Υπ) ......................................

Λ. Α. Παντελή, Ε. Δ.

Πιστόν αντίγραφο

Πρωτοκολλητής

/ε.χ.

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο