Legislator Case Law & Legislation
Αρ. Αγωγής: 792/2008 AI generated

Court allows re-filing of affidavit after finding non-compliance with discovery order due to improper officer signature.

Case Number Αρ. Αγωγής: 792/2008
Court / Authority
Jurisdiction Cyprus (CY)
Decision Date
Outcome Partially Allowed

Legislator summary

AI generated

The plaintiff sought to strike the defendant's affidavit and order a new one due to non-compliance with a discovery order. The defendant argued the affidavit was invalid because it was signed by a lawyer rather than a company officer. The court found the affidavit technically non-compliant but granted the defendant a second chance to file a corrected affidavit within 45 days.

Legislator headnote

AI generated

Rule 28(1) and (2) of the Rules of Civil Procedure; Where a party fails to comply with a discovery order by having an affidavit signed by a non-officer, the court may grant a second opportunity for compliance rather than imposing immediate sanctions.

Keywords

AI generated
Civil Procedure Rules Discovery on Oath Affidavit Compliance Company Officer Court Discretion Non-compliance Sanctions Second Chance

Cited Legislation

AI generated
Rule 28(1) of the Rules of Civil Procedure
Rule 28(2) of the Rules of Civil Procedure

Cited Case Law

AI generated
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας στους οποίους κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας Δ.28

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:EDLEF:2012:A8

ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ

ΕΝΩΠΙΟΝ: Γ. Ν. Γιασεμή, Π.Ε.Δ.

Αρ. Αγωγής: 792/2008

Μεταξύ

Clappas Trading House Ltd

Ενάγοντες

Και

Φρήσλαντ Ελλάς ΑΕΒΕ

Εναγομένοι

Ημερομηνία: 13.1.2012

ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ:

Για ενάγοντες, αιτητές: κ. Γ. Τριλλίδης

Για εναγομένους, καθ’ ων η αίτηση: κ. Ν. Μακρίδης

ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ

ΗΗσσ

Η παρούσα αφορά αίτηση δυνάμει της Δ.28 κ.κ. 2 και 12 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών, για απόρριψη της υπεράσπισης και ανταπαίτησης της εναγομένης εταιρείας. Διαζευκτικά, ζητείται ο παραμερισμός της ένορκης δήλωσης ημερομηνίας 16.2.2011 η οποία έγινε εκ μέρους της τελευταίας προς συμμόρφωση με διάταγμα για

ένορκη αποκάλυψη εγγράφων το οποίο είχε εκδοθεί στις 29.11.2010. Ο λόγος είναι ότι η προαναφερθείσα ένορκη δήλωση δε συνάδει με το εν λόγω διάταγμα.

Τα γεγονότα που είναι σχετικά με το εγειρόμενο ζήτημα αναφέρονται σε ένορκη δήλωση υποστηρικτική της αίτησης ενώ φαίνονται και στο φάκελο της αγωγής. Σύμφωνα με αυτά στις 29.11.2010 εκδόθηκε εκ συμφώνου «διάταγμα για εκατέρωθεν ένορκη αποκάλυψη όλων των εγγράφων που έχουν ή είχαν στην κατοχή τους» τα δύο αντιδικούντα μέρη και σχετίζονται με την υπόθεση. Δόθηκε χρόνος δύο μηνών για συμμόρφωση ο οποίος παρατάθηκε μέχρι την 16.2.2011 για την εναγόμενη εταιρεία, κατόπιν σχετικού αιτήματος της. Κατά την ημερομηνία εκείνη καταχωρίστηκε ένορκη δήλωση συνοδευόμενη από μακροσκελή κατάλογο εγγράφων. Την ένορκη δήλωση ορκίζεται δικηγόρος η οποία εργάζεται στο δικηγορικό γραφείο το οποίο εκπροσωπεί την εναγόμενη εταιρεία στην παρούσα αγωγή.

Όπως αναφέρει η ενόρκως δηλούσα, προέβη στην ένορκη δήλωση αυτή κατόπιν εξουσιοδότησης την οποία έλαβε από την εναγόμενη εταιρεία. Ενώ όσον αφορά τα έγγραφα τα οποία έχει αποκαλύψει, την πληροφόρησε για την ύπαρξη τους ο διευθύνων σύμβουλος της εναγομένης εταιρείας, τον οποίο κατονομάζει, καθώς επίσης ότι αυτά βρίσκονται στην κατοχή του και της εναγομένης εταιρείας. Τέλος, αναφέρει ότι ο εν λόγω διευθύνων σύμβουλος έχει τη μόνιμη διαμονή του στην Ελλάδα. Έτσι εξηγείται και γιατί δεν προέβη ο ίδιος στην ένορκη δήλωση για αποκάλυψη αλλά η δικηγόρος του γραφείου που εκπροσωπεί την εναγόμενη εταιρεία. Είναι δε γι’ αυτό ακριβώς το λόγο που θεωρείται, εκ μέρους της ενάγουσας εταιρείας, ότι δεν υπήρξε συμμόρφωση με το εν λόγω διάταγμα για ένορκη αποκάλυψη εγγράφων. ΄Ητοι επειδή η ένορκη δήλωση δεν έγινε από την εναγόμενη εταιρεία ως η διάδικος στην αγωγή.

Η βασική πρόνοια σε σχέση με το υπό εξέταση ζήτημα είναι αυτή στη Δ.28 κ.1 η οποία προνοεί τα ακόλουθα, παρατίθεται στο βαθμό που είναι σχετική:

«1. Any party may, without filling any affidavit, apply to the Court or a Judge for an order directing any other party to any cause or matter to make discovery on oath of the documents which are or have been in his possession or power relating to any matter in question therein………. If an order is made for discovery, such order shall specify the time within which the party directed to make discovery shall file his affidavit».

Ακολούθως, ο κανονισμός 2 προβλέπει ότι:

«2. The affidavit to be made by a party against whom such order as is mentioned in Rule 1 of this Order has been made shall be in form 22.....».

Στο έντυπο 22 εκλαμβάνοντας, για σκοπούς παραδείγματος, ότι το διάταγμα αποκάλυψης εκδόθηκε εναντίον του εναγομένου που είναι φυσικό πρόσωπο, αναφέρεται ως ο ενόρκως δηλών για σκοπούς του διατάγματος ο διάδικος αυτός. Όμως, το διάταγμα δυνατό να εκδοθεί με αναφορά τον ενάγοντα, που μπορεί να είναι και αυτός φυσικό πρόσωπο, ή με αναφορά σε οποιοδήποτε διάδικο που μπορεί να είναι εταιρεία. Στην προκειμένη περίπτωση η εναγόμενη είναι πράγματι νομική οντότητα. Όπως κάθε νομικό πρόσωπο έτσι και αυτή σκέφτεται, αποφασίζει και ενεργεί μέσω των αξιωματούχων της. Όμως, στην προκειμένη περίπτωση η εν λόγω ένορκη δήλωση σε σχέση με την αποκάλυψη δεν έγινε από οποιονδήποτε από αυτούς, ήτοι από κάποιο διευθύνοντα σύμβουλο ή τον γραμματέα της ή έστω από κάποιο αντιπρόσωπο της ο οποίος ως εκ της σχέση του με την εταιρεία είναι σε ιδιαίτερα καλή θέση να γνωρίζει για τα αποκαλυφθέντα έγγραφα. Έγινε από δικηγόρο του γραφείου που την εκπροσωπεί.

Ο συνήγορος της ενάγουσας εταιρείας εισηγήθηκε ότι αυτό συνιστά μη συμμόρφωση με την πρόνοια ειδικά στον κ.2 της Δ.28, όπου αναφέρεται ρητώς ότι η ένορκη δήλωση γίνεται από το διάδικο εναντίον του οποίου εκδίδεται το διάταγμα για αποκάλυψη. Σε απάντηση ο συνήγορος της εναγομένης εταιρείας παρέπεμψε σε νομολογία η οποία δέχεται ότι σε εξαιρετικές περιπτώσεις ένορκη δήλωση η οποία συνοδεύει κάποια αίτηση μπορεί να γίνει από το δικηγόρο του διαδίκου, αιτητή, και άρα ουδεμία παραβίαση υπήρξε των σχετικών προνοιών της Δ.28.

Η θέση ανωτέρω εκ μέρους της εναγομένης εταιρείας πιστεύω ότι δεν είναι ορθή. Στην περίπτωση εφαρμογής της Δ.28 και ειδικά σε σχέση με την έκδοση διατάγματος για ένορκη αποκάλυψη εγγράφων είναι πρόδηλο από τις πρόνοιες των κ.κ 1 και 2, ανωτέρω, ότι η ένορκη δήλωση με την οποία, βασικά, επαληθεύεται κατά τον πλέον έγκυρο τρόπο η αποκάλυψη των εγγράφων γίνεται από το διάδικο εναντίον του οποίου έχει εκδοθεί το διάταγμα. Αν δε ο διάδικος αυτός είναι εταιρεία τότε η ένορκη δήλωση θα πρέπει να γίνει από κάποιο αξιωματούχο ή αντιπρόσωπο της ο οποίος είναι καλύτερα σε θέση να προβεί ενόρκως στην επαλήθευση των αποκαλυφθέντων εγγράφων, (βλ. The Annual Practice 1956, σελίδα 507 υπό τον τίτλο «Member or Officer”). Ή αν είναι τέτοια η περίπτωση, να αναφέρει με τον ίδιο έγκυρο τρόπο γιατί υπάρχει ένσταση στο να γίνει αποκάλυψη εν όλω ή εν μέρει.

Με δεδομένο ότι στην προκειμένη περίπτωση η ένορκη δήλωση εκ μέρους της εναγομένης εταιρείας έγινε από μη αξιωματούχο ή αντιπρόσωπό της ο οποίος έχει προσωπική γνώση των γεγονότων, θεωρείται ότι η αποκάλυψη δεν έγινε κατά το δέοντα τρόπο, ήτοι όπως προνοείται στη Δ.28 κ.κ. 1 και 2, ανωτέρω. Αυτό ασφαλώς συνιστά μη συμμόρφωση με το διάταγμα ημερομηνίας 29.11.2010 το οποίο διέτασσε την εναγόμενη εταιρεία να προβεί σε ένορκη αποκάλυψη εγγράφων.

Ο κ.12 της ίδιας Διαταγής παρέχει εξουσία στο δικαστήριο για επιβολή αυστηρών κυρώσεων στο διάδικο ο οποίος δε συμμορφώνεται με διάταγμα για αποκάλυψη. Όπως διαπιστώνεται επίσης από το λεκτικό του, η άσκηση της εν λόγω εξουσίας επαφίεται στη διακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου. Οι συνέπειες δε από την άσκηση της μπορεί να είναι σοβαρές ειδικά αν διαπιστωθεί ότι η μη συμμόρφωση οφείλεται σε εσκεμμένη παράλειψη ή αμέλεια του διάδικου στον οποίο το διάταγμα αφορά. Όμως, συγχρόνως όταν δε διαπιστώνεται κάτι τέτοιο το δικαστήριο μπορεί, στα πλαίσια άσκησης της προαναφερθείσας εξουσίας, να δώσει στο συγκεκριμένο διάδικο μια δεύτερη ευκαιρία για να συμμορφωθεί, (βλ. Halsbury’ s Laws of England, τόμος 13, 4η έκδοση, παράγραφοι 33, 34 και 35, σελίδες 30 έως 32).

Με βάση τα γεγονότα που αναφέρονται πιο πάνω τέτοια μπορεί να θεωρηθεί ότι είναι και η παρούσα περίπτωση. Συγκεκριμένα, ενώ έχουν αποκαλυφθεί τα έγγραφα, η ένορκη δήλωση για επαλήθευση της αποκάλυψης δεν έγινε από την εναγόμενη εταιρεία, όπως εξηγείται πιο πάνω πως θα έπρεπε να είχε γίνει. Και αυτό, προφανώς, εξαιτίας της διαφορετικής αντίληψης που υπήρχε ως προς την ερμηνεία των κανονισμών ανωτέρω, οι οποίοι εφαρμόζονται σε τέτοια περίπτωση. Υπό τις περιστάσεις αυτές κρίνεται ότι θα πρέπει να δοθεί η ευκαιρία στην εναγόμενη εταιρεία να συμμορφωθεί με το διάταγμα. Αυτό να γίνει με την καταχώρηση νέας ένορκης δήλωσης, η οποία να συνάδει με τις σχετικές πρόνοιες της Δ.28, όπως εξηγούνται πιο πάνω, εντός 45 ημέρες από σήμερα. Η προηγούμενη ένορκη δήλωση να αγνοηθεί.

Επομένως, εκδίδεται διάταγμα ως ανωτέρω. Τα έξοδα της παρούσας αίτησης να βαρύνουν την καθ’ ης η αίτηση, εναγόμενη εταιρεία. Να υπολογιστούν από την Πρωτοκολλητή με το πέρας της αγωγής και να εγκριθούν από το Δικαστήριο.

(Υπ.) ……………………………..

Γ. Ν. Γιασεμή, Π.Ε.Δ.

Πιστό αντίγραφο

Πρωτοκολλητής

/ΑΙ

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο