District Court rejects constitutional reference request as lower court can decide constitutionality itself.

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Νικολάου & άλλου (1991) 1 ΑΑΔ 1045

Oρφανίδης Xρίστος και Άλλοι ν. Aστυνομίας (1999) 2 ΑΑΔ 168

Ibrahim Mustafa and others ν. The Attorney-General of the Republic (1964) 1 CLR 195

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:EDLAR:2011:A125

ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ.

Ενώπιον: Λ.Μουγής, Ε.Δ.,

Αρ. Aγωγής: 668/09.

Μεταξύ:

Stefan Grant, από το Ηνωμένο Βασίλειο

Ενάγοντα

Και

Γενικό Εισαγγελέα της Κυπριακής Δημοκρατίας

Εναγομένου.

26 Οκτωβρίου, 2011.

Αίτηση ημερ. 14/6/11.

ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ:

Για ενάγοντα-αιτητή: Ο κ. Τ.Μυλωνάς.

Για εναγόμενο-καθ΄ ου η αίτηση: Ο κ. Χριστοφόρου.

ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ

Ο ενάγοντας καταχώρησε την παρούσα αγωγή εναντίον του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας αξιώνοντας αποζημιώσεις δυνάμει του άρθρου 3 του περί Κατ΄ έφεση Ανατροπής Ποινής Φυλάκισης (Αποζημίωση) Νόμου 144(Ι)/2001. Βάση της αγωγής του αποτελεί η ανατροπή από το Ανώτατο Δικαστήριο της καταδίκης και της ποινής φυλάκισης που του επιβλήθηκε από το Επαρχιακό Δικαστήριο Αμμοχώστου στην ποινική υπόθεση υπ΄ αρ. 4055/08.

Οι συνήγοροι των διαδίκων στις 17/5/11 προέβηκαν σε δήλωση παραδεκτών γεγονότων αναφέροντας ότι δεν θα προσκομίσουν οιανδήποτε άλλη μαρτυρία και η υπόθεση παρέμεινε για τελικές αγορεύσεις.

Στις 14/6/11 ο ενάγοντας προχώρησε στην καταχώριση της υπό εξέταση αίτησης εξαιτούμενος διατάγματος του Δικαστηρίου το οποίο να παραπέμπει στο Ανώτατο Δικαστήριο δυνάμει του άρθρου 144 του Συντάγματος τα πιο κάτω ερωτήματα:

(1) Κατά πόσο το άρθρο 5(2) του περί Κατ΄ έφεση Ανατροπής Ποινής Φυλάκισης (Αποζημιώσεων) Νόμου του 2001 παραβιάζει τις διατάξεις των άρθρων 28, 33 και 35 του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας, καθότι καθορίζει ως μόνο κριτήριο για το ανώτατο ύψος της δίκαιης και εύλογης αποζημίωσης του δικαιούχου σε αποζημίωση τις απολαβές και/ή την απώλεια εισοδήματος του δικαιούχου.

(2) Σε περίπτωση που κριθεί ότι το άρθρο 5(2) του περί Κατ΄ έφεση Ανατροπής Ποινής Φυλάκισης (Αποζημιώσεων) Νόμου του 2001 είναι αντισυνταγματικός, ποιες είναι οι συνέπειες της αντισυνταγματικότητας αυτής επί των υπολοίπων διατάξεων του εν λόγω Νόμου.»

B. Αναστολή της διαδικασίας μέχρι να εκδοθεί απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου επί των ανωτέρω αναφερομένων ερωτημάτων.»

Στο πιο πάνω αίτημα η πλευρά του εναγόμενου συγκατατέθηκε προβαίνοντας σε σχετική δήλωση ενώπιον του Δικαστηρίου. Παρά την συγκατάθεση και της πλευράς του εναγομένου το κατά πόσο θα παραπεμφθεί ερώτημα στο Ανώτατο Δικαστήριο εναπόκειται στη διακριτική ευχέρεια του κατώτερου Δικαστηρίου τηρουμένων των προϋποθέσεων που τίθενται τόσο από τη νομολογία όσο και από τις συνταγματικές διατάξεις.

Το άρθρο 144(1) του Συντάγματος προβλέπει τα ακόλουθα:

«Πας διάδικος δικαιούται, καθ΄ οιονδήποτε στάδιον της διαδικασίας συμπεριλαμβανομένης και της Κατ΄ έφεσιν, να εγείρη ζήτημα αντισυνταγματικότητας νόμου ΄πη αποφάσεως ή διατάξεως τίνος αυτών ουσιώδους δια την διάγνωσιν της εκκρεμούς ενώπιον του δικαστηρίου υποθέσεως. Το δικαστήριο, ενώπιον του οποίου εγείρεται το ζήτημα παραπέμπει παρευθύς τούτο ενώπιον του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου και αναστέλλει την πρόοδον της διαδικασίας, μέχρις ου αποφανθή επ΄ αυτού το Ανώτατον Συνταγματικόν Δικαστήριον.»

Η αναγκαιότητα παραπομπής νομικού ερωτήματος στο Ανώτατο Δικαστήριο με βάση το άρθρο 144 του Συντάγματος αποτέλεσε αντικείμενο εξέτασης της νομολογίας και θεωρώ ότι η παρούσα περίπτωση δεν είναι από εκείνες που ενδείκνυται η παραπομπή του.

Κατ΄ αρχάς είναι νομολογημένο ότι απόφαση επί θεμάτων αντισυνταγματικότητας λαμβάνεται από οποιοδήποτε κατώτερο Δικαστήριο στα πλαίσια της πρωτοβάθμιας δίκης. (βλ. The Attorney General of the Republic v. Ibrahim (1964) C.L.R. 195, Χρίστος Ορφανίδης και άλλοι ν. Αστυνομίας (1999) 2 Α.Α.Δ. 168).

Οι συνήγοροι τόσο του ενάγοντα όσο και του εναγομένου προς υποστήριξη του αιτήματος επικαλέστηκαν τις αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου Ναυσικά Νικολάου κ.α. (1991) 1 Α.Α.Δ. 1045 και Νέδη Ζένιου ν. Πάμπου Ζένιου (2002) 1Α Α.Α.Δ. 445 όπου διαγράφεται η διαδικασία και αρχές παραπομπής θεμάτων αντισυνταγματικότητας δυνάμει του άρθρου 144(1) του Συντάγματος. Θεωρώ όμως τα δεδομένα στις εν λόγω αποφάσεις ήταν διαφορετικά και δεν μπορούν να τύχουν εφαρμογής στην παρούσα περίπτωση. Στην απόφαση Ορφανίδη (ανωτέρω) το Δικαστήριο αναφερόμενο στην υπόθεση Ιbrahim (ανωτέρω) ανάφερε τα ακόλουθα:

«Δεν έχουμε εντοπίσει στην απόφαση οτιδήποτε που να παρέχει θεωρητικό υπόβαθρο στην εισήγηση ή να αφήνει περιθώρια για χάραξη νέας γραμμής σύμφωνα με αυτήν. Το αντίθετο μάλλον συμβαίνει. Εγκαινίασε η απόφαση το διάχυτο έλεγχο της συνταγματικότητας των νόμων με αποτέλεσμα να καταστεί ουσιαστικά ανενεργός η διαδικασία παραπομπής του άρθρ. 144.1. Δεν ατόνησε όμως εντελώς. Όπως εξηγήσαμε στην αίτηση της Ναυσικάς Νικολάου και Αλλου (1991) 1 Α.Α.Δ. 1045 εφόσον το Δευτεροβάθμιο Οικογενειακό Δικαστήριο δεν μπορούσε να εξομοιωθεί με το Ανώτατο Δικαστήριο, η διαδικασία παραπομπής «ήταν ο μόνος τρόπος για να μπορούν να τεθούν θέματα αντισυνταγματικότητας σε έγκυρη δικαστική κρίση και, κατά συνέπεια, τα θέματα έπρεπε να είχαν παραπεμφθεί στο Ανώτατο Δικαστήριο.

Είναι φανερό – και παραδεκτόν – ότι είναι αδύνατη εδώ η υπαγωγή της υπόθεσης στις διατάξεις του άρθρ. 135(β) του Κεφ.155. Ούτε έχει εφαρμογή το άρθρ. 144.1 του Συντάγματος. Εφεση επιτρέπεται μόνο κατά των αποφάσεων που εκδίδονται από τα πρωτοβάθμια δικαστήρια. Η απόφαση επί θεμάτων αντισυνταγματικότητας λαμβάνεται από οποιοδήποτε κατώτερο δικαστήριο στα πλαίσια της πρωτοβάθμιας δίκης. Αυτό είναι το αληθινό νόημα της υπόθεσης ibrahim, ανωτέρω.

Το Ανώτατο Δικαστήριο, που ασκεί όλες τις εξουσίες του πρώην Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου, δεν υποκαθιστά τα κατώτερα δικαστήρια στην άσκηση της δικαιοδοσίας αυτής.»

Με βάση τα πιο πάνω και εφόσον θέμα συνταγματικότητας στην προκειμένη περίπτωση μπορεί να εξεταστεί από το κατώτερο Δικαστήριο με τελικό κριτή το Ανώτατο Δικαστήριο κρίνω ότι η αίτηση για παραπομπή ερωτήματος δυνάμει του άρθρου 144(1) του Συντάγματος δεν μπορεί να έχει άλλη κατάληξη από την αποτυχία.

Ως εκ τούτου το αίτημα απορρίπτεται. Ενόψει του γεγονότος ότι ο συνήγορος του εναγομένου συγκατατέθηκε στο αίτημα του ενάγοντα θεωρώ ορθό όπως μη εκδώσω οιανδήποτε διαταγή για έξοδα.

(Υπ.) …………………………………..

Λ. Μουγής, Ε.Δ.

/ΑΚ.

Πιστόν Αντίγραφο

Πρωτοκολλητής

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο