Court dismisses application for stay of execution where a lawyer's affidavit is deemed valid despite conflict of interest concerns.

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

ARISTIDOU ν. ARISTIDOU (1985) 1 CLR 649

CHARALAMBOUS ν. NICOLAIDES & NEOPHYTOU (1985) 1 CLR 737

In re I A an Advocate (1987) 1 CLR 319

Πιστωτική Ετ. Μόρφου ν. Λοΐζου (1991) 1 ΑΑΔ 147

Thanos Hotels Ltd ν. Ιωάννου (1991) 1 ΑΑΔ 1036

Bογαζιανού Πραξιτέλης ν. Γενικού Eισαγγελέα της Δημοκρατίας (1997) 1 ΑΑΔ 591

Xατζηιωσήφ Aντζολέττα ν. Άννας Πετρίχου (1998) 1 ΑΑΔ 364

LOUKOS TRADING CO LTD κ.α. ν. ΡΕΙΝΜΠΟΟΥ ΠΛΗΤΣΙΗΓΚ ΚΑΙ ΝΤΑΙΓΚ ΚΟ. ΛΤΔ (2000) 1 ΑΑΔ 1014

Αναφορικά με την Αίτηση της Παρασκευούς Μάρκου (2000) 1 ΑΑΔ 1868

Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας στους οποίους κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας Δ.40

Κυπριακή νομοθεσία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Ν. 14/1960 - Ο περί Δικαστηρίων Νόμος του 1960

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:EDLEF:2011:A447

ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ

ΕΝΩΠΙΟΝ: Λ. Παρπαρίνου, Π.Ε.Δ.

Αγωγή αρ. 2217/09

ΜΕΤΑΞΥ:-

Διευθυντή Τμήματος Τελωνείων

ΕΝΑΓΟΝΤΑ

και

Ελληνική Βιομηχανία Ζάχαρης-Κύπρου Λτδ

ΕΝΑΓΟΜΕΝΗΣ

- και -

Karkotis Manufacturing & Trading Public Ltd

ΤΡΙΤΟΔΙΑΔΙΚΟΙ

ΗΗμερομηνία: 28 Νοεμβρίου, 2011

Αίτηση ημερ. 19.7.11 δι΄αναστολή εκτέλεσης απόφασης

Για Αιτήρια-Εναγομένη: κα Αγρότου (κ. Κ. Λοϊζίδης για ν΄ ακούσει απόφαση)

Για τον Καθ΄ ου η αίτηση-Ενάγοντα: κ. Σκορδής

ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ

Η παρούσα αίτηση εκδικάστηκε την Παρασκευή 25.11.11 και λόγω της άλλης εργασίας που είχε το Δικαστήριο δεν μπορούσε να δοθεί αμέσως η απόφαση την οποία επιφύλαξε για σήμερα. Όμως λόγω του συντόμου χρονικού διαστήματος που παρήλθε, μεσολάβησε το Σαββατοκύριακο δεν μπορούσε να είναι σε γραπτή μορφή και γι΄ αυτό και θα απαγγελθεί από μένα και θα δοθεί σε γραπτή μορφή σε κατοπινό στάδιο.

Στις 8.6.11 εξεδόθη η απόφαση υπέρ των εναγόντων και εναντίον της εναγόμενης εταιρείας για το ποσό των €1.121.009,99. Η εναγομένη κατεχώρησε στις 19.7.11 την υπό εξέταση αίτηση με την οποία επιζητεί διάταγμα του Δικαστηρίου διατάττον την αναστολή εκτέλεσης της απόφασης ημερ. 8.6.11 μέχρι πλήρους εκδίκασης και τελικής αποπεράτωσης της αγωγής. Η αγωγή εκκρεμεί αναφορικά με αξίωση των εναγόντων εναντίον της εναγομένης για τόκο μόνο και η αξίωση της εναγομένης εναντίον του τριτοδιαδίκου. Η οφειλή της εναγομένης προς τους ενάγοντες αφορούσε χρηματική επιβάρυνση βάσει νομοθεσίας για πλεονάζουσα ποσότητα ζάχαρης. Η αξίωση της εναγομένης εναντίον της τριτοδιαδίκου είναι διά συνεισφορά επί τω ότι η τριτοδιάδικος ανέλαβε εγγράφως την πληρωμή οποιασδήποτε επιβάρυνσης ή άλλης υποχρέωσης της εναγομένης για την πιο πάνω ζάχαρη. Αυτά αναφέρονται μόνο και μόνο για να γίνει κατανοητή η διαδικασία και η εκκρεμούσα υπόλοιπη διαδικασία.

Με την ένορκο δήλωση που συνοδεύει την αίτηση προβάλλονται ουσιαστικά δύο λόγοι. Ο πρώτος αφορά ακριβώς αυτή την εκκρεμότητα ήτοι της αξίωσης της εναγομένης εναντίον του τριτοδιαδίκου και ο δεύτερος την οικονομική κατάσταση της εναγομένης η οποία δεν είναι καθόλου καλή. Τυχόν επιμονή των εναγόντων για είσπραξη του ποσού θα είχε ως αποτέλεσμα τη διάλυση της εναγομένης με αποτέλεσμα να μην δύναται να διεκπεραιώσει και προωθήσει την αξίωση της εναντίον του τριτοδιαδίκου αλλά και προσφυγή που έχει καταχωρήσει για το ίδιο θέμα.

Ο Ενάγοντας-Καθ΄ ου η αίτηση που είναι ο Διευθυντής του Τμήματος Τελωνείων καταχώρησε ένσταση στην οποία προβάλλονται έξι λόγοι. Αυτοί αφορούν το αβάσιμο και λανθασμένο της αίτησης, την αντίθεση της αιτήσεως προς την υπάρχουσα νομοθεσία και νομολογία, ότι δεν έχει επιδειχθεί καλός λόγος ώστε το Δικαστήριο να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια προς όφελος της αίτησης, η αίτηση είναι καταχρηστική, η νομική βάση της αίτησης είναι λανθασμένη και το αχρείαστο και άνευ αντικειμένου δικονομικό μέσο.

Την ένσταση συνοδεύει ένορκη δήλωση του Αντρέα Κορομία δικηγόρου στο γραφείο των δικηγόρων του Καθ΄ ού η αίτηση η οποία μεταξύ άλλων αφού αναλύει περισσότερο τους λόγους ένστασης προβάλλει ότι ουδέν ποσό έχει πληρωθεί μέχρι σήμερα δυνάμει της πιο πάνω απόφασης, ουδεμία ασφάλεια έχει δοθεί από την εναγομένη και ότι έχει καταχωρηθεί ένταλμα κινητών εναντίον της εναγομένης στις 26.09.11. Ακόμα ότι η αγωγή για το υπόλοιπο μέρος είναι ορισμένη για τις 30.11.11 και ότι η αίτηση για διάλυση της αιτήτριας-εναγομένης θα μπορούσε να καταχωρηθεί και πριν την καταχώρησης της παρούσας αγωγής.

Η αίτηση στηρίζεται στη Δ.40 θ.7(b) των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και άρθρο 47 του περί Δικαστηρίων Νόμου Ν.14/60ως έχει τροποποιηθεί. Πιστεύω ότι και τα δύο άρθρα παράσχουν νομική βάση και δικονομική δυνατότητα προς την αιτούμενη θεραπεία.

Στην υπόθεση Αντωνίου (Αρ.1) (2000) 1(Γ) Α.Α.Δ 1868 σελ. 1871 αναφέρονται τα ακόλουθα:-

«Αναφορικά με τη Δ.40 θ.7 όπως έχει λεχθεί στην Barberi v. Papadopoulou (1982) J.S.C 308, ο θεσμός αφορά ειδικά αποφάσεις για συγκεκριμένο ποσό ή για έξοδα…..”

Συνεπώς λαμβάνοντας υπόψη ότι η υπό εξέταση απόφαση αφορά συγκεκριμένο ποσό, θα μπορούσε να γίνει χρήση της διάταξης.

Επίσης στην Χατζηιωσήφ ν. Πετρίχου (1998) 1 Α.Α.Δ 364 σελ. 367-368 αναφέρονται με αναφορά στην υπόθεση Παπακόκκινου (1997):

« Κατ΄ αρχήν σύμφωνα με το άρθρο 47 του περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960, αναστολή χωρεί σε σχέση μόνο με την εκτέλεση της απόφασης όχι με τη συνέχιση της εξέλιξης της μη συμπληρωθείσας διαδικασίας.»

Σύμφωνα με το αιτητικό της αίτησης, το αίτημα αφορά αναστολή της εκτέλεσης της απόφασης που δόθηκε στις 8.6.2011. Συνεπώς και αυτή η διάταξη παρέχει δυνατότητα στην εναγομένη-αιτήτρια να αιτείται ως αιτείται.

Αναμφίβολα, και οι δύο διατάξεις παρέχουν ευχέρεια στο Δικαστήριο για παροχή της αιτούμενης θεραπείας πάντοτε μέσα στα πλαίσια της νομολογιακής αντιμετώπισης του θέματος.

Στην υπόθεση Loukos Trading Co Ltd κ.α. ν. Ρέϊνμποου Πλητσιηγκ και Νταιγκ Κο Λτδ (2000) 1(Β) Α.ΑΔ 1014, σελ. 1018 αναφέρεται:-

«Το ορθό κριτήριο για την παροχή δικαστικής αναστολής έγκειται στην εξισορρόπιση δύο παραγόντων. Πρώτον, της φυσιολογικής προσδοκίας του ενάγοντα να δρέψει άμεσα τους καρπούς της νίκης του στο δικαστικό αγώνα που διεξήγαγε. Και δεύτερον, την ανάγκη η ενδεχόμενη επιτυχία της έφεσης να μη χάσει τη σημασία της μένοντας χωρίς κανένα αντίκρυσμα.»

Εδώ βεβαίως δεν εκκρεμεί έφεση αλλά εκκρεμεί διαδικασία εναντίον του τριτοδιαδίκου και πιστεύω ότι τα ίδια κριτήρια μπορούν να ισχύσουν.

Στην υπόθεση Βογαζιανού ν. Γενικού Εισαγγελέα (1997) 1 (Β) Α.Α.Δ 591 σελ. 594 και πάλι με αναφορά στην υπόθεση Ναυτικός Όμιλος Πάφου ν. Αρχής Λιμένων Κύπρου (1991) 1 Α.Α.Δ 147, αναφέρεται:-

«Η πιθανότητα επιτυχίας της έφεσης δεν είναι ο δεσπόζον και αποφασιστικός παράγων στην επίλυση ενός τέτοιου συστήματος. Το ορθό κριτήριο για την παροχή δικαστικής αναστολής έγκειται στην εξισορρόπηση δύο παραγόντων. Πρώτον, της φυσιολογικής προσδοκίας του ενάγοντα να δρέψει άμεσα τους καρπούς της νίκης του στο δικαστικό αγώνα που διεξήγαγε. Και, δεύτερον, την ανάγκη η ενδεχόμενη επιτυχία της έφεσης να μη χάσει τη σημασία της μένοντας χωρίς κανένα αντίκρυσμα. Βλέπε I. Aristidou v. N. Aristidou (1985) 1 C.L.R 649, Christofi and Others v. Iacovidou (19885) 1 C.L.R. 713, Charalambous v. Nicolaides & Neophytou (1985) 1 CL.R 737, Νεοφύτου ν. Δημητρίου (1989) 1 Α.Α.Δ 592 και Π.Ε. 9033 APB Holdings Ltd και άλλος ν. Κιταλίδη και Άλλων, ημερ. 20.4.94.»

Πρόσθετα αναφέρεται το ακόλουθο:-

«Οι οικονομικές δυσχέρειες του εξ αποφάσεως οφειλέτη να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις που πηγάζουν από την απόφαση δεν μπορούν να προβληθούν ως λόγοι για τη χορήγηση αναστολής.»

Στα περιστατικά της παρούσας υπόθεσης έχοντας υπόψη τη νομολογιακή αντιμετώπιση του θέματος ασφαλώς η κακή οικονομική κατάσταση της αιτήτριας σύμφωνα με την νομολογία δεν αποτελεί λόγο για επιτυχία του αιτήματος. Επίσης η δυνατότητα επιτυχίας εναντίον του τριτοδιαδίκου έχει οριακή σημασία σύμφωνα και πάλι με τη νομολογία που έχει αναφερθεί.

Ακόμη λαμβάνω υπόψιν ότι η αίτηση για διάλυση όπως πολύ ορθά αναφέρεται από πλευράς καθ’ ης η αίτηση μπορούσε να καταχωρηθεί σε οποιοδήποτε στάδιο πριν την καταχώρησή της αγωγής.

Έχοντας υπόψη τα πιο πάνω και όλες τις αρχές της νομολογίας και αφού σταθμίζω κάθε σχετικό παράγοντα, κρίνω ότι η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου θα πρέπει να ασκηθεί εναντίον της αίτησης καθ΄ ότι εκείνο που παραμένει στο τέλος από πλευράς αιτήτριας είναι μια αξίωση δια συνεισφορά από την Τριτοδιάδικο εν όψει του ότι η προσφυγή δεν τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου και συνεπώς η πιθανότητα επιτυχίας της είναι άγνωστη. Ως αποτέλεσμα η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί.

Εκ του περισσού να αναφέρω ότι η συνήγορος της αιτήτριας κατά την αγόρευση της έθιξε ακόμη ένα στοιχείο. Αυτό της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την ένσταση και η οποία έγινε από δικηγόρο με αποτέλεσμα η συνήγορος να εισηγείται όπως μη ληφθεί υπόψη.

Ο δικηγόρος ως άνω είναι ο Ανδρέας Κορομίας, είναι συνεργάτης του δικηγόρου του ενάγοντα όπως αναφέρει εις την ένορκη δήλωση του και ουδέποτε χειρίστηκε την παρούσα υπόθεση σε οποιοδήποτε στάδιο απ΄ ότι φαίνεται από το φάκελο.

Εις την υπόθεση Rybolovlev v. Rybolovlev Π.E. 130/09 ημερ. 29.1.10 εις την οποία στηρίχθηκε και η συνήγορος της αιτήτριας αναφέρονται τα ακόλουθα:-

“Tο θέμα της κατάρτισης και υποβολής σε δικαστική διαδικασία ένορκης δήλωσης από δικηγόρο, διέπεται από καλά καθιερωμένες αρχές που εκπηγάζουν από τη νομολογία. Αν χρειάζεται να τις συνοψίσουμε ξανά, θα λέγαμε ότι γενικά ομιλούντες, μια ένορκη δήλωση δεν αποκλείεται απλά επειδή ο ομνύων είναι δικηγόρος. Οι δικηγόροι όμως θα πρέπει να αποστασιοποιούνται από τα γεγονότα που σχετίζονται με τα επίδικα θέματα και τυγχάνει γενικά ανεπιθύμητο να εμφανίζονται ως μάρτυρες ή ενόρκως δηλούντες σε δικαστική διαδικασία στην οποία εκπροσωπούν διάδικο, εκτός εάν αυτό είναι αναγκαίο. Αφ΄ ης όμως στιγμής δικηγόρος έχει με τον ένα ή άλλο τρόπο καταστεί μάρτυρας γεγονότων, τότε κωλύεται, λόγω ασυμβιβάστου, να συνεχίζει να εμφανίζεται χειριζόμενος την υπόθεσή του πελάτη του ως δικηγόρος. (Ahapittas v. Roc Chic Ltd (1968) 1 CLR 1, In re Efthymiou (1987) 1CLR 319, Thanos Hotels Ltd v. Ιωάννου (1991) 1 ΑΑΔ 1036).

Στις πιο πάνω καλά καθιερωμένες αρχές δεν κρίνουμε ορθό να προσθέσουμε ή να αναγνωρίσουμε και άλλη αρχή σύμφωνα με την οποία εάν ο ομνύων είναι δικηγόρος και δεν επεξηγεί με επάρκεια γιατί προβαίνει ο ίδιος στην ένορκη δήλωση και όχι ο πελάτης του, τότε η ένορκη δήλωση πάσχει και θα πρέπει ν΄ αγνοηθεί ή απορριφθεί. Ούτε και συμφωνούμε ότι μια τέτοια απόλυτη αρχή εξάγεται από την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Dulal Dulal (ανωτέρω).”

………………………………………………………………………………… …………………………………..

“Mε αυτά ως δεδομένα, μπορούμε να δεχθούμε ως αρχή της νομολογίας αναφορικά με το θέμα παροχής εξήγησης ως προς το γιατί ομνύων είναι δικηγόρος και όχι διάδικος ή άλλο πρόσωπο, ότι κάποια εξήγηση προς τούτο απαιτείται, εκεί όπου δεν προκύπτει υπό τις περιστάσεις ένας εμφανής καλός λόγος, όπως είναι η διαμονή του διαδίκου στο εξωτερικό και/ή άλλες εγγενείς δυσχέρειες οι οποίες δεν θα επέτρεπαν στον ίδιο να είναι ενόρκως δηλών.”

Έχοντας υπόψη τα πιο πάνω και αφού λαμβάνω υπόψη ότι ο δικηγόρος αυτός δεν χειρίστηκε την υπόθεση σε κανένα στάδιο και ως από τις περιστάσεις προκύπτει δεν αναμένετο από τον Ενάγοντα, Διευθυντή Τμήματος Τελωνείων, να προβεί σε ένορκη δήλωση λαμβάνοντας υπόψη τη φύση της αίτησης, είμαι της γνώμης ότι κανένα πρόβλημα δεν παρουσιάζεται. Εξάλλου η κρίση του Δικαστηρίου στηρίχθη εξ ολοκλήρου στα όσα αναφέρονται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση και φάκελο του Δικαστηρίου.

Δια τους λόγους που έχουν αναφερθεί η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα εις βάρος της Εναγομένης-Αιτήτριας όπως θα υπολογιστούν από την Πρωτοκολλητή.

(Υπ) Λ. Παρπαρίνος

Π.Ε.Δ.

ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ

ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ

/γκ

c:\my documents\parparinos 2010-11/interim decisions/1-Dec-11

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο