Legislator Case Law & Legislation
Αρ. Αιτ.: 696/10 AI generated

Court allows winding-up petition despite company's insolvency defense, ruling general evidence of debt non-payment suffices for insolvency presumption.

Case Number Αρ. Αιτ.: 696/10
Court / Authority
Jurisdiction Cyprus (CY)
Decision Date
Outcome Allowed / Granted

Legislator summary

AI generated

The District Court granted the plaintiff's petition to wind up the defendant company after the company raised five objections, including claims of abuse of process and lack of solvency. While the company argued it had other significant debts preventing liquidation, the court rejected this, holding that general evidence of unpaid debts is sufficient to presume insolvency under the Companies Law. Consequently, the court ordered the winding-up order and appointed a liquidator, with costs borne by the company.

Legislator headnote

AI generated

Articles 211(e) and 212(a) of the Companies Law; The court held that while specific circumstances in Article 212(a) create a statutory presumption of insolvency, they do not exhaust the scope for considering other evidence, meaning general proof that a debt remains unpaid is sufficient to presume the company is unable to pay its debts.

Keywords

AI generated
winding-up petition insolvency presumption Companies Law Chapter 113 abuse of process statutory presumption liquidation order debt non-payment

Cited Legislation

AI generated
Articles 211(e) and 212(a) of the Companies Law, Chapter 113

Cited Case Law

AI generated
GIP Constructions Ltd v. Director of Social Insurance (1991) 1 AA 14
Moulettaris M. Machinery Co Ltd v. M. Zēnonos (2001) 1 AA 1649
ECLI:CY:EDLEF:2011:A259
Court allows winding-up petition despite company's insolvency defense, ruling general evidence of debt non-payment suffices for insolvency presumption.
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

GIP Constructions ν. Κοιν. Ασφαλίσεων (1991) 1 ΑΑΔ 14

Moulettaris M. Machinery Co. Ltd ν. Μιχάλη Ζήνωνος (2001) 1 ΑΑΔ 1649

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:EDLEF:2011:A259

ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ

ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Παπαμιχαήλ, Α.Ε.Δ.

Αρ. Αιτ.: 696/10

Αναφορικά με τον περί Εταιρειών Νόμο, ΚΕΦ. 113

και

Αναφορικά με την Εταιρεία SUPHIRE (FINANCE) LIMITED

Καθ΄ ης η Αίτηση

ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 16.6.2011

ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ:

Για τον Αιτητή: κ. Τ. Κουκούνης (για να ακούσει

απόφαση η κα Α. Ματθαίου)

Για την Καθ΄ η η αίτηση εταιρεία: κ. Δ. Καλλής (για να ακούσει

απόφαση ο κ. Διομήδους)

Α Π Ο Φ Α Σ Η

Στις 19.11.2009 ο αιτητής εξασφάλισε εις βάρος της καθ΄ ης η αίτηση εταιρείας δικαστική απόφαση στην αγωγή 3959/06 για το ποσό των €8.543 πλέον νόμιμο τόκο μέχρι εξοφλήσεως πλέον €2.222,90σ έξοδα, πλέον ΦΠΑ.

Στις 29.7.2010 ο αιτητής επέδωσε στην καθ΄ ης η αίτηση εταιρεία απαίτηση δυνάμει του άρθρου 212 του περί Εταιρειών Νόμου, ΚΕΦ. 113, για την πληρωμή του οφειλομένου ποσού σε τρεις εβδομάδες από την επίδοση της απαίτησης όπως προνοείται στο Νόμο και στη συνέχεια στις 20.9.2010 παρελθούσης της προθεσμίας των τριών εβδομάδων για την εξόφληση της απαίτησης του καταχώρησε την παρούσα αίτηση με την οποία επιδιώκει τη διάλυση της καθ΄ ης η αίτηση εταιρείας.

Στην αίτηση καταχωρήθηκε ένσταση στο σώμα της οποίας αναγράφονται οι ακόλουθοι πέντε λόγοι ένστασης οι οποίοι εξειδικεύονται με ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση του κ. Ιωάννη Ανδρονίκου, που βρίσκεται στην υπηρεσία της καθ΄ ης η αίτηση εταιρείας και είναι εξουσιοδοτημένος να προβεί στην ένορκη δήλωση:

(α) Η αίτηση συνιστά κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας.

(β) Ο αιτητής δεν νομιμοποιείται στις αιτούμενες θεραπείες και η καταχώρηση της αίτησης γίνεται για σκοπούς εκδικητικούς και ή πρόκλησης ταλαιπωρίας στην καθ΄ ης η αίτηση.

(γ) Η παρούσα αίτηση είναι παράτυπη και/ή ανεπίτρεπτη και/ή αντίθετη του σχετικού Νόμου και των διαδικαστικών Κανονισμών και της πρακτικής του Δικαστηρίου.

(δ) Δεν ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις εφαρμογής του Νόμου και των Διαδικαστικών Κανονισμών.

(ε) Ο αιτητής δεν αποκάλυψε στο Δικαστήριο όλα τα πραγματικά γεγονότα.

Αφού δόθηκαν οδηγίες στις οποίες ο αιτητής συμμορφώθηκε για τη δημοσίευση της αίτησης στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας και σε μια ημερήσια εφημερίδα παγκύπριας εμβέλειας το Δικαστήριο προχώρησε με την ακροαματική διαδικασία κατά την οποία ο αιτητής προσκόμισε τη μαρτυρία του κ. Ανδρέα Τζιωρτζή, Πρωτοκολλητή στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας, ο οποίος ανέφερε ότι από λάθος αναγράφηκε στη συνταχθείσα απόφαση προς όφελος του αιτητή σαν αριθμός αγωγής ο αριθμός 3959/09 αντί του ορθού 3959/06 και ως εκ τούτου το «λάθος», όπως το αποκάλεσε θα διορθώνετο από τον ίδιο, αφού το λάθος ήταν της δακτυλογράφου που δακτυλογράφησε την απόφαση.

Επίσης ο αιτητής προσκόμισε τη μαρτυρία της κας Σοφίας Σταματάρη, η οποία επέδωσε την απαίτηση στην καθ΄ ης η αίτηση εταιρεία στις 29.7.2010, η οποία αναγνώρισε την καταχωρηθείσα και επισυναφθείσα στην αίτηση ένορκη της δήλωση επίδοσης ημερ. 2.8.2010 στην οποία επισυνάπτεται η απαίτηση η οποία φέρει την υπογραφή κάποιου Ανδρέα Παπαπαρασκευά, τη σφραγίδα της εταιρείας Anteva Secretarial Services Ltd και από κάτω τη λέξη «γραμματέας», την οποία έγραψε σύμφωνα με τη μαρτυρία της κας Σταματάρη ο κ.

Παπαπαρασκευάς. Κατά την αντεξέταση στην οποία υπεβλήθη από τον κ. Καλλή ανέφερε ότι έγραψε επί της ένορκης δήλωσης επίδοσης ότι η απαίτηση επιδόθηκε στον γραμματέα της καθ΄ ης η αίτηση εταιρείας που είναι ο κ. Ανδρέας Παπαπαρασκευάς διότι ο ίδιος της ανέφερε ότι ήταν γραμματέας της εταιρείας. Ο ίδιος όμως ο κ.

Παπαπαρασκευάς εκτός της υπογραφής του τοποθέτησε τη σφραγίδα της εταιρείας Anteva Secretarial Services Ltd και έγραψε τη λέξη «γραμματέας» επί της επιδοθείσης στον ίδιο απαίτησης. Την επίδοση έκαμε στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας που είναι η Λεωφόρος Αρχιεπισκόπου Μακαρίου 66, κτίριο ΚΡΟΝΟΣ, 4ος όροφος, γραφείο 402 στη Λευκωσία όπου είχε μεταβεί αρκετές φορές πριν την 29.7.2010 αλλά η εκεί ευρισκόμενη υπάλληλος της υπέδειξε να πάει στις 29.7.2010 για να είναι παρών ο κ.

Παπαπαρασκευάς προς τον οποίο θα έπρεπε να επιδοθεί, πράγμα το οποίο έπραξε. Πλην της απαίτησης επέδωσε και αντίγραφο της απόφασης του Δικαστηρίου στην αγωγή 3959/06 (με λανθασμένο αριθμό χρονολογίας 3959/09).

Το πρώτο θέμα που ήγειρε αγορεύοντας ενώπιον μου ο κ. Καλλής ήταν το θέμα ότι τα άρθρα που αποτελούν τη βάση της αίτησης και κυρίως τα άρθρα 211(ε) και 212 δεν ομιλούν περί διάλυσης της εταιρείας αλλά εκκαθάρισης αφού η διάλυση διέπεται από τις πρόνοιες του άρθρου 260 του περί Εταιρειών Νόμου, ΚΕΦ. 113 και έπεται της εκκαθάρισης. Ως εκ τούτου η αίτηση, σύμφωνα με τον κ. Καλλή, πρέπει να απορριφθεί για το λόγο αυτό. Η θέση αυτή δεν με βρίσκει σύμφωνο γιατί η διάλυση μιας εταιρείας είναι το αποτέλεσμα της εκκαθάρισης όπως η πτώχευση ενός φυσικού προσώπου είναι αποτέλεσμα της έκδοσης διατάγματος παραλαβής. Και στην πρώτη περίπτωση μιλούμε εξ αρχής για διάλυση, και στη δεύτερη περίπτωση μιλούμε εξ αρχής για πτώχευση. Το ορθό υπόβαθρο της αίτησης είναι τα άρθρα 211(ε) και 212(α) τα οποία σωστά περιλαμβάνονται και συνιστούν τη βάση της αίτησης.

Ο κ. Καλλής επίσης αμφισβητεί την επίδοση της αίτησης. Θεωρεί ότι από τη μαρτυρία που υπάρχει ενώπιον του Δικαστηρίου δεν είναι σαφές σε ποιον και υπό ποια ιδιότητα επεδόθηκε η απαίτηση.

Από την ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρία φαίνεται ότι γραμματέας της καθ΄ ης η αίτηση εταιρείας είναι η εταιρεία Anteva Secretarial Services Ltd κατά τον ουσιώδη χρόνο, την οποία εκπροσωπεί ο κ. Παπαπαρασκευάς. Κατά συνέπεια δεν βλέπω γιατί η επίδοση της απαίτησης να πάσχει για οποιοδήποτε λόγο αφού επεδόθηκε σε αξιωματούχο της καθ΄ ης η αίτηση εταιρείας, ανεξάρτητα με το τι αναγράφεται στην ένορκη δήλωση επίδοσης.

Είμαι της άποψης ότι με τα όσα έχω παραθέσει τηρούνται οι πρόνοιες του άρθρου 212(α) για τη διαταγή εκκαθάρισης της καθ΄ ης η αίτηση εταιρείας με τη μη συμμόρφωση της στην απαίτηση καταβολής του χρέους της όπως προνοείται στο άρθρο 212(α) του περί Εταιρειών Νόμου, ΚΕΦ. 113. Ανεξάρτητα από το γεγονός το οποίο θεωρώ εντελώς τυπικό της αναγραφής λανθασμένης χρονολογίας στην απόφαση που επεδόθηκε στην καθ΄ ης η αίτηση εταιρεία. Στην παράγραφο μάλιστα 4(i) της ένορκης δήλωσης του που συνοδεύει την ένσταση ο κ. Ιωάννης Ανδρονίκου παραδέχεται ότι η καθ΄ ης η αίτηση εταιρεία οφείλει τα ποσά που αναφέρονται. Κατά συνέπεια από το «λάθος» στον αριθμό επί της δικαστικής απόφασης δεν προκλήθηκε καμιά σύγχυση στην καθ΄ ης η αίτηση εταιρεία όσον αφορά το προς ποιον ή τι ποσό οφείλει και το οποίο απαιτείται.

Παραμένει στο Δικαστήριο να εξετάσει κατά πόσο σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 211(ε) και λαμβάνοντας υπόψη όλα τα γεγονότα η καθ΄ ης η αίτηση εταιρεία έχει περιουσία ικανή να ικανοποιήσει το εξ αποφάσεως χρέος και κατά συνέπεια δεν θα είναι δίκαιο και εύλογο υπό τις περιστάσεις να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Ο κ. Καλλής βάσισε την επιχειρηματολογία του επί του θέματος στο γεγονός ότι αποκαλύπτει στην ένορκη δήλωση του ο κ. Ανδρονίκου και συγκεκριμένα στην παράγραφο 7 δικαστικές αποφάσεις που έχουν εκδοθεί προς όφελος της καθ΄ ης η αίτηση εταιρείας για ποσά που συμποσούνται σε μερικές εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ, για τις οποίες προχωρούν διαδικασίες εκτέλεσης και κατά συνέπεια θα είναι άδικο να μην επιτραπεί η εκτέλεση αυτών των αποφάσεων για να μπορεί η καθ΄ ης η αίτηση να ανταποκριθεί στις οικονομικές υποχρεώσεις της έναντι του αιτητή.

Αντίθετα ο κ. Κουκούνης εισηγήθηκε ότι η αναφορά που γίνεται στην ένορκη δήλωση του κ. Ανδρονίκου είναι γενική και αόριστη και κατά συνέπεια δεν πρέπει να ληφθεί υπόψη στην άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου. Ο κ. Κουκούνης βάσισε το επιχείρημα του στην M. Μoulettaris Machinery Co Ltd v. M. Zήνωνος (2001) 1(Γ) Α.Α.Δ. 1649 η οποία ακολούθησε την GIP CONSTRUCTIONS LTD v. Διευθυντή Τμήματος Κοινωνικών Ασφαλίσεων (1991) 1 Α.Α.Δ. 14.

Θα συμφωνήσω με τον κ. Κουκούνη. Στη Μoulettaris (ανωτέρω) αποφασίστηκε ότι:

«Η εξειδίκευση των περιστάσεων στο άρθρο 212 δεν περιορίζει τη γενικότητα του άρθρου 211 αναφορικά με την αδυναμία πληρωμής των χρεών της από μια εταιρεία. Δηλαδή, οι εξειδικευμένοι λόγοι συνιστούν ορισμένες περιστάσεις που εγείρουν νομοθετικό τεκμήριο ύπαρξης της αδυναμίας πληρωμής χρεών αλλά δεν εξαντλούν το πεδίο για προσέγγιση οποιασδήποτε άλλης μαρτυρίας που θα μπορούσε να κατατείνει στο ίδιο αποτέλεσμα. Στην αγγλική νομολογία βρίσκει κανείς και το εξής παράδειγμα. Απόδειξη από τον πιστωτή ότι το χρέος που του οφείλεται δεν έχει πληρωθεί από την εταιρεία εντός ευλόγου χρονικού διαστήματος αποτελεί εκ πρώτης όψεως μαρτυρία ότι η εταιρεία είναι αφερέγγυος."

Κατά συνέπεια η αίτηση γίνεται δεκτή. Εκδίδεται διάταγμα εκκαθάρισης της καθ΄ ης η αίτηση εταιρείας. Ο Έφορος Εταιρειών διορίζεται εκκαθαριστής της. Τα έξοδα είναι εις βάρος της καθ΄ ης η αίτηση εταιρείας όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο.

(Yπ.) ……………………………………..

Μ. Παπαμιχαήλ, Α.Ε.Δ.

Πιστό Αντίγραφο

Πρωτοκολλητής

/ΦΚ

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο