Legislator Case Law & Legislation
Αρ. Ειδ. Πτώχευσης: 997/11 AI generated

Court dismisses debtor's objection to bankruptcy notice, ruling procedural defects and constitutional claims invalid.

Case Number Αρ. Ειδ. Πτώχευσης: 997/11
Court / Authority
Jurisdiction Cyprus (CY)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The court dismissed the debtor's objection to a bankruptcy notice filed eleven years after a prior judgment. The debtor argued the notice was untimely, the debt amount was incorrect, and the proceedings were premature due to existing security, while also claiming the relevant law violated constitutional rights. The court rejected these arguments, stating there is no statutory time limit for filing a bankruptcy notice, the debtor's debt does not constitute a measure of execution, and vague constitutional challenges without specific reasoning are inadmissible.

Legislator headnote

AI generated

Under Chapter 5 of the Insolvency Law and the Insolvency Rules; the court held that a bankruptcy notice is not subject to a statutory time limit for filing, that the debtor's failure to execute a prior judgment constitutes bankruptcy regardless of existing security, and that vague constitutional challenges without specific reasoning are inadmissible.

Keywords

AI generated
bankruptcy notice insolvency procedure constitutional challenge measure of execution statutory time limit objection dismissal prior judgment enforcement

Cited Legislation

AI generated
Chapter 5 of the Insolvency Law
Chapter 6 of the Civil Procedure Law
Article 9 of the Constitution

Cited Case Law

AI generated
Ibrahim Mustafa and others ν. The Attorney-General of the Republic (1964) 1 CLR 195
Ibrahim Mustafa and others ν. The Attorney-General of the Republic (1964) 1 CLR 195
A. M. Παπακυριακού Λτδ ν. Αστυνομίας (1997) 2 ΑΑΔ 397
Τ. Οικονομίδης ν. Λαϊκή Τράπεζα Λτδ, Πολ. Έφ. 9682 ημερ. 29.9.97
Τ. Οικονομίδης ν. Λαϊκή Τράπεζα Λτδ, Πολ. Έφ. 9682 ημερ. 29.9.97 και Αρέστη ν.
Αρέστης Γεώργιος ν. Λαϊκής Κυπριακής Τράπεζας Λτδ (2002) 1 ΑΑΔ 1258
Αρέστης Γεώργιος ν. Λαϊκής Κυπριακής Τράπεζας Λτδ (2002) 1 ΑΑΔ 1258
ECLI:CY:EDLEF:2011:A472
Court dismisses debtor's objection to bankruptcy notice, ruling procedural defects and constitutional claims invalid.
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Τρύφωνος ν. Παγκυπριακής Λτδ. κ.ά. (1993) 1 ΑΑΔ 706

Νίκος Λάρκος ν. Ελένη Παναγή Κατσιαρή (2000) 1 ΑΑΔ 1694

Αρέστης Γεώργιος ν. Λαϊκής Κυπριακής Τράπεζας Λτδ (2002) 1 ΑΑΔ 1258

A. M. Παπακυριακού Λτδ ν. Aστυνομίας (1997) 2 ΑΑΔ 397

Ibrahim Mustafa and others ν. The Attorney-General of the Republic (1964) 1 CLR 195

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:EDLEF:2011:A472

ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ

Ενώπιον: Στ. Χατζηγιάννη, Α.Ε.Δ.

Αρ. Ειδ. Πτώχευσης: 997/11

Εν Πτωχεύσει: Ιωάννης Αλεξάνδρου (Α.Τ. 0466457), Αγίας Κασιανής 3Α,

2002 Στρόβολος, Λευκωσία

Παράκληση για έκδοση Πτωχευτικής Ειδοποίησης υπό

Τραπέζης Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ

13 Δεκεμβρίου, 2011.

Εμφανίσεις:

Για αιτητές-Πιστωτές: κα Ναθαναήλ.

Για καθ’ ου η αίτηση-Χρεώστη: κ. Μιχαηλίδης.

Α Π Ο Φ Α Σ Η

Στις 31.1.00 το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας έκδωσε στην αγωγή 6401/99 απόφαση (που επισυνάπτεται στην αίτηση) προς όφελος των αιτητών και εναντίον του καθ’ ου η αίτηση, ως και τριών άλλων προσώπων, για το ποσό των Λ.Κ.207.059,14 με τόκο 9% ετησίως επί ποσού Λ.Κ.150.999 από 20.1.99 μέχρι εξόφλησης, πλέον έξοδα.

Στις 22.9.11 οι αιτητές ζήτησαν με μονομερή αίτηση από τον Πρωτοκολλητή Πτωχεύσεων του ιδίου Δικαστηρίου την έκδοση ειδοποίησης πτώχευσης εναντίον του καθ’ ου η αίτηση. Η αίτηση προσέκρουσε σε καταχώριση εκ μέρους του καθ’ ου η αίτηση ένορκης δήλωσης ημερομηνίας 24.10.11, με την οποία ζητά την απόρριψη της αίτησης επικαλούμενος προς τούτο επτά λόγους, οι οποίοι βασικά είναι πέντε, οι ακόλουθοι:

Η αίτηση καταχωρήθηκε καθυστερημένα, μετά παρέλευση 11 χρόνων από την έκδοση της δικαστικής απόφασης 6401/99 και είναι καταχρηστική. Στη δικαστική απόφαση δεν αναγράφεται ότι αυτή εκδόθηκε εναντίον και των τεσσάρων Εναγομένων «ομού και/ή κεχωρισμένα».

Το οφειλόμενο ποσό της απόφασης δεν ανέρχεται σε €645.461,37 αλλά σε €515.993,78. Μετά την πληρωμή έναντι του εν λόγω ποσού, των €444.256,32 και την εξάλειψη της δεύτερης υποθήκης της Εναγόμενης 2, το οφειλόμενο ποσό είναι €71.737. Το εν λόγω ποσό είναι πλήρως εξασφαλισμένο με την πρώτη υποθήκη της Εναγόμενης 2 και οι αιτητές άρχισαν τη διαδικασία εκποίησης του ενυπόθηκου ακινήτου. Γι’ αυτό και η παρούσα αίτηση είναι πρόωρη, εκδικητική, ενοχλητική και αδικαιολόγητη.

Στερείται στις ελεύθερες περιοχές κινητής και ακίνητης περιουσίας η οποία θα μπορούσε να πωληθεί και συνεπώς η ειδοποίηση πτώχευσης θα του προκαλέσει μόνο ταλαιπωρία.

Η αίτηση είναι παράτυπη, γιατί δεν αναφέρει τον νόμο και κανονισμούς επί τους οποίους στηρίζεται και ο περί Πτωχεύσεως Νόμος Κεφ.5 είναι αντίθετος με τις διατάξεις του άρθρου 9 του Συντάγματος.

Οι αιτητές δεν εξάντλησαν όλα τα μέσα εκτέλεσης που προβλέπει ο περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμος Κεφ.6.

Οι δύο πλευρές δεν προσκόμισαν προφορική μαρτυρία. Περιορίστηκαν μέσω των ευπαίδευτων συνηγόρων τους, να αντικρούσουν ή να υποστηρίξουν, αντίστοιχα, τους λόγους που ο καθ’ ου η αίτηση επικαλείται για παραμερισμό της ειδοποίησης.

Έχω εξετάσει με προσοχή τους λόγους που προβάλλει με την ένορκη του δήλωση ο καθ’ ου η αίτηση ως και το τι υποστήριξαν οι συνήγοροι των δύο πλευρών, και κατά την άποψη μου, έκδηλα οι προβαλλόμενοι λόγοι δεν ευσταθούν. Όπως είναι νομολογημένο (βλ. Λάρκος ν. Κατσιάρη (2000) 1(Γ) Α.Α.Δ.1694), οι μόνοι λόγοι που θα μπορούσαν να προβληθούν ως ένσταση, σύμφωνα με τον Πτωχευτικό Θεσμό 40(2) είναι ότι ο καθ’ ου η αίτηση έχει εξοφλήσει το χρέος του ή ότι έχει ανταπαίτηση, ανταξίωση, ή συμψηφισμό που υπερβαίνει το χρέος του, την οποία δεν θα μπορούσε να εγείρει στην αγωγή στην οποία λήφθηκε απόφαση εναντίον του.

Σχετικό επίσης είναι το άρθρο 3(I)(J) του περί Πτωχεύσεως Νόμου Κεφ.5. Στην περίπτωση που ο καθ’ ου η αίτηση επιθυμεί να προβάλει άλλους λόγους για ακύρωση της ειδοποίησης πτώχευσης, τότε θα πρέπει να καταχωρήσει αίτηση δια κλήσεως (βλ. William’s Law and Practice in Bankruptcy, 18η έκδοση σελ.44 και Κανονισμός 188 των Πτωχευτικών Κανονισμών).

Στην εξεταζόμενη περίπτωση, ο καθ’ ου η αίτηση κανέναν από τους λόγους του κανονισμού 40(2) και του άρθρου 3(I)( J) του Κεφ.5, εγείρει με την ένορκη του δήλωση, που να δικαιολογεί απόρριψη της αίτησης. Ειδικότερα, ο καθ’ ου η αίτηση δεν επικαλέστηκε με την ένορκη του δήλωση εξόφληση του χρέους, ούτε ανταπαίτηση, ούτε ανταξίωση, ούτε και συμψηφισμό.

Ό,τι προέβαλε είναι την αμφισβήτηση του για το ύψος του οφειλόμενου ποσού, ως και του σημερινού υπολοίπου που είναι, όπως ισχυρίζεται, εξασφαλισμένο με υποθήκη της Εναγόμενης 2, λόγοι όμως που θα μπορούσαν να εγερθούν με αίτηση δια κλήσεως και όχι με ένορκη δήλωση.

Ως εκ τούτου οι λόγοι που ο καθ’ ου η αίτηση προβάλλει με την ένορκη του δήλωση, δεν δικαιολογούν την ακύρωση της ειδοποίησης πτώχευσης και επομένως η ένορκη του δήλωση θα πρέπει να απορριφθεί.

Προχωρώ με σχολιασμό των λόγων για παρατυπία της ειδοποίησης ως και για αντισυνταγματικότητα.

Τα περί Ειδοποιήσεων Πτωχεύσεως πραγματεύονται οι Πτωχευτικοί Θεσμοί 38-43. Έχω εξετάσει την ειδοποίηση και κρίνω ότι ορθά οι αιτητές απευθύνθηκαν στον Πρωτοκολλητή Πτωχεύσεων σύμφωνα με τον Κανονισμό 39 και ζήτησαν την έκδοση ειδοποίησης πτώχευσης. Το ότι στην ειδοποίηση δεν γίνεται αναφορά στους εν λόγω κανονισμούς, είναι χωρίς σημασία. Σύμφωνα με την υπόθεση Τρύφωνος ν. Παγκυπριακής Λτδ (1993) 1 Α.Α.Δ. 706, η πτωχευτική διαδικασία δεν συνιστά ενδιάμεση διαδικασία ώστε να τυγχάνουν εφαρμογής οι περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικοί Κανονισμοί, αλλά συνιστά πρωτογενή διαδικασία στην οποία οποιοδήποτε πρόβλημα μπορεί να θεραπευθεί (βλ. Κανονισμός 2 των Πτωχευτικών Κανονισμών). Επομένως ο λόγος για παρατυπία στερείται κάθε βάσης.

Σ’ ότι αφορά το θέμα της αντισυνταγματικότητας, υπενθυμίζω ότι για να κηρυχθεί μια νομοθετική πρόνοια ως αντισυνταγματική θα πρέπει να ικανοποιηθεί το Δικαστήριο πέραν από κάθε λογική αμφιβολία για την αντισυνταγματικότητα και αυτό με την αντιπαραβολή της εν λόγω πρόνοιας με το αντίστοιχο άρθρο του Συντάγματος (βλ. Γεν. Εισαγγελέας ν. Imbrahim (1964) C.L.R. 195, Παπακυριακού Λτδ ν. Αστυνομίας (1997) 2 Α.Α.Δ. 397). Στην εξεταζόμενη περίπτωση η πλευρά του καθ’ ου η αίτηση πρόχειρα και χωρίς καμιά επιχειρηματολογία επικαλείται γενικά και αόριστα ότι οι σχετικές διατάξεις του Κεφ.5, που προβλέπουν τη διάπραξη πράξης πτώχευσης είναι αντίθετοι και δεν συνάδουν με τις διατάξεις του άρθρου 9 του Συντάγματος. Η γενική και αόριστη επίκληση αντισυνταγματικότητας οδηγεί αφ’ εαυτής στην απόρριψη και αυτού του λόγου και θα ’ταν ως εκ του περισσού να αναφερθεί ότι το άρθρο 9 του Συντάγματος, που διασφαλίζει το δικαίωμα αξιοπρεπούς διαβίωσης και κοινωνικής ασφάλειας, καμιά σχέση έχει με τα θέματα που εγείρονται σε μια ειδοποίηση πτώχευσης.

Προβλήθηκε περαιτέρω ο ισχυρισμός ότι η αίτηση είναι εκδικητική και ενοχλητική διότι οι αιτητές δεν έχουν εξαντλήσει όλα τα μέσα εκτέλεσης που προβλέπει ο περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμος Κεφ.6. Η διαδικασία πτώχευσης δεν αποτελεί μέτρο εκτέλεσης, αλλά είναι μία διαδικασία οιονεί ποινικού χαρακτήρα και οι εξ αποφάσεως πιστωτές δεν κωλύονται να προβούν σε διαδικασία πτώχευσης ενός εξ αποφάσεως χρεώστη, έστω και αν δεν έχουν προβεί σε μέτρα εκτέλεσης της απόφασης που έχουν εξασφαλίσει (βλ. Τ. Οικονομίδης ν. Λαϊκή Τράπεζα Λτδ, Πολ. Έφ. 9682 ημερ. 29.9.97 και Αρέστη ν. Λαϊκή Τράπεζα Λτδ (1) (2002) 1 Α.Α.Δ. 1258).

Τέλος, προβλήθηκε ως λόγος απόρριψης της ειδοποίησης ότι αυτή καταχωρήθηκε καθυστερημένα μετά παρέλευση 11 χρόνων από την έκδοση της δικαστικής απόφασης 6401/99 και ως τέτοια είναι καταχρηστική. Η εισήγηση αυτή δεν με βρίσκει σύμφωνη. Καμιά πρόνοια του Κεφ.5 ούτε των Πτωχευτικών Κανονισμών προβλέπει συγκεκριμένη προθεσμία εντός της οποίας η ειδοποίηση πτώχευσης θα πρέπει να καταχωρηθεί. Επομένως, ούτε αυτός ο λόγος μπορεί να οδηγήσει σε απόρριψη της αίτησης.

Σύμφωνα με τον Πτωχευτικό Κανονισμό 41, η καταχώριση εκ μέρους του καθ’ ου η αίτηση – χρεώστη ένορκης δήλωσης, λειτουργεί σαν αίτηση για παραμερισμό της ειδοποίησης πτώχευσης. Με την απόρριψη όλων των λόγων που εγείρονται στην εν λόγω Ένορκη Δήλωση, ο καθ’ ου η αίτηση απέτυχε να δείξει λόγο παραμερισμού της ειδοποίησης και, συνακόλουθα, η ειδοποίηση δεν παραμερίζεται. Ο καθ’ ου η αίτηση με τη μη συμμόρφωση του στην ειδοποίηση πτώχευσης που του επιδόθηκε, διέπραξε πράξη πτώχευσης, η ημερομηνία της οποίας λογίζεται η σημερινή και έτσι αποφασίζεται.

Τα έξοδα της παρούσας διαδικασίας, όπως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή, θα είναι προς όφελος των αιτητών και εναντίον του καθ’ ου η αίτηση.

[Υπ.] .......................................

Στ. Χατζηγιάννη, Α.Ε.Δ.

/νχ.

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο